cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
فعالیت‌های سیا در عراق
دستگیری صدام حسین
مأموریتی که صدام حسین را دستگیر کرد «عملیات طلوع سرخ» نام داشت. این توسط تیم‌های دلتا نیروی JSOC و تیم‌های SAD/SOG (با هم به نام گروه ضربت ۱۲۱) برنامه‌ریزی و اجرا شد. این عملیات در نهایت شامل حدود ۶۰۰ سرباز از تیپ ۱ لشکر ۴ پیاده‌نظام بود. تعداد نیروهای عملیات ویژه احتمالاً حدود ۴۰ نفر بود. بیشتر تبلیغات و اعتبار این دستگیری به سربازان لشکر ۴ پیاده‌نظام تعلق گرفت، اما CIA و JSOC نیروی محرکه بودند. رابرت اندروز، معاون سابق دستیار وزیر دفاع در امور عملیات ویژه و درگیری با شدت کم، گفت: «گروه ضربت ۱۲۱ در واقع کسانی بودند که صدام را از سوراخ بیرون کشیدند». دیگر نمی‌توان نقشی را رد کرد.»
۲۰۰۴
در سال ۲۰۰۴، فقدان یافتن سلاح کشتار جمعی، ادامه مقاومت مسلحانه در برابر اشغال نظامی آمریکا در عراق، و نیاز به بازنگری سیستماتیک نقش‌های مربوطه سیا، اف‌بی‌آی، و آژانس اطلاعات دفاعی.
در ۹ ژوئیه ۲۰۰۴، گزارش سنا دربارهٔ اطلاعات پیش از جنگ در مورد عراق مربوط به کمیته اطلاعات سنا گزارش داد که سیا در مورد خطر ادعایی سلاح‌های کشتار جمعی در عراق اغراق کرده‌است، اتهامی که عمدتاً توسط اطلاعات موجود پشتیبانی نمی‌شود.
فرم‌های اطلاعاتی جدید عراق
در فوریه ۲۰۰۴، سرویس جدید اطلاعات ملی عراق یا INIS، در فوریه ۲۰۰۴ «به عنوان یک نیروی غیر فرقه ای که افسران و عوامل خود را از تمام جوامع مذهبی عراق استخدام می‌کرد، تأسیس شد. رئیس آن، ژنرال محمد شاهوانی از اهل سنت موصل است. او با یک شیعه ازدواج کرده و معاونش کرد است. شاهوانی، یکی از فرماندهان نیروهای ویژه عراق در طول جنگ ایران و عراق، برای بیش از یک دهه با سیا همکاری نزدیک داشته‌است ابتدا در تلاش برای سرنگونی صدام حسین، سپس در تلاش برای ایجاد یک سازمان اطلاعاتی نقش داشته‌است..
یک سرویس اطلاعاتی رقیب وجود دارد "به نام وزارت امنیت، که سال گذشته به سرپرستی شیروان الوائلی ایجاد شد. او سرهنگ سابق ارتش عراق است که در رژیم قدیم در ناصریه خدمت می‌کرد. گفته می‌شود که او در ایران آموزش دیده‌است و به‌طور منظم با افسران اطلاعاتی ایران و سوریه در بغداد ارتباط برقرار می‌کند. خدمت او نیز مانند سازمان شاهوانی حدود ۵۰۰۰ افسر دارد».
سیا امیدوار بود که INIS شاهوانی بتواند یک نیروی مؤثر ملی و بازدارنده در برابر مداخله ایران باشد. شاهوانی برای انجام عملیات‌های مؤثر علیه ایرانی‌ها، رئیس شاخه ایران مخابرات دوران صدام حسین را به خدمت گرفت. این امر ایرانیان و متحدان شیعه آنها را عصبی کرد.
عوامل شاهوانی در سال ۲۰۰۴ متوجه شدند که ایرانی‌ها فهرستی دارند که از یک سند قدیمی حقوق و دستمزد وزارت دفاع گرفته شده بود که اسامی و آدرس منزل افسران ارشد را که تحت رژیم سابق خدمت می‌کردند، شناسایی می‌کرد. خود شاهوانی از جمله کسانی بود که توسط ایرانیان هدف ترور قرار گرفت. تا به امروز، حدود ۱۴۰ افسر در INIS کشته شده‌اند.
اگرچه بسیاری در دولت مالکی، شاهوانی را با سوء ظن می‌بینند، حامیان او می‌گویند که او تلاش کرده‌است مستقل از نبردهای فرقه‌ای در عراق باقی بماند. به گفته منابع آمریکایی، او اطلاعاتی ارائه کرده‌است که منجر به دستگیری چند تن از عوامل ارشد القاعده شده‌است، و همچنین اطلاعات منظمی در مورد شورشیان سنی ارائه کرده‌است. چندین ماه پیش، شاهوانی به مالکی از طرح ترور توسط محافظی که مخفیانه برای مقتدی صدر، رهبر شبه نظامیان شیعه کار می‌کرد، اطلاع داد. سرویس شاهوانی طرحی مشابه برای ترور معاون نخست‌وزیر عراق، برهم صالح، کرد را کشف کرد."نقشه‌های کودتای شاهوانی در ژوئن ۱۹۹۶ با شکست مواجه شد، زمانی که مخبرات ۸۵ نفر از عوامل او، از جمله سه پسرش را کشت. اما او در طول هفت سال آینده به توطئه ادامه داد و در آستانه تهاجم آمریکا در مارس ۲۰۰۳، شاهوانی و حامیانش سیا همچنان امیدوار بودند که قیامی را در میان ارتش عراق سازماندهی کنند. شبکه مخفی عراقی شاهوانی با نام «آلفا ۷۷» و بعدها به «عقرب‌ها» معروف شد. پنتاگون نسبت به طرح قیام عراق محتاط بود، بنابراین این طرح کنار گذاشته شد، اما شاهوانی شبکه خود را در ارتش عراق تشویق کرد که جنگ نکنند - به این امید که بعد از پیروزی آمریکا با سربازان خوب رفتار شود. سپس تصمیم فاجعه بار در می ۲۰۰۳ توسط ال. پل برمر و مقامات موقت ائتلاف مبنی بر انحلال ارتش عراق و قطع حقوق آن اتخاذ شد. بقیه، همان‌طور که می‌گویند، تاریخ است. عراق امروز به جای یک سرویس اطلاعاتی خوب که به آن نیاز دارد، دو سرویس دارد: یکی طرفدار ایران و دیگری ضد ایرانی. این معیاری است برای تعیین موقعیت کشور: گرفتار شدن بین فرقه‌های متخاصم و همسایگان متخاصم، با متحدی ابرقدرت که به نظر نمی‌رسد به دوستان خود کمک کند یا دشمنان خود را متوقف کند."
ابوغریب
همچنین در سال ۲۰۰۴، گزارش‌هایی از شکنجه ابوغریب و آزار زندانیان منتشر شد. در تحقیقات بعدی توسط MG آنتونیو تاگوبا، او اظهار داشت: «من متوجه شدم که برخلاف مفاد AR 190-8، و یافته‌های موجود در گزارش MG Ryder، بازجویان اطلاعات نظامی (MI) و بازجویان دیگر آژانس دولتی ایالات متحده (OGA) فعالانه است. از نگهبانان مجلس درخواست کرد که شرایط جسمی و روحی را برای بازجویی مطلوب از شهود تعیین کنند.» OGA یک تعبیر رایج برای سیا است. بعلاوه، «دستگاه‌های مختلف بازداشتی که توسط تیپ ۸۰۰ نماینده مجلس اداره می‌شود، به‌طور معمول افرادی را که توسط سایر سازمان‌های دولتی (OGAs) نزد آنها آورده می‌شوند، بدون اطلاع از هویت، یا حتی دلیل بازداشتشان، نگهداری می‌کنند. مرکز مشترک بازجویی و بازجویی (JIDC) در ابوغریب، این بازداشت شدگان را «بازداشت‌شدگان ارواح» نامید. حداقل در یک مورد، گردان ۳۲۰ نماینده مجلس در ابوغریب تعداد انگشت شماری از "بازداشت شدگان ارواح" (۶ تا ۸) را برای OGA نگه داشت که آنها در داخل مرکز حرکت کردند تا آنها را از بازدید کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) پنهان کنند. تیم نظرسنجی این مانور فریبنده، بر خلاف ارتش دکترین، و در نقض قوانین بین‌المللی بود."
در زندان ابوغریب یک زندانی به نام منادل الجمادی درگذشت.
۲۰۰۶
تایلر درامهلر، کهنه سرباز ۲۶ ساله سیا و رئیس سابق عملیات مخفی در اروپا، در مصاحبه ای در ۲۳ آوریل ۲۰۰۶ به خبرنگار سی بی اس نیوز در برنامه ۶۰دقیقهاد برادلی گفت که ناباوری گسترده‌ای در داخل آژانس در مورد ادعاهای عمومی دولت بوش در مورد سلاح‌های عراقی وجود دارد. کشتار جمعی به گفته درامهلر، سیا در پاییز۲۰۰۲ به حلقه داخلی صدام حسین نفوذ کرده بود و این منبع بلندپایه به سیا گفت «آنها هیچ برنامه فعالی برای تسلیحات کشتار جمعی نداشتند.» درامهلر در پاسخ به سؤال بردلی در مورد تناقض آشکار با اظهارات دولت بوش در مورد سلاح‌های کشتار جمعی عراق در آن زمان، گفت: «سیاست تعیین شده بود. جنگ عراق در راه بود. و به دنبال اطلاعاتی بودند که در خط مشی جا بیفتند و سیاست را توجیه کنند.»
تحقیقات ۲۰۰۷
افشای خانم هویت مخفی ویلسون در آن زمان سیا به عنوان «والری پلیم» که در آن زمان هنوز طبقه‌بندی شده بود، منجر به تحقیقات هیئت منصفه و متهم شدن و محکومیت رئیس سابق دفتر معاون رئیس‌جمهور چنی، لوئیس لیبی، به اتهام شهادت دروغ، ممانعت از اجرای عدالت، و محکوم شد. اظهارات نادرست به بازرسان فدرال.
"سرجه"
واحدهای شبه نظامی سیا به همکاری با JSOC در عراق ادامه دادند و در سال ۲۰۰۷ این ترکیب نیروی مرگباری را ایجاد کرد که تأثیر عمده ای در موفقیت "Surge" داشت. آنها این کار را با کشتن یا دستگیر کردن بسیاری از رهبران کلیدی القاعده در عراق انجام دادند. باب وودوارد، روزنامه‌نگار برنده جایزه پولیتزر، در مصاحبه‌ای با برنامه ۶۰ دقیقه شبکه سی بی اس، قابلیت عملیات ویژه جدیدی را توصیف کرد که این موفقیت را امکان‌پذیر کرد. این قابلیت توسط تیم‌های مشترک CIA و JSOC توسعه یافته‌است. چندین مقام ارشد آمریکایی اظهار داشتند که «تلاش‌های مشترک JSOC و واحدهای شبه نظامی سیا مهمترین عامل در شکست القاعده در عراق بود».
در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸، SAD/SOG و JSOC عملیاتی را در سوریه انجام دادند که «شبکه لجستیک جنگنده خارجی» را هدف قرار داد و عوامل القاعده را به عراق آورد. یک منبع آمریکایی به سی‌بی‌اس نیوز گفت که «سرکرده جنگجویان خارجی، یکی از افسران القاعده، هدف حمله فرامرزی روز یکشنبه بود». او گفت که این حمله موفقیت‌آمیز بود، اما نگفت که آیا افسر القاعده کشته شده‌است یا خیر. فاکس نیوز بعداً گزارش داد که ابو غدیه، «هماهنگ‌کننده ارشد القاعده که در سوریه فعالیت می‌کند» در این حمله کشته شده‌است. نیویورک تایمز گزارش داد که در جریان این حمله نیروهای آمریکایی چندین مرد مسلح را که «یک تهدید» بودند، کشتند.
پیرندیدیگان
جمعیت
این آبادی در دهستان تکاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
سیمراد
سیمراد (Simrad) شرکت صنایع دفاعی نروژی است، که در سال ۱۹۸۰ توسط آرمین پاپرگر تأسیس شد.
تویوتاما-هیمه
تویوتاما-هیمه (Toyotama-hime؛ در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و مادر اوگایافوکی‌آئه‌زو و همچنین مادربزرگ امپراتور جینمو است. در اپیزود «شانس دریا و بخت کوه» در کوجیکی و همچنین نیهون‌شوکی یک الهه (کامی)، در اساطیر ژاپنی او دختر خدای دریا، واتاتسومی است.
تویوتاما-هیمه با هوری ازدواج می‌کند. کودکی که او به دنیا آورد اوگایافوکی‌آئه‌زو نام دارد.
اسطوره
تویوتاما-هیمه (پرطرفدار-جواهر-شاهزاده خانم) دختر خدای-دریا واتاتسومی است. گفته می‌شود کاخی که در آنها زندگی می‌کردند که گویی از فلس ماهی ساخته شده و ظاهراً در زیر دریا قرار داشت.
هنگامی که شاهزاده خانم آمد تا از چاه آب بیرون بکشد، شاهزاده از قبل از درخت کاتسورا (یا درخت کاسیا) که بالای چاه بود بالا رفته و منتظر بود. شاهزاده یک آب برای نوشیدن از شاهزاده خانم خواست. شاهزاده خانم شیفته زیبایی او شد. پدر او خدای دریا، هوری را که از نسل خدایان آسمانی بود شناخت و ضیافتی ترتیب داد. تویوتاما-هیمه و هوری با یکدیگر ازدواج کرده و سه سال در این مکان زندگی کردند.
در پایان سه سال، شوهر تویوتاما آهی کشید و تلاش ناتمام خود را برای قلاب ماهی گمشده، که نیاز به بازگرداندن به برادرش بود، آشکار کرد. پس از پیدا شدن قلاب در حلقوم ماهی تای، شوهر تویوتاما سوار یک تمساح (یا کوسه) بزرگ شد تا به خانه برگردد و با مشورت خدای دریا، توانست برادر بزرگتر خود را مقهور خود کند.
تویوتاما که همسرش را تا سرزمین‌های بالای دریا همراهی کرده بود، بارداری خود را اعلام کرد. شاهزاده برای او کلبه ای برای زایمان کودک (خانه زایمان) ساخت که با پرهای باکلان درون آن پوشانده شده بود. تویوتاما از همسرش درخواست کرد تا هنگام زایمان او را نبیند. سپس تویوتاما پسری به دنیا آورد که او را اوگایافوکی‌آئه‌زو یا «مرد آسمانی شجاع ساحل» نامیدند.
متأسفانه کنجکاوی هوری بیش از پیش شد و تلاش کرد که از همسرش جاسوسی کند. در کمال تعجب، به جای اینکه همسرش را همان‌طور که می‌شناخت، ببیند، شاهد موجود عظیمی (تمساح، یا کوک نیز به معنای کوسه) شد که فرزندش را درون گهواره می‌گذارد (یکی از نسخه‌های نیهونگی ادعا می‌کند که او اژدها بوده‌است). این موجود غیر از تویوتامای محبوب او نبود که برای زایمان تغییر شکل داده بود. پس از اینکه تویوتاما متوجه جاسوسی همسرش شد، کاملاً خجل و شرمنده شد که شوهرش او را دیده و قول خود را شکسته‌است. او که قادر به بخشش هوری نبود، با بازگشت به دریا شوهر و فرزندشان را رها کرد. پس از عزیمت وی، خواهر کوچکترش تامایوری-هیمه («جواهر-خوب») را برای کمک به تربیت کودک در غیاب او فرستاد. بعد از اینکه اوگایافوکی‌آئه‌زو بزرگ شد، با خالهٔ خود ازدواج کرد و سرانجام فرزندی به نام جینمو (امپراتور جینمو)، که اولین امپراتور ژاپن شد را باردار شد.
داویت باغیشتسی
داویت باغیشتسی (Դավիթ Բաղիշեցի؛ Dawit Bałišetsi درگذشته ۲۹ دسامبر ۱۶۷۳)، تاریخ‌نگار و کشیش اهل ارمنستان بود.
زندگی‌نامه
وی در بیتلیس به دنیا آمد. در سال ۱۶۴۷ به درجه وارداپتی نایل گردید و در سال ۱۶۵۱ به عنوان کشیش ارشد صومعه خندراکاتار منصوب گشت. وی در ۲۹ دسامبر ۱۶۷۳ درگذشت و در جزیره (Islet of Lim) دریاچه وان به خاک سپرده شد.
تامایوری-هیمه
تامایوری-هیمه ؛ یک الهه (ایزدبانو) در اساطیر ژاپن است. تامایوری-هیمه دختر خدای اژدهای دریایی واتاتسومی و خواهر کوچکتر تویوتاما-هیمه است.
شهرستان سونینگ
شهرستان سونینگ (به لاتین: Suning County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در کانگجو واقع شده‌است. شهرستان سونینگ ۴۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حاجی بابا
حاجی بابا مربوط به دوره اسلامی قرن ۶ تا ۸ ه.ق است و در شهرستان تکاب، بخش مرکزی، دهستان انصار، روستای حاجی بابا سفلی واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۷۷۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محمدصادق افتخار
محمدصادق افتخار سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده لارستان از استان فارس در مجلس شورای ملی حضور داشت.
جوزایا وج‌وود
جوزایا وج‌وود ؛ (۳ ژانویه ۱۷۹۵–۱۲ ژوئیه ۱۷۳۰) یک سفالگر انگلیسی بود که اولین پایه‌گذار صنعتی شدن ساخت سفال شد.
جوزایا (یوشیا هم نوشته‌اند) دوازدهمین و کوچک‌ترین فرزند توماس و مری وج‌وود بود. جوزایا در زمان کودکی به بیماری سخت آبله دچار شد و در همان زمان به عنوان شاگرد سفالگری در ابتدا پیش پدرش – که برای کلیسایی در بورسلم و استفردشایر در انگلیس کار می‌کرد – و سپس نزد برادر بزرگش به کار مشغول شد. جوزایا بالاخره از بیماری آبله جان سالم به در برد ولی آسیب شدیدی که به زانوهایش در اثر همین مرض وارد شده بود، باعث شد که دیگر نتواند با پدال چرخ سفالگری کار کند، در نتیجه او در همان سن کم در طراحی سفال بیشتر از ساخت آن تمرکز کرد.
در ۱۲ سالگی، وج‌وود شروع به کار با یکی از مشهورترین سفالگران زمان خود به نام توماس ویلدون کرد. در آنجا او انواع مختلفی از تکنیک‌های سفالگری را امتحان کرد. این طرح‌ها که بی‌وقفه به ذهن او می‌رسیدند همه برای شهر صنعتی آن روز یعنی منچستر برنامه‌ریزی می‌شد. در اثر این الهامات، وج وود کارگاه ایوی ورکز را که از آن خودش بود و در بورسلم قرار داشت، اجاره داد و به پروراندن تفکرات خود پرداخت. پس از یک دهه تجربیات وج وود، روش تولید قدیمی و یکنواخت ساخت سفال به اولین کارخانهٔ واقعی تولید سفال تغییر شکل داد.
کارهای وج وود بسیار با کیفیت بودند و همین خصلت مهم باعث شد که او از سال ۱۷۶۳ از خانواده‌های بریتانیایی طبقهٔ نجبا و از جمله ملکه شارلوت سفارش بگیرد. وج وود توانست وی را راضی کند که نام سرویس سفال خریداری شده‌اش را کویین ور بگذارد. به عنوان یک پیشگام صنعتی شدن، وج وود یکی از حامیان اجرای نقشه طرح ترنت و مرسی – کانال حفر شده بین رودخانه‌های ترنت و مرسی – شد که در طول همین پروژه با ارناموس داروین آشنا شد.
در اواخر همان دهه، شغل در حال پیشرفت وی باعث شد که از کارگاه کوچک ایوی ورکز به کارگاه نوساز اتروریا ورکز برود، که تا حدود ۱۸۰ سال به کار خود همچنان ادامه می‌داد. این کارخانه از نام اتروریا، ناحیه‌ای در ایتالیا گرفته شده‌است، جایی که ظروف چینی سیاه رنگ – که مربوط به اتروریایی‌های قدیم بودند – در حفاری‌ها یافت شده بودند. اولین موفقیت بزرگ تجاری وج وود طرح‌هایی برگرفته از همین چینی‌ها بود که با نام بازالت سیاه به بازار عرضه شدند.
مدتی نه چندان زیاد پس از بازکردن کارخانهٔ جدید، در اثر دردناک شدن زانویش که قبلاً بر اثر بیماری آبله به شدت آسیب دیده بود، مجبور به قطع پای راست خود شد.
در سال ۱۷۸۰، شریک چندین ساله‌اش توماس بنتلی درگذشت و وج وود از دوست خود ارناموس داروین برای کار کمک طلبید. به دلیل ارتباط نزدیکی که بین وج‌وود و خانوادهٔ داروین به وجود آمد، یکی از دخترهای جوزایا با پسر ارناموس ازدواج کرد. یکی از بچه‌های حاصل از این ازدواج چارلز داروین نیز بعداً با اما وج‌وود، نوهٔ جوزایا ازدواج کرد. چارلز داروین با به ارث بردن میراث هنگفتی از وج‌وود بعدها توانست با آسودگی تمام به فرم دادن نظریهٔ تکامل خود بپردازد.
در اواخر عمر، وسواس وج‌وود او را به طراحی دوبارهٔ گلدان پرتلند سوق داد، یک گلدان شیشه‌ای سفید و آبی که تاریخ آن به سده اول پس از میلاد مسیح بازمی‌گردد. به مدت سه سال بر روی این پروژه کار کرد و سرانجام در سال ۱۷۸۹ طرحی را که خود آن را یک کپی رضایت بخش می‌نامید به اجرا درآورد.
وج‌وود پس از سپردن کارخانه خود به پسرانش، در سال ۱۷۹۵ فوت کرد.
کارخانه وج‌وود هنوز هم یک نام سرشناس در صنعت سفالگری است و چینی وج‌وود یک اصطلاح رایج برای ظروف طراحی شده توسط خود او به نام جاسپر ور بودند، که ظرف‌هایی چینی به رنگ آبی (و گاهی سبز رنگ) با حاشیهٔ تزئین شده بودند که هنوز هم در تمام جهان رایج هستند.
منابع
دانشنامه رشد.
بی‌خوابی (فیلم ۲۰۰۱)
بی‌خوابی یک فیلم ایتالیایی در ژانر جالو به کارگردانی داریو آرجنتو که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. در این فیلم ماکس فون سیدو و استفانو دیونیسی ایفای نقش می‌کنند و نشان دهنده بازگشت آرجنتو به زیر ژانر جالو است.
گیشه
این فیلم با اکران در ایتالیا با فروش بیش از ۵٫۰۱۹٫۷۳۳٫۵۰۵ لیره (۳٫۲۸۰٫۰۸۰ دلار آمریکا) تا پایان اکران خود در باکس آفیس دیگری بود.
داستان
کارآگاه اولیسه مورتی (فون سیدو) در سال ۱۹۸۳ به بررسی یک سری قتل در تورین می‌پردازد که به قتل‌های کوتوله معروف است. مظنون اصلی، وینچنزو دو فابریتیس، نویسنده داستان‌های جنایی و پرونده بسته شده در نظر گرفته می‌شود. با این حال، هفده سال بعد، یک سری قتل‌های مشابه آغاز می‌شود و مورتی بازنشسته را دوباره به پرونده می‌کشاند و …
انتشار
این فیلم برای اولین بار در ۵ ژانویه ۲۰۰۱ در سینماهای کشور اصلی خود ایتالیا اکران شد. بعداً در همان سال، بی‌خوابی در ایالات متحده در سینماهای محدود در ۲۴ اوت ۲۰۰۱ اکران شد و مدت کوتاهی در قالب‌های ویدیویی خانگی در زمستان اکران شد.
بازخوردها
بی‌خوابی واکنش متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد فیلم راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ده نقد، ۵۰٪ تأیید شده‌است.
پرتو سخن
پرتو سخن هفته‌نامه‌ای فارسی‌زبان است که توسط موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی در قم منتشر می‌شود.
کایو لوکاس فرناندس
وی سابقه بازی در کاشیما آنتلرز، العین و بنفیکا را دارد.
ایستگاه تثبیت شن ده‌نو
ایستگاه تثبیت شن ده‌نو، یک آبادی از توابع بخش شهداد، شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان تکاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
دانیله پادلی
دانیله پادلی (Daniele Padelli؛ زادهٔ October 25, 1985) یک بازیکن فوتبال، و دروازه‌بان اهل ایتالیا است. که هم‌اکنون در باشگاه فوتبال اودینزه در سری آ بازی می‌کند.
افتخارات
لیورپول
اینتر میلان
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کومو، سمپدوریا، کروتونه، لیورپول، پیزا، آولینو، باری، اودینزه، تورینو و اینتر میلان اشاره کرد.
ایستگاه راه‌آهن خیابان کلدونین و بارنزبوری
ایستگاه راه‌آهن خیابان کلدونین و بارنزبوری (Caledonian Road & Barnsbury railway station) یک ایستگاه راه‌آهن در لندن، انگلستان است که جزئی از خط شمال متروی زمینی لندن است.
این ایستگاه که در ناحیه بارنزبوری قرار دارد در سال ۱۸۵۲ میلادی تأسیس شده‌است.
ادوار توبائو
ادوار توبائو (Eduard Tubau؛ زادهٔ January 6, 1981) بازیکن هاکی روی چمن اهل اسپانیا است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
پاشالی (فکه)
پاشالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در فکه، ترکیه واقع شده‌است.
بیکن هیل، نیوجرسی
بیکن هیل (به انگلیسی: Beacon Hill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیوجرسی واقع شده‌است.
ایستگاه تثبیت شن استحکام
ایستگاه تثبیت شن استحکام، یک آبادی از توابع بخش شهداد، شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان تکاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
وقتی هری سجال رو پیدا کرد
وقتی هری سجال رو پیدا کرد فیلمی است محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی امتیاز علی است. در این فیلم بازیگرانی همچون انوشکا شارما، شاهرخ خان، اولین شارما ایفای نقش کرده‌اند.
موزه کالسکه (مصر)
موزه کالسکه سلطنتی (متحف المرکبات الملکیة) در ارگ در قاهره، مصر، روبروی مسجد سلیمان پاشا واقع شده‌است. این موزه در سال ۱۹۸۳ افتتاح شد، سپس در سال ۲۰۱۳ پس از بازسازی، مجدداً افتتاح شد. بازسازی بیشتر موزه از سال ۲۰۱۷ آغاز شده و دوباره در سال ۲۰۲۱ بازگشایی گردید. این موزه مجموعه‌ای از کالسکه‌های سلطنتی منحصربه‌فرد منسوب به دوره‌های تاریخی مختلف، از زمان سلطنت خدیو اسماعیل تا سلطنت شاه فاروق، به‌علاوه مجموعه‌ای دیگر از عتیقه‌های منحصر به فرد مربوط به اجزاء کالسکه‌ها را در خود جای داده‌است.
منابع
<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css">
خوارسازی در نیروهای مسلح جمهوری کره
خوارسازی در نیروهای مسلح جمهوری کره اشاره دارد به خوارسازی و قلدری در مقیاس گسترده از سوی پرسنل نظامی، علیه سربازان و اعضای تازه‌وارد در کره جنوبی. تحقیرهای فوق عمدتاً به بهانه برقراری انضباط و سلسله مراتب نظامی اعمال می‌گردند. این روند خوارسازی‌ها منجر به اقدام به قتل همرزمان، تیراندازی و خودکشی شده‌است، ارتش کره این قبیل موارد خودکشی را به عنوان تلفات غیر رزمی ثبت می‌کند.
خوارسازی‌ها و تحقیرها از خشونت فیزیکی، آزار و اذیت از روی کینه، خشونت جنسی، آزار کلامی گرفته تا سایر اشکال آزار و اذیت، که برخی از آنها حتی منجر به مرگ می‌شوند، متغیر بوده‌است. سایر اشکال خوارسازی نیز شامل ضرب و شتم و مجبور کردن دیگران به خوردن حشرات بوده‌است. برخوردهای تقحیرآمیزی در ارتش کره جنوبی منجر به حوادث بزرگ متعددی از جمله یک سری خودکشی و تیراندازی با اسلحه شده‌است.
وضعیت موجود
حدود ۶۰ درصد از مرگ و میرهای سالانه در ارتش کره جنوبی خودکشی است. بر اساس تحقیقات انجام شده، این واقعیت تأیید گشته‌است که ضرب و شتم شدید، آزار جسمی، آزار کلامی و خشونت جنسی تأثیر قابل توجهی بر انگیزه خودکشی پاسخگویان دارد. داده‌های فوق مقایسه سالانه کل مرگ و میر و خودکشی در ارتش از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۹ است
در حالی که علت واقعی چنین نرخ بالای خودکشی در میان سربازان ارتش کره جنوبی مورد بحث‌های بسیار قرار گرفته‌است، تحقیقات نشان داده که رفتارهای تحقیر آمیز، عصبانیت، علائم افسردگی و افکار خودکشی ارتباط مستقیمی با هم دارند و تحقیرها عامل مهمی در بروز سطوح بالای خشم و علائم افسردگی بوده‌است. برخی دیگر نیز استدلال کرده‌اند که سوای انحصار سربازی اجباری در ارتش، فرهنگ سلسله مراتبی در ارتش و سربازان ارشد که از قدرت خود سوء استفاده می‌کنند، عامل اصلی نرخ بالای خودکشی در میان سربازان ارتش کره جنوبی است.
همچنین سربازان اجباری جامعه ال‌جی‌بی‌تی در کره جنوبی نیز در دوران خدمت وظیفه خود بارها مورد خشونت و آزار گسترده قرار میگیردند.
اقدامات دولت
وزارت دفاع کره جنوبی در سال ۲۰۱۱ فرمانی برای ریشه کن کردن خوارسازی در ارتش کره جنوبی صادر کرد. برای اطمینان از تداوم گزارش‌دهی‌ها بدون افشای هویت گزارش‌دهنده، آژانس همچنین خدماتی به نام تماس با کمک دفاعی را نیز برای دریافت گزارش‌های مربوط به تمام جرایم و خشونت‌های احتمالی که می‌تواند منجر به خودکشی سربازان شود را نیز به راه انداخت. دولت کره جنوبی همچنین یک مرکز نظامی حقوق بشری را برای تضمین بیشتر حقوق انسانی سربازان ارتش کره جنوبی ایجاد کرد.
اخیراً، دولت کره جنوبی در حال تدارک سیاستی برای سخت‌تر کردن استانداردهای معافیت از سربازی اجباری برای افرادی بود که دارای شرایط شکننده روحی و جسمی هستند، زیرا بیم آن می‌رود که زاد و ولد پایین این کشور منجر به کمبود سربازها بشود. کره جنوبی در سال ۲۰۲۱ دارای کمترین نرخ باروری در جهان بوده، سال قبل نیز وضعیت نرخ باروری کره در همین وضعیت قرار داشت. با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که چنین اقداماتی در نهایت با استخدام پرسنلی که قادر به انطباق با ارتش نیستند، منجر به مشکلات گسترده‌تری خواهد شد.
خوارسازی در فرهنگ عامه
از آنجایی که ۸۰ درصد مردان کره‌ای مشمول سربازی اجباری هستند و از آنجایی که خوارسازی در فرهنگ کره جنوبی رایج است، ارجاعات و بحث‌های زیادی در فرهنگ عامه کره جنوبی وجود داشته‌است. تصاویری از خوارسازی و سواستفاده‌هایی با ریشه‌های فرهنگی در مقیاس بزرگتر و اعمال زور در ارتش کره جنوبی از طریق ویدیوکلیپ‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، انیمیشن‌ها، وب‌تون‌ها و تلویزیون‌های واقعیت‌محور منتشر گردیده‌است.
پرل و مارینا
پرل و مارینا ، در مجموعه به عنوان آف د هوک (یا テンタクルズ, تنتکلز در ژاپنی) شناخته می‌شود، یک گروه موسیقی خیالی است که در بازی ویدیویی اسپلاتون ظاهر می‌شود. آنها برای اولین بار در اسپلاتون ۲ (۲۰۱۷) معرفی شدند و به عنوان قهرمانان بازی در داستان عمل می‌کنند همچنین در عین حال هر زمان که بازی را شروع می‌کنند، به روزرسانی‌ها و اطلاعیه‌ها را به بازیکن تحویل می‌دهند.
کانسپت و خلقت
نام خانوادگی مارینا توسط گپ خویش و پرل در اکتو اکسپنشن که ایدا است فاش می‌شود، و نام کامل او را مارینا ایدا (ژاپنی: イイダ, Iida) می‌سازد. نام خانوادگی انگلیسی پرل در حال حاضر ناشناخته است، اما فرض می‌شود که هوزوکی (ژاپنی: ヒメ, Hime) است. پرل، یک اینکلینگ ۲۱ ساله است، در حالی که مارینا، یک اکتولینگ، ۱۸ ساله است.
قبل از ایجاد طرح نهایی این دو، پرل در ابتدا به عنوان اکتولینگ طراحی شده بود، که شباهت زیادی به کالی و ماری از خواهران ماهی مرکب داشت. او بعداً به عنوان اینکلینگ باز طراحی شد و در مقایسه با شباهت‌های گفته شده کوتاه‌تر شد.
آنها توسط رینا هوندتا، هنرمند نینتندو طراحی شده‌اند.
منابع
اینسترو کنترل
کسنی‌یا بورودینا
کسنی‌یا بورودینا ( Ксе́ния Ки́мовна Бородина́ (Амо́ева)؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، بازیگر ارمنی‌تبار اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مجری برنامه واقع‌نمایی خانه-۲ می‌باشد.
زندگی‌نامه
وی در ۸ مارس ۱۹۸۳ در به دنیا آمد.
نوآ هاتاوی
نوآ هاتاوی (Noah Hathaway؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
بخشی از فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
جینا هسپل
جینا شری هَسْپِل (با نام خانوادگی قبلی واکِر) (زاده ) افسر اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا است. او در ۱۳ مارس ۲۰۱۸ از سوی دونالد ترامپ به عنوان رئیس آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) معرفی شد. جینا هسپل اولین زنی است که مسئولیت این سازمان اطلاعاتی را بر عهده می‌گیرد.
سوابق
جینا هسپل یکی از باسابقه‌ترین افسران آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) است که بیش از ۳۰ سال سابقه کار اطلاعاتی دارد. او در سال ۱۹۸۵ (میلادی) به آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) پیوست. سوابق اداری جینا هسپل در سازمان آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) بیانگر آن است که هسپل تجربه گسترده‌ای در زمینه جاسوسی بین‌المللی دارد و بارها مدیریت پروژه‌های گوناگون برون‌مرزی را برعهده داشته‌است.
او همچنین در دفتر مرکزی سازمان آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) در واشینگتن، دی.سی. به عنوان قائم مقام آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) فعالیت می‌کرده‌است. همچنین، او بر اداره امور مخفی ملی نیز که زیرمجموعه ای از سازمان سیا است مدیریت داشته‌است.
دوران حضور در سیا
جینا هسپل یکی از طراحان شیوه‌های خشن شکنجه در بازجویی از مظنونان به تروریسم در آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) است. در سال ۲۰۰۲ (میلادی) این سازمان تحت نظر او یک زندان مخفی در تایلند دایر کرده بود. در این زندان از گونه‌های مختلف شکنجه مانند ایجاد حس خفگی یا کوبیدن سر به دیوار استفاده می‌شد.
از جمله شکنجه شدگان در این زندان، دو مظنون به عضویت در گروه القاعده به نام‌های «ابوزبیده» و «عبدالرحیم النشیری» بودند. سر ابوالزبیده بارها به دیوار کوبانده شده و در طول یک ماه ۸۳ بار در شرایط غرق مصنوعی قرار داده شده بود. بازرسان آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) در پایان به این نتیجه رسیده بودند که الزبیده «اطلاعات خاصی» برای فاش کردن ندارد. بنابر گزارش روزنامه نیویورک تایمز جینا هسپل در آن هنگام دستور نابودی نوارهای ضبط شده این بازجویی‌ها در آن بازداشتگاه مخفی آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) در تایلند را صادر کرده بود.
درخواست دادرسی
در سال ۲۰۱۴ (میلادی) مرکز اروپایی حقوق قانونی و بشر (ECCHR) در برلین از دادستانی کل آلمان در کارلسروهه خواست تا در صورت سفر هسپل به اروپا حکم جلب فوری او صادر شود. بررسی این پرونده از سوی دادستانی فدرال در جریان است. اما هنوز رسماً تحقیقات در این زمینه آغاز نشده‌اند.
به دنبال نامزدی جینا هسپل به ریاست آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، وکلای حقوق بشر چون کریستوفر اندرز، معاون دفتر واشینگتن، دی.سی. اتحادیه آزادی‌های شهروندی آمریکا این انتخاب را «بسیار نگران‌کننده» دانستند.
جایزه‌ها
جینا هسپل همچنین از جرج اچ دابلیو بوش، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا مدال افتخار به علت فعالیت‌هایش در کارهای ضدتروریسم دریافت کرده‌است. این مدال بالاترین جایزه است که کاخ‌سفید به کارمندان دولت به علت خدمات‌شان اهدا می‌کند.
تولانی سررو
تولانی سررو (Thulani Serero؛ زادهٔ April 11, 1990) یک بازیکن فوتبال اهل آفریقای جنوبی است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آژاکس آمستردام اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آفریقای جنوبی بازی کرده است.
فرنگیس (نام کوچک)
فرنگیس یک نام زنانه است. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
فرزین
فرزین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اکبرآباد رشیدفرخی
اکبرآباد رشیدفرخی، یک آبادی از توابع بخش شهداد، شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان تکاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
یوهان سباستیان باخ
یوهان سباستیان باخ (زادهٔ ۲۱ مارس ۱۶۸۵ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئیهٔ ۱۷۵۰) آهنگ‌ساز و نوازندهٔ ارگ و هارپسیکورد اهل آلمان بود که آثارش برای دستهٔ آواز، ارکستر و تک‌سازها، تقریباً تمام انواع متفاوت موسیقی دورهٔ باروک را دربرمی‌گیرد. با اینکه او شکل تازه‌ای از موسیقی ارائه نکرد، ولی توانست سبکِ شایع در موسیقی آلمان را با فنون کنترپوان غنی سازد. این فنون، مبنی بر تنظیم چیدمان هارمونیک و موتیف در مقیاس کوچک و بزرگ بود و همچنین سازواری ریتم‌ها و بافت‌های برگرفته از موسیقی کشورهای دیگر چون ایتالیا و فرانسه را شامل می‌شد.
لطافت قوی موسیقی باخ و گستردگی حاصل از هنر وی، او را به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان غرب در سنت تُنال مشهور ساخته‌است. با توجه به عمق معنایی، قوّت فنی و زیبایی هنرمندانه، آثاری چون کنسرتوهای براندنبورگ، سوئیت‌ها و پارتیتاها برای ساز شستی‌دار، مس در سی مینور، پاسیون به روایت متای قدیس، پیشکش موسیقایی، هنر فوگ و تعداد فراوانی کانتات که ۲۲۰تا از آن‌ها برجا مانده‌است را می‌توان نام برد.
سالهای نخستین
یوهان سباستیان باخ یکی از اعضای تبار شگفت‌آور موسیقایی آن عصر بود. در زمانی بیش از ۲۰۰ سال، خاندان باخ توانست دوازده نوازنده و آهنگساز شایسته و توانا را تربیت نماید؛ و گفته می‌شود که در این خاندان بیش از ۵۲ منصب موسیقایی وجود داشته‌است. این بازهٔ زمانی دورانی بود که کلیسا، دولت محلی و طبقهٔ اشراف، حمایتی قابل‌توجه از ساخت موسیقی به شکل حرفه‌ای در سرزمین‌های آلمانی‌زبان و بخصوص در بخش‌های غربی تورین‌گن و زاکسن، به عمل می‌آوردند. پدر سباستیان، یوهان آمبروزیوس باخ، نوازندهٔ چیره‌دست ویولن، ترومپت‌زن دربار و رهبر دستهٔ نوازندگان شهری در آیزناخ – شهری با جمعیت ۶۰۰۰ نفر - در تورینگن آلمان، می‌زیست. وظیفهٔ او در این شهر، تنظیم موسیقی غیرروحانی و شرکت در موسیقی کلیسایی بود. عموهای سباستیان همگی در موسیقی حرفه‌ای بودند که از ارگ‌نواز کلیسا تا نوازندهٔ دستهٔ موسیقی بارگاه شاهی تا آهنگساز در میان آن‌ها یافت می‌شد. اسناد امروزی مشخص می‌کنند که نام باخ در آن زمان می‌رفت تا به معادلی برای موسیقیدان تبدیل شود. خاندان باخ هماره به موفقیت‌های موسیقایی خود افتخار می‌کردند و حدود سال ۱۷۳۵ باخ شجره‌نامه‌ای را با عنوان «سرچشمهٔ موسیقی در خاندان باخ» نگاشت که در آن به پیگیری نسل‌های مختلف دودمانش که در موسیقی به موفقیت دست یافتند، پرداخت.
مادر او در سال ۱۶۹۴ و پدرش سال بعد درگذشت. کودک ۱۰ سالهٔ یتیم به دست برادر بزرگ‌ترش یوهان کریستف باخ که آن موقع بیست و چند ساله بود، سپرده شد. وی در اردورف - شهری در حوالی محل زندگی پدر و مادر باخ - ارگ‌نواز بود. او در منزل برادرش به نسخه‌برداری، مطالعه و اجرای موسیقی پرداخت و مشخصاً تحت آموزش ارزشمند وی قرار گرفت. این مسئله او را با آثار موسیقیدانان بزرگی که در آن دوران از جنوب آلمان برخاسته بودند، مواجه ساخت که از میان آنان می‌توان به یوهان پاخلبل و یوهان یاکوب فروبرگر اشاره نمود. همچنین، رویارویی او با موسیقی شمال آلمان و نوازندگان فرانسوی چون ژان باپتیست لولی، لوئی مرشان و مارین مارای محتمل است. باخ کوچک احتمالاً ناظر و دستیار فرایند تعمیر و نگهداری ارگها بوده‌است که این مقدمه‌ای می‌گردد بر فعالیت حرفه‌ای تمام عمر او به‌عنوان مشاور ساخت و بازساخت ارگ‌ها. در آگهی درگذشت باخ به این نکته اشاره شده‌است که وی زمانی به نسخه‌برداری آثار برادرش می‌پرداخته‌است ولی به دلیل اینکه آن نُت‌نوشت‌های موسیقی ارزشمند بوده‌اند و جزو اموال شخصی محسوب می‌گشته‌اند، یوهان کریستف، باخ جوان را از رونویس‌نمودن آن‌ها بازداشت.
در ۱۴ سالگی سباستیان توانست به همراه دوست و هم‌مدرسه‌ای خود، گئورگ اُرْدمان، برای درس‌خواندن در مدرسهٔ معتبر سنت میکائیل در لونه‌بورگ، کمک‌هزینهٔ تحصیلی دریافت کند. لونه‌بورگ با هامبورگ، بزرگ‌ترین شهر آلمان، فاصلهٔ چندانی نداشت. احتمالاً باخ به همراه دوستش مسافت طولانی از اوردروف تا لونه‌بورگ را بخشی پای پیاده و بخشی با کالسکه طی کرده‌اند. دو سالی که وی در لونه‌بورگ و در مدرسهٔ سنت‌میشائیل حضور یافت، دوران حساسی برای او به نظر می‌رسد زیرا که طی این دوره بیش از آنی که در تورینگن ممکن بود، با نحله‌های متفاوت فرهنگ اروپایی رویارو گشت. علاوه بر خوانندگی به عنوان کاپلا در دستهٔ کر، نواختن ارگ سه صفحه‌کلیدی و هارپسیکورد مدرسه توسط وی، محتمل به‌نظر می‌رسد. همچنین، او احتمالاً زبان فرانسوی و ایتالیایی را آموخته و بستر آموزشی کاملی در زمینهٔ خداشناسی، زبان لاتین، تاریخ، جغرافیا و فیزیک کسب نموده‌است. در این مدرسه، او در جمع پسران اشراف‌زادگان شمال آلمان که جهت آماده‌شدن برای مشاغل مهمی در زمینهٔ دیپلماسی، حکومت و نظام به این مدرسهٔ برگزیده فرستاده شده بودند، قرار گرفت. به نظر می‌رسد که وی با ارگ‌نوازان مشغول در شهرهای نزدیک لونه‌برک، ملاقات‌هایی داشته‌است که از آن‌ها می‌توان به گئورگ بوم در یوهانس‌کیرشه اشاره کرد. همچنین، باخ جوان دست‌کم یک بار جهت شنیدن ارگ‌نوازی یوهان آدام راینکن، رنج طی‌کردن فاصلهٔ صد کیلومتری تا هامبورگ را با پای پیاده، بر خود هموار کرده‌است. از دیگر ارگ‌نوازانی که وی در هامبورگ ملاقات کرده‌است می‌توان به برونز اشاره نمود. از طریق این موسیقیدانان، به احتمال، وی توانسته‌است به بزرگ‌ترین سازهایی که تا آن دوران عمر دیده و نواخته بود، دسترسی یابد. همچنین آشنایی وی با مکتب موسیقی شمال آلمان و بخصوص آثار دیتریش بوکسته‌هود و مقولاتی در نظریهٔ موسیقی که در تسلط این مردان بود، محتمل است.
آرنشتات و مول‌هاوزن (۱۷۰۳ تا ۱۷۰۸)
در ژانویهٔ ۱۷۰۳، کمی پس از فارغ‌التحصیلی، باخ در نمازخانه دربار «دوک یوهان ارنست» در وایمار – شهری بزرگ در تورین‌گن - به‌عنوان نوازندهٔ درباری سمتی کسب کرد. نقش او در این گروه نوازندهٔ درباری نامشخص است اما به نظر می‌رسد که وظایفی پَست و غیرمرتبط با موسیقی را شامل می‌شده‌است. طی اقامت هفت‌ماهه‌اش در وایمار توانایی او در نواختن سازهای کلاویه‌ای شهرت یافت و از او دعوت شد که ارگ جدید کلیسای بونیفاسیوس در آرنشتات را بررسی نماید و تک‌نوازی آغازین را روی آن انجام دهد. خانوادهٔ باخ روابط نزدیکی با مردم شهر آرنشتات داشتند. این شهر در ۱۸۰ کیلومتری جنوب‌غربی وایمار و در کنارهٔ جنگل بزرگ قرار دارد. در اوت ۱۷۰۳، وی سمت ارگ‌نواز در کلیسای یادشده را پذیرفت. این سمت وظایف سبک و حقوق نسبتاً زیادی داشت و علاوه بر این‌ها باخ به ارگی نو، بدون مشکلات فنی و کوک‌شده با معیارهای نوین دسترسی داشت که این معیارهای جدید کوک ساز، استفاده از حوزهٔ وسیعی از شستی‌ها را ممکن می‌ساخت.
در همین دوران اقامت در آرنشتات بود که باخ به‌طور جدی آغاز به تصنیف پرلودهایی برای ارگ نمود که از میان آن‌ها می‌توان به قطعهٔ مشهور «توکاتا و فوگ در ر مینور» اشاره کرد. این آثار که در مکتب موسیقایی ذوقی و بداهه‌نوازانهٔ شمال آلمان جای می‌گیرند، نشانگر تنظیم موتیفی قابل‌توجهی هستند (که در آن یک ایدهٔ کوتاه و سادهٔ موسیقایی به شکل قوی در طول یک موومان کاوش می‌شود). با این وجود، در این آثار آهنگساز هنوز با مسئلهٔ ساختار عمده دست به گریبان است و هنوز برای پرورش و توسعهٔ توانایی‌های کنترپواننویسی‌اش (که در آن دو یا بیش از دو ملودی به‌طور هم‌زمان با یکدیگر تعامل می‌کنند) مدت زمانی در پیش دارد.
چند سال پس از تصدّی آن مقام در آرنشتات، با وجود ارتباطات خانوادگی قوی و کارفرمایی مشتاق به موسیقی، بین ارگ‌نواز جوانِ سرسخت و زودرس و مسوولین تنش‌هایی به وجود آمد. وی آشکارا از معیارهای خوانندگان دستهٔ کر ناراضی بود. جدی‌تر از این مسئله، غیبت بدون اجازهٔ چندماهه‌ای در خلال ۱۷۰۵ تا ۱۷۰۶ بود که در این فاصلهٔ زمانی برای ملاقات استاد بزرگ، بوکسته‌هود، از آرنشتات به شهر شمالی لوبک سفر کرده بود. وی یک ماه مرخصی گرفته بود ولی این سفر بیش از سه ماه به طول انجامید. این رویداد معروف در زندگی وی شامل سفری ۸۰۰ کیلومتری (رفت و برگشت) با پای پیاده برای ملاقات مردی بود که باخ او را پدر ارگ‌نوازان آلمانی می‌دانست. این ملاقات، سبک بوکسته‌هود را سنگِ بنایِ آثار اولیهٔ باخ قرار داد. این مسئله که وی مدت زمانی بیش از مرخصی یک‌ماهه‌اش را صرف این ملاقات، که کرد، مشخص می‌کند که زمانی که با استاد پیر گذراند، بی‌اندازه برای هنر باخ مهم بوده‌است. انگیزهٔ این سفر را ناتوانی مالی باخ برای خرید آثار مکتوب بوکسته‌هود نیز نوشته‌اند.
دلبر زیبا
دلبر زیبا یا معشوق زیبا  فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی وینیل متیو است. در این فیلم بازیگرانی همچون تاپسی پانو، ویکرانت مسی، هارشواردان رانه، آدیتا سیرواستاو و شیواجی ساتام ایفای نقش کرده‌اند.
یوهان سباستیان باخ
آرنشتات و مول‌هاوزن (۱۷۰۳ تا ۱۷۰۸)
در سال ۱۷۰۶، با وجود موقعیت خوبش در آرنشتات، باخ دیگر فهمیده بود که باید از محیط اجتماع خانوادگی بگریزد و در حرفه‌اش پیش رود. در ژوئن ۱۷۰۷، سمت جذابتری به او پیشنهاد شد؛ ارگ‌نوازی در کلیسای «سنت بلاسیوس کیرشه» در مول‌هاوزن، شهر شمالی بزرگ و مهم، که این مسوولیت پیش‌تر بر عهدهٔ ارگ‌نواز چیره‌دست یوهان گئورک آل بود. او این سمت ارشد را که از بابت درآمد و شرایط (مانند وضعیت دستهٔ کُر) بهتر بود، پذیرفت. او، چهار ماه بعد از نقل مکان به مول‌هاوزن، با دخترِ پسرعمویِ پدرش که اهل آرنشتات بود و ماریا باربارا نام داشت ازدواج کرد. آن‌ها صاحب هفت فرزند شدند که چهارتای آن‌ها به بزرگسالی رسیدند. از این چهار، سه پسر – ویلهلم فریدمان باخ، یوهان کریستین باخ و کارل فیلیپ امانوئل باخ – آهنگسازان سبک مصنوع روکوکو که در پی سبک باروک ظاهر شده بود، گشتند.
کلیسا و شورای شهر مول‌هاوزن باید از این مدیر موسیقی جدید راضی بوده باشند. آن‌ها با کمال میل و رضایت با طرح او برای بازسازی ارگ کلیسای سنت‌بلاسیوس، که هزینهٔ زیادی می‌برد، موافقت کردند. به علاوه، مسوولین شورای شهر باید بخاطر قطعهٔ استادانه و شادی که برای افتتاح شورای جدید در ۱۷۰۸ نوشته بود («Gott ist mein König»، به فارسی: «خداوند شهریار منست»، BWV 71)، سرخوش گشته باشند که مبلغ سخاوتمندانه‌ای به او پرداختند و در سال‌های بعد دو بار از وی خواستند که آن را مجدداً اجرا نماید. این اثر مشخصاً در سبک آثار بوکسته‌هود تصنیف گشته بود.
وایمار (۱۷۰۸ تا ۱۷۱۷)
پس از مدت زمانی کمتر از یک سال در مول‌هاوزن، باخ این شهر را به مقصد وایمار ترک کرد. او قرار بود در این شهر سمت ارگ‌نواز و کنسرت مایستر (مسوول دستهٔ موسیقی) دربار دوک وایمار را بپذیرد که این مقام‌ها بسیار متفاوت با سمتی بود که در مول‌هاوزن داشت. حقوق دست و دل‌بازانه‌ای که برای این مقام پرداخت می‌شد و امید به کار کردن با دسته‌ای بزرگ از نوازندگان حرفه‌ای دارای حقوق بالا، ممکن است باخ را در تصمیم خود مصمم‌تر ساخته باشد. باخ و خانوده‌اش در خانه‌ای که با پای پیاده، پنج دقیقه با قصر دوک وایمار فاصله داشت، مسکن گزیدند. سال بعد، اولین فرزندشان به دنیا آمد و خواهر بزرگ‌تر و ازدواج نکردهٔ ماریا باربارا هم، برای کمک به کارهای خانه، نزد آن‌ها آمد و تا پایان زندگی‌اش در سال ۱۷۲۹ با آن‌ها هم‌خانه بود. در همین شهر بود که دو فرزند مستعد باخ در موسیقی، ویلهلم فریدمان و کارل فیلیپ امانوئل، به دنیا آمدند.
موقعیت باخ در وایمار آغازگر دورانی پرقوّت از تصنیفِ آثاری برای سازهای کلاویه‌ای و همچنین آثار ارکستری است که در خلال تصنیف این قطعات، وی به آن درجه از زبردستی فنی و اطمینان رسید که بتواند ساختارهای بزرگْ‌مقیاسِ معمول و غالب را گسترش دهد و به شکلی ترکیب‌گرانه از موسیقی کشورهای دیگر تأثیراتی برگیرد. از موسیقیدانان ایتالیایی مانند ویوالدی، کورللی و تورللی شیوهٔ تصنیف ورودی‌های دراماتیک را آموخت و حالت درخشان، ریتم‌های متحرک و پویا و طرح‌های هارمونیک محکم را از ایشان اقتباس کرد. باخ عمدتاً با بازنویسی کنسرتوهای ویوالدی برای هارپسیکورد و ارگ، خود را در جنبه‌های سَبکی یادشده تثبیت نمود. این کنسرتوها توسط ویوالدی برای دستهٔ نوازندگان تصنیف شده بودند و بازنویسی آن‌ها توسط باخ هنوز هم جزو قطعات محبوب برای اجرا در کنسرت‌ها به‌شمار می‌رود. ممکن است باخ ایدهٔ رونویس‌کردن جدیدترین و باب روزترین موسیقی ایتالیایی را از شاهزاده یوهان ارنست گرفته باشد. این شاهزاده که خود نوازنده‌ای حرفه‌ای بود، ولینعمت باخ و استخدام‌کنندهٔ وی محسوب می‌شد. در سال ۱۷۱۳، دوک از سفری به «سرزمین‌های کم‌ارتفاع» (سرزمین‌های محدود بین رود راین و دریای شمال) بازگشت و مجموعه‌ای بزرگ از تصنیف‌های مکتوب را به همراه آورد. در میان این مکتوبات احتمالاً بازنویس‌هایی از جدیدترین و باب روزترین موسیقی ایتالیایی که توسط ارگ‌نواز نابینا «یان جاکوب د گراف» انجام شده بود، وجود داشته‌است. وی به‌طور خاص به ساختار «سُلو-توتی» علاقه‌مند بود. در تصنیف‌های دارای این ساختار، یک یا چند سازِ تک (سُلو) با همراهی ارکستر در تمام طول موومان بخش به بخش جای خود را به دیگری می‌دهند. این ویژگیِ ایتالیایی را در بخش‌هایی از پرلود «سوئیت انگلیسی شمارهٔ ۳» برای هارپسیکورد (۱۷۱۴) اثر باخ که در زیر آمده‌است، می‌توان شنید. تناوب به شکل سُلو-توتی در ارگ‌نوازی زمانی شکل می‌گیرد که نوازنده بین کلاویه‌های پایین (دارای صدایی پرحجم‌تر و اندکی بلندتر) و کلاویه‌های بالا (دارای صدایی نازک‌تر)، رفت‌وآمدهایی زبردستانه انجام می‌دهد.
شهرستان سونوو
شهرستان سونوو (به لاتین: Sunwu County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در هایهی واقع شده‌است. شهرستان سونوو ۴٬۴۴۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۴٬۷۱۷ نفر جمعیت دارد و ۲۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خیسلا مورون
خیسلا مورون (Gisela Morón؛ زادهٔ January 25, 1976) شناگر موزون اهل اسپانیا است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره شنای موزون تیمی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
یوهان سباستیان باخ
وایمار (۱۷۰۸ تا ۱۷۱۷)
باخ در وایمار توانایی و مجال نواختن ارگ و تصنیف آثاری برای این ساز را داشت. همچنین امکان اجرای رپرتواری از آثار موسیقی کنسرتی به کمک دستهٔ موسیقی دوک، برای وی فراهم بود. تصنیف آثار قوی باخ - که استاد فنون کنترپوانی بود - در شکل فوگ در وایمار آغاز شد. بزرگ‌ترین اثر فوگی او در این دوران «کلاویهٔ خوشْ‌کوک» است. این قطعه از ۴۸ پرلود و فوگ تشکیل شده‌است؛ یک جفت برای هر گام بزرگ نسبی (ماژور) و گام کوچک نسبی (مینور نسبی). این اثر بنابر مقیاس استفاده از کنترپوان و کاوشگریِ محدودهٔ کامل گام‌ها و شیوهٔ بیانی که با استفاده از تفاوت‌های اندک آن‌ها از یکدیگر - که برای نوازنده با استفاده از کوکِ مبتنی بر روشی چون روشِ آندریاس ورک‌مایستر - ممکن می‌گشت، بسیار بلندمرتبه و عظیم است.
در زمان تصدّی مقام در وایمار، باخ کار بر روی «کتابچهٔ اُرگ» را برای پسر ارشدش، ویلهلم فریدمان، آغاز نمود. این کتاب مجموعه‌ای از کوراله‌های لوتری (سرودهای روحانی) را دربرداشت که برای کمک به آموزش نوازندگان ارگ، در بافتی پیچیده جای داده شده بودند. این کتاب دو بُن‌مایهٔ عمده در زندگی باخ را به تصویر می‌کشد؛ سرسپردگی وی به تدریس و عشق وی به کوراله به عنوان یک شکل موسیقایی.
کوتن (۱۷۱۷ تا ۱۷۲۳)
آثار باخ در وایمار نشانگر گسترش اشتیاق وی و تبدیل شدن او از یک نوازندهٔ صِرف به آهنگسازی واقعی بود؛ بنابراین جای تعجب نیست که در پی ترفیع مقام در دربارِ دوکِ وایمار باشد. باخ در این زمان کُنسِرت‌مایْستِر (مسوول دستهٔ موسیقی) بود و زمانی که رئیس سالخورده‌اش در دسامبر ۱۷۱۶ درگذشت، به حق انتظار داشت که کاپْل‌مایْستِر (مسوول موسیقی) شود؛ ولی دوک تصمیم دیگری گرفت و از تِلِمان که در آن زمان کاپل‌مایستر شهر فرانکفورت بود برای تصدی آن مقام دعوت کرد. ظاهراً تلمان سرباز می‌زند، اما باخ باید دل‌آزرده شده باشد، زیرا که تلمان همسن و سال او بود و بیش از او هم تجربه نداشت. در نتیجه باخ به جستجوی کار در جایی دیگر پرداخت. برادرزادهٔ دوک وایمار، باخ را شایستهٔ کاپل‌مایستری دربار شاهزاده لئوپولد کوتن دانست. لئوپولد برادرزن جوان‌تر دوک وایمار بود. باخ در اوت ۱۷۱۷ از دوک وایمار موافقت با ترک خدمت‌اش را تقاضا می‌نماید ولی با درخواستش مخالفت می‌شود. سپس در نوامبر ۱۷۱۷ درخواست خود را مجدداً مطرح می‌کند اما به دلیل سماجت و گستاخی مدتی به زندان می‌افتد. یکی از اسناد موجود در گزارش‌های دبیرخانهٔ تشکیلات دوک وایمار، نتایج این مسئله را بر ما روشن می‌کند: «در ششم نوامبر [۱۷۱۷] باخ، کنسرت مایستر پیشین و نوازندهٔ ارگ، که به‌دلیل سماجت در ترک خدمت در بازداشت قاضی ناحیه بود، بالاخره در دوم دسامبر با اخطاری حاکی از عدم رضایت از خدمت او از توقیف آزاد شد.»
در نهایت شاهزاده لئوپولد، دوک جوان شهر کوتن، باخ را برای تصدیِ مقام کاپل‌مایستری استخدام می‌کند. شاهزادهٔ جوان که خود نوازنده بود، استعداد باخ را قدر می‌نهاد، حقوق خوبی به وی می‌پرداخت و در امر تصنیف و اجرای موسیقی آزادی عمل قابل‌توجهی به وی ارزانی داشته بود. با این وجود، وی کالونیست بود و از موسیقی در مراسم عبادی استفاده نمی‌کرد. در نتیجه اکثر آثار باخ در این دوره، آثاری با بن‌مایهٔ دنیوی است. از میان این آثار می‌توان به «سوئیت‌های ارکستری»، «شش سوئیت برای ویلون سِل تک» و «سونات‌ها و پارتیتاها برای ویولن تک» اشاره کرد. تصویر فوق نمایشگر صفحهٔ اول سونات ویولن و دستنوشتهٔ شخص باخ است.
در ۷ ژوئیه ۱۷۲۰ زمانی که باخ به همراه شاهزاده لئوپولد در سفر بود، واقعهٔ اسفباری رخ‌داد؛ همسر باخ، ماریا باربارا، به‌طور ناگهانی درگذشت. سال بعد، وی با آنا ماگدالنا ویلکه، خوانندهٔ سوپرانوی جوان و بسیار مستعد که در دربار کوتن آواز می‌خواند، آشنا شد. ایشان در ۳ دسامبر ۱۷۲۱، با وجود اختلاف سنّی موجود – آنا ۱۷ سال از باخ جوان‌تر بود – ازدواج کردند و به نظر می‌رسد که ازدواج شادی داشته‌اند. این زوج، بعد‌ها صاحب ۱۳ فرزند شدند.
آنچه باعث نارضایتی باخ در دربار کوتن گردید، ازدواج شاهزاده بود. این ازدواج علاقهٔ او را به موسیقی کاهش داده و ترفیع مقامی که باخ در انتظار آن بود را تقریباً منتفی ساخته بود. انتخاب‌های باخ محدود بود، زیرا در آستانهٔ چهل‌سالگی نمی‌توانست معیارهای خود را تغییر دهد و خود را با هر شرایطی وفق دهد و تنزل درجه را بپذیرد. در همین اَثنی و در ژوئن سال ۱۷۲۲، یوهان کونو که کانتور توماس کیرشه (کلیسای لوتری سنت توماس) در لایپزیک بود، درگذشت. شورای این شهر از علاقه‌مندی تلمان به این مقام اطلاع یافت و بنابراین وی به این سمت منصوب گشت. اما کسانی که تلمان در خدمت آنان بود، حقوق وی را افزایش دادند و در نتیجه وی از قبول مقام تازه سر باز زد. شورای شهر لایپزیک سپس به سراغ کریستف گراپنر – معروف‌ترین سازندهٔ کانتات در آن دوران – رفت، اما با درخواست ترک خدمت گراپنر نیز مخالفت گردید. باخ که از تمام این فراز و نشیب‌ها برای انتخاب کانتور توماس کیرشه آگاهی داشت، توسط شورای شهر لایپزیک – با وجود بی‌میلی ایشان - در تاریخ ۳۰ مه ۱۷۲۳ به آن سمت منصوب شد.
لایپزیک (۱۷۲۳ تا ۱۷۵۰)
مسؤولیت باخ در این زمان علاوه بر آموزش دانش‌آموزان مدرسهٔ سنت توماس در زمینهٔ آوازخوانی و لاتین، تأمین موسیقی و رهبری دستهٔ موسیقی هر یک‌شنبه در دو کلیسای اصلی لایپزیک، سنت توماس و سنت نیکلاس، را نیز به‌طور هفتگی شامل می‌گردید. همچنین او باید بر نحوهٔ اجرای امور مربوط به موسیقی در دو کلیسای دیگر شهر لایپزیک – کلیسای نو و کلیسای سنت پیتر – نیز نظارت می‌نمود. با شکوفایی حیرت‌انگیزی که در خلاقیت وی رخ داد، توانست در ظرف شش سالِ اولِ اقامت در لایپزیک، پنج زنجیره کانتات سالیانه، که هر یک تقریباً شصت کانتات را شامل می‌شدند، را تصنیف نماید (که ظاهراً دو تا از این پنج گمشده‌اند). بیشتر این آثار کنسرتی، برای مراسم انجیل‌خوانی روزهای یکشنبه و روزهای جشن سالِ لوتری تصنیف گشته و تعداد زیادی از آن‌ها با الهام‌گرفتن از آوازهای روحانی سنتیِ کلیسایی، مانند «برخیز، ندای پروردگار ما را می‌خواند» و «اکنون تنها ناجی کافران می‌آید» ، نوشته شده‌اند.
احتمالاً باخ در هنگام تمرین و اجرای این آثار در کلیسای سنت توماس، پشت هارپسیکورد می‌نشسته یا در مقابل گروه کر در بالکن کم‌ارتفاع‌تر انتهای غربی سالن می‌ایستاده‌است به‌طوری‌که پشت وی به حضار قرار می‌گرفته‌است و محراب در انتهای شرقی. همچنین او می‌توانسته با نگاه به بالا، ارگ را که در اتاقکی در ارتفاع چهار متری قرار داشته‌است ببیند. در سمتِ راستِ ارگ در یک ایوانِ کناری سازهای بادی، برنجی و تیمپانی و در سمتِ چپِ ارگ، سازهای زهی قرار می‌گرفته‌اند. یکی از سرچشمه‌های تنش‌هایی که بین شورای شهر و کانتور پیش می‌آمد این بود که این شورا تنها هشت نوازندهٔ دائم را در اختیار باخ گذاشته بود، در حالی که وی باید مابقی گروه بیست نفری نوازندگانی که برای اجرای قطعات متوسط تا بزرگ بدیشان نیاز بود را از افراد مشغول تحصیل در دانشگاه یا مدرسه یا افراد عامی جامعه، استخدام نماید. به احتمال، ارگ یا هارپسیکورد توسط شخص آهنگساز (زمان‌هایی که برای رهبری در حالت ایستاده قرار نداشت)، ارگ‌نواز تحت استخدام کلیسا یا یکی از پسران ارشد باخ، فردریک یا امانوئل نواخته می‌شد.
باخ خواننده‌های کُر سوپرانو و آلتو را از میان دانش‌آموزان مدرسه و خواننده‌های تنور و باس را از میان دانش‌آموزان یا افراد دیگر در لایپزیک انتخاب می‌نمود. اجرای موسیقی در مراسم ازدواج و خاک‌سپاری برای گروه خوانندگان درآمد بیشتری داشت و احتمالاً به همین دلیل است که باخ دستِ کم شش موتِت، غالباً برای دستهٔ کُر دوتایی نوشت. از این موتت‌ها برای تمرینات و آموزش مدرسه‌ای نیز استفاده می‌شد. بخشی از کار معمول وی در کلیسا، اجرای موتت‌های مکتب ونیز و آلمان چون آثار هاینریش شوتز بود. باخ از آثار این آهنگساز به عنوان سرمشق‌های سبکی برای موتت‌های خود استفاده می‌نمود.
باخ که بیشتر سال‌های دههٔ ۱۷۲۰ را صرف تصنیف کانتات‌ها نموده بود، رپرتوار عظیمی از موسیقی کلیسایی را برای دو کلیسای اصلی لایپزیک فراهم کرد. اکنون وی علاقه‌مند بود که تصنیفات و اجراهای خود را از مرزهای موسیقی آیین عبادی گسترده‌تر سازد. در ماه مارس ۱۷۲۹، او به رهبری «کالج موسیقی» - گروه نوازندگان موسیقی غیرروحانی که در سال ۱۷۰۱ به‌وسیلهٔ دوست باخ، گئورگ فیلیپ تلمان، بنیان نهاده شده بود - برگزیده شد. این گروه یکی از دوازده گروهی محسوب می‌شد که در شهرهایِ عمدهٔ آلمانی‌زبانِ آن دوران تشکیل شده بودند و دانش‌آموزان فعال در زمینهٔ موسیقی در آن‌ها شرکت داشتند. این گروه‌ها نقشی با اهمیت و رو به افزایش در حیات موسیقی در بین عوام بازی می‌کردند و معمولاً به‌وسیلهٔ برجسته‌ترین موسیقیدان حرفه‌ای هر شهر رهبری می‌شدند. بنابر نظر کریستف ولف، رهبری این گروه توسط باخ «نظارت کامل باخ بر مؤسسات اصلی فعال در زمینهٔ موسیقی در لایپزیک را تحکیم نمود». در اکثر اوقات سال، گروه کالج موسیقی لایپزیک، هر دو هفته یک‌بار در قهوه‌خانهٔ زیمرمن، در خیابان کاترین و کمی دورتر از میدان اصلی شهر، اجراهایی دو ساعته داشت. صاحب ملکِ قهوه‌خانه، تالار بزرگی را بدین منظور اختصاص داده و سازهای مختلفی نیز تهیه کرده بود. بسیاری از آثار باخ طی سال‌های دهه‌های ۱۷۳۰، ۴۰ و ۵۰ به احتمال برای اجرای اعضای کالج موسیقی نوشته شده‌اند. به‌طور حتم در میان آثار اجراشده توسط این گروه، بخش‌هایی از «تمرین کلاویه» و بسیاری از کنسرتوهای ویولن و هارپسیکورد وجود داشته‌است. طی این دوران، او «مس در سی مینور» را کامل کرد. در فرایند تکمیل کردن این اثر موومان‌های تازه تصنیف‌شده با بخش‌هایی از آثار پیشین ترکیب شدند. در سال ۱۷۳۵، او نسخهٔ دست‌نویس این اثر را به انتخاب‌کنندهٔ دربار زاکسن پیشکش نمود. در اصل این عمل پیشنهادی موفقیت‌آمیز برای ترغیب‌نمودن پادشاه بود تا او را به‌عنوان آهنگساز دربار سلطنتی انتخاب نماید. همچنین، به نظر می‌رسد این مسئله بخشی از تکاپوی طولانی‌مدت باخ برای کسب قدرت افزون‌تر در چانه‌زنی‌هایش با شورای شهر لایپزیک باشد.
در ۱۷۴۷، باخ به دربار فریدریش دوم در پُتسدام رفت. در آنجا پادشاه تِمی برای باخ نواخت و او را برای بداهه‌نوازی یک فوگ مبتنی بر آن تم، به چالش طلبید. باخ یک فوگ سه صدایی بر روی پیانوفورتهٔ فردریک نواخت – که این کار در آن زمان نوآوری‌ای محسوب می‌گشت – و بعد‌ها «پیشکش موسیقایی» را به پادشاه تقدیم کرد که شامل فوگ‌ها، کانُن‌ها و یک تریو بر مبنای «تم سلطنتی» انتخاب شده توسط پادشاه، بود. این تریو یک فوگ شش‌صدایی است که تم آن اندکی با تم منتخب پادشاه تفاوت دارد تا برای پیچیدگی‌ها وسیع‌تر مناسب باشد. «هُنر فوگ»، ماه‌ها پیش از مرگ او نوشته شده بود و البته هنوز ناتمام بود. این اثر ۱۸ فوگ و کانُن پیچیده مبتنی بر یک تم ساده را شامل می‌شد. از این اثر که شاهکاری از دگرسازیِ تم‌ها و تمهیدات کنترپوانی است، معمولاً به‌عنوان مجموع نتایج فنون چندصدایی (پُلی‌فونیک) یاد می‌شود.