cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
لوسین بناپارت
لوسین بناپارت (Lucien Bonaparte؛ ۲۱ مه ۱۷۷۵ – 1775:5:21, June 29, 1840) سیاستمدار، دیپلمات، و نویسنده اهل فرانسه بود. لوسین در آژاکسیو شهری واقع متعلق به پادشاهی فرانسه بدنیا آمد. در جزیره کرس لوسین برادر کوچکتر ناپلئون بناپارت و ژوزف بناپارت بوده‌است.
آمیردولات آماسیاتسی
آمیردولات آماسیاتسی (Ամիրդովլաթ Ամասիացի؛ زادهٔ حدود ۱۴۲۰ – درگذشته December 8, 1496) پزشک و نویسنده سده پانزدهم اهل ارمنستان بود.
لوسین بناپارت
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ) شده‌است.
تابش موج بلند زمین
بیش از ۹۹٪ از تابش‌های موج بلند خروجی دارای طول موجی بین ۴ و ۱۰۰ میکرومتر، و در بخش فروسرخ حرارتی طیف الکترومغناطیسی است. خروجی‌ها با طول موج بالاتر از ۴۰ میکرومتر اندک هستند، بنابراین در محاسبه‌ها اغلب تنها طول موج‌های تا ۵۰ میکرومتر در نظر گرفته می‌شوند. در محدودهٔ طول موج بین ۴ میکرومتر و ۱۰ میکرومتر، طیف تابشی موج‌های خروجی با تابش خورشیدی هم همپوشانی دارد که برای کاربردهای مختلف طول موج‌های قطع متفاوتی بین این دو انتخاب می‌شود.
لشکر ۱۲ پیاده (ایالات متحده آمریکا)
لشکر ۱۲ پیاده (Philippine Division) لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۷ منحل گردید.
تابش موج بلند زمین
سرمای تابشی؛ که در اثر و با تابش پرتوهای موج بلند به بیرون ایجاد می‌شود، روند اصلی از دست دادن گرما در سیستم آب و هوایی زمین است. تراز بین این از دست دادن انرژی (خروجی) و انرژی گرمایی حاصل از تابش پرتو موج کوتاه خورشیدی (ورودی)، گرمایش جهانی یا سرمایش سیستم زمین را تعیین می‌کند (هم‌ارزی تابشی زمین). تفاوت‌های منطقه‌ای بین گرمایش تابشی و سرمایش انرژی مورد نیازی که برای تأمین پویایی شاره‌ای زمین؛ یا هیدرودینامیک ژئوفیزیکی اتمسفر زمین لازم است را به وجود می‌آورد.
آمیردولات آماسیاتسی
زندگی‌نامه
وی در حدود ۱۴۲۰ (۱۴۲۵) در آماسیه به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است. وی در ۸ دسامبر ۱۴۹۶ در بورسا درگذشت.
بی.آر. پانتولو
'''بی. آر. پانتولو''' (B. R. Panthulu؛ July 26, 1910 – 1910:7:26, October 8, 1974)) بازیگر، کارگردان فیلم و تهیه‌کننده فیلم اهل هند بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون استاد مدرسه و یک مرد در هزار نفر بوده است.
بیلکا (بلغارستان)
بیلکا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در Ruen واقع شده‌است.
برگ ایم دروتال
برگ ایم دروتال یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه اشپیتال آن در دراو واقع شده‌است. برگ ایم دروتال ۱٬۳۷۳ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر لوهفلدن خواهرخواندهٔ برگ ایم دروتال هست.
سد ایوایلوگراد
سد ایوایلوگراد (به لاتین: Ivaylovgrad Dam) یک سد و نیروگاه برقابی در بلغارستان است که در استان خاسکوو واقع شده‌است.
شهرک دریاسر
شهرک دریاسر یک شهرک در ایران است که در شهرستان فریدونکنار استان مازندران واقع شده‌است. شهرک دریاسر ۶۱ نفر جمعیت دارد.
جمعیت
این شهرک در دهستان باریک‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۱ نفر (۲۰ خانوار) بوده‌است.
الکس گرینوود
الکس گرینوود (Alex Greenwood (footballer, born 1993)؛ زادهٔ September 7, 1993) یک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. وی بازیکن تیم ملی انگلیس وبازیکن تیم بانوان منچستر سیتی است. الکس گرینوود یک مدافع مستحکم و منعطف است که توانایی بازی به عنوان مدافع میانی و همچنین مدافع چپ را دارد. گرینوود بیش از 200 بازی برای باشگاه‌ها و کشورش انجام داده است و یکی از محبوب‌ترین فوتبالیست‌های زن در انگلستان است. الکس گرینوود 7 قهرمانی مهم در باشگاه های خود کسب کرده است. وی در دو جام جهانی برای انگلستان حضور داشته و موفق به کسب مقام سوم و چهارم شده است.
گیاه‌پارچ × کوچینگ
گیاه‌پارچ × کوچینگ ، یک هیبرید طبیعی بین گیاه‌پارچ قمقمه‌ای و گیاه‌پارچ شگرف است. اگرچه نام آن از شهر کوچینگ در ساراواک گرفته شده است، اما این گیاه در سراسر بورنئو، گینه نو، شبه جزیره مالزی، سوماترا و تایلند پراکنش گسترده ای دارد.
بخش مرکزی شهرستان مانه
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان مانه در استان خراسان شمالی ایران است. مرکز این بخش، روستای محمدآباد است.
تقسیمات کشوری
شهر: پیش‌قلعه
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان مانه برابر با ۱۶٬۴۶۳ نفر بوده‌است.
جام ملت‌های اروپا فوتبال زیر ۲۱ سال ۲۰۲۱
این مسابقات به میزبانی مجارستان و اسلوونی برگزار شد. ابتدا قرار بود از ۹ تا ۲۶ ژوئن ۲۰۲۱ برگزار شود. با این حال، پس از به تعویق افتادن یورو ۲۰۲۰ از ماه ژوئن به ژوئیه ۲۰۲۱ (به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹)، این مسابقات با تأخیر برگزار شد. ابتدا قرار بود تاریخ جدید در ۲۷ مه ۲۰۲۰ اعلام شود، اما سپس به ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰ موکول شد، جایی که جلسه کمیته اجرایی یوفا در مورد تقویم و قالب مسابقات بحث کرد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰، یوفا اعلام کرد که این مسابقات در دو مرحله برگزار می‌شود. مرحله گروهی از ۲۴ تا ۳۱ مارس ۲۰۲۱، و مرحله حذفی از ۳۱ مه تا ۶ ژوئن ۲۰۲۱ برگزار شد.
اسپانیا مدافع عنوان قهرمانی بود، اما در مرحله حذفی (نیمه نهایی) توسط پرتغال از دور رقابت‌ها کنار رفت. سر انجام در دیدار نهایی (فینال)، پرتغال مقابل آلمان، شکست خورد و آلمان به مقام قهرمانی این رقابت‌ها رسید.
انتخاب میزبان
مجارستان و اسلوونی به عنوان میزبان مشترک در نشست کمیته اجرایی یوفا در دوبلین، جمهوری ایرلند در ۳ دسامبر ۲۰۱۸
باونه
باونه (به ایتالیایی: Baone) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است.
خصوصیات
باونه ۲۴٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۳۳ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر Coudoux خواهرخواندهٔ باونه هست.
روژن (بلغارستان)
روژن یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است.
مد تی‌وی
مدتی وی نخستین شبکه خبری به زبان کردی است که درابتدا شش ساعت به زبان های کردی ،سریانی ،عربی و ترکی   فعالیت می کرد و مقر ان در انگلستان می باشد.مخاطبان برنامه های این شبکه در  اروپا،افریقا و خاورمیانه می باشند.مدتی وی در سال ۱۹۹۵ تبدیل به نخستین شبکه پخش  برنامه‌های خبری به زبان کردی در اروپا وخاورمیانه شد.
تاریخچه
این شبکه خبری در تاریخ ۱۵مه ۱۹۹۵ کار خود را آغاز کرد.
کتابخانه ملی ایرلند
کتابخانه ملی ایرلند یک کتابخانه ملی در کشور جمهوری ایرلند است که در شهر دوبلین قرار دارد. مسئولیت کتابخانه با وزارت فرهنگ جمهوری ایرلند است. مأموریت کتابخانه ملی ایرلند جمع‌آوری، حفظ، ترویج و در دسترس قرار گذاشتن مستند از زندگی ایرلند می‌باشد. این کتابخانه یک کتابخانه مرجع است و به همین دلیل ذخایر خود را قرض نمی‌دهد. موارد موجود در این کتابخانه شامل کتاب، ژورنال دانشگاهی، روزنامه، مجله، نسخه خطی، نقشه، چاپ، رسم، پارتیتور، عکس و انتشارات خصوصی و دولتی می‌شود. کتابخانه دارای نمایشگاه هنری و بایگانی ملی روزنامه‌های ایرلند است. این کتابخانه همچنین مرکز شماره استاندارد بین‌المللی پیایندها در ایرلند است. این کتابخانه همچنین خدمات دیگری از جمله تبارشناسی را ارائه می‌دهد.
مجموعه‌ها
کتابخانه ملی ایرلند مجموعه‌ای از مقالات بایگانی اعم از یادداشت‌های شخصی و کتاب‌های نویسندگان برجسته زیر را در خود جای داده‌است:
توکزبان‌لی
توکزبان‌لی (به لاتین: Tükəzbanlı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغ‌دام واقع شده‌است.
دهه ۱۸۲۰ در جامعه‌شناسی
در دهه ۱۸۲۰ در جامعه‌شناسی رویدادهای زیر رخ داد:
۱۸۲۰
مناسبت‌ها
تولد
۱۸۲۲
مناسبت‌ها
۱۸۲۴
مناسبت‌ها
بارانتزاته
بارانتزاته (به ایتالیایی: Baranzate) یک کومونه در ایتالیا است که در استان میلان واقع شده‌است.
خصوصیات
بارانتزاته ۲٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۲۲۷ نفر جمعیت دارد.
نوایی محله
نوایی محله یک روستا در ایران است که در شهرستان فریدونکنار استان مازندران واقع شده‌است. نوایی محله ۱٬۰۲۴ نفر جمعیت دارد.
جمعیت
این روستا در بخش دهفری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۲۴ نفر (۲۹۱ خانوار) بوده‌است.
بابینو (بلغارستان)
بابینو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان بوبف دل واقع شده‌است.
آلبرت کیویکاس
آلبرت کیویکاس ("Albert Kivikas"; – 1898:1:18, May 19, 1978) نویسنده، روزنامه‌نگار اهل استونی بود.
گسل سلطانیه
گسل سلطانیه یک گسل فشاری با درازای حدود ۱۴۰ کیلومتر و راستای شمال‌غربی–جنوب‌شرقی است که از ۸ کیلومتری جنوب جنوب‌شرقی شهر سلطانیه در استان زنجان می‌گذرد. شیب این گسل به سمت جنوب‌غربی است و دیواره فرسوده گسل را می‌توان به روشنی در تمامی درازای آن دید. جنبش‌های فشاری گسل سلطانیه ممکن است در شکل‌گیری فرونشست ابهر–زنجان نقش داشته باشد. همچنین احتمال دارد زمین‌لرزه ۱۸۰۳ میلادی سلطانیه به سبب جنبش این گسل باشد.
جایی در شب سیاه‌خروس جنگلی نغمه سر می‌دهد
جایی در شب سیاه‌خروس جنگلی نغمه سر می‌دهد سومین آلبوم استودیویی گروه دوم/فولک متال آلمانی اِمپیوریوم است.
اِمپیوریوم در این آلبوم از دوم/فولک تلفیقی منحصر به فردشان در دو آلبوم قبلی، به نئوفولکی ملایم‌تر و تاریک‌تر تغییر سبک داده‌اند. این یک اثر کاملاً آکوستیک است که در آن از هیچ ساز الکتریکی از جمله گیتار الکتریک استفاده نشده‌است.
نظر منتقدان
به نوشتهٔ مجلهٔ راک هارد امپیوریوم در سومین آلبوم‌شان با همهٔ کنواسیون‌های متال خداحافظی کرده‌اند و در قلمرو موسیقی فولکلور گام برمی‌دارند که با کُرهای گریگورین، عناصری از موسیقی باروک و صداهای امبینت در هم آمیخته‌است.
اسپاتنیک‌میوزیک هم به این موضوع پرداخته که صدای دیستورت شده‌ی گیتارها و سولوهای محزونی که بر آثار قبلی اِمپیوریوم استیلا داشتند، در این آلبوم با گیتار کلاسیک‌های ملایم جایگزین شده‌اند و آوازها با لهجهٔ غلیظ آلمانی به فضای قرون وسطایی قطعه‌ها دامن می‌زنند. این وب‌سایت از جایی در شب سیاه‌خروس جنگلی نغمه سر می‌دهد به‌عنوان «سی و دو دقیقه نئو-فولک خیره‌کننده» یاد کرده‌است.
لشکر ۹۶ پیاده (ایالات متحده آمریکا)
لشکر ۹۶ پیاده (96th Sustainment Brigade) لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد.
سد بادوش
سد بادوش (به عربی: سد بادوش) یک سد و نیروگاه برقابی در عراق است که در بادوش در استان نینوا واقع شده‌است.
آنترتورن
آنترتورن یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه سنت یوهان ایم پونگاو واقع شده‌است. آنترتورن ۷۱٫۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱٬۰۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سده ۱۱ (خورشیدی)
سده یازدهم (۱۱) هجری خورشیدی، سده‌ای است که از ۱ فروردین سال ۱۰۰۱ هجری خورشیدی آغاز گشت و در پایان ۲۹ اسفند سال ۱۱۰۰ هجری خورشیدی پایان یافت.
در ایران
پادشاهی تمام مدت صفوی
نیکو هیراگا
نیکو هیراگا (Nico Hiraga؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۷) ورزشکار اسکیت‌بردینگ و بازیگر آمریکایی است. او به خاطر ایفای نقش در فیلم‌های بوک اسمارت (۲۰۱۹) و موکسی (۲۰۲۱) شناخته می‌شود. او در فوتبالیست‌ها و آیدل نیز ایفای نقش کرده‌است.
ولدیمیر سیچینسکی
ولدیمیر سیچینسکی (زاده ۲۴ ژوئن ۱۸۹۴ – ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲) یک معمار، گرافیست و مورخ هنر اوکراینی مهاجر بود.
ولودیمیر سیچینسکی در خانواده ایوتیم سیتسینسکی در کامیانتس-پودیلسکی، پودولیا گوبرنیا، روسیه، که در اوکراین امروزی است، به دنیا آمد.
او در سال ۱۹۱۲ از دانشکده فنی کامیانتس فارغ‌التحصیل شد و سپس تحصیلات خود را در مؤسسه مهندسین عمران سنت پترزبورگ (۱۹۱۲–۱۹۱۷) و در دانشگاه چارلز در پراگ (۱۹۲۴–۱۹۲۷) ادامه داد. در طول دوره موقت بین سن پترزبورگ و پراگ، او در ورزشگاه کامیانتس (۱۹۱۸–۱۹۱۹) تدریس کرد، به سازماندهی مؤسسه معماری در کیف (۱۹۱۸–۱۹۱۹) کمک کرد و به عنوان مدیر بخش ساخت و ساز استان پودولیا خدمت کرد.
شاه‌بلاغ (آغ‌دام)
شاه‌بلاغ (به لاتین: Şahbulaq) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغ‌دام واقع شده‌است.
باراسو
باراسو (به ایتالیایی: Barasso) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
خصوصیات
باراسو ۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۹۳ نفر جمعیت دارد.
ولدیمیر سیچینسکی
پس از فرار از حکومت شوروی به لویو، او در آنجا در ژیمنازیوم آکادمیک تدریس کرد (۱۹۲۱–۱۹۲۳) و سپس به پراگ نقل مکان کرد. در پراگ، او در مقطع دکترا کار کرد، در مدرسه هنر «استودیو» تدریس کرد (۱۹۲۳–۱۹۴۵)، و به عنوان مدرس تاریخ هنر در مؤسسه عالی آموزشی اوکراین (۱۹۲۳–۱۹۳۳) خدمت کرد. او دکترای خود را دریافت کرد. و در ۵ اکتبر ۱۹۲۷ به درجه استادی ارتقا یافت.
او همچنین از سال ۱۹۲۷ ریاست کمیسیون کتاب‌شناسی و کتاب‌شناختی انجمن کتاب‌شناسان اوکراین در پراگ را بر عهده داشت و به عنوان رئیس انجمن (۱۹۳۴–۱۹۴۳) خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۰ انجمن هنرمندان مستقل اوکراینی را در لویو تأسیس کرد. از سال ۱۹۳۰ او همچنین عضو کامل انجمن علمی شوچنکو در لویو بود. سیچینسکی در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۰ به عنوان استادیار تاریخ هنر در دانشگاه آزاد اوکراین منصوب شد و سپس در ۲۲ مارس ۱۹۴۲ به عنوان دانشیار ارتقا یافت.
از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ توسط گشتاپو در پراگ و برلین زندانی و شکنجه شد. او که پناهنده پس از جنگ در آلمان بود، در سال ۱۹۴۹ به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا به تدریس در مؤسسه فنی اوکراین در شهر نیویورک ادامه داد. او در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲ در پاترسون، نیوجرسی در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
سیچینسکی بیش از ۵۰۰ مقاله، کتاب و نقد منتشر کرد. او نویسنده آثاری در مورد هنر اوکراین، فرهنگ، معماری، حکاکی و چاپ، صنعت و منابع خارجی در مورد تاریخ اوکراین است.
کریستو و ژان کلود
کریستو ولادیمیروف جاواچف (۱۹۳۵–۲۰۲۰) و ژان کلود دنات د گویلبون (۱۹۳۵–۲۰۰۹)، معروف به کریستو و ژان کلود ، زوج هنرمندی بودند که برای چیدمان‌های محیطی بسیار بزرگ و مکان-ویژه که اغلب نشانه‌های بزرگ و آخشیج‌های چشم‌اندازی پارچه‌پیچ شده دارند، شناخته می‌شوند. از جمله این چیدمان‌ها رایشس‌تاگ در برلین، پون نوف در پاریس، پردهٔ روان در کالیفرنیا، و دروازه‌ها در پارک مرکزی شهر نیویورک هستند.
این زوج به ترتیب در بلغارستان و مراکش متولد شدند و در سال ۱۹۵۸ در پاریس با هم آشنا شدند و یک سال بعد ازدواج کردند. در ابتدا آنها زیر نام کریستو کار می‌کردند، اما بعداً چیدمان‌های خود را با نام «کریستو و ژان کلود» امضا کردند. کریستو پس از مرگ ژان کلود در سال ۲۰۰۹، به انجام چیدمان ادامه می‌داد.
بیشتر چیدمان‌های آنها اندازه‌های بسیار بزرگ دارند و از نظر بصری چشمگیر و بحث‌برانگیز بودند. فرایند ساخت بیشتر آنها — از دیدگاه فنی، مذاکره سیاسی، مجوزهای محیط‌زیستی و رضایت افکار عمومی— سال‌ها و گاهی دهه‌ها زمان می‌برد. این زوج از دریافت کمک هزینه، کمک‌های مالی یا پول‌های عمومی خودداری می‌کردند و در عوض تأمین مالی کارهایشان را از طریق فروش آثار هنری خود انجام می‌دادند.
میراث
بر مرگ کریستو، کارگزار وی گفت: «آثار هنری کریستو و ژان کلود مردم را در تجربیات مشترک در سراسر جهان گرد هم آورده‌است.»
جولی فلچر
جولی فلچر (Julie Fletcher؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال زن اهل انگلستان است. وی سابقه بازی در تیم ملی بانوان انگلیس را دارد.
دانیلا اسپلا
ماریا دانیلا اسپلا (کوردوبا، آرژانتین؛ ۲۳ اوت ۱۹۸۴) که از لحاظ هنری با نام دانیلا اسپلا شناخته می‌شود، خواننده، آهنگساز و نوازنده آرژانتینی است.
بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶، او چهار تک‌آهنگ منتشر کرد: Si no lo cortes (به همراه لئونل گارسیا، نوازنده)، ترجیح می‌دهم فراموشش کنم، عشق سخت و قول داده‌ام.
سد باررو بلانکو
سد باررو بلانکو (به اسپانیایی: Barro Blanco Dam) یک سد در پاناما است که در استان چیریکی واقع شده‌است.
نظرآقا یمین‌السلطنه
زندگی‌نامه
در ۱۲۰۹ خورشیدی (۱۸۳۰ میلادی) در سلماس از پدری به نام به پرنس لسینکف و مادر آشوری بنام راخی خانم (راشل) به دنیا آمد و از مدرسه کشیش‌های مخیتاریست فارغ‌التحصیل شد.
<!-- او از آشوریان سلماس و پیرو کلیسای کاتولیک بود. وی استاد و مدرس مدرسه دارلفنون در ایران بود که به دلیل تسلط و حفظ صداقت در ترجمه، مترجم صدر اعظم ایران میرزا تقی خان فراهانی امیرکبیر بود. او جز ۵۶ دانشجوی اعزامی به خارج از کشور بود که تحصیلات خود را در اسلامبول (استانبول ترکیه) به پایان رساند و در رشته تاریخ و جغرافیا در مدرسه دارالفنون به تدریس پرداخت. نظر آقا در سال ۱۸۵۹ میلادی یا ۱۲۳۸ خورشیدی به سمت مترجم استخدام وزارت امور خارجه شد و از آن پس در مقام منشی همراه فرستادگان ایران عازم کشورهای مختلف گردید. همچنین وقتی صدراعظم امیرکبیر امرا و سفرای کشورهای مختلف را فرا می‌خواند نظر آقا را برای امر ترجمه احضار می‌کرد که عمدتاً به زبان ترکی آذری با میرزا تقی خان صحبت می‌کرد. وی در سال ۱۸۷۳ یا ۱۲۵۲ شمسی به سمت کاردار بمدت بیست سال و در سال ۱۸۹۵ یا ۱۲۷۴ شمسی به وزیر مختاری ایران در فرانسه منصوب شد و تا سال ۱۹۰۵ یا ۱۲۸۳ شمسی که از مقام خویش عزل گردید در پاریس بود. او فراهم کننده قرارداد واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به انگلیسیها بود. نظر آقا در سال ۱۸۹۳ ملقب به «یمین السلطنه» شد.در آن زمان روابط و مناسبات ایران و سوئیس در حد قابل توجه نبود. در ژوئیه ۱۸۷۳ نظر آقا یمینالسلطنه وزیر مختار ایران در شهر ژنو عهدنامه مودت و تجارت بین ایران و سوئیس با وزیر خارجه فدرال این کشور را امضا کرد ولی تأسیس سفارت تا پایان جنگ جهانی اول به تأخیر افتاد. مادر نظر آقا، دختر یتیمی بود که راخی خانم یا راشل نام داشت و سه فرزند بنام‌های برزو خان، فرامرز خان و نظرآقا داشت. همسر او یک شاهزاده لهستانی بنام لسینکف بود که پس از شکست ناپلئونبناپارتدر زمان فتحعلی شاه به ایران پناهنده شد. فتحعلی شاه که از این اتفاق خوشحال بود لسینکف را برای آموزش‌های مدرن و به روز سپاه ایران (پرسیا) زیر نظر ولیعهد عباس میرزا به تبریز فرستاد. بعد ستاد عملیات وی آذربایجان غربی و شهر اورمیه تعیین گردید و مشغول به کار شد. در یکی از روزها لسینکف جوان ضمن بازدید از روستای آشورینشین گوی تپه چشمش به دختر زیبایی بنام راخی (راشل) افتاد و در همان دیدار اول دلباخته او شد و تصمیم به ازدواج با وی گرفت. مادر راخی مارتا نام داشت که دختر یکی از کشیشان سرشناس بنام قشه انویه دی نوله که با جوانی بنام عیوض از روستای ساری جوقازدواج نمود که حاصل این ازدواج دختری بود بنام راخی که در سال ۱۷۹۸ در روستای پدری خود بدنیا آمد. راخی در کودکی پدر خود را از دست داد. -->
گروه سیتی فوتبال
مالک اصلی این شرکت «گروه ابوظبی یونایتد» متعلق به منصور بن زاید آل نهیان است؛ همچنین سرمایه‌گذاران چینی نظیر گروه سیتیک نیز از دیگر سهام‌داران این پروژه‌اند.
گروه سیتی فوتبال مالکیت باشگاه‌های فوتبال گوناگونی را از سراسر جهان برعهده دارد که سرشناس‌ترین آن‌ها باشگاه منچسترسیتی است. دیگر باشگاه‌های این مجموعه در ایالات متحدهٔ آمریکا، استرالیا، ژاپن، اسپانیا، اروگوئه و چین قرار دارند.
شیرمحله
شیرمحله ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نسل‌کشی گواتمالا
نسل‌کشی گواتمالا، نسل‌کشی سرخپوستان مایا ، یا هولوکاست خاموش ، عنوانی برای قتل‌عام شهروندان مایایی در دوران دولت نظامی گواتمالا است. این قتل‌عام در عملیات‌های نظامی برای خاموش کردن اعتراضات در این کشور رخ داده‌است. از سال ۱۹۶۵م-۱۳۴۴ش، قتل‌عام، سر به نیست کردن، شکنجه، اعدام‌های خلاصه شبه نظامیان (محاکمات کوتاه) و خصوصاً اعدام افراد غیرنظامی که با شورشیان همکاری می‌کردند توسط نیروهای امنیتی مورد حمایت دولت ایالات متحده آمریکا بسیار شایع بوده‌است. اینگونه اقدامات، سیاست پایا و دیرینه رژیم نظامی گواتمالا بوده که مقامات رسمی ایالات متحده از آنها آگاه بوده‌اند. طی گزارشی (۱۹۸۴) «قتل هزاران نفر توسط دولت نظامی که اقتدار خود را با ترور حفظ می‌کند» اعلام می‌گردد. دیده‌بان حقوق بشر، عملیات‌های دولت نظامی را اقدامات «فوق‌العاده بی رحمانه» توسط نیروهای مسلح علیه غیرنظامیان غیر مسلح توصیف می‌کند.
این سرکوب‌ها در استانهای شمالی که عمدتاً بومیان زندگی می‌کردند و چریک‌های EGP (ارتش چریک‌های فقرا) در آن فعالیت داشتند به سطحی رسید که می‌توان آنرا نسل‌کشی نامید. به‌طور سنتی، سیستم نظامی حاکم، بومیان مایایی را به دیده افرادی پست‌تر و مادون انسان می‌انگاشتند و با شکل‌گیری شورش‌های بومیان، نظامیان کشتار و ناپدید کردن وسیع روستاییان بومی را آغاز کردند. در حالیکه کشتار روستاییان بومی قبل تر نیز در جنگ اتفاق افتاده بود، استفاده سیستماتیک از ترور علیه جمعیت بومیان حدود سال ۱۹۷۵ آغاز گردید و در میانه دهه ۸۰ میلادی به اوج خود رسید. در جریان این مناقشات، نظامیان ۶۲۶ قتل‌عام را علیه بومیان مایایی ترتیب دادند. ارتش گواتمالا به تنهایی نابودی ۴۴۰ روستا را بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، که شدیدترین فاز سرکوب‌ها اتفاق افتاد، به‌صورت رسمی تأیید کرده‌است. در بعضی از شهرها مثل رابینال و نباج، حداقل یک سوم روستاها تخلیه یا نابود شد. در سال ۱۹۸۵ تحقیقی توسط بخش نوجوانان دیوان عالی کشور گواتمالا انجام شد که بواسطه آن مشخص گردید بالای ۲۰۰٬۰۰۰ کودک حداقل یکی از والدین خود را در کشتارها از دست داده‌اند. از این تعداد، ۲۵ درصد هر دو والدین خود را از دست داده بودند که به عبارت دیگر حدود ۴۵ هزار تا ۶۰ هزار گواتمالایی بالغ طی پنج سال از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ کشته شده‌اند. این آمار بدون در نظر گرفتن کودکانی است که در وقایعی همچون کشتارهای ریو نگرو هدف قتل‌عام دسته جمعی قرار گرفته بودند. ژنرال افراین ریوس مونت (۱۹۸۲–۱۹۸۳) به دلیل نقش وی در فجیع‌ترین مرحله نسل‌کشی بومیان مقصر شناخته شد.
تخمین زده می‌شود ۲۰۰٬۰۰۰ گواتمالایی در طول جنگ داخلی گواتمالا کشته شدند، این آمار ۴۰٬۰۰۰ نفر که «ناپدید شدند» را نیز شامل می‌شود. ۹۳ درصد اعدام‌های غیرنظامی توسط نیروهای دولتی انجام شده‌است. از ۴۲٬۲۷۵ مورد قتل و «ناپدید شدن» که توسط کمیسیون تبیین تاریخ (CEH) ثبت شده‌است، ۸۳٪ قربانیان مایا و ۱۷٪ لادینو بودند. کمیسیون شفاف سازی تاریخی تحت حمایت سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۹ به این نتیجه رسید که نسل‌کشی به دست نیروهای مسلح تحت حمایت ایالات متحده اتفاق افتاده‌است، و اینکه آموزش افسران گواتمالایی در فنون ضد شورش توسط ایالات متحده آمریکا «در طول درگیری‌های مسلحانه، تأثیر قابل توجهی در نقض حقوق بشر داشته‌است.»
سازمان ترور
سازمان اطلاعات و امنیت گواتمالا عمدتاً توسط دو گروه اداره می‌شده‌است: یکی بخش اطلاعات ارتش که با عنوان "G-2" یا S-2 شناخته می‌شود و واحد اطلاعاتی دیگر به نام ریاست امنیت ریاست جمهوری که با نام "Archivo" یا AGSAEMP (بایگانی و خدمات پشتیبانی ستاد عمومی ریاست جمهوری) شناخته می‌شود.
سازمان اطلاعاتی Archivo با بودجه و پشتیبانی مشاوران آمریکایی در زمان رئیس‌جمهور انریکو پرالتا آزوردیا تشکیل شد. این سازمان طی این مدت به نام سازمان اطلاعات ریاست جمهوری شناخته می شد. یک بانک اطلاعاتی ارتباط از راه دور موسوم به مرکز ارتباطات منطقه ای یا La Regional در این آژانس به‌وجود آمد که کار یکپارچه سازی آنرا سهولت بخشید و به عنوان بخش مهمی از شبکه اطلاعاتی گواتمالا عمل کرد. این بانک اطلاعاتی یکپارچه و قدرتمند، La Regional، بین آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری و کلیه ارگانهای اصلی امنیتی، از جمله پلیس ملی، گارد خزانه داری، پلیس قضایی، از طریق فرکانس بینابینی VHF-FM ارتباط برقرار می‌کرد. La Regional همچنین به عنوان منبعی برای سوابق و اطلاعات جمع‌آوری شده بکار گرفته می‌شد. این اطلاعات در مورد مظنونین اطلاعاتی بود که برای شناسایی چپ‌ها، اتحادیه‌های صنفی، فعالان دانشجویی، روحانیت و غیره مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین، از این اطلاعات برای تهیه لیست افرادی که ترور شده بودند استفاده می‌شد.
دستور برای اجرای ترورها و «سر به نیست کردن» از سلسله مراتب به نیروهای امنیتی سطح پایین‌تر مانند پلیس قضایی (که بعداً به عنوان کارآگاهان پلیس ملی و DIT تغییر نام دادند) یا گارد خزانه داری منتقل می‌شد. این فرامین محرمانه، افرادی را از پادگانهای ارتش استان فرا می‌خواند تا برای اهداف نامشخص به پایتخت فرستاده شوند. فرماندهان ارتش استان‌ها یا با تماس مستقیم فرماندهان استانی، نیروهای محرمانه پلیس خزانه داری و پلیس ملی برای انجام ماموریت‌ها در دسترس بودند. این نیروهای محرمانه در پایتخت با استفاده از این سیستم گردآوردی شدند و اغلب در عملیات پنهانی شامل استفاده از «جوخه‌های مرگ» مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
سرکوب در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰
در اواسط دهه ۱۹۶۰، استفاده از ترور توسط نیروهای نظامی و انتظامی در گواتمالا شایع شد. دولت نظامی شروع به استفاده از "سر به نیست کردن" به عنوان یک تاکتیک برای از بین بردن زیرساختهای چریک‌های PGT و MR-13 کرد. در سوم و پنجم مارس ۱۹۶۶، G-2 و پلیس قضایی گواتمالا به سه خانه در شهر گواتمالا یورش بردند و اعضای بیست و هشت اتحادیه صنفی و همچنین اعضای PGT را دستگیر کردند. افراد دستگیر شده عمدتاً عضو کمیته مرکزی PGT بودند. در میان دستگیرشدگان رهبر فدراسیون روستاییان، لئوناردو کاستیلو فلورس، قرار داشت. همگی این افراد در حالی که در بازداشت نیروهای امنیتی بودند "ناپدید" شدند و در ماه‌های بعد توسط مطبوعات گواتمالا به "۲۸" مشهور گردیدند. این حادثه با موجی از "ناپدید شدن هاًی بدون توضیح در شهر گواتمالا و حومه آن ادامه یافت که در مطبوعات گواتمالا بازتاب داشت.
هنگامی که سانسور مطبوعات برای مدت کوتاهی برداشته شد، بستگان "۲۸" و شهروندان دیگری که در منطقه نظامی زاکاپا-ایزابل ناپدید شده بودند، برای پیگیری موضوع به مطبوعات یا به انجمن دانشجویان (AEU) مراجعه کردند. بعداً با استفاده از بخش حقوقی این انجمن، AEU به نمایندگی از افراد "ناپدید شده" برای حکم آزادی آنها به دستگاه قضایی فشار آورد. دولت هرگونه دخالت در قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها را تکذیب کرد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶، AEU گزارش مفصلی در مورد سوءاستفاده از قدرت در ماه‌های پایانی رژیم پراتالا منتشر کرد. در این گزارش از سی و پنج فرد به عنوان عوامل درگیر در قتل‌ها و سر به نیست کردن‌ها نام برده شد. عمده این افراد از جمله کمیساران نظامی و اعضای پلیس آمبولانس نظامی (PMA) بودند که با سازمان اطلاعاتی G-2 همکاری می‌کردند. پس از انتشار این گزارش، حملات "جوخه مرگ" به انجمن دانشجویان و دانشگاه سان کارلوس شدت گرفت. بسیاری از دانشجویان حقوق و اعضای انجمن دانشجویان ترور شدند.
استفاده از چنین تاکتیک‌هایی برای خاموش کردن صدای معترضان، پس از مراسم سوگند رئیس‌جمهور جولیو سزار مندز مونته‌نگرو افزایش یافت. رئیس‌جمهور در تلاش برای جلب عناصر راست‌گرا در ارتش به آنها این اختیار را داد تا از هر وسیله ای برای بازگشت آرامش به کشور استفاده کنند. متعاقباً ارتش برنامه ضد شورش را به‌طور خودمختار از خانه ریاست جمهوری اجرایی کرد و سرهنگ مانوئل فرانسیسکو سوزا اویلا معاون وزیر دفاع را به عنوان «هماهنگ‌کننده اصلی عملیات ضدشورش» منصوب کرد. علاوه بر این، ستاد کل ارتش و وزارت دفاع، کنترل آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری را به دست گرفتند و آن را به عنوان سرویس امنیت ملی گواتمالا (SSNG) تغییر نام دادند.
در شهرها و حومه آنها، افراد مظنون به همکاری با چپ گرایان به‌طور بی‌سابقه ای ناپدید شدند یا به قتل رسیدند. در حومه شهرها بیشتر «سر به نیست شدن‌ها» و قتل‌ها توسط گشت‌های ارتش و پلیس‌های PMA صورت می‌گرفت در حالی که در داخل شهرها آدم‌ربایی و «ناپدید شدن» معمولاً توسط افراد مسلح لباس شخصی انجام می‌شد که وابسته به ارتش یا نیروهای انتظامی نبودند. پلیس و ارتش، هر گونه ارتباط با این افراد را انکار کردند و انگشت اتهام را به سمت جوخه‌های مرگ شبه نظامی نشانه رفتند. این جوخه‌ها مرتبط با راست گرایان بودند که مستقل از دولت گواتمالا عمل می‌کردند.
یکی از بدنام‌ترین جوخه‌های مرگ که در این دوره فعالیت داشت، MANO بود که به نام Mano Blanca که به معنی دست سفید است نیز معروف بود. این گروه در ابتدا توسط جنبش لیبرال ملی (MLN) به عنوان یک جبهه شبه نظامی در ژوئن سال ۱۹۶۶ برای جلوگیری از منصوب شدن رئیس‌جمهور مندز مونته‌نگرو تشکیل شده بود اما کنترل این گروه بسرعت توسط ارتش بدست گرفته شد و بعنوان جزئی از دستگاه‌های ضد شورش این کشور گنجانیده شد. این جوخه مرگ در حالی که تنها گروه مرگ بود که به‌طور مستقل از دولت تشکیل شده بود اعضای نظامی زیادی را گردآورده بود و هزینه‌های آن توسط ملاکان ثروتمند فراهم می‌شد. گروه MANO اطلاعات خودش را از طریق سازمان‌های اطلاعات نظامی بدست می‌آورد.
اولین اعلامیه‌های MANO در ۳ ژوئن ۱۹۶۶ در شهر گواتمالا دیده شد. در این اعلامیه‌ها خبر شکل‌گیری قریب‌الوقوع «دست سفید» یا «دستی که خائنان به سرزمین پدری را ریشه کن خواهد کرد» منتشر شد. در اوت ۱۹۶۶، اعلامیه‌های MANO از طریق هواپیماهای سبک در سراسر شهر گواتمالا پخش شدند. این هواپیماها آشکارا در پایگاه نیروی هوایی لا آرورا فرود آمدند. پیام اصلی فرود آمدن این هواپیماها در پایگاه ارتش این بود که همه شهروندان میهن‌پرست باید کاملاً از ابتکار عمل ضد شورش ارتش حمایت کنند. پیام این عملیات‌ها این بود که ارتش بزرگترین نهاد برای حفظ نظم و افتدار در هر طول و عرض جغرافیایی بود و اینکه «حمله به ارتش، ایجاد تفرقه در آن، یا حتی آرزو برای نابودی آن به‌طور قطع خیانت به میهن است.»
برنامه زاکاپا: ۱۹۸۹–۱۹۶۶ (۱۳۴۵ تا ۱۳۶۸)
در اکتبر سال ۱۹۶۶، با افزایش کمک‌های نظامی ایالات متحده، ارتش ۵۰۰۰ نفری گواتمالا عملیات گسترده‌ای با عنوان برقراری نظم و به نام «عملیات گواتمالا» را در بخش‌های زاکاپا و ایزابل انجام داد. سرهنگ کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان فرمانده «منطقه نظامی زکاپا-ایزابال» منصوب شد و با هدایت و آموزش ۱۰۰۰ کلاه سبز ارتش آمریکا مسئولیت برنامه ضد شورش علیه بومیان مایایی را به عهده گرفت. تحت فرمان سرهنگ آرانا، استراتژیست‌های نظامی، جوخه‌های مرگ شبه نظامیان را تشکیل می‌دادند تا مکمل یگان‌های منظم ارتش و پلیس در عملیات ترور مخفیانه علیه پایگاه پشتیبانی غیرنظامیان FAR عمل کنند. نیرو، سلاح، بودجه و دستورالعملهای عملیاتی به این سازمان‌ها توسط نیروهای نظامی تحویل داده می‌شد. جوخه‌های مرگ با مصونیت از مجازات اداره می‌شدند، به این ترتیب که توسط دولت به آنها اجازه داده می‌شد تا بومیان متهم به شورش و افرادی که از آنها حمایت می‌کردند را به قتل برسانند. عضویت غیرنظامیان در واحدهای شبه نظامی ارتش، عمدتاً توسط طرفداران راست گرایان افراطی و وابسته به جنبش لیبرال ملی (MLN) صورت می‌پذیرفت. این جنبش توسط ماریو ساندوال آلارکین که در کودتای ۱۹۵۴ نقش داشت تأسیس و رهبری می‌شد. تا سال ۱۹۶۷، ارتش گواتمالا ادعا کرد که ۱۸۰۰ شبه نظامی را تحت کنترل مستقیم خود دارد.
لیست‌های سیاه تهیه شد که متشکل از افرادی مشکوک به همکاری با چریک‌ها بود و همچنین افرادی که گرایش‌های کمونیستی داشتند. زمانی که سربازان و شبه نظامیان از منطقه زاکاپا عبور می‌کردند به‌طور سیستماتیک شورشیان و افراد مشکوک به همکاری با آنها را دستگیر می‌کردند. دستگیرشدگان یا در محل کشته می‌شدند یا پس از انتقال به اماکن مخفی «سربه نیست» می‌گشتند. در روستاهایی که ارتش آنها را حامی FAR تشخیص می‌داد، رهبر روستاییان را به‌طور علنی اعدام و افراد محلی را تهدید به اعدام بیشتر در صورت عدم همکاری روستائیان با مقامات می‌کرد. قرارگاه ارتش، «لا پالما»، در نزدیکی ریو هوندو در زاکاپا تنها یکی از مکان‌های مخفی و بیشماری بود که ارتش برای بازداشت و شکنجه مظنونین استفاده می‌کرد. در این مکان‌ها صدها مظنون به عضویت یا همکاری با FAR تحت شکنجه و اعدام قرار می‌گرفتند. غالباً نیروی‌های دولتی اجساد قربانیان را ملأ عام روی هم انباشته می‌کردند تا ایجاد فضای رعب و وحشت کمک کنند. مطبوعات نیز به‌طور مرتب حاوی گزارش‌هایی از اجساد غیرقابل تشخیص بودند که در رودخانه موتاگوا رها شده بودند و آثار شکنجه و مثله شدن در پیکر آنها دیده می‌شد. بنا بر گزارش‌ها، ماهیگیران در شهرداری گوالان به دلیل یافتن تعداد بالای اعضای بدن تکه‌تکه شده در تورهایشان، مجبور به توقف ماهیگیری می‌شدند.
براوردها از تعداد قربانیان عملیات ضد تروریسم به رهبری ارتش در شرق گواتمالا به هزاران تا ده‌ها هزار نفر می‌رسد. در گزارش سال ۱۹۷۶، سازمان عفو بین‌الملل به براوردهایی اشاره کرد که تعداد قربانیان را تا ۸۰۰۰ روستایی بالا می‌برد. براوردهای دیگر تلفات را ۱۵٬۰۰۰ قربانی اعلام می‌کرد که در در دوره مندز در زاکاپا اتفاق افتاده بود. در نتیجه این کشتارها به دلیل وحشیگرهای رخ داده، سرهنگ آرانا اوزوریو به «قصاب زاکاپا» معروف گردید. بسیاری از همقطاران اوزوریو که از مقامات بلندپایه ارتش بودند و بعنوان «گروه زاکاپا» شناخته می‌شدند، در رژیم نظامی که بعداً حاکم شد مقامات رده بالایی را بدست آورند. در میان آنها که در برنامه کشتار زاکاپا شرکت داشتند، چهار رئیس‌جمهور آینده گواتمالا از جمله آرانا اوزوریو (۱۹۷۰–۱۹۷۴)، ژنرال یوجین گارسیا (۱۹۷۴–۱۹۹۴)، ژنرال رومئو لوکاس گارسیا (۱۹۷۸–۱۹۸۸) و ژنرال اسکار هومبرتو مژیا ویکتوریا (۱۹۸۳–۱۹۸۳) قرار داشتند و رئیس اطلاعاتی پادگان Arana، سرهنگ چوپینا باراهونا، به عنوان فرمانده پلیس نظامی متحرک (PMA) و بعداً رئیس پلیس ملی منصوب گردید.
دوره ریاست جمهوری آرانا اوزوریو: ۱۹۷۴–۱۹۷۰ (۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲)
در ژوئیه ۱۹۷۰، کلنل کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان رئیس‌جمهور تحلیف شد. با پشتیبانی ارتش، اوزوریو اتحادی بین MLN - مبتکران جوخه مرگ MANO - و حزب بنیاد دموکراسی (MLN-PID) ایجاد نمود. وی اولین گروه از حاکمان نظامی است که با حزب بنیاد دموکراسی اتحاد ایجاد کرد. این بنیاد در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ بر فضای سیاسی کشور گواتمالا تسلط داشت. رئیس‌جمهور پیش از او، خولیو سزار مندز، با وجود اینکه تحت امر ارتش بود، یک غیرنظامی بود. اوزوریو برای این انتخاب شده بود که قول از بین بردن مشکلات مربوط به نظم و قانون را می‌داد. او مسئول عملیات تروریستی در زکاپا بود و یک تندرو ضدکمونیست و راست‌گرای افراطی بود. در یکی از نطق‌هایش اظهار داشت: «اگر برای ایجاد آرامش و حفظ نظم لازم باشد کشور را به گورستان تبدیل کنم، برای انجام این مهم درنگ نخواهم کرد.»
با وجود اینکه فعالیت‌های مسلحانه شورشیان در آن زمان به حداقل رسیده بود، در تاریخ در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰، اوزوریو "وضعیت محاصره" اعلام کرد و از ساعت ۹:۰۰ تا ۵:۰۰ صبح منع رفت‌وآمد مقرر کرد و در این مدت برای تمامی وسایل نقلیه و همچنین عابران پیاده - از جمله آمبولانس‌ها، ماشین‌های آتش‌نشانی، پرستاران و پزشکان در تمامی کشور منع تردد اعلام گردید. این محاصره با بازرسی‌های خانه به خانه توسط پلیس همراه بود که طبق گزارش‌ها در پانزده روز نخست "وضعیت محاصره" منجر به ۱۶۰۰ بازداشت تنها در پایتخت شد. در آن زمان روزنامه نگاران خارجی منابع دولتی طبقه‌بندی شده و فوق سری را افشا کردند که خبر از ۷۰۰ اعدام توسط نیروهای امنیتی یا جوخه‌های شبه نظامی در دو ماه اول "دولت محاصره" را تأیید می‌کرد. این اسناد در انطباق با اسناد مخفی آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده بود که کشته شدن صدها مظنون "تروریست و راهزن" را در حومه گواتمالا توسط نیروهای امنیتی تأیید می‌کرد.
همزمان با ادامه یافتن سرکوب‌ها در حومه شهر، دولت اوزوریو، با وجود کمترین فعالیت چریکی از سمت معترضان، موج بی‌سابقه ای از قتل و "سر به نیست کردن" مخالفان را در پایتخت آغاز کرد. اوزوریو دست به ایجاد آژانس پلیس مخفی زد که لباس شخصی داشتند و به "کارآگاهان پلیس ملی" معروف شدند. این نیروها در فعالیت‌های نظارتی و پلیس سیاسی و با هدایت آژانس‌های اطلاعاتی ایالات متحده دوره دیده بودند. این آژانس امنیتی جدید - همگام با کماندوهای ویژه ارتش و واحدهایی از "سپاه چهارم" پلیس ملی - هزاران مظنون به براندازی در "دولت محاصره" را ربوده و به قتل رساند. درست مثل عملیات قبلی در زاکاپا، اجساد شناور در رودخانه‌ها پیدا شدند. به همین دلیل، هر روز اجساد شکنجه شده، تکه‌تکه شده و ناشناخته در آمفی تئاتر بیمارستان‌های دولتی شهر گواتمالا برای شناسایی توسط نزدیکان افراد گمشده در معرض عموم قرار می‌گرفت. در میان قربانیان اجساد افرادی که در رسانه‌ها با اوزوریو مخالفت آشکار می‌کردند نیز دیده می‌شد. قربانیان شامل اعضای جنبش‌های سیاسی چپ، اتحادیه‌های کارگری و فعالان دانشجویی نیز بودند. مانند سرکوب قبلی، عوامل امنیتی دست به سر به نیست کردن دسته جمعی افراد زدند. تنها در یک مورد که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۲ رخ داد، کارآگاهان پلیس ملی، هشت رهبر بلندپایه، همکاران ارشد PGT و نیمی از کمیته مرکزی حزب چپ را بازداشت کردند. همه این هشت نفر به فرمانده "سپاه ۴" و شکنجه گر بدنام، خوان آنتونیو "ال چینو" لیما لوپز، تحویل داده شدند و پس از آن هرگز دیده نشدند.
بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، طبق گفته عفو بین‌الملل و سازمان‌های حقوق بشری داخلی مانند "کمیته بستگان افراد ناپدید شده"، بیش از ۱۵۰۰۰ مخالف غیرنظامی نیروهای امنیتی کشته یا "ناپدید" شده بودند. معدود بازماندگان این بازداشت‌های سیاسی، از شکنجه طی این بازداشت‌ها خبر دادند. از شکنجه‌های معمول بازداشت شدگان، خفگی با شلنگ‌های لاستیکی بود که با مواد سمی دفع آفات پر می‌شد. بسیاری از قتل‌ها به گروه‌هایی مانند "Ojo por Ojo" (چشم در برابر چشم) نسبت داده شد، که در اسناد اطلاعاتی وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان "گروهی عمدتاً نظامی با همکاری غیرنظامی هاً توصیف شده‌است. علاوه بر هدف قرار دادن افرادی که به عنوان برانداز و دشمن سیاسی برچسب خورده بودند، نیروهای امنیتی در پوشش عملیات‌های پاکسازی اجتماعی مجرمان سابقه دار مانند "کرکس‌های مخفی" را نیز هدف قرار می‌دادند.
عفو بین‌الملل از گواتمالا به عنوان یکی از چند کشور تحت شرایط اضطراری حقوق بشر نام برد، در حالی که در گزارش سالانه مربوط به ۱۹۷۲–۱۹۷۳ از «موارد بسیار ناپدید شدن شهروندان گواتمالایی» به عنوان یک مشکل بزرگ و ادامه‌دار یاد می‌کند. به‌طور کلی، حدود ۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی گواتمالایی بین سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۷۳ کشته یا «ناپدید» شدند.
مراحل نسل‌کشی
سرکوب در شهر گواتمالا و در مناطق شرقی باعث شد شورشیان قادر نباشند یک پایگاه پشتیبانی غیرنظامی قوی ایجاد کنند و ظرفیت شورشیان برای سازماندهی و حفظ هرگونه نیروی قدرتمند چریکی کاهش یافت. با این حال، نارضایتی مردم از نقض حقوق بشر و نابرابری اجتماعی در گواتمالا همچنان ادامه داشت. شورش برای مدت طولانی خاموش باقی نماند. درست در همان سالی که سرهنگ اوزوریو پایان «دولت محاصره» را اعلام کرد، یک سازمان چریکی جدید که خود را ارتش چریکی فقرا (EGP) می‌نامید، از جنوب مکزیک وارد جنگل‌های Ixcán در شمال استان Quiche شد. به دور از چشم سرویس‌های اطلاعاتی گواتمالا، این گروه چریکی خود را در میان اردوگاه‌های بومیان جای داد و به مدت سه سال مخفیانه فعالیت کرد و اولین کنفرانس خود را در سال ۱۹۷۴ برگزار نمود.
در ۷ ژوئن ۱۹۷۵، EGP اولین اقدام خود را با ترور خوزه لوئیس آرناس در مزرعه خود او بنام "La Perla" شروع کرد. آرناس یکی از زمین داران بزرگ بود و به "ببر ایکسان" شناخته می‌شد. در آن روز، در جلوی دفتر او تقریباً دویست تا سیصد کارگر روستایی تحصن کرده بودند تا مزدشان را دریافت کنند. چهار فرد از اعضای EGP در میان کارگران پنهان شدند و با از کار انداختن رادیوی ارتباطی مزرعه آرناس را کشتند. پس از ترور، چریک‌ها به زبان ایکسیل با کشاورزان صحبت کردند و به آنها اطلاع دادند که آنها اعضای ارتش چریکی فقرا هستند و "ببر ایکسان" را به دلیل ارتکاب جنایات متعدد علیه روستاییان کشته‌اند. مهاجمان سپس به سمت منطقه چاجول گریختند، در حالی که پسر خوزه لوئیس آرناس، که در آن زمان در سن لوئیس ایکسان بود، به کوهی نزدیک پناه برد و منتظر ورود هواپیما بود تا او را مستقیماً به شهر گواتمالا و به کاخ ریاست جمهوری برساند. در آنجا او بلافاصله موضوع را به وزیر دفاع، ژنرال فرناندو رومئو لوکاس گارسیا گزارش داد. رومئو لوکاس در پاسخ به او گفت "شما اشتباه می‌کنید، هیچ چریکی در آن منطقه وجود ندارد."
علی‌رغم انکار جنرال رومئو لوکاس، دولت با موجی از سرکوب مقابله به مثل کرد. دولت به از میان بردن سازوکارهای دست زد که باور داشت پشتیبانی غیرنظامی EGP را ممکن می‌سازد. به‌طور سنتی، تعاونی‌ها به عنوان وسیله ای برای براندازی جناح چپ قلمداد می‌شد. با توجه به این واقعیت که تعاونی‌ها به منظور شفاف سازی به این سمت سوق داده شده بودند که نام اعضای خود را اعلام کنند، یافتن نام و نشانی افراد برای سر به نیست کردن آنها توسط سرویس‌های اطلاعاتی بسیار آسان بود. روستاییانی که عضو تعاونی‌ها به‌شمار می‌آمدند به صورت جداگانه یا جمعی ناپدید می‌شدند یا جسد آنها یافت می‌شد. در یک مورد در ۷ ژوئیه ۱۹۷۵ - یک ماه پس از ترور آرناس - گروهی از چتربازان ارتش با هلی کوپترهای UH-1H به بازار ایکسان گراند یورش بردند و ۳۰ عضو تعاونی زال بال را دستگیر کردند. همگی آنها «سر به نیست» شدند. این قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها با نامه‌های تهدید آمیزی همراه بود که در همان زمان به نام جوخه مرگ MANO حزب حاکم MLN به تعاونی‌های شهر گواتمالا ارسال می‌شد:در سوگندنامه ژنرال Kjell Laugerud، به پرونده سی مردی که در ۷ ژوئیه توقیف شدند، و همچنین هفت مورد دیگر «ناپدید شدن» در همان تعاونی در نوامبر ۱۹۷۵ اشاره شده‌است. وزارت کشور اینکه افراد «ناپدید شده» توسط دولت دستگیر شده‌اند را انکار کرد. در مجموع قتل ۶۰ نفر از روسای تعاونی‌ها در ایکسکان بین ژوئن و دسامبر ۱۹۷۵ تأیید شده‌است. همچنین ترور ۱۶۳ نفر دیگر از روسای تعاونی‌ها و رهبران دهکده‌ها توسط گروه‌های مرگ بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۷۸ تأیید شده‌است. با این باور که کلیسای کاتولیک بخش عمده ای از پایگاه اجتماعی EGP را تشکیل می‌دهد، رژیم شروع به هدف قرار دادن مبلغان مذهبی نیز کرد. بین نوامبر ۱۹۷۶ و دسامبر ۱۹۷۷، جوخه‌های مرگ ۱۴۳ مبلغ مذهبی را به قتل رساندند. مستندات قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها در این مدت، بخش کوچکی از آمار واقعی قتل‌ها توسط نیروهای دولتی را نشان می‌دهد. به ویژه اینکه بسیاری از روستاها در ارتفاعات و مناطق دورافتاده هستند و بسیاری از این کشتارها گزارش نشده‌است.
قتل‌عام در پانزوس
در سال ۱۹۷۸، سرکوب شرکت‌های تعاونی کشاورزی بومیان سرخپوست فراتر از منطقه کوئیچ و در مناطق دیگر نیز از جمله نوار عرضی شمال (FTN) گسترش یافت. در پانزوس، روستاییان سرخپوست آلتا وراپاز با نقض حقوق بشر مواجه شدند. همچنین، کشاورزان و مقامات محلی به نفع منافع اقتصادی شرکت عملیات معدنی ایزابال (EXMIBAL)، این بومیان سرخپوست را از زمین‌هایشان اخراج کردند.
در سال ۱۹۷۸ یک گشت نظامی در چند کیلومتری سازمان اداری شهرستان پانزوس، در مکانی معروف به «کوینیچ» مستقر گردید. در این زمان ظرفیت سازمانی بومیان سرخپوست از طریق کمیته‌هایی که ادعای مالکیت بر سرزمین خود را مطرح می‌کردند افزایش یافته بود. این موضوع باعث نگرانی مالکان زمین‌های غصب شده گردید. برخی از این مالکان - از جمله فلاویو مونزون - معتقد بود: «یک مشت روستایی سرخپوست که ساکن در روستاها و آبادی‌ها هستند، برای بدست آوردن چند تکه زمین شخصی قصد دارند جمعیت‌های شهری را بسوزانند و از بین ببرند.» و سپس از استاندار آلتا وراپاز درخواست کرد که از آنها در برابر این روستاییان سرخپوست حفاظت کند.
در ۲۹ مه ۱۹۷۸، روستاییان سرخپوست از روستاهای زیادی (aboncito, Semococh , Rubetzul , Canguachá، Sepacay , finca Moyagua و محله La Soledad) تصمیم به برگزاری تظاهرات عمومی در پلازا د پانزوس گرفتند. آنها نارضایتی خود را از اقدامات خودسرانه مالکان زمین، مقامات اجرایی دولت، مقامات نظامی ابراز کردند. صدها مرد، زن و کودک بومی سرخپوست با حمل داس، چاقو و چوب‌های خود به میدان شهرداری پانزوس رفتند. یکی از افرادی که در این تظاهرات شرکت کرده اظهار داشت: «کسی قصد جنگ نداشت، ما می‌خواستیم وضع زمین‌هایی که از ما به‌زور گرفته شده‌بود مشخص شود. مردم از همه جا آمده بودند و سلاح دستشان بود.»
در مورد اینکه چطور تیراندازی شروع شد روایت‌های مختلفی وجود دارد: برخی می‌گویند تیراندازی زمانی شروع شد که "ماما ماکوئین" - یکی از رهبران زن برجسته روستاییان - سربازی را که سر راهش بود هل داد. برخی دیگر می‌گویند تیراندازی زمانی شروع شد که مردم سعی کردند وارد ساختمان شهرداری شوند. اما شهردار وقت، والتر اوردیک گزارش داده‌است که "افرادی که در پشت جمعیت حضور داشتند افراد جلویی را هل می‌دادند. یک شاهد عینی می‌گوید یکی از معترضین اسلحه یکی از سربازان را گرفت گرچه از آن استفاده نکرد. چند شاهد دیگر ادعا می‌کنند که فریاد یکی از افسران نظامی به گوش رسید که می‌گفت: "یک، دو، سه! آتش! " اما در نهایت، واقعیت این بود که ستوانی که سربازان را هدایت می‌کرد، دستور آتش گشودن به جمعیت را داده بود.
باوجود اینکه بومیان سرخپوست در روستاها از این واقعه وحشت زده بودند، ارتش بلافاصله دسترسی به جاده‌های اصلی را مسدود کرد؛ و قبل از جابجایی سربازان زخمی، یک هلی کوپتر ارتش بر فراز شهر به پرواز درآمد.
لیست سایر کشتارها در مناطق روستایی و ناپدیدشدن‌های جمعی
گزارش نهاد "بازیابی حافظه تاریخی" فهرست ۴۲۲ قتل‌عام که توسط هر دو طرف درگیری‌ها صورت گرفته را منتشر کرده‌است. با این حال، این نهاد اشاره دارد که علی‌رغم تمام تلاش‌هایشان، این فهرست کامل نیست؛ بنابراین این فهرست شامل برخی موارد مستند در گزارش‌های دیگر نیز می‌باشد. بیشتر مستندات موجود مربوط به سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۳ رخ داده‌است.
علامت فرانک
فرض بر این است که علامت فرانک نشان دهنده بیماری قلبی عروقی است و / یا دیابت. برخی مطالعات علامت فرانک را به عنوان نشانگر بیماری قلبی عروقی توصیف کرده اما با شدت بیماری مرتبط نیستند. در مقابل، مطالعات دیگر ارتباط بین علامت فرانک و بیماری عروق کرونر در بیماران دیابتی رد کرده‌اند. مواردی از علامت فرانک نیز در تشخیص سکته مغزی گزارش شده‌است. پیوند بین علامت فرانک و پیری زودرس و از دست دادن الیاف پوست و عروقی نیز فرض شده‌است. در برخی از مطالعات بر روی چین دو طرفه لاله گوش توجه شده‌است.
پیرزادلی
پیرزادلی (به لاتین: Pirzadlı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغ‌دام واقع شده‌است.
الکساندرین د بلسچمپ
الکساندرین د بلسچمپ (Alexandrine de Bleschamp; February 23, 1778 – July 13, 1855) اهل فرانسه بود. او از اشراف فرانسوی و همسر لوسین بناپارت برادر کوچکتر ناپلئون بناپارت بود. شارل لوسین بناپارت زیست شناس و پرنده شناس فرانسوی فرزند او بود.
شاه‌بلاغ (ابهام‌زدایی)
شاه‌بلاغ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
باربانیا
باربانیا (به ایتالیایی: Barbania) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
خصوصیات
باربانیا ۱۲٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۰۳ نفر جمعیت دارد و ۳۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش شیرین‌سو (مانه)
بخش شیرین‌سو، یکی از بخش‌های شهرستان مانه در استان خراسان شمالی ایران است. مرکز این بخش، روستای خرتوت است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش شیرین‌سو برابر با ۹٬۶۱۸ نفر بوده‌است.
دوبرومیرکا (بلغارستان)
دوبرومیرکا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان گابرووو واقع شده‌است. دوبرومیرکا ۴۲٫۲۴۷ کیلومتر مربع مساحت و ۶۲۶ نفر جمعیت دارد و ۴۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
متساکالمیستو
متساکالمیستو (Metsakalmistu) گورستانی در پیریتا، تالین در کشور استونی است.
سد باره
سد باره (به انگلیسی: Bara Dam) یک سد در پاکستان است که در Tirah Valley, Khyber Agency, FATA واقع شده‌است.
اود اگد نیسن
اود اگد نیسن (Aud Egede-Nissen; May 30, 1893 – 1893:5:30, November 15, 1974) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، بازیگر تئاتر، و بازیگر سینما اهل نروژ بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شبح، دکتر مابوزه: قمارباز، خیابان، و تبعید'' اشاره کرد.
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۵۳
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۵۳ دوره‌ای از مسابقات جام باشگاه‌های تهران بود که در آبان ماه سال ۱۳۵۳ آغاز و در دی ماه به پایان رسید. این دوره از مسابقات با شرکت ۱۴ تیم در یک گروه انجام شد. تیم های دژبان و حمید از دسته دوم صعود کرده بودند، برق تیم سقوط کرده از لیگ تخت جمشید و بانک سپه نیز بجای ایرانا در مسابقات حضور یافت. همچنین باشگاه داریی نیز پس از شش سال و در بازگشایی مجدد جواز حضور در مسابقات را بدست آورد. در پایان تیم دارایی به عنوان قهرمانی دست یافت، تیم نفت در جایگاه دوم جدول ایستاد و تیم آرارات نیز سوم شد. تیم دارایی با قهرمانی در این مسابقات به عنوان سهمیه تهران به مسابقات جام تخت جمشید ۱۳۵۴ راه یافت.
جدول رده‌بندی
منبع:
انتقام (فیلم ۲۰۰۹)
انتقام یک فیلم اکشن و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۰۹ سینمای هنگ کنگ و فرانسه به کارگردانی جانی تو و نویسندگی وای کافای است. جانی هالیدی، آنتونی وانگ، لام کا تونگ، لام سوئت، سیمون یام و سیلوی تستود در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. این فیلم داستان فرانسیس کاستلو، آشپز فرانسوی و قاتل سابق را روایت می‌کند که دختر، داماد و نوه‌هایش توسط گروهی از تروریست‌های تثلیث چینی مورد حمله قرار می‌گیرند. کاستلو برای گرفتن انتقام به ماکائو سفر می‌کند تا انتقام مرگ خانواده‌اش را بگیرد. این فیلم به بررسی مضامین ترور، خشونت و تأثیر سه‌گانه در جامعه مدرن می‌پردازد.
تولید
تصویربرداری اصلی فیلم از ۱۵ نوامبر ۲۰۰۸ تا ۳۱ ژانویه ۲۰۰۹ در هنگ کنگ و ماکائو انجام شد. در حالی که داستان در ماکائو جریان دارد، چندین صحنه در هنگ کنگ فیلمبرداری شده‌است.
دو بنگال
دو بنگال (Dev Benegal؛ December 28, 1960) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و مستندساز اهل هند است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
انتقام (فیلم ۲۰۰۹)
بازسازی
فیلم تالیوودی، آفتاب‌پرست (۲۰۱۱) به‌طور غیررسمی بر اساس این فیلم ساخته شده‌است.
دو بنگال
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون جاده، فیلم بوده که در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۱۰ به نمایش درآمده است.
سینوو ماکودی لوند
سینوو ماکودی لوند (به نروژی: Synnøve Macody Lund؛ زادهٔ May 24, 1976) هنرپیشه، روزنامه‌نگار، و پدیدآور اهل نروژ است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دختری در تار عنکبوت، راگناروک اشاره کرد.
ایسولد اوگاتوتیر
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به و طبیعی نفس بکش اشاره نمود.
کوستن (بلغارستان)
کوستن یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان بورگاس واقع شده‌است.
باربارانو رومانو
باربارانو رومانو (به ایتالیایی: Barbarano Romano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویتربو واقع شده‌است.
۲۷ پائین
۲۷ پائین فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی آواتار کریشنا کائول است. در این فیلم بازیگرانی همچون راکهی گولزار، ام.کی. راینا ایفای نقش کرده‌اند.
لویس میشل
لویس میشل (Louise Michel; May 29, 1830 – 1830:5:29, January 9, 1905) آموزگار، شاعر، آموزشگر، روزنامه‌نگار، کمونار، سیاستمدار، و نویسنده اهل فرانسه بود. او یکی از آنارشیست‌های برجسته فرانسوی بود.
جلوه (فیلم ۱۹۸۷)
جلوه یک فیلم سینمایی هندی در ژانر اکشن محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی پانکوج پاراشار با بازی نصیرالدین شاه، آرچانا پوران سینگ، سعید جعفری، جانی لور، دالیپ تاهیل، روهینی هاتانگادی، آمیتاب باچان، فرح خان، ای. کی. هانگال و ساتیش کایشیک است.
کمارج
جمعیت
این روستا در بخش کنارتخته و کمارج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۸۹ نفر (۲۹۲ خانوار) بوده‌است.
اوبرفلاخ
اوبرفلاخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه اشپیتال آن در دراو واقع شده‌است. اوبرفلاخ ۲٬۵۳۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای فرایزینگ، همر، کرویتساو، ناحیه ۱۵ بوداپست، دیلبئک، موجا، زلتس و شکفیا لکا خواهرخوانده‌های اوبرفلاخ هستند.
اوست-لوگا
اوست لوگا (Усть-Луга، روشن شد دهان لوگا, Votian: Laugasuu, lit. دهان لوگا، Laukaansuu) یک شهرک و ایستگاه راه‌آهن در بخش کینگیسپسکی در استان لنینگراد، روسیه، در نزدیکی مرز استونی است که در مجاورت رودخانه لوگا واقع شده‌است.
امکانات بندری
لوست لوگا محل یک ترمینال مهم زغال‌سنگ و کود است که با هزینه ۲٫۱ میلیارد دلاری ساخته شده. کار ساخت ر سال ۱۹۹۷ آغاز شد و تا حدی برای جلوگیری از حمل و نقل محموله‌های خشک از طریق کشورهای بالتیک با اصرار رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین، تسریع شد. این کانال ۳۷۰۰ متری، عمیق است و می‌تواند کشتی‌هایی با ظرفیت ۱۵۰۰۰۰ تن و بیشتر را در خود جای دهد. در ماه مه ۲۰۰۸، پوتین تأیید کرد که اوست لوگا نقطه نهایی خط لوله دوم بالتیک در نظر گرفته شده، یک مسیر حمل و نقل نفتی که بلاروس را دور می‌زند.
جوزفین فلچر
جوزفین فلچر (Jo Fletcher؛ زادهٔ December 31, 1980) یک بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. وی سابقه بازی در تیم ملی بانوان انگلیس را دارد.
آنلی درکر
آنلی درکر (Anneli Drecker؛ زادهٔ February 12, 1969) موسیقی‌دان اهل نروژ است.
شهرک فرزادشهر
شهرک فرزادشهر یکی از برندترین و قدیمی ترین و بزرگترین شهرک های با اصالت استان مازندران می باشد که در شهرستان فریدونکنار واقع شده‌است.
ویلاهای واقع شده در جنوب شهرک دید به دریاچه و جنگل را دارا می باشند.
این شهرک به دلیل واقع شدن در مجاورت دریای خزر و داشتن فضاهای سبز انبوه و محیط خانوادگی و آرام، معروف شده‌است. مساحت کلی: ۴۰ هکتار
مساحت کلی: ۴۰ هکتار
طراحی فضای باز خیابان ها و کوچه های منتهی به بلوار اصلی یکی از جذاب ترین بخش آن می باشد، تمامی خیایان های و کوچه ها دارای درخت نارنج است که در فصل بهار فضایی دلچسب و مطبوعی را بوجود می آورد.
ویلاهای مدرن و فضا سازی شهرک زیبا و مناسب پیاده روی می باشد.
نگهبانی ۲۴ ساعته سیستم امنیتی بالا در تمامی شهرک(دوربین مداربسته)
برای هر کدام از خیابان های موجود در این شهرک، نگهبانی جداگانه لحاظ شده که سبب می شود این شهرک نیز به عنوان یک مجتمع تفریحی در شمال کشور از نظر امنیت تیک سبز را دریافت کند.
هیات مدیره و پرسنل خدماتی و باغبان در شهرک
مشاعات شهرک: فضای سبز وسیع،فضای ورزشی،پارک کودک...
بخش تجاری: سوپر مارکت و میوه،کافه فست فود،باشگاه بدن سازی
دسترسی ۱۰ دقیقه ای به شهرستان بابلسر و شهرک دریا کنار از شرق، دسترسی به محمود آباد و شهرک خانه دریا در فاصله ۱۵ دقیقه ای در غرب،جاده‌های هراز، فیروزکوه نیز امکان مسافرت‌های بین شهری را برای ساکنان شهرهایی چون تهران و غیره فراهم نموده و اکثر مالکان و مستاجران آن، ایام تعطیل به خصوص عید نوروز و فصل تابستان را در آنجا سپری می‌کنند.البته ورود به این شهرک تنها در صورت مالک بودن یا مستاجر یا با کارت ورود یا مهمانین مالکین با ایجاد هماهنگی امکان پذیر میباشد.
دریا در فاصله ۵۰۰ متری با شهرک،بازار ماهی فروشان فریدونکنار در فاصله ۳ دقیقه ای.
تالاب بین‌المللی فریدون کنار در فاصله 8 دقیقه ای می باشد که در فصل پاییز زیستگاه تنها درنای سیبری است.
تاریخچه
فرزادشهر از اولین شهرک‌هایی است که در مجاورت دریای خزر پس از شهرک دریاکنار و خزرشهر پیش از انقلاب ساخته شده‌است. پس از افتتاح جاده هراز در اوایل دهه پنجاه شمسی با توجه به نزدیکی استان مازندران به تهران، شهرک فرزادشهر در فریدونکنار و در نزدیکی دریای خزر تأسیس شد.
جمعیت
این شهرک در شهرستان فریدونکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۱ نفر (۱۳۳ خانوار) بوده‌است.