cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
متفاوت فکر کنید
متن تبلیغ
برخی از بیت‌های این متن از جمله: «نسل بشر را رو به جلو پیش می‌برند» شخصاً توسط خود استیو جابز نوشته شده‌است. پس از آن تبلیغ، جابز در مک‌ورلد - آی‌ورلد آن سال در سخنرانی‌اش گفت:
بازتاب
مدیران اندکی (شاید هیچ مدیری) می‌توانستند با چنین جسارت زیرکانه‌ای، همراهی برندشان با امثال گاندی، اینشتین، پیکاسو و دالایی لاما را نشان بدهند. جابز قادر بود مردم را ترغیب کند تا خودشان را با استفاده از کامپیوتری که از آن استفاده می‌کنند، آدم‌هایی سرکش، خلاق و مبتکر معرفی کنند. لاری الیسون می‌گفت: «استیو تنها برند سبک زندگی را در صنعت تکنولوژی خلق کرد. ماشین‌هایی وجود دارند که مردم به داشتن‌شان می‌بالند. مثل پورشه، فراری، پریوس. چون اتومبیلی که سوار می‌شویم، چیزهایی دربارهٔ ما می‌گوید. مردم دربارهٔ محصولات اپل نیز چنین احساسی دارند.»
جابز بعدها می‌گفت: «لی کلاو و تیمش با این فکر درخشان که «متفاوت فکر کنید» جلو آمدند و کار آن‌ها ده برابر بهتر از آژانس‌های تبلیغاتی دیگر بود. آن تبلیغ مرا شوکه کرد و هنوز هم وقتی به آن فکر می‌کنم گریه‌ام می‌گیرد. هم این واقعیت که لی خیلی دلسوزانه کار می‌کرد و هم این‌ که ایده «متفاوت فکر کنید» چقدر درخشان است، هردو مرا تحت تأثیر قرار می‌دهند.»
پوسترهای تبلیغاتی
پوسترهای تبلیغاتی از کمپین به تعداد کم در اندازه‌های ۲۴ * ۳۶ اینچ تولید شد. پوسترها به پرتره‌ای از یک شخصیت تاریخی با لوگویی کوچک از اپل و کلمهٔ «متفاوت فکر کنید» در یک گوشه از پوستر منقش بودند. پوسترهای بین سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ تولید شده بودند. تقریباً حداقل ۲۹ پوستر متفاوت فکر کنید ساخته شده بود، که به شرح زیر است:
پیوند به بیرون
پوسترهای «متفاوت فکر کنید»
میرکو میشلی
میرکو میشلی (Mirko Miceli؛ زادهٔ June 16, 1991) بازیکن فوتبال است.
کاواک‌لی (شهرستان)
کاواک‌لی (Kavaklı) یک منطقه مسکونی در ترکیه است.
یوردیس توپل
یوردیس توپل (Hjördis Töpel؛ ۴ ژانویه ۱۹۰۴ – ۱۷ مارس ۱۹۸۷) شناگر و شیرجه اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
زبان تامیلی
تامیل از زبان‌های کلاسیک دراویدی است. این زبان عمدتاً توسط تامیل‌ها در جنوب هندوستان و سری‌لانکا و در میان تامیل‌های مهاجر در بسیاری از دیگر کشورها (به ویژه شبه جزیره مالایا) تکلم می‌شود.
در سال ۱۹۹۶ این زبان هجدهمین زبان پرمتکلم دنیا بود و ۷۴ میلیون نفر در سراسر جهان آن را صحبت می‌کردند.
ویلدنبورتن
ویلدنبورتن (به آلمانی: Wildenbörten) یک شهر در آلمان است که در اتنبرگر لند واقع شده‌است. ویلدنبورتن ۳۹۰ نفر جمعیت دارد.
آی (شاعر)
آی اوگاوا (Ai ogawa؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۷ – ۲۰ مارس ۲۰۱۰) شاعر، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کشتن نوزادان دختر
کشتن نوزادان دختر (Female infanticide) کشتن عمدی دختران تازه متولد شده‌است. در کشورهایی که سابقه نوزادکشی دختران را دارند، عمل مدرن سقط جنین بر پایه جنسیت اغلب به عنوان مبحثی مرتبط مورد بحث قرار می‌گیرد. کشتن نوزادان دختر عامل اصلی نگرانی در چندین کشور مانند چین، هند و پاکستان است. استدلال شده‌است که جایگاه پایین زنان در جوامع مردسالار سبب سوگیری علیه زنان می‌شود.
آی (شاعر)
وی برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم و جایزه کتاب ملی شده‌است.
کشتن نوزادان دختر
در سال ۱۹۷۸، لایلا ویلیامسون، انسان‌شناس، در خلاصه‌ای از داده‌هایی که در مورد گستردگی کودک‌کشی گردآوری کرده بود، دریافت که نوزادکشی در همه قاره‌ها رخ داده و توسط گروه‌هایی از شکارچیان تا جوامع بسیار توسعه‌یافته امروزی انجام شده‌است. این رویه به عنوان یک استثنا، در همه جا امری عادی بوده‌است. این عمل در میان مردم بومی استرالیا، شمال آلاسکا و جنوب آسیا ثبت شده و باربارا میلر استدلال می‌کند که این عمل - حتی در جهان غرب - «تقریباً فراگیر» است. میلر معتقد است که کشتن نوزادان دختر در مناطقی که زنان در آن به شغل کشاورزی مشغول نیستند و مناطقی که در آنها دادن جهیزیه معمول است، امری عادی است. چارلز داروین در سال ۱۸۷۱ در کتاب تبار انسان و گزینش در ارتباط با جنسیت نوشت که این عمل در میان قبایل بومی استرالیا رایج بود. نوزادکشی دختر نیز ارتباط تنگاتنگی با کمبود آموزش و نرخ بالای فقر دارد، که بیان می‌دارد چرا در مناطقی مانند هند، پاکستان و غرب آفریقا شایع است.
تحقیقی که توسط مرکز تحقیقات پیو بر اساس داده‌های دولت هند انجام شد، برآورد می‌کند که دست‌کم ۹ میلیون زن را در دوره ۲۰۰۰–۲۰۱۹ در هند «مفقود» هستند. در سال ۱۹۹۰، آمارتیا سن که در مجله نقد کتاب نیویورک مقاله می‌نویسد، «برآورد نمود که ۱۰۰ میلیون زن، کمتر از آنچه انتظار می‌رفت، در آسیا وجود دارد، و این تعداد زن «گمشده» بی‌صدا داستان وحشتناکی را برایمان بیان می‌کنند. نابرابری و بی‌توجهی منجر به مرگ‌ومیر بیش از حد زنان می‌شود». در ابتدا نظر آمارتیا سن در مورد سوگیری جنسیتی مورد اعتراض قرار گرفت و گفته شد که هپاتیت ب علت تغییر در نسبت جنسی انسانی است. با این حال اکنون به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است که کمبود عددی در سراسر جهان در زنان به دلیل سقط جنین‌های انتخابی، نوزادکشی و بی‌توجهی [به دختران] است.
چین
چین سابقه ۲۰۰۰ ساله در کشتن نوزادان دختر دارد. مبلغان مسیحی پس از ورد به چین در اواخر قرن شانزدهم، دریافتند که نوزادکشی دختر در حال انجام است - نوزادان تازه متولد شده در رودخانه‌ها یا روی تل زباله می‌انداختند. در قرن هفدهم، ماتئو ریتچی متئو ریچی نوشته‌است که این عمل در چندین استان چین رخ داده و دلیل اصلی این عمل فقر بوده‌است.
صومعه‌های بودایی «برج‌های بچه» برای مردم ایجاد کردند تا کودکان را در آنجا رها کنند. با این حال مشخص نیست که آیا کودکان برای فرزندخواندگی رها می‌شدند یا اینکه پیشتر مرده بودند و برای دفن در آنجا گذاشته می‌شدند. در سال ۱۸۴۵ در استان جیانگشی، یک مبلغ مذهبی نوشت که این کودکان تا دو روز در معرض عوامل محیطی زنده ماندند و کسانی که از آنجا می‌گذشتند هیچ توجهی نمی‌کردند.
در بیشتر استان‌های چین در طول قرن نوزدهم، کشتن نوزادان دختر انجام می‌شد. در سال ۱۸۷۸، مبلغ یسوعی فرانسوی «گابریل پالاتر» اسنادی را از ۱۳ استان در این باره جمع‌آوری کرد، و در «سالنامه دوران مقدس کودکی» نیز شواهدی از کودک کشی در شانشی و سیچوآن ثبت شده‌است. بر پایهٔ اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط پالاتر، این عمل به‌طور گسترده در استان‌های جنوب شرقی و در منطقه رودخانه یانگ‌تسه سفلی شیوع داشت. در چین، نوزادکشی دختر عملی کاملاً مقبول و قابل چشم‌پوشی نبود. بودیسم به‌ویژه در محکوم نمودن این عمل بسیار جدی و کاری بود. بودایی‌ها نوشتند که کشتن دختران جوان کارمای بدی به همراه خواهد داشت. برعکس، کسانی که جان یک دختر جوان را از طریق مداخله یا از طریق اهدای هدایای مالی یا غذا نجات می‌دهند، کارمای خوبی به دست می‌آورند که منجر به زندگی مرفه، عمر طولانی و موفقیت برای پسرانشان می‌شود. با این حال، اعتقاد بودایی‌ها به تناسخ به این معنی بود که مرگ یک نوزاد، پاین کار نیست، زیرا کودک دوباره متولد می‌شود. این باور احساس گناه ناشی از نوزادکشی دختر را کاهش می‌داد.
نگرش کنفوسیوسی نسبت به کشتن نوزادان دختر متناقض بود. تقوای فرزندی کنفوسیوسی با بها دادن به سن بالا نسبت به جوانی، ارزش کودکان را کاهش می‌داد. تأکید کنفوسیوس بر خانواده منجر به افزایش جهیزیه شد که به نوبه خود منجر به گران‌تر شدن هزینه‌های داشتن یک دختر نسبت به پسر گردید و سبب شد خانواده‌ها احساس کنند که نمی‌توانند از پس هزینه‌های دختر داشتن بربیایند. رسم کنفوسیوس برای نگه داشتن پسر در کنار خانواده به این معنا بود که پولی که برای تربیت دختر به همراه جهیزیه خرج می‌شود، هنگام ازدواج دختر و با رفتن او به خانواده‌ای دیگر از بین می‌رود و به این ترتیب دختران را «کالای زیان‌ده» می‌نامیدند. برعکس، باور کنفوسیوسی رِن باعث شد تا روشنفکران کنفوسیوسی از این ایده حمایت کنند که کشتن نوزادان دختر کاری نادرست است و این عمل تعادل بین یین و یانگ را برهم می‌زند.
یک مقاله سفید منتشرشده توسط دولت چین در سال ۱۹۸۰ بیان کرد که کشتن نوزادان دختر یک «عمل شیطانی فئودالیستی» است. موضع رسمی دولت در مورد این عمل این است که این کار دوران فئودالی به‌جا مانده و نتیجه سیاست‌های تک‌فرزندی دولت چین نیست. با این حال جینگ بائو-نی استدلال می‌کند که «غیرقابل تصور» است که باور کنیم هیچ ارتباطی بین سیاست‌های تنظیم خانواده دولتی و کشتن نوزادان دختر وجود ندارد.
هند
دادن جهیزیه در هند یکی از دلایل ذکر شده برای کشتن نوزادان دختر است؛ جهیزیه دادن طی یک بازهٔ زمانی طولانی که چندین سده رادر بر می‌گیرد، جزئی از فرهنگ هند شده‌است. اگرچه دولت اقداماتی را برای لغو نظام جهیزیه انجام داده‌است، اما این رویه همچنان ادامه دارد و برای خانواده‌های فقیرتر در مناطق روستایی، دلیل کشتن نوزادان دختر و سقط انتخابی جنین مؤنث را به ترس از ناتوانی در تهیه جهیزیه مناسب و سپس طرد شدن از نظر اجتماعی نسبت می‌دهند.
در سال ۱۷۸۹، در زمان استعمار بریتانیا در هند، دولت بریتانیا متوجه شد که کشتن نوزادان دختر در اوتار پرادش آشکارا به رسمیت شناخته شده‌است. نامه ای از یک قاضی که در این دوره در شمال غربی هند مستقر بود، از این واقعیت سخن می‌گوید که به‌مدت چند صد سال، هیچ دختری در پایگاه‌های راجه‌های ماین پوری بزرگ نشده بود. با این وجود، در سال ۱۸۴۵، حاکم آن زمان پس از مداخله یک مأمور مالیاتی منطقه به نام آنوین، دختری را زنده نگه داشت. بررسی تحقیقات نشان داده‌است که اکثر نوزادکشی‌های دختر در هند در طول دوره استعمار، بیشتر در شمال غرب آن کشور رخ داده‌است، و اگرچه همه گروه‌ها این عمل را انجام نداده‌اند، اما در واقع عملی فراگیر بوده‌است. در سال ۱۸۷۰، پس از بررسی‌های مقام‌ها و مأموران بریتانیا، این عمل، طی «قانون پیشگیری از کشتن نوزادان دختر»، مصوب ۱۸۷۰، غیرقانونی اعلام شد.
به گفته دونا فرناندس، فعال حقوق زنان، برخی از رسم و روال‌ها آن چنان عمیق در فرهنگ هند تنیده شده‌است که «تقریباً غیرممکن است کنار گذاشته شوند» و او گفته‌است که هند در معرض نوعی «نسل‌کشی زنان» است. سازمان ملل اعلام کرده‌است که هند مرگبارترین کشور برای دختران است و در سال ۲۰۱۲ احتمال مرگ کودکان دختر بین ۱ تا ۵ سال ۷۵ درصد بیشتر از پسران هم سن بود. گروه حقوق کودکان سی.آر. وای تخمین زده‌است که از ۱۲ میلیون تولد سالانه نوزادان دختر در هند، ۱ میلیون در اولین سال زندگی خود خواهند مرد. در زمان حکومت بریتانیا، عمل نوزادکشی دختر در ایالت تامیل نادو هند در میان کالارها و توداها گزارش شد. در ژوئن ۱۹۸۶ ایندیا تودی در مقاله اصلی خود «زاده‌شده برای مرگ» گزارش کرد که نوزادکشی دختر هنوز در اوسیلامپاتی در جنوب تامیل نادو در حال انجام است. این عمل بیشتر در میان کاست غالب منطقه، یعنی «کالارها» رایج بود.
پاکستان
علیرغم اینکه این عمل طبق قوانین اسلامی قابل مجازات است، مواردی از نوزادکشی دختر در پاکستان به دلایلی وجود داشته‌است، به‌عنوان مثال، کودکانی که خارج از زناشویی رسمی متولد شده و سپس برای جلوگیری از انگ نامشروعی کشته شده‌اند. پاکستان هنوز یک کشور مردسالار است و جامعه ای پدرسالار باقی مانده‌است. علاوه بر این، پسران خانواده تحت رفتار ترجیحی قرار می‌گیرند و قبل از دختران، غذا و مراقبت‌های پزشکی دریافت می‌کنند. داشتن فرزند خارج از ازدواج در پاکستان از نظر فرهنگی تابو است. زنان در چنین شرایطی نوزادان تازه‌به‌دنیا آمده را می‌کشند تا از شرم یا آزار و شکنجه فرار کنند. با این حال، نسبت کشته شدن نوزادان دختر در این موارد بسیار بیشتر از پسران است، زیرا پسران بسیار با ارزش‌تر هستند. نوزادکشی در پاکستان غیرقانونی است. با این حال، مردم این موارد را گزارش نمی‌کنند و در نتیجه تحقیقات و پیگیری پلیس ناممکن می‌شود. طبق گفتهٔ «کمیته ملی حق زندگی»، در سال ۲۰۱۷، تنها یک مورد نوزادکشی در پاکستان گزارش شد، اما در واقع ۳۴۵ نوزاد در پایتخت پاکستان از ژانویه ۲۰۱۷ تا بهار ۲۰۱۸ مرده پیدا شدند.
لیختن‌اشتاین
لیختن‌اشتاین با وجود داشتن جمعیتی ۴۰۰۰۰ نفری، با نرخ ۱۲۶ نوزاد پسر به ازای هر ۱۰۰ نوزاد دختر، در صدر فهرست کشورهایی قرار دارد که نسبت‌های جنسی ناهنجار دارند. در مورد صحت این داده‌ها تردید قابل توجهی وجود دارد زیرا لیختن اشتاین سقط جنین را جرمی کیفری در نظر می‌گیرد و علاوه بر این، به دلیل کوچک بودن حجم نمونه، احتمال اشتباه در جمع‌آوری داده‌ها وجود دارد. با این حال، ترجیح مردان در لیختن اشتاین از طریق آمارهایی مانند این واقعیت که زنان تقریباً ۱۶٫۵ درصد کمتر از همتایان مرد خود درآمد دارند و همچنین تنها حدود ۱۲ درصد از کرسی‌های پارلمان را تا سال ۲۰۲۱ اشغال می‌کنند، مشهود است. همچنین اعطای حق رای به زنان تا سال ۱۹۸۴ به تأخیر افتاد. در حالی که لیختن‌اشتاین متعهد به تشویق توانمندسازی زنان و برابری جنسیتی است، فقدان قوانین ویژه برای مقابله با نوزادکشی زنان محسوس است.
اجتماعی-اقتصادی
حذف زنان از جهتی مشکل ساز است، زیرا این امر تعداد زنانی را که می‌توانند بچه دار شوند کاهش می‌دهد. این موضوع همچنین با احساس ارزشمندی زنانه مغایر است، زیرا خانواده‌هایی که می‌خواهند نوزادان دختر را محو کنند به دختران جوان جامعه خود می‌آموزند که نسبت به جنس مخالف پست‌تر هستند و این موضوع احتمال مواجه این دختران را با ظلم و ستم و دسترسی کمترشان به مشاغل را افزایش می‌دهد. نظام جهیزیه بر خانواده‌ها و خط فقر اثر می‌گذارد، زیرا برخی خانواده‌ها که درآمدی کمتر از حداقل دستمزد دارند، برای تأمین جهیزیه با مشکل مواجه هستند.
در بسیاری از کشورها، کشتن نوزادان دختر با مبارزات اجتماعی-اقتصادی همراه است. مطالعه‌ای که در هند انجام شد، سه دلیل اجتماعی-اقتصادی مرتبط با نوزادکشی دختران را نشان داد. این بررسی نشان داد که کاروری اقتصادی ایجاب می‌کند که خانواده‌ها برای پسران بیشتر از دختران ارزش قائل باشند، زیرا پسران می‌توانند کار کنند و پول به خانه بیاورند. با توجه به فاکتور سودمندی اجتماعی-فرهنگی در کشتن نوزادان دختر، برای بسیاری از فرهنگ‌ها داشتن پسر در خانواده برای انتقال میراث خانواده الزامی است. در کشتن نوزادان دختر عوامل مذهبی نیز دخیل هستند. بسیاری بر این باورند که مردان تنها کسانی هستند که می‌توانند خرج و مخارج زندگی را تأمین کنند و پسران مشعلی برای برافروختن آتش تشیع جنازه والدین درگذشتهٔ خود و کمک به نجات روح آنان هستند.
راه‌حل‌ها/برنامه‌ها
سازمان‌های مردم‌نهاد توسعه (NGDOs) سیاست‌های آگاهی جنسیتی دارند که برای جلوگیری از تبعیض زنان در سراسر جهان طراحی شده‌اند. این سازمان‌های غیردولتی در تلاش برای آموزش کارکنان و نیروهای کار در مورد چالش‌های مبرمی که زنان در جامعه با آن روبرو هستند، به شرکت‌ها بزرگ نزدیک می‌شوند. به غیر از افزایش آموزش در این زمینه، یکی دیگر از راه کارهای قابل توجه برای کشتن نوزادان دختر، هدف قرار دادن نظام جهیزیه است. بسیاری از جوامع با تولد کودکان دختر به دلیل هزینه سنگین جهیزیه که برای یک زن باید متحمل شوند، مشکل دارند؛ بنابراین، ریشه‌کن کردن نظام جهیزیه با کاهش بار مالی خانواده‌ها، می‌تواند به‌طور بالقوه ارجحیت ظاهری فرزندان پسر و همچنین نرخ نوزادکشی دختران را کاهش دهد.
یکی دیگر از راه‌های کاهش کشتن نوزادان دختر، ارائه انگیزه به خانواده‌ها برای تولد دختر است. «طرح حمایت از کودکان دختر هند» یکی از این طرح‌ها است که با ارائه حمایت مالی برای خانواده‌ها در صورت به دنیا آمدن فرزندان دختر و حمایت بیشتر از خانواده‌هایی که فرزندانشان را برای تحصیل می‌فرستند، دخترزایی را تشویق می‌کند. این امر نرخ سواد زنان را بهبود می‌بخشد و مشارکت زنان را در نیروی کار افزایش می‌دهد و نرخ کشتن نوزادان دختر را در کشورهای توسعه نیافته کاهش می‌دهد.
اجرای آموزش جنسیت در مدارس و محیط کار، به بی‌سویی جنسیتی در جامعه می‌افزاید و ارزش زنان را افزایش می‌دهد. همدلی با حق رای زنان در کشورهایی که حقوق زنان را محدود می‌کنند، یکی دیگر از مبارزاتی است که زنان برای آزادی آن در کشور خود می‌جنگند. علاوه بر برابری جنسیتی در آموزش، تعلیم راه‌کارهایی به زنان که بتوانند از پسِ موقعیت‌هایشان برآیند، به آنها کمک خواهد کرد تا اعتماد به نفس خود را افزایش دهند و دانش و علایق خود را با فرزندان دختر خود منتقل کنند. یکی از عواقب نوزادکشی دختر این است که زنان جنسیت خود را بی‌ارزش می‌کنند. هنگامی که مادران فرزندان دختر خود را به دیگران می‌بخشند، این کار تنها منجر به ارائه تصویری ضعیف‌تر و بی‌ارزش‌تر از جنس زن می‌شود. احترام گذاشتن زنان به خودشان و دخترشان باعث افزایش ارزش زنان و درنهایت افزایش جمعیت آنان خواهد شد. ممکن است اجرای این تغییرات در جامعه به زمان زیادی نیاز داشته باشد، اما بازنگری‌های اجتماعی فرآیندی کند است. تحصیلات، ارزش در زندگی، و اشتیاق به جنسیت، همه جنبه‌هایی از کاهش نوزادکشی دختران هستند. فراهم کردن مکان‌هایی برای رها کردن کودک دختر، مانند «طرح حمایت از کودک دختر»، در ظاهر گامی است به سوی تغییر. اما این برنامه فقط به در دسترس بودن و فرصت برای نوزادکشی دختر می‌افزاید. اجرایی کردن آموزش جنسیتی و یاد دادنِ ارزش زندگی به میزان زیادی الهام بخش تغییرات در جوامعی خواهد بود که در پایان دادن به چنین فرایند مذمومی مشارکت دارند.
پیامدها و واکنش‌ها
در نتیجهٔ نرخ بالای کشتن نوزادان دختر در برخی کشورها، نسبت جنسی جمعیت به نفع جنس مذکر منحرف می‌شود. به گفته سازمان ملل، این مازاد مردان در جامعه، با افزایش نرخ کودک‌آزاری، خشونت خانگی، و قاچاق/ربودن عروس مطابقت دارد که تهدیدی جدی برای امنیت زنان در مناطق آسیب‌دیده‌است. این موضوع همچنین احتمال ابتلای زنان به بیماری‌های آمیزشی زیان‌آور را افزایش می‌دهد و بر زندگی آنها و همچنین بر میزان جمعیت تأثیر منفی می‌گذارد. به سبب این مسائل نگران‌کننده، افزایش قابل توجهی در میزان مرگ‌ومیر مادران و افزایش وضعیت سلامت روان در میان زنان در این مکان‌ها وجود دارد.
«مرکز کنترل دموکراتیک نیروهای مسلح در ژنو» (DCAF) در گزارش سال ۲۰۰۵ خود با عنوان «زنان در یک جهان ناامن» نوشت که در آن هنگام که تعداد تلفات جنگ کاهش یافته بود، یک «نسل‌کشی مخفی» علیه زنان انجام می‌شد. بر اساس گزارش این مرکز، کمبود جمعیتی زنانی که به دلیل مسائل مربوط به جنسیت جان خود را از دست داده‌اند، در همان حد ۱۹۱ میلیون نفری است که برآورد شده از همه درگیری‌ها و جنگ‌ها در قرن بیستم مرده باشند. در سال ۲۰۱۲، فیلم مستند «نوزاد دختر است: مرگبارترین عبارت سه کلمه‌ای در جهان» منتشر شد و در یکی از مصاحبه‌های آن، یک زن هندی ادعا کرد که هشت دخترش را کشته‌است.
توماس مک‌میکین
توماس مک‌میکین (Thomas McMeekin; December 31, 1866 – October 24, 1946) قایقران قایق بادبانی اهل بریتانیا بود.
هاشم عباس
هشام عباس' (محمد هشام محمود محمد عباس؛ زادهٔ September 13, 1963) خواننده و موسیقی‌دان اهل مصر است.
ال دونسییو (کاکئتا)
ال دونسییو (کاکئتا) (به اسپانیایی: El Doncello‌) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش کاکئتا واقع شده‌است.
کیسی فیتسراندالف
کیسی فیتسراندالف (Casey FitzRandolph؛ زادهٔ January 21, 1975) اسکیت‌باز سرعت اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ اشاره کرد.
پارارابدودون
پارارابدودون (نام علمی: Pararhabdodon) نام یک سرده از تیره هادروسارید است.
یو تومیدوکورو
یو تومیدوکورو (Yu Tomidokoro؛ زادهٔ April 21, 1990) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توکیو وردی اشاره کرد.
آیدل
هنر و سرگرمی
در سرگرمی‌های موسیقی پاپ، آیدل به یک سرگرم‌کننده گفته می‌شود که عموماً فردی نوجوان تا اواسط دههٔ ۲۰ زندگی‌اش است که با داشتن ظاهری جذاب، با طرفداران خود رابطهٔ نزدیکی دارد تا وفاداری آنان را حفظ کند.
فرودگاه سننترر
فرودگاه سننترر یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود ماسه دارد و طول باند آن ۱۲۱۹ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۳۳۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
رود بوری‌گانگا
رود بوری‌گانگا رودی است که به رود براهماپوترا می‌ریزد. این رود از شهر داکا در کشور بنگلادش می‌گذرد.
والری زاواتسکا
والری زاواتسکا (Valérie Zawadská؛ زادهٔ September 19, 1958) یک هنرپیشه اهل جمهوری چک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سه شهریار اشاره کرد.
سلول مویی
چندش }} سلول‌های مویی گیرنده‌های حسی در دو سیستم شنوایی و سیستم دهلیزی در گوش همه مهره داران است. از طریق مکانیسم انتقال سلول مویی، حرکت در محیط خود را تشخیص می‌دهند. در پستانداران سلول‌های مویی شنوایی در مارپیچ ارگان Corti در غشای نازک پایه در حلزون گوش از گوش داخلی است. آنها نام خود را از مژک‌های مویی stereocilia گرفته‌اند. ادسته این مومانندها ازاپیکال سطح سلول که پر از مایع مجرای حلزونی است منشأ می‌گیرد. پستانداران ۲نوع سلول مویی متمایز از نظر آناتومی بدن انسان و عملکرد مجزا دارند به عنوان سلول مویی بیرونی و درونی. آسیب به این سلول‌های مو در نتیجه باعث کاهش حساسیت شنوایی می‌شوند و چون سلول‌های مویی داخلی نمی‌تواند بازسازی شوند واین آسیب دائمی است. اما موجودات دیگر مانند ماهی قزل آلا و پرندگان سلول‌های مویی دارند که می‌تواند بازسازی شود. سلول مویی درونی۳۵۰۰عدد و سلول مویی بیرونی۱۲۰۰۰عدد در انسان وجود دارد.
سلول مویی خارجی مکانیکی سطح پایین صدا که وارد حلزون می‌شود را تقویت می‌کند. تقویت ممکن است توسط جنبش دسته‌های مو باشد یا توسط تحریک الکتریکی رانده شده از جسم سلول مویی باشد.
سلول‌های مویی ارتعاشات صوتی در مایعات از حلزون گوش را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌کند که پس از آن رله از طریق عصب شنوایی تقویت می‌شود و به ساقهٔ مغز و قشر شنوایی می‌رسد.
سانبری
سانبری (به انگلیسی: Sunbury) یک شهرک در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده‌است.
بیشن سینق بدی
بیشن سینق بدی (Bishan Singh Bedi؛ زادهٔ September 25, 1946) بازیکن کریکت اهل هند است.
او از سال ۱۹۶۱ تا سال ۱۹۶۷ در تیم پنجاب شمالی و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۱ در تیم در تیم دهلی بازی می‌کرده‌است.
همچنین در حیطه مربی گری نیز ورود کرده‌است و در این زمینه نظرات بدیع و قدرتمندی را ارایه نمو ده است.
وندل بری
وندل بری (Wendell Berry؛ زادهٔ August 5, 1934) شاعر، رمان‌نویس، نویسنده، کشاورز، و مؤلف (پدیدآور)، فعال جنبش زیست‌محیطی اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
فرهنگ زندگی‌نامه ملی
مطالب سری اول
ناشر این مجموعه جورج اسمیت (۱۸۲۴–۱۹۰۱)، از طریق شرکت اسمیت، الدر و شرکا، در سال ۱۸۸۲ به تقلید از مجموعه‌های بیوگرافی ملی منتشر شده در سایر نقاط اروپا، مانند بیوگرافی عمومی آلمان (۱۸۷۵)، دست به طراحی دایره المعارفی زد که شامل مدخل‌های بیوگرافی افرادی از سراسر دنیا باشد. او از لزلی استفن، سردبیر آن زمان مجله کورن هیل، متعلق به جورج اسمیت، خواست تا سردبیر این مجموعه شود. در نتیجه لزلی استفن، جورج اسمیت را متقاعد کرد که طرح باید تنها بر موضوعاتی از بریتانیا و مستعمرات کنونی و سابق آن متمرکز شود. عنوان کار اولیه بیوگرافی بریتانیکا، که نام یک اثر مرجع کلاسیک اوایل قرن هجدهم بود.
جلد اول دیکشنری بیوگرافی ملی در ۱ ژانویه ۱۸۸۵ منتشر شد. در ماه مه ۱۸۹۱ لسلی استفن استعفا داد و سیدنی لی، دستیار سردبیر استفن از ابتدای پروژه، جانشین او به عنوان سردبیر شد. یک تیم اختصاصی از ویراستاران فرعی و محققان زیر نظر استفان و لی کار می‌کردند، این نیروها متشکل از روزنامه‌نگاران کهنه‌کار تا پژوهشگران جوانی بودند که تجربیات آکادمیک خود را بر روی مقالات این دایرةالمعارف خرج می‌کردند، در زمانی که تحقیقات تاریخی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه‌های بریتانیا هنوز در مراحل اولیه بود و در حالی که بسیاری از فرهنگ لغت در داخل کشور نوشته شده بود، DNB به مشارکت کنندگان خارجی متکی بود که شامل چندین نویسنده و محقق معتبر اواخر قرن نوزدهم بودند. تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۷۰۰ نفر در این کار مشارکت داشتند. مجلدهای متوالی به صورت فصلی با دقت کامل تا اواسط تابستان ۱۹۰۰، یعنی زمانی که این مجموعه با جلد ۶۳ بسته شد منتشر شد. سال انتشار، ویراستار و دامنه اسامی هر جلد در زیر آورده شده‌است.
عاریه
عاریه در فقه و حقوق ایران به عقد جائزی گفته می‌شود که به موجب آن یک طرف عقد به طرف دیگر اجازه می‌دهد که در زمان معینی از عین مال او به رایگان استفاده کند به نحو و شرطی که عین مال از بین نرود. عاریه دهنده را معیر و عاریه گیرنده را مستعیر می‌گویند. هر چیزی که با استفاده‌اش اصلش از بین نرود می‌تواند موضوع عقد عاریه قرار گیرد.
ریشه نام
عاریه در لغت به معنای چیزی که کسی برای انتفاع موقت از دیگری بگیرد و بعد پس بدهد و به معنی آن چه که گرفته به شرط برگرداندن، است. همچنین چیزی است که قابل داد و ستد باشد و وجه تسمیهُ آن عار بودن اخذ عاریه است.
عاریه در قانون مدنی ایران
قانون مدنی ایران به پیروی از فقه ، در ماده 635 عاریه را اینگونه تعریف نموده است:عاریه عقدی است که به موجب آن یکی از طرفین به طرف دیگر اجازه می‌دهد که از عین مال او مجانا منتفع شود. عاریه دهنده را معیر و عاریه گیرنده را مستعیر گویند. وحسب ماده 638 قانون مذکور عاریه عقدی است جایز و به موت هر یک از طرفین منفسخ می‌شود.
سرزمین قصه‌ها
سرزمین قصه‌ها (به انگلیسی: The Land of Stories) مجموعه ای از داستان‌های خنده دار، ماجراجویانه و فانتزی نوجوانان است که توسط نویسنده، بازیگر و خواننده آمریکایی کریس کالفر نوشته شده‌است. اولین کتاب این مجموعه به نام طلسم آرزو در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۲ و کتاب ششم و نهایی در ژوئیه ۲۰۱۷ منتشر شد.
ترتیب کتاب ها:
1.the wishing spell
2.The Enchantress Returns
3.A Grimm Warning
4.Beyond the Kingdoms
5.An Author's Odyssey
خلاصه داستان:این مجموعه کتاب،داستان خواهر و برادر دوقلویی است که از طریق کتابی جادویی،به سرزمین قصه های پریان راه پیدا می کنند.آنها در ادامه درمی یابند که نوه های پری مهربان سیندرلا هستند.در پایان کتاب اول،دوقلوها و مادربزرگ شان،به دنیای ما بازمی گردند.در دومین کتاب ساحره ای بدجنس به سرزمین قصه ها حمله کرده و مادر دوقلوها را دزدیده است.بنابراین بچه ها برای نجات مادرشان و سرزمین قصه ها به آنجا باز می گردند.در پایان این کتاب یکی از دوقلوها در سرزمین قصه ها می ماند تا پس از مادربزرگش،پری مهربان شود.تمام این مجموعه داستان هایی درمورد شخصیت های قدیمی و دوستداشتنی به همراه دوشخصیت نوجوان و ماجراجو از دنیای ماست. در کتاب دوم الکس در سرزمین پریان میماند تا جادو را یاد بگیرد در کتاب سوم که نامش "هشدار برادران گریم" است کانر در المان متوجه میشود که برادران گریم با به یادگار گذاشتن کپسول زمان انها را برای خطری که در 200 سال بعد اتفاق می افتد اگاه کرده ارتش بزرگ فرانسه میخواهند سرزمین قصه ها را تصرف کنند کانر بیلی به همراه دو دوست خود بری و امریش به دنیای قصه ها می روند تا انها را از خطر اگاه کند در همین حین مادربزرگ بچه ها که "فرشته مهربان سیندلا" (به انگلیسی fairy god mother) مریض میشود و در آستانه مرگ است الکس و کانر به همراه مادربزرگشان دنیای قصه ها را نجات میدهند اما پشت همه ماجراها فردی به اسم مرد نقاب دار مخفی است مرد نقابدار در واقع عموی الکس و کانر و دومین پسر فرشته مهربان است که در طمع قدرت میسوزد ادامه دارد......
شخصیت های اصلی:
گوگل پیکسل
گوگل پیکسل (Google Pixel) دستگاه الکترونیکی ساخت شرکت گوگل بوده که سیستم‌عامل گوگل کروم و اندروید بر روی آن قابل نصب است. مدل‌های ساخته شدهٔ گوگل پیکسل تاکنون شامل تبلت پیکسل سی، لپتاپ کروم‌بوک پیکسل و تلفن همراه پیکسل است.
گوگل در گوشی‌های تلفن همراه پیکسل از اندروید نسخهٔ ۷٫۱ استفاده کرده‌است. این مدل تلفن همراه شامل دو مدل «پیکسل» و «پیکسل ایکس‌ال» می‌شود که بدنه‌ای فلزی داشته و دارای گواهی IP53 (مقاوم در برابر گرد و غبار و پاشش آب) هستند.
پردازنده گوگل
گوگل در سال دوم ۲۰۲۱ تراشه قدرتمند Google Tensor را ارائه داد برای پیکسل ۶ و ۶ پرو با همکاری Cortex x64 سونی گوگل قصد دارد تراشه های ازین پس برای پیکسل های خود وارد بازار کند که سازگاری فقط برای آندروید باشد سرعت boot تراشه دوم تنسور یعنی Google Tensor 2 چیزی معادل ۲ گیگابایت بر ثانیه باشد حدود ۷ ثانیه بوت دستگاه لود میشود
•شایعات• خیلی سایت ها تکذیب کرده بودن که تنسور همکاری با سامسونگ است.
خب فرض بر مثال ما میگیم همکاری با سامسونگ بوده اما اگر توجه داشته باشید Exynos سامسونگ گرمایشی بالا برخوردار است اگر تنسور هم Exynos باشد تنسور هم گرمایشی ۳۴ درجه ای دارد اما افرادی که خریداری کردن گوگل رو گرمایشی ندیدن پس همکاری با کرتکس سونی است و کل تراشه از آلیاژ طلا است حتی هدسینگ آن
حق تکثیر
حق نشر، حقّ تکثیر یا کپی رایت ، مجموعه‌ای از حقوق انحصاری است که به ناشر یا پدیدآورندهٔ یک اثر اصل و منحصربه‌فرد تعلق می‌گیرد و حقوقی از قبیل نشر، تکثیر و الگوبرداری از اثر را شامل می‌شود. در بیشتر حوزه‌های قضایی، حق نشر از آغاز پدید آمدن یک اثر به آن تعلق می‌گیرد و نیازی به ثبت اثر نیست. معادل این حق در نظام‌های حقوقی پیرو حقوق مدون حق مؤلف و شامل موارد فورس ماژور نمی‌گردد.
دارندگان حق تکثیر برای کنترل تکثیر و دیگر بهره‌برداری‌ها از آثار خود برای زمان مشخصی حقوق قانونی و انحصاری دارند و بعد از آن اثر وارد مالکیت عمومی می‌شود. هرگونه استفاده و بهره‌برداری از این آثار منوط به دریافت اجازه از ناشر یا پدیدآورندهٔ آن اثر است، استفاده در شرایطی که طبق قانون محدودیت یا استثنایی وجود دارد، مانند استفاده منصفانه، به دریافت اجازه از دارنده حق تکثیر نیاز ندارد. دارنده حق تکثیر می‌تواند حقوق خود را به شخص دیگری منتقل کند.
در بعضی از حوزه‌های قضایی، حقوق اخلاقی یا حقوق معنوی پدیدآورندگان نیز به رسمیت شناخته می‌شود، مانند حق یاد شدن برای اثر.
تاریخچه
به‌طور کلی، پیش از اختراع دستگاه چاپ و خصوصاً تا اوایل قرن هجدهم، مسئله کپی‌رایت اصولاً مطرح نبود، زیرا از یک سو، امکان تکثیر انبوه آثار ادبی و هنری فراهم نبود و سرقت علمی و ادبی هم (حداقل به شکل گسترده) وجود نداشت؛ از سوی دیگر، فرد محوری دوران مدرن شکل نگرفته بود و هر اثری حاصل فرهنگ جمعی به‌شمار می‌آمد. دیگر اینکه با توجه به دشواریِ رفت‌وآمد و ناچیز بودن حجم آثار بشری، هر نوع دسترسی به این آثار، به هر شکلی، مطلقاً مزیت و مطلوبیت محسوب می‌شد.
دو مسئله، به‌ویژه در دهه‌های اخیر، موجب شد کپی‌رایت به یک معضل جدی تبدیل شود. اولاً به دلیل پیشرفت فناوری، امکان تکثیر آثار گوناگون در مقیاس وسیع با هزینه اندک و سرعت بالا فراهم شد و دیگر اینکه تعداد افرادی که به انحای مختلف متکی به درآمد حاصل از تکثیر محصولات قابل‌نسخه‌برداری هستند (اعم از مؤلفان، تهیه‌کنندگان، عکاسان، روزنامه‌نگاران، ناشران، صحافان، فروشندگان و …) افزایش یافت. به این ترتیب، به مرور زمان، نوعی تناقض در زمینه حقوقی و اخلاقی و به‌تبع آن در حوزه سیاست‌های فرهنگی پدید آمد. از نظر اخلاقی، دسترسی عموم افراد به هنر و اطلاعات امری مطلوب است و از سوی دیگر، برخی انواع دسترسی، بر خلاف قوانین، و ظاهراً غیراخلاقی است. در حوزه سیاست‌ها، ازیک‌طرف، سالانه میلیاردها دلار صرف تأسیس و مدیریت کتابخانه‌ها می‌شود تا افراد مختلف در اقصی‌نقاط جهان بتوانند به آثار گوناگون دسترسی داشته باشند و از طرف دیگر، دولت‌ها ملزم شده‌اند سازوکارهایی جهت محدودسازی دسترسی عموم به محصولات فرهنگی تدوین کنند.
قوانین بین‌المللی حق تکثیر
چیزی به نام حق «حق نشر بین‌المللی» که به صورت خودکار نوشته‌های نویسندگان را در سراسر جهان محافظت کند وجود ندارد. محافظت در مقابل استفاده در هر کشوری به قوانین ملی آن کشور بستگی دارد. با این وجود بیشتر کشورها برای آثار خارجی تحت شرایط خاص، محافظت‌هایی فراهم می‌کنند که تا حد زیادی به وسیلهٔ معاهدات و کنوانسیون‌های بین‌المللی حق نشر ساده شده‌است. دو کنوانسیون مهم در این زمینه وجود دارند، یکی کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری و دیگری کنوانسیون جهانی حق نشر. با این همه، کشورهایی وجود دارند که برای کارهای خارجی، محافظت حق نشر کمی ارائه می‌دهند یا اصلاً ارائه نمی‌دهند.
کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری
کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری، که معمولاً به نام کنوانسیون برن شناخته می‌شود، یک موافقتنامه بین‌المللی در خصوص حق تکثیر است که اولین بار در شهر برن در سوئیس در سپتامبر سال ۱۸۸۶ میلادی (شهریور یا مهر ۱۲۶۵ هجری خورشیدی) تصویب شد.
کنوانسیون برن کشورهای امضاکنندهٔ معاهده را (که در متن معاهده به نام «کشورهای عضو اتحادیه» شناخته شده‌اند) ملزم می‌کند که آثار پدیدآورندگان سایر کشورهای امضاکننده را هم‌چون آثار پدیدآورندگان تبعهٔ خود مورد حمایت کپی‌رایت قرار دهد. این پدیدآورنده کسی است که دارای تابعیت یکی از کشورهای عضو باشد و اگر دارای چنین تابعیتی نیست، اثر خود را برای نخستین بار در یکی از کشورهای عضو اتحادیه منتشر می‌کند یا اقامتگاه وی در یکی از کشورهای عضو اتحادیه است.
موافقتنامه راجع به جنبه‌های مرتبط با تجارت حقوق مالکیت فکری
موافقتنامه راجع به جنبه‌های مرتبط با تجارت حقوق مالکیت فکری یا موافقتنامه تریپس که به اختصار TRIPS شناخته می‌شود. این قرارداد که بندهایی در زمینه حق تکثیر دارد، در پایان دور اروگوئه از موافقتنامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت ۱۹۹۴ مذاکره شد.
آثاری که مشمول حق تکثیر هستند
کپی رایت از «آثار اصیل بدیع» حمایت می‌کند. دسته‌های زیر مثال‌هایی از آثاری هستند که از طریق کپی رایت قابل حمایت هستند:
در ایران
در ایران مجموعه‌ای از قوانین، قانون حق تکثیر را تشکیل می‌دهند، از جمله قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان مصوب ۱۳۴۸، قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی مصوب ۱۳۵۲، قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم‌افزارهای رایانه‌ای مصوب ۱۳۷۹ و آیین‌نامه اجرایی آن مصوب ۱۳۸۳، قانون ثبت اختراعات، طرح‌های صنعتی و علائم تجاری و مواد ۶۲، ۶۳ و ۷۴ قانون تجارت الکترونیکی.
ایران از سال ۲۰۰۱ عضو سازمان جهانی مالکیت فکری است و تابحال تعدادی از پیمان‌های مربوط به مالکیت فکری را پذیرفته‌است. ایران در سال ۱۳۸۰ به پیمان مادرید برای ثبت بین‌المللی علائم ملحق شد، ولی عضو کنوانسیون برن و هیچ‌یک از کنوانسیون‌های بین‌المللی مربوط به حق تکثیر نیست و در سازمان تجارت جهانی تنها ناظر است و به موافقتنامه تریپس نپیوسته‌است. بعضی آثار ایرانی از جمله آثاری که در حال حاضر پدید می‌آیند شامل حق تکثیر در ایالات متحده نمی‌شوند و به حوزهٔ عمومی تعلق دارند.
در سال ۱۳۹۰ پیش‌نویس لایحه جامع حمایت از حقوق مالکیت ادبی و هنری و حقوق مرتبط از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به دولت ایران تقدیم شد که در صورت تصویب جایگزین قوانین فعلی حق تکثیر ایران خواهد شد، در این پیش‌نویس، مدت حمایت حقوق پدیدآورندگان از ۳۰ سال به ۵۰ سال افزایش یافته‌است.
بنابر قوانین ثبتی در ایران پس از اینکه مخترع یا همان پدیدآورنده، محصول یا اثر انحصاری خود را پس از طی مراحل عنوان شده در قوانین مربوط به ثبت رساند می‌بایست براساس تعرفه‌های موجود به صورت سالیانه مبلغی را به عنوان حق مالکیت در وجه سازمان ثبت واریز نمایید تا در طول این مدت حق مالکیت را در انحصار خود نگه دارد.
اخذ حق تکثیر
قانون حق تکثیر در هر کشوری متفاوت است، در بعضی از کشورها اعلان حق تکثیر همراه با علامت حق تکثیر © باید استفاده شود تا آثار محافظت شوند. تا قبل از سال ۱۹۸۹، تمام آثار منتشر شده در ایالات متحده آمریکا باید دارای یک اعلان حق تکثیر، شامل علامت حق تکثیر © همراه با تاریخ نشر و نام مالک حق تکثیر می‌بودند تا محافظت بشوند ولی شرایط دیگر چنین نیست و استفاده از اعلان حق تکثیر در آمریکا اکنون اختیاری است، با این حال هنوز استفاده می‌شود.
مدت زمان حق تکثیر
''فهرست مدت زمان حق تکثیر کشورها را ببینید. ''
مدت زمان محافظت حق تکثیر در حوزه‌های قضایی مختلف متفاوت است، طول این مدت به عوامل متعددی بستگی دارد، مانند نوع اثر، اینکه آیا اثر منتشر شده‌است یا خیر یا اینکه اثر به وسیلهٔ شخص به وجود آمده یا کار مشترک است. در ایالات متحده آمریکا این مدت برای اکثر آثار ۷۰ سال بعد از مرگ مالک حق تکثیر است. در ایران این مدت برای آثار عکاسی یا سینمایی ۳۰ سال بعد از نشر اثر می‌باشد و برای دیگر آثار ۵۰ سال بعد از مرگ ناشر است.
نقض حق تکثیر
برای اینکه حق تکثیر یک اثر را نقض شود این اتفاق باید در کشوری که حق تکثیر برای آن وضع شده روی دهد یا اینکه یک توافق‌نامه دوجانبه یا معاهده بین‌المللی مثل کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری یا توافقنامه کپی‌رایت سازمان مالکیت فکری جهانی اجازه این کار را بدهد. البته استفاده نامناسب غیرقانونی از یک اثر نقض حق تکثیر به حساب نمی‌آید بلکه «ویرایش بی‌اجازه» است.
نحوه انتشار و اخذ کپی رایت آثار صوتی ایرانی در سطح بین‌المللی
به دلیل عدم وجود توافق‌نامه کپی رایت آثار موسیقی در ایران، بارها دیده شده‌است که هنرمندان این عرصه بدون در نظر گرفتن حق و حقوق خالق اثر، اقدام به کپی برداری و استفاده از اشعار و ملودی آثار دیگران نموده‌اند؛ لذا انتشار آلبوم‌ها و حتی تک آهنگ‌های ایرانی از طریق کمپانی‌های بین‌المللی نظیر DistroKid, Believe و غیره علاوه بر ثبت بین‌المللی اثر، امکان فروش این آثار را در کلیه پلتفرم‌های بین‌المللی نظیر آیتونز، آمازون، اسپوتیفای و غیره فراهم خواهند کرد. این کمپانی‌ها با پیروی از قوانین کپی رایت اجازه سوء استفاده از این آثار را نخواهند داد.
تارزان مرد گوریلی (فیلم ۱۹۸۱)
تارزان مرد گوریلی (Tarzan, the Ape Man) یک فیلم ماجرایی به کارگردانی جان درک است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد.
فیلم اقتباس ضعیفی از رمان مشهور ادگار رایس باروز است و اینبار، ماجرا از دیدِ «جین» (همسر آیندهٔ تارزان) به تصویر در می‌آید.
در همان آغاز فیلم‌برداری، هنرپیشه اصلیِ تارزان، کنار گذاشته شد و بدل‌کار او، یعنی «مایلز اوکیف» جایگزین او شد و در نقش تارزان ایفایِ نقش نمود.
این فیلم با نقدهای منفی منتقدان سینما مواجه شد و آن را در فهرست «بدترین فیلم‌ها» قرار دادند و در همان سال نامزد دریافت جایزه تمشک طلایی در چندین رشته گردید که سرانجام نیز جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر نقش زن به «بو درک» تعلق گرفت.
با وجود این نقدها و بازخوردهای منفی، فیلم در فروش گیشه موفق بود و تنها در آمریکا ۳۶٬۵۶۵٬۲۸۰ دلار آمریکا فروش داشت.
ویلدنهاین
ویلدنهاین (به آلمانی: Wildenhain) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گرشنهاین واقع شده‌است. ویلدنهاین ۱٬۷۲۳ نفر جمعیت دارد.
یو دوان
یو دوان (Yu Doan؛ زادهٔ December 14, 1995) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
کای هفنر
کای هفنر (Kai Häfner؛ زادهٔ July 10, 1989) بازیکن هندبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
میرکو میوری
میرکو میوری (Mirco Miori؛ زادهٔ August 28, 1995) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پیاچنزا اشاره کرد.
منیر مراد
منیر مراد (منير مراد؛ ۱۳ ژانویه ۱۹۲۲ – 1922:1:13, October 17, 1981) خواننده، آهنگساز، و هنرپیشه اهل مصر بود.
سیریماو بندارانایکه
سیریماو راتواته دیاس بندارانایکه (Sirimavo Bandaranaike) (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۰ اکتبر ۲۰۰۰) سیاست‌مدار سری لانکایی بود. او به عنوان نخستین نخست‌وزیر زن در دنیا شناخته می‌شد.
او برای سه دوره، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ و از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ نخست وزیر سری لانکا بود و در واقع نخستین زن در دنیا بود که موفق به رسیدن به مقام نخست‌وزیری شد. وی رهبر حزب آزادی سری لانکا بود.
شوهر سیریماو، اس. دابلیو. آر .دی. باندرانایکه، از نخست‌وزیران قبلی سری‌لانکا و دخترش، چاندریکا کوماراتونگا، رئیس جمهور سابق سری‌لانکا است.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی.
ورزش سه‌گانه
سه‌گانه (ترای‌اتلون) یک ورزش ترکیبی است که شرکت‌کنندگان در آن با انجام سه ورزش شنا، دوچرخه سواری و دویدن در پنج مرحله پی درپی در مسافت‌ها و محیط‌های مختلف با یکدیگر رقابت می‌کنند. مراحل مسابقه شامل شنا، منطقه انتقال اول، دوچرخه‌سواری، منطقه انتقال دوم و دویدن می‌باشد. مسافت هر یک از این مرحله‌ها بسته به نوع مسابقه تغییر می‌کند.
معرفی این رشته ورزشی
سه‌گانه یک ورزش منحصربه‌فرد است. این ورزش تطبیقی، فراگیر و انعطاف‌پذیر است. افراد، در هر گروه سنی، با توانایی‌ها و پیش‌زمینه‌های متفاوت می‌توانند در سه‌گانه شرکت کنند و در این ورزش بر «به پایان رساندن در مقایسه با برنده شدن» تأکید می‌شود. چالش، پیشرفت شخصی و یک سبک زندگی سالم تشویق می‌شود. ورزش سه‌گانه یا سه‌گانه که به فرانسوی "triathlon "نگارش می‌شود و در همه کشورها با این نام شناخته می‌شود عبارت است از سه رشته ورزشی به صورت پی در پی و برنده این مسابقات شخصی است که در کوتاهترین زمان ممکن همه مراحل را به اتمام برساند.
تنوع ورزشکاران این رشته را گروهای مختلفی که بر اساس مدت زمان پرداختن به این ورزش و سایر فعالیت‌های روزمره طبقه‌بندی می‌شوند تشکیل می‌دهند که شامل گروه‌های سنی، نخبگان و مردان آهنین می‌شود.
دانش روز ورزشی و علوم کاربردی در حوزه تربیت بدنی و ورزش در این رشته به دلیل تنوع بخش‌های عملکردی و مهارتی بسیار دخیل می‌باشد و به علت دارا بودن سه رشته ورزشی استقامتی در خود و داشتن ماهیت هوازی برای تقویت سیستم‌های قلب و عروق به شدت کاربردی محسوب می‌شود که به دلیل تنوع زیاد بر اساس اصل تنوع تمرینات از رشته‌های تک سازنده خود موثرتر و جذابتر می‌باشد.
تاریخچه سه‌گانه
نخستین مسابقه سه‌گانه در شهریور ۱۳۰۰ در فرانسه برگزار شد و آن را «مسابقه ۳ ورزش» نامیدند و شامل ۳ بخش دوچرخه سواری (۷ کیلومتر) دومیدانی (۵ کیلومتر) شنا (۲۰۰ متر) بود. گرچه این حرکت ورزشی برای ۵۰ سال متوقف شد اما سرانجام در سال ۱۳۵۱ شروع آن به شکل ورزش دوگانه در میان سایر ورزشها دیده شد. در آن سال شخصی به نام دیوید پین به مناسبت پنجاهمین سال تولدش این مسابقات را که شامل دو و شنا بود ترتیب داد.
اولین سه‌گانه ثبت شده در سن دیگو، کالیفرنیا در تاریخ ۲ مهر ۱۳۵۳ انجام شده‌است. آن توسط باشگاه دوومیدانی سن دیگو به عنوان جایگزینی برای سخت‌گیری‌های تمرینی در پیست انجام شد.. در جنوب کالیفرنیا عده ای دوست در کنار همدیگر شروع به تمرین کردند، در میان آنها ورزشکارانی از سه رشته ورزشی دو و میدانی، شنا و دوچرخه سواری دیده می‌شدند. دو نفر از اعضای این گروه به نام جک جانسون و شاناهان دون در ۳ مهر ۱۳۵۳ تصمیم به برگزاری مسابقاتی از ترکیب سه ورزش ذکر شده کردند. این مسابقه که در میسون بای سن دیگو برگزار شد، شامل یک مسیر ۸٫۵ کیلومتری (۵٫۳ مایلی) دویدن و به دنبال آن ۸ کیلومتر (۵ مایل) دوچرخه‌سواری و حدود ۵۵۰ متر (۶۰۰ یارد) شنا در خلیج بود.
در شروع نگران بودند که تعداد شرکت کنندگان به حد مطلوب نرسد اما در کمال ناباوری ۴۶ ورزشکار در خط شروع درکنار هم قرار گرفتند.
در نخستین دوره‌های این مسابقات ترتیب رشته درست برخلاف آنچه امروز انجام می‌شود، (دویدن- دوچرخه‌سواری و شنا) بود. در سال ۱۹۷۸ یک افسر نیروی دریایی ارتش آمریکا به نام جان کولینز زیرشاخه‌ای از ورزش‌های سه‌گانه را معرفی کرد. او که خود شناگر و دونده‌ای خوب بود، اخبار مسابقات دوچرخه‌سواری را هم دنبال می‌کرد و معتقد بود دوچرخه‌سواران ورزشکارانی قوی و توانمند هستند به همین علت تصمیم گرفت در ادامه حرکت ۴ سال قبل نوع دشوارتری از ورزش سه‌گانه را ارائه دهد که آن را ایرون‌من (مردان آهنین) نامید. در نخستین دور این رقابت‌ها ۱۵ نفر شرکت کردند که تنها ۱۲ نفر آنان موفق شدند به خط پایان برسند.
آغاز حضور رشته سه‌گانه را در بازی‌های المپیک، عده‌ای سال ۱۹۰۴ می‌دانند که ترکیبی از سه ورزش پرش، پرتاپ وزنه و دو ۱۰۰ متر در آن برگزار شده‌است، اما سه‌گانه ای که امروزه می‌شناسیم با آنچه در آن بازی‌ها اتفاق افتاده‌است بسیار متفاوت است؛ با این حال شکل کنونی سه‌گانه در سال ۱۹۹۴ در کنگره کمیته بین‌المللی المپیک در پاریس رسماً به برنامه بازی‌های المپیک تابستانی اضافه شد.
سه‌گانه اولین رویداد المپیکی خود را رسماً در بازی‌های المپیک تابستانی سیدنی در سال ۲۰۰۰ میلادی با ماده استاندارد که شامل ۱۵۰۰ متر شنا، ۴۰ کیلومتر دوچرخه سواری و ۱۰ کیلومتر دویدن بود انجام داد و این درحالی‌است که بریژیت مک ماهون[10] از سوئیس و سایمون وایتفیلد از کانادا اولین مدال‌های طلای المپیک تاریخ این ورزش را بدست آوردند و در ادامه گسترش فعالیت‌های المپیکی سه‌گانه، ماده مختلط تیمی امدادی به بازی‌های المپیک توکیو اضافه شد و مقرر گردید که تعداد سری مدال‌های توزیعی به سه دسته مردان، زنان و تیمی مختلط ارتقاء یابد. همچنین پارالمپیک ریو اولین باری بود که پاراترای‌اتلون وارد بالاترین سطح ورزش معلولین جهان شد و در سه دسته کلی از معلولیت‌ها برای خانم‌ها و آقایان رویداد برگزار نمود که شامل معلولیت‌های قطع عضو، معلولیت‌های نخاعی و نابینایان می‌باشد.
در حال حاضر علاوه بر رشته سه‌گانه استاندارد و اسپرینت سه رشته دیگر به نام آکواتلون، دئواتلون و ترای‌اتلون زمستانی مسابقات جهانی خود را با برنامه‌ریزی منظم و منسجمITU انجام می‌دهند و ماده آکوااتلون که شامل دو، ترنزیشن اول، شنا، ترنزیشن دوم و دو می‌باشد از سال ۲۰۱۹ در اولین دوره بازی‌های ساحلی جهان قرار گرفته‌است که پیشتر نیز در بازی‌های ساحلی قاره‌ها این رشته وجود داشته‌است.
اتحادیه بین‌المللی سه‌گانه (ITU)، در تاریخ ۱ آوریل ۱۹۸۹، در اولین کنگره ITU در آوینیون فرانسه تأسیس شد. در مجموع ۳۰ فدراسیون ملی در اولین کنگره شرکت کردند و مقدمات لازم برای برگزاری اولین مسابقات قهرمانی جهان در شهر اوینیون در اوت ۱۹۸۹ را فراهم کردند. در این جلسه مسافت المپیک با ۱۵۰۰ متر شنا، ۴۰ کیلومتر دوچرخه‌سواری و ۱۰ کیلومتر دویدن تعیین شد.
سه‌گانه از ابتدای فعالیت خود در سن دیگو به سرعت رشد کرد و طی چند سال به یکی از سریع‌ترین ورزش‌های رو به رشد در سراسر جهان تبدیل شد. کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) متوجه رشد سریع این ورزش شد و بحث برای گنجاندن سه‌گانه در برنامه بازی‌های المپیک را در سال ۱۹۸۸ آغاز کرد. سپس خوان آنتونیو سامارانچ، رئیس IOC، در آن سال با هدف قرار دادن هرچه سریع‌تر سه‌گانه در بازی‌های المپیک، جلسه‌ای را در استکهلم ترتیب داد که در آن جلسه، لس مک‌دونالد[16] کانادایی به عنوان رئیس کمیته کاری سه‌گانه و استور جوناسون سوئدی نیز به عنوان دبیر انتخاب شدند.
ماریسول کاسادو اسپانیایی به عنوان دومین رئیس ITU در نوامبر سال ۲۰۰۸ انتخاب شد. او در فوریه سال ۲۰۱۰ در دوازدهمین جلسه IOC در شهر ونکوور (خانه ITU) به عضویت IOC درآمد.
تاریخچه سه‌گانه در ایران
از سال ۱۳۸۰ این رشته به عنوان کمیته ورزش سه‌گانه در زیر مجموعه فدراسیون دو و میدانی شروع به فعالیت نمود و در سال ۱۳۸۲ به عنوان انجمن ورزش سه‌گانه کشور به کنفدراسیون سه‌گانه آسیا معرفی سپس در سال ۱۳۸۵ آقای محمد علی صبور به عنوان سرپرست فدراسیون ورزش سه‌گانه منصوب و در بیست و سوم آبان ماه ۱۳۸۵ با اکثریت آراء به عنوان رئیس فدراسیون ورزش سه‌گانه جمهوری اسلامی ایران انتخاب گردید و در خرداد ۱۳۸۶ با تلاش فراوان و تدوین اساسنامه مربوط و ارسال آن به کنفدراسیون سه‌گانه آسیا به عنوان بیست و یکمین عضو آن کنفدراسیون (ASTC) انتخاب گردید.
انتخابات ریاست فدراسیون سه‌گانه ایران در سال ۱۳۹۲ و ۱۳۹۶ نیز با انتخاب مجدد آقای محمدعلی صبور انجام گردید که در آبان ماه ۱۳۹۷ به دلیل قانون منع به‌کارگیریی بازنشستگان دوره ریاست دوازده ساله ایشان به اتمام رسید و دومین رئیس فدراسیون سه‌گانه ایران در اسفند ماه سال ۱۳۹۷ آقای مهدی گودرزی انتخاب شد که به مدت ۴ سال به عنوان نایب رئیس در فدراسیون سه‌گانه ایران فعالیت داشته بود.
با شروع فعالیت آقای مهدی گودرزی به عنوان رئیس در اولین مجمع عمومی سالیانه فدراسیون در سال ۱۳۹۸ اقدام به تغییر نام این رشته از ورزش سه‌گانه به سه‌گانه نمود و از مرداد ماه آن سال با تصویب مجمع به طراحی لوگو جدید همراه با تغییر نام این ورزش در کشور با عنوان فدراسیون سه‌گانه جمهوری اسلامی ایران معرفی شده‌است.
در حال حاضر تقریباً همه استان‌های کشور دارای نمایندگی این ورزش تحت عنوان هیئت استانی سه‌گانه می‌باشند که با پرورش و اعزام ورزشکاران در مسابقات قهرمانی کشور، وظیفه ترویج و توسعه ماده‌ها و رشته‌های سه‌گانه را در کشور به عهده دارند و سالانه به‌طور منظم مسابقات قهرمانی کشور در مواد سه‌گانه استاندارد و اسپرینت، دئواتلون و اکواتلون برگزار می‌گردد که راه اندازی بخش پاراسه‌گانه و وینتر سه‌گانه در ایران در جریان است تا همه شاخه‌های اتحادیه بین‌المللی سه‌گانه در کشور تکمیل و ارائه گردد.
انواع اصلی شاخه‌های ورزش سه‌گانه
اکواتلون
این شاخه از دویدن و شنا کردن تشکیل می‌شود، که در پنج مرحله شامل دویدن، منطقه انتقال اول، شنا، منطقه انتقال دوم و دویدن انجام می‌شود و نخستین رویداد آن در سال ۱۹۹۸ انجام شد.
دئواتلون
این شاخه از دویدن و دوچرخه سواری تشکیل می‌شود، که در پنج مرحله شامل دویدن، منطقه انتقال اول، دوچرخه سواری، منطقه انتقال دوم و دویدن انجام می‌شود
وینتر ترای‌اتلون (سه‌گانه زمستانی)
این شاخه از دو صحرانوردی، دوچرخه کوهستان و اسکی صحرانوردی تشکیل می‌شود، که در پنج مرحله شامل دویدن، منطقه انتقال اول، دوچرخه سواری، منطقه انتقال دوم و اسکی انجام می‌شود.
سایر شاخه‌ها
در رشته سه‌گانه مسابقات تیمی امدادی مختلط که از دو مرد و دو زن هر تیم جهت اجرای مسافت‌های بسیار کوتاه و سرعتی به صورت تک نفره برای همه مراحل و امدادی به نفر بعدی عضو تیم برگزار می‌گردد که از مواد المپیکی جهت حضور در بازی‌های المپیک تابستانی توکیو تعیین شده‌است با ساختار شاخه سه‌گانه قلمداد می‌شود. همچنین شاخه‌های کراس سه‌گانه با استفاده از دوچرخه کوهستان موجب پیدایش به بخش کوهستانی دئواتلون و سه‌گانه می‌گردد که همه ساله مسابقات آنها با طرفداران بسیار انجام می‌شود و در نهایت به دلیل اهمیت بخش شنا و دویدن رویدادهایی تحت عنوان اکواران که به جای پنج مرحله در سه مرحله شنا منطقه انتقال و دویدن است برگزار می‌گردد که همه شاخه‌های فوق در چند مسافت اصلی و رده‌های سنی مختلف در مسابقات بین‌المللی برگزار می‌گردد.
مایرید ماگوایر
مایرید ماگوایر (زاده ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ در بلفاست ایرلند شمالی) فعال مدنی، نویسنده و مستندساز است.
وی به دلیل تلاش‌های مشترکش با بتی ویلیامز در راستای حل درگیری‌های سیاسی ـ قومی ایرلند شمالی در سال ۱۹۷۶ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. او به همراه بتی ویلیامز (برنده جایزه نوبل) و و سیاران مک کئون، زنان برای صلح را که بعداً به انجمن مردمی صلح تبدیل شد، تأسیس کردند. همچنین تظاهرات‌های بزرگی در جهت برقراری صلح در ایرلند شمالی برگزار کردند که هدف آن مقابله با تمامی فناوری‌های گسترش خشونت بود.
در سال‌های اخیر، او سیاست دولت اسرائیل نسبت به غزه به ویژه محاصره دریایی آن را مورد انتقاد قرار داده‌است.
انتقاد از اسراییل به دلیل ساختن بمب اتمی
در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک با مردخای وانونو در اورشلیم در دسامبر ۲۰۰۴، مگوایر سلاح‌های هسته‌ای اسرائیل را با اتاق‌های گاز در آشویتس نازی مقایسه کرد. او گفت سلاح‌های هسته‌ای تنها اتاق‌های گاز پیشرفته هستند … و شما مردمی که قبلاً با اتاق‌های گاز آشنا شده‌اید چطور می‌توانید به ساختن اتاق‌های گاز پیشرفته حتی فکر کنید."
دفاع از فلسطین
مگوایر در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۷ گفت که دیوار حائل اسرائیل «یک بنای تاریخی ترسناک و یک سیاست شکست خورده‌است» و «برای بسیاری از فلسطینیان زندگی روزمره بسیار سخت است، این در واقع یک مقاومت است». او «کار الهام بخش جنبش اتحاد جهانی» را ستود و ادای احترام کرد به یاد «ریچل کوری که زندگی خود را در اعتراض به تخریب خانه‌های فلسطینی توسط ارتش اسرائیل از دست داد»
دستگیری و زندان
وی به دلیل مواضع صلح طلبانه و انتقاد از سیاست‌های آمریکا تاکنون دو بار توسط دولت ایالات متحده دستگیر و بازداشت شده‌است.
حضور در ایران
وی در فروردین ماه ۱۳۹۳ همراه با کاروان صلح در ایران حضور یافت.
کالج دانشگاهی خرونینگن
کالج دانشگاهی خرونینگن (UCG) یک کالج عمومی هنرهای لیبرال مستقر در خرونینگن، هلند است. این کالج مدرک لیسانس در رشته علوم مقدماتی ارائه می‌دهد. این کالج که در سال 2014 تأسیس شد، در حال حاضر تقریباً 360 دانشجو دارد. این دانشگاه دارای رشته‌ها و گرایش‌های متنوعی است که دانشجویان می‌توانند از میان آنها انتخاب کنند. این کالج تحت نظر دانشگاه خرونینگن که یکی از 100 دانشگاه برتر جهان است اداره می‌شود.
تاریخچه
کالج دانشگاهی خرونینگن در سال ۲۰۱۴ تأسیس شد، در ابتدا ۳۰ دانش آموز در این کالج ثبت نام کردند. تعداد دانش آموزان شرکت کننده هر سال افزایش یافته‌است. در سال ۲۰۱۷ تعداد دانشجویان سال اول به ۱۱۵ نفر افزایش یافت اولین کلاس از دانش آموزان در سال ۲۰۱۷ فارغ‌التحصیل شد. کلاس فعلی "کلاس ۲۰۲۴" دارای ۱۳۰ دانش آموز است.
ساختمان این مؤسسه در سال ۱۹۳۲ توسط دو معمار به نام‌های Kuiler & Drewes به سفارش انجمن آموزش صنعت مسیحی (Vereniging voor Christelijk Nijverheidsonderwijs) ساخته شد. این ساختمان به عنوان یک مدرسه خانگی برای دختران به نام مدرسه پرنسس جولیانا (Prinses Julianaschool) خدمت می‌کرد. در کنار ساختمان اصلی که در حال حاضر توسط دانشکده استفاده می‌شود، ساختمان کوچکتری قرار دارد که به عنوان محل سکونت سرایدار مدرسه بوده‌است. در طول جنگ جهانی دوم ساختمان آسیب دید و در سال ۱۹۵۲ ساختمان بازطراحی شد. در سال ۱۹۶۲ دوباره بازسازی شد. از سال ۲۰۰۰ این ساختمان برای استفاده اداری عمل کرده‌است. در حال حاضر، دانشگاه گرونینگن کالج دانشگاهی خود را در این ساختمان قرار داده‌است و به عنوان یک بنای تاریخی شهرداری در نظر گرفته می‌شود. این ساختمان به سبک حرفه ای اکسپرسیونیستی ساخته شده‌است. نمای بیرونی با استفاده از آجرهای زرد روشن و درهای فلزی آبی قابل تشخیص است. فضای داخلی شامل پنجره‌های شیشه ای رنگی است که مهارت‌های مختلف خانه مانند آشپزی، شستن و خیاطی را به تصویر می‌کشد.
لئوناردو باف
لئوناردو باف (Leonardo Boff; December 14, 1938 – ) کشیش کاتولیک، متخصص الهیات، نویسنده، و فیلسوف اهل برزیل بود.
ویویان لوکت
ویویان لوکت (Vivian Lockett; July 18, 1880 – 1880:7:18, May 30, 1962) چوگان‌باز اهل بریتانیا بود.
کهوئیراتا
کهوئیراتا (به انگلیسی: Khuiratta) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در کوتلی واقع شده‌است. کهوئیراتا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
فهرست مجموعه‌های تلویزیونی تاریخی محصول کره جنوبی
فهرست شامل موارد زیر است :
کیم یه-ریونگ
کیم یه-ریونگ (؛ زادهٔ کیم یون-می در ۱۷ مارس ۱۹۶۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه‌های تلویزیونی سانگ دو! بیا بریم مدرسه، افسانه خورشید و ماه و تفنگدار چوسان ایفای نقش کرده‌است.
کچ (چابهار)
کچ، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۵۷ نفر (۲۱۳ خانوار) بوده‌است.
عباسعلی زالی
عباسعلی زالی (متولد گلپایگان) رئیس پیشین مرکز آمار و وزیر کشاورزی بود. زالی برگزیده پنجمین دوره جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۸ است.