cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
خالد یاسین
چقدر واقعاً راجع به اسلام می‌دانید
یکی از سخنرانی‌های مشهور یاسین است که در سال ۲۰۰۳ میلادی در دانشگاه ملبورن استرالیا ارائه کرده‌است. ویدیوی آن[ https://archive.is/20130426190801/isohunt.com/torrent_details/47230600/?tab=summary isohunt ] در حال حاضر در سایت ایزوهانت (isohunt) جزو پر دانلودترین تورنت هاست. یاسین شنوندگان را به داشتن یک ذهن و قلب باز دعوت می‌کند و می‌گوید که در این صورت شما می‌توانید از این برنامه بهره ببرید.
ناکاگیو، کیوتو
ناکاگیو (به لاتین: Nakagyō-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در کیوتو واقع شده‌است. ناکاگیو ۷٫۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۹٬۳۴۱ نفر جمعیت دارد.
تایوژنی (استان آمور)
تایوژنی (به لاتین: Tayozhny) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
دهستان بلوچی
دهستان بلوچی، یکی از دهستان‌های بخش نسکند شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای کافه بلوچی است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بلوچی برابر با ۵٬۰۴۸ نفر بوده‌است.
فرانتس اشتوخر
فرانتس اشتوخر (Franz Stocher؛ زادهٔ March 23, 1969) دوچرخه‌سوار اهل اتریش است.
زینووی گردت
زینووی گردت (Զինովի Գերդտ؛ Зино́вий Ефи́мович Гердт؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر، عروسک‌گردان و مجری تلویزیونی اهل روسیه بود که بین سال‌های ۱۹۳۸–۱۹۹۶ میلادی مشغول فعالیت بود..
زندگی‌نامه
وی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۶ در سبژ در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی، افتخاری جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان لیاقت میهن‌پرستی (درجه ۳)، نشان برتری، هنرمند مردمی جمهوری شوری فدرایتو سوسیالیستی روسیه، نشان جنگ میهنی نشان ستاره سرخ شد. وی در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۶ در سن ۸۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان کونتسفو به خاک سپرده شد
لیلیان بتانکور
لیلیان هنریت شارلوت بتانکور (Liliane Henriette Charlotte Bettencourt، ؛ زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۲۲ - درگذشته ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۷)، بازرگان، کارآفرین و نیکوکار فرانسوی بود، که سهام‌دار و مالک اصلی شرکت لوازم آرایشی و بهداشتی لورئال محسوب می‌شد. وی تنها فرزند اوژن شولر؛ بنیانگذار این شرکت بود.
آغاز کار
لیلیان بتانکور در ۱۵ سالگی به عنوان کارآموز در شرکت کوچک پدر خود آغاز به کار کرد. او با اینکه فرزند صاحب و مدیر مؤسسه بود از کارهای کوچک آغاز کرد و اندک اندک در همان شرکت مسئولیت‌های مهمتری به عهده گرفت.
ریاست
در سال ۱۹۵۷ و پس از مرگ پدرش، او وارث «اُرئال» و رئیس هیئت مدیره شرکت لورئال شد. از آن پس و با همکاری همسر خود (آندره بتانکور) در گسترش جهانی آن تلاش کرد.
کناره‌گیری
او در سال ۲۰۱۲ هیئت مدیره شرکت لورئال را ترک کرد و پس از آن به ندرت در انظار عمومی دیده شد. بخشی از این انزوای او به دلیل ابتلا به بیماری زوال عقل بود.
درگیری‌ها
پس از مرگ همسرش در سال ۲۰۰۷، بتانکور گرفتار دو ماجرای پرسر و صدای قضائی شد.
در نخستین مورد در سال ۲۰۰۸ (که به ماجرای «بانیه» شناخته شد) شکایت تنها فرزند او، فرانسواز بتانکور مییر (متولد ۱۹۵۳)، از هنرمندِ عکاسی به نام «فرانسوا ماری بانیه» بود که در ازای عکس‌های زیبا و نیز دوستی و همراهی با مادر وی، مبالغ هنگفتی از وی گرفته و به عنوان یگانه مجری وصیت‌نامه او تعیین شده بود. از آنجا که این ثروت به لیلیان بتانکور تعلق داشت و او می‌توانست آنگونه که می‌خواهد آن را به خرج برساند، دختر، مادر را به از دست دادن حواس متهم ساخت و خواستار «تحت قیمومت» قرار دادن وی شد و از این طریق «فرانسوا ماری بانیه» را به «سوء استفاده از ضعف» مادر خود متهم کرد. این شکایت موجب شد که دادگاه دستور معاینه پزشکی خانم لیلیان بتانکور را صادر کند و روندی «تحقیرکننده» برای وی بکار افتد. خانم بتانکور و دختر او، پس از محکوم شدن «فرانسوا ماری بانیه» در دسامبر ۲۰۱۰ با یکدیگر آشتی کردند. وی دو سال بعد به سبب «ضعف توانائی‌های فکری» از سوی دادگاه «تحت قیمومت» قرار گرفت.
درگیری دوم تأمین منابع مالی احزاب سیاسی و هزینه‌های مبارزات انتخاباتی شخصیت‌های مختلف بود. زیرا خانواده بتانکور، به سبب داشتن ثروت فراوان، در این زمینه کمک‌های قانونی بسیاری می‌کرد. اما به دلیل محدودیت قانونی برقرار شده، لیلیان بتانکور به پرداخت کمک‌های پنهانی به مبارزات انتخاباتی نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهوری پیشین فرانسه، نیز متهم شد. در این پرونده ۱۲ نفر مظنون به برخورداری از کمک‌های مالی یا مشارکت در سازمان دادن و پرداخت آن‌ها شدند. دادسرا به دلیل «نبود اسناد و شواهد مکفی» حکم عدم تعقیب برای ۶ نفر از آنان و از جمله نیکولا سارکوزی و اریک ورت، وزیر پیشین دارائی و رئیس مالی مبارزات انتخاباتی وی صادر کرد و پرونده ۶ تن دیگر را به دادگاه ارجاع نمود. این ماجرا بسیار بیش از نتایج قضائی، اثرات سیاسی ببار آورد و ماه‌ها موضوع کشمکش‌های سیاسی و انتخاباتی شد.
ثروت
در ۲۰۱۷ و به هنگام مرگ، بتانکور با دارایی خالصی بالغ بر ۴۴٫۹ میلیارد دلار، به عنوان ثروتمندترین زن جهان، در فهرست بلومبرگ، ذکر شده‌است. وی همچنین در فهرست ثروتمندترین افراد جهان در سال ۲۰۱۷ در رتبه چهاردهم قرار گرفت. بتانکور تا مرگش به عنوان ثروتمندترین زن فرانسه شناخته می‌شد. همچنین پس از برنار آرنو، رتبه دوم از فهرست ثروتمندترین افراد فرانسه را به خود اختصاص داده بود.
مرگ
لیلیان بتانکور در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۷، در سن ۹۴ سالگی در پاریس درگذشت.
خوان مانوئل فانخیو
خوان مانوئل فانخیو (Juan Manuel Fangio؛ زاده – درگذشته 1911:6:24, July 17, 1995) یک راننده فرمول یک اهل آرژانتین بود.
همچنین فانجیو دارای رکورد بالاترین درصد برد نسبت به تعداد مسابقه خود با ۵۶ درصد است.
الله‌دره سفلی
الله‌دره سفلی، روستایی از توابع بخش سارال شهرستان دیواندره در استان کردستان ایران است.
هفته مد میلان
هفتهٔ مُد میلان یک رویداد نیمه‌سالانه در میلان، ایتالیا است که در دو بخش بهاره/پاییزه در ماه‌های فوریه-مارس و پاییزه-زمستانه در ماه‌های سپتامبر-اکتبر هر سال برگزار می‌گردد.
این رویداد دنیای فشن، از سال ۱۹۵۸ در کنار هفته مد لندن، هفته مد پاریس و هفته مد نیویورک به یکی از مطرح‌ترین رویدادهای جهان در زمینه مد و لباس تبدیل شده‌است. این هفته‌های مد که در امتداد یکدیگر قرار دارند، به نحوی برنامه‌ریزی شده‌اند که ابتدا در نیویورک، سپس در لندن، بعد در میلان و در انتها در پاریس برگزار می‌شوند.
در سال ۱۹۵۸، هیئت ملی مد ایتالیا، با هدف ترویج و حمایت از طراحان مستعد تاسیس شد. در دهه‌های بعدی، برندهای ایتالیایی بیشتری به صحنه آمدند. تمرکز این برندها بر کالاهای تجملاتی‌ای بود که کمی مقرون به صرفه تر از نمونه‌ی پاریسی شان باشد؛ و علاوه بر آن در تولید پارچه‌های جدید نیز دستی داشتند. در حالی که شهرهای مختلف برای جلب توجه رسانه‌ها و خریداران‌ رقابت می‌کردند، جایگاه میلان به آرامی در حال رشد بود. در دوره‌ای که محبوبیت پوشاک آماده به شدت در حال افزایش بود، میلان به عنوان یک شهر شمالی با روابط گسترده در زمینه‌ی تولید، به مکانی ایده‌آل برای طراحان مد بدل شد. در سال ۱۹۶۱، دفتر مرکزی نشریه تازه تاسیس ووگ ایتالیا نیز به شهر میلان منتقل شد. سپس با فرا رسیدن دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، تعدادی از طراحان مستقر در میلان، از جمله جورجو آرمانی و جیانی ورساچه، محبوبیت فراوانی یافتند و این امر به تثبیت جایگاه میلان به عنوان پایتخت مد کمک فراوانی کرد.
هفته مد میلان متعلق به اتاق ملی مد ایتالیا است که یک مؤسسه غیردولتی به حساب می‌آید که وظیفه دسته‌بندی، همکاری و گسترش مد ایتالیا و همین‌طور برگزاری رویدادهای مرتبط با مد در میلان را برعهده دارد. این مؤسسه غیرانتفاعی ایتالیایی در ۱۱ ژوئن ۱۹۵۸ تأسیس و به ثبت رسید. این مؤسسه که نقش به سزایی در معرفی مد و طراحان برجسته ایتالیایی به جهان را دارد، در نام هیئت مؤسسان خود به دنبال می‌کشد، افرادی همچون:ماریو آنتونلی، روبرتو کاپوچی، پرنس کاراکسیولو ژینتی، آلبرتو فاگیانی، ژیوانی سزار گایدی، ژرمانا ماروسلی، امیلیو فدریکو شوبرت، سیمونتا کولونا دی سزارو، خوله ونزیانی، فرانچسکو بورلو، ژیوانی باتیستا گیورگینی و پیوترو پاریسیو. این افراد که هم‌اکنون اکثر آن‌ها افراد به نامی در زمینه مد به شمار می‌روند با تأسیس این مؤسسه، بر شهرت خود و همین‌طور معرفی مد میلان تأثیر به سزایی داشتند. در میان برنامه‌های متعدد هفته مد میلان، بخش اختصاصی زنان شهرت بسیاری دارد. معرفی مد زنان به چند بخش لباس زنان، Milan SS Women Ready to Wear و مد دونا میلان تقسیم‌بندی می‌شود. در هفته مد بهاره/تابستانه نیز بخشی به لباس‌های مخصوص آقایان اختصاص داده شده‌است. مد آقایان نیز به چند بخش از جمله لباس مردان، مد اوموی میلان تقسیم‌بندی می‌شود.
هر سال در هفته مد میلان برندهای مطرحی همچون، روبرتو کاوالی، دولچه و گابانا، گوچی، پرادا و… حضور دارند.
داگلاس انگلبارت
داگلاس کارل انگلبارت (زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۲۵- مرگ ۲ ژوئیه ۲۰۱۳ ) مخترع آمریکایی و از پیشگامان علوم رایانه و اینترنت بود. او به دلیل کارهای خود در رابطه با چالش‌های تعامل انسان و رایانه شناخته شده‌است؛ که نتیجه آن اختراع موشواره، توسعه ابرمتن، شبکه‌های رایانه‌ای و پیش‌سازهای واسط گرافیکی کاربر بوده‌است. او طرفدار و متعهد به توسعه و استفاده از رایانه و شبکه رایانه‌ای برای کمک به مقابله با مشکلات فزاینده و پیچیده جهان به‌طور فوری است.
زندگی‌نامه
وی در سال ۱۹۵۷، به مؤسسه بین‌المللی تحقیقات استنفورد که در آن‌زمان بیش از یک دهه عمر داشت، رفت. در سال ۱۹۶۰ در این مؤسسه، یک مرکز تحقیقاتی با نام ARC را راه‌اندازی کرد و تا ۱۹۷۷ ریاست آن مرکز را بر عهده داشت. در همین مرکز بود که انگلبارت، در سال ۱۹۶۳ ایده موشواره را مطرح کرد.
هر چند که آن ایده، انقلابی در صنعت کامپیوترهای شخصی ایجاد نمود اما سالها طول کشید که موشواره در معرض دید و استفاده عموم مردم قرار گیرد.
در سال ۱۹۸۶ در کنفرانسی در سانفرانسیسکو، انگلبارت ایده‌های ابرمتن، ویرایش آنی متن، استفاده از چند پنجره و کنفرانس تلفنی را مطرح کرد. ضمن اینکه در این کنفرانس او سه دستگاه را که با یکدیگر برای کنترل یک کامپیوتر کار می‌کردند، نشان داد. انگلبارت خطاب به حاضرین گفت: “ما یک دستگاه اشاره گر بنام موشواره، یک صفحه کلید استاندارد و یک مجموعه کلید مخصوص داریم. ”
در دنیای کامپیوترهای غول پیکر Main-Frame که با صفحه کلید کنترل می‌شدند موشواره ایده جدیدی بود. انگلبارت در پاسخ به فردی که دلیل انتخاب نام Mouse را پرسیده بود گفت: “من نمی‌دانم چرا اسم آنرا Mouse گذاشتیم. بعضی موقع‌ها از این بابت پوزش می‌خواهم. از ابتدا با این اسم شروع شد و ما هیچوقت تغییرش ندادیم. ”
یک سال بعد مرکز تحقیقاتی ARC به جهت تلاشهای او در دنیای کامپیوتر به دومین نقطه ارتباطی پروژه Arpanet که شکل اولیه اینترنت امروزی بود، تبدیل شد.
اکنون پس از گذشت ده‌ها سال از اختراع موشواره این دستگاه کوچک همچنان از ملزومات کامپیوترهای شخصی محسوب می‌شود. او به سبب تلاشهایش جوایز و نشان‌های متعددی را دریافت کرد. از جمله آنها می‌توان به مدال ملی فناوری در سال ۲۰۰۰ و جوایز Lemelson-MIT و جایزه Turing در سال ۱۹۷۷ اشاره کرد.
دارکوب سینه‌خاکستری
دارکوب سینه‌خاکستری نام یک گونه از سرده سیاه‌خزنده‌ها است.
فابیو آرو
فابیو آرو (Fabio Aru؛ زادهٔ ) یک دوچرخه‌سوار اهل ایتالیا است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره جیرو دیتالیا ۲۰۱۵ اشاره کرد.
میشوو
میشوو یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. میشوو ۷٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۸ نفر جمعیت دارد و ۶۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماری براون
ماری براون (Marie Braun; June 22, 1911 – 1911:06:22, June 23, 1982) یک شناگر اهل هلند بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده‌است.
چرشکیت
چرشکیت روستایی در بلغارستان است که در استان اسمولیان واقع شده‌است. چرشکیت ۱۴ نفر جمعیت دارد.
آرامگاه باباطاهر
آرامگاه باباطاهر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دهستان کزور
دهستان کزور، یکی از دهستان‌های بخش مینان شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای کزور است.
چبورز پادبورز
چبورز پادبورز (به لاتین: Trzebórz-Podborze) یک سکونتگاه مسکونی در لهستان است که در Gmina Kozielice واقع شده‌است.
دهستان کزور
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کزور برابر با ۴٬۳۲۸ نفر بوده‌است.
۸۹ (قمری)
۸۹ (قمری)، هشتاد و نهمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با پنجم دسامبر سال ۷۰۷ میلادی است.
فرودگاه باتانگافو
فرودگاه باتانگافو یک فرودگاه همگانی با کد یاتا BTG است که یک باند فرود خاک رس دارد و طول باند آن ۱۰۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور جمهوری آفریقای مرکزی قرار دارد و در ارتفاع ۴۲۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
لیا فرانک
ایلیا میخایلویچ فرانک (زاده ۲۳ اکتبر ۱۹۰۸ – درگذشته ۲۲ ژوئن ۱۹۹۰) فیزیک‌دان روسی است. وی در سال ۱۹۵۸ به همراه پاول چرنکوف و ایگور یوگنیویچ تام به خاطر کشف و تعبیر اثر چرنکوف یا تابش چرنکوف موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد.
نیشیکیو، کیوتو
نیشیکیو (به لاتین: Nishikyō-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در کیوتو واقع شده‌است. نیشیکیو ۵۹٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۰٬۹۶۲ نفر جمعیت دارد.
اولروچی
اولروچی (به لاتین: Ulruchyi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
لاله اسکندری
لاله اسکندری (زادهٔ ۳۰ آذر ۱۳۵۴ در تربت حیدریه) بازیگر و عکاس اهل ایران است.
زندگی هنری
لاله اسکندری زادۀ آذر ماه سال ۱۳۵۴ در تربت حیدریه است. او دانش‌آموخته رشته طراحی گرافیک از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز است. آغاز کار وی در سینما با بازی در فیلم «متولد ماه مهر» به کارگردانی احمدرضا درویش در سال ۱۳۷۸ بود. او همچنین در زمینه هنرهای تجسمی فعالیت‌های متعددی داشته‌است که شامل چندین نمایشگاه عکس، نقاشی و موزاییک در داخل و خارج از کشور می‌باشد. او از سال ۱۳۸۷ با شهرداری تهران برای زیباسازی شهری همکاری می‌کند. وی خواهر ستاره اسکندری است.
۹۰ (قمری)
۹۰ (قمری)، نودمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با بیست و چهارم نوامبر سال ۷۰۸ میلادی است.
گرگ برلانتی
گرگ برلانتی (متولد ۱۹۷۲ مه ۲۴) کارگردان فیلم و تلویزیون، نویسنده، تهیه‌کننده آمریکایی است. از کارهای او می‌توان به پیکان (مجموعه تلویزیونی) ،فلش (مجموعه تلویزیونی ۲۰۱۴)، پن (فیلم) (۲۰۱۵)و فانوس سبز (فیلم) (۲۰۱۱) و سوپرگرل(مجموعه تلویزیونی2015) اشاره نمود.
میشوویتسه
میشوویتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه پیسک واقع شده‌است. میشوویتسه ۱۴٫۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۹ نفر جمعیت دارد و ۴۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویکی‌پدیای سیلزیایی
ویکی‌پدیای سیلزیایی (به سیلزیایی: Ślōnskŏ Wikipedyjŏ) نسخه سیلزیایی وب‌گاه ویکی‌پدیا است که در ۲۶ می، ۲۰۰۸ ایجاد شده‌است.
تا تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱ این دانش‌نامه با ۱٬۹۴۱ مقاله در رتبهٔ صدوهفتادوهشتم ویکی‌پدیاها قرار دارد.
سد سه‌دره
سد سه‌دره یا سد سه دهانه ، که بر روی رود یانگ‌تسه در چین ساخته شده‌است. نیروگاه برق‌آبی ساخته‌شده در این سد، بزرگ‌ترین نیروگاه جهان (در بین همهٔ انواع نیروگاه‌ها) است و از نظر تولید برق از سد ایتایپو پیشی گرفته‌است.
کار ساخت بدنهٔ این سد، در سال ۲۰۰۶ به پایان رسید، ولی تکمیل سد و تأسیسات نیروگاه برق‌آبی آن در ۴ ژوئیه ۲۰۱۲ با نصب آخرین توربین به پایان رسید. از زمان تکمیل نیروگاه برق‌آبی این سد در سال ۲۰۱۲ میلادی، توان تولید برق آن برابر با ۲۲۵۰۰ مگاوات می‌باشد. لازم است ذکر شود توان ۲۲۵۰۰ مگاواتی این سد با بهره‌گیری از ۳۲ ژنراتور ۷۰۰ مگاواتی و ۲ ژنراتور ۵۰ مگاواتی فراهم شده‌است.
در سال ۲۰۱۴ میلادی نیروگاه برق‌آبی این سد با تولید ۹۸٫۸ تراوات ساعت انرژی از نظر میزان انرژی تولیدی در سال به رتبه اول جهان دست یافت. این در حالی است که تولید انرژی سالانه سد ایتایپو ۸۷٫۸ تراوات ساعت در سال ۲۰۱۴ بود.
این سد علاوه بر تولید برق، ظرفیت کشتی‌رانی رودخانه یانگ‌تسه را افزایش داده و همچنین پتانسیل وقوع سیل در پایین‌دست را به کمک فراهم کردن فضای ذخیره سیل کاهش داده‌است. دولت چین به این پروژه به عنوان یک مهندسی تاریخی و همچنین یک موفقیت اجتماعی و اقتصادی نگاه می‌کند. توربین‌های بسیار بزرگ و در ضمن بسیار پیشرفته این نیروگاه برق‌آبی گامی به سوی کاهش انتشار گازهای گل‌خانه‌ای است. با این حال، با آب‌گیری این سد برخی از محوطه‌های باستان‌شناسی و فرهنگی منطقه به زیر آب رفت و سبب آواره شدن حدود ۱٫۳ میلیون نفر شد. ضمن آنکه باعث تغییرات زیست‌محیطی قابل توجهی، از جمله افزایش خطر رانش زمین شد. به هر صورت این سد یک موضوع بحث‌برانگیز هم در داخل و هم در خارج از کشور چین بوده‌است.
دیوید تامسون سوم
دیوید تامسون سوم (زاده ۱۲ ژوئن ۱۹۵۷) کارآفرین، سرمایه‌دار و مدیر ارشد اجرایی کانادایی است، که مالک کنونی شرکت تامسون رویترز محسوب می‌شود. تامسون پس از درگذشت پدرش در سال ۲۰۰۶ به ریاست هیئت مدیره شرکت تامسون کورپوریشن منصوب گردید. وی در سال ۲۰۰۸ اقدام به خریداری شرکت رسانه‌ای رویترز نمود، سپس دو شرکت را در هم ادغام و تامسون رویترز را تأسیس کرد. او از سال ۲۰۰۸ رییس هیئت مدیره تامسون رویترز می‌باشد.
دیوید تامسون در ماه مارس ۲۰۱۴ با دارایی خالص ۲۲٫۶ میلیارد دلار از سوی مجله فوربز به‌عنوان ثروتمندترین فرد کانادا شناخته شد. تامسون هم‌اکنون در رتبه ۲۴ از فهرست ثروتمندترین افراد جهان قرار دارد.
من، ویرجینیای غربی
من شهری در ایالت ویرجینیای غربی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۵۹ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
میخائیل هفتم
میخائیل هفتم با عنوان کامل میخائیل هفتم دوکاس ملقب به میخائیل هفتم پاراپیناکِس،  (زادهٔ ۱۰۵۰ — درگذشتهٔ ۱۰۹۰) امپراتور روم شرقی (بیزانس) از ۱۰۷۱ تا ۱۰۷۸ بود و سیاست‌های او به فتح آسیای صغیر توسط ترکان شتاب بخشید.
زندگینامه
میخائیل پسر ارشد امپراتور کنستانتین دهم دوکاس بود. کنستانتین دهم در ۲۱ مه ۱۰۶۷ درگذشت و میخائیل که ۱۷ ساله بود، علی‌رغم آنکه می‌توانست به‌تنهایی حکومت را در دست گیرد علاقهٔ کمی به این موضوع نشان داد و در نتیجه مادرش اودوکیا و عمویش ژان دوکاس به‌عنوان نایب‌السلطنهٔ او امور را در دست گرفته و در این کار بسیار توانا نشان دادند. با این حال اودوکیا که شرایط نظامی و سیاسی امپراتوری را خطرناک می‌دید در ژانویه ۱۰۶۸ با یکی از فرماندهان نظامی بیزانس به نام رومانوس دیوژنه ازدواج کرد و او در همان ماه با عنوان رومانوس چهارم و به عنون امپراتور مشترک تاجگذاری نمود.
رومانوس سپس وارد جنگ با ترکان سلجوقی شد اما در نبرد ملازگرد که در نزدیکی ملازگرد در ارمنستان بیزانس (ترکیه امروزی) در ۱۰۷۱ روی داد از نیروهای آلپ ارسلان شکست خورد و به اسارت آنان درآمد. پس از این اتفاق میخائیل هفتم به عنوان تنها امپراتور وقت روم شرقی قدرت را در ۲۴ اکتبر همان سال در دست گرفت. چندی بعد یکی از مزودوران نورمن به نام راسل دو بایلیو سر به شورش برداشت و تلاش نمود تا پادشاهی مستقلی را در آسیای صغیر به‌وجود آورد. امپراتوری بیزانس برای سرکوب این شورش از ترک‌ها یاری خواست و بدین ترتیب، کار ترکان برای فتح آسیای صغیر و بنیان‌گذاری سلطان‌نشین روم را تسهیل نمود.
میخائیل هفتم در ۳۱ مارس ۱۰۷۸ از قدرت کناره‌گیری کرده و به کسوت یک راهب درآمد. او سپس به اسقف‌اعظمی افسس رسید و در حدود ۱۰۹۰ در قسطنطنیه درگذشت.
منصور بن زاید آل نهیان
منصور بن زاید آل نهیان (متولد ۱۹۷۰)، سیاستمدار سلطنتی اهل امارات است که معاون رئیس‌جمهور و معاون نخست‌وزیر امارات متحده عربی، وزیر دادگاه ریاست‌جمهوری، عضو خاندان آل نهیان ابوظبی و برادر رئیس‌جمهور فعلی امارات محمد بن زاید آل نهیان است که با منال بنت محمد آل مکتوم دختر محمد بن راشد آل مکتوم حاکم دبی ازدواج کرده است. او یک میلیاردر است که از طریق گروه سیتی فوتبال در انواع باشگاه‌های فوتبال از جمله باشگاه فوتبال منچستر سیتی سهام دارد.
منصور همچنین مالک گروه یونایتد ابوظبی (ADUG)، یک شرکت سرمایه گذاری برای خانواده سلطنتی ابوظبی است. که باشگاه فوتبال منچستر سیتی را در سپتامبر ۲۰۰۸ خریداری کرد. او بلافاصله تمام مسئولیت و مالکیت را به خلدون المبارک و گروه سیتی فوتبال سپرد که از آن زمان بر تحولی مهم در باشگاه نظارت کرده است. این باشگاه برای اولین بار از سال ۱۹۶۸، شش عنوان لیگ برتر را کسب کرده است. اولین قهرمانی سیتی لیگ برتر در ۲۱ مه ۲۰۱۳، لیگ اصلی فوتبال ایالات متحده اعلام کرد که دومین باشگاه نیویورک سیتی آن، به نام نیویورک سیتی اف سی، بازی را در فصل ۲۰۱۵ آغاز خواهد کرد و مالکیت اکثریت آن توسط منصور در ارتباط با برادران هال و هنک اشتاینبرنر.
او فرزندِ زاید بن سلطان آل نهیان و برادرِ خلیفه بن زاید آل نهیان (اُمرای پیشین امارات) است. ثروت خانوادگی آنها بیش از یک تریلیون دلار تخمین زده می‌شود. او در سال ۱۹۸۹ در دانشگاه سانتا باربارا تحصیل کرد. او فارغ‌ التحصیل دانشگاه امارات متحده عربی است و در سال ۱۹۹۳ مدرک لیسانس خود را در امور بین‌الملل دریافت کرد.
چبو، شهرستان سولکی
چبو، شهرستان سولکی (به لاتین: Trzebów, Sulęcin County) یک سکونتگاه مسکونی در لهستان است که در Gmina Sulęcin واقع شده‌است.
دافنه گینس
دافنه گینس (Daphne Guinness؛ زادهٔ ) یک هنرمند و طراح مد و لباس اهل ایرلند و بریتانیا است. پدرش جاناتان گینس، سومین بارون موین، پسر ارشد دیانا میتفورد و برایان گینس است. دیانا میتفورد دختر دیوید فریمن-میتفورد، بارون دوم رددیل، پدر خواهران میتفورد بود. میتفورد از گینس طلاق گرفت و با رهبر اتحادیه فاشیست‌های انگلیس، سر اسوالد موزلی، ازدواج کرد.
گینس تهیه کنندگی سه فیلم کوتاه را بخ عهده داشته‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به بازپرداخت اشاره کرد. وی همچنین در سال ۲۰۱۱ در فیلمی به نام «قتل ژان سبرگ» بازی کرد.
دافنه گینس در سال ۱۹۶۷، دختر وارث آبجوسازی، جاناتان گینس، لرد موین و زیبایی فرانسوی، سوزان لیزنی به دنیا آمد. مادربزرگ پدری او دایانا میتفورد، یکی از خواهران افسانه ای میتفورد بود. در سال ۱۹۸۷، در سن نوزده سالگی، دافنه با اسپیروس نیارچوس ازدواج کرد. پس از طلاقش در سال ۱۹۹۹، دافنه نام خانوادگی خود را از سر گرفت و در دهه گذشته یک موجود مد خارق‌العاده در صحنه جهانی ظاهر شد. ما تمایل داریم مد را به عنوان خلق شده توسط طراحان مد تصور کنیم. با این حال طراحان به تنهایی خلق نمی‌کنند. آماندا هارلچ، دستیار و موزه کارل لاگرفلد، گفته‌است که کارل پیوسته از [دافنه] الهام می‌گیرد. علاوه بر این، اگرچه طراحان ظاهر جدیدی را پیشنهاد می‌کنند، اما برای اینکه چیزی مد شود، از باند فرودگاه خارج شود و وارد زندگی واقعی شود، باید توسط افراد مختلف مد، از جمله ویراستاران، عکاسان، خرده فروشان و طراحان مد مورد توجه قرار گیرد.
زن ضربدر هفت
زن ضرب در هفت (Woman Times Seven) فیلمی به کارگردانی ویتوریو دسیکا است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.
۹۱ (قمری)
۹۱ (قمری)، نود و یکمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با سیزدهم نوامبر سال ۷۰۹ میلادی است.
له‌بو
له‌بو (به فرانسوی: Labourd) یک منطقهٔ مسکونی در فرانسه است که در سرزمین باسک شمالی واقع شده‌است. له‌بو ۸۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۳٫۴۶۶ نفر جمعیت دارد.
مسابقات ژیمناستیک هنری زنان اروپا ۱۹۹۶
مسابقات ژیمناستیک هنری اروپا ۱۹۹۶ بیست و یکمین دوره مسابقات ژیمناستیک هنری زنان اروپا است.
الله‌دره علیا
الله‌دره علیا، روستایی از توابع بخش سارال شهرستان دیواندره در استان کردستان ایران است.
مسابقات ژیمناستیک هنری زنان اروپا ۱۹۹۶
این مسابقات از ۱۶تا ۱۹ مه ۱۹۹۶ در بیرمنگام، انگلستان برگزار شده است.
الله‌دره علیا
جمعیت
این روستا در دهستان کوله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۴ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.
گرگور مولبرگر
گرگور مولبرگر (Gregor Mühlberger؛ زادهٔ April 4, 1994) دوچرخه‌سوار اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به بورا–هانسگروهه، و بورا–هانسگروهه، و بورا–هانسگروهه، اشاره کرد.
کوته دائوشویلی
کوته دائوشویلی (კონსტანტინე (კოტე) დავითის ძე დაუშვილი؛ زادهٔ  یا  - درگذشته ) بازیگر سینما اهل گرجستان بود.
زندگی‌نامه
وی در ۱۶ مهٔ ۱۹۰۹ یا ۱۹ مارس ۱۹۰۹ در باکو به دنیا آمد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و هنرمند مردمی گرجستان شوروی شد. وی در ۵ ژوئیهٔ ۱۹۸۰ در سن ۷۱ سالگی درگذشت
اولیاگیر
اولیاگیر (به لاتین: Ulyagir) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
میستو
میستو یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه خوموتوو واقع شده‌است. میستو ۱۳٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸۳ نفر جمعیت دارد و ۵۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خویشاوندی (آلبوم)
خویشاوندی نام اولین آلبوم تک و استودیویی فیل سلوی موزیسین انگلیسی است که بیشتر به عنوان درامر گروه آلترنیتو راک ریدیوهد شناخته می‌شود.آلبوم شامل ده قطعه است که همگی از ساخته‌های سلوی هستند و توسط خودش و هنرمندان مختلف دیگر اجرا شده‌اند. خویشاوندی در ۳۰ آگوست ۲۰۱۰ منتشر شده است.
در ۱ جولای ۲۰۱۰ سلوی اولین ترک آلبوم به نام «By Some Miracle» را بر روی وب سایت تازه ساخته شده‌اش گذاشت و پیشنهاد دانلود رایگان این قطعه را به وسیلۀ میل داد.
۹۲ (قمری)
۹۲ (قمری)، نود و دومین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با دوم نوامبر سال ۷۱۰ میلادی است.
چپلتن
چپلتن روستایی در بلغارستان است که در استان اسمولیان واقع شده‌است. چپلتن ۶۷ نفر جمعیت دارد.
صخره سوکوترا
صخره سوکوترا (Socotra Rock) که همچنین به نام لئودو (Ieodo) یا گاهی به نام پارانگودو (Parangdo) نیز شناخته می شود، یک صخره غوطه ور ۴٫۶ متری (۱۵ فوتی) زیر سطح دریا (در جزر و مد کم) واقع در دریای زرد است و مالکیت آن مورد مناقشه کره جنوبی، چین و حتی ژاپن و کره شمالی قرار دارد.
یوسف الحکیم
یوسف الحکیم تاریخ‌نگار و سیاسی سوری است که در سال ۱۸۷۹م در لاذقیه به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۰۴ به سمت قضاوت گماشته شد، در سال ۱۹۴۸ رئاست دیوان عالی کشور سوریه را متصدی شد، در سال ۱۹۱۹ به عنوان عضو در کنگره مردم سوریه انتخاب شد، در پادشاهی عربی سوریه وزارت حمل و نقل را متصدی شد و در وزارت احمد نامی در بین سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۲۸ وزارت دادگستری را بر عهده داشت. هچنین الحکیم نقش مهمی در بازگشت دوبارهٔ سنجاق اسکندرون (منطقهٔ جداشده از دولت حلب که امروزه جزء کشور ترکیه است) در سال ۱۹۲۸ به سوریه ایفا کرد.
وی شش کتاب از تاریخ معاصر سوریه از خود بجا گذاشت؛ «سوریا و دوران عثمانی»، «بیروت و لبنان در دوران خاندان عثمان»، «سوریه و دوران فیصل»، «سوریه و قیمومت فرانسه» و «سوریه و دوران استقلال» که این کتاب‌ها را دارالنهار لبنان تحت نام «سلسله خاطرات» منتشر ساخت.
ساکیو، کیوتو
ساکیو (به لاتین: Sakyō-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در کیوتو واقع شده‌است. ساکیو ۲۴۶٫۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۸٬۲۶۶ نفر جمعیت دارد.
۴،۳،۱-اکسادیازول
۴،۳،۱-اکسادیازول یک ترکیب آلی ناجور حلقه حاوی نیتروژن و اکسیژن بوده یکی از چهار ایزومر اکسادیازول است.
محموده
محموده، روستایی از توابع بخش سارال شهرستان دیواندره در استان کردستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۱ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
جنگ صلیبی پنجم
جنگ صلیبی پنجم (Fifth Crusade) یا پنجمین جنگ صلیبی که از سال ۱۲۱۳ تا ۱۲۲۱ م (۶۱۰ - ۶۱۸ ه‍.ق) ادامه یافت، تلاش جدید کشورهای مسیحی اروپایی در جهت بازپس‌گیری اورشلیم و سایر سرزمین‌های مقدس از دولت قدرتمند ایوبیان حاکم بر مصر و شام بود. پاپ اینوسِنت سوم در ۱۲۱۳ م، به‌قصد جبران جنگ صلیبی چهارم، خواستار جنگی دیگر گردید. در نتیجه، اقدامات وسیعی برای تدارک این حمله در سرزمین‌های اروپایی انجام گرفت. با درگذشت پاپ در مهٔ ۱۲۱۶ م، جانشین وی، هونوریوس سوم، آغاز حملهٔ جدید را به جان بِریَن، پادشاه اورشلیم، اطلاع داد. آندراش دوم، پادشاه مجارستان، و بسیاری از اُمرا و تیول‌داران اروپا برای شرکت در این حمله اعلام آمادگی کرده و در نتیجه سپاه ۱۵ هزار نفرهٔ صلیبی، به فرماندهی آندراش دوم و لِئوپولد ششم، دوک اتریش، در پاییز ۱۲۱۷ م به عکا رسید و در آن‌جا نیز هیو یکم، پادشاه قبرس، به آن‌ها پیوست. ملک عادل، سلطان ایوبی، که در این هنگام در مصر به سر می‌بُرد، عازم شام شد و در ناحیهٔ بَیسان اردو زد، اما از ترس شکست از سپاه ۱۵ هزار نفرهٔ صلیبیون در بَیسان نجنگید و تا جنوب دمشق عقب‌نشینی کرد. با عقب‌نشینی او، صلیبیون به سمت شمال لشکر کشیدند و به بَیسان حمله بردند و از آن‌جا تا بانیاس را تصرف نمودند. آن‌گاه بانیاس را محاصره نمودند، که چون بی‌نتیجه ماند، به عکا بازگشتند. سپس راهی قلعهٔ باتور شدند، اما با وجود ۱۷ روز محاصره، موفق به فتح آن نگردیدند. در همان زمان، سپاهیان مجارستانی، برخلاف توصیه‌های پادشاه اورشلیم و دیگر امیران صلیبی، به دشت بِقاع در لبنان یورش بردند و به سختی شکست خوردند. این واقعه و نیز یک حملهٔ ناموفق دیگر، سبب شد پادشاه مجارستان — که برای ادای نذرش (جنگیدن با مسلمانان) راهی جنگ صلیبی شده بود — ناگزیر، در اوایل ۱۲۱۸ م به کشورش بازگردد. در این میان، پادشاه اورشلیم به فکر افتاد از نیروهای صلیبی — که پی‌درپی به‌دستور پاپ راهی شام می‌شدند — برای حمله به مصر مدد جوید.
جان بِریَن همانند ریچارد، پادشاه انگلستان، کلید فتح اورشلیم و تمام سرزمین شام را چیرگی بر مصر می‌دانست؛ از این‌رو، پس از کسب موافقت فرماندهان دو فرقه دینی–نظامی شوالیه‌های هوسپیتالر (در منابع اسلامی: اِسبِتاریه) و شوالیه‌های معبد (در منابع اسلامی: داویه) و تهیهٔ تدارکات لازم در ۷ مهٔ ۱۲۱۸ م راهی شهر دِمیاط در مصر شد. مصریان از دیرباز بر کنار مصب رود نیل، برجی به نام برج سلسله ساخته بودند و از آن تا دیوارهای دِمیاط زنجیرهای سنگینی وصل کرده بودند تا مانع ورود کشتی‌های دشمن به رود نیل شود. صلیبیون که به اهمیت تصرف برج سلسله برای تصرف دِمیاط پی برده بودند، به آن حمله کردند و پس از تحمل تلفات سنگین، سرانجام در ۲۱ اوت ۱۲۱۸ م برج را به تصرف خود درآوردند و راه ورود به مصر برایشان گشوده شد. ملک العادل، پس از شنیدن خبر سقوط دِمیاط، از شدت اندوه درگذشت و پسرش، المُعظم عیسی، جانشین وی در شام شد.
در همان زمان الکامل محمد، پسر دیگر ملک العادل و حاکم مصر، تلاش‌های مؤثری برای جلوگیری از ورود صلیبیون به مصر کرد، اما وقتی از توطئهٔ احمد بن مَشطوب، یکی از پرنفوذترین امرای اَیوبی علیه خود آگاه شد، اردوگاهش در عادلیه (میان فارَسکور و دِمیاط) را مخفیانه ترک کرد و به شهر اَشموم طنّاح گریخت. در اثر این اقدامِ کامل، سپاهیانش متفرق شدند و صلیبیون توانستند اردوگاه مسلمانان را به تصرف درآورند. دو روز پس از این حادثه، ملک المعظم به یاری برادرش شتافت و مخالفان وی را زندانی و تبعید کرد و مجدداً سپاهی را برای مقابله با صلیبیون تدارک دید. پیشتر الکامل، هفتاد پیک نزد حاکمان جهان اسلام، برای استمداد فرستاده و به همه یادآوری کرده بود که سقوط مصر به‌معنای به‌خطر افتادنِ سایر نواحی اسلامی خواهد بود. از این‌رو، نیروی کمکیِ بسیاری به مصر آمد، همچنان که نیروهای کمکی زیادی نیز به اردوگاه صلیبیون رسید. الکامل از ترس سقوط دِمیاط و دیگر شهرهای مصر به‌دست صلیبیون، به آنان پیشنهاد کرد در ازای عقب‌نشینی صلیبیون از مصر، اورشلیم و بخش اعظم سرزمین فلسطین را به آنان واگذار کند. هرچند جان بِریَن و یارانش این پیشنهاد را پذیرفتند، ولی کاردینال پِلاجیو گالوانی، نمایندهٔ پاپ و برخی از سران سپاه — که خواهان امتیازات بیشتری چون واگذاری قلعهٔ کَرَک و سیصد هزار دینار وجه نقد نیز بودند — آن را رد کردند.
با وجود مقاومت سرسختانهٔ مردم دِمیاط، سرانجام این شهر، بر اثر شیوع بیماری و قحطی و فشار شدید صلیبیون در ۵ نوامبر ۱۲۱۹ م سقوط کرد و سپاه صلیبی پس از ورود، شهر را غارت نمود. پس از تصرف دِمیاط، میان جان بِریَن و کاردینال پِلاجیو بر سر حاکمیت شهر اختلاف شدیدی رخ داد، که به نفع جان بِریَن پایان یافت؛ اما چندی بعد، وی به‌علت مرگ پدر همسرش، پادشاه کیلیکیه، مجبور به بازگشت به عکا شد و فرماندهی صلیبیون در مصر به پِلاجیو رسید. پِلاجیو پس از رسیدن لوئی یکم، دوک باواریا، در رأس سپاهی بزرگ به دِمیاط، تصمیم گرفت در تابستان ۱۲۲۱ م به قاهره حمله کند و بدین منظور، جان بِریَن را نیز به یاری فراخواند. از آن‌سو، الکامل، پس از اشغال دِمیاط، اردوگاهش را به شهر نوساز منصوره منتقل کرد تا مانع حرکت صلیبیون به‌سوی قاهره شود. امیران سرزمین‌های اسلامی، از جمله ملک المعظم و ملک الاشرف، که خطر سقوط قاهره را کاملاً درک می‌کردند، در رأس سپاهیانشان با شتاب راهی مصر شدند. مصریان پس از تخریب سدهایی که بر روی رود نیل ساخته بودند و قرار دادن صلیبیون در راهی باریک، آن‌ها را محاصره کردند؛ تا اینکه صلیبیون تقاضای صلح کردند. جان بِریَن به اردوگاه سپاه ایوبیان آمد و در ۲۰ اوت ۱۲۲۱ م قرارداد صلحی را امضا کرد که بر اساس آن مقرر شد در مقابل تعرض نکردن مسلمانان به جانِ صلیبیون، آن‌ها دِمیاط را به مسلمانان پس دهند و از مصر خارج شوند و برای هشت سال صلح برقرار شود. صلیبیون در ۷ سپتامبر ۱۲۲۱ م شهر دِمیاط را به ایوبیان واگذار کردند و از راه دریا به عکا بازگشتند. بدین ترتیب، پنجمین حملهٔ صلیبی، برای گرفتن اورشلیم نیز ناکام ماند.
جنگ‌های ایوبیان و صلیبیون
پادشاهی اورشلیم در سال ۱۰۹۹ م، پس از تسخیر شهر اورشلیم و غارت آن، در جریان نخستین جنگ صلیبی برپا گشته بود. صلاح‌الدین، سلطان ایوبی، توانست تا سال ۱۱۸۷ م، قسمت اعظمی از پادشاهی اورشلیم از جمله شهر اورشلیم را تسخیر کند. صلاح‌الدین که علاوه بر حکومت بر مصر و شام، رهبری جهاد علیه صلیبیون را برعهده داشت، با فتح مجدد اورشلیم، دوباره ترسی در میان حکومت‌های کاتولیک اروپایی برپا نمود. پس از فتوحات گستردهٔ صلاح‌الدین در منطقهٔ فلسطین، قلمرو دولت‌های صلیبی به سه قلمرو صور، کنت‌نشین طرابلس و شاهزاده‌نشین انطاکیه در ساحل دریای مدیترانه محدود گردید.
پس از آن، در جریان جنگ صلیبی سوم (۱۱۹۲ تا ۱۱۸۹ م) قسمت بزرگی از سرزمین‌های پادشاهی اورشلیم از جمله شهرهای کلیدی عکا و یافا توسط صلیبیون بازپس گرفته شد، ولی آن‌ها در تسخیر دوبارهٔ اورشلیم ناکام ماندند. صلاح‌الدین که تمامی عمر خود را صرف جهاد علیه صلیبیون کرده‌بود، در اثر بیماری تب زرد در سال ۱۱۹۳ م در دمشق درگذشت. در سال ۱۱۹۵ م، هاینریش ششم، امپراتور مقدس روم، جنگ صلیبی تازه‌ای را آغاز کرد و در تابستان ۱۱۹۷ م. شمار زیادی از شوالیه‌ها و اشراف آلمانی به رهبری دو اسقف اعظم، ۹ اسقف و پنج دوک از راه دریا به سوی فلسطین حرکت کردند. پس از رسیدن به سواحل شرقی مدیترانه، آن‌ها صیدا و بیروت را تسخیر کردند، اما در طول مسیر و با رسیدن خبر درگذشت هاینریش در مسینا، شماری از اشراف و روحانیون به اروپا بازگشتند. بقیهٔ سپاهیان باقی مانده نیز پس از مدتی بسوی کشتی‌هایشان در صور گریختند.
جنگ صلیبی چهارم
پس از شکست پادشاهی اورشلیم در برابر صلاح‌الدین ایوبی و ناکامی جنگ صلیبی سوم برای بازپس‌گیری شهر اورشلیم اشتیاق اندکی در اروپاییان برای یک جنگِ دیگر باقی مانده‌بود. اما نهایتاً، بارون‌های فرانسوی پذیرفتند، که در یک جنگ صلیبیِ دیگر شرکت کنند. صلیبیون برای این منظور، مسیر دریایی از راه مدیترانه را برگزیده و برای تأمین کشتی‌های مورد نیاز نیز با اِنریکو داندولو، حاکم جمهوری ونیز، قرارداد بستند. داندولو کشتی‌ها را فراهم کرد، اما صلیبیون قادر به پرداخت هزینه‌های هنگفت آن نبودند ؛ لذا داندولو از آن‌ها خواست که در عوض تعویق بدهی‌شان با حمله به شهر بندری زادار آن را تحت اطاعت جمهوری ونیز درآورند. پس از حمله به زادار و غارت آن، صلیبیون دوباره متوجه شدند که از عهدهٔ بازپرداخت اجارهٔ کشتی‌های داندولو برنمی‌آیند. در همین میان اَلِکسیوس چهارم، شاهزادهٔ تبعیدی بیزانسی، به صلیبیون پیشنهاد کرد که در ازای بازپس‌گیری امپراتوری، بدهی جمهوری ونیز را بپردازد. به همین دلیل رهبران صلیبی تصمیم گرفتند تا به قسطنطنیه بروند. آن‌ها پس از حمله به شهر موفق شدند آلکسیوس چهارم را بر تخت بنشانند، اما او حاضر نشد بیش از نیمی از مبلغ را بپردازد. او سپس در اثر مخالفتِ مردمِ قسطنطنیه از امپراتوری خلع گردید. صلیبیون پس از یک‌سری سوءتفاهم‌ها و نبردها، سرانجام قسطنطنیه را در سال ۱۲۰۴ م تسخیر و آن را غارت کردند و بسیاری از اهالی شهر را از دم تیغ گذراندند.
پادشاهی اورشلیم در ابتدای سده سیزدهم
در سال ۱۲۰۸، ماریا، وارث قانونی پادشاهی اورشلیم، به سن بلوغ رسید و زمان آن رسیده بود که همسری برای وی پیدا شود تا بتواند از موجودیت قلمروهای صلیبی دفاع کند و مورد حمایت صلیبیون باشد. بنابراین در عکا شورایی به ریاست سراسقف عکا تشکیل شد تا به جست‌وجوی همسر ماریا بپردازد. این شورا مقرر کرد که فرستاده‌ای را نزد فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه بفرستد و از وی درخواست کند تا همسری برای ماریا برگزیند. پادشاه فرانسه نیز یکی از فرماندهان خود به نام جان برین را به عنوان همسر ماریا برگزید که بیش از شصت سال سن داشت. با وجود پختگی جان برین و داشتن خصوصیات رهبری، امرای صلیبی وی را به دلیل اینکه از زمره اشراف نبود و سطح زندگی پایینی داشت، نپذیرفتند؛ بنابراین پاپ اینوسنت سوم و فیلیپ مبلغ بسیاری را در اختیار وی قرار دادند تا بتواند از عهده شروط امرای صلیبی برآید.
جان برین در ۱۳ سپتامبر ۱۲۱۰ همراه سیصد سوار صلیبی به عکا رسید و روز بعد با ماریا ازدواج کرد و پس از چندی در کلیسای صور تاج‌گذاری کردند. وی در هنگام تاج‌گذاری به امرای صلیبی قول داد که اراضی قلمروی صلیبی را به قبل از نبرد حطین برساند. در همین زمان، نمایندگان عادل، سلطان ایوبی، به عکا رسیده بودند و خواستار تجدید قرارداد صلح که حدود ۲ ماه قبل از تاج‌گذاری جان برین به پایان رسیده بود، شدند؛ اما در حالی که شوالیه‌های هوسپیتالرز و تیوتون و جان برین با تجدید صلح موافق بودند، مخالفت شوالیه‌های معبد با تجدید صلح سبب شد تا تحرکات نظامی طرفین آغاز شود. جان برین نیز به نیروهای تحت امر خود اجازه داد تا همراه با نیروهای معبد دست به اقداماتی علیه ایوبیان بزنند که حمله به دمیاط از راه دریا نمونه‌ای از آن‌ها بود، هرچند که نتیجه‌ای برای صلیبیون نداشت. با این حال حمله معظم عیسی به اطراف عکا و ترس صلیبیون از تأسیس قلعه‌ای توسط عادل در کوه طور سبب شد تا صلیبیون مجبور شوند به پیشنهاد صلح عادل جواب مثبت دهند. بدین ترتیب، پیمان ترک مخاصمه در ژوئیه ۱۲۱۱ به مدت ۵ سال بین جان برین و عادل به امضا رسید و اجرای آن یک سال بعد آغاز شد.
هنوز دو سال از ازدواج جان برین و ماریا نگذشته بود که ماریا در سال ۱۲۱۲ درگذشت، با این حال وی قبل از مرگ دختری به نام ایزابلا به دنیا آورد که «یولاند» خوانده می‌شد. بدین ترتیب جان برین عنوان قانونی خود را برای حکومت از دست داد، اما توافق شد که جان برین تا زمان رسیدن ایزابلا به سن قانونی، نایب‌السلطنه وی باشد. همچنین وی برای آن که موقعیت خود را در شرق استحکام بخشد، با استیفانی، دختر لئوی یکم، پادشاه کیلیکیه، ازدواج کرد و توانست بدون هیچ مخالفتی بر دولت صلیبی حکومت کند. وی پس از محکم کردن پایه‌های قدرت خود، کوشید تا با استفاده از پیمان ترک مخاصمه، به حل مشکلات پادشاهی بپردازد و به امرای صلیبی وعده داد که طرحی برای حمله به مصر دارد که پس از پایان مهلت ترک مخاصمه آن را عملی خواهد کرد. بدین منظور فرستادگانی را به نزد پاپ در رم فرستاد و از وی تقاضا کرد تا جنگ صلیبی جدید را ترتیب دهد، به گونه‌ای که نیروهای صلیبی در پایان ترک مخاصمه به مشرق و اراضی مقدس برسند.
ایوبیان شام و مصر در ابتدای سده سیزدهم
پس از مرگ صلاح‌الدین و تقسیم حکومتش، در شرق مدیترانه شرایط برای جنگ با صلیبیون مساعد نبود. بعد از مرگ صلاح‌الدین سرزمین وی بین برادرش عادل و دو پسرش تقسیم شد. تا سال ۱۲۰۰ م، عادل موفق شد برادرزاده‌هایش را کنار زده و خود را حاکم دولت ایوبی — که توسط صلاح‌الدین پی‌ریزی شده بود — گرداند. او برای ادارهٔ بهتر حکومتش، کنترل سه منطقهٔ مهم را به سه پسر خود واگذار کرد. بزرگ‌ترین آن‌ها الکامل، مصر را تحت کنترل گرفت، المعظم، سوریه و فلسطین را تحت ادارهٔ خود درآورد و الاشرف، بین‌النهرین عُلیا را مقر فرمانروایی خود قرار داد؛ اما هیچ‌یک از این اقدامات بدون اعتراض و شورش مردم صورت نگرفت، بدین‌رو عادل بسیار متمایل بود تا مادامی که درگیر مشکلات داخلی است، با مسیحیان در صلح باشد.
با وجود صلح میان ایوبیان با صلیبیون در سال‌های ۱۲۰۴ و ۱۲۱۲، ایوبیان علاوه بر منازعات داخلی که پس از تقسیم مناطق میان برادران برطرف شد، درگیر مناقشه با سلاجقه روم در شمال شام شدند. همزمان با درگیری‌های داخلی پس از مرگ صلاح‌الدین، سلاجقه روم به رهبری کیکاووس یکم درصدد بودند تا از درگیری‌های ایوبیان در شمال شامات استفاده کنند. سلطان سلجوقی پس از تصرف کیلیکیه و ارمنستان، درصدد بود به سمت حلب حرکت کند و آن را ضمیمه اراضی تحت فرمان خود کند که با مرگ ظاهر غازی، حاکم حلب، در سال ۱۲۱۶ م فرصتی که انتظارش را می‌کشید، فراهم شد؛ چراکه پس از مرگ ظاهر، پسر دو ساله‌ش، عزیز غیاث‌الدین، جانشین وی شد و مادرش، ضیفه خاتون، دختر عادل، نیابت سلطنت برعهده گرفت و شهاب‌الدین طغرل نیز اتابک وی شد. کیکاووس قبل از حمله به حلب سعی کرد از اوضاع آشفته شمال شام و بین‌النهرین به نفع خود بهره ببرد تا بتواند با سهولت بر حلب مسلط شود. پس از مرگ حاکم موصل، ظاهر غازی، و جنگ ایوبیان در طرابلس شرایط آشفته‌ای در منطقه به وجود آمده بود و اشرف موسی، حاکم جدید ایوبی در مناطق شمالی شام و بین‌النهرین، توان کافی برای تسلط بر منطقه و سامان بخشیدن به اوضاع را نداشت. کیکاووس قبل از حرکت به سمت حلب، پیشاپیش مناطقی که در جنگ با شام بنا بود تصرف شود را میان امیرانش تقسیم کرد، تا آن‌ها را به جنگ تشویق کند. سرانجام قرار بر آن شد که سپاه سلجوقی از مسیر راوندان به رعبان و از آنجا به حلب برود.
با حرکت سلاجقه به سمت حلب و تسخیر مناطقی همچون قلعه رعبان و تل‌باشر، ضیفه خاتون و اتابک طغرل از حرکت نیروهای سلجوقی آشفته شدند، بنابراین طی نامه‌ای به اشرف موسی از وی تقاضا کردند که به کمک خواهرزاده‌اش، عزیز غیاث‌الدین بشتابد. در ابتدا اشرف به واسطه درگیری با صلیبیون، که در نزدیکی حمص و دریاچه قدس اردو زده بود، از کمک به عزیز امتناع کرد اما با توصیه عادل، همراه با نیروهایش عازم حلب شد و پس از استقرار در حلب، فرماندهی نیروهای مدافع را برعهده گرفت. با رسیدن نیروهای پیشتاز سلجوقی، سپاه اشرف توانست آن‌ها را درهم بشکند و فرماندهان سلجوقی را اسیر کند. زمانی که کیکاووس همراه با سپاه ۱۴ هزار به صحنه جنگ رسید، با دیدن شکست طلیعه سپاه‌اش ترسید و مردد شد و به نیروهای خود دستور عقب‌نشینی داد. با عقب‌نشینی سپاه سلجوقی، اشرف آن‌ها را تا تل باشر تعقیب کرد و توانست تمامی مناطق از دست رفته را مجدداً بازپس بگیرد.
منشور اینوسنت سوم
پاپ اینوسنت سوم پس از پایان جنگ صلیبی چهارم، در فکر حمله مجدد به شرق بود. در منشور عامی که وی به قسطنطنیه فرستاد، به‌خوبی رشدیافتگی مفهوم جنگ صلیبی پیدا بود. اینوسِنت در این منشور از تمام مردان مؤمن و معتقد، صرف‌نظر از جایگاه اقتصادی آن‌ها، خواسته‌است که به فراخوان کلیسا جواب مثبت دهند و به یاری مسیحِ مصلوب بشتابند زیرا بنابر ادعای وی ادارهٔ شهر مقدس توسط کافران بیش از اندازه به طول انجامیده بود. از آن گذشته همان موقع نیز مسلمانان خود را آماده می‌ساختند که آخرین بقایای دولت صلیبی را نیز از میان بردارند. طبق گفتهٔ اینوسِنت، مسلمانان بر بلندی‌های تابور، مکان تجلی عیسی مسیح، دژی بنا کرده بودند و در نظر داشتند حمله نهایی خود را از آن‌جا آغاز کنند. چیزی که اینوسِنت در نظر داشت بسیج کامل اقتصادی، نظامی و معنوی اروپاییان علیه فاتحان مسلمان اورشلیم بود. تمام مسیحیان در هر رتبه و مقامی باید در این مبارزه شرکت می‌کردند. کسانی که از توان جسمی لازم برای سفر برخوردار نبودند باید با روزه‌داری و عبادت به جنگ معنوی می‌پرداختند. راهپیمایی ماهانه به سمت بناهای مقدس در سراسر اروپا امری شایع شده و برنامهٔ عبادی دیگری نیز به مراسم عِشای ربّانی اضافه شده بود که در آن از خداوند تقاضا می‌شد که به سرزمین پسرش رحم آورد.
پاپ سرسختانه می‌کوشید که در جنگ صلیبی جدید به سرنوشت جنگ صلیبی چهارم دچار نشود و کنترل آن از دستش بیرون نرود. این مبارزه برخلاف جنگ‌های قبلی چنان طرح‌ریزی شده بود که کاملاً تحت نظارت کلیسا اداره شود. در راستای چنین هدفی، پاپ گروهی از واعظان را — که هر یک در موردِ یکی از متونِ قابل قبول تعلیم دیده بودند — تشکیل داد. این روحانیون با در دست داشتن متن خطابه به مناطقِ مختلفِ تعیین‌شده اعزام می‌شدند تا مردم متدین را برای هدف مقدس تهییج کنند.
شورای چهارم لاتران
جنگ جدید برای بازپس‌گیری اورشلیم یکی از موضوعات مهم در شورای چهارم لاتِران بود که ۱۱ نوامبر ۱۲۱۵ م تشکیل شد. در این شورا طرح کلی جنگ تعیین گردید. طبق این طرح قرار شد صلیبیون، اول ژوئن ۱۲۱۷ م و با به پایان رسیدن مهلت آتش‌بس با مسلمانان در سرزمین مقدس، در بِریندیزی و مِسینا گردهم آیند. در آنجا پاپ شخصاً برای ناوگان‌ها دعای خیر می‌کرد و آن‌ها را به‌سوی وظیفهٔ مقدس‌شان روانه می‌ساخت. وی برای آن که سپاه را از تأمین نیازشان مطمئن سازد، قول داد که ۳۰ هزار پوند نقره بپردازد و تا سه سال بعد از آن نیز یک مالیات پنج درصدی برای درآمد روحانیون اروپا در نظر گرفت. به تمام کشتی‌های حمل‌ونقل نیز دستور داده شد تا تجارت خود را با شرق رها کنند و آمادهٔ حمل سپاهیان صلیبی به مقصدشان گردند.
مرگ اینوسنت سوم
اینوسِنت با شور و حرارت تلاش می‌کرد و تمام جنبه‌های آمادگی برای جنگ صلیبی را مورد بررسی قرار می‌داد. اما در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۲۱۶ م، در گیرودار فعالیت‌هایش درگذشت. جانشین وی، هونوریوس سوم شخصی سالخورده اما پرجنب‌وجوش بود که کاملاً خود را وقف جنگ صلیبی کرده بود. او از صمیم قلب باور داشت که در دورهٔ تصدی وی، اورشلیم بازپس‌گرفته خواهد شد و از این رو با آرامش و قاطعیت به سراغ وظایف خود رفت. گرچه او رهبری کارآمد بود اما مسئولیتی پیچیده به او واگذار شده بود که حتی کنترل آن برای اشخاص قبل از وی نیز دشوار بود. وی در ابتدا برای آماده کردن شرایط، کاردینال جیمز ویتری را به مشرق زمین فرستاد و وی را به عنوان اسقف شهر عکا انتخاب کرد و وی را موظف ساخت تا مردمان اراضی مقدس را به جنگ فرا بخواند.
شرایط بسیج نیروها اروپا
با اعزام نمایندگان توسط پاپ به مناطق مختلفِ اروپا، رسماً تلاش پاپ و دستگاه کلیسا برای تهییج اروپاییان آغاز گردید. روبِرت کورسُن که به‌عنوان نمایندهٔ پاپ در فرانسه انتخاب گردیده‌بود، به نواحی روستایی سفر می‌کرد و بدون در نظر گرفتن جایگاه اقتصادی و اجتماعی افراد، علامت صلیب را میان آن‌ها توزیع می‌کرد. البته اکثر افراد برای جنگیدن در میدان نبرد، واجد شرایط نبودند و نمی‌توانستند کمک شایان و قابل توجهی به جنگ کنند، با این حال شوق مبارزه در میان افراد میان‌سال، ضعیف و فقیر فوق‌العاده بود. واعظ دیگری به‌نام اُلیوِر پَدِرْبورنی در شمال غربی آلمان، فِلاندرز و هلند از شانس بیشتری برخوردار بود. اُلیور که دبیر کاردینال در کلیسای کُلن بود، مهارت خطبه‌سرایی‌اش را در خدمت مبارزه گرفت. هر کجا قدم می‌گذاشت خیل جمعیت گِردِ او جمع می‌شد تا سخنانش را بشنوند، معجزه‌هایش را ببینند و صلیب برگیرند. وی توانست به‌موقع سپاه بزرگی گرد آورد و سپس خود فرماندهی آن را بر عهده گیرد. در همین زمان گیورْگی چهارم، پادشاه گرجستان که سعی بر تثبیت قدرت گرجستان در منطقه و مقابله با همسایگان مسلمانان داشت. با این حال با اعلام فرمان پاپ و اعزام نمایندگانش به مناطق مختلف برای تهییج مسیحیان، پادشاه گرجستان در صدد کمک به نیروهای صلیبی برآمد. قرار بود پس از تسلط صلیبیون بر مصر و حرکت‌شان به سمت اراضی مقدس و اورشلیم، نیروهای گرجستان به کمک آنها بروند، اما درگیری با بومیان محلی و هجوم مغولان به مرزهای گرجستان در سال ۱۲۲۰، مانع از حرکت پادشاه گرجستان به سمت اورشلیم و اراضی مقدس شد و در ادامه خواهر گیورگی، روسودان، از ارسال نیرو به سمت اراضی مقدس منصرف شد.
در پاسخ به درخواست پاپ، پادشاه انگلستان، هنری سوم، وعده داد که همراه با نیروهای صلیبی باشد. در فرانسه، مرکز اصلی مبارزات صلیبی، پاسخ به فراخوان جنگ ضعیف بود. بسیاری از فرانسویان که به‌واسطهٔ خدمت چهل‌روزه در جنگ صلیبی آلبی‌ژِن یا کاتاری مورد آمرزش قرار گرفته بودند، حتی پس از شورای چهارم لاتِران نیز همچنان اشتیاقی به جنگ نشان ندادند، بنابراین فیلیپ دوم، از شرکت در جنگ عذرخواست. در شمالی‌ترین نقطه اروپا، پادشاه نروژ، اینگه دوم، قول داد که در جنگ شرکت کند ولی مرگ وی در بهار ۱۲۱۷، مانع از این کار شد. همان شور و شوقی که اُلیور در آلمان ایجاد کرده بود، شوالیه‌های اتریش را برانگیخت تا با ادای سوگند، پادشاه صلیبی خود، دوک لئوپولد ششم، را همراهی کنند.
قدرتمندترین حاکمی که به فراخوان کلیسا جواب مثبت داد، فِرِدریش دوم، امپراتور مقدس روم و پادشاه سیسیل، بود. وی با اینکه بر سر مسئلهٔ حکومت آلمان با پاپ اختلاف پیدا کرد اما سرانجام در ژوئیه ۱۲۱۵ م در آخن تاج‌گذاری کرد و اعلان نمود که تلاش دارد تمامی منافعش را در راه سرزمین مقدس صرف نماید، اما درگیری وی با اُتوی چهارم در آلمان، وی را تا هنگام رسیدن کامل به قدرت در سال ۱۲۱۵، از اجرای این تعهد دور کرد. بدین ترتیب، عملاً تنها پادشاهی که به فرمان پاپ گردن نهاد و آماده حرکت به سمت شرق شد، آندراش دوم، پادشاه مجارستان بود که طلیعه‌دار ارتش صلیبی در جنگ پنجم شد.
در تدارک جنگ
تعداد محدودی از کسانی که پاپ تعیین کرده بود به بنادر ایتالیای جنوبی سفر کردند. در ماه اوت ۱۲۱۷ م، نیروهای بلغاری و اتریشی در آسپالاتو گرد آمدند. نیروهای لِئوپولد بلافاصله از راه دریا حرکت کردند اما سپاهیان بلغاری آن‌قدر زیاد بودند که پادشاه آنْدْراش مجبور شد عده‌ای را برای تهیهٔ کشتیِ اضافه به ونیز اعزام نماید. در فاصلهٔ اندکی پس از اتریشی‌ها، بلغارها نیز حرکت نمودند. صلیبیون اتریش و بلغارستان در عکا از کشتی پیاده شده و در آن‌جا دو سپاه کوچک‌تر به‌فرماندهی شاهزادهٔ انطاکیه، بوهموند چهارم و هیو، پادشاه قبرس به آن‌ها پیوستند. جان بِریَن، پادشاه اورشلیم نیز به آن‌ها ملحق گشت.
پس از جمع‌شدن نیروها در عکا، شورایی نظامی متشکل از پادشاهان و فرماندهان تشکیل شد و طرح‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفت. از جنگ صلیبی سوم به این سو، به‌طور کلی عقیده بر این بود که تنها راه فتح و حفظ اورشلیم، تصرف مصر — یعنی کانون قدرت مسلمانان و ایوبیان در منطقه — بود. در جریان جنگ صلیبی سوم در سال ۱۱۹۲ م ریچارد یکم بر این عقیده پافشاری نمود و طراحان جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ م نیز این طرح را انتخاب کردند، اما هیچ‌یک موفق به اجرای آن نگشتند. عدهٔ زیادی از جمله جان برین معتقد بودند که وقت آن رسیده‌است که طرح عملی شود؛ بنابراین پیشنهاد کردند بخشی از نیروهای صلیبی به شهر نابلس حمله کرده تا هدف اصلی، یعنی حمله به مصر پوشیده بماند. آنان حمله به مصر را تنها راه وارد آوردن شکست به مسلمانان در بلاد شام و بازپس‌گیری اورشلیم می‌دانستند. اجتماع‌کنندگان، به‌علت کمی تعداد نیروها و وجود نداشتن کشتی‌های لازم برای انتقال سربازان به دِمیاط، اجرای این طرح را به تعویق انداختند. اجتماع‌کنندگان طرح‌های دیگری را نیز بررسی کردند که حملهٔ مستقیم به اورشلیم یکی از طرح‌ها بود ولی مشخص گردید که به‌دلیل وجود نداشتن آب کافی برای نیروها در این شهر، امکان اجرای این طرح وجود ندارد. وقتی روشن شد که امکان حمله به دمیاط و اورشلیم وجود ندارد، تصمیم گرفتند به شهر دمشق حمله کنند ولی با تغییر برنامه، این برنامه لغو شد.
درگیری‌های پراکنده پاییز ۱۲۱۷
در ۶ نوامبر، نیروهای صلیبی از عکا خارج شده، راه مِرِج ابن عامر را پیش گرفتند. هنگامی که عادل، سلطان ایوبی، از حرکت ایشان باخبر شد، در مصر مستقر بود. وی فوراً رهسپار فلسطین شد و به شهر لُد و رمله رسید و سپس راه خود را به سوی نابلس ادامه داد، به این امید که در عین جالوت راه را بر صلیبیون ببندد. صلیبیون پس از آگاهی از رسیدن عادل، نقشهٔ خود را تغییر داده و رهسپار شهر بَیسان شدند. در همین حین، عادل نیز به سوی این شهر حرکت کرد تا مانع از پیشروی نیروها از جانب عکا گردد، بنابراین در ارتفاعات شهر مستقر شد و پیشروی نیروهای صلیبی را زیر نظر گرفت. با مشاهدهٔ برتری صلیبیون از جهت تعداد نیروها، عادل ترجیح داد از درگیری اجتناب کند؛ بنابراین عقب نشست و در مرج‌الصفر اردو زد و آمادهٔ دفاع از دمشق گردید.
وقتی صلیبیون به بَیسان رسیدند، آن را ویران ساختند. پس از آن، تصمیم به لشکرکشی به منطقهٔ مابین بانیاس و بَیسان گرفتند تا از آن‌جا عازم حوران شوند. نیروهای صلیبی پس از ۳ روز محاصره، شهر بانیاس را تسخیر کرده و سپس با غنایم فراوان و همراه داشتن اسرا به عکا بازگشتند. پس از سه روز استراحت در عکا، نیروها به سوی صیدا حرکت نمودند تا بدان حمله کنند. طی این حمله، نیروهای صلیبی شَقیف أرنون را ویران کرده و پس از آن در ۱۴ نوامبر مجدداً به عکا بازگشتند. همزمان با حملات بی‌برنامهٔ صلیبیون — که فقط موجب ویرانی و غارت شهرها می‌شد — عادل با رسیدن نیروهای کمکی، آماده‌سازی سپاه خود را برای مقابله با صلیبیون آغاز کرد و پسرش، المعظم عیسی را با سپاهی مجهز به نابلس فرستاد تا از رسیدن صلیبیون به اورشلیم جلوگیری نماید.
جان برین از این حملات بی‌برنامه راضی نبود. او به استفاده از نیروهای صلیبی در حملاتی که جز غارت و قتل نتایج مثبت دیگری نداشت، باور نداشت. وی در این هنگام، قلعهٔ باتور را که در نزدیکی عکا و نیروهای صلیبی بود، خطری بزرگ می‌دانست بنابراین طرح حمله و نابودی این قلعه را کشید و آن را با فرماندهان صلیبی مطرح کرد و فقط بوهموند چهارم پذیرفت که وی را در این راه همراهی کند. نیروهای نظامیِ جان در ۲۰ نوامبر به قلعه رسیدند و دو بار به آن یورش برده و با شکست مواجه شدند، بنابراین تصمیم به عقب‌نشینی گرفتند و همراه با عده‌ای اسیر در ۷ دسامبر به عکا بازگشتند. صلیبیون برای جبران این شکست تصمیم به گسترش حملات خود در منطقه گرفته و در نتیجه همزمان به شقیف‌آرنون، مرجعیون و منطقهٔ بِقاع حمله بردند، اما شکست نیروهای اعزامی در بِقاع سبب شد تا هنگام آغاز هجوم اصلی، یعنی حمله به مصر و دمیاط، صلیبیون دیگر به حملات پراکنده دست نزنند. در این اثنا آندراش پس از سفر به شرق مدیترانه و شرکت در چند جنگ کوچک، اعلام کرد که به میثاق گذشتهٔ خود وفا کرده‌است و با وجود تهدید سراسقف اورشلیم مبنی بر تکفیر وی، در ژانویه ۱۲۱۸ م راه بلغارستان را در پیش گرفت. هیو و بوهموند نیز پس از وی چنین کردند و به سرزمین‌های خود بازگشتند. بدین ترتیب، تنها لئوپولد ششم، دوک اتریش در شرق ماند. جدا شدن سپاه بلغاری ضربهٔ سنگینی برای جنگ صلیبی بود زیرا سپاه آن قدر کوچک شده بود که نمی‌توانست به اقدامی خطیر مبادرت ورزد. در این زمان تنها کاری که رهبران صلیبی می‌توانستند انجام دهند، این بود که منتظر نیروهای کمکی مانده و در این مدت سربازان را مشغول بازسازی استحکامات و خرده‌کاری‌های مختلف گردانند.
آمادگی برای حمله به مصر
عادل که پای به کهنسالی نهاده بود، تا آخرین لحظات امید داشت که صلیبیون پیمان صلح را نقض نکنند؛ به‌ویژه که روابطش با ونیزی‌ها نیز مستحکم گشته بود. وی در سال ۱۲۰۸ م با آنان قرارداد تجاری منعقد کرده بود و جانشینش در مصر، الکامل محمد نیز همچون پدر چنین امید داشت. در ۲۶ آوریل ۱۲۱۸ م و هنگامی که سران صلیبیون در عکا برای اشغال مصر در حال نقشه‌کشی بودند، نیروهای صلیبی به‌ترتیب وارد عکا گردیدند. در این هنگام تعداد نیروها نزدیک به ۳۰ هزار نفر برآورد می‌شد که شامل مجارها، اسکاندیناویایی‌ها، آلمانی‌ها، نیروهای قبرسی و نیروهای محلی می‌گردید.