cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کلیسای سرخ‌آباد
کلیسای سرخ‌آباد مربوط به دوره پهلوی اول است و در شهرستان سوادکوه، روستای سرخ‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۲۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این کلیسا در اوایل دوران پهلوی برای انجام مراسم مذهبی کارکنان راه‌آهن توسط مهندسان مسیحی ایتالیایی که برای ساخت راه‌آهن به سوادکوه آمده بودند احداث شد. طول و عرض این کلیسا سه در سه و با دری ورودی و دو پنجره، یکی در سمت شرق و دیگری در سمت شمال بنا. برای ساخت این کلیسا از آجر و گچ استفاده شده‌است.
باشگاه فوتبال بکسهیل یونایتد
باشگاه فوتبال بکسهیل یونایتد یک باشگاه فوتبال در شهر بکسهیل اون سی، کشور انگلستان است که در سال ۲۰۰۲ میلادی تأسیس شده‌است.
کودکانی از آب و گل
کودکانی از آب و گل فیلمی به کارگردانی و نویسندگی عطاءالله حیاتی ساختهٔ سال ۱۳۷۲ است.
خلاصه داستان
«کریم سرابی»، مشهور به کریم دوزن، اهل روستای «سراب» و شکارچی با تجربهٔ محلی، شصت سال پیش در موقع ازدواج مهریهٔ همسرش را زیارت مکه تعیین کرده است. اما در طول این همه سال موفق به سفر نشده‌اند. با آغاز جنگ کریم سرابی راهنمایی سربازان را به عهده می‌گیرد، و به دلیل حسن انجام وظیفه به او اعلام می‌شود که می‌تواند به مکه سفر کند. کریم هنگامی که به میان دوستان و آشنایان خود بازمی‌گردد که همسرش در بمباران شهر شهید شده و او، طبق وصیت نامهٔ همسرش، تصمیم می‌گیرد بقایای استخوان‌های جسد همسرش را به طواف خانهٔ خدا ببرد.
حاجی‌کلا (اسفیورد شوراب)
حاجی‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان اسفیورد شوراب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۷۳نفر (۲۲۱خانوار) بوده‌است.
میتچل ویلی (آرکانزاس)
میتچل ویلی (آرکانزاس) (به انگلیسی: Mitchellville, Arkansas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۳۶۰ نفر است که در آرکانزاس واقع شده‌است.
سراسیاب (صحنه)
سراسیاب (صحنه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان صحنه در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان صحنه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۹ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
جیمز هارلن
جیمز هارلن سناتور سابق عضو حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۷ و ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۵ و ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۳ میلادی سناتور ایالت آیووا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
دیک پوپ
دیک پوپ (Dick Pope؛ زادهٔ ) فیلم‌بردار اهل بریتانیا است.
او به‌خاطر همکاری بلندمدتش با مایک لی، کارگردان بریتانیایی، معروف است.
دیک پوپ موفق شد برای فیلم‌برداری فیلم آقای ترنر جایزهٔ بهترین فیلمبرداری جشنواره فیلم کن (۲۰۱۴) را از آنِ خود کند. او همچنین برای فیلم‌برداری شعبده‌باز (۲۰۰۶) نامزدِ دریافت جایزهٔ اسکار شد.
پوونگسک
پوونگسک یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در شهرستان پوونگسک واقع شده‌است. پوونگسک ۱۱٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای چاکوتس، ولگوگراد و نوتارسکو خواهرخوانده‌های پوونگسک هستند.
پیتر مک‌دونالد (کارگردان)
پیتر مک‌دونالد (Peter MacDonald؛ ۱۹۳۹ زادهٔ) یک کارگردان، مدیر فیلم‌برداری، تهیه‌کننده و همچنین یک دستیار کارگردان اهل بریتانیا است.
پیتر مک دونالد در سینما بیشتر در زمینه مدیر فیلم‌برداری و دستیار کارگردان فعالیت داشت. دو فیلم جنگی معروف او در مقام کارگردان بنام رمبو ۳ (۱۹۸۸) بابازی سیلوستر استالونه و لژیونر (۱۹۹۸) با بازی ژان کلود ون دام از آثار برجسته این فیلمساز بریتانیایی تبار است.
آثار کارگردانی
رمبو ۳ (۱۹۸۸)
پول بیشتر (۱۹۹۲)
داستان بی‌پایان ۳ (۱۹۹۴)
ماجراهای افراطی سوپر دیو (۲۰۰۰)
شاه میمون (مینی‌سریال) - (۲۰۰۱)
حمام شوکتیه
حمام شوکتیه مربوط به دوره پهلوی است و در بیرجند، خیابان برق، کوچه هادوی، مدرسه شوکتیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۳۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرگو (ابهام‌زدایی)
آرگو می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
فردی والدینگ
فردی والدینگ (Freddie Wadling؛ August 2, 1951 – 1951:8:2, June 2, 2016) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر اهل سوئد بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به هری و سونیا اشاره نمود.
ناکفای اریتره
ناکفای اریتره با کد ایزوی ERN، یکای پول رایج در کشور اریتره است. مسئولیت کنترل این یکای پول برعهدهٔ بانک اریتره قرار دارد.
ککران
ککران (رودان)، روستایی از توابع بخش رودخانه شهرستان رودان در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان رودخانه بر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
فتح‌الله فرود
فتح‌الله فرود (۱۲۸۰ مشهد - ۱۳۶۸) شهردار تهران، سناتور، نماینده مجلس شورای ملی و وکیل دادگستری بود.
پدرش فضل‏‌الله خان نبیل‏‌الدوله بود. پس از تحصیلات مقدماتى وارد مدرسه‏ ژاندارمرى شد و با درجه افسری در ژاندارمرى خراسان مامور خدمت شد. در زمانى كه كلنل محمدتقى ‏خان پسیان رئیس ژاندارمرى خراسان بود، سمت رئیس دفترى و آجودانى او را داشت. بعد از قیام و به قتل رسیدن كلنل، وى را به اتهام همكارى در قیام بازداشت كردند. چندى تحت تعقیب بود تا عفو شد.
پس از آزادی به تهران رفت و در مدرسه حقوق تحصیل کرد. چندى در وزارت فوائد عامه و زمانى در وزارت تجارت به خدمت اشتغال داشت. پس از آن حرفه‏ وكالت دادگسترى را پیشه‏ خود ساخت و به عضویت انجمن شهر تهران انتخاب شد. یك دوره هم ریاست انجمن با او بود.
فرود در سال ۱۳۲۲ به نمایندگی ساوه و زرند رسید كه همسرش املاک وسیعی در آن داشت (دوره چهاردهم). پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ نیز دو دوره نماینده تهران در مجلس شورای ملی بود. سپس شهردار تهران شد و براى عمران و آبادى جنوب شهر تهران تلاش بسیار كرد. در دوره نخست‌وزیری دكتر امینى بركنار شد و منزل خود را ستاد مبارزه علیه دولت امینى كرد. به دستور امینى بازداشت شد اما كارش به محاكمه نكشید.
در سال ۱۳۴۲ سناتور تهران شد و یك دوره‏ چهارساله در مجلس سنا بود اما در دوره‌های بعدی او را کنار گذاشتند.
سیارک ۱۱۶۲۵
سیارک ۱۱۶۲۵ یازده هزار و ششصد و بیست و پنجمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۶ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۷۰ است.
ساختار سرمایه
ساختار سرمایه، در دانش مالی، به روشی که شرکت از طریق آن سرمایه‌گذاری می‌کند، ساختار سرمایه گفته می‌شود. یک شرکت می‌تواند در سهام عادی یا ممتاز، از طریق درآمد کسب شده (که در شرکت حفظ شده‌است) یا از طریق دریافت بدهی، سرمایه‌گذاری کند؛ بعضی اوقات یک شرکت از ترکیب این ساختارها بمنظور سرمایه‌گذاری استفاده می‌کند.
هنگام تحلیل ساختار سرمایه نسبت بدهی‌های کوتاه مدت و بلند مدت در نظر گرفته می‌شود و در اینگونه مباحث هنگامی که به ساختار سرمایه اشاره می‌شود، معمولاً به نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام اشاره دارد، که بیان‌کننده میزان ریسک پذیری یک شرکت می‌باشد. معمولاً شرکت‌ها اغلب از طریق دریافت بدهی، سرمایه‌گذاری می‌کنند، که این روش همواره ریسک اعتباری زیادی را نیز برای این شرکت‌ها، در بر خواهد داشت.
باشگاه فوتبال لاهتی
باشگاه فوتبال لاهتی یک باشگاه فوتبال فنلاندی مستقر در شهر لاهتی است. این تیم در حال حاضر در لیگ برتر فوتبال فنلاند (Veikkausliiga)، پس از کسب مقام اول در لیگ دسته اول فوتبال فنلاند (Ykkönen) در فصل ۲۰۱۱ بازی می‌کند.
بازیکنان برجسته
مشهورترین بازیکنی که در این باشگاه مشغول به فعالیت بوده‌است، یاری لیتمانن است که در دو مقطع برای این باشگاه بازی نموده‌است. وی سابقه پوشیدن پیراهن تیم‌های بارسلونا و لیورپول را نیز در کارنامه دارد.
شرفدارکلا علیا
شرفدارکلا غلیا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساری در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان اسفیورد شوراب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۹۱۰نفر (۲۳۲خانوار) بوده‌است.
فرودگاه بین‌المللی پلایا دو اورو
فرودگاه بین‌المللی پلایا دو اورو (به زبان بومی: Manzanillo International Airport) یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا ZLO است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۲۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور مکزیک قرار دارد و در ارتفاع ۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
کاج مدیترانه‌ای
کاج‌های مدیترانه‌ای از ارتفاع سطح دریا تا ۱۷۰۰ متر بالای سطح دریا در مناطقی چون الجزایر و تونس رشد می‌کنند. ارتفاع این درختان بین ۱۵ تا ۲۵ متر و قطرشان از ۶۰ سانتی متر تا ۱ متر متغیر است. رنگ تنهٔ این درختان معمولاً قرمز-نارنجی است. طول برگ‌های خار مانند این کاج‌ها معمولاً ۶ تا ۱۲ سانتی متر است. رفتار این کاج‌ها در طول زندگی شان غالباً ثابت و بی تغییر است. گروهی از گیاه شناسان کاج ترک را از دسته کاج‌ها ی مدیترانه‌ای می‌دانستند، اگرچه کاج‌های ترک امروزه منقرض شده محسوب می‌شوند.
مخروط‌های کاج‌های مدیترانه‌ای طولی بین ۵ تا ۱۲ سانتی متر و عرضی معادل ۲ تا ۳ سانتی متر را دارا می‌باشند. این مخروط‌ها ابتدا سبز اند اما پس از ۲۴ ماه قرمز-قهوه‌ای می‌شوند و پس از چندین سال به اندازهٔ ۵ تا ۸ سانتی متر بازگشته و دانه‌هایی با طول ۵ تا ۶ میلی متر را از خویش عبور می‌دهند. دانه‌های خارج شده به کمک برگ‌های بالی شکلی با قطر ۲۰ میلی متر توسط باد پخش می‌شوند.
کاج‌های مشابه با این دسته از کاج‌ها وجود دارند همچون، کاج دریایی، کاج ترک و کاج جزایر قناری.
از این درختان به عنوان درختان تزئینی در پارک‌ها، جنگل‌ها و خیابان‌ها استفاده می‌شود و همچنین در صنایع چوبی کاربرد قابل توجهی را دارا می‌باشند.
پهنای باند
محدوده فرکانسی که یک موج می‌تواند با کمترین تضعیف منتشر شود به پهنای باند (bandwidth) معروف است. پهنای باند و میزان تأخیر پهنای باند از جمله واژه‌های متداول در دنیای شبکه‌های کامپیوتری است که به میزان انتقال داده توسط یک اتصال شبکه یا یک رابط، اشاره می‌کند. این واژه از رشته مهندسی برق اقتباس شده‌است. در این شاخه از علوم، پهنای باند نشان دهنده مجموع فاصله یا محدوده بین بالاترین و پائین‌ترین سیگنال بر روی کانال‌های مخابراتی باند است؛ که به منظور سنجش اندازه پهنای باند سیگنال از واحد هرتز استفاده می‌شود.
پهنای باند تنها عامل تعیین‌کننده سرعت یک شبکه از زاویه کاربران نبوده و یکی دیگر از عناصر تأثیرگذار، «میزان تأخیر» در یک شبکه‌است که می‌تواند برنامه‌های متعددی را که بر شبکه اجراء می‌گردند، تحت تأثیر قرار دهد.
مثال دیگری که می‌تواند به درک بهتر شما از این موضوع کمک کند، لوله‌های انتقال آب است. هر چقدر قطر لوله آب بزرگ‌تر باشد، امکان انتقال آب بیشتری از یک نقطه به نقطه دیگر وجود دارد. درست مثل پهنای باند، هر چه پهنای باند بیشتری وجود داشته باشد، امکان انتقال اطلاعات بیشتری را از یک نقطه به نقطه دیگر داریم. در واقع پهنای باند یا عرض باند به شما می‌گوید به‌طور هم‌زمان چند بیت می‌تواند از کنار هم رد شوند یا در طول محیط ارتباطی شما با شبکه جابه‌جا شوند. اگر خودتان هم فکر کنید شاید بتوانید مثال‌های بیشتر و بهتری برای درک بهتر موضوع متصور شوید. تنها نکته‌ای که ذکر آن لازم به نظر می‌رسد تفاوت اصلی در مثال‌های ذکر شده با پهنای باند است. در مثال‌های بالا هر چه تعداد خطوط یا پهنای اتوبان بیشتر باشد، تعداد ماشین بیشتری می‌توانند به‌طور هم‌زمان از کنار هم عبور کنند. همچنین هر چقدر قطر لوله‌های انتقال آب بیشتر باشد، حجم بیشتری از آب می‌تواند در هر لحظه منتقل شود. اما در وسایل مخابراتی و ارتباطی، صحبت از عرض یا پهنای فیزیکی نیست. به عبارت دیگر برای انتقال اطلاعات بیشتر در یک واحد زمان (مثلاً یک ثانیه) نیازی به پهن‌تر کردن یا عریض‌تر کردن محیط انتقال داده (مثلاً سیم یا فیبرنوری) نیست. در واقع در محیط‌های مخابراتی این مودم ‌ها هستند که وظیفه رد و بدل کردن اطلاعات را به عهده دارند. به عبارت دیگر، هر چه توانایی مودم شما بیشتر باشد، می‌تواند حجم بیشتری از اطلاعات را بر روی محیط انتقال جابه‌جا کند.
در وسایل مخابراتی، هم توانایی مودم‌ها و هم توانایی محیط‌های انتقال داده‌ها (کابل‌های مخابراتی) در سرعت انتقال داده‌ها تأثیرگذار هستند. به عبارت دیگر اگر گاهی با یک مودم مشخص مثلاً یک مودم 56k، یکبار با سرعت 52k به اینترنت وصل می‌شویم و بار دیگر با سرعت 49k، این مسئله برمی گردد به توانایی محیط انتقال داده‌ها.
آخرین نکته ضروری در این زمینه، واحد انتقال اطلاعات و ضرایب آن است. واحد انتقال اطلاعات بیت بر ثانیه است. در محیط تئوریک، هر میزان پهنای باند را می‌توان متصور شد. از یک بیت در ثانیه(bps 1) تا میلیون‌ها بیت بر ثانیه(Mbps) یا بیشتر. اما در محیط عملی معمولاً با محدودیت‌هایی روبرو هستیم؛ مثلاً نمی‌توان از یک شرکت ارائه دهنده خدمات پهنای باند (نظیر شرکت مخابرات ایران) درخواست پهنای باندی به میزان 913 Kbps کرد. کوچک‌ترین واحد رایج پهنای باند 64K است و معمولاً شرکت‌های مخابراتی جدولی را ارائه می‌دهند که نشان دهنده پهنای باندهایی است که امکان ارائه آن را دارند.
منابع
Basic User's Manual,IBM,1983,IBM,USA. Computer Operator Tranning,Advanced System INC,1974,Advanced System Inc,USA. Computer And Man,Richard G.Dorf,1974,Boyd & Farser Publishing Co. ,USA. شبکه‌های کامپیوتری - نویسنده اندرو س. تانن بام و دیوید ج. ودرال. ترجمه احسان ملکیان و مهندس علیرضا زارع پور. ویراست پنجم نشر نص
نشریه اینترنت - ایران
سایت صفر و یک
گرترود جیکل
گرترود جیکل (Gertrude Jekyll; ؛ ۲۹ نوامبر ۱۸۴۳ – 1843:11:29, December 8, 1932) باغبان، طراح باغ، هنرمند و نویسنده اهل انگلستان بود.
او بیش از ۴۰۰ باغ را در بریتانیا، اروپا و ایالات متحده آمریکا طراحی کرده‌است و بیش از ۱۰۰۰ مقاله در مجلات گوناگون نظیر «کانتری لایف» و «گاردن» (متعلق به ویلیام رابینسون) نوشت. علاقه‌مندان باغبانی در آمریکا و انگلستان، او را به صورت «یکی از پیشگامان برجستهٔ مؤثر در طراحی باغ» توصیف کرده‌اند.
او بابت فعالیت‌های هنری‌اش، برندهٔ افتخارها و نشان‌های گوناگونی شد که از آن میان می‌توان به «نشان افتخار ویکتوریا» اشاره کرد.
سال نو
سال نو روزی است که آغاز یک سال گاه‌شماری جدید را رقم می‌زند، و در آن سال‌شمارِ یک تقویم مشخص افزایش داده می‌شود. در بسیاری از فرهنگ‌ها، این رویداد را به مناسبت پایان سال قدیم و آغاز سال جدید جشن می‌گیرند. امروز در استفاده جهانی، سال جدید از گاه‌شماری میلادی در ۱ ژانویه اتفاق می‌افتد که عادتی از گاه‌شماری رومی می‌باشد.
سال نو پارسی، نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است که در کشورهای ایران، افغانستان، تاجیکستان و بخش‌های دیگری از آسیای جنوبی و دیگر نقاط دنیا به عنوان روز نخست سال جشن گرفته می‌شود. سال نو میلادی در ۱ ژانویه هر سال اتفاق می‌افتد و بیشترین استفاده را در کشورهای دنیا دارد. در ۱ ژانویه ۱۶۰۰ میلادی، اسکاتلند نخستین کشوری بود که ۱ ژانویه را به عنوان نخستین روز سال اتخاذ کرد. گاهشمارهای متعددی هستند که به صورت استفاده منطقه ای باقی می‌ماند و سال نو را منحصراً سنجش می‌کند.
سال نو خورشیدی
معمولاً سال نو را در نخستین روز بهار جشن می‌گیرند. در این حالت، سال نو از لحظه اعتدال بهاری یا همان ((لحظه تحویل سال نو و جدید خورشیدی)) آغاز می‌شود. در دانش ستاره‌شناسی، اعتدال بهاری یا اعتدال ربیعی در نیم‌کره شمالی زمین به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از صفحه استوای زمین می‌گذرد و به سوی شمال آسمان می‌رود. این لحظه، لحظه اول برج حمل نامیده می‌شود، و در گاه‌شماری هجری خورشیدی با نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین برابر است. این روز را در بسیاری از کشورهای آسیای میانه نوروز می‌نامند. این روز در گاه‌شماری میلادی با ۲۱ یا ۲۲ مارس مطابقت دارد.
نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار ۱ فروردین در ایران مطابق با ۱ حمل در افغانستان و دیگر کشورهای برگزارکننده نوروز است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است.
جغرافیای نوروز با نام نوروز یا مشابه آن، سراسر خاورمیانه، بالکان، قزاقستان، تاتارستان، در آسیای میانه چین شرقی (ترکستان چین)، سودان، زنگبار، در آسیای کوچک سراسر قفقاز تا آستراخان و نیز آمریکای شمالی، هندوستان، پاکستان، بنگلادش، بوتان، نپال و تبت را شامل می‌شود. همچنین کشورهایی مانند مصر و چین جزو سرزمین‌هایی نیستند که در آنها نوروز جشن گرفته می‌شد، اما امروزه جشن‌هایی مشابه جشن نوروز در این کشورها برگزار می‌شود. سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۰ با تصویب یک قطعنامه در مقر سازمان در نیویورک، عید نوروز را به عنوان روز بین‌المللی نوروز و فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت.
سال نو میلادی
در کشورهایی که از گاه‌شمار (تقویم) میلادی استفاده می‌کنند، سال نو معمولاً در یکم ژانویه برگزار می‌گردد. راسته ماه‌ها در گاه‌شمار رومی، از زمان پادشاه نوما پومپیلیوس در حدود ۷۰۰ پیش از میلاد، از ژانویه تا دسامبر می‌باشد. در حال حاضر، جشن گرفتن سال نو یکی از بزرگترین رویدادهای جهانی می‌باشد. در شب ۳۱ دسامبر هر سال، آخرین روز یک سال میلادی و روز قبل از روز سال نو در بسیاری از کشورهای جهان، عموماً قاره‌های اروپا، آمریکا، استرالیا و بخش‌هایی از آسیا و آفریقا مراسم سال نو برگزار می‌شود. در فرهنگ جدید غرب این روز با گردهمایی‌هایی در مجالس و مهمانی‌ها برگزار می‌شود که انتقال سال را ساعت ۱۲:۰۰ شب جشن می‌گیرند.
بسیاری از فرهنگ‌ها در این شب از آتش‌بازی و دیگر روش‌های پرصدا برای جشن گرفتن استفاده می‌کنند. شب سال نو به صورت جهانی مطابق با تولد مسیح یا عرف‌نامه پس از میلاد در کشورهای مسیحی و حتی غیر مسیحی در ۳۱ دسامبر برپا می‌شود. شب سال نو همچنین به عنوان هفتمین روز کریسمس در مسیحیت غربی شناخته می‌شود.
نمونه‌هایی از آتش بازیهای شب سال نو را می‌توان با شهرهای سیدنی، ولپریسو، لندن و نیویورک مثال زد. سیدنی، ۸۰٬۰۰۰ آتش‌بازی را در نیمه‌شب برگزار کرد و بیش از یک و نیم میلیون شرکت‌کننده داشت. همچنین این رویداد بزرگترین رویداد دیده شده در سال ۲۰۰۹ از تلویزیون بود. در ولپریسو شیلی بیش از دو میلیون تماشاچی، نظاره‌گر بزرگترین آتش بازی بودند که در مکانی بزرگتر از ۲۱ کیلومتر از آتش‌بازی در بندر تجارتی شهر در ۲۵ دقیقه از شادی و سرور برگزار شد. لندن زمانی که ساعت بیگ بن نیمه‌شب را در شب سال نو اعلام می‌کند، در اطراف چشم لندن با آتش‌بازی بسیاری بزرگی همراه می‌باشد. در نیویورک در کنار میدان تایمز جشن روی یک توپ کریستالی بزرگ متمرکز می‌شود که یک دقیقه تا آغاز سال جدید را ثانیه‌شماری می‌کند.
در هند
در هندوستان تقویم‌های مختلفی در بین گروه‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ بنابراین سال جدید در مواقع مختلفی جشن گرفته می‌شود که بستگی دارد در چه روزی و در چه تقویمی به آن اشاره شده. روز نو در یکم ژانویه در تقویم گریگوری، یک تعطیلی محدود در هندوستان است. مردم در تمام نقاط هندوستان در فعالیت‌های مختلف مانند آوازخوانی، بازی و سرگرمی، رقص، و مهمانی شرکت می‌کنند. در شهرهای بزرگ مانند بمبئی، دهلی، بنگلور و چنای، کنسرت‌های زنده ای سازماندهی می‌شوند که ستارگان بالیوود نیز در آنها شرکت می‌کنند.
جشن‌های دیگر سال نو
شهرهای زیادی در دنیا سال نو را جشن می‌گیرند. سال نو عموماً همراه با آتش‌بازی، ساز و سرود و دیگر فستیوال‌ها جشن گرفته می‌شود. نوع، جشن و تاریخ سال نو در کشورهای مختلف مطابق به فرهنگ و تاریخ هر جامعه متفاوت است.
نام‌های دریای خزر
نام دریای شمال ایران در زبان انگلیسی Caspian Sea است. این دریا در زبان کشورهای ساحلی آن مانند فارسی و ترکی آذربایجانی و غیره رسماً دریای خزر نامیده می‌شود و بحر قزوین در کشورهای عربی و بعضی کشورهای آفریقایی و مسلمان کاربرد دارد.
کاسپین شکل فرانسوی نام کاسپی است که با پسوند فرانسوی ian- ساخته شده که پسوندی مربوط به زبان فارسی نیست.
همان‌گونه که در مورد بسیاری دیگر از عوارض جغرافیایی جهان رایج است، برای دریای شمال ایران نیز نام‌های متفاوتی در زمان‌های گوناگون استفاده شده‌است. در زبان‌های ترکی نام دریای خزر رایج است، همچنین در زبان فارسی نیز نام‌های دریای خزر و دریای مازندران کاربرد دارد. امروزه نام رسمی آن در زبان عربی بحرالقزوین است اما در متن‌های قدیمی تر نام‌های دیگر و به‌خصوص بحر خزر نیز بکار رفته‌است. وجود بیشتر از ۴۰ نام در طول تاریخ برای این دریا نشانگر قدمت تمدن و کثرت اقوام و شهرنشینان کرانه این دریا است. نام‌های مختلف این دریا از ۵ منبع اصلی ریشه گرفته‌اند:
در زمان قدیم، معمولاً پدیده‌های جغرافیایی و دریاها را به نام اقوام یا شهرهای مهم یا فرمانروایان اطراف، نام‌گذاری می‌کردند، از جمله تبرستان، ساری، گرگان، کاسپین، قزوین، هیرکانی، تپور، گیلان، دیلم، آلبان، باکو، شیروان.
در ایران
کمیته تخصصی نام‌نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی ایران در جلسه مورخ ۱۳۸۱/۹/۱۸ این کمیته مستقر در سازمان نقشه‌برداری کشور متن ذیل را به تصویب رساند: علت صدور این مصوبه آن بودکه در داخل کشور بعضی از وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها برای دریای شمال ایران نام‌های جداگانه‌ای بکار می‌برد که این مغایر با مصوبات سازمان ملل و سازمان هوانوردی بین‌المللی و دریانوردی بین‌المللی بود. بنا بر استعلامی که از وزارت خارجه به عمل آمد، آن وزارت‌خانه اعلام کرد نام انگلیسی دریای شمال ایران Caspian Sea است و نام آن در زبان ترکی و فارسی خزر و در زبان عربی هر دو نام قزوین و خزر بکار می‌رود و در تمام اسناد بین‌المللی که یک طرف آن ایران بوده همواره نام خزر بکار رفته‌است و دریای مازندران هم یک نام محلی است که فقط درایران گاهی در متون رسمی بکار می‌رود. به گفته «محمد عجم»، حقوقدان، در ایران کاسپی را هم می‌توان به‌کار برد.
نام‌های اصلی
در گذشته تاریخ نویسان و جغرافی‌نگاران دریاها را با نام اقوام ساکن ساحل آن‌ها مشخص می‌کردند. این شیوه نه تنها در ایران بلکه در غرب آسیا و اروپا رایج بود. با پیشرفتهای بعدی در دانش جغرافیا از تعدد نامها کاسته شد. در نوشته‌های مؤلفان مشهور یونان و روم به جز نام مشهور هیرکانی، به سبب آشنایی بیشتر با نواحی غربی دریای شمال ایران آن را کاسپی، گاه دریای اسکیت‌ها (سکاها) و دریای آلبانیا نامیدند، ولی جغرافی نویسان ایران و سرزمین‌های نزدیک به آن جز نام مشهورتر هیرکان (جرجان) به دلیل آشنایی بیشتر با اقوام ساکن کرانه جنوبی آن را با نام اقوام ساحلی مشخص می‌کردند. از آثار جغرافیایی ایران باستان منابعی بر جای نمانده ولی در آثار نخستین سده‌های اسلامی، مسعودی در ذکر نام دریای شمال ایران از دریای خزری، باب و ابواب (دربند قفقاز)، و دریای ارمینیه (ارمنستان)، آذربایجان، موقان، گیل (گیلان)، دیلم، آبسکون و به دیگر سخن ساحل گرگان و طبرستان و دیگر اقوام غیر عرب نام می‌برد که بر کرانه‌های آن سکنی دارند و می‌گوید به دلیل پیوستگی به خوارزم خراسان بعضی بدان دریای خراسان می‌گویند. در کتابی دیگر او می‌نویسد که دریا معروف به بحر باب والابواب و خزر و گیل و دیلم و طبرستان است و اقسام طوایف ترک بر ساحل آن سکنی دارند. او از معدود دانشمندانی ست که دریای شمال ایران را دریاچه (بحیره) نامید و نوشت که بزرگ‌ترین دریاچه جهان است. محمد بن موسی خوارزمی، در نقشه جهان این دریا را دریای جرجان نامیده‌است. او این دریا را با نام‌های دریای خوارزم، دریای گرگان، دریای طبرستان و دریای دیلم معرفی کرده و این نام را متعلق به دریای واحدی دانسته‌است. «بحر خوارزم و بحر جرجان و طبرستان و الدیلم واحد». با گذشت زمان نام خزر هم بر این دریا نهاده شد و در ردیف نام‌های متعدد این دریا قرار گرفت.
بحر خزر
در هیچ‌یک از نوشته‌های مؤلفان شرقی و غربی دوران پیش از اسلام نامی از «خزر» بر دریای شمال ایران دیده نشده‌است. در نوشته‌های مؤلفین اسلامی، این دریا در کنار نام‌های دیگر، خزر هم نامیده شده‌است. تا پیش از حمله عرب به قفقاز در اسناد دیده نشده این دریا را «دریای خزر» بنامند. در آغاز سدهٔ هفتم میلادی قوم خزر در دشت‌های سفلای رود تِرِکْ و رود ولگا و شمال قفقاز سکنی داشتند.
خزرها در بین شمال غربی دریا و دریای سیاه سکونت داشتند و به دین یهودیت گرویده بودند. بنا به منابع تاریخی، آنان از نژاد زرد (اصفر) بودند. قوم خزر گاه‌وبیگاه به ایران و اقوام همسایه حمله می‌کردند و همسایه‌ها از دست آن‌ها و وحشی گری قوم خزر آسایش نداشتند و پیوسته از تجاوزات قوم خزر در وحشت به سر می‌بردند. آن‌ها در زمان سقوط ساسانیان حکومت قدرتمندی تشکیل دادند و با اعراب جنگ‌های خونینی داشتند. خزرها به همراه دیگر اقوام بیابان‌گرد شمال قفقاز، در زمان ساسانیان، بارها و بارها به سرزمین ایران می‌تاختند و پس از حضور کوتاه مدت خود معمولاً به دست سپاه ساسانی از مرزهای ایران بیرون رانده می‌شدند. این قوم هم‍واره با بیزانس بر ضد ایران هم‌پیمان بود. بنای استحکامات بزرگی چون شهر دربند در شمال قفقاز در عهد ساسانیان، که برای جلوگیری از حملات خزران صورت گرفت، هنوز پا برجاست. و کوتاه‌سازی دست ایرانیان از این دریا برمی‌گردد. بنای استحکامات بزرگی چون شهر دربند یا (باب‌الابواب) در شمال قفقاز در عهد ساسانیان، که برای جلوگیری از حملات خزران صورت گرفت، هنوز پا برجاست. به نوشته عنایت‌الله رضا، «خزران»، در زمان خسرو انوشیروان در قرن ششم میلادی از بقایای آن‌ها به ناحیه شمال قفقاز آمدند و به‌طور کلی در منطقه بخش وسطا و جنوبی رود ولگا زندگی می‌کردند و این، هیچ ربطی به دریای شمال ایران نداشته و فاصله قوم خزر تا این دریا بسیار زیاد بوده‌است. او با اشاره به بررسی‌هایش برای پی بردن به دلیل نام‌گذاری دریای شمال ایران به نام خزر و آوردن اسم خزر در متون عربی، معتقد است: تا قرن چهارم هجری قمری اصلاً نام خزر بر دریای شمال ایران گذاشته نشده‌است؛ مثلاً در کتاب «خوارزمی» و «فضلان» اصلاً اسمی از خزر نیست. در دوره بنی‌امیه که حاکمان عرب، قفقاز را گرفتند، گروه مقابل خزر که با رم شرقی و بیزانس متحد بود، هنوز به‌طور کامل شکل نگرفته بود و غارتگری می‌کرد؛ از طریق رود کر به عرب‌ها حمله کرد. عرب‌ها به این دلیل که آن‌ها از رود کر حمله کردند، گمان کردند، از دریا به این رود آمده‌اند، پس استنباط کردند که گویا این دریا، دریای خزر است. به همین دلیل، آن را بر مبنای گفته‌ها، «بحر الخزر» نامیدند. نام خزر برای نخستین بار در کتاب «حدود العالم» و در کنار نام دریای جرجان، طبرستان و دیگر نام‌ها ذکر شده‌است. اما در متون غربی قدیم، دو نام مشهور «هیرکانی و «ورکانه» تغییر یافته از گرگان و معرب آن به صورت ارقانی بکار رفته بعدها در دوره اسلامی عرب‌ها آن را مستقیماً از گرگان به صورت «جرجانیه» بکار بردند و «کاسپی» نیز از نام‌های بسیار کهن بجا مانده‌است.
از جمله در معجم البلدان یاقوت حموی آمده‌است: بحر خزر همان بحر طبرستان وجرجان و آبسکون است همه این‌ها یک دریا است، بحر خراسانی وجیلی هم گفته شده‌است، و حمزة اصفهانی نوشته‌است: اسم آن به فارسی" زراه أکفودة " یا "أکفودة دریاً است و ارسطو گفته‌است أرقانیا (هیرکانی-گرگان) بعضی گفته‌اند خوارزم و إصطخری گفته‌است بحر خزر. در شرقی آن دیلم و طبرستان وجرجان (گرگان) است و در غرب آن آلان من جبال قبق (احتمالاً قبچاق) تا حدود السریر وبلاد خزر و در جنوبی آن الجیل (گیل) وبعض دیلم است، وبحر خزر به دریاهای دیگر وصل نیست. بر خلاف بحر القلزم وبحر فارس ته آن گل و لای است و (نه ماسه و صخره) در بحر فارس بعضی جاها ته دریا دیده می‌شود به دلیل زلال بودن ولی خزر زلال نیست و در آن لوءلوء وجود ندارد جزایر آن برخلاف جزایر بحر فارس و بحر روم مسکونی نیست." دریاهای سیاه و آزوف هم در روزگار فعالیت خانات خزر، خزر نامیده شده‌اند.
کاسپین
کاسپین نامی است که اروپائی‌ها و دیگر مردمان جهان برای دریای شمال ایران به‌کار می‌برند. فارسی زبانان نیز از جمله تاجیکان آن را هم «کاسپین» می‌نامند. کاسپین خود از نام قوم کاسپی (یا کاسّی) گرفته شده‌است که قبل از آریایی‌ها در سواحل جنوب غربی دریای کاسپین جایی در شمال یا جنوب رود کر واقع در قفقاز جنوبی می‌زیستند. اکثر محققان کاسپی را با پایتاکاران که سرزمینی ما بین دو رود کُر و ارس بود یکی می‌دانند. به اعتقاد ارنست هرتسفلد برخی منابع کاسی‌ها و کاسپی‌ها را دو قوم نام برده‌اند اما بنظر می‌رسد این دو نام هر دو یک ریشه داشته باشد. به گفته یوزف مارکوارت کاسی‌ها همچون تپورها قومی گسترده پیش از آریایی‌ها بوده‌اند که به وسیلهٔ اقوام مهاجر ایرانی به نواحی کوهستانی عقب رانده شدند. بنابر جلد دوم کتاب تاریخ ایران کمبریج کاسی‌ها در سده ۱۸ پیش از میلاد در منطقه لرستان امروزی زیست می‌کردند و بازماندگانی از این مردم تا دوره اسکندر مقدونی با نام کاسایی (Cossaei) در منطقه زاگرس حضور داشتند. دیاکونوف تاریخ ظهور قوم کاس را قرن هجدهم قبل از میلاد می‌داند و منشأ آن را ارتفاعات زاگرس می‌داند. کهن‌ترین سند مکتوب زبان فارسی، شاهنامه کوس را جائی در طبرستان یعنی مازندران فعلی در نزدیکی شهر آمل توصیف می‌کند. فردوسی در شاهنامه ضمن توصیف سرگذشت فریدون، او را مدتی مقیم کوس می‌داند و چنین می‌سراید:
کوس‌رز آمل، کاسِ ناتل‌کنار نور، کاسگرمحله نور، کاسمان کلای بابل و کَسلیان سوادکوه از نام‌های برگرفته از قوم کاس در سرزمین باستانی تپورستان و مازندران می‌باشد. به گفته علی‌اصغر یوسفی‌نیا نام کاس در زبان طبری به عنوان صفت برای هرچیز بی‌رنگ گرفته تا چشمان کبود و زاغ و دودی روشن استفاده می‌شود.
«سی» در زبان گیلکی به معنی صخره (مثال: در سی‌پورد و سی‌بون و…) و «پی» به معنی جلگه‌است و به این صورت کاس‌های ساکن جلگه کاسپی‌ها نام گرفته‌اند.
برتولت - یکی از بزرگ‌ترین خاورشناسان جهان - در نوشته‌هایش، «کاسپ» را جمع «کاس» خوانده و نوشته‌است، اسم این قوم «کاس» بوده‌است. در گیلان هنوز هم این نام مانند «کاس آقاً و» کاس خانوم «برای افراد سفیدرو وجود دارد. این اصطلاح هنوز در گیلکی وجود دارد؛ و نیز گیلکها برای اشاره به زمان بسیار قدیم از عبارت «کوسپیت ایام» که در واقع کاسپت ایام و به معنی دوران کاسپت‌ها می‌باشد استفاده می‌کنند. همچنین در متون جغرافیایی جهان در نوشته‌های استرابو، هرودت و دیگران، نام هیرکانی‌ها و کاسپی وجود دارد. نام هیرکانی را مردمی که در شرق این دریا زندگی می‌کردند، بیش‌تر به‌کار می‌بردند و مردمی که در غرب این دریا زندگی می‌کردند، نام «کاسپی» را بیش‌تر استفاده می‌کردند. به همین دلیل، در متون دوره اشکانی - از جمله نوشته استرابو - هر دو نام هیرکانی و کاسپی دیده می‌شود و در عین حال، نقشه‌های جغرافیایی اروپایی بیشتر کاسپین را نشان می‌دهند و متن‌های عربی معرب شده کاسپین را به صورت قزبین و قزوین بکار برده‌اند. نام «کاسپی» یا دیگر نام‌های قدیمی دریای شمال ایران گاهی به دریای خزر یا دریای مازندران توسط برخی مترجمان ایرانی در دو قرن اخیر ترجمه شده‌است. در خصوص ریشه کاسپین اتفاق نظر وجود نداردبعضی آن را از کاوسپی به معنی گاوسپید دانسته‌اند که به یکی از اقوام منطقه اطلاق شده‌است. بعضی آن را نام دو قوم می‌دانند اما آنچه اتفاق وجود دارداین است که کاسپی و کاسپیان به یک قوم اطلاق می‌شده که بداخل فلات ایران مهاجرت کرده‌اند. به نوشته عنایت‌الله رضا: «کاسپین»، اصطلاحی است که فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها برای دریای شمال ایران به‌کار می‌برند و ایرانیان نیز به غلط آن را «کاسپین» می‌نامند. «کاسپین» چون با پسوند توسط انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها گفته می‌شود، «کاسپین» بیان می‌شود، درحالی که اگر بخواهیم با پسوند فارسی «کاس» را تلفظ کنیم، به دلیل گرفتن «یای نسبت» باید «کاسپی» بگوییم، همان‌گونه که بقیه کشورها این دریا را با پسوند خود بیان می‌کنند. نام دریای «کاسپی» در زبان یونانی Kaspia Thalassa، لاتینی Mare Caspitum و انگلیسی Caspian Sea است. اگر بخواهیم به صورت مفرد با پسوند فارسی، آن را تلفظ کنیم، به دلیل گرفتن «یای نسبت» باید «کاسی» یا «کاسپی» بگوییم، همان‌گونه که بقیهٔ کشورها این دریای را با پسوند خود بیان می‌کنند. نام دریایٔ «کاسپی» در زبان یونانی Kaspia Thalassa، لاتینی Mare Caspium و در آلمانی Caspisches see در انگلیسی Caspian Sea است. به‌طور کلی دو نام «هیرکانی‌ها» و «کاسپی» قدیمی‌ترین نام‌های این دریا هستند و آنهارا باید اساس گرفت.
رضا به‌طور کلی دو نام هیرکانی‌هاً و کاسپی را اساس می‌گیرد. وسیع نبودن گستره اقوام شرقی ایران برای نگه‌داشتن نام هیرکانی‌هاً و تبدیل این نام در عربی به «جرجانیه» از دلایل متروک شدن نام هیرکانی در متون جغرافیایی غربی است و به همین دلیل، نام هیرکانی جای خود را به نام اصلی دریای شمال ایران، یعنی کاسپی داد.
هیرکان/ گرگان
دریای گرگان یا دریای ورکانه قدیمی‌ترین نام ثبت شده دریای شمال ایران است. نام این دریاچهٔ بزرگ در عهد هخامنشیان و همچنین اشکانیان است که در واقع یک ساتراپی (شهربانی یا در واقع استانداری امروزین) بوده‌است. ورکانه نام پارسی آن و هیرکانیا ([Hyrcania]) نام یونانیش می‌باشد. این نامگذاری بدان جهت است که ورک به معنی گرگ در طبری (ورگ گفته می‌شود) امروزین و ورکانه به معنی همان گرگان است و هیرکانیا گرگان بزرگ‌ترین و آبادترین شهر در اطراف آن دریا بود. نام یونانی آن هیرکانیا (Hyrcania) نامی علمی است که غربیان به جنگل‌ها و ببرهای شمال ایران داده‌اند. اعرابی که به تازگی به ایران تاخته بودند آن را دریای گرگان (بحر جرجان) می‌نامیده‌اند.
تپورستان/تبرستان
دریای تپورستان، تبرستان یا طبرستان نام دیگری است که در منابع کهن آمده‌است. نام طبرستان پیش از اسلام بصورت تپورستان بود که ریشه در نام قوم تپور دارد که در شمال ایران سکونت داشتند و پس از اسلام طبری نام گرفتند. در اسنادی که در مؤسسات تاریخ‌شناسی روسیه است آمده که نوجین زیس در قرن دوازدهم نوشته‌است که ایرانیان این دریا را قرن‌ها دریای تبرستان می‌خواندند، ولی چون واژهٔ مازندران میان بومیان تبرستان جایگزین گشته، آن را دریاچهٔ مازندران (دریاچه مازندران! در این جمله ترجمه مشکوک است) می‌خوانند، علی‌رغم اینکه در اسطوره‌ها نام مازندران بسیار کهن است و نام اسطوره دریای مازندران هم در نگهبان دریای مازندران آمده اما نام دریای مازندران برای دریای شمال ایران در دویست سال اخیر در نقشه‌ها رایج شده‌است. نام دریای مازندران و دریای خزر در ۵۰ سال گذشته در رسانه‌های گروهی ایران رایج بوده و در سال ۱۳۶۱ دولت نام دریای مازندران را نام رسمی اعلام کرد. اما همچنان هر دو نام به‌طور متناوب بکار می‌رفت. دومین همایش همایش ژئوماتیک اردیبهشت ۱۳۸۲ سازمان نقشه‌برداری کشور دبیرخانه کمیته یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی. مقاله «اسامی جغرافیایی باستانی میراث بشریت پژوهشی در مورد دو نام خلیج فارس و خزر و چالشهای فراروی.».
، گذشته از آن نام دریای تبرستان به دلیل مجاورت دولت تبرستان به آن بوده‌است، نام‌های جرجان، ساری، خراسان، گیلان که زمانی بر روی این دریا بوده‌است، همگی به مناطقی از تبرستان باستانی (که مازندران امروزی باقیماندهٔ آن است) برمی‌گردد. به اعتقاد عنایت‌الله رضا، اصلاً سرزمین شمال ایران، در طول تاریخ نام مازندران نداشته، بلکه نخست «تپوران» و بعدها در دوره اسلامی «طبرستان» نامیده می‌شده‌است. درحالی که مازندران نام ناحیه‌ای در شرق سیستان در شمال هند و در نزدیک ناحیه رود سند بوده‌است. مأخذ قدیمی‌تری مانند «معجم البلدان» یاقوت حموی در این باره به صراحت می‌نویسد: «من بسیار تلاش کردم تا ببینم نام مازندران از کجا بر این ناحیه در شمال ایران وجود داشته و هرچه گشتم، دلیلی بر این کار پیدا نکردم. معلوم است که این نام، نوساخته‌است.» همچنین در کتاب «تاریخ طبرستان»، ابن اسفندیار نیز می‌گوید: «نام محدث است.» به اعتقاد او بدین ترتیب نام دریای مازندران به عنوان نخستین نام برای دریای شمال ایران منتفی است.
قزوین
بحر قزوین یکی از نام‌هایی است که در دوران اسلامی برای نامیدن دریای مازندران از آن استفاده می‌شد. منطقه قزوین در دوران اسلامی دارالمرز نامیده می‌شد و این ناحیه جز آخرین فتوحات مسلمانان به‌شمار می‌رفت و فتوحات اعراب تا قزوین ادامه داشت و در قزوین متوقف شده بود. به گفته مورخین صدر اسلام همچون مسعودی و بلاذری در عهد قدیم شهر قزوین را کشوین می‌نامیدند. شهر امروزی قزوین معرب کشوین می‌باشد. به اعتقاد برخی محققین نام کشوین همچون کاشان با نام قوم کاشی مرتبط می‌باشد. به اعتقاد برخی محققین قزوین عربی شده از کاسپین است و کاسپین جمع یا لاتین شده کاسی است. این نام امروزه از سوی کشورهای عربی و در زبان اردو به شکل بحر القزوین و بحیره قزوین به کار می‌رود. حمدالله مستوفی نوشته‌است که قزوین عربی شده کشوین یا کچ بین است. اما این نظر را زبانشناسی امروزی تأیید نمی‌کند زیرا هیچ سند دیگری نیز این نظر را نیاورده‌است اما در متون فارسی و در شاهنامه از کاس و کوس و کاسی سخن به میان آمده‌است؛ و برتولت معتقد است کاسپین جمع کاسی است. کاسپین نامی است که از دوره هرودوت همواره در متون لاتین برای دریای شمال ایران بکار رفته‌است. در متون روسی کاسپ هم آمده‌است.
گیلان
کهن‌ترین سندی که در آن از دریای شمال ایران به نام دریای گیلان نام برده شده، کتاب مفقوده «خوتای نامگ» نگارش یافته در سده‌های ششم تا هفتم میلادی یعنی در سال‌های پایانی پادشاهی سلسله ساسانیان بوده‌است. پس از حدود ۴۰۰ سال بعد از نگارش کتاب خوتای نامگ، فردوسی در شاهنامه از طریق ترجمه متن زبان پهلوی خدای نامه به زبان نثر فارسی دری، به تنظیم شاهنامه دست‌زد و در دو بیت از دریای شمال ایران به عنوان دریای گیلان نام برد.
دریای مازندران
نخستین بار حکیم زجاجی شاعر قرن هفتم در کتاب همایون نامه به نام دریا مازندران اشاره می‌کند و پس از وی حافظ ابرو مورخ قرن هشتم در کتاب زبدة التواریخ به نام دریا مازندران اشاره می‌کند. به اعتقاد عنایت‌الله رضا هیچگاه در متون و آثار مورخان و جغرافی نگاران این دریا، مازندران نام نداشته‌است. ایرانیان تنها مردمی هستند که از ۷۰ سال پیش این دریا را مازندران می‌نامند. در حدود سال ۱۳۱۶ نام مازندران بر این دریا نهاده شد. این در اما بر اساس مجله پیام دریا مهر و آذر ۱۳۸۳ نام مازندران در ادبیات اسطوره‌ای بسیار قدیمی است اگرچه به درستی مشخص نیست دریای مازندران به عنوان یک پدیده جغرافیایی از چه زمانی مرسوم شده‌است. اما در اولین نقشه‌های مهندسی ایرانی در دوره قاجار نام دریای مازندران در کنار خزر قرار گرفته‌است؛ و ظاهراً واژه نگهبان دریای مازندران به صورت اسطوره‌ای در «شبرنگ نامه»، کتاب حماسی سده هفتم هجری، در اشاره به یک خدای مانند آپلو یا ابوالهول در افسانه‌های یونانی از آن یاد شده‌است؛ و عده‌ای پیکره سنگی بابا داوود عنبران را مصداق همان نگهبان دریای مازندران دانسته‌اند. در آثار جغرافیایی که از عهد ساسانی و نخستین سده‌های اسلامی بر جام مانده‌است نامی از مازندران نیست؛ مثلاً در نوشته جغرافیایی ارمنی که بعضی آن را به موسس خورناتسی تاریخ‌نگار ارمنی سده ۵ میلادی و گروهی به آنانیا شیراکاتسی جغرافیدانان ارمنی سده ۷ نسبت داده‌اند و در آن به معرفی سرزمین، شهرها و شهرستان‌های ایران پرداخته شده نامی از مازندران نیست. در آثار جغرافیایی سده‌های نخستین اسلامی از جمله صورالاقالیم ابوزید بلخی، المسالک و ممالک ابن خردادبه، کتاب الجعفر قدامه بن جعفر، مسالک و ممالک اصطخری، صوره الارض ابن حوقل، البلدان ابن فقیه و حدودالعالم نامی از مازندران نیست. در آثار قرون ۱–۴ قمری از جمله فتوح البلدان بلاذری، تاریخ سنی ملوک الارض حمزه اصفهانی و تاریخ طبری نامی از مازندران نیست. از سده ۵ اشاره‌هایی به آن شده ولی مازندران مورد اشاره فردوسی و گردیزی هیچ ارتباطی به مازندران کنونی بین گرگان و گیلان ندارد. فردوسی آن را در کنار هند و گردیزی و سیستانی در یمن و شام می‌دانند. فردوسی جایگاه فریدون و نواده اش منوچهر را ساری و آمل و تمیشه نوشته‌است ولی هنگام صحبت پیرامون جایگاه آنان به دریای گیلان اشاره کرده ولی نامی از مازندران در این منطقه نبرده‌است.
همچنین فردوسی در شاهنامه در دوران لشکرکشی اعراب به ایران در زمان یزدگرد سوم به اقوام طبری در مازندران اشاره می‌کند:
ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می‌نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده‌سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می‌باشد و از طرف غربی ملاط می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می‌گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، گرگان و مازندران هر دو را در بر می‌گرفت. به نوشته صادق کیا مازندران شاهنامه طبرستان نیست بلکه سرزمینی ست جدا از ایران با مردمانی ناایرانی. در بخش تاریخی شاهنامه دو مورد به مازندران اشاره شده که مؤید جدایی مازندران از ایران به ویژه طبرستان است. از سده ۵ کم‌کم نام مازندران در مناطق شمال ایران ظاهر شد. با انتشار این نام مازندران تدریجاً جایگزین طبرستان شد تا جایی که در قرن ۷ یاقوت حموی را طبرستان را سرزمینی در مازندران نامید. او می‌نویسد که نوانتسه این نام را در کتاب‌های پیشینیان نیافته، و این سرزمین را میان ری و قومس و دریای دیلم و گیل واقع است. ابن اسفندیار می‌گوید این نام از زمان‌های اخیر جای طبرستان متداول شده‌است. او منسوب این ولایت را «موزاندرون» می‌داند، چرا که موز کوهی ست که از گیلان تا به لار و قصران کشیده شده‌است و تا جاجرم، یعنی این درون کوه موز است. سید ظهیرالدین مرعشی نام مازندران را نوساخته و جدید می‌داند و می‌نویسند ازمار نام کوهیست که از گیلان تا لار و قصران کشیده شده‌است و درون دیواری را که مازیار دستور ساختن اش را داد مازندرون می‌گفتند. برخی مازندران را برگرفته از نام مازندر که در پهلوی به نام بزرگ است و برای برخی دیوان به کار می‌رفته‌است می‌نامند. نام «دریای مازندران» برای اولین بار در سال ۱۲۱۴ هجری قمری در یک نقشه که توسط محمدرضا قره چی داغی تهیه شده‌است به صورت پرانتز در کنار نام خزر قرار گرفته‌است و از آن زمان مرسوم شده‌است.
انتقاد به نام قوم مهاجم خزر
پنجم ژوئیهٔ سال ۵۲۷ میلادی که بر پایهٔ برابر گذاری‌های گاهشماری، همان ۱۴ تیر ماه خورشیدی است، قباد ساسانی توانست قوم خزر را که به خاک ایران زمین وارد شده بودند، تا آنسوی رودخانه ولگاه براند. در چنین روزی قباد ساسانی، فرمان داد تا شهر دربند و دژ دربند بازسازی شود. این دژ شهر که هنوز نام پهلوی بر خود دارد و در جمهوری داغستان روسیه واقع است شمالی‌ترین مرزبانی ایران در زمان ساسانیان بوده‌است، جایی میان دریای کاسپین و کوه‌های قفقاز در میانه یک تنگه. بنابر کتیبه پهلوی که بر دیوارهای سنگی این شهر نصب است، دژ دربند به فرمان خسرو انوشیروان، ساخته می‌شود تا جلوی تازش اقوام شمالی گرفته شود و قباد، پسر خسرو انوشیروان، پس از واپس راندن خزرها، در پیروز نامه‌ای که بر سنگ‌های شهر دربند نقش است داستان این پیروزی و فرمانش به بازسازی را نقل کرده‌است. خزرها یکی از حکومت هائی هستند که در شمال قفقاز نزدیک به ۵۰۰ تا ۶۰۰ سال همسایه تاریخی ایران بودند. از اقوام آلتائی هستند. خزرها بازمانده قوم هون هستند که از شمال چین یک حرکت بزرگ را آغاز کردند تا به قلب اروپا رسیدند. خزرها بخشی از قوم هون هستند که در این حرکت بزرگ در قفقاز شمالی یا جنوب روسیه امروزی ماندگار شدند. این قوم مهاجم و هم‌مرز با ایران همواره پدیدآور درگیری‌های مرزی بودند. دژ دربند دژ سنگی و استوار در بند تنها برای پیشگیری از چنین تازش هائی ساخته شد؛ بنابراین دژ شهر دربند یک جایگاه استراتژیک بوده برای مهاجمان. شهری ایرانی که یکی از زیباترین شهرهای تاریخی جهان به‌شمار می‌آید. آن اندازه زیبا که توسط روس‌ها به عنوان میراث معنوی و فرهنگی به ثبت جهانی رسیده‌است. هنوز هم می‌توان خانه‌هایی به دیرینگی ۷۰۰ و ۸۰۰ و حتی هزار سال را در این شهر دید و هنوز هم هرچند شمارشان رو به کاهش گذاشته اما مردمان شهر پهلوی زبان هستند. تا سالیان پیش تات‌ها بیشترین جمعیت این شهر را دربرداشتند. تات‌های پهلوی زبان که زبان شمال باختری ایران را داشتند و این بدان معنا است که پس از گذشت چیزی نزدیک به هزار و چهارصد سال آن‌ها زبان ایرانی خود را پاس داشتند. این روزها از کتاب‌های درسی گرفته تا رادیو و تلویزیون دریای شمال ایران خزر نامیده می‌شود. واژه خزر بر این دریا که مالکش دست کم تا پیش از پیمان نامه‌های ننگین ترکمان چای و گلستان ایران بوده آیا تعبیری جز قوم مهاجم خزر دارد؟ قومی که برای جلوگیری از تاخت و تازشان بر میهن، جلویشان دیوار کشیدیم، زنجیر بستیم، جنگیدیم، و کشته دادیم. واژه خزر هیج معنایی جز یادآوری قوم مهاجم خزر ندارد. نمونه آن دریای شمال ایران است که همواره به نام مردمان ایرانی که در کنارش می‌زیسته‌اند، دریای مازندران، دریای کاسپین، دریای تبرستان، دریای تپورستان خوانده شده‌است. اصلاً واژه خزر هیچ پیشینه تاریخی ندارد. بی‌گمان باشید که باستان شناسان، تاریخ دانان، زبان شناسان و دیگر کار آمدان این سرزمین، بر این باورند که خزر نه تنها ایرانی نیست بلکه تاریخی هم نیست. نام کاسپین ایرانی را که همه جهان به رسمیت شناخته کشور ایران به رسمیت نشناخته‌است. اداره یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی کشور ایران چند سال پیش نام خزر غیر ایرانی را برای نامیدن این دریا تصویب کرد. جالب است بدانید که بر سکه‌های پنج تومانی قدیمی نام دریای شمال ایران مازندران ضرب شده بود.
خزر نام ناحیه یا قوم
علی‌رغم اینکه در یکی دو کتاب در دوره پهلوی در خصوص خزران و قوم کاسی مطالعاتی انجام شده بود اما اطلاع‌رسانی نشده بودو بخش دانشگاهی ایران نیز گمان می‌کرد که کاسپین یک واژه بیگانه‌است؛ و درک دقیقی از سوابق این نام نداشتند.
در نقشه‌ها
در کهن‌ترین نقشه‌های جهان که موقعیت این پهنه در آن‌ها آمده، چون نقشه هکاتوس (مربوط به ۵۰۰پ. م) و نقشه معروف آراتوتس (۲۰۰پ. م) همه جا نام این دریا برگرفته از نام کاسپین است. پلینی و سفرنامه پریپلوس دریای اریتره نیز کاسپین بکار برده‌است. در متن‌های دانشنامه‌های روسی همه‌جا از این پهنه با نام کاسپیس کویه موره یاد شده‌است. جالب اینکه ترک زبانان جمهوری آذربایجان وقتی به ترکی نوشته‌اند از آن با نام خزر دنیزی یاد کرده‌اند و وقتی به روسی مطلبی نوشته‌اند به همان صورت کاسپین کویه موره از این دریا نام برده‌اند.
نام این دریا در زبان‌ها و کشورهای جهان
در تمام کشورهای اروپائی و آمریکائی و بعضی از کشورهای آسیایی و آفریقایی آن را «دریای کاسپین» می‌نامند. چند کشور ترک‌زبان مثل ترکیه، ترکمنستان و جمهوری آذربایجان آن را دریای خزر Hazar Denizi می‌خوانند. در بین کشورهای عربی نیز از دو سه قرن پیش آن را به قزوین منسوب دانسته بحرالقزوین نام نهادند.
در جمهوری آذربایجان دربارهٔ نام این دریا دوگانگی وجود دارد، به زبان ترکی آن را خزر دنیزی و به روسی آن را به روسی (kaspiskore more) دریای کاسپین معرفی می‌کنند. در نقشه‌های ایرانی نیز از نام‌های تپورستان (پس از اسلام به طبرستان تبدیل شد)، جرجان (پیش از اسلام گرگان و هیرکانی بود) و در برخی موارد نام‌هایی چون: آبسکون، زادراکرتا و… یادشده و در ۲الی ۳ قرن اخیر نیز خزر جایگزین آن شده و امروزه در ایران نام رسمی در داخل ایران خزر و در خارج ایران دریای کاسپین است. در بقیهٔ کشورهای فارسی‌زبان مثل تاجیکستان و افغانستان از دریای کاسپین استفاده می‌شود.
در افغانستان و تاجیکستان کلمات قزوین و کاسپی استفاده می‌گردد و در پاکستان فقط از نام قزوین استفاده می‌شود. در کردستان نیز از کلمهٔ کاسپین با املای کاسپیه‌ن استفاده می‌شود.
برای مطالعه بیشتر
نام دریای شمال ایران، عنایت‌الله رضا، ناشر: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی سال: ۱۳۸۷، تعداد صفحه‌ها: ۱۸۰
دانتولم
دانتولم (به انگلیسی: Duntulm) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در هایلند واقع شده‌است.
ادوارد آر. پرسمن
'''ادوارد آر. پرسمن''' (Edward R. Pressman؛ زادهٔ April 11, 1943) یک تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
برایان کاون
برایان کاون ( (زاده:۱۰ ژانویه ۱۹۶۰) سیاستمدار سابق ایرلندی است که از ۷ مه ۲۰۰۸ تا مارس ۲۰۱۱ نخست‌وزیر ایرلند بود. او رهبر دولت ائتلافی بودکه توسط حزب فیانا فِیل اداره می‌شد و تا ۲۳ ژانویه ۲۰۱۱ از حمایت حزب سبز و تاجاخته داله هم برخوردار بود.
کاون همچنین از ۷ مه ۲۰۰۸ تا ۲۲ ژانویه ۲۰۱۱، که پس از یک تلاش شکست خورده و بسیار بحث‌برانگیز برای ترمیم کابینه و تحت تأثیر فشار سیاسی استعفا کرد، رهبر حزب فیانا فِیل بود.
فرودگاه آبی لا توک
فرودگاه آبی لا توک  یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آب دارد. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
دخمه‌های شریف‌آباد
دخمه‌های شریف‌آباد مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان اردکان، روستای دیلم، محله شریف‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۲۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خرس بریگزبی
خرس بریگزبی یک فیلم کمدی-درام به کارگردانی دیو مک کری محصول سال ۲۰۱۷ است. این فیلم برای نمایش در بخش ویژه هفته منتقدان هفتادمین جشنواره فیلم کن انتخاب شده است.
باشگاه فوتبال بتنال گرین یونایتد
باشگاه فوتبال بتنال گرین یونایتد یک باشگاه فوتبال در شهر بتنال گرین، کشور انگلستان است که در سال ۲۰۰۰ میلادی تأسیس شده‌است.
رنه پدرولی
رنه پدرولی (René Pedroli; July 19, 1914 – 1914:07:19, July 17, 1986) دوچرخه‌سوار اهل سوئیس بود.
کردی شیرازی
کُردی شیرازی یا نازدشت، روستایی در دهستان رودخانه‌بر بخش رودخانه شهرستان رودان در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۲۸۸ نفر (۶۰۶ خانوار) بوده‌است.
نانسی اولیور
نانسی اولیور (Nancy Oliver؛ زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۵۵) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
او که برای نوشتنِ بخش‌هایی از مجموعه تلویزیونی پرطرفدارِ شش فوت زیر زمین (۲۰۰۵ - ۲۰۰۱) معروف است، موفق شد برای نوشتنِ فیلم‌نامهٔ فیلم لارس و دختر واقعی (۲۰۰۷) در رشتهٔ بهترین فیلم‌نامهٔ غیراقتباسی نامزد جایزه اسکار شود.
عین‌القاص
عین‌القاص، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان صحنه در استان کرمانشاه ایران است.
هیساشی ایگاوا
هیساشی ایگاوا (Hisashi Igawa؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور ژاپن است.
عین‌القاص
جمعیت
این روستا در دهستان صحنه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۶ نفر (۵۰خانوار) بوده‌است.
هیساشی ایگاوا
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به رؤیاها و آشوب اشاره کرد.
مسافر غریب
مسافر غریب فیلمی به کارگردانی و نویسندگی یوسف جمادی ساختهٔ سال ۱۳۷۲ است.
خلاصه داستان
از يك خانواده ي سه نفري دو برادر به نام هاي « محمد » و « محمود » به جبهه مي روند. مدتي بعد خبر شهادت محمد مي رسد و ديگري مفقودالاثر مي شود. مشخصاتي كه همراه جسد است به شهادت محمد دلالت دارد. « زهرا » همسر محمد، كه پرستار نمونه ي بيمارستان است، تمام وقت خود را صرف پرستاري از زخمي ها و ربابه، مادر محمد، مي كند. او به درخواست ازدواج پزشك همكارش جواب منفي مي دهد، تا اين كه همزمان با ورود اسرا خبر اسارت محمد و آزادي قريب الوقوع او مي رسد. افراد خانواده پي مي برند آن كه دفن شده محمود بوده است. اعضاي خانواده و اهالي محل كوچه را براي استقبال از محمد آذين مي بندند، اما با آمدن آخرين گروه از اسرا از محمد خبري نمي شود. سرانجام محمد با تني رنجور و بيمار، بدون هيچ استقبالي، به خانه بازمي گردد.
سگ‌کشی در ایران توسط شهرداری
سگ‌کشی در ایران توسط شهرداری‌ها نام اقداماتی است که از سوی شهرداری‌های ایران با توجه به بند ۱۵ ماده ۵۵ قانون شهرداری‌ها که کنترل حیوانات ولگرد و بیماری‌زا را بر این نهاد محول می‌کند، در جهت کاهش جمعیت سگ‌های ولگرد صورت می‌گیرد. مطابق اساس‌نامه‌ای که در سال ۱۳۸۷ تهیه و تنظیم شد، این حیوانات پس از زنده‌گیری بایستی در محل‌هایی بدور از محیط شهری گردآوردی شده و پس از بررسی دامپزشک بابت تأیید سلامت حیوان، پس از عقیم سازی، برای اهدای حیوان به متقاضیان و معدوم‌سازی آن دسته از حیوانات که بیمارند، تصمیم‌گیری صورت گیرد. اما علی‌رغم پرداخت بودجه برای جمع‌آوری سگ‌های ولگرد به شهرداری‌ها، گزارش‌های بسیاری از نقص این اساسنامه و اقدام به کشتار سگ‌ها با شلیک مستقیم گلوله، تزریق اسید، دفن سگ‌ها در آهک و روش‌های دیگر معدوم‌سازی از سوی مأمورین شهرداری طی بازه‌های زمانی مختلف، در عموم شهرها و کلان‌شهرهای ایران منتشر شد که واکنش و اعتراضات افکار عمومی و سازمان‌های حمایت از حقوق حیوانات را دربرداشت. مرسوم بوده که شهرداری به هر فردی که سگ ولگردی را به آنها تحویل دهد، به ازای هر قلاده سگ، مبلغی به عنوان دستمزد به تحویل دهنده رائه می‌کند.
شهرداری در این باره می‌گوید که وظیفه کنترل حیوانات ولگرد را برعهده شرکت مدیریت پسماند محول کرده‌است و همین مسئله نیز باعث شده تا برخورد با این حیوانات با شیوه‌های نامناسبی، همراه باشد.
همچنین همواره ابهاماتی در مورد این که آیا کیفیت نگه داری حیوانات در کمپ‌ها مناسب است یا معدوم کردن و عقیم سازی نقص حقوق حیوانات محسوب می‌شود یا خیر وجود داشت. همچنین عدم کاهش جمعیت سگ‌های ولگرد تا سالهای پس از تصویب اساسنامه کنترل جمعیت حیوانات ولگرد، گواهی بر عدم توفیق مدیریت شهری در مواجه با این چالش قلمداد می‌شود.
علت رواج استفاده از سم و شلیک گلوله برای کشتار سگها، دشواری زنده‌گیری حیوان، فقدان ابزارهای لازم برای انجام کار و قیمت بالای داروهای مرگ بدون درد است. تحریم‌های بین‌المللی مسبب اصلی گرانی داروهای فوق قلمداد شد.
سازمان محیط زیست درخصوص عدم دخول به مسئله سگ کشی گفت که این سازمان اختیار قانونی در قبال سگ‌ها و گربه‌های شهری ندارد و تنها مسئول حیوانات نادر حیات وحش است و دلیل اعتراضش به سگ کشی‌های سریالی بابت اعتراضات مردمی بوده و نه اختیارات قانونی.
به بیان یک فعال محیط زیست سالانه در هر کلان‌شهر ایران هزاران قلاده سگ کشته می‌شوند که این مسئله از بابت تعداد سگ‌های کشته شده با جشنواره یولین چین قابل قیاس است.
کمبود بودجه، نبود قانون در حمایت از حیوانات، واگذاری کنترل جمعیت سگ‌ها به سازمان‌های غیر متخصص، تحریم‌های بین‌المللی و استفاده از شیوه‌های ناکارآمد جزو دلایلیست که کنترل جمیعت سگهای ولگرد در ایران را با چالش روبرو نموده‌است.
قانون در خصوص سگ‌کشی
فقدان قوانین بازدارنده و لازم‌الاجرا جزو دلایلیست که بازدارندگی برابر این نوع از حیوان آزاری را صورت نمی‌دهد. علی‌رغم وجود قوانینی که برای حفاظت از حیوانات حیات وحش در سازمان محیط زیست وضع شده اما برای حیواناتی چون سگ و گربه خلاء قانونی وجود دارد و قانون مستقیمی موجود نیست. ابوذر اسدی قاضی دادگستری در شهرستان کازرون در این خصوص افزود که دستور العمل معدوم سازی سگ‌ها صرفاً برای سگ‌های بیمار است که باید با روشی بدون درد انجام گیرد و سگ‌ها بایستی زنده‌گیری شوند. وی همچنین اظهار کرد که بابت خلاء قانونی با افرادی که در شهرستان‌هایی چون رشت و شیراز اقدام به آزار سگ‌ها کرده‌اند برخوردی مناسب صورت نگرفته‌است. وی در این باره گفت که قانون باید بروزرسانی شود. در این بین رئیس انجمن حمایت از حقوق حیوانات نیز خلاء قانونی برای حفاظت از حیوانات شهری را تأیید کرد. او افزود که تنها قانون در این باره به دهه چهل خورشیدی بر می‌گردد. وی گفت که پیش‌نویسی ۴۸ ماده ای برای قانون حمایت از حیوانات آماده کرده و مجلس ارائه دادند که با مخالفت و بی‌توجهی نمایندگان مواجه شد.
تهران و کرج
مواردی از کشتار شبانه سگ‌های ولگرد در حومه تهران و کرج طی سال ۱۳۹۲ خورشیدی با استفاده از سلاح گرم شلیک مستقیم گلوله مشاهده شد.