cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جاده ۷۳ (ایران)
جاده ۷۳ یک جاده در استان گلستان در شمال ایران است. این خط مرزی ترکمنستان را به آق‌قلا و گرگان متصل می‌کند. این جاده بخشی از شبکه بزرگراهی آسیا است که با نام بزرگراه ۷۰ آسیا مشخص شده است.
اوبوریشته
اوبوریشته یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان پازارجیک واقع شده‌است. اوبوریشته ۶۹٫۰۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۰۷ نفر جمعیت دارد و ۶۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوجین رابرت بلک
یوجین رابرت بلک (Eugene Robert Black; January 7, 1873 – 1873:1:7, December 19, 1934) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی ششمین رئیس بانک مرکزی آمریکا بود.
نبرد البیستان
نبرد البیستان (Battle of Elbistan) در ۱۵ آوریل ۱۲۷۷ سلطنت ممالیک سلطان بیبرس از سوریه به سمت سلطنت سلجوقیان روم تحت تسلط مغولان لشکر کشید و به نیروی اشغالگر مغول در نبرد البستان حمله کرد.
سامانه مرجع مکانی
سامانه مرجع مکانی (SRS) (Spatial reference system) یا سامانه مرجع مختصاتی (CRS) (coordinate reference system) یک دستگاه مختصات محلی، منطقه‌ای یا جهانی است که برای تعیین موقعیت جغرافیایی پدیده‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. سامانه مرجع مکانی یک عملیات ترسیم نقشه خاص و تبدیل بین انواع سامانه‌های مرجع مکانی را تعریف می‌کند. سامانه‌های مرجع مکانی توسط چندین سامانه اطلاعات جغرافیایی استاندارد پشتیبانی می‌شود. همچنین این سامانه‌ها از اعداد و کدهای SRID که شامل کدهای EPSG ارائه شده توسط انجمن بین‌المللی تولیدکنندگان نفت و گاز است نیز استفاده می‌کنند.
بنای یادبود برونزویک
بنای یادبود برونزویک (The Brunswick Monument) یادمان و آرامگاه یادمانی است که در سال ۱۸۷۹ برای بزرگداشت یاد چارلز دوم دوک برونزویک (۱۸۰۴–۱۸۷۳) در شهر ژنو، سوئیس ساخته شد. چارلز دوم ثروت خویش را در ازای ایجاد یک بنای تاریخی که به نام وی ساخته شود، به شهرداری ژنو واگذار نمود.
آزمایش مسیریاب آتاکاما
آزمایش مسیریاب آتاکاما که به‌اختصار APEX نامیده می‌شود، یک رادیو تلسکوپ مستقر در ارتفاع ۵٬۰۶۴ متری از سطح دریاست که در رصدخانه لانو د چاجنانتور در بیابان آتاکاما در شمال شیلی و ۵۰ کیلومتری شرق سن پدرو د آتاکاما قرار دارد و توسط ۳ نهاد پژوهشی اروپایی ساخته‌شده و مدیریت می‌شود. قطر دیش اصلی رادیو تلکسوپ ۱۲ متر است و از ۲۶۴ پنل آلومینیومی ساخته‌شده و مقدار مؤثر دقت سطح متوسط آن، ۱۷ میکرومتر است. این تلسکوپ به‌طور رسمی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵ افتتاح شد.
ساختار
آزمایش مسیریاب آتاکاما تغییری از نمونه اولیه آنتن آرایه میلی‌متری بزرگ آتاکاما (ALMA) است و و در محل رصدخانه ALMA قرار دارد. APEX برای کار در طول‌موج‌های زیرمیلی‌متری در محدوده ۰٫۲ تا ۱٫۵ میلی‌متر — بین نور فروسرخ و امواج رادیویی — و برای یافتن اهدافی طراحی شده‌است که ALMA بتواند آن‌ها با جزئیات بیشتر مطالعه کند.
اخترشناسی زیرمیلی‌متری دریچه‌ای به کیهان سرد، غبارآلود و دور می‌گشاید، اما سیگنال‌های ضعیف از فضا به شدت توسط بخار آب موجود در جو زمین جذب می‌شوند. رصدخانه لانو د چاجنانتور به عنوان مکان چنین تلسکوپی انتخاب شد زیرا این منطقه یکی از خشک‌ترین مناطق روی کره زمین است و ارتفاع قرارگیری آن حدود ۷۵۰ متر از رصدخانه‌های مستقر در مونا کی و ۲۴۰۰ متر از محل استقرار تلسکوپ بسیار بزرگ ((VLT) بلندتر است.
جاده ۵۲ (ایران)
جاده ۵۲ جاده‌ای در غرب ایران است که اراک را به ملایر و نهاوند و کنگاور پیوند می‌دهد. این جاده یک جاده ترانزیتی است که اراک را به غرب کشور متصل می‌کند.
تور آرنه هتلند
تور آرنه هتلند (Tor Arne Hetland؛ زادهٔ January 12, 1974) اسکی‌باز صحرانوردی اهل نروژ بود.
سورژیک
سورژیک (су́ржик) به دامنه‌ای از گویش‌های اجتماعی مختلط زبان‌های اوکراینی و روسی گفته می‌شود که در مناطق خاصی از اوکراین و پیرامون آن گفتگو می‌شوند. هیچ مجموعه‌ای از ویژگی‌های محتدکننده میان این گویش‌ها وجود ندارد. به گفته برخی از نویسندگان، این اصطلاح برای «هنجارشکنی، عدم اطاعت یا عدم آگاهی از قوانین زبان‌های معیار اوکراینی و روسی» استفاده می‌شود.
سورژیک یک واژه اوکراینی است که می‌تواند به هر زبان ترکیبی و نه لزوماً اوکراینی یا روسی اشاره کند. این واژه هنگامی که توسط غیراوکراینی‌زبانان اوکراین استفاده می‌شود، بیشتر برای اشاره به ترکیبی از زبان اوکراینی با زبانی دیگر، نه لزوماً روسی، استفاده می‌شود. هنگامی که این کلمه در روسیه استفاده می‌شود تقریباً همیشه به ترکیب زبان اوکراینی و روسی اشاره دارد.
روی یانگ
روی یانگ (Roy A. Young; May 17, 1882 – 1882:5:17, December 31, 1960) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پوزلاتا
پوزلاتا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کروشواتس واقع شده‌است. پوزلاتا ۱۲۵ نفر جمعیت دارد.
روی یانگ
وی چهارمین رئیس بانک مرکزی آمریکا بود.
چپو مورلی
چپو مورلی (به ایتالیایی: Ceppo Morelli) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده‌است.
رومن هابران
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن و باشگاه فوتبال سوشو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال فرانسه بازی کرده‌است.
ان‌وی‌آر
ان‌وی‌آر (NVR, Inc.) شرکت ساخت‌وساز آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد.
مونیکا تورس
مونیکا تورس یک تکواندوکار مکزیکی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۷ در بارسلونا، پس از شکست در بازی نهایی در برابر جانگ او-سوک، مدال نقره را در دسته سبک‌وزن به دست آورد. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۹ پس از شکست مقابل چین یو فانگ، در دسته سبک‌وزن مدال نقره را از آن خود کرد. در مسابقات قهرمانی تکواندو پان امریکن او در سال ۱۹۸۸ برنده مدال طلا، و در سال ۱۹۹۰ صاحب مدال برنز شد.
لوخ نا فوئی
لوخ نا فوئی (به لاتین: Loch Na Fooey) یک دریاچه در جمهوری ایرلند است که در شهرستان گالوی واقع شده‌است.
لوسی گانون
لوسی گانون (Lucy Gannon؛ زادهٔ ۱۹۴۸ میلادی) نمایشنامه‌نویس، نویسنده و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی نویسندگی یا تهیه‌کنندگی آن‌ها را به عهده داشته‌است، می‌توان به مجموعه تلویزیونی برامول و فیلم تلویزیونی بهترین مردان اشاره نمود.
تراسیانکا
تراسیانکا به زبانی مختلط از عناصر و ساختارهای بلاروسی و روسی اطلاق می‌شود که در بلاروس و مناطق پیرامونی رایج است. پدیده‌ای مشابه در اوکراین به صورت ترکیبی از اوکراینی و روسی وجود دارد که سورژیک نامیده می‌شود.
علی عارف برهان
علی عارف برهان (علي عارف برهان؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل جیبوتی است. وی از ۷ ژوئیه ۱۹۶۷ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۶ نخست‌وزیر این کشور بود.
پست لیتوانی
پست لیتوانی یا لیتووس پستاس (Lietuvos paštas) شرکت پست لیتوانیایی است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد.
لوزاروو
لوزاروو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان بورگاس واقع شده‌است.
چپرانو
چپرانو (به ایتالیایی: Ceprano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فروزینونه واقع شده‌است.
خصوصیات
چپرانو ۳۷ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۶۳۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای ترانی، مانفردونیا و سیچوآن خواهرخوانده‌های چپرانو هستند.
دنیل رچارد کریسینگر
دنیل رچارد کریسینگر (Daniel Richard Crissinger; December 10, 1860 – 1860:12:10, July 12, 1942) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
خالد سعد
خالد سعد (خالد سعد سالم الملطعة؛ زادهٔ November 14, 1981) بازیکن فوتبال اهل اردن بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی فنجاء، باشگاه ورزشی النجمه لبنان، باشگاه ورزشی زمالک، و باشگاه ورزشی الفیصلی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اردن بازی کرده‌است.
توپ‌لار
توپ‌لار (به لاتین: Toplar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. توپ‌لار ۱۹۱ نفر جمعیت دارد.
تیم ویتبی
تیم ویتبی (Tim Whitby) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده تلویزیونی و کارگردان تلویزیونی اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به بی‌حیا و برامول اشاره نمود.
ودنه سوندرول
ودنه سوندرول (Ådne Søndrål؛ زادهٔ May 10, 1971) اسکیت‌باز سرعت اهل نروژ بود.
رومود بواجی
رومود بواجی (Romauld Bouadji؛ زادهٔ January 10, 1983) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مارگیت، باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال ابسفلیت یونایتد، باشگاه فوتبال توتینگ اند میتچام یونایتد، و باشگاه فوتبال کارشالتون اتلتیک اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال France U16 بازی کرده‌است.
آزادراه ذوب آهن
آزادراه ذوب آهن آزادراهی در استان اصفهان در مرکز ایران است که اصفهان به حومه‌های جنوب غربی و شرکت سهامی ذوب‌آهن اصفهان که این آزادراه نام خود را از آن گرفته، متصل می‌سازد.
پراچا (دیمیترووگراد)
پراچا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در دیمیتروگراد واقع شده‌است. پراچا ۲ نفر جمعیت دارد.
چرامی
چرامی (به ایتالیایی: Cerami) یک کومونه در ایتالیا است که در استان انا واقع شده‌است.
خصوصیات
چرامی ۹۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۵۸ نفر جمعیت دارد و ۹۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ابراهیم سعاده
ابراهیم سعاده (Ibrahim Sadeh؛ زادهٔ April 27, 2000) بازیکن فوتبال اهل اردن است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اردن، و اردن بازی کرده‌است.
گرادشنیتسا
گرادشنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان وراتسا واقع شده‌است. گرادشنیتسا ۶۵۵ نفر جمعیت دارد و ۱۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رومی باسک
رومی باسک (Romain Basque؛ زادهٔ June 30, 1995) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لو آور اشاره کرد.
لیست هوهر
لیست هوهر (به آلمانی: Hoher List) یک کوه و تپه در آلمان است که در راینلاند-فالتس واقع شده‌است.
همکار انجمن سلطنتی هنر
همکار انجمن سلطنتی هنر با نام کامل همکار انجمن سلطنتی برای تشویق هنرها، صنایع و بازرگانی ؛ یک عنوان افتخاری است   که بر مبنای قضاوت داوران انجمن سلطنتی (آراس‌ای) به افرادی اعطاء می‌شود که دستاوردهای برجسته‌ای در پیشرفت و توسعهٔ اجتماعی داشته باشند. به زبان رسمی منشور انجمن؛ این پاداش، مشارکت افراد استثنایی از سراسر جهان، که کمک‌های قابل توجهی در رابطه با هنر، تولید و تجارت کرده‌اند را، به رسمیت می‌شناسد. این عنوان فقط به کسانی تعلق می‌گیرد که می‌توانند نشان دهند که آن‌ها در تحولات اجتماعی سهم بسزایی داشته‌اند و از هدف‌های RSA حمایت می‌کنند. همکاران RSA حق استفاده از حروف (FRSA) را در پی نام خود دارند. همکاران انجمن سلطنتی هنرها می‌توانند از کتابخانه و محل‌های RSA در مرکز لندن استفاده کنند.
کوریوس دی کابو وردی
کوریوس دی کابو وردی (Correios de Cabo Verde) شرکت لجستیک بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
ویلیام هاردینگ
ویلیام هاردینگ (William P. G. Harding; May 5, 1864 – 1864:5:5, April 7, 1930) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی دومین رئیس بانک مرکزی آمریکا بود.
اوستین بروتن
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
پیر روشن
بایزید انصاری معروف به پیر روشان (روشن) یک جنگجو، شاعر، صوفی از قوم اورمُر در منطقه پشتون‌نشین پاکستان امروزی بود. پیر روشن در سده شانزدهم میلادی جنبشی به نام روشنیه ایجاد کرد که در منطقه‌پشتون‌نشین پیروان زیادی داشت. زبان اول پیر روشان(روشن) زبان اورمری بود اما وی بیشتر به پشتو، فارسی، و عربی می‌نوشت. اندیشه‌های او بیشتر در کتاب خیرالبیان که به پشتو نوشته شده انعکاس یافته است.
سندی بالتیمور
سندی مادلین بالتیمور (زاده ۱۹ فوریه ۲۰۰۰) یک فوتبالیست فرانسوی است که در پست مهاجم برای باشگاه بانوان پاری سن ژرمن و تیم ملی فوتیال یانوان فرانسه بازی می‌کند.
چرانزی
خصوصیات
چرانزی ۳۰٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۸۳ نفر جمعیت دارد و ۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاپیتان مارول (موسیقی متن)
کاپیتان مارول (موسیقی متن اصلی فیلم) (Captain Marvel (Original Motion Picture Soundtrack)) یک آلبوم موسیقی متن از فیلمی به همین نام از مارول استودیوز است. این موسیقی فیلم توسط پینار توپراک آهنگسازی شده است. این آلبوم در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط هالیوود رکوردز در ایالات متحده منتشر شد.
راه‌آهن آلبولا
راه‌آهن آلبولا (Albulalinie ; Linea dell'Albula ; Lingia da l'Alvra) یک خط راه آهن با متر سنج تک مسیر است که بخشی از به اصطلاح شبکه اصلی راه‌آهن رت (RhB)، در کانتون کانتون گراوبوندن، سوئیس را تشکیل می‌دهد. توسیس را در هینتراین در ۶۹۷ متر (۲۲۸۷ فوت) و فیلیسور در ۱۰۸۰ متر (۳۵۴۰ فوت) به استراحتگاه آبگرم سنت موریتز در انگادین در ارتفاع ۱۷۷۴ متری (۵۸۲۰ فوت) متصل می‌کند..
ساخت راه‌آهن آلبولا در سپتامبر ۱۸۹۸ آغاز شد، افتتاحیه آن در ۱ ژوئیه ۱۹۰۳ صورت گرفت و گسترش آن به سنت موریتز در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۴ آغاز شد. با ۵۵ پل و ۳۹ تونل، 61.67 km خط یکی از دیدنی‌ترین راه آهن‌های باریک در جهان است.
در ۷ ژوئیه ۲۰۰۸، راه‌آهن آلبولا و راه‌آهن برنینا، که بخشی از RhB را نیز تشکیل می‌دهد، به‌طور مشترک در فهرست میراث جهانی یونسکو، تحت نام راه‌آهن رت در مناظر آلبولا / برنینا ثبت شدند.
تاریخ
تا سال ۱۸۹۰، جنوب شرق سوئیس از نظر گسترش راه‌آهن بسیار ضعیف بود. ترافیک ترانزیت آلپاین به راه آهن گوتارد کشیده شد، به طوری که ساخت راه آهن بین قاره ای در گراوبوندن از نظر اقتصادی مقرون به صرفه به نظر نمی‌رسید. فقط موفقیت راه‌آهن رت (LD) به نقطه عطفی منجر شد. در سال ۱۸۹۵، LD نام خود را به راه آهن رت (RhB) تغییر داد.
کارلوس جیه‌گس
کارلوس جیه‌گس (Carlos Diegues؛ زادهٔ May 19, 1940) یک کارگردان فیلم اهل برزیل است.
موید سلیم
موید سلیم (Mo'ayyad Salim؛ زادهٔ April 1, 1976) بازیکن فوتبال اهل اردن بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الفیصلی اشاره کرد.
گتو لاخوا
گتو لاخوا گتویی نازی در طول جنگ جهانی دوم بود که در بلاروس غربی قرار داشت. این گتو با هدف آزار و اذیت و بهره‌کشی از یهودیان بومی در لاخوا، بلاروس ایجاد شده بود. این گتو تا سپتامبر سال ۱۹۴۲ وجود داشت، و مکان نخستین خیزش گتوهای یهودی‌نشین بود.
موید سلیم
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اردن بازی کرده‌است.
گتو لاخوا
پیشینه
پس از تشکیل جمهوری دوم لهستان پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، لاخوا بخشی از استان پولشه در منطقه کرسی شد. بر پایه سرشماری سال ۱۹۲۱ در لهستان، جمعیت لاخوا دارای ۳۳ درصد یهودی بود. الیعاذر لیختنشتاین آخرین ربی پیش از تهاجم شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ بود. پس از حمله شوروی و آلمان به لهستان، لاخوا به خاک شوروی ضمیمه شد و به بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس تبدیل شد.
بوتسواناپست
بوتسواناپست (BotswanaPost) شرکت دولتی پست بوتسوانا است، که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد.
گتو لاخوا
تاریخچه گتو
در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، آلمان در جریان عملیات بارباروسا به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. دو هفته بعد، در ۸ ژوئیه ۱۹۴۱، ورماخت آلمان شهر را تصرف کرد. یودنرات توسط آلمانی‌ها به ریاست یک رهبر صهیونیست سابق، دوو لوپاتین، تأسیس شد. خاخام حاییم زالمان اوشروویتس توسط پلیس دستگیر شد. آزادی وی بعدها تنها پس از پرداخت دیه سنگین تأمین شد.
در یک آوریل ۱۹۴۲، ساکنان یهودی شهر به زور به گتو جدیدی متشکل از دو خیابان و ۴۵ خانه منتقل شده و توسط حصار سیم خاردار محاصره شدند. در این گتو تقریباً ۲۳۵۰ تن زندگی می‌کردند؛ یعنی به ازای هر نفر ۱ متر مربع.
خبرکشتارها به دست آینزاتس‌گروپ B آلمان در سراسر منطقه پخش شد، و به زودی به لاخوا رسید. جوانان یهودی با رهبری ییتزهاک رخشین مقاومتی زیرزمینی ترتیب دادند. با کمک یودنرات، مقاومت زیرزمینی موفق به جمع‌آوری تبرها، چاقوها و میله‌های آهنی شد، اگرچه تلاش‌ها برای قاچاق اسلحه گرم به درون گتو اغلب بی‌نتیجه ماندند.
تا اوت ۱۹۴۲، یهودیان لاخوا می‌دانستند که گتوهای در آن حوالی برچیده شده بودند. در ۲ سپتامبر، به مردم محلی اطلاع داده شد که به برخی از کشاورزانی که نازی‌ها احضار کرده بودند، دستور کندن گودال‌های بزرگی در بیرون از شهر داده شده بود. بعدها در همان روز، ۱۵۰ سرباز آلمانی از یک جوخه مرگ آینزاتس‌گروپ با ۲۰۰ نفر همدست بلاروسی و اوکراینی گتو را محاصره کرده‌اند. رخشین و مقاومت زیرزمینی می‌خواستند نیمه شب به حصارهای گتو حمله کنند تا مردم توانایی فرار پیدا کنند، اما دیگران از تنها گذاشتن افراد پیر و کودکان خودداری کردند. لوپاتین درخواست کرد که حمله به صبح موکول شود.
خیزش و کشتار
در ۳ سپتامبر ۱۹۴۲، آلمانی‌ها به دوو لوپاتین اطلاع دادند که گتو باید برچیده شود و به ساکنان گتو دستور دادند تا برای «اسکان مجدد» گردهم آیند. برای اطمینان از همکاری رهبران گتو، آلمانی‌ها قول دادند که اعضای یودنرات، پزشک گتو و ۳۰ کارگر (که لوپاتین می‌توانست خود آنها را برگزیند) در امان خواهند بود. لوپاتین این پیشنهاد را رد کرد و گفت: «یا همه ما زندگی می‌کنیم، یا همه می‌میریم.»
هنگامی که آلمانی‌ها به گتو وارد شدند، لوپاتین مقر یودنرات را به آتش کشید، و این نقطه آغاز خیزش بود. ساختمان‌های دیگر نیز به آتش کشیده شدند. اعضای جنبش زیرزمینی گتو با استفاده از تبر، چوب، کوکتل مولوتف و نیز دست خالی، هنگام ورود به گتو، به آلمانی‌ها حمله کردند. باور بر این است که این نبرد نمایانگر نخستین خیزش در گتوهای یهودی در طول جنگ است. تقریباً ۶۵۰ یهودی در جریان نبردها یا درون شعله‌های آتش کشته شدند، و ۵۰۰ تن دیگر از آنها نیز به گودال‌ها برده و تیرباران شدند. شش سرباز آلمانی و هشت پلیس آلمانی و اوکراینی (یا بلاروسی) نیز کشته شدند. حصار گتو شکسته شد و تقریباً ۱۰۰۰ یهودی توانستند فرار کنند؛ از این تعداد حدود ۶۰۰ تن توانستند به مرداب‌های پینسک پناه ببرند. رخشینپس از کشتن یک سرباز آلمانی با وارد کردن ضربه تبر به سر، هنگام پریدن به رودخانه اسمیرک مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. گرچه برآورد می‌شود ۱۲۰ نفر از فراریان توانسته باشند به واحدهای پارتیزانی بپیوندند، اما سرانجام بیشتر افراد دیگر ردیابی و کشته شدند. حدود ۹۰ نفر از ساکنان گتو از جنگ جان سالم به در بردند. دوو لوپاتین به یکی از واحدهای پارتیزانی کمونیست پیوست و در ۲۱ فوریه ۱۹۴۴ بر اثر برخورد با مین کشته شد.
پسایند
ارتش سرخ در اواسط ژوئیه سال ۱۹۴۴ طی عملیات باگراتیون به لاخوا رسید. جامعه یهودی این شهر اما هرگز ترمیم نشد. از هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به این سوی، لاخوا از شهرهای کوچکتر در لونینتس در منطقه برست در بلاروس مستقل بوده‌است.
ماندا ایناکر
ماندا ایناکر یک کوه در اریتره است که در منطقه اداری ۱ (عفر) واقع شده‌است.
آریقیران
آریقیران (به لاتین: Arıqıran) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. آریقیران ۲۶۵۹ نفر جمعیت دارد.
پراخووو
پراخووو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نگوتین واقع شده‌است. پراخووو ۱٬۵۰۶ نفر جمعیت دارد.
رضا کی‌نژاد
رضا کی‌نژاد از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ دوره‌های  هجدهم  بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۹
در این دیدار باشگاه فوتبال لیورپول با نتیجه دو بر صفر مقابل باشگاه فوتبال تاتنهام به برتری دست یافت و قهرمان این دوره از مسابقات شد.
باشگاه‌ها
این مسابقات از سال ۱۹۹۳ به روال کنونی لیگ قهرمانان برگزار می‌گردد.
ورزشگاه متروپولیتانو
ورزشگاه متروپولیتانو میزبان بازی خواهد بود. این ورزشگاه در شهر مادرید قرار دارد و به عنوان خانهٔ تیم فوتبال اتلتیکو مادرید، گنجایش ۶۷٬۸۲۹ تماشاگر را دارد.
برای پنجمین بار ورزشگاهی از شهر مادرید برای این فینال گزیده شده‌است. پیش از این هم فینال‌های ۱۹۵۷، ۱۹۶۹، ۱۹۸۰ و ۲۰۱۰ در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو واقع در مادرید برگزار شده‌اند.
مسیر تا فینال
''توجه: گل‌های فینالیست‌ها در سمت راست آمده‌اند. (خ: خانه، ب: بیرون از خانه)''
سی‌تی‌تی کورپوریشن
سی‌تی‌تی کورپوریشن (CTT Corporation) شرکت پست چینی است، که در سال ۱۸۸۴ توسط شرکت سی‌تی‌تی تأسیس شد.
رامی سماره
رامی سماره (رامي عبد المجيد حسن سمارة؛ زادهٔ March 26, 1983) بازیکن فوتبال اهل اردن بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الرمثا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اردن بازی کرده‌است.
چارلز سامنر هملین
چارلز سامنر هملین (Charles Sumner Hamlin; زاده August 30, 1861 – درگذشته 1861:8:30, April 24, 1938) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
رومین آرگیرودیس
رومین آرگیرودیس (Romain Argyroudis؛ زادهٔ November 6, 1946) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لانس، باشگاه فوتبال المپیاکوس، و باشگاه فوتبال نیس اشاره کرد.
چرانو
چرانو (به ایتالیایی: Cerano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نووارا واقع شده‌است.
خصوصیات
چرانو ۳۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۷۹۲ نفر جمعیت دارد و ۱۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یاسنا پولیانا
یاسنا پولیانا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان بورگاس واقع شده‌است.
قرقیز اکسپرس پست
قرقیز اکسپرس پست (Kyrgyz Express Post) شرکت پست قرقیزستان است، که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد.
حسن کاشانیان
حسن کاشانیان از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ دوره‌های  هجدهم  بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
قراول‌تومبا
قراول‌تومبا (به لاتین: Qaravultomba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. قراول‌تومبا ۴۸۲ نفر جمعیت دارد.
رندال کوارلز
رندال کوارلز (Randal Quarles؛ زادهٔ September 5, 1957) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
آزادراه کنارگذر شمالی مشهد
آزادراه کنارگذر شمالی مشهد آزادراهی در مشهد در استان خراسان رضوی در شمال شرقی ایران است که در پاییز ۱۳۹۱توسط رئیس جمهور وقت(احمدی نژاد) افتتاح شد.
بزودی آزادراه مشهد-چناران که بخشی از آزادراه مشهد-بجنورد-گرگان است و اکنون در دست احداث است ، به این آزادراه متصل خواهد شد.
ماونگاکیکی تپه یک درخت
ماونگاکیکی تپه یک درخت (به لاتین: Maungakiekie / One Tree Hill) یک کوه در نیوزیلند است که در منطقه آوکلند واقع شده‌است. ماونگاکیکی تپه یک درخت ۱۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چرانووا
خصوصیات
چرانووا ۴٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۳۲ نفر جمعیت دارد و ۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فهرست قنات‌های شهرستان خمین
جدول زیر بر اساس آمار وزارت جهاد کشاورزیتهیه شده‌است. فهرست زیر قنات‌های شهرستان خمین در استان مرکزی را نشان می‌دهد.
رومین الیجا
رومین الیجا (Romain Élie؛ زادهٔ March 6, 1985) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رویال شارلوا، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، و باشگاه فوتبال نیم المپیک اشاره کرد.
عبیده سمارنه
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاهلی (امان) اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اردن بازی کرده‌است.
ژینزیفووو
ژینزیفووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان کاردژالی واقع شده‌است.
احمد داراب
احمد داراب از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ دوره‌های  هجدهم  بعنوان نماینده بندرانزلی در مجلس شورای ملی حضور داشت.
بریت آونلی
بریت آونلی (Berit Aunli؛ زادهٔ June 9, 1956) اسکی‌باز صحرانوردی اهل نروژ بود.
انگشت جادویی
انگشت جادویی از آثار رولد دال نویسندهٔ انگلیسی است. این کتاب برای کودکان نوشته شده‌است. این کتاب برای اولین بار در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. سپس در سال ۱۹۶۶ در آمریکا به چاپ رسید.
خلاصه داستان
انگشت جادویی توسط یک دختر هشت‌ساله که در مزرعه‌ای در حومه انگلیس زندگی می‌کند نقل شده‌است. در همسایگی او خانواده گرگ زندگی می‌کند که به شکار علاقه زیادی دارند. انگشت جادویی به این معنی است که شست او دارای قدرتی خاص است که هرگاه عصبانی شود می‌تواند با آن کارهای خارق‌العاده کند. یک روز او خانواده گرگ و دو پسرش را می‌بیند که یک آهو شکار کرده‌اند. وقتی به آنها می‌گوید که این کار خوب نیست مسخره‌اش می‌کنند. آنها به شکار ادامه می‌دهند و سعی می‌کنند چند اردک شکار کنند. در این موقع دختر بچه عصبانی می‌شود و انگشت جادویی‌اش، تمام افراد خانواده را نشانه می‌گیرد. روز بعد خانواده گرگ می‌بینند که قدشان کوتاه شده و به جای دست، بال دارند. خانواده تعجب می‌کنند ولی تصمیم می‌گیرند کمی پرواز کنند. ناگهان می‌بینند که تعدادی اردک وارد خانه‌شان شده‌اند و بعد با تفنگ‌هایی که از خانه برداشته‌اند می‌خواهند آنها را نشانه بگیرند. خانواده گرگ به اردک‌ها التماس می‌کنند که آنها را نکشند، اردک‌ها می‌گویند شرطش اینست که دیگر هیچگاه شکار نکنند. آنها نیز قول می‌دهند؛ و بعد می‌بییند که به حالت عادی برگشته‌اند و بعد تمام تفنگ‌هایشان را به تکه‌تکه کرده و به دور می‌اندازند.
چرچماجیوره
چرچماجیوره (به ایتالیایی: Cercemaggiore) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کامپوباسو واقع شده‌است.
خصوصیات
چرچماجیوره ۵۶٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۰۵۷ نفر جمعیت دارد.
کریس برنارد
کریس برنارد (Chris Bernard؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم اهل انگلستان است. وی بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد و هشت فیلم کارگردان نمود.
جورج فلچر مور
جورج فلچر مور (George Fletcher Moore) (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشتهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶)، یکی از ساکنین اولیه معروف در استرالیای غربی مستعمراتی و «یکی از شخصیت‌های کلیدی در میان نخستین گروه نخبه حاکم بر استرالیای غربی» بود (کامیرون، ۲۰۰۰). او چندین سفر اکتشافی را راه‌اندازی نمود؛ یکی از نخستین اسناد موجود در مورد زبان بومیان جزیره استرالیا در منطقه پرت را منتشر کرد؛ و نویسنده «خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی» بود.
اوایل زندگی
مور در ۱۷ دسامبر ۱۷۹۸ در باندز گلین، دونیمانا، شهرستان تایرون در ایرلند به‌دنیا آمد. او آموزش‌های خود را در کالج فویل در شهر دری و در کالج ترینیتی در شهر دوبلین به اتمام رسانید. او در ۱۸۲۰ میلادی از رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و شش سال بعدی را در بخش قضایی ایرلند سپری کرد، اما چون پیشرفت چندانی در این حوزه نمی‌دید، تصمیم گرفت تا پیشه قضایی را در مستعمرات ادامه دهد. پس از اعلام یک پست خالی در مستعمره جدیدالتاسیس، سوان ریور کالونی، مور از اداره مستعمرات درخواست اطلاعات نمود، اما به او گفته شد که این چنین انتصاب‌ها مسئولیت حاکم استرالیای غربی، سِر جیمز استرلینگ است و هیچ ضمانتی از جانب اداره مستعمرات نمی‌تواند، ارایه گردد. با این وجود، اداره مستعمرات به وی گفت، در صورتیکه بخواهد به آنجا مهاجرت نماید، این اداره می‌تواند یک معرفی‌نامه به وی بدهد.
در استرالیا
مور با کشتی کلیوپاترا مرز دوبلین را به مقصد استرالیای غربی ترک نموده و در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۰ به سوان ریور کالونی رسید. پس از رسیدن به آنجا، او دریافت که ویلیام مکی دسامبر گذشته به عنوان رئیس دادگاه‌های ابتدائی و سه‌ماهه گماشته شده‌است و او بلافاصله درک نمود که این کار شانس مور برای استخدام در بخش قضا را کاملاً از بین می‌برد. بنابرین او توجه خود را به مشکلات به‌دست آوردن زمین اعطایی و ساخت یک مزرعه متمرکز نمود. در اواخر نوامبر، مور مدعی شد که مالک یک قطعه زمین بسیار بزرگ در آوون والی است، هرچند او تا آن زمان زمین را ندیده بود، اما رابرت دیل که در ماه ژوئیه به اکتشاف این منطقه پرداخته بود، از آن بسیار توصیف نموده بود. مور نصف زمین اعطایی ویلیام لمب در سوان علیا را نیز به‌دست آورده و توافق نمود که اقدامات لازم برای به‌دست آوردن مالکیت کامل را انجام دهد.
در سپتامبر ۱۸۳۱، رابرت دیل گروه بزرگی را برای ساختن جاده از گیلدفورد به آوون والی رهبری کرد. مور که مشتاق دیدار زمین اعطایی خود برای نخستین بار بود، به این دسته ملحق شد. پس از رسیدن در منطقه مطلوب که حالا شهر یورک است، مور و دیل یک قسمت اعظم رود آوون را اکتشاف نموده و حدس آنها در رابطه با اینکه رودهای آوون و سوان در واقع یک رود بود، درست از آب درآمد. اطلاعاتی که مور از این سفر اکتشافی به‌دست‌آورد، به او در امر تغییر موقعیت زمین اعطایی خود به ناحیه‌ای که چراگاه به مراتب بهتر داشت، کمک کرد.
در فوریه ۱۸۳۲، مور در نهایت به سمت قضایی که آرزوی آنرا داشت دست یافته و به عنوان عضو کمیسیون دادگاه مدنی گماشته شد. با داشتن زمین خوب و حقوق منظم، مور به سرعت جایگاه خود را به عنوان یک مزرعه‌دار پیش‌تاز محکم کرد. تا ۱۸۳۳ میلادی، او یکی از بزرگترین رمه‌های گوسفند در منطقه را داشت.
مور از سایر هم‌عصریان خود متفاوت بوده و توانست یک رابطه دوستانه و دوامدار با مردمان استرالیایی بومی ساکن در منطقه ایجاد نماید. هرچه بیشتر او در مورد فرهنگ آنها می‌آموخت، اشتیاق او عمیق‌تر می‌شد و او از نظر علمی علاقه‌مند به زبان و رسومات آنها شد. در میانه سال ۱۸۳۳، مور نخستین گزارش در مورد رسومات بومیان استرالیایی را در روزنامه پرت منتشر نمود. او برای غرامت پرداختن به مردمان بومی در مقابل از دست دادن زمین شان دادخواهی نموده و همچنین ایده مسیحی‌سازی آنها را ترویج کرد. او برای مدتی از رابرت لیون در راستای یادگیری زبان آنها حمایت مالی نمود، اما بعداً او را رها کرد تا خودش بی‌آموزد.
در میان سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۳۶، مور چندین بار به اکتشاف رفت. در ژانویه ۱۸۳۴، او مناطق بالایی رود سوان را اکتشاف نموده و در نهایت این باور را تأیید نمود که رود آوون و سوان در واقع یک رود است. در آوریل ۱۸۳۵، او زمین‌های شبانی بیشتر را در نزدیک رود گاربان اکتشاف نمود، که متعاقباً به نام رود مور تغییر نام داده شد. در مارس ۱۸۳۶، او زمینی میان رود مور و انتهای شمال رود آوون را اکتشاف نمود. در اکتبر ۱۸۳۶، او به گروهی تحت رهبری جان سیپتیموس رو پیوست، که هدف آنها اکتشاف زمین به امید یافتن دریای داخلی بود، اما در عوض آنها زمین بسیار لم‌یزرع را دریافتند.
در ژوئیه همان سال، سمت مور به مک‌کی واگذار شده و در عوض مور به عنوان دادستان کل استرالیایی غربی گماشته شد. مور در اوایل از انتصاب مجددش بسیار خشمگین بود، چون با تغییر حرفه از قاضی به وکیل، وضعیت اجتماعی او نیز تغییر می‌کرد. با این حال، سمت جدید وی به او این امکان را می‌داد تا در شورای قانون‌گذاری مستعمره یک کرسی داشته باشد و از این‌رو این سمت دارای تأثیرگذاری بسیار بود. مور بیشتر سیاست‌های فرماندار استرلینگ را نمی‌پسندید و در رابطه با بسیاری موارد با او مخالفت می‌کرد. به‌ویژه، از مارس ۱۸۳۵ به بعد، او همواره با پیشنهاد استرلینگ مبنی بر افزایش تعداد نیروی پلیس برای محافظت در مقابل حملات مردمان بومی، مخالف می‌کرد.
در اوایل ۱۸۳۹ میلادی، جان هوت به عنوان فرماندار انتخاب گردید. او نیز همانند مور به زبان‌های مردمان بومی استرالیا علاقه‌مند بود و مدت کوتاهی پس از در دست گرفتن فرمانداری، آنها هر دو پروژه‌ای را برای ایجاد یک واژه‌نامه زبان بومی استرالیا آغاز کردند. تا اوت ۱۸۴۰، یک قسمت اعظم این واژه‌نامه تکمیل شده بود. مور در مارس ۱۸۴۱، یک مرخصی دوامدار گرفته و برای دو سال به لندن بازگشت. واژه‌نامه مور در ۱۸۴۲ میلادی تحت عنوان واژه‌نامه توصیفی زبان‌های معمول در میان مردمان بومی استرالیای غربی، به چاپ رسید.
مور در ۱۸۴۳ میلادی به استرالیای غربی بازگشت و در این زمان مستعمره سوان ریور با کسادی شدید اقتصادی مواجه بود. طی چند سال بعدی، او به‌طور جدی با یک سری تدابیری که به هدف کاهش اثرات کسادی اقتصادی بر زمین‌داران پیشتاز پیشنهاد شده بود، مخالفت ورزید. مور ادعا نمود که مدیریت غلط بیشتر زمین‌داران بزرگ بود که آنها را به این بدبختی اقتصادی رسانده بود. این سخنان تند او باعث شد تا او دشمنان تأثیرگذار زیادی پیدا نموده و به سرعت از شهرت او کاسته شود. نظریات او هم در شورای قانون‌گذاری و هم در رسانه‌ها باعث جلب تمسخر نسبت به وی شد، اما او به عنوان یک فرد تأثیرگذار باقی ماند چون اعتماد فرمانداران، جان هوت و اندرو کلارک را با خود داشت.
در ۲۹ اکتبر ۱۸۴۶، مور با فانی که ختری ناتنی فرماندار کلارک بود ازدواج کرد. در ماه‌های اخیر ۱۸۴۶، هم فرماندار و هم مسئول مستعمرات، پیتر برون شدیداً بیمار بودند. داماد فرماندار که مور بود، یکی از معدود افرادی بود که پزشکان فرماندار به او اجازه دیدار با فرماندار را داده بودند. به‌خاطر مزیتی که داشت، مور در نوامبر ۱۸۴۶ به عنوان سرپرست مستعمرات گماشته شد. برون در همان ماه و کلارک در فوریه ۱۸۴۷ درگذشتند، اما مور به سمت خود به عنوان سرپرست مستعمره تا انتصاب ریچارت مادین در مارس ۱۸۴۸، ادامه داد.
هنگامی که فریدریک اروین به عنوان سرپرست-فرماندار خدمت می‌کرد، محبوبیت مور بیشتر کاسته شد. حکومت اروین و مور بسیار نامحبوب بود؛ باتی (۱۹۲۴ میلادی) می‌نویسد «هر اقدام دولتی با دیده شک نگرسته می‌شد. … سال‌های مدید رکود اقتصادی و مشکلات مستعمره نشینان را بدبین کرده بود و… آنها حکومت آن زمان را مقصر وضعیت خود می‌دانستند». انتصاب‌های جدید مادین و فرماندر جدید، چارلز فتزجیرالد، دست مور را از تأثیرگذاری در حکومت جدید کاملاً کوتاه ساخت.
اواخر زندگی و مرگ
در حدود سال ۱۸۷۸ میلادی، ویراستار روزنامه ویست استرالیان، سِر توماس کوکبورن کامپ‌بیل اجازه خواست تا نامه‌های مور را به‌طور سریالی منتشر نماید، که این اجازه به وی اعطاء گردید. نامه‌ها وی در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ میلادی در روزنامه ویست استرالیان منتشر شد. پس از دیدن نسخه چاپی نامه‌های خود، مور تصمیم گرفت تا آنها را در قالب یک کتاب به نشر برساند. این نامه‌ها در ۱۸۸۴ میلادی تحت عنوان، خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی به چاپ رسید.
مور به تاریخ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶، در آپارتمان خود در لندن درگذشت. استاناج (۱۹۷۸ میلادی) نوشت که او «ظاهراً بدون هیچ دوست» وفات کرد و کامیرون (۲۰۰۰) نوشت که مرگ او «پایان اندوهناک به یک حرفه مستعمراتی ارزشمند» بود.
میشل بومن
میشل بومن (Michelle Bowman؛ زادهٔ May 25, 1971) سیاست‌مدار است.
پرانگتسی
پرانگتسی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پریژپولجه واقع شده‌است. پرانگتسی ۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
متانا
متانا (به لاتین: Methana) یک منطقهٔ مسکونی در یونان است که در Troizinia Municipality واقع شده‌است.
بلی پلاست
بلی پلاست یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان کاردژالی واقع شده‌است.
امیرحسن جعفری
امیرحسن جعفری (زاده ۲۸ دی ۱۳۸۰ در فومن) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه گل گهر در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
رومین گانج
رومین گانج (Romain Grange؛ زادهٔ July 21, 1988) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نانسی و باشگاه فوتبال پاریس اشاره کرد.
پولسیایی غربی
زبان پولسیایی غربی (захыднёполіськая мова) یک زبان اسلاوی شرقی است که در جنوب غرب بلاروس، شمال غرب اوکراین و مناطق مجاور در لهستان رایج است. در مورد اینکه پولسیایی غربی گویش بلاروسی یا اوکراینی یا یک ریززبان جداگانه است، در میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد.
واژگان پولسیایی غربی ۵۰ درصد منحصر به فرد، ۴۰ درصد اوکراینی، ۵ درصد بلاروسی و ۵ درصد لهستانی برآورد شده‌است.
چرچناسکو
چرچناسکو (به ایتالیایی: Cercenasco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
خصوصیات
چرچناسکو ۱۳٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
انسان زهردار
انسان زهردار یا انسان مسموم فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی پوتانا کاناگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریشی کاپور، موشومی چاترجی، نیتو سینگ، آمباریش، پران، دارا سینگ، افتخار و نیروپا روی ایفای نقش کرده‌اند.
آزادراه کنارگذر شرقی اصفهان
آزادراه کنارگذر شرقی اصفهان آزادراهی در استان اصفهان در مرکز ایران است که کنارگذر شهر اصفهان در سمت شرقی خود است. قطعه ۱ و ۲ این آزادراه افتتاح شده و در حال حاضر قطعه ۳ در دست ساخت‌ است و احتمالا تا سال ۱۴۰۳ تکمیل خواهد شد.
ماری دالی
ماری کالین دالی (Mary C. Daly) یک اقتصاددان آمریکایی است که در تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۱۸ سیزدهمین رئیس و مدیر اجرایی بانک فدرال رزرو سان‌فرانسیسکو شد. پیش از این، دالی معاون اجرایی و مدیر تحقیقات بانک فدرال رزرو سان‌فرانسیسکو بود که در سال ۱۹۹۶ به عنوان اقتصاددان به آن پیوست.
جنگ صلیبی کاتاری
جنگ صلیبی کاتاری یا جنگ صلیبی آلبیژنی (۱۲۰۹–۱۲۲۹؛ Croisade des albigeois، Crosada dels albigeses) سلسله‌ای از لشکرکشی‌های نظامی برای نابودی کاتاریسم در لانگداک، در جنوب فرانسه بود که با اعلان پاپ اینوسنت سوم آغاز شد. این جنگ صلیبی در درجهٔ نخست توسط پادشاهی فرانسه آغاز گشت اما به مرور جنبهٔ سیاسی به خود گرفت؛ این مسئله نه‌تنها منجر به کاهش تعداد کاتارها در جنوب فرانسه شد، بلکه به کاهش نفوذ سیاسی کنت‌نشین بارسلون و قرار گرفتن مجدد این استان تحت نظارت و کنترل پادشاهی فرانسه انجامید.
ریشهٔ کاتارها به یک جنبش اصلاحی ضدماتریالیستی در کلیساهای بوغومیلیه بالکان بازمی‌گردد که خواستار بازگشت به مسیحیت راستین نخستین، درست به همان روشی که عیسی آموخته، بودند. این اصلاحات واکنشی در برابر شیوهٔ زندگی مفتضحانهٔ کشیشان کاتولیک در جنوب فرانسه و فساد آنان بود. الهیات آن‌ها، که از بسیاری جهات نئوگنوسی به‌شمار می‌رفت، اساساً دوگانه‌گرایی بود. برخی از اعمال آنها، به‌ویژه اعتقادشان به شر ذاتی جهان مادی، با آموزه‌های تجسم مسیح و آیین‌های مقدس در تضاد بود. این مسئله منجر به انتشار اتهامات علیه آنها (گنوسیسم) شد و خشم تشکیلات کلیسای کاتولیک را برانگیخت. آنها به این دلیل به نام آلبیگایی معروف شدند که پیروان بی‌شماری در شهر البی و نواحی اطراف آن در قرن ۱۲ و ۱۳ میلادی داشتند.
در میانه سال ۱۰۲۲ و ۱۱۶۳، شورای هشت کلیسای محلیْ کاتارها را محکوم کردند. آخرین شورا در تور برگزار و طی آن اعلام شد که آلبیگایی‌ها باید به زندان بیفتند و اموالشان مصادره شود. سومین شورای لاتران که در سال ۱۱۷۹ برگزار شد، این محکومیت را تأیید و تکرار کرد. تلاش‌های دیپلماتیک اینوسنت سوم برای عقب‌راندن کاتاریسم با موفقیت کمی روبه‌رو شد. پس از قتل نمایندهٔ تام‌الاختیار پاپ، پیر دو کاستلنو، ظن اینوسنت به ریمون ششم، کنت تولوز، پاپ جنگ صلیبی جدیدی علیه کاتارها اعلام کرد. وی زمین‌های کاتارهای بدعت‌گذار را به اشراف فرانسوی پیشنهاد کرد، به شرطی که در این جنگ صلیبی شرکت کنند.
از سال ۱۲۰۹ تا ۱۲۱۵، صلیبیون به موفقیت‌هایی چشمگیری دست یافتند؛ صلیبیون اراضی کاتارها را تسخیر و جنبش آنان را به‌طور نظام‌مند درهم شکستند. از سال ۱۲۱۵ تا ۱۲۲۵، سلسله‌ای از شورش‌هایی به وقوع پیوست و منجر به این شد که کاتارها بسیاری از اراضی تسخیرشده‌شان را بازپس‌گیرند. در نهایت اما با آغاز مجدد جنگ صلیبی، تمامی اراضی باز تسخیر شد. بدین ترتیب از سال ۱۲۴۴ کاتاریسم به جنبشی زیرزمینی مبدل گردید که پیروانش تحت تعقیب دستگاه پاپ بودند. جنگ صلیبی کاتاری نقش مهمی در تأسیس و نهادینه‌کردن فرقهٔ دومنیکن و دستگاه تفتیش عقاید ایفا کرد؛ دومنیکن‌ها پیام کلیسا و پاپ را برای مبارزه با بدعت‌گذاری و ترویج آموزه‌های کلیسا در شهرها و روستاها منتشر می‌کردند، درحالی‌که دستگاه تفتیش عقاید در حال بررسی و رسیدگی به بدعت‌ها بود. با این تلاش‌ها، در میانه قرن ۱۴ میلادی، جنبش کاتارها به کلی ریشه‌کن شد و هیچ اثری از آن باقی نماند. با این حال، بسیاری از مورخان، این جنگ صلیبی را یک نسل‌کشی علیه کاتارها می‌دانند.
عقاید کاتار
الهیات کاتارها دوگانه‌گرایی بود و تا حدی از اشکال پیشین گنوسیسم نشأت می‌گرفت؛ اعتقادی به دو اصل متعالی برابر و همسنگ: خدا، یعنی نیروی خیر، و دِمیورگوس (عقل فعال)، یعنی نیروی شر. کاتارها معتقد بودند که جهان مادی شیطانی است و توسط دِمیورگوس خلق شده‌است؛ آنها این جهان را رکس‌موندی (Rex Mundi)؛ به معنای پادشاه دنیا) می‌نامیدند. رکس‌موندی همهٔ مادیات، هرج‌ومرج‌ها و قدرت را دربر می‌گرفت. اما درک کاتارها از خدا کاملاً مجهول و مبهم بود: آنها خدا را به‌عنوان یک موجود یا اصل پاک و مبری از هرگونه آلودگی می‌دانستند. خدای کاتارها، خدای عشق، نظم و صلح و آرامش بود. عیسی مسیح نیز فرشته‌ای بود با بدنی همچون ارواح که توصیفات وی در عهد جدید باید به‌صورت تمثیلی درک می‌شد. از آنجایی که جهان مادی و بدن انسان، مخلوق دِمیورگوس بودند، کاتارها به پرهیز جنسی (حتی ازدواج) تشویق می‌شدند. همچنین بر این اساس، حکومت و حاکمان نمی‌توانستند هیچ دعوی در رابطه با کاتارها داشته باشند. بدین‌ترتیب کاتارها از ادای سوگند وفاداری یا داوطلب‌شدن برای خدمات نظامی پرهیز می‌کردند. همچنین طبق اصول کاتارها، کشتن حیوانات برای مصرف گوشت آنها نهی می‌شد.
کاتارها منصب کشیشی در کلیسای کاتولیک را رد می‌کردند و اعضای کلیسای کاتولیک از جمله شخص پاپ را نالایق و فاسد می‌دانستند. آنها با رد نقش فردی به عنوان کشیش در دستگاه کاتولیک، مدعی بودند که هرکسی می‌تواند میزبان عشای ربانی را تقدیس کند یا اعترافات را بشنود. آنها همچنین عقیده کاتولیک‌ها را در رابطه با حضور عیسی مسیح در مراسم عشای ربانی و همچنین تعالیم کاتولیک را در رابطه با وجود برزخ به‌طور کلی رد می‌کردند.
کاتاریسم شکل خاصی از «هفت‌آیین» معروف به کُنْسُلامِنْتوم (Consolamentum) را ایجاد کرد تا جایگزین آیین غسل تعمید دستگاه کاتولیک شود. بدین ترتیب در عوض دریافت غسل تعمید از طریق آب، فرد با دست گذاشتن بر روی سر کُنْسُلامِنْتوم را دریافت می‌کرد. کاتارها آب را ناپاک می‌دانستند چرا که توسط زمین آلوده می‌شد، به همین جهت از آن در مراسم‌های خود استفاده نمی‌کردند. همچنین کاتارها این مراسم را درست قبل از مرگ به‌جای می‌آوردند زیرا معتقد بودند این امر بخت فرد را برای نجات و پاک‌شدن گناهانش افزایش می‌دهد. پس از دریافت کُنْسُلامِنْتوم، گیرنده پِرْفِکتوس نامیده می‌شد. قبل از تبدیل‌شدن به یک «پرفکت»، کاتارها به آموزه‌های کاتاریسم (همچون ازدواج نکردن و نخوردن گوشت) تشویق می‌شدند؛ اما در این زمینه هیچ الزامی وجود نداشت. اما به محض دریافت کُنْسُلامِنْتوم، اجرا و عمل‌کردن به این آموزه‌ها الزام‌آور می‌شد. پرفکت‌های کاتار غالب اوقات روزه‌ای آیینی معروف به «اندورا» (endura) می‌گرفتند. پس از دریافت کُنْسُلامِنْتوم، فرد معتقد به‌ندرت غذا می‌خورد و فقط به خوردن آب سرد اکتفا می‌کرد که در نهایت منجر به مرگ می‌شد. معمولاً افرادی که مرگ آنها نزدیک بود، این رویه را در پیش می‌گرفتند. برخی از اعضای کلیسا معتقد بودند که اگر یک کاتار پس از دریافت کُنْسُلامِنْتوم نشانه‌هایی از بهبودی در وی ظاهر می‌شود، برای اطمینان از ورود به بهشت شخص باید تا حد مرگ خفه شود. این عمل به‌ندرت اتفاق می‌افتاد. با این حال مدارک و شواهد اندکی در رابطه با رایج‌بودن این عمل وجود دارد.
شرایط فرقه‌های مذهبی در قرون میانه
کاتارها بخشی از یک جنبش اصلاحی مذهبی فعال در اروپای قرون میانه بودند که از حدود سال ۶۵۳، زمانی که کنستانتین سیلوانوس نسخه‌ای از اناجیل (گاسپل) را به ارمنستان برد، آغاز شد. در قرون بعد، گروه‌های مخالف به‌پا خواستند و دور واعظانی کاریزماتیک جمع شدند که قدرت و اختیار کلیسای کاتولیک درآن مقطع را رد می‌کردند. این گروه‌ها اعتقادات خود را به جای تعالیم کلیسا، بر پایه اناجیل قرار دادند و به دنبال بازگشت مسیحیت و کلیسای راستین نخستین بودند. آنها مدعی بودند که تعالیم آنها ریشه در کتاب مقدس و بخشی از سنت رسولان (استعادیه) دارد. فرقه‌هایی همچون پاولیکیان در ارمنستان، بوغومیلیه در بلغارستان و بالکان، آرنُلدیست در شمال ایتالیا، پتروبروسیان در جنوب فرانسه، هنریکن‌ها در سوئیس و فرانسه، و والدوسیان نواحی پیمونت در مرز فرانسه و ایتالیا به شدت تحت تعقیب و سرکوب گسترده کلیسا بودند. پاولیکیان به‌عنوان بدعت‌گذار محکوم به مرگ با آتش شده بودند؛ بوغومیل‌ها از صربستان رانده شدند و بعدها مورد تفتیش عقاید قرار گرفتند و حتی جنگ صلیبی علیه آن آغاز شد؛ پیتر بروئیز، رهبر پتروبروسیان‌ها، در سال ۱۱۳۱ توسط گروهی خشمگین به آتش انداخته شد. هنری لوزان، رهبر هنریکن‌ها خواستار اصلاحات غیرروحانی در کلیسا شد. وی هواخواهان و پیروان زیادی را به دور خود جمع کرد. واعظه‌های هنری بر محکومیت فساد کشیشان و سلسله مراتبی کشیشی متمرکز شده بود. وی در سال ۱۱۴۶ دستگیر شد و پس از آن هیچ خبری از وی شنیده نشد. آرنولد برشا، رهبر آرنُلدیست‌ها، در سال ۱۱۵۵ به دار آویخته و بدنش سوزانده و به رودخانه تیبر انداخته شد. والدوسیان، پیروان پیتر والد نیز سوزانده‌شدن، کشتار و قتل‌عام را تجربه کردند.
اگرچه تمامی این گروه‌های مخالف در برخی موضوعات همچون روحانی‌ستیزی و رد آیین و شعائر کلیسای کاتولیک با یکدیگر اشتراکاتی داشتند اما آنها، شاید به جز پاولیکیان‌ها و بوغومیل‌ها، از دوگانه‌گرایی کاتارها پیروی نکردند و دوگانه‌گرایی یا ثنویت به‌عنوان یک عقیده و اصل جایی در اندیشه آنها جایی نداشت. ممکن است کاتارها از بوغومیل‌ها تأثیر پذیرفتند که از نظر برخی مورخان ادامه‌رو سنت مانوی بود.
گسترش کاتاریسم در اروپای غربی
در قرن ۱۲ میلادی، گروه‌های مخالف سازمان‌دهی‌شده از جمله والدنسیان‌ها و کاتار، در شهرها و نواحی شهرنشین ظاهر شدند. در غرب مدیترانه فرانسه، یکی از نواحی تازه شهرنشین‌شده در آن زمان، کاتار به‌عنوان یک جنبش گسترده مردمی شرکت کردند، و عقاید آنها به مرور در نواحی دیگر منتشر شد. یکی از این نواحی، لمباردی بود که در دهه ۱۱۷۰ کاتارها رو در خود جای داده بود. برخی جنبش کاتارها را حرکت و واکنشی علیه سبک زندگی فاسد و زمینی روحانیون می‌دانستند. این جنبش همچنین به‌عنوان نماد نارضایتی از قدرت پاپ دیده می‌شد. در کلن در سال ۱۱۶۳، ۴ مرد کاتار و یک دختر که از فلاندرز به این شهر سفر کرده بودند، پس از امتناع از توبه، سوزانده شدند. سوزاندن بدعت‌گذاران در آن زمان بسیار نادر و غیرمتداول بود، و در گذشته گاهی به دلایل سیاسی آن هم به دستور اشراف صورت می‌گرفت تا روحانیون کلیسا. پس از این اتفاق بود که سوزاندن بدعت‌گذران رو به فزونی رفت و رایج شد.
کاتاریسم به گسترش خود ادامه داد. الهیات کاتار بزرگترین موفقیت خود را در لانگداک یافت. کاتارها از این زمان به دلیل ارتباطشان با شهر آلبی و اینکه شورای کلیسای کاتولیک که در سال ۱۱۷۶ در نزدیکی آلبی آنها را بدعت‌گذار خواند، با نام «آلبیژن» شناخته می‌شدند. حکم این شورا، در سال ۱۱۷۹ در سومین شورای لاتران تأیید و تکرار شد. در سراسر قلمرو کلیسا برای مجازات بدعت‌گذاران که از پذیریش اعتقاد حقیقی سرباز می‌زدند، به مقامات غیرمذهبی تکیه می‌کرد. در لانگداک قدرت‌های غیرمذهبی بسیار مستقل عمل می‌کردند. قدرتمندترین ارباب منطقه لانگداک کنت تولوز بود که از لحاظ قانونی واسال پادشاهی فرانسه بود اما پادشاهان انگلستان، آراگون و حتی امپراتوری مقدی روم بخش‌هایی از این قلمرو را در اختیار کنت تولوز گذاشته بودند. پیامد این مسئله، تیول بزرگی بود که از نظم سیاسی برخوردار نبود. کنت‌های تولوز ده‌ها سال در تلاش بودند که کنترل خود را بر منطقه اعمال کنند، اما در این راه به موفقیت چندانی نرسیدند. تلاش‌ها برای مبارزه با بدعت‌گذاران نیز در این تیول به همین دلیل با شکست روبه‌رو شد.
حوادث منتهی به جنگ
در سال ۱۱۹۸، پاپ اینوسنت سوم تصمیم گرفت که با کاتارها مقابله کند و به همین جهت نمایندگان را برای ارزیابی شرایط به استان لانگداک فرستاد. کاتارها لانگداک در این زمان احترام مناسبی برای پادشاه فرانسه یا کلیسای محلی کاتولیک قائل نبودند، و رهبران آنها نیز از حمایت اشراف قدرتمند محلی برخوردار بودند، که تمایل آشکاری به استقلال از پادشاه داشتند. به همین جهت، بسیاری از اشراف قدرتمند علی‌رغم سبک زندگی دشوار کاتار، کاتاریسیم را پذیرفتند. با این شرایط، اینوسنت ناامید از شرایط اجتماعی و سیاسی لانگداک، به فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه، روی آورد و از وی خواست که ریمون ششم را مجبور به مقابله با بدعت‌گذاران بکند یا او را از مقامش به‌صورت نظامی خلع کند. در سال ۱۲۰۴، پاپ به کسانی که مایل به شرکت در جنگ صلیبی علیه کاتارها بودند، همان پیشنهاد صلیبیون حاضر در شرق را داد. با این حال، فیلیپ که با جان، پادشاه انگلستان درگیر بود، تمایلی به دگیری در لانگداک نداشت. از این رو این طرح متوقف شد.
یکی از اشراف قدرتمند، ریمون ششم، کنت تولوز، بود که اگرچه عقاید کاتارها را نپذیرفت اما با کاتاریسم و جنبش استقلال‌طلبانه آنها همدل بود. وی از کمک به هیئت اعزامی از جانب پاپ امتناع کرد تا در مه سال ۱۲۰۷ تکفیر و از امتیازات دینی در قلمروی خود محروم شد. اینوسنت در این زمان سعی کرد با روش‌های دیپلماتیک با شرایط برخورد کند بنابراین گروهی از واعظان را که برخی از آنها راهبان سیسترسی بودند، به لانگداک فرستاد تا کاتارها را به کیش کاتولیک بازگردانند. این گروه تحت رهبری نمایندهٔ ارشد و تام‌الاختیار پاپ، پیر دو کاستلنو بودند. واعظان توانستند گروهی از مردم به مذهب کاتولیک بازگردانند اما گروه‌های بسیاری نپذیرفتند. پیر در لانگداک به‌شدت بدنام و منفور بود و حتی یکبار مجبور شد فرار کند تا او را نکشند. در ۱۳ ژانویه ۱۲۰۸، ریمون به امید بخشایش و تبرئه شدن با پیر دو کاستلنو دیدار کرد. بحث میان آنها به خوبی پیش نرفت و ریمون دو کاستلنو را پس از تهدید جانی از کاخ خود بیرون کرد. صبح روز بعد، پیر دو کاستلنو توسط یکی از شوالیه‌های ریمون کشته شد. اینوسنت سوم مدعی شد که ریمون دستور قتل نماینده‌اش را داده‌است.
پس از این حادثه، پاپ اینوسنت تکفیر ریمون را اعلام کرد. با این حال، ریمون نمایندگان خود را به رم فرستاد تا با کلیسا صلح کند. پس از دادن هدایا توسط نمایندگان ریمون، صلح میان تولوز و رم برقرار و تکفیر ریمون لغو شد. در شورای آوینیون در سال ۱۲۰۹، ریمون به‌دلیل عمل‌نکردن به تعهداتش مجدداً تکفیر کرد. پس از این، اینوسنت با بیان این مسئله که «اروپای عاری از بدعت، بهتر می‌تواند از مرزهایش در مقابل هجوم مسلمانان دفاع کند»، جنگ صلیبی جدید علیه کاتارها اعلان کرد. دورهٔ زمانی جنگ صلیبی کاتاری مصادف با جنگ صلیبی پنجم و ششم که در اراضی مقدس بود.
مجادیتا
مجادیتا (به اسپانیایی: Cerro de la Majadita) یک کوه در آرژانتین است که در استان سان خوآن، آرژانتین واقع شده‌است. مجادیتا ۶٬۲۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جنگ صلیبی کاتاری
پیروزی‌های اولیه
در میانهٔ سال ۱۲۰۹، نزدیک به ۱۰ هزار نفر از صلیبیون در لیون قبل از حرکت به سمت جنوب جمع شدند. شمار بسیاری از نیروها از شمال فرانسه بودند، و حتی داوطلبانی از انگلستان برای شرکت در جنگ صلیبی خود را به لیون رسانده بودند. پس از جمع شدن کامل نیروها، صلیبیون عازم مون‌پلیه و اراضی ریمون راجر ترنکاول شدند تا کاتارهای اطراف آلبی و کارکاسون را هدف قرار دهند. ترنکاول، کنت فوآ، و برادرزاده ریمون تولوز، از حامیان جنبش کاتارها بود. وی قول داده بود که از شهر بزیه در مقابل صلیبیون دفاع کند، اما بعد از شنیدن رسیدن ارتش صلیبی، شهر را ترک کرد و عازم کارکاسون شد تا در آنجا مواضع دفاعی خود را آماده کند.
کشتار بزیه
صلیبیون در ابتدا روستای کوچک سرویان را تسخیر کردند و پس از آن عازم بزیه شدند. در ۲۱ ژوئیه ۱۲۰۹، صلیبیون تحت رهبری نماینده پاپ، ارنو امالریک، محاصره شهر را آغاز کردند. صلیبیون پس از محاصره خواستار بیرون آمدن کاتولیک‌های شهر و تسلیم‌شدن کاتارها شدند. اما هیچ‌یک طبق دستور صلیبیون عمل نکردند. شهر روز بعد زمانی که یورش مدافعان به صلیبیون ناکام ماند، سقوط کرد. تمام جمعیت شهر سلاخی شد و شهر در آتش سوخت. طبق منابع، وقتی از امالریک پرسیده شد که چگونه کاتارها را از کاتولیک‌ها تشخیص دهند، پاسخ داد: «همه آنها را بکشید. خدا خودش خواهد شناخت.» با این حال برخی مورخان همچون یوزف استریر تردید دارند که امالریک چنین دستوری داده باشد اما معتقدند که این جمله آنچنان روح صلیبیون تسخیر کرد که دست به کشتار مردان، زنان، کودکان حاضر در شهر زدند.
امالریک و مایلو، نمایندگان پاپ، در نامه‌ای به پاپ بیان داشتند که «تقریباً ۲۰ هزار نفر از مردم را از دم تیغ گذراندند». استریر معتقد است که این تخمین بسیار زیاد است؛ اما اشاره می‌کند که در این نامه «نماینده پاپ اظهار هیچ پشیمانی از قتل‌عام مردم نکرده‌است، حتی یک کلمه اظهار تأسف برای کشیشان کاتولیکی که در جریان قتل‌عام کشته شدند.» خبر این فاجعه به زودی منتشر شد و پس از آن، بسیاری از شهرها بدون هیچ مقاومتی تسلیم نیروهای صلیبی شدند.
سقوط کارکاسون
پس از کشتار بزیه، هدف اصلی بعدی صلیبیون شهر کارکاسون بود، شهری که کاتارهای زیادی در آن ساکن بودند. کارکاسون با وجود داشتن استحکامات دفاعی خوب اما آسیب‌پذیر و مملو از پناهندگان بود. صلیبیون فاصلهٔ ۴۵ مایلی میان بزیه و کارکاسون را در ۶ روز طی کردند و در ۱ اوت ۱۲۰۹ به شهر کارکاسون رسیدند. مقاومت شهر در برابر محاصره دوام زیادی نیافت. در ۷ اوت، صلیبیون آب شهر را قطع کردند. ریمون راجر درصدد مذاکره بود؛ اما در حین آتش‌بس اسیر شد و پس از آن کارکاسون در ۱۵ اوت تسلیم شد. برعکس بزیه، مردم شهر کشته نشدند؛ اما مجبور به ترک شهر شدند. طبق گفتهٔ پیتر وو د کرنی، راهب و شاهد حوادث این جنگ صلیبی، «کاتارها عریان از شهر خارج شدند»؛ اما طبق گفته گیوم دو پویلورنس، «آنها با پیراهن و شلوارهایشان» از شهر خارج شدند. ریمون راجر چند ماه بعد مرد. اگرچه مرگ وی ظاهراً در اثر اسهال خونی بوده؛ اما برخی گمان می‌کنند وی به قتل رسیده‌است.
سیمون مونتفورت، از اشراف برجسته فرانسوی، پس از تصرف کارکاسون به‌عنوان فرمانده ارتش صلیبی انتخاب شد و کنترل نواحی همچون کارکاسون آلبی و بزیه به وی داده شد. پس از سقوط کارکاسون دیگر شهرها بدون جنگ تسلیم صلیبیون شدند. آلبی، کاستلنوداری، کستر، فانژو، لیموکس، لومبرز و مونتریال به‌سرعت طی پاییز سقوط کردند.
لاستو و قلعه کاباره
نبرد بعدی اطراف لاتور و قلعه کاباره به وقوع پیوست؛ حمله در دسامبر ۱۲۰۹ آغاز گشت؛ اما پیر راجر دو کاباره حمله را دفع کرد. جنگ تقریباً در طول زمستان متوقف شد؛ اما پس از اتمام فصل سرما نیروهای جدید صلیبی به منطقه رسیدند. در مارس ۱۲۱۰، برام پس از یک محاصره کوتاه‌مدت تسخیر شد. در ژوئن، قلعه مستحکم مینرو محاصره شد. این قلعه از اهمیت استراتژیک برخوردار نبود. تصمیم سیمون برای حمله احتمالاً پس آن که به وی اطلاع داده شد که تعداد زیادی از پرفکت‌های کاتار در قلعه هستند، گرفته شد. سیمون که به‌خاطر موقعیت جغرافیایی قلعه نتوانست با یک یورش آن را مسخر کند، با استفاده از ادوات محاصره بمباران سنگین قلعه را آغاز کرد. در اواخر ژوئن چاه اصلی آب قلعه تخریب شد و سرانجام در ۲۲ ژوئیه، قلعه به دلیل کمبود منابع آبی، تسلیم شد. سیمون تمایل داشت که با ساکنان تسلیم‌شده قلعه با ملایمت رفتار کند اما با فشار امالریک برای تنبیه کاتارها نظر خود را تغییر داد؛ صلیبیون به کاتارهای غیر پرفکت اجازه خروج از قلعه و به کاتارهای پرفکت فرصت روی‌گردانی از کاتاریسم و بازگشت به کاتولیک را دادند. سیمون و بسیاری از سربازانش تلاش زیادی برای تغییر کیش کاتارها انجام دادند اما تا حدود زیادی ناموفق بودند. در نهایت سه زن کیش خود را تغییر دادند و کاتولیک شدند. ۱۴۰ نفر دیگر که مخالفت کردند در آتش سوزانده شدند. برخی از آنها داوطلبانه وارد آتش شدند و منتظر جلادان نشدند.
در اوت، صلیبیون به سمت قلعه ترمز پیش رفتند. علی‌رغم درخواست‌های پیر راجر دو کاباره محاصره قلعه ادامه یافت. رنج ساکنان قلعه از کمبود آب منجر شد که ریمون دو ترمز با آتش‌بس موقت موافقت کند. با این حال وقوع طوفان، شرایط را تا حدودی به نفع کاتارها تغییر داد و ریمون را واداشت که از تسلیم‌شدن به سیمون و صلیبیون امتناع کند. در نهایت مدافعان قلعه نتوانستند محاصره را بشکنند و در روز ۲۲ نوامبر کاتارها مجبور به رها کردن قلعه و فرار شدند.