باشگاه_فوتبال_منچستر_سیتی
سنت مارک، گورتون–اردویک
با این تغییر نام، این تیم ارتباطات مذهبی خود را به تدریج از دست داد و نام سنت مارک به آرامی کمرنگ شد، باشگاه اغلب سنت مارک را درون پرانتز قرار می‌داد. گذشته از اینکه اولین فصل فوتبال با نام جدید Gorton Association بود، اما در فصل ۱۸۸۴–۸۵ چندین مورد مشاهده شد که این تیم از نام سنت مارک استفاده کرده‌است. در اوایل فصل این تیم به اتحادیه فوتبال منچستر و منطقه پیوستند و بعداً اولین بازی خود را در مسابقات جام بزرگسالان منچستر با نام سابق رقابت‌های جام چالش منچستر و منطقه برگزار کردند، در پایان این مسابقه گورتون با نتیجه ۱ بر ۰ مقابل تیم دانشگاه دالتون هال شکست خورد. این همچنین اولین فصلی بود که طراحی پیراهن‌های پوشیده بازیکنان در مسابقات به‌طور مشخص شناخته می‌شود. یک عکس از تیم گورتون وجود دارد که نشان می‌دهد پیراهن‌های این تیم سیاه است و یک صلیب سفید رنگ بر روی آن وجود دارد که برای بسیاری از طرفداران نمادین است و محبوبیت زیادی در بین آن‌ها دارد. اطلاعات و سوابق موجود نشان می‌دهد که این باشگاه در طول سالهای ادغام خود با باشگاه Belle Vue (وست گورتون اتلتیکو) با کیت‌های قرمز و سیاه بازی کرده‌است. اگرچه باشگاه گورتون چندین سال در آن زمان از جهاتی با سایر باشگاه‌های محلی برابر بوده‌است، مانند وست منچستر، هیوود مرکزی و…. دو فصل گذشته این باشگاه‌ها از گورتونی‌ها پیشی گرفته بودند و قبل از صعود به سطح رقابت‌های جام ملت‌های در حال رشد (جام حذفی)، در جام بزرگسالان منچستر نامی برای خود ساخته بودند، گورتون با این وجود در مسابقات جام بزرگسالان منچستر به مبارزه ادامه داد و سرانجام اولین پیروزی خود در جام را با نتیجه ۵–۱ مقابل شرکای سابق خود وست گورتون اتلتیک (Belle Vue) در اواخر سال ۱۸۸۶ به‌دست‌آورد. تابستان ۱۸۸۷، سه تغییر در باشگاه اتفاق افتاد که باعث تحولات بزرگی شد. اولین تغییر این بود که این باشگاه بار دیگر از محل بازی و ورزشگاه خانگی خود خارج شد و به یک منطقه و استادیوم جدید احتیاج داشت. پس از مدتی جستجو، سرانجام یکی استادیوم و منطقه در نزدیکی یک راه‌آهن در آردویک شناسایی شد. در حالی که این زمین در ابتدا غیرقابل استفاده و ناهموار بود، بالاخره بخاطر ضرورت داشتن یک استادیوم خانگی این باشگاه به ناچار این زمین را با نرخ ۱۰ پوند اجاره کرد. زمین جدید در نزدیکی هتل هاید رود قرار داشت و این باشگاه رابطه خوبی با صاحب هتل، استفان چستر-تامپسون ایجاد کرد، که به باشگاه اجازه داد که در ازای استفاده از امکانات هتل خود از زمین استفاده کنند و بعداً به باشگاه اجازه نصب جایگاه‌های تماشاگران را داد. این قرار بود آغاز ارتباط طولانی بین صاحب زمین و باشگاه باشد، یکی دیگر از شاخه‌های پیوند باشگاه با هتل هاید رود این بود که این باشگاه اولین نام مستعار خود را به‌دست‌آورد، آن‌ها مدتی به عنوان آبجوسازان (Brewerymen) شناخته می‌شدند. اولین مسابقه باشگاه در استادیوم کاملاً جدید هاید رود قرار بود در مقابل سالفورد برگزار شود. در ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۷ این استادیوم افتتاح شد اما این یک رویداد غیرقانونی بود چون سالفورد موفق به حضور در این مسابقه نشد! دومین تغییر در این باشگاه مربوط به نام آن‌ها بود. این باشگاه دیگر در محدوده گورتون نبود، و مسئولان این باشگاه تصمیم گرفتند نام فعلی باشگاه با توجه به حضور آن‌ها در منطقه اردویک اشتباه هست و نام باشگاه را از گورتون به اردویک تغییر دادند. تغییر سوم و نهایی مربوط به ساختار پرداخت باشگاه بود. در حالی که این باشگاه از زمان تأسیس به‌طور رسمی آماتور بوده‌است و هیچ گونه پرداختی به بازیکنان خود نداشته‌است، برای اولین بار در سال ۱۸۸۷ تصمیم گرفته شد که به یک بازیکن حقوق هفتگی ۵ شیلینگ داده شود، با این کار باشگاه به یک باشگاه حرفه ای تبدیل شد. در سال ۱۸۸۹ انفجار در معدن زغال‌سنگ در نزدیکی هاید رود منجر به مرگ ۲۳ معدنچی شد که در آردویک و نیوتن هیث زندگی می‌کردند. دو باشگاه اردویک و نیوتن هیث به دلیل کمک به صندوق کمک به بازماندگان این فاجعه یک بازی دوستانه انجام دادند. تصمیم‌گیری برای ساخت یک تیم برنده و مدعی قهرمانی در جام‌ها باعث شد تا مربی لارنس فورنیس و جان آلیسون یک سفر به اسکاتلند انجام بدهند تا بازیکنان بهتر و سطح بالاتری را پیدا کنند و به تیم اضافه کنند. این سفر موفقیت‌آمیز بود و آن‌ها چندین بازیکن از جمله دروازه‌بان ویلیام داگلاس، دیوید رابسون و دیوید ویر بازیکن ملی پوش انگلیس را به خدمت گرفتند که این بازیکنان در چند سال آینده به بازیکنان اصلی باشگاه تبدیل شدند. در سال ۱۸۹۱ اردویک توانست اولین جام تاریخ باشگاه را کسب کند، این باشگاه توانست در فینال جام منچستر ۱ بر ۰ نیوتن هیث را شکست بدهد و قهرمان جام منچستر شد و به شهرت گسترده‌ای دست یافت.