cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مخلوط‌کننده فرکانس
کلیدزنی
در یک مخلوط‌کننده کلیدزنی متعادل-تک، سیگنال ورودی به‌طور متناوب ارسال یا مسدود می‌شود؛ بنابراین سیگنال ورودی به‌طور مؤثر در یک موج مربعی که بین ۰ و +۱ متناوب است ضرب می‌شود. این باعث می‌شود که موالفه‌های فرکانس سیگنال ورودی همراه با حاصل‌ضرب در خروجی وجود داشته باشد، زیرا سیگنال ضرب‌سازی را می‌توان به عنوان یک موج مربعی با افست DC (یعنی یک مولفه با فرکانس صفر) مشاهده کرد.
مدار مخلوط‌کننده را می‌توان نه تنها برای جابجایی فرکانس سیگنال ورودی مانند یک گیرنده، بلکه به عنوان آشکارساز حاصل‌ضربی، مدوله‌ساز، آشکارساز فاز یا ضرب‌کننده فرکانس استفاده کرد. به عنوان مثال، یک گیرنده مخابراتی ممکن است شامل دو طبقه مخلوط‌کننده برای تبدیل سیگنال ورودی به فرکانس میانی باشد و مخلوط‌کننده دیگری که به عنوان آشکارساز برای وامدولش سیگنال استفاده می‌شود.
پیوند به بیرون
<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css">
اینگمار استنمارک
اینگمار استنمارک ؛ زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۵۶ یک اسکی‌باز آلپاین اهل سوئد است. او یکی از برجسته‌ترین ورزشکاران سوئد و پرافتخارترین اسکی‌باز مارپیچ کوچک و مارپیچ بزرگ تاریخ است.
استنمارک اسکی را در پنج سالگی شروع کرد، در هشت سالگی نخستین عنوان ملی خود را کسب کرد و در هفده سالگی برای نخستین بار در جام جهانی شرکت کرد. وی با مجموع ۸۶ پیروزی (۴۶ در مارپیچ بزرگ و ۴۰ در مارپیچ کوچک) بیشترین تعداد پیروزی در مسابقات بین‌المللی را در تاریخ اسکی آلپاین کسب کرده. نفر بعد از وی لیندزی وان آمریکایی با ۷۷ پیروزی (فوریه ۲۰۱۷) است و نزدیک‌ترین رقیب وی در بخش مردان هرمان مایر آلمانی با ۵۴ عنوان است.
منزل سید محمدباقر عالم آیت‌اللهی
منزل سید محمدباقرعالم آیت اللهی مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، خیابان قاآنی ـ کوچه حسینیه کردها واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این نیپیر
این نیپیر (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۴۹) کارآفرین، حسابدار و مدیر ارشد اجرایی بریتانیایی است، که در حال حاضر به‌عنوان رییس هیئت مدیره شرکت امپریال توباکو فعالیت می‌کند.
کوه آسو
32.5304°N, 131.0614°W
کوه آسو بزرگ‌ترین کوه فعال آتشفشان در ژاپن و یکی از بزرگ‌ترین آتشفشان‌های فعال جهان است. این کوه بر جزیرهٔ کیوشو واقع شده است. قلهٔ آن ۱۵۹۲ متر بالاتر از سطح دریاست.
شعیبه (الجزایر)
شعیبه یک شهرداری در الجزایر است که در استان تیپازه واقع شده‌است.
چهارخان
چهارخان یک روستا در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شماخی واقع شده‌است. چهارخان ۲٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد.
خان در فارسی به معنای کاروانسرا و نام این روستا یعنی چهارخان به معنی چهار کاروانسرای است.
اسما بنت نعمان
اسماء دختر نعمان؛ نام کاملش «اسماء بنت نعمان بن ابی الجون کندی». از زنان مشهورعرب، از جهت شرف و جمال. نسب وی بآکل المرار ملک کندة می‌رسد. مقام اهل او در نجد بود و او با پدر خویش نزد محمد به مدینه شد و پدر وی را بر پیغمبر عرضه داشت. رسول او را خطبه کرد ولی بعلت صلفی که نمود او را تزویج نکرد. پس اسماء در مدینه اقامت گزید و در زمان خلافت عثمان بمرد. (اعلام زرکلی ج ۱ صص ۱۰۲–۱۰۳).
منابع
دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه اسماء بنت نعمان
کتل (چگنی)
کتل روستایی از توابع بخش شاهیوند شهرستان چگنی در استان لرستان ایران است.
بیولا، کالیفرنیا
بیولا (به انگلیسی: Biola) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرسنو، کالیفرنیا واقع شده‌است. بیولا ۱٫۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۰۷ نفر جمعیت دارد و ۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الک
اَلَک، غَربال، سَرَند یا پَرویزن ابزاری است برای جدا کردن اجسام ناخواسته به وسیله یک تور بافته‌شده. اگرچه، در آشپزی، به‌ویژه برای آرد، الک برای هواگیری مواد مورد استفاده قرار می‌گیرد. یک صافی، نوعی الک است که برای جداسازی جامدات از مایعات استفاده می‌شود.
ریشه‌شناسی
واژه فارسی پرویزن از فعل بیختن ساخته شده‌است که به معنای غربال کردن است. پسوند ن در پایان این واژه همان است که در پایان واژگان نهنبن، سوزن، روزن، میهن، هاون، انجمن، چمن و واژگان نوساخته تاون و پوشن نیز دیده می‌شود و پسوندی است که با آن اسم و به‌ویژه اسم ابزار می‌سازند.
ATC code S01
S01AD
آنتی ویروس‌های
ارزن پشته
ارزن پشته، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
آریوا
آریوا شرکت خوشه‌ای دولتی استخراج معدن، فناوری هسته‌ای و انرژی فرانسوی چندملیتی است، که به جهت اجرای پروژه‌های بزرگ مرتبط با انرژی اتمی و انجام پروژه‌های حوزه انرژی در سطح بین‌المللی، سوخت هسته‌ای، اورانیوم، رآکتور هسته‌ای و تولید گونه‌های انرژی تجدیدپذیر شناخته می‌شود.
ریشه‌های تأسیس شرکت آریوا به سال ۱۹۵۸ و ادغام چندین شرکت فرانسوی بازمی‌گردد. اما شکل کنونی آریوا، حاصل تفکیک شرکت فرماتوم، که از شرکت‌های تابعه شرکت دولتی فرانسوی الکتریسیته دو فرانس با بخش انرژی هسته‌ای شرکت زیمنس، در سال ۲۰۱۰ راه‌اندازی شد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر پاریس، فرانسه قرار دارد و سهام آن در بازار بورس یورونکست پاریس معامله می‌شود.
ماسیمو بونتمپلی
ماسیمو بونتمپلی (Massimo Bontempelli؛ May 12, 1878 – 1878:05:12, July 21, 1960) یک نویسنده، شاعر، روزنامه‌نگار، آهنگساز، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس اهل ایتالیا بود.
ماسیمو بونتمپلی، از جمله نویسندگانی بود که در گسترش و پیشرفت سبک ادبی مرسوم به رئالیسم جادویی تاثیرگذار بود. در سال ۱۹۲۶ به همراه کورتسیو مالاپارته، مجله «۹۰۰» را بنیان گذاشت که جیمز جویس، ماکس ژاکوب و راینر ماریا ریلکه از اعضای تحریریه‌اش بودند و ویرجینیا وولف و بلز ساندرار با آن همکاری می‌کردند. زندگی سیاسی ناموفقش تا حدی بر فعالیت ادبی او سایه انداخت. با این وجود در دهه آخر عمرش توانست جایزه استرگا، معتبرترین جایزه ادبی ایتالیا را به دست آورد.
جایزه نوبل شیمی
جایزهٔ نوبل شیمی یکی از پنج جوایز نوبل است که هر سال از سوی آکادمی سلطنتی علوم سوئد اعطا می‌شود.
برندگان جایزهٔ نوبل شیمی
نخستین جایزهٔ نوبل شیمی در سال ۱۹۰۱ میلادی به یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف دانشمند هلندی برای کشف قوانین دینامیک شیمیایی و فشار اسمزی در محلول‌ها اعطا شد. براساس آمار، تا سال ۲۰۱۱، به ترتیب کشورهای آمریکا (۳۳٫۳٪)، آلمان (۱۸٫۲٪)، بریتانیا (۱۳٫۸٪)، فرانسه (۴٫۴٪) و ژاپن (۳٫۷٪)، پنج کشور برتر از نظر دریافت بیشترین تعداد جوایز نوبل شیمی می‌باشند. همچنین تاکنون ۴ زن موفق به دریافت نوبل شیمی شده‌اند.
نراد نقره‌ای
نراد نقره‌ای (نام علمی: Abies alba) نام یک گونه از سرده نراد است. به این درخت کاخ‌شانه‌ای هم می‌گویند.
لات‌محله
لات محله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رامسر در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان چهل‌شهید قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
فرودگاه بین‌المللی کچیکان
فرودگاه بین‌المللی کچیکان یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا KTN است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۲۸۶ متر است. این فرودگاه در شهر کچیکان، آلاسکا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
مسافری
Alaska Airlines flies بوئینگ ۷۳۷ کلاسیک and بوئینگ ۷۳۷ نسل بعدی jetliners while Delta Connection اجرا توسط اسکای‌وست flies بمباردیه سی‌آرجی ۷۰۰/۹۰۰ regional jets into the airport. Alaska Airlines' flights includes Boeing 737-400 passenger/cargo Combi aircraft as well as all-cargo Boeing 737-400 jet freighter service.
خانه حسین پاکیاری
خانه حسین پاکیاری مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، خیابان قاآنی ـ کوچه کدخدا ـ پلاک ۶۵ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پیام دهکردی
حواشی
پیام دهکردی در پیامی اینستاگرامی در مصاحبه‌ای اذعان داشت چند ماهی است که بازیگری را موقتاً کنار گذاشته و با احداث یک نانوایی در روستای کوره بر شهر لاهیجان استان گیلان، جهت گذراندن امور زندگی در آنجا فعال است.
تحصیلات
پیام دهکردی با مدرک کارشناسی ارشد در رشته تئاتر از دانشگاه تهران است. پیش از آن دهکردی مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ ادبیات دراماتیک (نمایشی) از دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک گرفته بود.
جوایز و افتخارات
افتخارات او عبارتند از:
کیوشو
کیوشو (九州 ،Kyūshū) سومین جزیرهٔ بزرگ کشور ژاپن و جنوبی‌ترین و غربی‌ترین جزیره از جزایر چهارگانه اصلی این کشور است. این جزیره از غرب با دریای چین شرقی و از شرق با اقیانوس آرام همسایه است. مساحت جزیره کیوشو ۳۶٬۷۸۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۴ میلیون و ۳۱۱ هزار نفر است. واژه کیوشو در ژاپنی به معنی «نُه ولایت» است که به ۹ استان باستانی (کوونی) اشاره دارد که زمانی جزیره به آنها تقسیم می‌شد. کیوشو همچنین جنوبی‌ترین منطقه (چیهو) در کشور ژاپن است که علاوه بر جزیره اصلی، جزایر مجاور و مجمع‌الجزایر طویل ریوکیو را دربر می‌گیرد که ۱۱۰۰ کیلومتر به سمت جنوب غربی امتداد دارد.
دانشگاه انگرز
دانشگاه انگرز (Université d'Angers) یک مؤسسهٔ آموزش عالی واقع در شهری به همین نام در غرب فرانسه است. این دانشگاه در ۱۳۵۶ تأسیس، در ۱۷۹۳ تعطیل، و در ۱۹۷۱ بار دیگر بازگشایی شد.
کیوشو
کیوشو نزدیک‌ترین جزیره از جزایر اصلی ژاپن به قاره آسیا است و از زمان‌های قدیم تبادل فعالی بین آن و کشورهای مجاور وجود داشته‌است. آب و هوای کیوشو کمی گرمتر و گرمسیری‌تر از هونشو است و سواحل جنوبی و شرقی آن هر ساله شاهد بروز طوفان است.
جغرافیا
زمین‌های کیوشو به‌طور کلی کوهستانی با دره‌های بسیار حاصلخیز است، مانند بقیه ژاپن، به جز منطقه دشت وسیع در بالای جزیره که جایگاه بزرگترین شهرهای جزیره یعنی فوکوئوکا و کیتاکیوشو است. کیوشو همچنین یکی از فعال‌ترین مناطق زمین‌شناختی در جهان است، با چندین آتشفشان زنده و چشمه‌های آب گرم فراوان.
کیوشو از شمال با تنگه شیمونوسکی از جزیره هونشو و با تنگه تسوشیما یا کانال شرقی از شبه‌جزیره کره در شمال غرب جدا می‌شود. کیوشو از سامانه پیچیده‌ای از رشته‌های آتشفشانی تشکیل شده‌است. آب و هوای جنوب آن نیمه‌گرمسیری است و کیوشو به دلیل پوشش گیاهی نیمه‌گرمسیری و بارندگی شدیدش معروف است. کیوشو جایگاه کوه آسو، بزرگترین دهانه آتشفشانی فعال جهان، و پارک‌های ملی آسو-کوجو، کیریشیما-یاکو و اونزن-آماکوسا است. بپو یک تفرجگاه معروف چشمه‌های آب گرم در جزیره است.
امروزه کیوشو در تقسیمات کشوری به عنوان یکی از مناطق ژاپن به‌شمار می‌آید و خود به هفت استان تقسیم شده‌است به نام‌های: فوکوئوکا، کوماموتو، ناگاساکی، اوئیتا، ساگا، کاگوشیما، میازاکی، اوکیناوا و اوکیناوا.
جمعیت
جمعیت کیوشو ۱۴ میلیون و ۳۱۱ هزار نفر است و بنابر این ۱۰٫۳ درصد از جمعیت ژاپن را در خود جای داده‌است. بیشتر جمعیت کیوشو در امتداد شمال غرب، در شهرهای فوکوئوکا و کیتاکیوشو متمرکز شده‌اند، با دالان‌های جمعیتی که از جنوب غربی به ساسبو و ناکاساکی و از جنوب به کوماموتو و کاگوشیما امتداد دارند. به جز اویتا و میازاکی، ساحل شرقی کاهش عمومی جمعیت را نشان می‌دهد.
از نظر سیاسی، کیوشو به عنوان سنگر حزب لیبرال دموکرات توصیف می‌شود. طبق داده‌های سرشماری ژاپن ، جمعیت منطقه کیوشو با جزایر ریوکیو (استان‌های اوکیناوا و کاگوشیما) از حدود سال ۲۰۰۰ کاهش جمعیت زیادی را تجربه کرده‌است. اهالی ریوکیو نرخ زاد و ولد نسبتاً بالایی دارند، با این وجود این امر نتوانسته است از کاهش کلی جمعیت جنوب ژاپن جلوگیری کند. مردم ریوکیو یک گروه اقلیت بومی در ژاپن هستند.
ملجک
ملجک یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شماخی واقع شده‌است.
بینه پهلو
بینه پهلو، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ناحیه راغون
ناحیهٔ راغون یکی از ناحیه‌های اداری استان ناحیه‌های تابع جمهوری است که در مرکز کشور تاجیکستان جای دارد و مرکز این ناحیه، جماعت راغون است و با شهر دوشنبه ۱۱۵ کیلومتر فاصله دارد.
آسیاب‌سر (رامسر)
اسیابسر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رامسر در استان مازندران ایران.
ناحیه راغون
مردم
این ناحیه در سال ۲۰۰۸ میلای دارای ۹٫۱۱۰ نفر جمعیت بوده که مذهب آن‌ها حنفی است و به زبان فارسی تاجیکی سخن می‌گویند.
آسیاب‌سر (رامسر)
جمعیت
این روستا در دهستان چهل‌شهید قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۱۴۵خانوار) بوده‌است.
ناحیه راغون
حکومت
سرور ناحیهٔ راغون، رئیس حکومت آن است که توسط رئیس جمهور تاجیکستان برگزیده می‌شود، نهاد قانونگذاری ناحیهٔ راغون، مجلس نمایندگان خلق می‌باشد که توسط رأی‌دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می‌شوند.
تقسیمات
جماعت‌های این ناحیه بشرح زیر است:
مهدی جعفرپور
مهدی جعفرپور (زادهٔ ۲۹ مرداد ۱۳۶۳ در قائم‌شهر) بازیکن فوتبال اهل ایران است.
جعفرپور همچنین سابقهٔ حضور در تیم‌های سپاهان اصفهان، سایپا البرز و پرسپولیس را نیز دارد.
دانشگاه کرت
دانشگاه کرت (University of Crete) یک دانشگاه چند رشته‌ای و پژوهشی در یونان است. این دانشگاه ۱۶ برنامه کارشناسی و بیش از ۳۰ برنامه کارشناسی ارشد را ارائه می‌دهد. از سال ۲۰۱۷، جمعیت دانشجویی بالغ بر ۱۶۰۰۰ دانشجوی کارشناسی و ۲۵۰۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی در این دانشگاه ثبت نام کرده‌اند، بیش از ۵۰۰ عضو هیئت علمی و همچنین تقریباً ۴۲۰ کارمند اداری در دانشگاه مشغول به تدریس و کار هستند.
تحقیقات
دانشگاه کرت در تحقیقات هنری و برنامه‌های تحصیلات تکمیلی در سطح ملی و بین‌المللی شناخته شده‌است. این دانشگاه به دلیل تحقیقات تأثیر گذار خود یکی از بهترین دانشگاه‌های یونان به حساب می‌آید: این دانشگاه در فهرست ۴۰۰ دانشگاه برتر جهان توسط لیست آموزش عالی تایمز و همچنین در بین ۱۰۰ دانشگاه برتر زیر ۵۰ سال توسط رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی QS قرار دارد. در چندین موضوع تحقیق، دانشگاه کرت از نزدیک با F.O.R.T.H همکاری می‌کند. موزه تاریخ طبیعی کرت، که در سال ۱۹۸۱در هراکلیون تأسیس شد، همچنین بخشی از دانشگاه کرت است.
رتبه‌بندی
در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه کرت در رده ۸۰۰–۷۵۱ دنیا و پنجم یونان قرار گرفته‌است. همچنین در رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه رتبه ۴۰۰–۳۵۱ را در بین دانشگاه‌های جهان از آن خود کرده‌است.
دانشکده‌ها
این دانشگاه دارای شانزده گروه است که براساس رشته‌های مرتبط در پنج مدرسه قرار دارند. دو پردیس آن در نزدیکی دو شهر در سواحل شمالی یعنی گالوس در ریتیمنون و Voutes در هراکلیون قرار دارد.
خانه‌ای در تلگراف هیل
خانه‌ای در تلگراف هیل (The House on Telegraph Hill) یک فیلم نوآر به کارگردانی رابرت وایز است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به والنتینا کورتزه اشاره کرد. بخش‌هایی از فیلم، در محلهٔ «تلگراف هیل» و بخش‌هایی دیگر در «خیابان مونتگومری» در سان فرانسیسکو تصویربرداری شده است.
چم پلک
چم پلک شهری از توابع بخش شاهیوند شهرستان چگنی در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کشکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۰۷ نفر (۱۸۶ خانوار) بوده‌است.
مدیریت سیاره
مدیریت سیاره ، مدیریت عمدی در مقیاس جهانی برای فرایندها و چرخه های زیست‌شناختی، شیمیایی و فیزیکی زمین (آب، کربن، نیتروژن، گوگرد، فسفر و غیره) است. مدیریت سیاره همچنین شامل مدیریت تأثیر بشر بر فرآیندهای در مقیاس سیاره است. هدف مدیریت مؤثر سیاره‌ای جلوگیری از بی‌ثباتی آب‌وهوای زمین، حفاظت از تنوع زیستی و حفظ یا بهبود رفاه انسان است. به‌طور خاص، هدف آن سود رساندن به جامعه و اقتصاد جهانی و حفاظت از خدمات بوم‌سازگان است که بشریت به آن وابسته است - آب و هوای جهانی، تأمین آب شیرین، غذا، انرژی، هوای پاک، خاک حاصلخیز، گرده‌افشان و غیره.
قفقاز شمالی
قفقاز شمالی، بخش شمالی سرزمین قفقاز است. قفقاز ناحیه‌ای میان دریای خزر و دریای سیاه است و به دو نیمه قفقاز شمالی و قفقاز جنوبی تقسیم می شود.
ناحیه فدرالی قفقاز شمالی یکی از ۸ ناحیه فدرال کشور روسیه است. این ناحیه فدرال در تاریخ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۰ میلادی از ناحیه فدرالی جنوبی جدا شد و به یک ناحیه فدرال مستقل تبدیل شد.
این ناحیه فدرال شامل هفت واحد فدرال است که عبارت‌اند از: جمهوری داغستان، جمهوری چچن، جمهوری اینگوشتیا، جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا، جمهوری کاباردینو-بالکاریا، جمهوری قره‌چای و چرکس و سرزمین استاوروپول.
جغرافیا
قفقاز شمالی را می‌توان به سه ناحیه جغرافیایی تقسیم کرد. ناحیه نخست، داغستان است. داغستان در شرق و در امتداد کرانه‌های خزر کشیده شده و نیمه جنوبی آن پوشیده از کوه است، در حالی که نیمه شمالی آن را جلگه پست نوغای دربر گرفته‌است.
ناحیه دوم که در زبان روسی به آن «کوهستان» می‌گویند، از دامنه‌های شمالی کوه‌های بزرگ قفقاز به سمت دشت پهناور کشیده شده و از شاخابه‌های رود تِرِک آبیاری می‌شود. این ناحیه دارای پنج واحد فدرال است. این پنج واحد عبارت‌اند از جمهوری چچن، جمهوری اینگوشتیا، جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا، جمهوری کاباردینو-بالکاریا و جمهوری قره‌چای و چرکس.
سومین ناحیه اراضی کم‌ارتفاع غربی و شمالی قفقاز شمالی است که رودخانه کوبان آن را آبیاری می‌کند و از سرزمین روس‌نشین استاوروپل و کراسنودار روسیه تشکیل شده‌است.
دین
اسلام در چند مرحله و از چند سوی جغرافیایی در بین اقوام ساکن در قفقاز ترویج شد. گروهی از طوایف بخش شرقی قفقاز (اران و شروان و داغستان) در همان سده‌های نخستین هجری، در اثر فتوحات عرب، اسلام آوردند. اقوام کنونی درغه و طبرسران و قموق اولین مسلمانان داغستان به‌شمار می‌آیند. رواج کامل اسلام (اکثراً شافعی مذهب) در داغستان تا قرن شانزدهم م. به طول انجامید. در اران و شروان نیز اسلام به آهستگی شیوع می‌یافت و تا گرایش عمومی به تشیع در عهد صفوی، مسیحیت هنوز از صحنه خارج نشده بود.
در طی قرن‌های هفدهم تا نوزدهم مذهب حنفی از جانب شمال، ابتدا از دشت قپچاق و حوضه رود ولگا و سپس به وسیله تاتارهای شبه جزیره قریم (به نیت مقابله با پیشروی روسیه) به «کوهستان» و چرکسستان قفقاز شمالی راه یافت و به گرایش عمومی نوغاها و ابازها و قره‌چای‌ها و بالکارها و ادغه‌ها به اسلام منجر گردید. چرکس‌ها و بویژه کاباردها (و به تاسی از آنها آس‌های دیگوری) آخرین اقوام قفقازی‌اند که اسلام آوردند. چچن‌ها از قرن شانزدهم به بعد دین اسلام را از داغستانیان اخذ کردند و به اینگوش‌ها منتقل نمودند. از جانب جنوب غربی نیز اسلام به وسیله عثمانیان با همان انگیزه دفع تسلط روسیه در میان گرجی‌ها و ابخازی‌ها، که مانند گرجی‌ها از قدیم مسیحی بودند، و نیز ادغه‌ها (آدیغه‌ها) ترویج گردید. اکثریت قاطع گرجی‌های مسلمان در جمهوری خودمختار آجارستان ساکن‌اند و خود را گرجی می‌دانند. در هر حال باید گفت که ترویج اسلام در قفقاز شمالی تا یک قرن پیش هنوز استمرار داشت و تنها در سده نوزدهم آرایش مذهبی کنونی این منطقه شکل نهایی گرفت. باید افزود که روس‌ها در دوره تسلط بر قفقاز اصولاً در تغییر دین قفقازیان اصراری نداشتند.
شی‌سوچین
شی‌سوچین ، (به معنی "نابود کردن از چهار جهت" یا "درگیری در چهار جهت")، یک کاتای سیستم ناهاته است که گفته می‌شود کانریو هیگااونا آن را ساخته است.
تاریخچه و ویژگی‌ها
دربارهٔ به وجود آمدن آن دو عقیده وجود دارد: عقیده اول این است که از سبک درنای سفید یا سبک ببر در کونگ فوی شائولین گرفته شده اما در نظر دوم گفته شده که از سبک مانتیس گرفته شده‌است. این کاتا در برخی از سبک‌های کاراته وجود دارد و یکی از دوازده کاتای اصلی سبک گوجوریو است.
گفته می‌شود که این کاتا را کانریو هیگااونا از استاد ریوریوکو در فوجیان چین آموخته و در اوکیناوا آموزش داده‌است. گفته می‌شود نسخه‌ای از آن نیز بدست سیشو آراگاکی آموزش داده می‌شده‌است.
این کاتا در حالت سانچین در سه کیودو و انجام سه نوکیته زوکی شروع می‌شود. در این کاتا از تکنیک‌های کایشو وازا (دست باز) استفاده می‌شود. حالت‌های این کاتا شامل وضعیت‌های بلند و کوتاهی هستند که ویژگی انطباق‌پذیری آن را نشان می‌دهند. به غیر از سانچین داچی، از آیومی داچی و زنکوتسو داچی هم در آن استفاده می‌شود. این کاتا قرینه است.
این کاتا شامل ضربات قدرتمند خطی (شوتی‌زوکی)، جابجایی‌های دایره‌ای و دفاع است و کاتای محبوب استاد چوجون میاگی بوده‌است.
نراد فریزر
نراد فریزر (نام علمی: Abies fraseri) نام یک گونه از سرده نراد است.
تاریخ‌نگاری علم
تاریخنگاری به معنای مطالعهٔ تاریخ و روش‌شناسی زیرمجموعه‌ای از رشتهٔ تاریخ، به نام تاریخ علم است که شامل مطالعهٔ روش‌ها، نظریه‌ها، و مکاتب موجود در رشتهٔ تاریخ، یا به عبارت دیگر، مطالعهٔ تاریخ تاریخ علم است.
علم مانند هر معرفت بشری، واجد تحولات و فراز و فرودهای فراوانی است. پس علم، بسان تمام معارف بشری، تاریخی دارد و لذا نیازمند تاریخ‌نگاری است. اما تاریخ‌نگاری علم استانداردها و قواعد روش شناختی خاصی دارد که مورخ علم برای نگارشِ یک تاریخِ علمِ «نزدیک به واقع» و معتبر، لاجرم باید خود را بدانها متعهد بداند. در اینجا بحث را حول سه محور اصلی مطرح می‌کنیم:
در واقع در این نوشتار، با بررسی دو رویکرد نخست، و تشریح حدود و ثغور، مبانی و انتقادات وارد بر آنها، رویکرد سومی پیشنهاد می شود که فاقد معایبِ دو رویکرد نخست بوده و خود واجد مؤلفهٔ مهمی است که هر مورخی می تواند در تاریخ‌نگاری خود آن را بکار گیرد تا تاریخِ منقّح و معقولی عرضه کند.
یک ویژگی عمدهٔ تاریخ‌نگاری استقراگرایانه این است که این رویکرد به لحاظ فلسفی و ملاحظات روش شناختی بسیار متأثر از فلسفهٔ بیکنی است. به همین دلیل این رویکرد با نام استقراء گره خورده‌است و می توان آن را «رویکرد استقراگرایانه» نامید. در واقع «فرانسیس بیکن یکی از نخستین تحلیل گرانی است که مکتوباتی دربارهٔ نحوهٔ نگارش آثار علمی آغاز کرد.» (Agassi, p.21) رویکرد بیکنی به علم این است که در سیر تحول علم، متفکران و دانشمندان را میتوان به دو دستهٔ روشنفکر یا متحجّر تقسیم کرد. و مورخ با توجه به یک چنین نگاهی است که تاریخ خود را می نگارد. متفکران حقیقیِ علمی نگر به امور واقع توجه می کنند و واقعیات را آنچنان که هست می بینند، سخن گزاف نمی گویند، دچار خرافات و گرفتار پیش داوری‌ها و بت‌های ذهنی نمی شوند. در مقابل، دستهٔ دوم کسانی هستند که گرفتار پیش داوری هستند و به واقعیت‌ها توجه نمی کنند. این تقسیم‌بندی سیاه و سفید در این نوع تاریخ‌نگاری به وضوح دیده می شود.
البته اینگونه نیست که در این رویکرد مطلقاً بر اشتباهات دانشمندان سرپوش گذاشته شود، البته اشاره ای بدانها می شود، اما این اشاره در جایی است که باید به دانشمند امتیاز مثبت و منفی داد. فی المثل مورخی به نام فلوریَن کَجوری (Florian Cajori) به گیلبرت به خاطر کشف میدان مغناطیسی زمین امتیاز مثبت می دهد، اما به خاطر اینکه قطب مغناطیسی زمین با قطب جغرافیایی آن یکسان نیست، ولی او آن را یکسان می پندارد، امتیاز منفی می دهد. (Agassi, p.127) چراکه بر اساسِ کتب درسیِ امروز این دو قطب کاملاً برهم منطبق نیستند.
این ویژگی البته تبعاتی خواهد داشت: یعنی زمانی که کتب درسی تغییر می کنند، مورخ مجبور است که روایت خود را از ماجراهای تاریخی یکباره عوض کند و مطابق و متناسب با کتب درسیِ رایج، تاریخ خود را بازتدوین کند. فی المثل، فلوریَن کجوری در چاپ اول کتابِ «تاریخ فیزیک»[۲] خود (در سال ۱۸۹۹) به همهٔ کسانی که به الکترون اعتقاد داشتند، امتیاز منفی می دهد (ibid) به دلیل آنکه در آن زمان هنوز الکترون در کتب درسی مطرح نشده و کسانی که چنین عقایدی را مطرح دارند گویا به واقعیت‌ها اعتنایی نداشته اند و گرفتار خرافات شده اند و از مسیر علم منحرف شده اند. اما همین کجوری در ویراست دوم کتاب خود در سال ۱۹۲۹ به باورمندان به الکترون امتیاز مثبت می دهد. (ibid) به دلیل اینکه الکترون در آن زمان در کتب درسی وجود دارد و کاملاً مفهوم مقبول و جاافتاده ای قلمداد می‌شود. استدلال این مورخان این است که وفاداری به کتب درسی، اصل و مبنا است.
یا فی المثل اپتیک نیوتنی (Newtonian optics) را در نظر بگیرید. اواخر قرن ۱۹ این نظریه فرضیه بافی و پیش داوری (prejudice) محسوب می شد. به دلیل اینکه در آن زمان نظریهٔ موجی سیطره داشت. اما با ورود به قرن بیستم، نظریهٔ ذره ای سیطره می یابد و حالا دیگر نظریهٔ نیوتن فرضیه بافیِ خرافه آلودِ پیش داورانه در نظر گرفته نمی شود. (ibid) همان‌طور که ملاحظه می کنید، رویکرد استقراگرایانه به تاریخ، نگرشی ویگی به تاریخ دارد.
تا اینجا بر نقش عمدهٔ کتب درسی در این نوع تاریخ‌نگاری انگشت تأکید گذاشتیم. اما جالب اینجاست که همواره اینطور نیست که تغییر در کتب درسی صرفاً باعث نگاشتن تاریخ علم شود. گاهی اوقات کتب درسی عوض نمی شود ولی همچنان کتابهای تاریخ علمِ جدیدی در همان بازهٔ زمانی که کتب درسی عوض نشده و تحول بنیادینی رخ نداده، نگاشته می شود؛ زیرا این نوع تاریخ‌نگاری کارکردی چون برگزاری مراسم آئینی (ritual) دارد. این کارکرد آئینی (Ritualistic Function) در واقع یک نوع قهرمان سازی است: یعنی حتی زمانی که کتابهای جدیدی هم نوشته نشده، همچنان این آئین و مراسم بزرگداشت قهرمانان علم پا برجاست. (ibid, p.127-8)
می توان قاعدهٔ رویکرد استقراگرایانه را در نگارش تاریخ بدین گونه صورتبندی کرد که آنها عمدتاً پرسش‌های خود را در ذیل سه پرسش اصلی مطرح می کنند: اینکه چه کسی چه چیزی را در چه زمانی کشف و ارائه کرده‌است. (ibid, p.131) و چون در این نوع تاریخ‌نگاری تأکید بر این است که باید به واقعیات و نه فرضیه‌ها نظر بدوزیم، توجهی به نظرپردازی‌های فلسفی وحتی آموزه‌های فلسفهٔ علم نمی شود. مورخ صرفاً باید به دنبال این باشد که چگونه ایده ها را از واقعیات نتیجه بگیرد. در حالی که امروزه_ در پرتو نظریه های فلسفهٔ علم_ می دانیم که ایده های علمی از واقعیت‌های علمی نتیجه نمی شوند و این تلقی استقراگرایانه پاک اشتباه است. ایده های علمی ابتدائاً حدس هایی هستند که ما آنها را به آزمون می گذاریم.
(الف) مسائل وقایع نگارانه یا گاه شناختی (chronological problems)؛ (ب) مسائل ناظر به اولویّت کشف (priority problems)؛ و (ج) مسائل مربوط به مرجعیّت (authorship problems).
الف) مسائل وقایع نگارانه، مربوط به تاریخ گذاریِ رویدادها است. به همین دلیل تبیین مسائل مهم یا نادیده گرفته می شوند یا از چشم مورخ پنهان می مانند؛ مثلاً زمانی که جرج سارتون (George Sarton) دربارهٔ نیوتن قلم میزند و با این واقعیت تاریخی مواجه می شود که نیوتن انتشار کتاب اصولِ (Principia) خود را به تعویق انداخت، توضیح و تبیینی برای آن ندارد: آیا مشکلات نشر کتاب عامل تعویق آن بوده؟ آیا مسائل علمیِ مندرج در کتاب اشکالاتی داشته؟ آیا مسئلهٔ شخصی یا مالی نیوتن در آن دخیل بوده؟ پاسخ به همهٔ این پرسش‌ها در گرو این است که ما باید دربارهٔ تفکرات خود نیوتن اطلاعاتی کسب کنیم، و معضلاتی که نیوتن به لحاظ نظری با آن دست به گریبان بوده‌است، باعث شد که انتشار کتاب خود را به تعویق اندازد.
ب) مسائل ناظر به اولویّت نیز همین دشواری ها وجود دارد. فی المثل مشخص نیست که وقتی صحبت از قانون اینرسی (law of inertia) می شود، کشف این قانون را باید به چه کسی نسبت بدهیم: گالیله، دکارت یا هیچ‌کدام (همان‌طور که دوئم مدعی این مورد است)؟ (ibid, p.131) دلیل این امر آن است که در این تاریخ‌نگاری صورتبندی دقیق مسئله مشخص نیست و نظریات در طول تاریخ دچار تغییر و تحولات جزئی و کلان می شوند؛ مثلاً آینشتاین اینرسی را بر روی ژئودزیک (Geodesic) تعریف می کند، اما گالیله آن را بر روی حرکت دایره ای. بدتر از آن اینکه گالیله قاعدتاً بعد از کپلر باید به بیضی اعتقاد می داشت اما بدان معتقد نیست. یا شاید اینرسی ای که نزد دکارت و نیوتن روی خط مستقیم تعریف میشود مد نظر است؟! کدام مدل اینرسی مد نظر است که ما در پرتو آن، کاشف نظریهٔ اینرسی را مشخص کنیم؟ به این ترتیب، تاریخ‌نگار استقراگرا، به دلیل این گونه مشکلات گاه مجبور می شود که بر اساس دریافتی که از کتب درسی دارد، حتی وقایع را قدری دستکاری کند تا با آن قالب‌های خودساختهٔ او سازگار شود.
ج) مسائل مربوط به مرجعیّت: این مسئله را در نظر بگیرید که به چه دلیل باید برای برخی دانشمندان مثل لاوازیه و دالتون کماکان شأن و اعتبار و مرجعیتی قائل شد؟ علیرغم اینکه شهوداً می توان گفت آنها دانشمندان مهمی بوده اند، اما زمانی که از دید کتب درسی به آنها بنگریم، می بینیم که نظریهٔ فلوژیستونِ لاوازیه و بسیاری از نتایج آزمایشگاهی که او استخراج کرده، طرد شده اند و حتی شاید بتوان گفت اصلاً نظریهٔ معتبری از او بجا نمانده‌است. پس چرا اصلاً باید نام او را در تاریخ علم به عنوان یک شخص برجسته ذکر کنیم. شاید بتوان گفت که او تعریف عنصر را مطرح کرده بود، اما در پاسخ می توان گفت که این تعریف را بویل هم بیان کرده بود. یا ادعای دیگری مبنی بر اینکه لاوازیه اولین کسی بود که قانون بقای ماده (law of conservation of matter) بیان کرده بود. اما همان‌طور که می دانیم، صورتی از این قانون از عهد باستان یونان وجود داشته‌است. همین‌طور در خصوص دالتون. آیا اتمیسم او مهم است؟ اما آیا دموکریتوس و نیوتن و بویل قبل از او اتمیسم نبوده اند؟ نظریه‌های او نیز بر مبنای آخرین کتب درسی طرد شده‌است. حتی کارهای آزمایشگاهی او هم طرد شده‌است. پس در این باره چه می توان گفت؟ (ibid, p.132-3) در پرتو این قبیل مشکلات که می توان گفت این نگرش به تاریخ علم به لحاظ روش شناختی چندان موثق و معتبر نیست.
۲. تاریخ‌نگاری قراردادگرایانه (Conventionalist Historiography)
این رویکرد در واکنش به رویکرد استقراگرایانه شکل گرفت. اگر فلسفهٔ بیکنی بر رویکرد نخست سیطره داشت، در این رویکرد تلفیقی از نگرش کانت، دوئم و پوانکاره بر این رویکرد حاکم است. کانت به ما آموخت که نظریه ها مستقیماً از امور واقع نتیجه نمی شود و متفکرانی چون پوانکاره نیز بیان کردند که انتخاب میان نظام های بطلمیوسی و سایر نظام های رقیب، یک امر کاملاً تجربی نیست و عمدتاً مبتنی بر اصل سادگی صورت میگیرد. همچنین دغدغه هایی که خود دوئم برای پرهیز از اتکای پنهانِ تاریخ‌نگاری بر مؤلفه‌های قرون وسطی داشت، همگی در این تاریخ‌نگاری مؤثر بوده اند. این عوامل، تاریخ‌نگاری را به این سمت سوق داد که به جای اینکه نظریه‌ها را در مقولات «درست / غلط» یا «سیاه/ سفید» بازسازی کنیم، از ساختارهای ریاضی آنها سخن بگوئیم. این ساختارهای ریاضی مانند کشوهایی هستند که شواهد تجربی را می توان در آنها ریخت و اینکه در گزارش های تاریخی کدام کشو را به نظریه اختصاص دهیم کاملاً به انتخاب ما بستگی دارد و این انتخاب‌ها نیز عمدتاً بر اساس سادگی صورت می گیرد نه معیارهای مبتنی بر «صدق/ کذب» یا «درست/ نادرست».
لذا در این رویکرد تاریخ نگارانه که دوئم پایه‌گذار آن است، آنچه حائز اهمیت است، معیار سادگی و درجات سادگی است و این معیار سادگی نیز البته مطلق نیست؛ لذا مواجهه با خوب و بدِ مطلقِ استقرگرایان، در اینجا با نوعی پیوستگی (continuity) مواجه هستیم. پس در تاریخ علم از این منظر، رشدِ نظریه‌های ساده است و کار مورخ هم این است که وامداریِ قهرمانان علم را به پیشینیانِ خود نشان دهد (مثلا وامداری نیوتن به دکارت یا گالیله به قرون وسطی و …). این نگرش به تاریخ علم، تاریخ را طوری نشان می دهد که نوعی پیوستگی در آن دیده شود. پس پیوستگی، ویژگیِ بارز این نوع تاریخ‌نگاری است.
پیوسته گرایان معتقدند که علم امروز تا حد زیادی وامدار علم قدیم است. به عبارت دیگر، این متفکران و دانشمندان قدیم بوده اند که بنیاد علم جدید را پی افکنده اند. کرومبی یکی از مورخان علم و از طرفداران تز پیوستگی- که هم به پیوسته گرایی فیزیک و هم نجوم اعتقاد داشت- می گوید انقلاب علمی در قرن هفدهم اتفاق نیفتاده است، بلکه علم در سیر تکاملی خود یک سیر خطی داشته‌است. مایر یکی دیگر از متفکرین و طرفداران این تز بر این عقیده است که علم سده میانه، چه از نظر مفهومی و چه از نظر جنبه‌های روش شناختی، بر علوم جدید تأثیر بسزایی داشته‌است و اینگونه نیست که علوم جدید بتواند به کل خود را از علوم قدیم جدا کند.
نکتهٔ مهم در اینجا این است که وقتی در این رویکرد، مسئلهٔ صدق و کذب کنار رفت، قاعدتاً متافیزیک هم کنار می رود، چون آنچه با متافیزیک تلائم و ربط وثیق دارد مسئلهٔ صدق و کذب است؛ زیرا ما در متافیزیک به نحوی، به دنبال حقیقت و صدق هستیم. چون بنا به یک تقریر، ما در تاریخ، شاهد انقلاب های علمی ای هستیم که متافیزیک، نظریه‌های مبنایی و به‌طور کلی جهان بینی عوض می شود. اما زمانی که در این رویکرد قراردادگرایانه متافیزیک کنار گذاشته شد، مسلماً به جای گسست، شاهد پیوستگی خواهیم بود.
البته این نکته حائز اهمیت است که نمی توان همهٔ مورخان را در این دسته‌بندی استقراگرایانه و قراردادگرایانه جا داد؛ یعنی مورخانی وجود دارد که از هر دو رویکرد، میتوان مولفه‌هایی در نگرش آنها دید. «پارهای مورخان علم که نه استقراگرا هستند و نه قراردادگرا، برخی ایده ها را از هر دو مکتب فکری پذیرفته اند، اما به شیوه ای التقاطی و نه سیستماتیک.» (ibid, p.153) مثلاً تاریخِ علمِ ویتاکر (E. T. Whittaker)، تاریخی استقراگرایانه با مؤلفه‌های قراردادگرایانه است. یا هربرت باترفیلد (Herbert Butterfield) در کتاب «مبانی علم نوین»[۳] تاریخ نگاریِ قراردادگرایانه ای است با آمیزه ای از ملاحظات استقراگرایانه. (ibid)
۳. تاریخ نگاریِ مبتنی بر عقلانیت نقاد (Critical Rationalist Historiography)
این رویکرد روش شناسانه، بدیلی برای دو رویکرد تاریخ نگارانهٔ فوق است. این بدیل در حقیقت در نتیجهٔ استفاده از آموزه های فلسفهٔ علم شکل گرفته‌است. البته فلسفهٔ علم مکاتب مختلفی دارد. اما آن چیزی که در اینجا مد نظر ماست و در کتاب آگاسی نیز بر آن تأکید رفته، عمدتاً آموزه‌های عقلانیت نقاد است. مهمترین چیزی که می توان در تاریخ‌نگاری علم از آن استفاده کرد، آموزه ای بسیار ساده و در عین حال بسیار مهم است: اینکه اندیشه‌ها و نظریه‌های ما دربارهٔ عالم هیچ‌کدام موجّه، قطعی و مسلّم نیستند، بلکه همگی حدسی هستند و فرضیه هایی هستند که باید به آزمون گذاشته شوند.
حال اگر این نظریه‌های ما همگی فرضی و حدسی هستند، قاعدتاً نظریه‌های تاریخنگارانهٔ ما نیز حدسی و فرضی هستند؛ یعنی همان‌طور که دربارهٔ نظریه ها و فرضیه‌ها ذهن دانشمندان متأثر از پیش فرض ها و پیش داوری‌ها و مفروضات فلسفی و نظری اوست، در اینجا نیز تاریخ‌نگاری مورخ متأثر از پیش فرض ها و مفروضات پنهان و پیدای خلیده در ذهن اوست که در صورتبندی او از تاریخ ریزش می کند؛ لذا ما با گزارش های تاریخی عریان سروکار داریم، بلکه با گزارش های تاریخی مورخ مواجهیم نه واقعیت‌های تاریخی. هیچ مورخی- و البته هیچ فردی- به واقعیت تاریخ آنچنان که رخ داده دسترسی ندارد و لذا هیچ معرفت تاریخی عریان و مطابق با واقعی نداریم. و لذا گزارش یا تبیین مورخ علم کاملاً خطاپذیر و نقدپذیر است.
لذا با این رویکرد جدید نظریهٔ فلوژیستون نه یک پیش داوری است (برخلاف رویکرد استقراگرایانه) و نه یک فرضیهٔ غیرقابل انتقادی است که محدودهٔ کاربرد بسیار کمی دارد و نظریه‌های سادهٔ لاحِق، جایگزین آن نظریهٔ سابق شده اند (بر خلاف رویکرد قراردادگرایانه). بلکه ما این نظریه را به چشم یک آموزهٔ علمی قابل نقد می بینیم؛ لذا در این رویکرد حتماً باید موقعیت مسئله_ یا به تعبیر پوپر «منطق موقعیت کنشگران» (situational logic)_ را روشن کنیم. این منطق موقعیت البته متکی به اصل عقلانیت است: بدین معنی که کنشکران افراد نادانی نبوده اند، بلکه انسانهای هوشیارِ باذکاوتی بوده اند که برای حل مسائل خود، در موقعیت خاص خود، و در حد توان و امکانات موجود آن زمان، عقلانی و هوشمندانه عمل کرده اند. و کار مورخ حدس آن راه حل‌ها و بازسازی راه حل‌های آنهاست. در این بازسازی کشف محدودیتهایی که بر این کنشگران و شخصیتهای تاریخی حاکم بوده بسیار مهم است. کشف آنها است که برای ما توضیح می دهد که چرا بسیاری از کشف‌ها مدتها قبل صورت نگرفتند و چرا راه حل‌هایی که امروزه به ذهن ما می رسند در آن زمان به ذهن دانشمندان نرسیده اند.
در رویکرد قراردادگرایانه خطای گذشتگان ارزش و اصالتی نداشت. اما در این رویکرد اولاً خطا دارای ارزش است و بسیاری از خطاهای دانشمندان را باید به چشم افتخار نگریست، و ثانیاً با عینک نظریه‌های همان موقعیت تاریخی، فعالیت‌ها، کاوش‌ها و دستاوردهای دانشمندان را مورد بازسازی و ارزیابی قرار داد (نفیِ نگاهِ ویگی به تاریخ). به علاوه در این رویکرد نشان می دهیم که چرا یک نظریه در یک بستر تاریخی خاص قابل طرح نبوده‌است؛ مثلاً کوایره نشان می دهد که نظریهٔ اینرسی گالیله در بستر نظام ارسطویی قابل طرح نبود و مدت‌ها به تعویق افتاد. آنقدر به تعویق افتاد تا اینکه متافیزیک ارشمیدسی و فهم رنسانس از نظام دینامیکی وارد قضیه شد و گذاری از آن متافیزیک و دینامیک ارسطویی به ارشمیدسی صورت گرفت تا اینکه این مفهوم و این نظریه در این بستر جدید قابل طرح و بسط گردید.
[2]. Florian Cajori, History of Physics, First Edition, ۱۸۹۹
[3]. The Origins of Modern Science 1300-1800, Herbert Butterfield, ۱۹۶۵
م‍ب‍ان‍ی ع‍ل‍م ن‍وی‍ن: (۱۳۰۰–۱۸۰۰)، ه‍رب‍رت ب‍ات‍رف‍ی‍ل‍د؛ م‍ت‍رج‍م ی‍ح‍ی‍ی ن‍ق‍اش‍ی‌ص‍ب‍ح‍ی، ت‍ه‍ران: ش‍رک‍ت ان‍ت‍ش‍ارات ع‍ل‍م‍ی و ف‍ره‍ن‍گ‍ی‏‫، ۱۳۷۹.
[۴]. «سرآغازهای علم در غرب»، دیوید سی. لیندبرگ، مترجم دکتر فریدون بدره ای، ص۴۷۱، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۷.
شقفه
شقفه یک شهرداری در الجزایر است که در استان جیجل واقع شده‌است. شقفه ۲۵٬۱۸۷ نفر جمعیت دارد.
شهرستان بروس
شهرستان بروس (به انگلیسی: Bruce County) یک سکونتگاه مسکونی و شهرستان در کانادا است که در انتاریو واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان بروس ۶۴٬۷۰۹ نفر جمعیت دارد.
خانه عبدالحمید تولائی
خانه عبدالحمید تولائی مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، خیابان قاآنی، کوچه مقنی‌ها، پلاک ۵۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پایگاه آب‌نشین کچیکن هاربر
پایگاه آب‌نشین کچیکن هاربر یک فرودگاه همگانی با کد یاتا WFB است که یک باند فرود آب دارد و طول باند آن ۳۰۴۸ متر است. این فرودگاه در شهر کچیکان، آلاسکا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
یواس‌اس هرتسوک (دی‌ئی-۱۷۸)
یواس‌اس هرتسوک (دی‌ئی-۱۷۸) یک کشتی بود که طول آن 306 ft بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
داستان یک شوالیه
داستان یک شوالیه فیلمی ۱۳۴ دقیقه‌ای به کارگردانی برایان هالگلند در ژانر کمدی ماجراجویی قرون وسطایی محصول ایالات متحدهٔ آمریکا است. هیث لجر، شانین سوسامون، مارک ادی، آلن تودیک، روفس سوئل، لورا فریزر و پل بتانی در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. داستان فیلم به سبک آناکرونیسم روایت می‌شود و دربارهٔ یک دهقان است که به عنوان یک شوالیه ظاهر می‌شود و در مسابقات شرکت می‌کند و موفق به دوستی و آشنایی با شخصیت‌هایی همچون ادوارد، شاهزاده سیاه و جفری چاوسر می‌شود.
خلاصه داستان
ویلیام تاچر دوره‌گردی است که هیچ اصل و نسبی ندارد و با جعل عنوان لرد اولریک وارد مسابقات مبارزه با نیزه شوالیه‌ها می‌شود.
فهرست فیلدمارشال‌ها و بزرگ‌دریابدهای ورماخت
فیلدمارشال عالی‌ترین درجه نظامی در چندین حاکمیت آلمانی پیش‌اتحاد شامل امپراتوری مقدس روم بود. به شکل شنتی این درجه به ژنرال‌های ارشدی اعطا می‌شد که پیروزی‌های بزرگی در میدان نبرد کسب می‌نمودند. این درجه پس از شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول و تحمیل پیمان ورسای بر آن که محدودیت‌های شدیدی بر نیروهای مسلح آلمان اعمال کرد، از میان رفت و حاکمیت جانشین تحت عنوان جمهوری وایمار در نیروهای مسلح کم‌نفرات خود آن را به کسی اعطا ننمود. پس از روی کار آمدن حزب ناسیونال سوسیالیست و تأسیس رایش سوم، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان که در همراهی با سران نظامی با زیر پا گذاشتن محدودیت‌ها، اقدام به گسترش شدید نیروهای مسلح کشورش کرده بود، این درجه را بازیابی و در قالب ورماخت، نیروهای مسلح جدید آلمان، برای نخستین بار در سال ۱۹۳۶ به ورنر فن بلومبرگ، وزیر دفاع اعطا کرد. معادل درجه فیلدمارشال برای هیر (نیروی زمینی) و لوفت‌وافه (نیروی هوایی) درجه بزرگ‌دریابد (گروس‌آدمیرال) برای کریگسمارینه (نیروی دریایی) بود.
درجه فیلدمارشال به عنوان بالاترین درجه در ورماخت مورد استفاده قرار می‌گرفت تا این که ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ درجه رایشس‌مارشال که بالاتر از آن به حساب می‌آمد، ایجاد گردید که صرفاً به هرمان گورینگ، فرمانده کل لوفت‌وافه اعطا شد.
فهرست زیر شامل تمامی افرادی است که در دوره دوازده ساله رایش سوم در ورماخت به درجه فیلدمارشالی و بزرگ‌دریابدی ترفیع یافته‌اند. مجموعاً ۲۵ تن از ژنرال‌های هیر و لوفت‌وافه درجه فیلدمارشالی و ۲ تن از ژنرال‌های کریگس‌مارینه درجه بزرگ‌دریابدی را دریافت کردند. ادوارت فن بوم-ارمولی، فیلدمارشال عضو نیروی زمینی اتریش-مجارستان نیز به صورت تشریفاتی به درجه فیلدمارشال در ورماخت ترفیع یافت. میانگین سنی افرادی که به این درجه رسیدند بدون احتساب فن بوم-ارمولی، ۵۶ سال و ۲ ماه و ۱۳ روز بود. مجدداً بدون احتساب فن بوم-ارمولی، هرمان گورینگ با دریافت درجه فیلدمارشالی در ۴۵ سالگی جوان‌ترین و گرت فن روندشتت با دریافت این درجه در ۶۴ سالگی مسن‌ترین دریافت‌کنندگان آن بودند.
(نیروی زمینی) (نیروی هوایی) (نیروی دریایی)
تقی زند
تقی زند سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم   بعنوان نماینده طارم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ترک (رودسر)
ترک ، روستایی از توابع بخش چابکسر شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اوشیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
وولپه
وولپه (به فرانسوی: Voulpaix) یک کامین در فرانسه است که در پیکاردی واقع شده‌است.
خصوصیات
وولپه ۱۱٫۵۵ کیلومترمربع مساحت و ۳۹۶ نفر جمعیت دارد و ۱۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نراد بزرگ
نراد بزرگ (نام علمی: Abies grandis) نام یک گونه از سرده نراد است.
خانه دکتر معدل‌السلطنه
خانه دکتر لطفعلی خان معدل السلطنه مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، خیابان قاآنی ـ کوچه معدل ـ پلاک ۱۲ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
میری‌کند
میری‌کند یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شماخی واقع شده‌است. میری‌کند ۱٬۲۷۷ نفر جمعیت دارد.
پروانه گینه‌نویی
پروانه گینه‌نویی گونه‌ای پروانه است که در تیره کاهی‌بالان و سرده هاشوربالان قرار دارد.
زمان ده‌دهی
زمان ده‌دهی نوعی روش برای نشان دادن زمان روز است که از واحدهایی بر مبنای ده بهره می‌برد. این اصطلاح اغلب به‌طور خاص برای اشاره به سیستمی زمانی به کار می‌رود که از سال ۱۷۹۲ (در طول انقلاب فرانسه) به مدت چند سال در فرانسه به کار می‌رفت.
در این سیستم زمانی، هر روز به ۱۰ ساعتِ ده‌دهی، هر ساعت ده‌دهی به ۱۰۰ دقیقهٔ ده‌دهی، و هر دقیقهٔ ده‌دهی به ۱۰۰ ثانیهٔ ده‌دهی تقسیم می‌شود (هر روز متشکل از 100,000 ثانیهٔ ده‌دهی است). در حالی که استاندارد زمان آشناترِ UTC، روز را به ۲۴ ساعت، هر ساعت به ۶۰ دقیقه و هر دقیقه به ۶۰ ثانیه تقسیم می‌کند (هر روز متشکل از 86,400 ثانیهٔ SI است).
مزیت اصلی سیستم زمان ده‌دهی این است که چون مبنا ی به‌کاررفته برای تقسیم زمان با مبنایی که برای نمایش آن استفاده می‌شود یکسان است، نمایش ساعت، دقیقه و ثانیه را می‌توان به عنوان یک مقدار یکپارچه در نظر گرفت، و لذا تفسیر برچسب زمانی و انجام تبدیل‌ها ساده‌تر می‌شود. برای نمونه، ۱:۲۳:۴۵ معادل ۱ ساعت ده‌دهی و ۲۳ دقیقهٔ ده‌دهی و ۴۵ ثانیهٔ ده‌دهی، یا ۱٫۲۳۴۵ ساعت ده‌دهی، یا ۱۲۳٫۴۵ دقیقهٔ ده‌دهی یا ۱۲۳۴۵ ثانیهٔ ده‌دهی است. یا ۳ ساعت ده‌دهی معادل ۳۰۰ دقیقهٔ ده‌دهی یا ۳۰۰۰۰ ثانیهٔ ده‌دهی است. این ویژگی همچنین نشان دادن برچسب زمانی را به عنوان یک روز کسری ساده می‌کند، به طوری که ۲۰۲۲/۱۲/۲۷٫۵۴۳۲۱ را می‌توان به عنوان ۵ ساعت ده‌دهی و ۴۳ دقیقهٔ ده‌دهی و ۲۱ ثانیهٔ ده‌دهی پس از آغاز روز تفسیر کرد، یا به عنوان یک کسر ۰٫۵۴۳۲۱ از روز (۵۴٫۳۲۱٪ از روز) در نظر گرفت (که کمی پس از ساعت ۱۳:۰۰ سنتی است). همچنین این سیستم به خوبی با نمایش زمان دیجیتال (که با استفاده از دوره‌های زمانی استفاده می‌کند) سازگار می‌شود؛ به این صورت که زمان داخلی سیستم می‌تواند مستقیماً هم برای محاسبات و هم برای نمایش به کاربر استفاده شود.
فرودگاه کتاپانگ
فرودگاه کتاپانگ (به زبان بومی: Bandar Udara Rahadi Usman) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا KTG است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۳۹۸ متر است. این فرودگاه در کشور اندونزی قرار دارد و در ارتفاع ۱۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
زمان ده‌دهی
مصر
دِکان‌ها ۳۶ گروه از ستارگان (صور فلکی کوچک) هستند که در نجوم مصر باستان برای تقسیم راحت‌ترِ ۳۶۰ درجهٔ دایرةالبروج به ۳۶ قسمت ۱۰ درجه‌ای استفاده می‌شدند. از آنجایی که هر ده روز یک دکان جدید ظاهر می‌شود (یعنی هر ده روز یک گروه ستاره‌ای دکانی جدید در سپیده دم، درست قبل از طلوع خورشید، پس از مدتی پنهان‌شدن توسط نور خورشید، دوباره در آسمان شرقی ظاهر می‌شود)، یونانیان آن‌ها را دکانی (یونانی: δεκανοί؛ جمعِ dekanός دکانوس) یا «ده‌ها» می‌نامیدند. یک دورهٔ ده‌روزه میان دو طلوع متوالی دکان نیز یک دهه نام دارد. در آن زمان، ۳۶ دهه (۳۶ × ۱۰ = ۳۶۰ روز) به اضافه پنج روز اضافه شده برای تشکیل ۳۶۵ روز یک سال شمسی وجود داشت.
چین
زمان ده‌دهی در چین، در بیشتر طول تاریخ آن در کنار زمان مبنای ۱۲ استفاده می‌شد. در هزاره اول قبل از میلاد، روزِ نیمه‌شب-تا-نیمه‌شب هم به ۱۲ ساعت دوتایی (چینی سنتی: 時辰؛ چینی ساده‌شده: 时辰؛ پین‌یین: shí chén) تقسیم می‌شد، و هم به ۱۰ شی / ۱۰۰ که (چینی: 刻؛ پین‌یین: kè). تعداد متفاوتی از که به ازای هر روز، طی سه دوره کوتاه مورد استفاده قرار گرفت: ۱۲۰ که از ۵ تا ۳ سال قبل از میلاد، ۹۶ که از ۵۰۷ تا ۵۴۴ پس از میلاد، و ۱۰۸ که از سال ۵۴۴ تا ۵۶۵. تعدادی از تقریباً ۵۰ تقویم چینی نیز هر که را به ۱۰۰ فِن تقسیم می‌کنند، هرچند بقیه هر که را به ۶۰ فن قسمت می‌کنند. در سال ۱۲۸۰، تقویم شئوشی (اعطای فصل) هر فن را به ۱۰۰ میائو تقسیم کرده، و یک سیستم زمان ده‌دهی کامل از ۱۰۰ که، ۱۰۰ فن و ۱۰۰ میائو ایجاد کرد. استفاده از زمان ده‌دهی چینی در سال ۱۶۴۵ متوقف شد. در این زمان، تقویم شی‌شیان - بر اساس نجوم اروپایی و آورده‌شده توسط یسوعیان به چین - جایگزین شد که در آن ۹۶ که در روز در کنار ۱۲ ساعت دوتایی اتخاذ شد. هر کی دقیقاً یک‌چهارم ساعت بود.
گینگ (gēng یا 更) یک سیگنال زمانی است که توسط طبل یا گونگ ایجاد می‌شود. کاراکتر 更، که از نظر لغوی به معنای «چرخش» یا «ساعت» است، از چرخش نگهبانان به هنگام درآمدن این صدا می‌آید. نخستین گینگ به صورت نظری در غروب آفتاب می‌آید، اما استاندارد شده بود که در ساعت ۱۹:۱۲ فرا برسد. زمان بین هر گینگ ۱/۱۰ روز است، که باعث می‌شود یک گینگ برابر با ۲٫۴ ساعت (۲ ساعت و ۲۴ دقیقه) باشد. به عنوان یک سیستم ۱۰ قسمتی، گیگ با ۱۰ بُن سماوی مرتبط بود؛ به ویژه از آن‌جایی که در ادبیات چینی، این بن‌ها در شمارش گینگ‌ها در طول شب به کار می‌رفتند.
در اوایل دوره سلسلهٔ شیا متعلق به عصر برنز، روزها به هفته‌های ده‌روزه، معروف به شون (xún یا 旬)، گروه‌بندی می‌شدند. ماه‌ها شامل سه شون بود. ۱۰ روز نخست، شونِ نخستی (上旬)، ۱۰ روز وسطْ شون میانی (中旬)، و ۹ یا ۱۰ روز آخر شون پایانی (下旬) نام داشت. ژاپن این الگو را با هفته‌های ۱۰ روزه به نام جون (旬) اتخاذ کرد. در کره، آن‌ها به عنوان خورشید (순، 旬) شناخته می‌شدند.
پیش از انقلاب
در سال ۱۷۵۴، ژان لو رون دالامبر در آنسیکلوپدی نوشت:
در ۱۷۸۸، کلود بونیفیس کولینیون پیشنهاد کرد که روز را به ۱۰ ساعت یا ۱۰۰۰ دقیقه، هر ساعت جدید را به ۱۰۰ دقیقه، هر دقیقهٔ جدید را به ۱۰۰ ثانیه و هر ثانیهٔ جدید را به ۱۰۰۰ ثالثه (لاتین: tierces؛ به معنای «سوم») تقسیم کنیم. مسافتی که منطقهٔ سایه‌مرز در یک چنین ثالثه‌ای در خط استوا طی می‌کند و برابر یک‌میلیاردم محیط زمین است، یک واحد جدید طول می‌شد که نیم پهنای‌دست نام می‌گرفت (برابر با چهار سانتی‌متر مدرن). علاوه بر این، ثالثهٔ جدید جدید به ۱۰۰۰ رابعه (لاتین: quatierces) تقسیم می‌شود که وی آن را «نقاط میکروسکوپی زمان» نامید. او همچنین هفتهٔ ۱۰ روزه و تقسیم سال را به ۱۰ «ماه خورشیدی» را پیشنهاد کرد.
جمهوری فرانسه
زمان ده‌دهی به‌طور رسمی در طول انقلاب فرانسه معرفی شد. ژان-شارل د بوردا در ۵ نوامبر ۱۷۹۲ یک طرح‌نامه برای زمان ده‌دهی ارائه کرد. کنوانسیون ملی در ۵ اکتبر ۱۷۹۳ فرمان داد:
این قسمت‌ها در ۲۴ نوامبر ۱۷۹۳ (تقویم جمهوری فرانسه: ۴ فریمر سال ۲) نامگذاری شدند. تقسیمات اولیه را ساعت نامیدند و افزودند:
بنابراین، نیمه شب را یا dix heures (ساعت ده) یا zéro heures (ساعت صفر)، ظهر را cinq heures (ساعت پنج) می‌نامیدند، و به همین ترتیب.
شیوهٔ نمایش
گاه در اسناد رسمی، ساعات ده‌دهی به‌جای دقیقه به دهم یا دسیم (décimes) تقسیم می‌شد. یک دسیم برابر با ۱۰ دقیقهٔ ده‌دهی بوده، که تقریباً معادل یک ربع ساعت (۱۵ دقیقه) در زمان استاندارد است؛ بنابراین، «پنج ساعت و دو دسیم» برابر است با ۵٫۲ ساعت ده‌دهی، یا تقریباً ۱۲:۳۰ بعد از ظهر در زمان استاندارد.
کاربرد
با آن که ساعت‌ها (از جمله ساعت‌های مچی) با صفحاتی تولید شدند که هم زمان استاندارد را با شماره‌های ۱–۲۴ نمایش می‌داد، و هم زمان ده‌دهی را با شماره‌های ۱–۱۰، زمان ده‌دهی هیچگاه فراگیر نشد. تا پیش از آغاز سال ۳ انقلابی (مصادف با ۲۲ سپتامبر ۱۷۹۴) این سیستم هرگز رسماً به کار گرفته نشده بود. از این تاریخ، و برای مدت کوتاهی، زمان ده‌دهی به طور رسمی مورد استفاده قرار گرفت؛ اما در ۱۸ ژرمینال سال ۳ (۷ آوریل ۱۷۹۵)، همان قانونی که سیستم متریک را معرفی کرده بود، استفاده‌ی اجباری از زمان ده‌دهی را به تعلیق در آورد. البته این سیستم شمارش زمان تا چند سال پس از آن تاریخ نیز در برخی جاها استفاده می‌شد. اگرچه که گاه از زمان ده‌دهی به عنوان زمان متریک یاد می‌شود، سیستم متریک در ابتدا هیچ یکایی برای زمان نداشت. در نسخ بعدی آن بود که ثانیه، برابر با روز، به عنوان یکای زمان متریک استفاده شد. با این وجود، زمان ده‌دهی در بسیاری از شهرها کاربرد داشت—از جمله مارسی و تولوز، جایی که یک ساعت تک‌عقربه‌ای با نمایش زمان ده‌دهی به مدت پنج سال در جلوی کاپیتول قرار داشت. در مارسی، زمان ده‌دهی تا سال ۱۸۰۰ به منظور ثبت اعمال مدنی به کار می‌رفت. در کاخ تویلری در پاریس، حداقل تا سال ۱۸۰۱، دو صفحه از چهار صفحه‌ی ساعت، نشانگر زمان ده‌دهی بودند. لاپلاس، ریاضی‌دان و اخترشناس فرانسوی، سفارش ساخت یک ساعت مچی با زمان ده‌دهی را برای خود داده بود، و از زمان ده‌دهی در کار خود و در قالب روزهای کسری استفاده می‌کرد.
زمان ده‌دهی زیرمجموعه‌ای از تلاشی بزرگ‌تر جهت ده‌دهی‌سازی در فرانسه‌ی انقلابی بود (که ده‌دهی‌سازی واحدهای پول و اندازه‌گیری نیز می‌شد) و به عنوان جزئی از تقویم جمهوری فرانسه معرفی شد، که در آن در کنار تقسیم ده‌دهی روز، ماه نیز به سه دهه (décades) متشکل از ۱۰ روز قسمت می‌شد. شروع هر سال مصادف با اعتدال پاییزی بود و بر اساس زمان خورشیدی واقعی یا ظاهری در رصدخانه‌ی پاریس تعیین می‌شد. این تقویم در پایان ۱۸۰۵ لغو شد.
سوئیس
در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۸، شرکت سوئیسی ساعت‌سازی سواچ یک زمان ده‌دهی به نام زمان اینترنت معرفی کرد که روز را به ۱۰۰۰ دقیقهٔ ده‌دهی تقسیم می‌کند (سواچ آن‌ها را beats. نامید، و هر یک برابر با ۸۶٫۴ ثانیه در زمان استاندارد است)، که از ۰۰۰ تا ۹۹۹ شمارش می‌شود، به شکلی که @۰۰۰ نشان‌گر نیمه‌شب و @۵۰۰ نشانگر ظهر به وقت استاندارد در سوئیس است، که وقت اروپای مرکزی محسوب می‌شود (یک ساعت جلوتر از زمان جهانی). خطی که بر روی مقر سواچ در شهر بیل سوئیس (اکنون Biel/Bienne) نقاشی شده بود، به‌عنوان نشان‌دهنده نصف النهار بیل اعلام شد، و زمان اروپای مرکزی مجدداً به عنوان «Biel Meantime» نامگذاری شد، حتی با وجود این که با زمان محلی بیل مطابقت ندارد.
تبدیلات
دقیقاً ۸۶۴۰۰ ثانیهٔ استاندارد (برای تعریف فعلی ثانیه استاندارد به SI مراجعه کنید) در یک روز استاندارد وجود دارد؛ اما در سیستم زمان ده‌دهی فرانسوی، ۱۰۰۰۰۰ ثانیه ده‌دهی در روز وجود دارد؛ بنابراین، ثانیه ده‌دهی ۱۳٫۶٪ کوتاه‌تر از همتای استاندارد خود بود.
برای تبدیل زمان SI به زمان ده‌دهی و بلعکس، می‌توان از جدول زیر کمک گرفت: و برای یکاهای ده‌دهی: عملاً از زمان ده‌دهی می‌توان تفسیر کرد که چه درصدی از شبانه‌روز (از لحظه‌ی نیمه‌شب) سپری شده است. برای مثال، ساعت ۵:۴۱:۶۶ ده‌دهی (۱۳:۰۰:۰۰ متریک) نشان می‌دهد که ۵۴٫۱۶۶٪ از شبانه‌روز پشت سر گذاشته شده است. یا برعکس، اگر گفته شود که تا این لحظه ۲۷٫۶۰۰٪ از روز سپری شده، به این معناست که ساعت ۲:۷۶:۰۰ ده‌دهی (۰۶:۳۷:۲۶ متریک) است. به طور کلی، هر ساعت ده‌دهی برابر ۱۰٪ از روز و هر ۱۰ دقیقه‌ی ده‌دهی معادل ۱٪ از روز است. به منظور تبدیل ساعات متریک به درصد از روز، کافیست آن‌ها را بر ۲۴:۰۰:۰۰ تقسیم کرد. به این ترتیب مثلاً ساعت ۱۵:۰۰:۰۰ برابر است با:
باشگاه فوتبال استاندارد سومقاییت
باشگاه فوتبال استاندارد سومقاییت (Standard Futbol Klubu) یک باشگاه فوتبال در شهر سومقاییت در کشور جمهوری آذربایجان است. ورزشگاه مهدی حسین‌زاده میزبان بازیهای این تیم است.
زمان ده‌دهی
تبدیلات
و از ۶۲٫۵٪ به سرعت می‌توان دریافت که ساعت ۱۵:۰۰:۰۰ متریک برابر است با ۶:۲۵:۰۰ ده‌دهی.
به‌کارگیری این سیستم، تبدیل واحد در یکاهایی که بر مبنای زمان تعریف شده‌اند را نیز ساده‌تر می‌سازد. مثلاً سرعت از تقسیم مسافت طی‌شده در واحد زمان محاسبه می‌شود. اگر از یکاهای متریک استفاده کنیم، برای مثال هر متر بر ثانیه معادل ۳٫۶ کیلومتر بر ساعت، و هر کیلومتر بر ساعت معادل متر بر ثانیه است. در حالی که اگر از زمان‌های ده‌دهی استفاده می‌شد، هر متر بر ثانیه‌ی ده‌دهی برابر با ۱۰ کیلومتر بر ساعت ده‌دهی، و هر کیلومتر بر ساعت ده‌دهی برابر با ۰٫۱ متر بر ثانیه‌ی ده‌دهی بود.
ساعات اعشاری
نوع متداول دیگر زمان ده‌دهی، ساعت اعشاری است. در سال ۱۸۹۶، هانری د ساراوتن از انجمن جغرافیایی اوران، تقسیم ۲۴ ساعت روز به ۱۰۰ دقیقهٔ ده‌دهی و هر دقیقه را به ۱۰۰ ثانیهٔ ده‌دهی پیشنهاد کرد. اگرچه این پیشنهاد توسط Bureau des Longitudes تأیید نشد، اما استفاده از کسرهای اعشاری ساعت برای نشان دادن زمان روز به جای دقیقه رایج شده‌است.
ساعات اعشاری اغلب در حسابداری جهت محاسبهٔ حقوق و دستمزد و صورت‌حساب‌های ساعتی استفاده می‌شود. دستگاه‌های ساعت‌زنی معمولاً زمان روز را بر حسب دهم یا صدم ساعت ثبت می‌کنند. برای مثال، ۰۸:۳۰ به عنوان ۰۸٫۵۰ ثبت می‌شود. هدف از این کار، تسهیل حسابداری با حذف نیاز به تبدیل بین دقیقه و ساعت است.
در هوانوردی، جایی که اضافه کردن زمان در یک محیط از قبل پیچیده معمول است، ردیابی زمان با ثبت کسری اعشاری از ساعت‌ها ساده می‌شود. به عنوان مثال، به جای جمع کردن ۱:۳۶ به ۲:۳۶، به دست آوردن ۳:۷۲ و سپس تبدیل آن به ۴:۱۲، می‌توان ۱٫۶ را به ۲٫۶ اضافه کرده و ۴٫۲ ساعت را به دست آورد.
نامه‌ای به سه همسر
نامه‌ای به سه همسر فیلمی ۱۰۳ دقیقه‌ای به کارگردانی جوزف ال. منکیه‌ویچ با بازی آنوک آمه محصول کشور ایالات متحده آمریکا است.
لوئیس تیگ
لوئیس تیگ (Lewis Teague؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
زمان ده‌دهی
روزهای کسری
ممکن است از هر تعداد رقم اعشار که برای دقت لازم است استفاده شود؛ بنابراین: ۰٫۵ روز = ۰٫۵۰۰۰۰۰ روز. روزهای کسری اغلب به ساعت هماهنگ جهانی یا ساعت زمینی محاسبه می‌شوند، هرچند تاریخ‌های جولیان از تاریخ/زمان نجومی قبل از ۱۹۲۵ استفاده می‌کند (هر تاریخ در ظهر شروع می‌شد = «۰٫») و مایکروسافت اکسل از منطقه زمانی محلی رایانه استفاده می‌کند. استفاده از روزهای کسری تعداد واحدهای محاسبات زمانی را از چهار (روز، ساعت، دقیقه، ثانیه) به تنها یک (روز) کاهش می‌دهد.