cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
یکپارچه‌سازی سامانه‌های هوش مصنوعی
ایده اصلی ادغام سیستم‌های هوش مصنوعی ایجاد اجزای نرم‌افزاری منحصر به فرد، از جمله ترکیب کننده‌های گفتار، با سایر اجزا، مانند پایگاه‌های دانش حس مشترک، به منظور ایجاد سیستم‌های AI بزرگتر، گسترده‌تر و با قابلیت بیشتر، قابل همکاری است. روش‌های اصلی که برای ادغام پیشنهاد شده‌است مسیریابی پیام یا پروتکل‌های ارتباطی است که اجزای نرم‌افزار برای برقراری ارتباط با یکدیگر، اغلب از طریق سیستم تخته سیاه میان افزار استفاده می‌کنند.
بیشتر سیستم‌های هوش مصنوعی شامل نوعی از فناوری‌های یکپارچه است، به عنوان مثال، تلفیق فناوری‌های سنتز گفتار با فناوری تشخیص گفتار. با این حال، در سال‌های اخیر بحث در مورد اهمیت ادغام سیستم‌ها به عنوان یک حوزه در نوع خود افزایش یافته‌است. طرفداران این رویکرد محققانی مانند ماروین مینسکی، آرون اسلومن، دب روی، کریستین آر. توریسون و مایکل آ اربیب هستند. یک دلیل برای جلب توجه اخیر ادغام هوش مصنوعی این است که قبلاً تعدادی سیستم (نسبتاً) ساده هوش مصنوعی برای حوزه‌های خاص (مانند بینایی کامپیوتری، سنتز گفتار و غیره) ایجاد شده‌است و ادغام آنچه در حال حاضر برای هوش مصنوعی موجود است یک رویکرد منطقی تر از ساخت سیستم‌های یکپارچه از ابتدا است.
چالش‌ها و راه حل‌ها
با افزایش محبوبیت جنبش نرم‌افزار آزاد، بسیاری از نرم‌افزارهای ایجاد شده، از جمله سیستم‌های هوش مصنوعی، برای بهره‌برداری عمومی در دسترس هستند. گام طبیعی بعدی ادغام این مولفه‌های نرم‌افزاری منحصر به فرد در سیستم‌های منسجم و هوشمند با ماهیت گسترده‌تر است. از آنجایی که قبلاً توسط جامعه تعداد زیادی از مولفه‌ها (که غالباً همان هدف را تأمین می‌کنند) ایجاد شده‌اند، در دسترس‌ترین روش ادغام، دادن راهی آسان برای برقراری ارتباط با یکدیگر به هر یک از مولفه‌ها است. با این کار، هر مولفه به خودی خود به ماژولی تبدیل می‌شود که می‌توان در تنظیمات و پیکربندی‌های مختلف معماری‌های بزرگتر امتحان کرد.
بسیاری از انجمن‌های آنلاین برای توسعه دهندگان هوش مصنوعی وجود دارد که هدف آنها آموزش‌ها، مثال‌ها، انجمن‌ها برای کمک مبتدیان و متخصصان در ساخت سیستم‌های هوشمند است (به عنوان مثال AI Depot ,Generation 5). با این حال، تعداد کمی از جوامع موفق شده‌اند که یک استاندارد خاص یا یک آیین‌نامه رفتاری را مشهور کنند تا اجازه دهند مجموعه بزرگی از سیستم‌های متفرقه با هر سهولتی یکپارچه شود. با این وجود اخیراً تلاش‌هایی برای تولید استانداردهایی برای همکاری تحقیقاتی هوش مصنوعی شده‌است، Mindmakers.org یک انجمن آنلاین است که به‌طور خاص برای همکاری در توسعه سیستم‌های هوش مصنوعی ایجاد شده‌است. این انجمن پیام OpenAIR و پروتکل مسیریابی را برای برقراری ارتباط بین اجزای نرم‌افزار پیشنهاد کرده‌است، و ساختن ماژول‌ها را بلافاصله در پروژه‌های افراد دیگر توسعه می‌دهد.
روش طراحی ساخت گرایی
روش طراحی ساخت گرایان (CDM یا "Constructionist AI") یک روش رسمی است که برای استفاده در توسعه رباتیک شناختی، انسان‌سازهای ارتباطی و سیستم‌های گسترده AI در سال ۲۰۰۴ پیشنهاد شده‌است. ایجاد چنین سیستم‌هایی نیاز به یکپارچه سازی تعداد زیادی ویژگی دارد که برای دستیابی به رفتار منسجم سیستم باید با دقت هماهنگ شوند. CDM بر اساس مراحل طراحی تکراری است که منجر به ایجاد شبکه‌ای از ماژول‌های تعاملی نامیده می‌شود، و از طریق جریان‌های صریح تایپ شده و پیام‌های گسسته ارتباط برقرار می‌کند. پروتکل پیام OpenAIR (زیر را ببینید) از CDM الهام گرفته شده‌است و اغلب برای کمک به توسعه سیستم‌های هوشمند با استفاده از CDM استفاده شده‌است.
یکی از اولین پروژه‌هایی که از CDM استفاده کرد، Mirage بود، یک عامل گرافیکی مجسم و تجسم یافته از طریق واقعیت افزوده که می‌توانست با کاربران انسانی ارتباط برقرار کند و دربارهٔ اشیا موجود در اتاق فیزیکی کاربر صحبت کند. میراژ توسط Kristinn R. Thórisson، خالق CDM و تعدادی از دانشجویان دانشگاه کلمبیا در سال ۲۰۰۴ ایجاد شد. این روش به‌طور فعال در دانشگاه ریکیاویک در حال توسعه است.
پروتکل OpenAIR
OpenAIR یک پروتکل ارتباطی و مسیریابی پیام است که طی دو سال گذشته محبوبیت بیشتری پیدا کرده‌است. پروتکل توسط Mindmakers.org مدیریت می‌شود و به روش زیر در سایت آنها شرح داده می‌شود:
" OpenAIR یک پروتکل مسیریابی و ارتباطی است که مبتنی بر معماری انتشار-اشتراک است. هدف این است که" چسبی "باشد که به بسیاری از محققان هوش مصنوعی اجازه می‌دهد کد را به طور موثرتری به اشتراک بگذارند -" AIR برای به اشتراک گذاری ". این یک تعریف یا یک طرح از "اداره پست و سیستم تحویل نامه" برای سیستم‌های چند ماژولی توزیع شده‌است. OpenAIR بنیادی اساسی را ایجاد می‌کند که می‌توان بر اساس آن زبان‌های نشانه گذاری و معنایی بعدی را ایجاد کرد، مانند تشخیص حرکت و ایجاد حرکت، بینایی کامپیوتر، رابط سخت افزار-نرم‌افزار و غیره؛ برای یک مثال اخیر به CVML مراجعه کنید. "
OpenAIR ایجاد شده‌است تا به اجزای نرم‌افزاری که هدف خاص خود را دارند بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند تا رفتار کلی سیستم‌های هوشمند در مقیاس بزرگ را ایجاد کنند. یک مثال ساده داشتن سیستم تشخیص گفتار و برقراری ارتباط گفتار با یک سیستم خبره از طریق پیام‌های OpenAIR برای ایجاد سیستمی است که می‌تواند سوالات مختلف را از طریق گفتگوی گفتاری بشنود و پاسخ دهد. CORBA (نگاه کنید به زیر) معماری قدیمی اما مشابهی است که می‌تواند برای مقایسه استفاده شود، اما OpenAIR به‌طور خاص برای تحقیقات هوش مصنوعی ایجاد شده‌است، در حالی که CORBA یک استاندارد کلی تر است.
پروتکل OpenAIR برای همکاری در تعدادی از سیستم‌های هوش مصنوعی استفاده شده‌است، لیستی را می‌توان در صفحات پروژه Mindmakers یافت. Psyclone یک بستر محبوب برای جفت شدن با پروتکل OpenAIR است (به زیر مراجعه کنید).
سایکلون AIOS
Psyclone یک پلتفرم نرم‌افزاری یا یک سیستم عامل AI است که توسط آزمایشگاه‌های ماشین‌های ارتباطی برای استفاده در ایجاد سیستم‌های بزرگ و چند منظوره AI ساخته شده‌است. این سیستم پیاده‌سازی سیستم تخته سیاه است که از پروتکل پیام OpenAIR پشتیبانی می‌کند. Psyclone برای اهداف غیر تجاری بصورت رایگان در دسترس است و بنابراین اغلب توسط موسسات تحقیقاتی با بودجه کم و توسعه دهندگان تازه‌کار AI استفاده می‌شود.
الوین
Elvin یک روتر مبتنی بر محتوا است و دارای یک ایستگاه مسیریابی مرکزی است، شبیه به Psyclone AIOS (نگاه کنید به بالا).
OAA
OOA یک معماری ترکیبی است که به یک زبان ارتباطی بین عامل (ICL) خاص متکی است - یک زبان بیانی مبتنی بر منطق که برای بیان کارهای سطح بالا، پیچیده و اصطلاحات زبان طبیعی مناسب است.
CORBA
معماری مشترک کوربا (Object Request Architecture) استانداردی است که اجزای نرم‌افزار را که به چندین زبان رایانه نوشته شده و روی چندین رایانه اجرا می‌شوند امکان همکاری برقرار می‌کند. CORBA توسط گروه مدیریت شی (OMG) تعریف می‌شود. CORBA اصول مشابه پروتکل OpenAIR را دنبال می‌کند (نگاه کنید به بالا)، و می‌تواند برای یکپارچه سازی سیستم‌های AI استفاده شود.
MOSID
تعریف رابط سرویس پیام باز (OSID) یک مشخصات O.K.I است که ابزاری برای ارسال، اشتراک و دریافت پیام فراهم می‌کند. OSIDها رابط‌های برنامه‌ای هستند که شامل یک معماری سرویس گرا برای طراحی و ساخت نرم‌افزارهای قابل استفاده مجدد و قابل همکاری هستند.
قلعه بهمن
قلعه بهمن  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کوچوکیالی (متروی استانبول)
کوچوکیالی (Küçükyalı) یکی از ایستگاه‌های خط ام۴ متروی استانبول است.
این ایستگاه که در منطقه مال‌تپه قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده‌است.
الکساندرا فدوریوا
الکساندرا فدوریوا (Александра Андреевна Федорива؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۸) دونده زن اهل روسیه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است.
اندرو وی. مک‌لاگلن
اندرو ویکتور مک‌لاگلن (Andrew Victor McLaglen; July 28, 1920 – 1920:7:28, August 30, 2014) یک کارگردان سینما و تلویزیون آنگلو-آمریکایی بود.
زندگی‌نامه
وی پسر ویکتور مک‌لاگلن و ایند لامونت بود.
دیارا ترائوره
دیارا ترائوره (Diarra Traoré؛ January 1, 1935 – July 8, 1985) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل گینه بود. وی از ۵ آوریل ۱۹۸۴ تا ۱۸ دسامبر ۱۹۸۴ نخست‌وزیر گینه بود.
دیارا ترائوره در ۸ ژوئیه ۱۹۸۵، در سن ۵۰ سالگی اعدام شد.
افراتخت
افراتخت  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
محمد دجانی داودی
محمد دجانی داودی ؛ (زاده: ۱۹ مارس ۱۹۴۶) یک استاد فلسطینی و فعال صلح است. پروفسور محمد دجانی داودی به خاطر یادداشت‌های گسترده‌ای که در کمک به افزایش آگاهی در زمینه هولوکاست منتشر کرده مشهور شده‌است. وی این کمپین آگاه‌سازی را از طریق مصاحبه‌های تلویزیونی، کتاب‌ها، مستندات، مقالات، کنفرانس‌ها، کارگاه‌ها، مجلات، گروه‌های فیس بوک، وب سایت‌ها و غیره انجام داده‌است. همچنین دجانی در شکل‌گیری روابط خوب با رهبران مذهبی یهودی و مسیحی و فعالان صلح فعال بوده‌است.
در سال ۲۰۱۴ هنگامی که او رهبری گروهی از دانشجویان را از دانشگاه قدس به اردوگاه آشویتس برعهده گرفت، در مرکز مباحثات و مشاجرات و یک جنجال قرار گرفت.
زندگی‌نامه
دجانی متعلق به یک خانواده برجسته یهودی فلسطینی در اورشلیم است که در طول هشت قرن از جمله سلیمان یکم یکی از کلید داران آرامگاه داوود در کوه صهیون بوده‌اند. او در اورشلیم متولد شد. پسوند «داودی» به نام خانوادگی وی در سال ۱۵۲۹ اضافه شد، خانواده اش زمانی که اسرائیل استقلال خود را در سال ۱۹۴۸ اعلام کرد، به مصر فرار کرد، اما سال بعد (با حمایت حکومت اردن) به شهر قدیم (اورشلیم) بازگشت.
گل‌آباد علیا
گل‌آباد علیا، روستایی در دهستان ژاله‌ای بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۱۱ نفر (۱۳۸ خانوار) بوده‌است.
محمد دجانی داودی
زندگی‌نامه
در سال ۱۹۷۵ دولت لبنان دجانی را اخراج کرد. او به دلیل فعالیت‌هایش در فتح از رفتن به اسرائیل و اردن ممنوع شد و تصمیم گرفت تا تحصیلات خود را در آمریکا ادامه دهد. او در نهایت یک دکترا از دانشگاه کارولینای جنوبی و دکترای دیگری در اقتصاد سیاسی از دانشگاه تگزاس در آستین گرفت.
سفر آشویتس
در ماه مارس ۲۰۱۴، دجانی گروهی متشکل از ۲۷ دانشجو دانشگاه قدس را برای بازدید از اردوگاه‌های مرگ نازی در آشویتس به همراه خود برد. اعتقاد بر این است که آنها اولین گروه دانشجویان فلسطینی بودند که برای بازدید از موزه دولتی آشویتس به آشویتس سفر کردند. البته این بخشی از یک پروژه مشترک با دانشگاه فردریش شیلر و دانشگاه ینا و بن گوریون بود تا به این وسیله هر دو دانشجویان فلسطینی و اسرائیلی آموزش ببینند «به رنجهایی که کشیده شده و آگاهی‌های تاریخی همدیگر اشراف پیدا کنند.» در ادامه دانشجویان اسرائیلی نیر از اردوگاه پناهندگان الدهیشه در نزدیکی بیت لحم بازدید کردند.
پس از برگزاری این سفر روزنامه اسرائیلی هاآرتص دربارهٔ آن مقاله نوشت و مقاله عبری به زبان عربی ترجمه شد. بدنبال انتشار این خبر دجانی از منظر برخی فلسطینی‌ها به‌عنوان «خائن» و «مزدور» شناخته شد. دانشگاه قدس اعلام کرد که دجانی و دانش آموزان بر اساس توانایی شخصی خود به این کار مبادرت کردند؛ و اتحادیه استادان دانشگاه دجانی را اخراج کرد. وی در ۱۸ ماه مه طی نامه ای استعفای خود را به هیئت استادان فرستاد، وی امیدوار بود که مقامات دانشگاه آن را رد کرده و مبارزه علیه وی را محکوم کنند. در عوض، او از اداره پرسنل دانشگاه درخواست نمود تا استعفای او را تا روز اول ژوئن به تأخیر بیندازند. در ماه ژانویه ۲۰۱۵، ماشین دجانی در مقابل خانه اش به آتش کشیده شد و منهدم گردید. دجانی به روزنامه «تایمز اسرائیل» گفت که این حمله بیشتر از این که او را بترساند او را متأثر کرده‌است. متعاقباً در همان سال، او به واشینگتن دی سی نقل مکان کرد، جایی که او پیش از این به عنوان یکی از همکاران در مؤسسه واشینگتن برای سیاست خاور نزدیک مشغول به کار بود.
در سپتامبر سال ۲۰۱۶، دجانی به هاآرتص گفت که او به سوی اورشلیم حرکت می‌کند و امیدوار است تا سازماندهی سفر دیگری به آشویتس را تدارک ببیند، اما نمی‌خواست جزئیات آن منتشر شود.
وایومینگ (شهرستان وپاکا، ویسکانسین)
وایومینگ (به انگلیسی: Wyoming) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وپاکا، ویسکانسین واقع شده‌است. وایومینگ ۹۳٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۵ نفر جمعیت دارد و ۲۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استیو جیمز (تهیه‌کننده)
استیو جیمز (Steve James؛ زادهٔ March 8, 1954) کارگردان فیلم و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. فیلم او با نام آباکوس: به اندازه کافی کوچک برای زندانی‌شدن (۲۰۱۶) در نودمین دوره جوایز اسکار نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده‌است.
بهزاد عزیزی
بهزاد عزیزی عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره‌های سوم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۶۸–۱۹۸۹) جاکارتا - اندونزی و چهارم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن.
مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۶۸–۱۹۸۹) جاکارتا - اندونزی
تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- بهزاد عزیزی- مدال نقره
تورینگ دونفره۵۰۰ متر-محمدنوری وبهزاد عزیزی- مدال نقره
مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن
تورینگ دونفره۵۰۰ متر- محمدنوری و بهزاد عزیزی - مدال نقره
تورینگ دونفره ۱۰۰۰متر- محمدنوری و بهزادعزیزی - مدال طلا
سید میربابایف
سید میربابایف (Seyid Mirtağı oğlu Mirbabayev؛ ۱۸۶۷ – ۱۹۵۳) موسیقی‌دان، خواننده موسیقی‌های مقامی آذربایجانی و صنعتگر حوزه نفت اواخر قرن ۱۹ و اوایل سده ۲۰ بود.
جهانگیر جهانگیروف، آهنگساز شهیر آذربایجانی، چهره سید میربابایف را در اپرای «سرنوشت خواننده» به تصویر درآورده است.
زندگی‌نامه
سید میربابایف در سال ۱۸۶۷ در شهر باکو چشم به جهان گشود. وی در سرتاسر عمرش در باکو زندگی و فعالیت کرد.
سید میربابایف نقش فعالی در تحقق دیدارها و جلسات خوانندگان موسیقی مقامی آذربایجانی در باکو از خود نشان می‌داد. تعدادی از موسیقی‌های مقامی اجرا شده از سوی وی روی صفحه گرامافون ضبط شده‌است.
سید میربابایف روزهای بد و اسف ناکی در پاریس تجربه کرد. در آن روزگار، «تیموربیگ آشوربیگف» از خانواده معروف «آشوربیگف‌ها» با خواننده روبرو شد و وی را با خود به تهران برد. سید میربابایف تا زمان مرگ تحت حمایت تیموربیگ آشوربیگف در این شهر زندگی کرد.
خوزه رامون سائوتو
خوزه رامون سائوتو هورتادو (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۲ – درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال مکزیکی/اسپانیایی بود که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در پست هافبک برای رئال مادرید بازی می‌کرد. او اولین بازیکن مکزیکی بود که برای رئال مادرید بازی کرد اگرچه همیشه به عنوان یک اسپانیایی برای این تیم به میدان می‌رفت. دوران حرفه‌ای او در طول جنگ داخلی اسپانیا بود.
دوران باشگاهی
او اولین بازی خود را برای رئال مادرید در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ در شکست ۰–۱ رئال مادرید مقابل رئال بتیس انجام داد. او در شش فصل در ۱۳۷ بازی برای رئال مادرید بازی کرد. او دو بار کاپیتان خامه‌ای‌ها بود.
تیلکوه
تیلکوه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نلسون ماندلا
نِلسون رولیهلاهلا ماندِلا (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۸ – درگذشته ۵ دسامبر ۲۰۱۳) رهبر مقاومت داخلی علیه آپارتاید و نخستین رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی است که در انتخابات دموکراتیک عمومی برگزیده شد. وی پیش از ریاست جمهوری، رهبر کنگره ملی آفریقا بود و او به خاطر فعالیت‌های مقاومت مسلحانه مخفی محاکمه و زندانی شده‌ بود. ماندلا در طول ۲۷ سال زندان، که بیشتر آن را در یک سلول در جزیره روبن سپری کرد، مشهورترین چهرهٔ مبارزه علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی شد. گرچه رژیم آپارتاید و ملت‌های طرفدار آن وی و کنگره ملی آفریقا را کمونیست و تروریست می‌دانستند، مبارزه مسلحانه بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزه علیه آپارتاید بود. ماندلا پس از آزادی به وسیله رییس جمهور سفید پوست اف. دبلیو. کلرک از زندان در سال ۱۹۹۰ و در جواب سیاست های ضد آپارتایدی د.کلرک سیاست صلح‌طلبی را در پیش گرفت، و این امر منجر به تسهیل انتقال آفریقای جنوبی به سمت دموکراسی‌ای شد که نماینده تمامی قشرها مردم باشد. وی قبل از کار به عنوان وکیل در ژوهانسبورگ، در دانشگاه فورت هار و دانشگاه ویتواترزند تحصیل کرد.
وی پس از دریافت جوایزی در طول چهار دهه، یک چهره سرشناس دولتی بود که تا اواخر عمر خود در مورد مسائل مهم عقاید خود را ابراز می‌کرد. او را در آفریقای جنوبی اغلب تحت عنوان مادیبا می‌شناسند، این عنوان افتخاری را بزرگان خاندان ماندلا به او داده‌اند. این عنوان دیگر مترادف با نام نلسون ماندلا است. بسیاری از مردم آفریقای جنوبی نیز به نشانه احترام وی را مخولو (پدربزرگ) صدا می‌زنند. وی بنیان‌گذار بنیاد ریش‌سفیدان می‌باشد.
آغاز
رولیهلاهلا ماندلا در هفت سالگی، نخستین عضو خانواده خود بود که به مدرسه پا گذاشت، وی در مدرسه توسط یک معلم متدیست، با تبعیت از نام هوراسیو نلسون دریاسالار انگلیسی «نلسون» نام نهاده شد. پدر رولیهلاهلا وقتی وی نه ساله بود در نتیجه بیماری سل درگذشت، و جونگینتابا، نایب السلطنه سرپرستی وی را بر عهده گرفت. ماندلا در یک مدرسه تبلیغی وسلی در همسایگی محل زندگی نایب السلطنه مشغول به تحصیل شد. بر اساس رسوم تمبو، او در شانزده سالگی تشریف، و در مؤسسه شبانه‌روزی کلارک بری، مشغول به تحصیل فرهنگ غرب شد. او به جای سه سال، در دو سال مدرک مقدماتی خود را اخذ کرد.
ماندلا در نوزده سالگی، در سال ۱۹۳۷، به هلدتون، دانشکده وسلی در فورت بیوفورت که بیشتر خانواده سلطنتی در آن مشغول به تحصیل بودند عزیمت کرد، و به ورزش‌های بوکس و دو و میدانی علاقه‌مند شد. پس از شرکت در کنکور او شروع به تحصیل در مقطع کارشناسی علوم انسانی در دانشگاه فورت هار کرد، او در این دانشگاه با اولیور تامبو، آشنا شد و آن‌ها تبدیل به دوست و همکار پایداری شدند.
فعالیت سیاسی
پس از آنکه حزب ملی‌گرا که اکثریت اعضای آن را آفریکانسهای طرفدار سیاست جدایی نژادی آپارتاید تشکیل می‌دادند در انتخابات ۱۹۴۸ پیروز شد، ماندلا در مخالفت کنگره ملی آفریقا در سال ۱۹۵۲ و مبارزات کنگره خلق در سال ۱۹۵۵، که اتخاذ منشور آزادی توسط آن برنامه بنیادین آرمان ضد آپارتاید را فراهم می‌کرد نقشی اساسی داشت. در این زمان، ماندلا و همکارش اولیور تامبو شرکت حقوقی ماندلا و تامبو را مدیریت می‌کردند، و خدمات حقوقی رایگان یا ارزان قیمت در اختیار آن دسته از سیاهانی که قادر به برخورداری از نمایندگی قانونی نبودند قرار می‌دادند.
در سال ۱۹۵۹، پس از آنکه بیشتر آفریکانیست‌ها، با حمایت مالی از غنا و پشتیبانی چشمگیر سیاسی از جانب باسوتو مستقر در ترنسوال از این کنگره جدا شده و تحت رهبری رابرت سوبوکوه و پوتالکو لبالو، کنگره پان آفریکانیست را تشکیل دادند کنگره ملی آفریقا بیشتر حمایت نظامی خود را ازدست داد. پس از قتل‌عام حامیان کنگره پان آفریکانیست، در مارس ۱۹۶۰، و تحریم کنگره پان آفریکانیست و کنگره ملی آفریقا، کنگره ملی آفریقا و حزب کمونیست آفریقای جنوبی به متابعت از جنبش مقاومت آفریقا (شورشیان لیبرال) و کنگره پان آفریکانیست پرداختند. لوتولی، که متهم به بی‌اعتنایی شده بود، به حاشیه کشانده شد، و کنگره ملی آفریقا و حزب کمونیست آفریقای جنوبی به کنفرانس فراگیر آفریقا در سال ۱۹۶۱، که تمامی احزاب در آن گرد آمدند تا به راهبرد مشترکی دست یابند متوسل شدند و در این کنفرانس ماندلا با اعلام تشکیل اومخونتو وسیزوه، که بر اساس ایرگو، نهضت چریکی یهودیان، تشکیل شده و رهبری آن را ماندلا و دنیس گلدبرگ، لیونل «راستی» برنشتاین، و هارولد ولپه فعالان یهودی حزب کمونیست آفریقای جنوبی بر عهده داشتند دعوت به مبارزه نظامی‌کرد.
پس از آن ماندلا پنهانی کشور را ترک کرد و با رهبران آفریقا در الجزایر و دیگر نقاط دیدار کرد. ماندلا که از پی بردن به عمق حمایت از کنگره پان آفریکانیست و عقیده عموم مبنی بر آنکه کنگره ملی آفریقا یک انجمن کوچک وابسته به قبیله خهوسا و تحت کنترل سفیدپوستان کمونیست قرار دارد شگفت زده شده بود، به آفریقای جنوبی بازگشت و مصمم شد تا بخش ملی‌گرای آفریقا را در اتحاد کنگره تقویت کند. تصور بر این است که بحث ماندلا با رهبران حزب کمونیست آفریقای جنوبی بر سر این مسئله منجر به دستگیری وی در نزدیکی هوویک شد. ویلیام بلوم، یکی از کارکنان سابق وزارت امور خارجه آمریکا، گفته‌است سازمان سیا محل اختفای ماندلا را به پلیس اعلام کرده بود. این در حالی است که نام ماندلا تا سال ۲۰۰۸ در فهرست سیاه تروریستی آمریکا باقی ماند.
دستگیری و زندانی شدن
در سال ۱۹۶۱، ماندلا رهبری اومخونتو وسیزوه (به معنای «نیزه ملت»، و نیز با علامت اختصاری “MK”) شاخه نظامی کنگره ملی آفریقا (ANC) را که خود یکی از بنیان‌گذاران آن بود بر عهده گرفت. او مبارزات خرابکاری علیه اهداف نظامی و دولتی را رهبری کرده، و طرح‌هایی تدوین کرد تا در صورتی که خرابکاری نتوانست به آپارتاید خاتمه دهد به جنگ چریکی متوسل شود. چند دهه بعد، خصوصاً در دهه ۱۹۸۰، اومخونتو وسیزوه تبدیل به جنگ چریکی علیه رژیم حاکم شد. ماندلا همچنین در خارج از کشور مبادرت به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای MK کرد، و در دیدار با برخی از دولت‌های آفریقا ترتیباتی برای آموزش شبه نظامی داد.
در ۵ اوت ۱۹۶۲، ماندلا پس از هفده ماه گریز دستگیرشده و در دژ ژوهانسبورگ زندانی شد. ویلیام بلوم، یکی از کارکنان سابق وزارت امور خارجه آمریکا، گفته‌است سازمان سیا محل اختفای ماندلا را به پلیس اعلام کرده بود. سه روز بعد، در حضور ماندلا در دادگاه وی متهم به رهبری اعتصاب کارگران در سال ۱۹۶۱ و ترک غیرقانونی کشور شد. در ۲۵ اکتبر ۱۹۶۲، ماندلا به پنج سال زندان محکوم شد. دو سال بعد در ۱۱ ژوئن ۱۹۶۴، به اتهام شرکت ماندلا در کنگره ملی آفریقا (ANC) برای وی حکم دیگری صادر شد.
درحالیکه ماندلا در زندان بود، پلیس در ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۳، رهبران کنگره ملی آفریقا را در مزرعه لیلیسلی، در ریوونیا، واقع در شمال ژوهانسبورگ دستگیر کرد. ماندلا نیز به محاکمه ریوونیا کشانده شد، و در این روند ماندلا، احمد کاترادا، والتر سیسولو، گووان مبکی، آندرو ملانجلی، ریموند مهلابا، الیاس موتسوئالدی، والتر مکوایی (که در حین محاکمات از زندان گریخت)، آرتور گلدریچ (که قبل از محاکمه از زندان گریخت)، دنیس گلدبرگ و لیونل «راستی» برنشتاین توسط قاضی پرسی یوتار متهم به خرابکاری و اتهاماتی معادل خیانت، که اثبات آن برای دولت ساده‌تر بود شدند.
ماندلا در بیانیه خود که از جایگاه متهم در آغاز جلسه دفاع خود در محاکمه ۲۰ آوریل ۱۹۶۴ در دیوان عالی پرتوریا بیان کرد، به تبیین دلیل توسل کنگره ملی آفریقا به استفاده از تاکتیک خشونت پرداخت. بیانیه وی نشان می‌داد که چگونه کنگره ملی آفریقا تا پیش از قتل‌عام شارپویل سال‌ها از طریق صلح‌آمیز به دنبال مقابله با آپارتاید بوده‌است. این حادثه که هم‌زمان با برگزاری همه‌پرسی تأسیس جمهوری آفریقای جنوبی و اعلام وضعیت فوق‌العاده هم‌زمان با ممنوعیت فعالیت کنگره ملی آفریقا بود تنها چاره‌ای که برای کنگره ملی آفریقا باقی گذاشت توسل به خرابکاری بود. هر اقدام دیگری معادل تسلیم بی‌قید و شرط بود. ماندلا به ارائه توضیحاتی در مورد طراحی Manifesto of Umkhonto در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۶۱ به منظور افشای شکست سیاست کنگره ملی آفریقا پس از امتناع بیگانگان از سرمایه‌گذاری در کشور پرداخت. او با این عبارات به اظهارات خود خاتمه داد:
«در طول زندگی‌ام خود را وقف مردم آفریقا کرده‌ام. با استیلای سفیدپوستان مبارزه کرده‌ام، و با استیلای سیاهان نیز مبارزه کرده‌ام. به دنبال آرمان جامعه‌ای آزاد و دموکراتیک که همه بتوانند در آن در توازن و با فرصت‌هایی برابر زندگی کنند بوده‌ام. این آرمان من است که امیدوارم با آن زندگی کرده و بدان دست یابم. اما اگر نیاز باشد آماده‌ام برای این آرمان بمیرم.»
برام فیشر، ورنون بران، خوئل جوفه، آرتور چاسکالسون و جورج بیزوس اعضای تیم وکلای مدافع متهمان بودند. هارولد هنسون در پایان جریان محاکمه برای درخواست تخفیف در مجازات به جمع وکلای مدافع پیوست. همگی متهمان به استثنای راستی برنشتاین گناهکار شناخته شده، اما از مجازات مرگ گریخته و در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۴ محکوم به حبس ابد شدند. از جمله موارد اتهامات آنان می‌توان از این موارد نام برد: شرکت در اقدامات نظامی، خصوصاً چهار مورد اتهام خرابکاری، که ماندلا همه آن‌ها را پذیرفت، و توطئه برای کمک به دیگر کشورها در جهت حمله به آفریقای جنوبی، که ماندلا این اتهام را نپذیرفت.
ماندلا در جزیره روبن زندانی شد و از بیست و هفت سال زندان متعاقب آن هیجده سال را در این زندان به سر برد. در این زندان بود که ماندلا زندگی‌نامه خود را، تحت عنوان راه طولانی به سوی آزادی نوشت. اما، ماندلا هیچ چیزی در مورد همدستی فردریک دکلرک در خشونت‌های دهه‌های هشتاد و نود، یا نقش همسر سابق خود وینی ماندلا در آن قتل‌عام افشا نکرد. اما، او بعدها در همکاری با دوست روزنامه‌نگار خود آنتونی سمپسون به بررسی این مسائل در ماندلا: زندگی‌نامه تأیید شده پرداخت. ماندلا در مدتی که در زندان بود، همچنان با کنگره ملی آفریقا در ارتباط بود، و این کنگره در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۸۰ بیانیه‌ای از جانب وی منتشر کرد، که بخشی از آن به شرح زیر است: «متحد شوید! بسیج شوید! بجنگید! باید آپارتاید را در بین سندان اقدامات توده‌های متحد و چکش مبارزه مسلحانه در هم بکوبیم!»
در فوریه ۱۹۸۵ رئیس‌جمهوری آفریقای جنوبی پیشنهاد آزادی مشروط او را به شرط محکوم کردن بی‌قید و شرط خشونت به عنوان ابزاری سیاسی را داد. وزرا با این پیشنهاد مخالف بودند زیرا معتقد بودند ماندلا هرگز در ازای آزادی شخصی به این متعهد نخواهد شد که سازمانش مبارزه مسلحانه را خاتمه بدهد. ماندلا پیشنهاد را قویاً رد کرد و از طریق دخترش زیندزی در اعلامیه‌ای گفت «چه آزادی به من پیشنهاد می‌شود درحالیکه سازمان مردم ممنوع باقی می‌ماند؟ تنها مردم آزاد می‌توانند مذاکره کنند. یک زندانی نمی‌تواند قرارداد ببندد.»
نلسون ماندلا از نمادهای برجسته مبارزه برای آزادی و برابری سیاه‌پوستان و از زمینه‌سازان وحدت آفریقای جنوبی جدید به‌شمار می‌رود.
آزادی
ماندلا تا فوریه ۱۹۹۰ که تلاش کنگره ملی آفریقا و مبارزات بین‌المللی با شعار «نلسون ماندلا را آزاد کنید!» منجر به آزادی وی شد همچنان در زندان باقی‌ماند. فردریک د کلرک رئیس‌جمهور نیز هم‌زمان دستور آزادی ماندلا، و پایان ممنوعیت فعالیت کنگره ملی آفریقا را صادر کرد.
ریاست کنگره ملی آفریقا و ریاست جمهوری آفریقای جنوبی
زمانی که آفریقای جنوبی میزبانی جام جهانی راگبی ۱۹۹۵ را بر عهده داشت، نلسون ماندلا اتباع غیر سفیدپوست آفریقای جنوبی را به حمایت از تیم اتحادیه ملی راگبی آفریقای جنوبی که پیش از آن مورد نفرت همگان بود دعوت کرد. پس از آنکه تیم اسپرینگبوک با پیروزی بر نیوزیلند به قهرمانی رسید، ماندلا با پوشیدن لباس اسپرینگبوک جام قهرمانی را به کاپیتان سفیدپوست این تیم، فرانکو پینار اهدا کرد. این اقدام ماندلا گامی مهم در راستای برقراری آشتی میان سیاهان و سفیدپوستان آفریقای جنوبی محسوب شد.
برخی گروه‌ها نیز از پیشرفت اجتماعی دولت ماندلا، خصوصاً در زمینه ناکارآمدی دولت در رویارویی با بیماری ایدز انتقاد کردند. ماندلا پس از بازنشستگی، اذعان کرد که عدم توجه کافی وی به همه‌گیری HIV/AIDS ممکن بود عواقب وخیمی برای کشورش به همراه داشته باشد. وی در فرصت‌های مختلف اهمیت این بحران آفریقای جنوبی را گوشزد کرده‌است.
دیپلماسی بین‌المللی
برای کمک به انجام محاکمه لاکربی ماندلا علاقه بسیاری به پایان دادن به اختلاف دیرین میان لیبی از یک سو، و ایالات متحده آمریکا و انگلستان از سوی دیگر، در مورد محاکمه دو لیبیایی متهم به مشارکت در سقوط هواپیمای خطوط هوایی آمریکا در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۹۸۸ که ۲۷۰ کشته بر جای گذاشت داشت. ماندلا در نوامبر ۱۹۹۴، پیشنهاد کرد که آفریقای جنوبی به عنوان یک کشور بی‌طرف محل برگزاری محاکمه بمب‌گذاری در پرواز شماره ۱۰۳ پن‌امریکن انتخاب شود اما جان میجر نخست‌وزیر انگلیس این درخواست وی را نپذیرفت. سه سال بعد ماندلا در سفر خود به لندن در ژوئیه ۱۹۹۷ بار دیگر این درخواست را برای جانشین میجر، یعنی تونی بلر، مطرح کرد. چندی بعد در همان سال، در گردهمایی رهبران کشورهای همسود (CHOGM) در اکتبر ۱۹۹۷ درادینبورگ ماندلا هشدار داد: «هیچ کشوری نباید نقش دادخواه، دادستان یا قاضی را بازی کند.» پس از چندی قرار شد محاکمه در کمپ زَیست در هلند، و بر اساس قانون اسکاتلند، برگزار شود و ماندلا در آوریل ۱۹۹۹گفتگو با سرهنگ قذافی را برای تحویل دو متهم (مقراهی و فیمه) آغاز کرد.
پس از نه ماه محاکمه، رأی در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱ صادر شد. فیمه تبرئه شد اما مقراهی گناهکار شناخته شد و به ۲۷ سال زندان در اسکاتلند محکوم شد. درخواست تجدیدنظر مقراهی در مارس ۲۰۰۲، رد شد و ماندلا در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۲ به دیدار وی در زندان بارلینی رفت. ماندلا در اتاق دیدار با زندانیان در کنفرانسی خبری گفت، «مقراهی کاملاً تنهاست.» «کسی نیست تا با او حرف بزند. تنها ماندن یک انسان در طول دروه محکومیت خود یک عذاب روانی است.» ماندلا همچنین افزود: «شاید عادلانه باشد تا او به یک کشور مسلمان انتقال یابد چراکه کشورهای مسلمانی نیز هستند که مورد اعتماد غرب باشند. اگر او در کشوری همانند مراکش، تونس یا مصر باشد خانواده‌اش راحت‌تر می‌توانند به دیدار وی بروند.» پس از آن مقراهی به زندان گریناک منتقل شد و وی دیگر در سلول انفرادی به سر نمی‌برد. کمیسیون بررسی پرونده‌های جنایی اسکاتلند اخیراً در حال بررسی پرونده وی است، و انتظار می‌رود رأی به ارجاع پرونده مقراهی به دیوان عالی اسکاتلند برای تجدیدنظر مجدد دهد.
سفر به ایران
ماندلا یک بار در دوره ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی و بار دیگر در دوره محمد خاتمی به ایران سفر کرد. او در دیدار با سید علی خامنه‌ای او را رهبر خود خواند. خامنه‌ای نیز تلاش‌های او را مورد ستایش قرار داد.
ازدواج
ماندلا سه بار ازدواج کرد. وی نخستین بار با اولین نتوکو میس ازدواج کرد که گرچه با وی در ژوهانسبورگ آشنا شد، او نیز مانند خود ماندلا، اهل ناحیه‌ای بود که بعدها منطقه ترانسکی آفریقای جنوبی نام گرفت. این زوج دو پسر به نام‌های مادیبا (تمبی) و ماکگاتو، و دو دختر داشتند که هر دو ماکازیوه نام داشتند. دختر اول آنان در نه ماهگی درگذشت، و آنان دومین دختر خود را نیز ماکازیوه نامیدند. همه فرزندان آنان در واترفورد کامهلابا تحصیلات خود را انجام دادند. این زوج پس از ۱۳ سال در سال ۱۹۵۷ از یکدیگر جدا شدند، دلیل جدایی آنان شور انقلابی ماندلا بود و اینکه مذهب همسر ماندلا مذهبی بود که به تبلیغ سیاست بی‌طرفی سیاسی می‌پرداخت.
همسر دوم ماندلا، وینی مادیکیزلا-ماندلا، نیز اهل منطقه ترانسکی بود، گرچه آن دو نیز در ژوهانسبورگ، یعنی شهری که وینی نخستین مددکار اجتماعی سیاه‌پوست آن بود با هم آشنا شدند. بعدها، وینی قربانی اختلاف خانوادگی ناشی از نزاع سیاسی کشور شد؛ در حالی که شوهرش به اتهام تروریسم و خیانت در زندان جزیره رابن مشغول گذراندن حبس ابد بود، پدرش به سمت وزارت کشاورزی ترانسکی برگزیده شد. اختلافات سیاسی منجر به جدایی (آوریل ۱۹۹۲) و طلاق (مارس ۱۹۹۶) شد.
ماندلا در هشتادمین سالگرد تولد خود با گراکا ماچل، بیوه سامورا ماچل، رئیس‌جمهور سابق موزامبیک و متحد کنگره ملی آفریقا که دوازده سال پیش در سانحه هوایی کشته شده بود ازدواج کرد.
بازنشستگی
ماندلا پس از پایان دوره ریاست جمهوری خود در سال ۱۹۹۹، تبدیل به یکی از طرفداران سازمان‌های فعال اجتماعی و حقوق بشر شد. وی جوایز بین‌المللی بسیاری از جمله نشان لیاقت و نشان سنت جان از ملکه الیزابت دوم و نشان آزادی ریاست جمهوری از جرج دبلیو بوش دریافت کرد.
ماندلا در سفر خود به کانادا در سال ۱۹۹۸، به سخنرانی در جمع ۴۵٬۰۰۰ دانش‌آموز در اسکایدوم در شهر تورنتو پرداخت و مورد استقبال آنان قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱، او نخستین فرد زنده‌ای نام گرفت که به عنوان شهروندی افتخاری کانادا برگزیده شد (تنها فردی که پیش از وی این عنوان را به دست آورده بود رائول والنبرگ، بود که پس از مرگ به چنین عنوانی دست یافته بود). گرچه دولت کانادا امیدوار بود ماندلا با تمامی آرا به عنوان شهروند افتخاری نائل شود، اما این امر به دلیل مخالفت حزب اتحاد کانادا و اعتراض راب اندرس نماینده پارلمان در مجلس کانادا مبنی بر اینکه ماندلا سابقاً یک «کمونیست و تروریست» بوده حاصل نشد. در همین حال، وی نخستین عضو افتخاری حکم کانادا، یکی از معدود اتباع کشورهای بیگانه بود که بالاترین نشان افتخار کانادا را به دست می‌آورد.
در تابستان ۲۰۰۱، بیماری سرطان پروستات ماندلا شناسایی و درمان شد. وی در طول هفت هفته درمان شد.
در سال ۲۰۰۳، ماندلا طی چند سخنرانی از سیاست خارجی دولت جرج دبلیو بوش انتقاد کرد، و اعلام کرد که جرج دبلیو بوش در مورد مسئله جنگ عراق و در قضیه عدم متابعت از سازمان ملل متحد و دبیرکل آن کوفی عنان ممکن است انگیزه‌های نژادپرستانه داشته باشد. «آیا این به این خاطر است که دبیرکل سازمان ملل متحد یک سیاه‌پوست است؟ آنان هیچگاه در زمانی که دبیرکل سازمان ملل متحد سفیدپوست بود چنین اقداماتی انجام نمی‌دادند»
این اظهارات ماندلا حتی در میان برخی از طرفداران وی نیز، اعتراضاتی را به همراه داشت. بعدها در همان سال، او به حمایت از ۴۶۶۶۴ بنیاد خیریه ایدز که نام آن از روی شماره زندان وی انتخاب شده بود، پرداخت. ماندلا در ژوئن ۲۰۰۴، در ۸۵ سالگی، اعلام کرد که از زندگی سیاسی کناره‌گیری خواهد کرد. سلامتی وی رو به وخامت نهاده بود و وی می‌خواست زمان بیشتری را در کنار خانواده‌اش سپری کند. اما وی مبارزه علیه ایدز را از این مسئله مستثنی کرده بود. او در ژوئیه ۲۰۰۴، به بانگکوک پرواز کرد تا در پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی ایدز سخنرانی کند. پسر او، ماکگاتو ماندلا، در ۶ ژانویه ۲۰۰۵ در نتیجه ابتلاء به ایدز درگذشت.
ماندلا همچنین از نهضت بین‌المللی مبارزه با فقر که گروه ONE نیز بخشی از آن است اعلام حمایت کرده‌است.
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۴، شهر ژوهانسبورگ با اعطای نشان آزادی شهر در جشنی اورلاندو، سووتو بالاترین نشان افتخار خود را به ماندلا اعطا کرد.
امروزه، ماندلا هنوز برای سازمان‌های آموزشی جهان همانند United World Colleges و Round Square که برای عقاید وی در زمینه صلح جهانی اهمیت زیادی قائلند از چهره‌های سرشناس جهان محسوب می‌شود. کمیته بین‌المللی المپیک برای چهره برگزیده فعال در زمینه مسائل بشر دوستانه یعنی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ ماندلا از اهمیت زیادی قائل است.
خاکسپاری
پیکر وی ده روز پس از مرگ در جمع خانواده و هزاران تن از دوستدارانش در روستای زادگاهش قونو و در گورستانی خانوادگی به خاک سپرده شد. در آیین خاکسپاری او حدود ۴۵۰ نفر از اعضای خانواده‌اش حضور داشتند که او را طبق آداب سنتی قبیله‌ای که در آن زاده شده، به دور از لنز دوربین‌ها به خاک سپردند.
سهم بنیاد خانوادگی و حزب کنگره ملی
وصیت‌نامهٔ ماندلا طی آیینی با حضور بازماندگان وی گشوده شد. ارزش میراث مالی باقی‌مانده از وی ۴۶ میلیون راند بود که به حدود سه میلیون یورو می‌رسد. به موجب این وصیت‌نامه حدود نیمی از این ثروت به همسر ماندلا (گراسا ماشل) رسید و بقیه آن بین بنیاد خانوادگی ماندلا، حزب، مراکز آموزشی و همکاران قدیمی وی تقسیم شد. همچنین ماندلا سه خانهٔ خود را به بنیاد خانوادگی ماندلا بخشید. یکی از این خانه‌ها در زادگاه ماندلا قرار دارد که پیکر او در همان‌جا به خاک سپرده شده‌است. سود ناشی از فروش کتاب‌ها و پروژه‌های ماندلا نیز به این بنیاد می‌رسد. ده تا سی درصد از دارایی‌های ماندلا برای پیش‌برد پروژهٔ «اصول آشتی میان انسان‌ها در آفریقای جنوبی» در اختیار حزب کنگرهٔ ملی آفریقا که به وسیله ماندلا بنیادگذاری شد گذاشته می‌شود. به هریک از همکاران پیشین ماندلا ۳ هزار یورو و به دو دانشگاه و سه مدرسه هرکدام ۶ هزار و ۷۰۰ یورو تعلق می‌گیرد. خانه رئیس‌جمهور پیشین در ژوهانسبورگ، پایتخت آفریقای جنوبی، به خانوادهٔ پسر او ماکگاتو می‌رسد که چند سال پیش درگذشت. بر اساس وصیت ماندلا این خانه باید به محل گردهمایی اعضای خانواده وی تبدیل شود. تا بر اساس خواست رئیس‌جمهور پیشین «آن‌ها تا سال‌ها پس از مرگ وی همبستگی خود را حفظ کنند».
معافیت فرزندان از بازپرداخت بدهی‌ها
در وصیت‌نامهٔ ماندلا روشن شده‌است که او در زمان حیات خود ۲۲۲ هزار یورو به فرزندانش قرض داده بود. وی فرزندان خود را از بازپرداخت این بدهی‌ها معاف کرد.
روز بین‌المللی نلسون ماندلا
روز بین‌المللی نلسون ماندلا یا روز ماندلا، آیینی است که هر ساله در ۱۸ ژوئیه به افتخار ماندلا جشن گرفته می‌شود. این روز در نوامبر ۲۰۰۹ رسماً توسط سازمان ملل متحد نامگذاری شد. ۱۸ ژوئیه زادروز ماندلا است.
آثار
ماندلا کتاب‌ها و مقالات متعددی منتشر کرده‌است. خاطرات وی با نام راه دشوار آزادی با ترجمه مهوش غلامی به فارسی منتشر شده‌است. آخرین کتاب در مورد وی با نام انگلیسی Conversation with Myself - "خودگویی‌های من"- که در سال ۲۰۱۱ از سوی بنیاد ماندلا مشتمل بر ناگفته‌های زندگی وی انتشار یافته در سال ۱۳۹۰ در زبان فارسی با عنوان پندارها و گفتارها با ترجمه علی‌اکبر عبدالرشیدی انتشار یافته‌است و در سال ۱۳۹۵به زبان کردی باترجمه مهرداد رحیمیان منتشر شد.
مسائل جانبی
«هفده روز، هم‌اتاقی هستند.» هفده روز، رفیق شفیق هستند. «و بیست و دو ثانیه، رقیب هم هستند.» هفده روز برابر. بیست و دو ثانیه رقیب. «چه دنیای جالبی است.» این همان امیدی است که در بازی‌های المپیک می‌بینم.
این فیلم ۱۴۶ دقیقه‌ای با عنوان ماندلا، راه طولانی تا آزادی با شرکت ادریس البا بازیگر بریتانیایی بر اساس زندگی‌نامه‌ای با همین عنوان از ماندلا تهیه شد. فیلم رکورد فروش فیلم‌هایی که در روزهای تعطیلات اکران نمی‌شوند را شکست و از همان روزهای نخست به پرفروش‌ترین فیلم در بازار سینمایی آفریقای جنوبی بدل شد.
شکست ناپذیر
شعر «شکست ناپذیر» که شاعر فقیر و مسلول انگلیسی «ویلیام ارنست هنلی» در مواجهه با سختی‌های روزگار و بیماری سل سرود، همدم و همنشین نلسون ماندلا در ایام زندان بود که گاه‌وبیگاه زمزمه می‌کرد. مضمون شعر مزبور این است:
در فراسوی این شب تیره که چون مغاکی میان دو قطب مرا دربرگرفته‌است، برای سرشت استوار و تسخیرناپذیر خویش، شکرگزار خدایانم. در شرایط طاقت فرسا و در چنگال ضربات زمانه سر را سندان صبور کردم. نه دست از تلاش برداشتم و نه به لابه و زاری افتادم. با پتک ایام و زیر آوار سرنوشت، سرم خونین اما برافراشته است. فراسوی این جایگاه پر از خشم و اشک، جز سایه‌های وحشت دیده نمی‌شود و تهدید و رنج سالیان مرا می‌پاید اما در من نشانی از هول و هراس نیست. از این گذرگاه تنگ و تاریک و از پیامدهای در تقدیر، واهمه‌ای ندارم. (چون) سرنوشتم را با دست خویش می‌نویسم و سردار روح خویشتنم.
عنوان فیلم شکست ناپذیر به کارگردانی «کلینت ایستوود» و با بازی «مت دیمون» Matt Damon و «مورگان فریمن» از این شعر گرفته شده‌است.
جیش ابابیل
جیش ابابیل یک گروه شورشی فعال در جنگ داخلی سوریه است. این گروه در ۱۴ فوریه ۲۰۱۴ به جبهه جنوب پیوست. این گروه در دمشق فعال است.
گل‌آباد سفلی
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۵ نفر (۹۵ خانوار) بوده‌است.
روح‌بلند
روح‌بلند (به ترکمنی: Ruhubelent، روُحوُبلنت) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان داش‌اغوز واقع شده‌است.
نهران
نهران  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
باغ دشت
باغ دشت  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سعید حمامی
سعید حمامی (سعيد حمامي؛ زاده: ۱۹۴۱ – درگذشته: ۱۹۷۸) یک سیاستمدار و متفکر فلسطینی بود.
زندگی‌نامه
در یافا در سال ۱۹۴۱ به دنیا آمد و در طول استقرار دولت اسرائیل با خانواده‌اش به اردن سفر کرد، در سال ۱۹۴۸ به آمریکا مهاجرت کرد. او مدرک تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در عمان دریافت کرد و سپس به دمشق به دنبال تحصیلات دانشگاهی خود رفت، او در حین تحصیلات به حزب بعث پیوست و پس از فارغ‌التحصیلی به عربستان سعودی رفت و به عنوان یک معلم مشغول به کار شد.
همیل، کالیفرنیا
همیل (به انگلیسی: Hammil) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونو، کالیفرنیا واقع شده‌است. همیل ۱٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جولیت، برهنه
جولیت، برهنه رمانی انگلیسی به نویسندگی نیک هورن‌بای، که در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹ منتشر شده است. در سال ۲۰۱۵، فیلم جولیت، برهنه که اقتباسی از همین رمان است، با بازی رز بیرن و با کارگردانی جسی پرتز ساخته شد. رمان جولیت، برهنه با رمان دوم هورن‌بای، به نام وفاداری رمان مقایسه شده است. هورن‌بای والدین، عشق، و روابط را به‌عنوان تم جولیت، برهنه توصیف کرده است.
جستارهای وابسته
جولیت، برهنه
ریچارد براتیگان
ریچارد گَری براتیگان (زادهٔ ۳۰ ژانویه ۱۹۳۵ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۸۴) نویسنده و شاعر معاصر آمریکایی بود. از او ۹ رمان، یک مجموعه داستان و چندین دفتر شعر منتشر شده‌است. رمان صید قزل‌آلا در آمریکا اولین و شناخته‌شده‌ترین اثر اوست. او عضو جنبش بیت بود. ریچارد براتیگان در ۴۹ سالگی با تفنگ شکاری کالیبر ۴۴ خودکشی کرد.
کودکی
ریچارد در ۲۹ ژانویه ۱۹۳۵ در تاکوما واشینگتن به دنیا آمد. از دوران کودکی او اطلاعات زیادی در دست‌رس نیست اما ظاهراً دوران کودکی سختی را پشت سر گذشته‌است. پدرش پیش از به دنیا آمدن او، خانواده را ترک کرد و پس از آن که خبر درگذشت او را خواند، تازه متوجه شد پسری به نام ریچارد داشته‌است. خواهرش باربارا در بارهٔ دوران کودکی او می‌گوید: «او شب‌ها را به نوشتن می‌گذراند و تمام روز را می‌خوابید. اطرافیان خیلی اذیتش می‌کردند و سر به سرش می‌گذاشتند. آن‌ها هیچ‌وقت نفهمیدند که نوشته‌های او چه‌قدر برایش مهم هستند.»
جوانی
ریچارد در بیست سالگی شیشهٔ پاسگاه پلیس را با سنگ شکست و یک هفته در زندان گذراند و بعد به بیمارستان دولتی آرگون تحویل داده شد. به تشخیص پزشکان به دلیل ابتلا به جنون جوانی پارانوئیدی در بیمارستان تحت شوک درمانی و مراقبت ویژه قرار گرفت. پس از مرخص شدن از بیمارستان به سان‌فرانسیسکو رفت. در ۱۹۵۶ سالی که براتیگان ۲۱ ساله به سانفرانسیسکو رفت دوران اوج جنبش بیت بود و نویسندگان و شاعران سرشناس این جنبش در این شهر فراوان یافت می‌شدند. افرادی مانند: جک کرواک، آلن گینزبرگ، رابرت کریلی، میکل میک‌کلور، فیلیپ والن و گری اشنایدرو. او تحت تأثیر جنبش بیت قرار گرفت؛ و نخستین مجموعه شعرش را در بیست و یک سالگی منتشر کرد و سال بعد در بیست و دو سالگی با ویرجینیا دیون آدلر ازدواج کرده، سه سال بعد در ۲۵ مارس ۱۹۶۰ دخترش ایانت به دنیا آمد. تابستان سال بعد برای براتیگان نقطهٔ عطف محسوب می‌شود. در تابستان ۱۹۶۱ به هم‌راه همسر و کودک خردسالش به آیداهو رفت و زندگی در چادر کنار رودخانه‌های پر از قزل‌آلای آن‌جا را تجربه کرد و رمان صید قزل‌آلا در آمریکا را نوشت. این رمان شش سال بعد در ۱۹۶۷ منتشر شد و براتیگان را که در فقر مطلق به‌سر می‌برد و حتی در تأمین غذای روزانه دچار مشکل بود از نظر مالی نجات داد.
دوران اوج
براتیگان قبل از صید قزل‌آلا در آمریکا چند مجموعه شعر منتشر کرد که یا به رایگان توزیع شد یا خود براتیگان در خیابان به فروش نسخه‌های آن‌ها می‌پرداخت. رمان ژنرال متفقین، اهل بیگ‌سور هر چند دومین رمان او محسوب می‌شود اما اولین رمان منتشر شده‌ای اوست. این رمان در سال ۱۹۶۴ منتشر شد و تنها ۷۴۳ نسخه از آن فروش رفت.
در ۱۹۷۰ پس از سیزده سال زندگی زناشویی پرفراز و نشیب از همسرش ویرجینیا جدا شد و دو سال بعد به پاین‌کریک مونتانا رفت و تا هشت سال پس از آن در مجامع ظاهر نشد و حاضر به ایراد سخنرانی یا انجام مصاحبه نبود.
در ۱۲ مه ۱۹۷۶ برای اولین بار به ژاپن رفت. از کودکی با ژاپنی‌ها بر سر بمباران بندر پرل هاربر مشکل داشت. عموی‌اش در آن حادثه ترکش خورد بود و هر چند یک سال بعد بر اثر حادثه‌ای از بلندی سقوط کرد و مرده بود، اما ریچارد هفت ساله مرگ عمو را به حساب ژاپنی‌ها نوشته بود و از آنان متنفر بود. سفر به ژاپن دیگاه‌اش نسبت به ژاپنی‌ها را تغییر داد و شیفتهٔ فرهنگ ژاپنی شد تا آنجا که بارها به ژاپن سفر کرد و وطن‌اش را سانفرانسیسکو، مونتانا و توکیو می‌دانست. او حتی با آکیکو که ژاپنی بود ازدواج کرد و این ازدواج دو سال دوام یافت.
براتیگان نویسنده‌ای خاصی بود و تعلق‌اش به سبک یا جریان ادبی ویژه دشوار می‌نماید. «زیبایی‌شناسی او ترکیبی از دستاوردهای سورئالیسم فرانسوی و تفکر ضدبورژوازی است که جان مایهٔ آثار هنری معاصرش را شکل داده و در عین حال در تضاد کامل با پدرسالاری قرار می‌گیرد.»
تامیل‌های سری‌لانکایی
تامیل‌های سری‌لانکایی (Sri Lankan Tamils) یا تامیل‌های سیلون یا تامیل‌های ائلام که متعلق به قوم تامیل هستند و به زبان تامیلی صحبت می‌کنند و بومی کشور سری‌لانکا هستند (به‌طور گسترده در شمال این کشور) ولی به کشورهای دیگر نیز مهاجرت کرده‌اند.
ریچارد براتیگان
دوران اوج
علیرضا طاهری عراقی مترجم مجموعهٔ داستان اتوبوس پیر در یادداشت مترجم می‌نویسد: «توصیف آثار براتیگان کار ساده‌ای نیست. هیچ سبک و مکتب ادبی و سنت تاریخی را نمی‌توان زادگاه یا مبنای شیوه خاص نویسندگی و شاعری او دانست. در مورد آثار نثرش حتی این مشکل وجود دارد که آیا آن‌ها را باید در کدام گونهٔ ادبی جای داد؟ آیا رمان‌هایش را واقعاً می‌توان رمان نامید؟ آیا اصلاً در حوزهٔ ادبیات داستانی قرار می‌گیرد؟ شاید ساده‌تر این باشد که آن را سبک براتیگانی بخوانیم و بس. به هر حال به نظر می‌رسد که آثار براتیگان هم مثل خودش یتیم‌اند.»
روان‌شناسی آثار
نقاط اوج داستان‌های براتیگان یکدست نیست و از این نظر به کنکاش بیشتری برای درک بهتر این آثار نیاز است. در رمان صید قزل آلا در آمریکا و نیز دیگر آثار براتیگان از جمله در مجموعه اشعار او تمایل درونی نویسنده به خودکشی منعکس شده‌است. آثار براتیگان از این نظر شباهت به آثار ویرجینیا وولف و ولادیمیر مایاکوفسکی دارد و خواسته‌های درونی نویسنده به خوبی از آن‌ها مشخص است. به این دلیل خواننده آثار براتیگان خود را خارج از فضای آن‌ها حس نمی‌کند چون براتیگان نویسنده‌ای است که با چیره‌دستی و مهارت لازم از آثار خود برای ارتباط مستقیم با خواننده استفاده کرده‌است. شعر براتیگان را باید نمونهٔ کاملی از شعر زمینی دانست. شعری که بدون تحمیل تئوری‌ها و فلسفه‌های ادبی مخاطبش را نرم و آرام تا پایان با خود شریک و همراه می‌کند. شعر براتیگان مانند داستان‌هایش هیچ پیش داوری را برنمی‌تابد.
مرگ
زندگی و مرگ او مانند آثارش بسیار پرفرازونشیب و متفاوت و غیرمنتظره بود. او در فصل شکار همیشه به مونتانا می‌رفت و با دوستانش به شکار می‌پرداخت؛ هرچند او هیچ‌وقت نمی‌توانست به موجود زنده‌ای شلیک کند و بیشتر ادای شکارچیان را درمی‌آورد. در فصل شکار ۱۹۸۴، براتیگان به مونتانا نرفت. دوستانش نگران شدند. امکان تماس با او وجود نداشت، به همین دلیل پلیس شهر بولیناس در شمال کالیفرنیا را که محل زندگی براتیگان بود خبر کردند. در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۴ پلیس درِ خانهٔ براتیگان را شکست و یک بطری مشروب و یک تفنگ کالیبر ۴۴ کنار جسدش پیدا کرد. بنابر اظهارنظر پزشکی قانونی، او «ایستاده رو به دریا پشت پنجره» به شقیقه‌اش شلیک کرده‌است.
سیدیا توره
سیدیا توره (Sidya Touré؛ زادهٔ January 1, 1945) سیاستمدار اهل گینه است. وی از ۹ ژوئیه ۱۹۹۶ تا ۸ مارس ۱۹۹۹ نخست‌وزیر گینه بود.
پتس (ناحیه دوماژلیتسه)
پتس یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه دوماژلیتسه واقع شده‌است. پتس ۲۴۶ نفر جمعیت دارد.ریشه نام این روستا فرانسوی بوده و به این فرضیه قوت میبخشد که ساکنین ابتدایی پتس فرانسوی الاصل بوده‌اند.
تاتیانا فیرووا
تاتیانا فیرووا (Татьяна Павловна Фирова؛ زادهٔ October 10, 1982) دونده اهل روسیه است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
نهور (زابل)
نهور، روستایی در دهستان ژاله‌ای بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۸۸ نفر (۱۰۱ خانوار) بوده‌است.
اسپلسی، کالیفرنیا
اسپلسی (به انگلیسی: Spellacy) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. اسپلسی ۵۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرانتس بکن‌باوئر
فرانس بِکِن‌باوئر ، بازیکن فوتبال، مربی و یکی از رئیسان فدراسیونی و باشگاهی آلمان است. او در کشورش با نام قیصر (به آلمانی:Kaiser) مشهور شده‌است و این لقب را مدیون توانایی‌هایی است که برای فوتبال آلمان انجام داده است. اغلب بکن باوئر را یکی از بهترین بازیکنان و بهترین مدافع تاریخ فوتبال به حساب می‌آورند. بکن‌باوئر از موفق‌ترین و معروف‌ترین مدیران فوتبالی جهان به شمار می‌آید. همچنین او به همراه دیدیه دشان و ماریو زاگالو تنها کسانی هستند که هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان سرمربی قهرمان جام جهانی شده‌اند.
زندگی و افتخارات
بکن‌باوئر در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵ در مونیخ متولد شد. او در سال ۱۹۵۴، هنگامی که تنها نُه سال داشت، فوتبال حرفه‌ای را در باشگاه «اس سی مونیخ» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۸ به تیم باشگاه فوتبال بایرن مونیخ رفت که در آن زمان دومین باشگاه بزرگ شهر مونیخ بود.
بکن‌باوئر اولین بازی خود برای تیم ملی آلمان را در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۵ انجام داد و اولین بازی‌اش در جام جهانی سال ۱۹۶۶ بود.
برای اولین بار در زمان او، باشگاه بایرن‌مونیخ سال ۱۹۶۶ موفق شد جام باشگاه‌های برتر آلمان را صاحب شود. این باشگاه در سال آینده‌اش، یعنی سال ۱۹۶۷ نیز موفق به کسب همین عنوان شد و از این گذشته، در همین سال حتی جام باشگاه‌های برتر اروپا را نیز به‌دست آورد.
بکن‌باور در سال ۱۹۷۱ کاپیتان تیم ملی کشورش، یعنی آلمان غربی شد. سال ۱۹۷۲ آلمان غربی توانست برندهٔ جام ملت‌های اروپا شود و سال ۱۹۷۴ بکن‌باوئر توانست برای وطنش جام جهانی را نیز به ارمغان بیاورد.
بکن‌باوئر سال ۱۹۷۷ بایرن مونیخ و همچنین تیم ملی را ترک کرد و به بازی در باشگاه نیویورک کوسموس در جام قهرمانی آمریکای شمالی پرداخت. او بین سال‌های ۱۹۸۰–۱۹۸۲ نیز در هامبورگر اس‌فاو بازی می‌کرد.
او بین سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۹۰ سرمربی تیم ملی آلمان شد، و سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ همین سمت را در باشگاه بایرن‌مونیخ به‌دست آورد.
از این گذشته، فرانس بکن‌باوئر تدارک‌دهنده و همچنین تهیه‌کنندهٔ اساسیِ بازی‌ها در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ به‌شمار می‌آید. مؤسسهٔ خیریه‌ای نیز به نام او و از طرف خودش، به منظور کمک به معلولان و سایر محتاجان تأسیس شده‌است.
باشگاهی
قهرمان در سال‌های: ۱۹۶۸٬۱۹۷۱٬۱۹۷۲٬۱۹۷۳٬۱۹۷۴
قهرمان در سال‌های: ۱۹۷۳٬۱۹۷۴٬۱۹۷۵٬۱۹۷۶
پیوند به بیرون
مؤسسه خیریه فرانس بکن‌باور (آلمانی)
نادر عیوضی
نادر عیوضی عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره‌های چهارم الی نهم مسابقات قهرمانی آسیا بود.
چهارمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن
تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
ششمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۴–۱۹۹۵) سی شوآن- چین
تورینگ یکنفره ۵۰۰ متر- نادرعیوضی- مدال طلا
تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
هفتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۶–۱۹۹۷) کره جنوبی
تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
هشتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۸–۱۹۹۹) چندو- چین
تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادرعیوضی- مدال طلا
تورینگ یکنفره ۵۰۰ متر- نادرعیوضی- مدال طلا
حمیری
حمیری ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نادر عیوضی
هشتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۸–۱۹۹۹) چندو- چین
کایاک یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
نهمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۸۱–۲۰۰۲) دریاچه آزادی تهران- ایران
تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال طلا
تورینگ یکنفره ۵۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال طلا
کایاک یکنفره ۵۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال برنز
مسابقات قهرمانی معولان جهان(۱۳۸۱–۲۰۰۲) تهران- ایران
کایاک یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
فوجرد
فوجرد  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تیوب (دوچرخه)
تیوب دوچرخه که با نام انگلیسی tube شناخته می شود یک استوانه لاستیکی بادکنکی است که بصورت دایره شکل دو سر آن به هم متصل شده و مهر و موم می شود و توسط یک سوپاپ داخل آن با فشار هوا پر میشود. تیوب دوچرخه در داخل لاستیک دوچرخه قرار می گیرد. هوا فشرده شده داخل تیوب یکی از یهترین فناوری هایی است که تا بحال برای حرکت نرم چرخ ها اختراع شده است. اگر شیع تیزی واردلاستیک دوچرخه شود تیوب دوچرخه سوراخ می شود و باعث خالی شدن باد فشرده شده داخل تیوب میشود که به این اتفاق پنچری لاستیک گفته میشود. که در اقلب مواقع پنچری دوچرخه با چسب مخصوص پنچری قابل تعمیر است.
آمیت الور
آمیت الور یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور آمریکا است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ اشاره کرد.
بازلی کرادر
فرانسیس بازلی کرادر جونیور (Francis Bosley Crowther Jr.؛ ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۰۵ – ۷ مارس ۱۹۸۱) روزنامه‌نگار و نویسنده آمریکایی بود که به‌مدت ۲۷ سال به‌عنوان منتقد فیلم در نیویورک تایمز فعالیت کرد. کار او به شکل‌گیری حرفهٔ بسیاری از بازیگران، کارگردانان و فیلم‌نامه‌نویسان کمک کرد، گرچه که نقدهای او برخی اوقات، جدی تلقی می‌شدند. کرادر در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ طرفدار فیلم‌های خارجی زبان، به‌ویژه فیلم‌های روبرتو روسلینی، ویتوریو دسیکا، اینگمار برگمان و فدریکو فلینی بود.
موزه زیرآبی کانکون
موزه زیرآبی کانکون (به انگلیسی: [//en.wikipedia.org/wiki/Cancun_Underwater_Museum Cancun Underwater Museum]) موزه‌ای در زیرآب در سواحل شهر کانکون و Isla de Mujeres در ایالت کینتانا رو در کشور مکزیک در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد. این موزه از سری مجسمه‌های زیر آبی Jason deCaires Taylor که در نوامبر ۲۰۰۹ با کارگزاری ۱۰۰ مجمسه در آب‌های کم عمق پارک ملی کانکون آغاز شد. مجسمه‌های این موزه با بتن خنثی از نظر pH آب دریا یی ساخته شده‌اند در برابر خوردندگی آب دریا مقاوم باشند. مجسمه‌ها براساس طرحی از اعضای جامعه محلی و مردم ساخته شده‌اند. در اواخر سال ۲۰۱۰ با نصب دیگر مجسمه‌های این موزه زیر آبی، تعداد مجسمه‌ها به ۴۰۰ عدد افزایش یافت. گردشگران به صورت غواصی یا با قایق‌های کف شیشه‌ای می‌توانند از این موزه دیدن کنند.
یساقی
یساقی  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اسکل (زابل)
اسکل، روستایی در دهستان ژاله‌ای بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۳۵ نفر (۱۹۶ خانوار) بوده‌است.