cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
انتونی آرمسترانگ جونز
زندگی
اسنودون دو بار ازدواج کرد. او برای اولین بار با شاهدخت مارگارت (۱۹۶۰ تا ۱۹۷۸)، و دومین بار با لوسی موری لیندسی-هوگ (۱۹۷۸ تا ۲۰۰۰)، ازدواج نمود.
لرد اسنودن در کنزینگتون در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۷ در سن ۸۶ سالگی به مرگ طبیعی فوت کرد.
دیوید رادکلیف
دیوید رادکلیف (زادهٔ May 1, 1934) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
سیارک ۱۲۱۱۲
سیارک ۱۲۱۱۲ ۱۲۱۱۲مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۳ ژوئن ۱۹۹۸ کشف شد.
باچکو دوشانووو
باچکو دوشانووو یک روستا در صربستان است که در Subotica Municipality واقع شده‌است. باچکو دوشانووو ۷۴۱ نفر جمعیت دارد.
لوسیل ویلر
لوسیل ویلر (Lucile Wheeler; January 14, 1935 – ) اسکی‌باز آلپاین اهل کانادا بود.
اسمدرفسکا پلانکا
اسمدرفسکا پلانکا شهری در استان زنتراصربین کشور صربستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی ۲۵٫۵۰۹ نفر بوده‌است.
پارکر، آریزونا
پارکر شهری در شهرستان لا پاز ایالت آریزونا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۰۸۳ نفر جمعیت داشته است. پارکر، به‌طور رسمی در تاریخ ۱۹۴۸ میلادی به‌عنوان یک شهر شناخته شد.
سنگ‌سفید (گلبهار)
سنگ سفید (چناران)، روستایی از توابع بخش گلبهار شهرستان چناران در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گلمکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷ نفر (۲۴خانوار) بوده‌است.
جنین ترملینگ
جنین ترملینگ (Janine Tremelling؛ زاده September 12, 1967) یک تنیس‌باز اهل استرالیا است.
چار خانام
چار خانام یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
بهداد بابایی
بهداد بابایی، (۱۳۵۲ - )، نوازندهٔ ایرانی سه‌تار، آهنگساز ،ردیف‌دان و مدرس موسیقی ۲۹ بهمن سال ۱۳۵۲ متولد شد.
زندگی
بهداد بابایی در سال ۱۳۵۲ در نیشابور به دنیا آمد. او آموزش سه‌تار را از ۷ سالگی نزد دایی خود، پرویز مشکاتیان آغاز کرد. او همچنین از آموزش‌های محمد فیروزی و زیدالله طلوعی بهره برد.
بابایی، پس از فراگیری ردیف میرزاعبدالله، ردیف آقا حسینقلی را نیز نزد داریوش پیرنیاکان آموخت. او همچنین، تئوری موسیقی و سلفژ را نزد محمدرضا درویشی آموزش دید و به مدت دو سال نیز از کلاس‌های دورهٔ عالی محمدرضا شجریان در زمینهٔ جواب آواز استفاده کرد.
بهداد بابایی در سال ۱۳۷۳ به عنوان تک‌نواز به عضویت گروه عارف در آمد. او با خوانندگان برجسته‌ای همچون محمدرضا شجریان (در آلبوم در خیال)، ایرج بسطامی (در آلبوم بداهه خوانی و بداهه نوازی)، حمیدرضا نوربخش، شهرام ناظری و علی جهاندار به عنوان تک‌نواز همکاری کرده‌است. او با گروه‌های عارف و شهنازی، کنسرت‌هایی در داخل و خارج کشور داشته‌است.
بابایی سابقهٔ تدریس در دانشگاه هنر را دارد و هم‌اکنون مشغول تدریس در کانون موسیقی عارف است.
پیمان گنجه
پیمان گنجه میان امپراتوری روسیه و ایران در ۱۹ اسفند ماه ۱۱۱۳ خورشیدی برابر با ۱۰ مارس ۱۷۳۵ در نزدیکی شهر گنجه بسته شد. این پیمان به شکل‌گیری اتحادی دفاعی بین ایران و امپراتوری روسیه در برابر امپراتوری عثمانی که به تازگی در جنگ با ایران دچار شکست شده بود انجامید. در این پیمان دولت روسیه پذیرفت باقی مانده سرزمین‌هایی که در قفقاز شمالی و قفقاز جنوبی از جمله دربند و باکو که به وسیله پتر یکم در دهه ۱۷۲۰ طی جنگ ایران و روس بدست آورده بود را به ایران بازگرداند. این پیمان همچنین بر مفاد پیمان رشت در سال ۱۷۳۲ که به موجب آن روسیه ادعای ارضی خود نسبت به مناطق جنوب رود کر از جمله گیلان، مازندران و استرآباد را پس گرفت، تأکید نمود. این پیمان منجر به برتری دیپلماتیک روسیه در جنگ با عثمانی و برای نادر، فرمانروای ایران در مرزهای غربی امپراتوری خود یک آسودگی نظامی به وجود آورد.
مارگتسهوشهایم
مارگتسهوشهایم یک شهر در آلمان است که در Würzburg واقع شده‌است.
سیارک ۱۲۱۱۵
سیارک ۱۲۱۱۵ ۱۲۱۱۵مین سیارک کشف شده‌است که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۸ کشف شد.
فائمینو–فائما
فائمینو–فائما (Faemino–Faema) یک تیم دوچرخه‌سواری در کشور ایتالیا و بلژیک بوده‌است.
این تیم در سال ۱۹۶۸ تأسیس و در سال ۱۹۷۰ منحل شده‌است.
کارازینو
کارازینو (به پرتغالی: Carazinho) یک شهرداری در برزیل است که در ریو گرانده جنوبی واقع شده‌است. کارازینو ۶۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۲٬۲۶۵ نفر جمعیت دارد و ۶۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دوبرمن پینشر
دوبرمن پینشر که به اختصار دوبرمن هم گفته می‌شود، یکی از معروف‌ترین سگ‌های پرورش یافته به‌دست انسان است و از نظر تیزهوشی و هوشیاری شجاعت و وفاداری شناخته شده‌است، اغلب به‌عنوان سگ گارد یا سگ پلیس استفاده می‌شود. این سگ در سال ۱۸۹۰ توسط کارل فردریش لوئیس دوبرمن پرورش یافت. سگ دوبرمن گونه ای از وحشی‌ترین و وفادارترین سگ‌های جهان است.
تاریخچه
دوبرمن برای نخستین بار در سال ۱۸۹۰ در شهر آپلدا در ایالت تورینگن در آلمان توسط کارل فردریش لوئیس دوبرمن پرورش یافت.
لوئیس دوبرمن مسئولیت خطرناک جمع‌آوری مالیات را در شهر آپلدا بر عهده داشت و همچنین دسترسی به محل پرورش سگ‌های این شهر داشت و به نژادهای زیادی دسترسی داشت. هدف او به وجود آوردن نژادی برای محافظت در حین کار کردن و جمع‌آوری مالیات در مقابل سارقان بود. سگ مورد نظر او ترکیبی از قدرت، وفاداری، هوش و درندگی بود.
بعدها فیلیپ گروئنینگ و اوتو گالر کارهای لویس دوبرمن را ادامه دادند تا به نژادی که امروز شاهد آن هستیم رسیدند.
ژرمن پینشر، Beauceron، روتوایلر Thuringian Sylvan, black Greyhound، گریت دین، Weimaraner German Shorthaired Pointer، منچستر تریر و ژرمن شپرد قدیمی
ترکیب دقیق از نژادهای استفاده شده امروزه ناشناخته‌است. تنها مدارک باقی‌مانده نشان از ترکیب دو نژاد تازی گری‌هوند و منچستر تریر دارد. همچنین اعتقاد وسیعی وجود دارد که مخزن ژنی دوبرمن از ژرمن شپرد قدیمی منشأ می‌گیرد.
کتابی با عنوان"The Dobermann Pinscher" نوشتهٔ Philip Greunig که در سال ۱۹۳۹ منتشر شده شامل مطالعات زیادی از چگونگی به وجود آمدن این نژاد است.
زیست‌شناسی
دوبرمن پینچر یکی از پرطرفدارترین نژادهای دست‌آموز سگ است و بسیار پرانرژی، هوشیار، بی‌باک، مطیع و مشکوک به غریبه‌ها اما با صاحب خود بامحبت، فرمانبردار و وفادار است. دوبرمن‌ها دیده‌بان و نگهبان خوبی هستند. همچنین در بسیاری از کشورها به دلیل وظایف اجتماعی که بر عهده دارند یکی از شناخته‌شده‌ترین نژادهای سگ هستند. دوبرمن‌ها توانایی و استعداد خوبی در انجام اموری از جمله ردیابی، دیده‌بانی، نگهبانی، امور پلیسی، امور نظامی، جستجو و نجات، کار درمانی و رقابت‌های فرمانپذیری و محافظت را دارا هستند.
اندازه و وزن
دوبرمن سگی با اندازهٔ بزرگ است؛ که قد آن در نرها ۶۶ تا ۷۲ سانتی‌متر و در ماده‌ها ۶۱ تا ۶۸ سانتی‌متر است. بدن دوبرمن به شکل مربع است؛ قد آن‌ها با طول‌شان برابر است؛ و طول سر، گردن و پاها باید در تناسب با بدنشان باشد. آن‌ها بدنی عضلانی، ورزشی، با استقامت و پرسرعت دارند. نژاد اروپایی دوبرمن بزرگ‌تر از نژاد آمریکایی آن است.
وزن استانداردی برای این نژاد تعریف نشده اما یک سگ مطلوب باید سایز مناسب برای آمیزش و چالاکی و استقامت داشته باشه به‌طور معمول وزن در نرها بین ۳۴ تا ۴۵ کیلوگرم و در ماده‌ها بین ۲۷ تا ۴۱ کیلوگرم هست.
رنگ‌بندی
دو رنگ کلی در این نژاد وجود دارد؛ یکی سیاه (B) و دیگری رنگ رقیق شده (D). امکان به وجود آمدن نه فنوتیپ متفاوت از دوبرمن وجود دارد: (BBDD, BBDd ,BbDD, BbDd, BBdd, Bbdd, bbDD, bbDd, bbdd)
از این نه فنوتیپ چهار رنگ به‌دست می‌آید که شامل: سیاه، قرمز، آبی و حنایی است. رنگ سنتی یا معمول‌ترین رنگ (رنگ مشکی یا مشکی با لکه‌های قهوه‌ای) زمانی درست می‌شود که هر دو ژن رنگ و رقیق شدگی حداقل یک الل چیره داشته باشند. مانند فنوتیپ‌های زیر:
(BBDD, BBDd, BbDD یا BbDd)
رنگ قرمز یا قهوه‌ای زمانی پدید می‌آید که ژن رنگ سیاه دوتا الل چیره و ژن رقیق شدگی حداقل یک آلل چیره داشته باشد. مثل فنوتیپ‌های زیر:
(bbDD, bbDd)
رنگ آبی و حنایی تحت کنترل ژن رقیق‌شدگی هستند. در دوبرمن آبی، ژنِ رنگ حداقل داری یک الل چیره است و ژن رقیق شدگی داری دو الل چیره است مانند:
(BBdd یا Bbdd)
رنگ حنایی (ایزابلا) نادرترین رنگ در این نژاد است و زمانی پدید می‌آید که تمامی الل‌ها چیره باشند: (bbdd)
بنابراین رنگ آبی در دوبرمن، رقیق شدهٔ رنگ سیاه و رنگ حنایی، رقیق شدهٔ رنگ قرمز است.
در سال ۱۹۷۶ یک دوبرمن ماده سفید متولد شد این سگ را با پسرش که سفید بود پیوند زدند و به این ترتیب نسل به نسل درون‌آمیزی کردند تا پرورش‌دهندگان توانستند این جهش به‌وجود آمده را ثابت کنند. برخی می‌گویند علت سفیدی این دوبرمن‌ها بیماری آلبینیسم است. دوبرمن سفید تقریباً به رنگ کرم به همراه چشمانی به رنگ آبی یخی است.
دم
دم دوبرمن به‌طور طبیعی نسبتاً بلند است اما صاحبان این سگ دمشان را با جراحی کوتاه می‌کنند، که این عمل به فاصلهٔ چند روز پس از تولد (عموماً ۲ تا ۷ روزگی) انجام می‌شود. این عمل سده‌هاست که انجام می‌شود و حتی مربوط به پیش از به‌وجود آمدن دوبرمن به عنوان یک نژاد است. کوتاه کردن دم به این دلیل است که دم مانع کار حیوان نشود. اما این عمل اخیراً جزو بحث‌برانگیزترین موضوعات بوده‌است.
بریدن دم دوبرمن از مهرهٔ دوم در کشورهای آمریکا، روسیه و ژاپن قانونی است. اما در بسیاری از کشورهای اروپایی و استرالیا این کار غیرقانونی و در بسیاری از کشورهای دیگر محدود شده‌است.
گوش‌ها
سگ دوبرمن پینچر به‌طور طبیعی گوش‌های افتاده دارد اما معمولاً گوش‌ها مانند دم تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند تا برای جهت‌یابی و انجام وظیفه به عنوان سگ گارد آماده باشد. این کار مانند جراحی دم در برخی کشورها غیرقانونی است. جراحی گوش‌ها معمولاً در سن ۷ تا ۹ هفتگی انجام می‌شود. جراحی‌هایی که بعد از ۱۲ هفتگی انجام می‌شود معمولاً درصد پایینی از موفقیت در ایستاده بودن گوش‌ها دارند. بعضی از پرورش‌دهندگان ترجیح می‌دهند که این عمل را انجام ندهند به این دلیل که برای حیوان دردناک است و بعضی اعتقاد دارند که در جهت‌یابی و هوشیاری حیوان اختلال ایجاد می‌کند.
خلق و خو
نژاد دوبرمن در اصل سگ کار است و برای آن پرورش می‌یابد اما در بین مردم، بیشتر با کلیشه‌هایی همچون وحشی و تهاجمی بودن شناخته می‌شود. در اصل آن‌ها را به عنوان سگ محافظ و مراقب پرورش می‌دهند و باید در نگاه هر کسی بزرگ، تهدیدآمیز، بی‌باک، جسور در دفاع از صاحب خود به نظر آید. اما در عین حال بسیار فرمان‌پذیر و مطیع نسبت به دستورهای صاحب خود است. این صفات باعث شده که دوبرمن سگ خوبی برای محافظت شخصی، سگ پلیس و جنگ باشد اگر چه این ویژگی‌ها باعث می‌شود که این نژاد قوانین همنشینی با انسان را خوب فرا نگیرد. اما پرورش‌دهندگان جدید در طول سال‌ها توانسته‌اند از درنده‌خویی این سگ بکاهند و دوبرمن امروزی را به سگی هوشمندتر، تربیت‌پذیرتر و آرام‌تر تبدیل کنند. در واقع دوبرمن امروزی با توجه به اندازهٔ بدن و همین‌طور پوشش مناسب و کوتاهش، سگی ایده‌آل برای نگه‌داری در منزل هستند. دوبرمن جدید پرانرژی، مراقب، نترس و مطیع است.
آن‌ها به راحتی احترام و مراقبت نسبت به صاحب خود را یادمی‌گیرند، بنابراین سگی ایده‌آل برای محافظت هستند. آن‌ها به‌طور کلی با انسان‌ها و سگ‌های دیگر رابطهٔ خوبی دارند اما با این وجود در برخورد با غریبه‌ها رفتار پرخاشگرانه‌ای دارد. همچنین شواهد بسیار کمی وجود دارد که دوبرمن نسبت به صاحب خود پرخاشگر باشد.
شواهدی وجود دارد که دوبرمن پینچر شمال آمریکا آرام‌تر از نمونه اروپایی آن است و این به‌دلیل استراتژی تکثیر و پرورش آن‌ها در آمریکای شمال است. به‌خاطر این اختلاف استراتژی در تکثیر و پرورش نسل‌های متفاوت از دوبرمن دارای ویژگی‌های متفاوت هستند. همچنین گفته شده دوبرمن آمریکای شمالی نجیب‌تر با وفاتر و باهوش‌تر است.
سگ دوبرمن جزو سگ‌های قدرتمند و پرانرژی است. اگر شما قصد خرید این سگ را دارید ولی زمان کافی برای رسیدگی به این سگ را ندارید، بهتر است که از این خرید خود چشم‌پوشی کرده و دنبال سگ‌های اهلی و کوچک خانگی باشید. دوبرمن یک سگ فعال است و روزانه باید فعالیت‌های کافی را داشته باشد تا بدن و روانی سالم داشته باشد.
هوش
برای مثال، استندلی کورن، روان‌شناس، در کتاب هوش سگ‌ها دوبرمن را در رتبهٔ ۵ بهترین نژادهای سگ قرار داد.
همچنین در دو مطالعه‌ای که در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۸۵ انجام شد، دوبرمن رتبهٔ ۱ بهترین نژاد سگ را دریافت کرد. این رتبه براساس تربیت‌پذیری و فرمان‌بردای داده می‌شد.
دوبرمن در کنار سگ گله اسکاتلند (بوردر کالی), ژرمن شپرد، گلدن رتریور و پودل استاندارد در بیشتر رده‌بندی‌ها از بهترین نژادها هستند.
خشونت
براساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری بیماری، بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۸، تعداد افرادی که در نتیجهٔ حملهٔ دوبرمن پینچر زخمی یا کشته شده‌اند کمتر از افرادی است که توسط ژرمن شپرد، روتوایلر، گرگی و مالاموت بوده‌است.
مشکلات سلامتی
به‌طور میانگین دوبرمن پینچر ۱۰ تا ۱۴ سال عمر می‌کند. بیماری‌های سرطانی در این نژاد به کرّات دیده شده‌است. بیماری‌های جدی و معمول این نژاد عبارت‌اند از:
بیماری‌های غیر جدی و معمول این نژاد عبارتنداز:
مطالعات نشان داده که این نژاد بیشتر از سایر نژادها از بیماری‌های پروستات رنج می‌برد. مانند: عفونت‌های باکتریایی پروستات، کیست پروستات ،benign hyperplasia و prostatic adenocarcinoma
عقیم کردن حیوان می‌تواند این بیماری‌ها را کاهش دهد.
Dilated cardiomyopathy بزرگ‌ترین عامل مرگ در دوبرمن پینچر است. این بیماری در این نژاد بیش از سایر نژادها دیده می‌شود. بیش از ۴۰ درصد از تشخیص‌های این بیماری مربوط به این نژاد و ۱۳ درصد مربوط به نژاد ژرمن شپرد است. این بیماری در اکثر موارد کشنده است و در ۵۰ درصد از موارد مرگ ناگهانی و ناشناخته را به همراه دارد.
سمیرا ردی
سمیرا ردی (Sameera Reddy؛ زادهٔ December 14, 1982) یک هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم ورود ممنوع اشاره کرد.
فیلم‌شناسی
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سمیرا ردی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
جایزه مارتین انالز
جایزه مارتین اِنالز برای مدافعان حقوق بشر معروف به جایزه نوبل حقوق بشر بالاترین نشانی است که به شاخص‌ترین مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان اهدا می‌شود. این جایزه هر سال به یکی از مدافعان حقوق بشر که در مبارزه علیه نقض حقوق بشر شجاعانه و به روش‌های نوآورانه فعالیت استثنایی کرده باشد، اعطا می‌گردد.
پایه‌گذاری
جایزه مارتین انالز در سال ۱۹۹۳ برای بزرگداشت مارتین انالز دبیرکل سابق عفو بین‌الملل پایه‌گذاری شد. این جایزه سالانه است و یکی از اهداف آن سپاسگزاری از افراد یا سازمان‌هایی است که برای دفاع از حقوق بشر و علیه خشونت مبارزه می‌کنند. تشویق و محافظت مدافعین حقوق بشر و جلب کردن توجه رسانه‌ها به مناطقی که در آن حقوق بشر رعایت نمی‌شود از دیگر اهداف آن می‌باشند.
هیئت داوران
هیئت داوران این جایزه از نمایندگان ۱۰ سازمان غیردولتی مدافع حقوق بشر از جمله عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر و فدراسیون بین‌المللی حقوق بشر تشکیل می‌شود. مبلغ آن بیست هزار فرانک سوئیس می‌باشد.
سال ۲۰۰۹
عمادالدین باقی در سال ۲۰۰۹ اولین برنده این جایزه بود که به دلیل ممنوع‌الخروج بودن از گرفتن جایزه خود به‌طور حضوری محروم گردید.
سال ۲۰۱۷
روز سه شنبه ۱۰ اکتبر برگزار کنندگان این جایزه گفتند یک فعال حقوق بشر مصری که بخاطر فعالیت خود در حقوق بشر در حال حاضر تحت تحقیقات جنایی و از مسافرت به خارج ممنوع است در جایزه حقوق بشر برنده شده‌است. وی محمد زارع ۳۷ ساله است که مدیر مرکز قاهره برای پژوهشهای حقوق بشر می‌باشد
کمیته داوری گفت: «محمد زارع فعالی صادق در زمینه حقوق بشر و یک پژوهشگر قانونی است که فعالیت او در زمنیه دفاع از حقوق بشر و آزادی بیان و آزادی تشکل‌ها متمرکز می‌باشد.»
برندگان
فهرست برندگان جایزه مارتین انالز:
یان کونتی
یان کونتی (Jan Koutný؛ – July 18, 1976) ژیمناست هنری اهل چکسلواکی بود.
دوران قواعد مشترک
دوران قواعد مشترک (Common practice period) اصطلاحی است که برای توصیف دوره‌ای از تاریخ هنر موسیقی در غرب به کار می‌رود که در آن سیستم تونال به اوج رسید و نهایتاً افول کرد. اگر چه تاریخ شروع و پایان این دوران دقیق نیست اما بیشتر خصوصیات آن در اواخر دوران موسیقی باروک تا موسیقی دوره کلاسیک و موسیقی رمانتیک و امپرسیونیست دیده می‌شود، که معادل سال‌های ۱۶۵۰ تا ۱۹۰۰ میلادی است.
دانیله فرانچینی
دانیله فرانچینی (Daniele Franceschini؛ زادهٔ January 13, 1976) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
دوران قواعد مشترک
وجه مشخصهٔ موسیقی در این دوران هم یک سری الگوها و قواعد مشترک است و هم تحولاتی که در سبک‌های موسیقی رخ داد. در این دوران برخی رسوم هنری رایج شدند که در دیگر دوران‌ها به کار نمی‌رفتند (نظیر فرم سونات). مهم‌ترین خصیصهٔ مشترک در تمام این دوران به کارگیری هارمونی در موسیقی به شکلی بود که نظریه‌پردازان موسیقی امروزی می‌توانند با استفاده از عددنویسی رومی آن را نمایش دهند.
دانیله فرانچینی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی لاتزیو، باشگاه فوتبال لچه، باشگاه فوتبال کیه‌وو ورونا، باشگاه فوتبال فوجا، و باشگاه فوتبال سمپدوریا اشاره کرد.
دوران قواعد مشترک
هارمونی
به زبان هارمونیک رایج در این دوره، «تونالیته قواعد مشترک» یا «سیستم تونال» گفته می‌شود. در این سیستم تونال، هارمونی و کنترپوان با هم آمیخته می‌شوند. به بیان دیگر، خطوط مختلفی از ملودی به شکلی همزمان اجرا می‌شوند که با هم نوعی یگانگی هارمونیک پیدا می‌کنند. اگر چه اساس این روابط با کمک گام دیاتونیک و فواصل نت‌ها از نت پایه شکل می‌گیرد اما تغییرات کروماتیک هم در این سیستم تونال تا حد زیادی یافت می‌شوند.
برخی از الگوهای هارمونیک در تمام دوران قواعد مشترک و در آثار آهنگسازان بسیاری یافت می‌شوند. برای نمونه، هم یوهان سباستین باخ (آهنگساز سدهٔ ۱۷ و ۱۸ در سبک باروک) و هم ریشارد اشتراوس (آهنگساز سدهٔ ۱۹ و ۲۰ در سبک کلاسیک) قطعاتی دارند که با کمک الگوی آکورد ( از چپ به راست I-II-V-I) قابل شناسایی هستند، اگر چه از نظر سبک و محتوا با هم تفاوت چشمگیری دارند. در واقع برخی از سنت‌های هارمونیک این دوران تبدیل به توالی‌های آکوردی شده‌اند که تا امروز توسط موسیقی‌دانان برای تحلیل و ساختن قطعات موسیقی به کار گرفته می‌شوند.
برخی از توالی‌های آکورد که در دوران قواعد مشترک به کار نمی‌رفته‌اند، پس از این دوران شکل گرفته‌اند. برای مثال گذر از آکورد درجهٔ پنجم (V) به درجهٔ چهارم (IV) در دوران قواعد مشترک مرسوم نبوده اما پس از آن در سبک‌هایی نظیر موسیقی بلوز ( از چپ به راست با ترکیب V-IV-I-I) دیده می‌شود.
ضرب‌آهنگ
ضرب‌آهنگ در موسیقی دوران قواعد مشترک ویژگی‌های بارزی دارد که عبارتند از:
دیرند
دیرند قطعات موسیقی این دوران نیز چند مشخصهٔ بارز دارد، از جمله:
الگوهای زیروبمی و دیرند در ملودی موسیقی این دوره اهمیت بالایی دارند، در حالی که رنگ صدا در درجهٔ دوم اهمیت قرار دارد.
محمد عامر
محمد عامر (محمد عامر؛ زادهٔ March 17, 1986) هنرپیشه اهل مصر است. عمده شهرت وی بخاطر حضور در سریال های تلویزیونی محبوب مصری است.
جرج وانکی
جرج وانکی (زادهٔ March 25, 1939) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
گاوطرنا
گاوطرنا، روستایی از توابع بخش گلبهار شهرستان چناران در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گلمکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۸ نفر (۱۴۲خانوار) بوده‌است.
جک کندن
جک کندن (Jack Condon؛ زاده September 9, 1903 درگذشته 1903:09:09, January 1, 1967) یک تنیس‌باز اهل آفریقای جنوبی بود.
آلفرد بزرگ
آلفرد بزرگ (۸۴۹ میلادی - ۲۶ اکتبر ۸۹۹ میلادی)، از سال ۸۷۱ تا ۸٨۶ میلادی پادشاه وست ساکسونز و پادشاه آنگلوساکسونز از ۸۸۶ تا ۸٩٩ در جنوب‌غربی انگلستان بود. او جوانترین پسر پادشاه اتلولف بود. پدر آلفرد در دوران کودکی او فوت کرد و سه تن از برادران مسن تر او، اتلبالد، اتلبرت و اتلرد یکی بعد از دیگری به سلطنت رسیدند. تحت فرمان آلفرد بسیاری از اصلاحات دیوانی و نظامی انجام شد که تاثیر ماندگاری در آینده انگلستان داشتند.
زندگی‌نامه
پیش از آلفرد، برادرش اتلرد پادشاه آنگلوساکسون‌ها بود.
پس از تهاجم وایکینگ‌ها به انگلستان، صرفاً پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت، موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را به تصرف خود درآورد.
آلفرد بزرگ در اتحاد وسکس با حکومت‌های همسایه اهتمام داشت. سپس، در سال ۸۷۱ میلادی، موفق شد جلوی حملهٔ دانمارکی‌ها را بگیرد. آلفرد در سال ۸۹۹ میلادی به کشتی‌های دانمارکی حمله کرد و آنها را شکست داد. انگلیسی‌ها او را به صورت فرمانروایی فروتن و بردبار توصیف می‌کنند. پس از مرگ وی اوضاع انگلیس دوباره آشفته شد.
مارکو منگونی
مارکو منگونی (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۸۸) خواننده ایتالیایی است. او در سال ۲۰۰۹ پس از برنده شدن در فصل سوم برنامه استعدادیابی ایکس فاکتور (مجموعه تلویزیونی ایتالیا) به شهرت رسید. از آن زمان او بیش از ۲/۸ میلیون آلبوم در ایتالیا فروخته‌است، هفت بار پی در پی در جدول آلبوم‌های ایتالیایی به اوج رسیده‌است و پانزده بار وارد جدول ۱۰ آهنگ برتر ایتالیایی شده‌است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۳ نماینده ایتالیا بود. او همچنین در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۳ هم نماینده ایتالیا بود و به مقام چهارم دست یافت.
یوخن باخفلد
یوخن باخفلد (Jochen Bachfeld؛ زادهٔ December 17, 1952) بوکسور اهل آلمان بود.
مارکو منگونی
سابقه هنری
نخستین کار برجسته او در سال ۲۰۰۹، Dove si vola، با تک آهنگی با همین عنوان همراه بود که به رتبه اول جدول دانلودهای دیجیتال برتر ایتالیا رسید. در فوریه ۲۰۱۰، منگونی در شصتمین جشنواره موسیقی Sanremo با آهنگ "Credimi ancora" شرکت کرد و در یک رشته پانزده نفر سوم شد. این آهنگ در دومین نمایش طولانی او، Re matto، که در ایتالیا در رتبه اول قرار گرفت، گنجانده شد. EP از طریق یک تور ایتالیایی تبلیغ شد که آلبوم زنده Re matto را به صورت زنده ارائه کرد. اولین آلبوم کامل استودیویی منگونی، Solo 2.0، در سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شد و فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به آن گواهی طلا جایزه داد.
در سال ۲۰۱۳، منگونی با آهنگ "L'essenziale" برنده شصت و سومین جشنواره موسیقی Sanremo شد. در طول مسابقه، او توسط RAI به عنوان نماینده ایتالیا در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۳ در مالمو انتخاب شد، جایی که "L'essenziale" را اجرا کرد. این آهنگ همچنین تک آهنگ اصلی آلبوم #prontoacorrere شد که چهارمین شماره یک او در جدول آلبوم‌های ایتالیایی شد. در سال ۲۰۱۵، منگونی آلبوم‌های Parole in circolo و Le cose che non-ho را منتشر کرد که بخشی از همان پروژه هنری بود، همچنین شامل ضبط زنده Marco Mengoni Live بود که همگی به رتبه یک جدول آلبوم‌های ایتالیا رسیدند. پس از همکاری Come Neve در سال ۲۰۱۷ با خواننده ایتالیایی جورجیا، او هفتمین آلبوم شماره یک متوالی خود را آتلانکو در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد.
منگونی در طول زندگی حرفه ای خود جوایز متعددی از جمله دو جایزه TRL، نه جایزه موسیقی باد، نه جایزه موسیقی ایتالیایی ام تی وی و یک جایزه انتخاب کودک دریافت کرده‌است. در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵، او برنده جایزه موسیقی MTV اروپا برای بهترین بازیگر اروپایی شد و اولین هنرمند ایتالیایی بود که برنده این جایزه شد. او همچنین در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه موسیقی اروپایی MTV برای بهترین بازیگر جنوب اروپا شد
فهرست هواپیماهای مسافربری منطقه‌ای
این مقاله فهرستی از هواپیماهای مسافربری غیرنظامی کوتاه‌برد تجاری "منطقه‌ای" با تعداد تولید قابل توجه است. هواپیماهای منطقه‌ای معمولاً کمتر از ۱۰۰ مسافر را در خود جای می‌دهند.
باچکو گرادیشته
باچکو گرادیشته یک روستا در صربستان است که در Bečej Municipality واقع شده‌است. باچکو گرادیشته ۵٬۴۴۵ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر تیسافولدوار خواهرخواندهٔ باچکو گرادیشته هست.
فهرست مجلات مردان
این فهرستی از مجلاتی است که اساساً برای مردان منتشر می‌شوند. فهرست بر اساس نوع مخاطبان مجلات طبقه‌بندی شده است و شامل مجله‌های پورنوگرافی نیز می‌شود.
مخاطبان عمومی مرد
این مجلات برای گسترهٔ عظیمی از مردان جذابیت دارند. بعضی از آنها به مدل لباس و آرایش، و برخی دیگر به سلامتی مردان اختصاص دارند. بعضی از این مجلات نیز برای گروه سنی خاصی هستند. در آمریکا برخی مجلات برای نژادهای خاص مثل آفریقایی، آمریکایی‌ها یا اسپانیایی‌ها اختصاص دارند.
مجلات برای مخاطبان همجنسگرای مرد
رجوع شود به: فهرست مجلات دگرباشان جنسی
هوستون (بازیگر پورنوگرافی)
هوستون (Houston؛ زاده March 24, 1969 ) بازیگر پورنوگرافی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ماریندورف
ماریندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در Tempelhof-Schöneberg واقع شده‌است. ماریندورف ۴۸٬۸۸۲ نفر جمعیت دارد.
بانگار مونا
بانگار مونا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
تیم دوچرخه‌سواری فائما
تیم دوچرخه‌سواری فائما (Faema) یک تیم دوچرخه‌سواری در کشورهای ایتالیا، بلژیک و اسپانیا بوده‌است.
این تیم در سال ۱۹۵۵ تأسیس و در سال ۱۹۶۲ منحل شده‌است.
افتخارات
قهرمان بخش تیمی تور دوچرخه‌سواری ووئلتا اسپانیا ۱۹۶۱
سیارک ۱۲۱۴۵
سیارک ۱۲۱۴۵ ۱۲۱۴۵مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۰ کشف شد.
دختران (مجموعه تلویزیونی)
دختران یک مجموعه تلویزیونی ایرانی محصول سال ۱۳۷۹ است. این مجموعه از شبکه پنج پخش شد.
خلاصه داستان
این مجموعه تلویزیونی با محوریت قراردادن مشکلات دختران، به زندگی چند دانشجو می پردازد که در پی زندگی خوابگاهی ماجراها و مشکلاتی برایشان پیش می‌آید.نگار دختر جوان تهرانی که با خانواده اش زندگی می‌کند، اتاقی را در طبقه اول ساختمان برای کارهای خود اجاره کرده، پروانه همسر رضا که به تازگی از هم جدا شده‌اند، به خانه نگار می‌آید و در منزل او ساکن می‌شود‌‌ و...
سیارک ۱۲۱۴۴
سیارک ۱۲۱۴۴ ۱۲۱۴۴مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۰ کشف شد.
بچی
بچی شهری در استان خودمختار وویوودینا کشور صربستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی ۲۵٫۴۵۰ نفر بوده‌است.
کاراسکو بونیتو
کاراسکو بونیتو (به پرتغالی: Carrasco Bonito) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در توکانتینس واقع شده‌است. کاراسکو بونیتو ۱۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
مارینفلده
مارینفلده یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در Tempelhof-Schöneberg واقع شده‌است. مارینفلده ۳۰٬۱۵۱ نفر جمعیت دارد.
حمله مغول به شام
حمله مغول به شام (Mongol invasions of the Levant) با شروع دهه ۱۲۴۰، امپراتوری مغول حملات مکرری به سوریه یا تلاش‌هایی برای آن انجام دادند. اکثر آنها شکست خوردند، اما در سال‌های ۱۲۶۰ و ۱۳۰۰ به موفقیت‌هایی دست یافتند و حلب و دمشق را تصرف کردند و سلسله ایوبیان را نابود کردند. مغول‌ها هر بار توسط نیروهای دیگر در منطقه، به ویژه سلطنت ممالیک مجبور به عقب‌نشینی می‌شدند. از سال ۱۲۶۰ به عنوان جنگ ممالیک و ایلخانی معرفی شد.
اسکندرکول
فاصلهٔ دریاچه اسکندرکول از شهر دوشنبه پایتخت تاجیکستان تقریباً ۱۳۰ کیلومتر است. این دریاچه با دو و نیم کیلومتر درازا و یک کیلومتر پهنا و حدود ۷۲ متر ژرفا دیدنی‌ترین دریاچه‌های این کوهستان به‌شمار می‌آید.
لطفی لبیب
لطفی لبیب (Lotfy Labib؛ زادهٔ August 18, 1947) هنرپیشه اهل مصر است. او از سال ۱۹۸۸ تاکنون در بیش از ۵۰ فیلم حضور داشته است.
اسکندرکول
تنوع درخت و بوته‌های پیرامون اسکندرکول از مهم‌ترین انگیزه‌های سفر گردشگران به این منطقه است. خرگوش، روباه، گرگ، خرس سیاه، بز کوهی، پلنگ و پرندگانی چون بوقلمون کوهی، کبک، لاشخور و بلدرچین از جانوران این منطقه هستند.
پیدایش
دانشمندان بر این باورند که اسکندرکول چندین هزار سال پیش بر اثر زمین‌لغزه در ارتفاع ۲٬۲۵۵ متری پدید آمده است. به باور آن‌ها فروریختن کوه و بند آمدن رودخانه سرتاغ باعث پدید آمدن این دریاچه شده است.
رودهای سریمه و سرتاغ و هزارمیخ از شمال و غرب و جنوب به دریاچه سرازیر می‌شوند و تنها از شرق دریاچه، رود موسوم به «اسکندردریا» به بیرون می‌ریزد. آبشار بزرگی هم در طول این رود قرار دارد. در کرانه‌های بریده‌بریده و در فراز کناره‌های دریاچه خط‌های سیاهی به چشم می‌خورد که باید خط آبگیر دریاچه در روزگار کهن باشد. بلندترین و کهن‌ترین این خط‌ها ۱۱۷ متر از سطح کنونی آب دریاچه ارتفاع دارد.
اسکندرکول تنها دریاچهٔ کوهستان فان نیست. در این حوزه حدود سی دریاچه در دوره‌های مختلف پدید آمده‌اند.
قیچاتان
قیچاتان (به لاتین: Qıçatan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیل‌لی واقع شده‌است. قیچاتان ۱۴۸ نفر جمعیت دارد.
داریوش رفیعی
داریوش رفیعی (۴ دی ۱۳۰۶ – ۲ بهمن ۱۳۳۷) خوانندهٔ موسیقی سنتی اهل ایران بود.
زندگی‌نامه
داریوش رفیعی در روز ۴ دی ۱۳۰۶، در بم به دنیا آمد. وی فرزند لطفعلی نثار رفیعی، نماینده مردم بم در مجلس شورای ملی بود. پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی در همان شهر در جوانی به‌خاطر موسیقی، تحصیل را در بم نیمه‌کاره گذاشت و به تهران آمد.
در تهران ابتدا با مصطفی گرگین‌زاده و سپس با مجید وفادار آشنا شد که حاصل آشنایی داریوش رفیعی با مجید وفادار ضبط ترانه‌هایی مشهور مانند: «زهره»، «شب انتظار»، «گلنار» و بسیاری ترانه مشهور دیگر شد. رفیعی همچنین با جواد بدیع‌زاده خواننده مشهور ایرانی نیز آشنا بود به‌طوری‌که تقریباً عضو دائمی خانواده او بود.
مجموعه آثار او با نام کاروان عمر به کوشش شهرام آقایی‌پور در سال ۱۳۸۷ به چاپ رسیده‌است.
درگذشت
داریوش رفیعی که در اوج شهرت خود به اعتیاد مبتلا شده بود بر اثر تزریق آمپول آلوده، به کزاز مبتلا شد. او در ۲ بهمن ۱۳۳۷ در بیمارستان هزار تخت‌خوابی پهلوی تهران (بیمارستان امام خمینی تهران) درگذشت. او را در قبرستان ظهیرالدوله دفن کردند.
آثار
برخی آثار معروف وی عبارتست از:
لوئیس بارتون
لوئیس بارتون (Lewis Burton؛ زاده March 23, 1992) یک تنیس‌باز اهل بریتانیا است.
سوزانا آلوز
سوزانا آلوز (Suzana Ferreira Alves؛ زاده ) یک مانکن اهل برزیل است.
سنا خان
سنا خان (Sana Khan؛ زادهٔ August 21, 1987) یک هنرپیشه اهل هند است.
وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. سناخان یک مسلمان است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به جی هو، توالت، گل، دلیلش تویی اشاره کرد.
پیوند به بیرون
توبه کرده و عکس‌های بی‌حجاب خود را از اینترنت برداشته است.
پاراچین
پاراچین شهری در استان زنتراصربین کشور صربستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی ۲۴٫۷۹۲ نفر بوده‌است.
ارباب حلقه‌ها آنلاین
ارباب حلقه‌ها آنلاین: سایه آنگمار یک بازی رایانه‌ای منتشر شده توسط شرکت‌های توربین، میدوی گیمز، کدمسترز است. این بازی در تاریخ ۲۴ آوریل ۲۰۰۷ عرضه شده و سازنده آن توربین است.
انتقال کودکان
انتقال کودکان (Kindertransport) برنامه نجاتی سازمان‌یافته بود که ۹ ماه پیش از آغاز جنگ جهانی دوم به اجرا درآمد. بریتانیا، میزبان حدود ۱۰۰۰۰ کودک یهودی از آلمان، اتریش، چکسلواکی، لهستان و شهر آزاد دانتسیگ شد. این کودکان در پرورشگاه‌ها، مسافرخانه‌ها، مدارس و مزارع اسکان داده شدند. اغلب، آن‌ها تنها بازمانده‌های خانواده‌هایشان پس از هولوکاست بودند.
بازماندگان مشهور
برخی از این کودکان در آینده به شهرت و موفقیت دست یافتند. نام برخی از آن‌ها عبارت است از: بیل گراهام، اوا هس، والتر کوهن، آرنو آلان پنزیاس، کارل رایز ، ولفگانگ ریدلر و گوستاو متزگر.
دانیله فرتی
دانیله فرتی (Daniele Ferretti؛ زادهٔ August 30, 1986) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
مأوا
مأوا، روستایی از توابع بخش گلمکان شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گلمکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
باچکو نووو سلو
باچکو نووو سلو یک روستا در صربستان است که در Bač Municipality واقع شده‌است. باچکو نووو سلو ۱٬۲۲۸ نفر جمعیت دارد.
ایالت آزاد دانتسیش
ایالت آزاد دانتسیش ، دولت‌شهری نیمه خودمختار در اروپای مرکزی بود که بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۹ وجود داشت که شامل بندر دانتسیش در دریای بالتیک (امروزه، گدانسک، لهستان) و ۲۰۰ شهرک محاط در این محدوده می‌شد. این منطقه در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۰ و بر اساس ماده ۱۰۰ (بخش XI، بند III) پیمان ورسای در پایان جنگ جهانی اول ایجاد شد.
ایالت آزاد شامل شهر دانتسیش و شهرک‌های مجاور، روستاها و شهرکی که در ابتدا آلمانی‌تبارها در آن ساکن بودند، می‌شد. این منطقه پس از جنگ جهانی اول از آلمان (جمهوری وایمار) جدا شده و سپس از جمهوری دوم لهستان مستقل شد. با این‌همه، ایالتی کاملاً مستقل نبوده و تحت‌الحمایه جامعه ملل بود.
پس از اشغال ایالت به دست ارتش سرخ در سال ۱۹۴۵، بسیاری از شهروندان، گریخته یا کشته شدند. پس از جنگ، هنگامی که لهستانی‌ها شروع به بازگشت به شهر کردند، آلمانی‌تبارها به غرب فرستاده شدند. ایالت، بر اساس توافق پوتسدام جزئی از لهستان شد و آلمانی‌تبارها از شهر اخراج شدند.
استون‌هنج
استون‌هنج یادمانی پیشاتاریخی در دشت سالزبری ویلتشر در جنوب انگلستان است. این اثر، بازماندهٔ دوران نوسنگی و عصر برنز است و شامل حلقه‌ای از سنگ‌افراشت‌های سارسِنی است که به دور مجموعه‌ای نعل‌اسبی، مرکب از پنج سه‌سنگ سارسِنیِ برش‌خورده، قرار گرفته‌اند.
روی سنگ‌افراشت‌ها سنگ‌هایی افقی جای داشت که با اتصال کام و زبانه به یکدیگر محکم شده بود و در ارتفاع شش‌متری تشکیل حلقه‌ای پیوسته داده بود. میان سنگ‌های سارسِن، مجموعه‌هایی از سنگ‌های کبود قرار دارد که تنها در تپه‌های پرسلی ولز (در ۲۵۰ کیلومتری غرب استون‌هنج) یافت می‌شود. سنگ‌های استون‌هنج در ساختاری خاکی جای دارند که دربرگیرندهٔ شیاری دایره‌ای به قطر حدوداً صدمتر و حلقه گودال‌هایی نسبتاً هم‌مرکز است.
بنابر شواهد باستان‌شناختی، دشت سالزبری پیش از برپایی استون‌هنج هم منطقه‌ای با اهمیت آیینی بوده‌است. بااین‌حال پژوهشگران دربارهٔ کاربرد استون‌هنج اجماعی ندارند و هنوز دربارهٔ آن نظریه‌هایی نو عرضه می‌کنند. در قرون وسطی، افسانه‌هایی رایج بود که استون‌هنج را با مرلین و اسطورهٔ شاه آرتور مرتبط می‌ساخت و تا برآمدن رنسانس محبوب ماند. در سده‌های جدید، عتیقه‌شناسان استون‌هنج را معبدی مربوط به دروئیدها می‌دانستند که در میان بومی‌های بریتانیایی پیشه‌ورانی والاتبار بودند. اما امروزه باستان‌شناسان عمر استون‌هنج را دست‌کم دوهزار سال قدیمی‌تر از دروئیدها می‌دانند و هرگونه مناسبت بین دروئیدها و استون‌هنج را رد می‌کنند. بااین‌همه نام استون‌هنج سده‌ها به اشتباه با دروئیدها گره خورده و باعث شده که امروزه دروئیدگرایان استون‌هنج را پرستشگاه خود بدانند.
برخی ستاره‌شناسان هم بر این باورند که استون‌هنج در گذشته یک رصدخانه یا تقویم پیچیده بوده‌است و سازندگان استون‌هنج دانسته‌های ریاضیاتی لازم برای پیش‌بینی رویدادهای آسمانی را به‌دست آورده بودند. تفسیرهای ستاره‌شناسانه از استون‌هنج با وجود بی‌دقتی‌هایی که دارند همچنان محبوب اند.
به باور باستان‌شناسان، استون‌هنج طی چهارده–پانزده سده برپا شده و هفتاد نسل در ساخت آن کوشیده‌اند. آن‌ها این روند طولانی و پیچیده را به سه مرحله تقسیم می‌کنند: این مراحل در دورهٔ پیشاتاریخی موسوم به نوسنگی وقوع یافت. بعدها، در حدود سال ۱۵۰۰ پ.م. (در عصر برنز)، دو حلقه گودال به دور سه‌سنگ‌های سارسنی حفر شد که امروزه به گودال‌های ایگرگ و زد معروف است و هدف از حفر آنان معلوم نیست.
با ظهور عصر آهن در جزیرهٔ بریتانیا و فروپاشی آیین‌های اجتماعی پیشین، استون‌هنج به دست فراموشی سپرده شد و رو به ویرانی نهاد. بسیاری از سنگ‌های کبود و سارسِن استون‌هنج را هم، عمدتاً در دوره‌های رومی و قرون وسطایی انگلستان، سرنگون کرده، شکسته، یا برده‌اند. استون‌هنج امروزی تا حد زیادی محصول بازسازی آن در سده بیستم است. بااین‌حال در سده نوزدهم و اوایل سده بیستم تلاش‌ها برای محافظت از استون‌هنج و مطالعهٔ آن با مقاومت مالکان حریم استون‌هنج روبرو شده بود. این تلاش‌ها در نهایت در سال ۱۹۱۸ به ثمر نشست و دولت بریتانیا استون‌هنج را تصاحب کرد. همچنین در سال ۱۹۸۶ یونسکو استون‌هنج و محوطهٔ اطرافش را به فهرست میراث جهانیش افزود.
امروزه استون‌هنج یکی از شناخته‌شده‌ترین سازه‌های پیشاتاریخی جهان و پذیرای سالانه بیش از یک میلیون گردشگر است.
حدود جغرافیایی و تاریخی
دشت سالزبری از ۷۰۰۰ پ.م. سکنه داشته و از هزار سال پیش از ساخته‌شدن استون‌هنج هم منطقه‌ای با اهمیت آیینی بوده‌است. محوطهٔ استون‌هنج، که شیب ملایمی از شمال به شرق دارد، نه مکانی برجسته است و نه جایی است که ساخت‌وساز روی آن آسان باشد. ازین‌رو انتخاب آن برای ساخت استون‌هنج دلیل عملکردی ندارد، و باور باستان‌شناسان مبنی بر مهم و معنی‌دار بودن محوطه پیش از استون‌هنج را تقویت می‌کند. بین تا ، به روزگار میان‌سنگی، ستون‌هایی چوبی در این دشت افراشته شده بودند که احتمالاً کاربرد آیینی داشته‌اند. در شعاع پنج کیلومتری از استون‌هنج، حدود ۱۷ گورپشتهٔ کشیده قرار گرفته‌اند که زمانی گورهای دسته‌جمعی بوده‌اند. نمای این تپه‌ها با گچ اندود شده بوده‌است. در اواخر دوران نوسنگی، هر کدام از آن‌ها هزار سال قدمت داشتند و هم‌زمان با آغاز ساخت استون‌هنج از رونق افتاده‌اند.
ساختمان استون‌هنج
استون‌هنج دربردارندهٔ مجموعه‌هایی حلقه‌ای و نعل‌اسبی از سنگ‌های سارسنی و کبود است که داخل ساختاری خاکی شامل شیاری مدور و حلقه‌گودال‌هایی نسبتاً هم‌مرکز جای دارند.
ساختار سنگی
امروزه ۹۳ سنگ یا قطعه‌سنگ را در استون‌هنج می‌توان دید که هر کدام با شماره‌ای مشخص می‌شوند.
روند ساخت استون‌هنج
استون‌هنج در گذر چهارده-پانزده سده برپا شده‌است و هفتاد نسل در ساختن آن کوشیده‌اند. باستان‌شناسان روند مدید و پیچیدهٔ برپایی آن را به سه مرحله تقسیم می‌کنند: استون‌هنج یک (۳۱۰۰ پ. م)، استون‌هنج دو (۲۶۴۰ تا ۲۴۸۰ پ. م)، و استون‌هنج سه (۲۴۷۰ تا ۲۲۸۰ پ. م).
استون‌هنج یک
استون‌هنج یک، که امروزه به‌زحمت قابل تشخیص است حدود ۳۱۰۰ پ.م. ساخته شد. این تاریخ یکی از معدود معلوماتی دربارهٔ استون‌هنج است که باستان‌شناسان بر آن اجماع دارند. در آغاز شیاری دایره‌ای به قطر متر در زمین ایجاد شد که در ساخت‌وسازهای بعدی دست‌نخورده ماند. این دایره را با پرگاری بزرگ کشیده‌اند، که احتمالاً طنابی از جنس پوست گاو و متصل به شاخه‌ای چوبی در مرکز دایره بوده‌است. سازندگانِ شیار محیطِ دایره را با گچ مشخص کردند، آن را با ابزارهای چخماقی و شاخ گوزن یا گاو کندند، و خاک را در دو کنارهٔ آن گردآوردند. در کف این شیار نیز شاخ‌های گوزن و گاو و ابزارهای چخماقی — قدیمی‌تر و صیقلی‌تر از ابزارهایی که برای کندن به‌کار رفته — قرار داشته‌است. شیار دایره‌ای پیوسته‌است و تنها در یک جا (در شمال شرقی محوطه) قطع می‌شود. دو خرسنگ کوچک در دو سوی این انقطاع، ورودی استون‌هنج را تعریف می‌کنند.
چند متر بیرون از ورودی، تک‌سنگ برجسته و خاکستری رنگی از جنس سارسن افراشته شده‌است که به سنگ هیل معروف است. در سده هجدهم میلادی کشف شد که اگر کسی در بامداد انقلاب تابستانی در مرکز شیار دایره‌ای بایستد و به سوی سنگ هیل نگاه کند، طلوع خورشید را مماس بر وجه چپ این حجم خواهد دید. مایک پیتس حدس می‌زند سنگ دیگری مشابه و در مجاورت سنگ هیل قرار داشته و طلوع خورشید در انقلاب تابستانی از میان این دو سنگ مشاهده می‌شده‌است. در گوشه‌های مستطیلی عمود بر محور طلوع خورشید نیز چهار سنگ قرار داده شده‌است که با عنوان سنگ‌های جلوس شناخته می‌شوند. امروزه دو تا از این چهار سنگ باقی مانده‌است. نظریات متعددی در مورد علت وجود سنگ‌های جلوس هست (از جمله اینکه این سنگ‌ها منطبق با تصویر صورت فلکی شکارچی جای گرفته‌اند)، ولی دقت این نظریات مورد مناقشه است. برخی پژوهشگران نیز برپایی سنگ هیل و سنگ‌های جلوس را مربوط به استون‌هنج دو یا سه می‌دانند.
به نظر می‌رسد که این‌ها (شیار دایره‌ای، سنگ هیل، و سنگ‌های جلوس) همهٔ کاریست که در مرحلهٔ نخست ساختن استون‌هنج انجام شده‌است. پیش‌تر باور بر این بود که در فاصلهٔ بین استون‌هنج یک و استون‌هنج دو محوطه‌ای رها شده‌باشد ولی یافته‌های جدید این نظریه را رد می‌کنند.
استون‌هنج دو
حدود چهارصد سال پس از استون‌هنج یک، بین سال‌های ۲۶۴۰ تا ۲۴۸۰ پ. م.، و احتمالاً هم‌زمان با تغییرات اجتماعی و جمعیتی در دشت سالزبری که در پی تهاجم فرهنگ پیاله ناقوسی به منطقه صورت گرفت، توسعه‌هایی در استون‌هنج انجام شد که به استون‌هنج دو موسوم است. یک جفت خندق گچی موازی، شبیه همان که محیط استون‌هنج را تعریف می‌کردند، از ورودی محوطه تا رود ایوون در سه کیلومتری استون‌هنج کشیده شد تا مسیری را به عرض هشت‌متر تعریف کند. این دو مسیر به کورسوس معروفند. هدف از ساخت کورسوس‌ها معلوم نیست و از غریب‌ترین رازهای استون‌هنج به‌شمار می‌رود.
در میان شیار دایره‌ای، دو حلقه از جنس سنگ‌های کبود شکل داده شده که هم‌محور با کورسوس، یک ورودی نشانه‌گذاری‌شده داشته‌اند. نکتهٔ قابل‌توجه در مورد سنگ‌های کبود این است که تنها منبع آن‌ها در جزیرهٔ بریتانیا تپه‌های پرسلی ولز است که دستکم کیلومتر با استون‌هنج فاصله دارد. در ساخت استون‌هنج دو، سنگ‌های کبود باید از راه دریا به رود ایوون منتقل می‌شدند و از آنجا تا استون‌هنج کشیده می‌شدند. برخی باستان‌شناسان این امر را دلیل ساخت کورسوس‌ها می‌دانند. به باور مایک پارکر پیرسون سنگ‌های کبود نماد موروثی ساکنان غرب بریتانیا در آن دوره بوده‌اند و «آوردن‌شان به دشت سالزبری نشانهٔ اتحاد دو قوم نوسنگی ساکن در جنوب این سرزمین به حساب می‌آید.» برخی از باستان‌شناسان نیز بر آن بودند که سنگ‌های کبود بدون دخالت انسانی و توسط یخچال‌های طبیعی جابه‌جا شده‌اند، اما کشف ابزارهایی در دو معدن در تپه‌های پرسلی در سال ۲۰۱۵ تا حد زیادی این نظریه را رد کرد. زمان رسیدن سنگ‌های کبود ترتیب برپا شدن‌شان، حرکت‌شان، و بازبرپایی آن‌ها محل مباحثهٔ باستان‌شناسان است.
به‌نظر می‌رسد در استون‌هنج دو، سازه‌هایی چوبی در درون شیار دایره‌ای برپا شده‌باشد ولی اغلب شواهد مربوط به آن در گذر سالیان از بین رفته‌است.
استون‌هنج سه
این خرسنگ‌های عظیم، که چندین برابر بزرگتر از سنگ‌های کبود بودند از مارلبوروی ویلتشر استخراج می‌شدند و به سارسِن موسومند. سنگ‌ها در همان معدن برش می‌خوردند و سپس منتقل می‌شدند. سارسِن‌ها به شکل سه‌سنگ (سازه‌ای که از دو سنگ عمودی فرورفته در زمین [ستون] و یک سنگ افقی قرار گرفته بر روی آن دو [تیر] تشکیل شده) در حلقه‌ای از گودال‌ها نظم می‌گرفتند و برای مقاوم کردن‌شان روی آن‌ها دایره‌ای جای می‌گرفت تا یک تاج بسته در ارتفاع شش‌متری از سطح زمین شکل بگیرد. تیرهای سه‌سنگ‌ها با اتصال کام و زبانه و تیرهای اضافی به یکدیگر محکم می‌شدند تا تشکیل حلقه‌ای پیوسته بدهند. این تکنیک‌ها عمدتاً مربوط به ساخت‌وساز چوبی هستند، و به گفتهٔ رزمری هیل «استون‌هنج سازه‌ای چوبی است که با سنگ ساخته شده.» فرانک چینگ نیز روند ساخت حلقهٔ سارسنی استون‌هنج را «نجاری با سنگ» می‌داند.
کسی نمی‌داند که آیا کار بر روی این یادمان سنگی یه پایان رسید یا خیر. سنگ سارسن ۲ برای نگه داشتن تیر زیادی کوچک است و ازین‌رو برخی باستان‌شناسان بر این باورند که با تمام شدن سنگ‌های بزرگ، کار بر روی استون‌هنج ناتمام مانده. اگر کار بر روی استون‌هنج تمام شده‌باشد یادمان شامل سی‌عدد سنگ سارسن ایستاده بوده که در فواصل یکسان چیده شده‌اند، به جز سنگ ۱ و سنگ ۳۰ که فاصله‌ای بیشتر داشته‌اند تا بر ورودی شمال‌شرقی تأکید شود.
توسعه پس از استون‌هنج سه (۲۲۸۰ تا ۱۵۲۰ پ. م)
در نهایت آخرین تغییرات انجام شده در استون‌هنج سده‌ها بعد در حدود با حفر دو حلقه (به‌نسبت) هم‌مرکز از گودال‌ها (معروف به حلقه‌های ایگرگ و زِد) انجام شد. حلقهٔ بیرونی (ایگرگ) شامل ۳۰ گودال و حلقهٔ درونی (زِد) شامل ۲۹ گودال است. قطر حلقهٔ ایگرگ ۵۴ متر و حلقهٔ زد ۳۹ متر است. حلقهٔ ایگرگ اندکی پیش از حلقهٔ زد حفر شده. در این گودال‌ها هرگز ستونی گذارده نشده و در آن‌ها اثری از خاکستر یافت نشده‌است. هدف از حفر این گودال‌ها نیز معلوم نیست.
به نظر می‌رسد پس از این تاریخ دیگر ساخت‌وسازی در استون‌هنج صورت نگرفته‌باشد.
سرگذشت استون‌هنج پس از ساخت
معلوم نیست که چه‌مدت پس از ساخت حلقه‌های ایگرگ و زد از استون‌هنج استفاده می‌شده‌است. ولی حدس زده می‌شود مدت کوتاه بوده باشد. به‌نظر می‌رسد در اثر تغییر اقلیم و سرد شدن آب‌وهوا، فرهنگ سازندهٔ استون‌هنج به جامعه‌ای دِه‌نشین تنزل یافته باشد که توان ادامه دادن دستاوردهای معمارانهٔ پیشینیان خود را نداشته‌است. در این زمان دوران نوسنگی و عصر برنز جای خود را به‌تدریج به عصر آهن می‌دهد و آیین‌های اجتماعی که دو هزار سال بر زندگی افراد حکمران بود از هم فرومی‌پاشد. فرهنگ دروئیدی که بعدها جایگزین فرهنگ سازندگان استون‌هنج شد نیز اثر معمارانهٔ قابل‌توجهی از خودش بر جای نگذارده‌است. به‌دنبال متوقف شدن ساخت‌وساز در استون‌هنج از حدود ، برای بیش از دو هزار سال سکوت بر آن حاکم شد. تاریخ استون‌هنج پس از این زمان تا ۳۶۰۰ سال بعد، که بازسازی استون‌هنج آغازشد سرشار از بی‌توجهی و ویرانی است: سنگ‌ها می‌افتادند یا برده می‌شدند و جاده‌ها، حیوانات، و کشاورزان هر یک به نوبهٔ خود به این یادمان آسیب رسانده‌اند.
با ابداع خط پیشاتاریخ جای خود را به تاریخ باستان داد، بی‌آنکه یادی از استون‌هنج ثبت شود. هیچ‌یک از وقایع‌نگاران رومی نیز از استون‌هنج نام نبرده‌اند. در آثار قرون وسطای آغازین هم اثری از استون‌هنج نیست. تنها پس از حمله نرمن‌ها به انگلستان است که از این اثر یاد می‌شود. هنری هانتینگدون در تاریخ انگلستان (نگاشتهٔ ۱۱۳۰ میلادی) به استون‌هنج اشاره‌ای می‌کند و آن را از شگفتی‌های آن کشور می‌داند. به نوشتهٔ هانتینگدون «هیچ‌کس نمی‌داند این «رقص غول‌ها» را چگونه برپا کرده‌اند یا چرا اینجا ساخته‌اند.»
استون‌هنج در فولکلور
از روزگار هنری هانتینگدون (۱۰۸۰ – ۱۱۶۰ پس از میلاد) دو روایت در ارتباط با استون‌هنج نقل می‌شود؛ یکی داستان بروتوس تروایی از پسران انئید است که می‌گفتند «بریتانیا» از نام او گرفته شده، و دیگری داستان یوسف الرامی که در افسانه‌های قرون وسطی جام مقدس را پس از رستاخیز مسیح به انگلستان می‌آورد و نخستین کلیسای مسیحی جزیره را در گلاستونبوری پی می‌ریزد.
در تاریخچه پادشاهان بریتانیا، اثر شبه‌تاریخی جفری مانموث (نگاشتهٔ ۱۱۳۶ میلادی) و منبع اصلی افسانه‌های شاه آرتور و شاه لیر، آمبروس اورلیوس با کمک جادوی مرلین استون‌هنج را به یاد بریتانیایی‌هایی می‌سازد که هنگیست ساکسونی خیانت‌پیشه به قتل رسانده‌بود و بعدها آرامگاه اوتر پندراگون (پدر شاه آرتور) می‌شود. جفری مانموث ادعا می‌کند «دوستی» برای او «کتاب بریتانیایی بسیار کهن»ی را فراهم کرده و او در نوشتن اثرش بر آن اتکا کرده‌است. اثری از این کتاب در اسناد تاریخی نیست. ویلیام نیوبرگ هم در سال ۱۱۹۰ میلادی در مورد جفری می‌نویسد «هر چیز که این مرد نوشته ساختگی است.» بااین‌حال روایت تاریخچه پادشاهان بریتانیا را دیگران نیز تکرار کردند و این روایت تا برآمدن رنسانس و احیای مطالعات کلاسیک در اواخر سده پانزدهم محبوب ماند.
استون‌هنج در رنسانس و سده‌های جدید
نخستین کاوش‌ها در استون‌هنج در دوران استوارت صورت گرفت. معمار سلطنتی اینیگو جونز گزارشی در مورد این کاوش‌ها نوشت و در پی آن عتیقه‌شناسانی چون والتر چارلتون و جان اوبری تلاش کردند نظریات او را باطل کنند. نظریهٔ اوبری مبنی بر دروئیدی بودن استون‌هنج به‌سرعت در حافظهٔ جمعی انگلستان جای گرفت. دوران حکومت جرج یکم، دوم، سوم، و چهارم هم همزمان بود با عصر روشنگری اسکاتلند و پیدایش جنبش رمانتیسم. در عصر روشنگری توجه حلقه‌های علمی به استون‌هنج معطوف شد و استون‌هنج برای نخستین بار با روش علمی مطالعه شد. از سوی دیگر رمانتیک‌ها استون‌هنج را به عنوان نمادی بارز از گذشتهٔ ستمگر و خشونت‌بار انگلستان و جهان در آثار خود به کار می‌بردند. با آغاز جنگ‌های ناپلئونی در اوایل سده نوزدهم، آمدوشدِ بریتانیایی‌ها به اروپای قاره‌ای محدود شد و ازین‌رو ایشان نظرشان را به آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری خود گرداندند. در این زمان، پس از دویست سال کاوش عتیقه‌شناسان، در ذهن هر بریتانیایی تحصیل‌کرده‌ای رابطه‌ای جدانشدنی بین استون‌هنج و دروئیدها شکل گرفته بود.
حکومت ۶۳ سالهٔ ملکه ویکتوریا همزمان بود با اوج انقلاب صنعتی، روش‌مند شدن علم، و اثبات‌گرایی در مطالعهٔ پدیده‌ها. در این دوران جایگاه علم باستان‌شناسی در میان علوم تجربی تثبیت شد و تلاش‌هایی علمی در پژوهش استون‌هنج صورت گرفت. ولی خانوادهٔ آنتروباس که مالک حریم استون‌هنج بود درخواست‌های کاوش در استون‌هنج را رد کرد. در آخرین روز سال ۱۹۰۰ میلادی، سنگ سارسن شمارهٔ ۲۲ که در اثر رفت‌وآمدها شل شده بود در طوفانی فرو افتاد و نعل درگاهش را هم به پایین کشید که در اثر سقوط دو نیم شد. سه هفته بعد از این ملکه ویکتوریا درگذشت و دوران طولانی سلطنت وی به پایان رسید. مطبوعات انگلستان تقارن این دو اتفاق را نشانه‌ای شوم دانستند و وینستون چرچیل بعدها دربارهٔ آن نوشت «انگار واژگونی غول‌آسایی در مسیر تاریخ روی داد.»
استون‌هنج در سده بیستم
در مارس ۱۹۰۱ مالک محوطهٔ استون‌هنج، سر ادموند آنتروباسِ پسر، دور استون‌هنج را نرده کشید، مطالبه وجه ورودی کرد، و برای نخستین بار در تاریخ دسترسی آزاد به استون‌هنج محدود شد. این امر اعتراض شدید جوامع باستان‌شناسی انگلستان را در پی داشت. لاباک و فلندرز پتری، تلاش کردند علیه سر ادموند آنتروباسِ اقامهٔ دعوی کنند اما از نظر حقوقی دستشان به جایی بند نبود. بااین‌حال فشار افکار عمومی کارساز شد و در نهایت سر ادموند لزوم اقدام برای محافظت و کاوش در استون‌هنج را پذیرفت، اما پیشنهادهای لاباک و پتری را رد کرد و به جامعه محافظت از بناهای باستانیِ، ویلیام موریس و معمار فعال در جنبش هنر و پیشه، دیتمار بلو روآورد. بلو برای حفاری در استون‌هنج ویلیام گولند را استخدام کرد که مهندس معدن بود و در ژاپن حفاری‌های باستان‌شناسانه کرده بود.
با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ ارتش ساختمان‌هایی در لارکهیل (در شمال استون‌هنج) ساخت و مدتی بعد نیز ساختمانی جدید یعنی یک آشیانهٔ هواپیما در آنجا برپا کرد. پرواز هواپیماها بر فراز استون‌هنج آغازشد و چند هواپیما هم در نزدیکی آن سقوط کرد. با ادامهٔ جنگ، چادرهای نظامیان در اطراف استون‌هنج افراشتهشد پروازگاهی در مجاورت آن ساختند، و تانکها از چندمتری آن رژه رفتند. در جنگ جهانی دوم نیز همه زمین‌های دولتی زیر کشت رفتند تا در این جنگ فرسایشی به تولید غذا کمک کنند و حریم استون‌هنج نیز شخم زده شد.
استون‌هنج، دروئیدها، و دروئیدگرایی
در سال ۱۹۵۶ ریچارد اتکینسون کتابی با عنوان استون‌هنج نوشت که تا حدودی در زدودن افسانه‌های دروئیدی در مورد استون‌هنج از حافظهٔ جمعی موفق بود. بااین‌حال جمعیت در جشن‌های انقلاب تابستانی دروئیدگرایان رو به فزونی بود. دروئیدگرایان در ۱۹۵۸ راهپیمایی‌ای با هدف خلع سلاح هسته‌ای در استون‌هنج برگزار کردند. از سال ۱۹۷۴ تا سال ۱۹۸۴ نیز در استون‌هنج فستیوال آزاد استون‌هنج برگزار می‌شد. در دههٔ ۱۹۸۰ این فستیوال به رویدادی عظیم مبدل شد تا جایی که در سال ۱۹۸۴ حدود ۳۰۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند. در سال ۱۹۸۵ در رویدادی موسوم به نبرد بینفیلد شرکت‌کنندگان و پلیس ویلتشر درگیر شدند و از ادامهٔ کار این فستیوال ممانعت به عمل آمد. پس از این اتفاق دولت بریتانیا برگزاری مراسم انقلاب تابستانی در استون‌هنج را ممنوع کرد و افرادی که سعی در ورود غیرقانونی به استون‌هنج داشتند دستگیر می‌شدند. یکی از رهبران درویدگرایی (آرتور اوتر پندراگون) به مدت چهارده سال از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۹ هر سال به‌خاطر تلاش برای ورود غیرقانونی دستگیر شد. در تابستان ۱۹۸۹ تعداد دستگیرشدگان به ۲۶۰ نفر می‌رسید. در سال ۱۹۹۹ برگزاری این مراسم به صورت محدود از سر گرفته شد و در سال ۲۰۰۰ استون‌هنج مصادف با انقلاب تابستانی به روی عموم باز شد.
کاوش‌ها در استون‌هنج
جیمز یکم، پادشاه انگلستان که خود را مطلع از دستاوردها علمی روز می‌دانست، دستور نخستین کاوش باستان‌شناسی در استون‌هنج را صادر کرد. جیمز پس از بازدید از استون‌هنج در سال ۱۶۲۰، تلاش کرد قطعهٔ زمین حریم آن را بخرد ولی مالک حاضر به فروش نشد. جرج باکینگهام، مقرب دربار جیمز، که خود جویای گنج بود به دستور جیمز گودالی بزرگ در میانهٔ استون‌هنج حفاری کرد و از آن اشیایی خارج کرد که امروزه مفقودند. به گفتهٔ جان اوبری حفاری‌های جرج در استون‌هنج موجب کج شدن سنگ ۵۶ شد. در دههٔ ۱۷۲۰ نیز ویلیام استاکلی کاوش‌هایی در استون‌هنج انجام داد. نقشه‌ای که استاکلی از استون‌هنج و محوطهٔ آن برداشت تا دههٔ ۱۸۹۰ دقیق‌ترین نقشه از این اثر ماند.
در سوم ژانویهٔ ۱۷۹۷ تصادف دو گاری در فاصله‌ای اندک از استون‌هنج باعث شد اسب گاری‌کشی رم کند، سه‌سنگ غربی را به زمین بیفکند، و تیر آن را بشکند (سه‌سنگ مذکور تا یک سده بعد به همان حال باقی ماند). ویلیام کانینگتونِ، عتیقه‌شناس و تاجر پارچه‌ای که در فاصلهٔ ده مایلی استون‌هنج می‌زیست، زیر سه‌سنگ مسقوط را بررسی کرد و یافته‌هایش را در رساله‌ای با عنوان گزارش گورپشتهٔ بازشده در ویلتشر منتشر کرد. رسالهٔ کانینگتون توجه سِر ریچارد هور را به خود جلب کرد. با پشتیبانی مالی هور، کانینگتون دست به کاوشی گسترده و روش‌مند در استون‌هنج و محوطه‌های اطراف زد و نتایجش را بین سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۲ در کتاب تاریخ باستانی ویلتشر به چاپ رساند.
در دوران حکومت ملکه ویکتوریا کاوش چندانی در استون‌هنج صورت نگرفت. رالف والدو امرسون، که در سال ۱۸۴۷ در انگلستان بود و از استون‌هنج بازدید کرد، از «بوالهوسی بریتانیایی‌ها» در عجب بود چرا که «اهرام را می‌گشایند و نینوا را کشف می‌کنند اما استون‌هنج خودشان را به خرگوش‌ها سپرده‌اند.» البته عدم کاوش در استون‌هنج بیشتر ناشی از مالکیت خصوصی آن بود. در ۱۸۲۴ ولایت آمسبوری به سر ادموند آنتروباس رسید و او همهٔ درخواست‌های کاوش را رد کرد. سر ادموند حامی سرسخت حقوق مالکیت شخصی بود و نه اجازه دخالت در استون‌هنج را به دولت می‌داد و نه مشاورهٔ متخصصان را می‌پذیرفت. بااین‌حال چارلز داروین در تابستان ۱۸۷۷ برای تبیین فعالیت کرم‌های خاکی به استون‌هنج رفت و (با اجازهٔ خانوادهٔ آنتروباس) کاوشی کوچک‌مقیاس در استون‌هنج انجام داد. داروین مقطع عرضی یکی از سنگ‌های سارسن افتاده را رسم کرد و نشان داد که سنگ در گذر هزاران سال به سبب فعالیت کرم‌های خاکی در زمین فرورفته و سرنگون شده‌است. این طرح در تشکیل کپک گیاهی از طریق عمل کرم‌ها، آخرین کتاب داروین، چاپ شد.
در سده بیستم تعداد ۱۲۳ کاوش و حفاری در استون‌هنج انجام گرفت که امروزه از برخی از آن‌ها با عنوان «شدیداً مخرب» یاد می‌شود. نخستین این کاوش‌ها را ویلیام گولند در سال ۱۹۰۱ انجام داد. حفاری‌ها گولند سبب کشف اطلاعات وسیعی (از جمله ابزارهای استفاده شده در ساخت استون‌هنج) شد. از آنجایی که هیچ ابزار فلزی‌ای در حفاری یافت نشده بود گولند نتیجه گرفت استون‌هنج سازه‌ای نوسنگی و کار بومی‌های بریتانیا است و پیش از ۱۸۰۰ پ.م. ساخته شده.