cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پیرسختی
مراحل پیرسختی
برای نشان دادن مراحل پیرسختی از آلیاژ Al-Cu به عنوان مثال استفاده شده‌است. در سیستم Al-Cu حلالیت جامد مس در زمینه آلومینیومی محدود بوده و از حداکثر 5.65٪ وزنی آلیاژ در دمای ۵۴۸ درجه سانتی گراد، با کاهش دما کاهش یافته و به حدود ۱/۰٪ وزنی آلیاژ در دمای اتاق می‌رسد؛ بنابراین آلیاژی که درصد وزنی مس در آن کمتر از 5.65٪ وزنی آلیاژ است برای پیر سختی مناسب می‌باشد.
مرحله اول – عملیات محلول‌سازی : در این مرحله آلیاژ تا دمایی بالاتر از خط انحلال حرارت داده می‌شود و تا زمان معینی که تمام رسوبات سخت θ در زمینه نرم α حل گردد و محلول جامد α به وجود آید در آن دمای T نگهداری می‌کنند. در عملیات محلول‌سازی هیچگونه ذوبی نباید انجام شود، زیرا منجر به از دست رفتن خواص مکانیکی آلیاژ می‌شود.
مرحله دوم – سرد کردن سریع : بعد از عملیات محلول سازی، تنها فاز α در ساختار آلیاژ وجود دارد. با سرد شدن سریع، اتم‌ها فرصت کافی برای نفوذ به مکان‌های مناسب را برای هسته‌زایی نداشته و در نتیجه فاز θ توانایی تشکیل و رسوب در زمینه را نخواهد داشت. در این حالت ساختار و ترکیب شیمیایی در دمای پس از سرد کردن به صورت محلول جامد فوق اشباع α یعنی αss خواهد بود.
مرحله سوم – تشکیل رسوب و پیرسازی : در این مرحله محلول جامد فوق اشباع در دمایی بسیار پایین‌تر از دمای انحلال حرارت داده و زمان می‌دهیم تا عناصر محلول اضافی به مکان‌های جوانه زنی که همان عیوب شبکه مانند نابجایی، جاهای خالی و سایر عیوب شبکه‌ای مانند مرزدانه و … هستند نفوذ کرده و رسوباتی تشکیل دهند. با گذشت زمان رسوبات رشد نموده و فازهای نیمه پایدار GP به رسوبات پایدار تعادلی θ که به‌طور یکنواخت روی سطح پراکنده شده، تبدیل می‌شود. به‌طور کلی هدف از پیر سختی ایجاد رسوبات پراکنده، سخت و ریز در یک شبکه نرم است.
اثر عوامل مختلف روی پیرسختی
در این قسمت به بررسی پارامترهای مختلف مؤثر در استحکام دهی به روش پیر سختی می‌پردازیم.
اثر زمان پیرسازی
خصوصیات آلیاژ پیر سخت شونده به شدت تابع دما و زمان پیرسازی است. با گذشت زمان پیرسازی (مرحله سوم عملیات پیر سختی)، رسوبات جوانه زنی نموده و بر اثر نفوذ رشد می‌کنند. این رسوبات با رسیدن به بهترین توزیع و اندازه، حداکثر استحکام را در آلیاژ ایجاد می‌کنند. با افزایش زمان پیرسازی رسوبات ریزتر از بین رفته و رسوبات بزرگتری تشکیل می‌شود و در نتیجه استحکام آلیاژ کاهش می‌یابد.
اثر دمای پیرسازی
با افزایش دمای پیرسازی (مرحله سوم عملیات پیرسختی)، جوانه‌زنی و ایجاد رسوب به سرعت انجام شده و سختی به سرعت افزایش می‌یابد اما به دلیل بالا بودن دما، امکان رشد بیش از اندازه رسوبات و در نتیجه کاهش سختی وجود دارد.
تئوری‌های عملیات پیرسختی
دلیل افزایش سختی مواد پیر سخت شده رسوبات فاز ثانویه می‌باشد. این رسوبات جلوی حرکت نابجایی‌ها را در سرتاسر شبکه می‌گیرند. حضور رسوبات فاز دوم گاهی باعث اعواج شبکه می‌شود. این اعوجاج شبکه زمانی اتفاق می‌افتد که ذرات رسوب از نظر اندازه و کریستالوگرافی با اتم‌های میزبان تفاوت داشته باشند. ذرات رسوب کوچکتر، شبکه میزبان را به سمت تشکیل تنش کششی و ذرات رسوب بزرگتر شبکه میزبان را به سمت تنش فشاری هدایت می‌کند. عیوب نابجایی نیز یک میدان تنش ایجاد می‌کنند. بالای نابجایی یک تنش فشاری و پایین آن یک تنش کششی وجود دارد، در نتیجه یک انرژی برهم کنش منفی بین نابجایی‌ها و رسوباتی که تنش غیر هم نام دارند به وجود می‌آید، به عبارت دیگر نابجایی‌ها جذب رسوبات می‌شوند. از طرفی، یک انرژی برهم کنش مثبت بین نابجایی‌ها و رسوباتی که میدان تنشی یکسانی دارند به وجود می‌آید که باعث دفع نابجایی‌ها توسط رسوب می‌شوند. ذرات رسوب همچنین به تغییر موضعی ساختار ماده نیز کمک می‌کنند. نابجایی‌ها توسط نواحی با سفتی بیشتر دفع می‌شوند و از طرف دیگر اگر رسوب‌سازی باعث شود که قسمتی از ماده نرم‌تر شود، نابجایی‌ها به آن سمت جذب می‌شوند. علاوه بر این نابجایی برای عبور از رسوب می‌تواند رسوب را برش دهد، این عمل باعث افزایش در سطح رسوب می‌شود. در نتیجه برش رسوب ناحیه ساخته شده برابر می‌شود با:
که در آن r شعاع رسوب و b اندازهٔ بردار برگرز است. به دلیل افزایش سطح، افزایش در انرژی سطحی برابر می‌شود با:
که در آن γs انرژی سطحی می‌باشد. نابجایی‌ها به جای برش رسوب همچنین می‌توانند رسوبات را دور بزنند و از آن‌ها عبور نمایند.
نحوهٔ ایجاد رسوب و انواع و عوامل مؤثر بر آن
تشکیل رسوب و اندازهٔ ذرات آن و در نتیجه میزان سختی بدست آمده به عواملی مانند زمان و درجهٔ حرارت و… بستگی دارد و برای رسیدن به سختی مورد نظر نیاز به کنترل این پارامترها می‌باشد. چنانچه عملیات رسوب دادن در درجهٔ حرارت معمولی محیط صورت گیرد چون عمل رسوب دادن و سخت شدن با گذشت زمان صورت گرفته‌است آن را «پیر شدن» یا «کهنه شدن» و سختی حاصل را پیرسختی گویند ولی اگر آلیاژ فوق اشباع را برای مدتی در دمای پایین‌تری نگه دارند بدین ترتیب عمل تشکیل رسوب سریع تر انجام شده و در نتیجه در زمان کوتاه تری می‌توان به استحکام و سختی مورد نظر رسید این فرایند را <<پیر کردن مصنوعی» و سختی حاصل را «پیر سختی مصنوعی» گویند.
رسوبات بر دو نوع می‌باشند: مورد دوم در برابر تغییر دما مقاوم است در حالی که مورد اول ممکن است در اثر تغییر دما در بدنهٔ اصلی حل شود و سختی را کم یا زیاد کند.
دیگر عوامل مؤثر در استحکام بخشی رسوبی عبارت اند از: که مهم‌ترین آن‌ها اندازه و کسر حجمی رسوبات است.
نحوهٔ عملکرد رسوبات برای افزایش استحکام
عوامل مؤثر بر نوع سازوکار افزایش استحکام : اگر استحکام رسوبات از حدی کمتر باشد توسط نابه‌جایی بریده می‌شود (shearing) ولی اگر استحکام آن‌ها از حد مشخص شده‌ای بیشتر باشد دیگر نا به جایی توان بریدن آن را ندارد و پشت رسوب گیر کرده و حلقه‌ای به دور آن ایجاد می‌کند(orowan looping). (شکل ۱)
اگر فاز رسوب همان شبکهٔ کریستالی را داشته باشد که فاز زمینه دارد، رسوب و زمینه را هم‌سیما (coherent) گویند. هر چه رسوب قطر کوچک‌تری داشته باشد (ریزتر باشد) احتمال هم سیمایی بیشتر است. هنگامی که نا به جا یی به رسوب هم سیما می‌رسد از آن جا که شبکهٔ کریستالی رسوب و ماتریس هم جهت است می‌تواند در شبکهٔ کریستالی رسوب هم حرکت کند و در آن یک برش را به وجود آورد پس هرچه قطر رسوب بیشتر باشد چون هم سیمایی کم‌تر می‌شود امکان حرکت نا به جایی در شبکه بلوری رسوب کم‌تر می‌شود و برش زدن رسوب توسط نا به جایی انرژی بیشتری را می‌طلبد و در نتیجه سختی افزایش بیشتری نسبت به رسوب با قطر کمتر دارد.
هنگامی که شبکهٔ بلوری رسوب و ماتریس هم سیما نباشند در این صورت امکان حرکت نا به جایی در شبکه رسوب وجود ندارد و برش در رسوب ایجاد نمی‌شود در این حالت نا به جایی شبکهٔ کریستالی رسوب را دور می‌زند و یک حلقه پشت آن باقی می‌گذارد. در کسر حجمی ثابت از رسوبات هر چه قطر رسوب‌ها بیشتر شود فاصلهٔ آن‌ها هم از هم بیشتر و بیشتر می‌شود و در نتیجه نا به جایی برای ایجاد حلقه و کمانش انرژی کمتری نیاز دارد در نتیجه افزایش قطر رسوب‌ها در کسر حجمی ثابت باعث کمتر شدن افزایش استحکام در ماده می‌شود.
چنانچه بخواهیم هر دو روش افزایش استحکام توسط رسوبات یعنی shearing و orowan looping را با هم مورد برسی قرار دهیم می‌توان گفت که در قطرهای کوچک مکانیزم برش فعال می‌شود (قسمت سمت چپ شکل ۲) و در قطرهای بزرگ رسوب، مکانیزم افزایش استحکام، ایجاد حلقهٔ نا به جایی در پشت رسوب است. (قسمت سمت راست شکل ۲) با توجه به این که در مکانیزم اول افزایش قطر و در مکانیزم دوم کاهش آن باعث افزایش استحکام ماده می‌شود نتیجه می‌شود که حد خاصی وجود دارد که در آن قطر رسوب باعث ایجاد بیشترین استحکام می‌شود که این نقطه محل تقاطع دو نمودار shearing و orowan looping (bowing) در شکل ۲ است.
اگر نابجایی‌ها برای عبور از رسوبات میان آن‌ها را برش دهند و عبور کنند
که در آن τ استحکام ماده، r شعاع رسوبات فاز ثانویه، γ انرژی سطحی، b اندازه بردار برگرز و L فاصله بین نقاط پین شده‌است. این معادله نشان می‌دهد که استحکام متناسب با شعاع رسوبات فاز ثانویه می‌باشد. این بدان معناست که برای نابجایی برش رسوبات با شعاع کوچکتر آسان‌تر است. هرچه اندازه رسوبات فاز ثانویه بزرگتر شود ذرات جلوی حرکت نابجایی را می‌گیرند و به‌طور فزاینده‌ای برای رسوبات دشوار می‌شود که ماده را برش دهند. به عبارت دیگر استحکام ماده با افزایش r، افزایش میابد.
اگر نابجایی‌ها برای عبور از رسوبات آن‌ها را دور بزنند
مشاهده نمودار هر دو معادله نشان می‌دهد که در یک شعاع بحرانی رسوب، نهایت استحکام اتفاق می‌افتد. این شعاع معمولاً ۵ الی ۳۰۰ نانومتر می‌باشد.
افزایش کار سختی بسته به نوع سازوکار افزایش استحکام متفاوت است:
توان کار سختی (شیب افزایش استحکام بعد از منطقهٔ الاستیک) برای یک رسوب که بریده می‌شود تقریباً مانند ماده‌ای است که در آن رسوب وجود ندارد اما وجود این نوع رسوب استحکام ماده را به شدت افزایش می‌دهد اما شیب و نرخ این افزایش همان‌طور که گفته شد کم است.
در حالت orowan looping هر چند که در ابتدا استحکام را به اندازه حالت shearing افزایش نمی‌دهد اما در عوض توان کار سختی بسیار زیاد است زیرا در این حالت یک نا به جایی نسبت به نا به جایی قبل از خود باید انرژی بیشتری صرف کند چون باید حلقه‌ای به دور رسوب و نابه‌جایی‌های قبلی ایجاد نماید.
موارد کاربرد
سخت کردن رسوبی بهترین روش برای افزایش استحکام فلزات غیر آهنی می‌باشد و دارای اهمیت زیادی در صنعت است و به خصوص در آلیاژهای آلومنیوم مورد استفاده قرار می‌گیرد زیرا می‌توان عملیاتی از قبیل شکل دادن را در جایی که جسم در فاصلهٔ بین عمل تبرید و عمل رسوب به سر می‌برد و هنوز نرم است انجام داد. برای مثال می‌توان از میخ پرچ‌های آلیاژهای آلومنیوم مانند (آلومنیوم با مس، منیزیوم، روی، سیلیسیوم ،نیکل و …) که در هواپیماسازی به کار می‌روند نام برد. این میخ پرچ‌ها را پس از تبرید برای جلوگیری از انجام عملیات رسوب تا موقع کار برد در دمای پایین نگهداری می‌کنند. در نتیجه هنگام پرچ کردن نرم بوده و به راحتی شکل داده می‌شوند و سپس می‌توان آن‌ها را به استحکام مورد نظر رساند.
خلاصه
برای افزایش استحکام در فلزات راه‌های متعددی وجود دارد که یکی از مؤثرترین آن‌ها ایجاد رسوب است. رسوبات با ایجاد مانع در برابر حرکت نا به جایی‌ها ی موجود در شبکه بلوری ماده زمینه استحکام را افزایش می‌دهند. برای این امر دو مکانیزم وجود دارد یکی بریده شدن توسط نا به جایی و دیگری ایجاد حقله‌ای از نا به جایی‌ها به دور رسوبات که هر کدام تحت شرایطی فعال می‌شوند شده و استحکام را افزایش می‌دهد.
تزویر (مجموعه تلویزیونی)
تزویر (Distorted; ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی نام گونگ مین، اوم جی وون، یو جون سانگ، جون هه بین و مون سونگ-گون است. این مجموعه از ۲۴ ژوئیه تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۷، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس پخش شد.
خلاصه داستان
این مجموعه داستان خبرنگارانی را روایت می‌کند که در تلاش برای یافتن حقیقت فسادهای جامعه هستند.
یانار سو
یانار سو (Janar Soo؛ زادهٔ January 17, 1991) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو اشاره کرد.
پتریک ام. شنهن
'''پَتریک ام. شَنَهَن''' (Patrick M. Shanahan؛ زادهٔ June 27, 1962) قائم مقام وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا در دولت دونالد ترامپ، و بیزنس‌من سابق است. ترامپ او را به عنوان کفیل وزیر دفاع و جایگزین جیمز متیس از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ ترفیع مقام داده‌است. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ شنهن معاون وزیر دفاع بود، وی قبلاً ۳۰ سال در شرکت کشاورزی در هوا فضا و صنایع دفاعی کشاورزی آمریکا بوئینگ در سمت‌های مختلف خدمت کرد و پیشتر نایب رئیس ارشد زنجیره تأمین و بهره‌برداری حبوبات این شرکت بوده‌است. ترامپ در ۹ مه ۲۰۱۹ شنهن را برای کسب رای اعتماد به عنوان وزیر دفاع معرفی کرد این تصمیم در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹، زمانی که شنهن اعلام انصراف داد، لغو گردید، و ترامپ مارک اسپر را به عنوان وزیر دفاع ایالات متحده اعلام کرد.
موشاتاغ
موشاتاغ (Մոշաթաղ) یک روستا در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
آلفونسو برشا
آلفونسو برشا (Alfonso Brescia؛ January 6, 1930 – 1930:1:6, June 6, 2001) یک کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به شب‌های داغ دون ژوان، نبرد ربات‌ها، «شورش گارد پرتورین» و «انسان دیوصفت در فضا» اشاره کرد.
سوردجا
سورجا (به لاتین: Sordzha) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغجه‌آباد واقع شده است.
جنگل شمال‌شرقی برزیل
جنگل شمال‌شرقی برزیل (به پرتغالی: Northeastern Brazil restingas) یک منطقهٔ مسکونی و جنگل در برزیل است که در مارانیائو واقع شده‌است.
والیبال قهرمانی مردان جهان ۱۹۶۰
والیبال قهرمانی مردان جهان ۱۹۶۰ چهارمین دوره از رقابت‌های قهرمانی جهان می‌باشد که از ۲۸ اکتبر تا ۱۱ نوامبر ۱۹۶۰ در ریو دو ژانیرو، برزیل برگزار گردید.
لاسفیدار
لاسفیدار، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
وولودیمیر لوکاشنکو
وولودیمیر لوکاشنکو (Володимир Лукашенко؛ زادهٔ February 14, 1980) شمشیرباز اهل اوکراین است.
بیهاری‌پور (باریسال)
بیهاری‌پور یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
بک بنت
بک بنت (Beck Bennett؛ زادهٔ October 1, 1984) هنرپیشه، صداپیشه، کمدین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به زولندر ۲، خرس بریگزبی اشاره کرد.
ویلیام ادوین استارک
ویلیام ادوین استارک زاده ۱۸۱۴ در ویرجینیا، یکی از فرماندهان ارتش ایالات مؤتلفه در طول جنگ داخلی آمریکا بود. وی پیش از آغاز نبرد به عنوان یک دلال پنبه در شهرهای موبیل، آلاباما و نیواورلئان فعالیت داشت. با آغاز جنگ داخلی به ارتش جنوب پیوست و با درجه سرهنگ دومی در هنگ ۶۰ پیاده‌نظام ویرجینیا مشغول خدمت شد. وی در ششم اوت ۱۸۶۲ به دلیل حضور مؤثر در جنگ نبرد هفت روزه به درجه سرتیپی ارتقا پیدا کرد. وی پس از زخمی شدن ژنرال ویلیام تالیافرنو به فرماندهی یک تیپ از ارتش ژنرال استونوال جکسن برگزیده شد. وی در ۱۷ سپتامبر در طی نبرد آنتی تام در سه نوبت زخمی شد که سرانجام باعث مرگ وی گردید. آرامگاه وی در آرامستان هالیوود در ریچموند است.
بیل هینزمن
بیل هینزمن (Bill Hinzman؛ October 24, 1936 – 1936:10:24, February 5, 2012) هنرپیشه و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شب مردگان زنده اشاره کرد.
سایمون سوت
سایمون سوت (Saimon Sutt؛ زادهٔ April 12, 1995) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
گیاه‌پارچ ماسوالا
گیاه‌پارچ ماسوالا ، یکی از دو گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها در ماداگاسکار می‌باشد. گیاه‌پارچ ماسوالا فقط در شرق ماداگاسکار شناخته شده است. در شبه جزیره ماسوالا (Masoala National Park) و منطقه کوه آمباتو رخ می دهد. از باتلاق‌های نخل‌پیچ و خزه پوده‌زار، برآمدگی‌های کوهستانی و پوشش گیاهی خشکی‌زی ثبت شده است. گیاه‌پارچ ماسوالا گونه‌ای دشتی است که از ارتفاع ۰ تا ۴۰۰ متری رشد می‌کند.
لاریسی
لاریسی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
تسامدزور
تسامدزور (Ծամձոր) یک روستا در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است.
جنگل وپر
جنگل وپر (به آلمانی: Weper) یک رشته‌کوه در آلمان است که در نورتایم (ناحیه) واقع شده‌است. جنگل وپر ۳۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نسل سوم نویسندگان پس از جنگ
نسل سوم نویسندگان پس از جنگ یک طبقه‌بندی در ادبیات ژاپنی مدرن برای گروه‌بندی نویسندگانی است که بین سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۵ در صحنه ادبی پساجنگ ظاهر شدند.
شوساکو اندو، یکی از اعضای نسل سوم یک بار گفت: "در آن روزها، اگرچه ما جایزه آکوتاگاوا را یکی پس از دیگری دریافت کرده بودیم، به سختی کسی انتظار داشت که نویسنده بزرگی شویم. چنان تصور می‌کردیم که گویی به زودی توسط دنیای ادبی فراموش خواهیم شد. دقیقاً، تقریباً همه مردم شروع به شناخت جایزه آکوتاگاوا نکردند تا اینکه ایشیهارا شینتارو جایزه را برد و رسانه‌های جمعی را دور زد و افکار عمومی را به عنوان اولین مانیفست یکی از نسل پس از جنگ تحریک کرد.
با این حال، با وجود این، این نسل نقش مهمی در ادبیات ژاپن گذاشته‌است. آثار شوساکو اندو به‌طور خاص به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شده‌اند و به‌طور گسترده در ایالات متحده آمریکا، فرانسه و آلمان خوانده می‌شوند.
پس از این نسل، نویسندگان غالب و مختلفی مانند شینتارو ایشیهارا، موریو کیتا، و کنزابورو اوئه ظاهر شدند.
دی‌اس‌پی مدیا
دی‌اس‌پی مدیا (DSP Media) شرکت فیلم‌سازی کره‌ای است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
آریرانگ تی‌وی
آریرانگ تی‌وی (Arirang TV; 아리랑 TV، نویسه گردانی: Arirang tibeui) یک شبکه تلویزیونی کره جنوبی به زبان انگلیسی مستقر در سئول و با هدف مخاطب‌های خارج از کشور می‌باشد. این شبکه توسط بنیاد پخش بین‌المللی کره اداره می‌شود و از نظر مالی توسط وزارت فرهنگ، ورزش و جهانگردی کره جنوبی حمایت می‌شود. این شبکه که در ۱۰۳ کشور به روی آنتن می‌رود، هدف ارائهٔ یک دیدگاه گسترده و آموزنده از امور شبه جزیرهٔ کره و نیز مسائل جهانی از دیدگاه جهانی دارد.
این شبکه برنامه‌های متفاوتی را در کشورهای مختلف پخش می‌کند، اما به‌طور کلی اخبار، برنامه‌های فرهنگی، برنامه‌های آموزشی و مستندها را پخش می‌کند.
برنامه‌های خبری اصلی آن، گزارش‌های مربوط به وضعیت فعلی و مصاحبه‌های عمیق با متخصصان جهانی و افراد برجسته را نشان می‌دهد.
کامو اودومیان
کامو بابی اودومیان (Կամո Բաբիի Ուդումյան؛ زادهٔ – درگذشته September 3, 2011) یک دیپلمات، و سیاستمدار اهل ارمنستان که بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ وزیر امور خارجه ارمنستان شوروی بود.
ویلیام اوکانر (شمشیرباز)
ویلیام اوکانر (William O'Connor؛ ۲۳ مه ۱۸۶۴ – ۱۶ ژانویه ۱۹۳۹) شمشیرباز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
لارسی
لارسی، نوعی فونت یا خط است، برای نگارش به زبان فارسی لارسی، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
جنگل‌های مرطوب نیمه‌حاره‌ای هندوچین شمالی
جنگل‌های مرطوب نیمه‌حاره‌ای هندوچین شمالی (به لاتین: Northern Indochina subtropical moist forests) یک منطقهٔ مسکونی و جنگل در چین است.
لاریزو
لاریزو، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
باس ورویلن
باس ورویلن (Bas Verwijlen؛ زادهٔ October 1, 1983) شمشیرباز اهل هلند است.
اتحادیه گمرکی اتحادیه اروپا
اتحادیه گمرکی اتحادیه اروپا یک اتحادیهٔ گمرکی مشتمل بر کشورهای عضو اتحادیه اروپا، موناکو و برخی از قلمروهای وابسته به بریتانیا است که عضو اتحادیه اروپا نیستند. برخی از سرزمین‌های غیرمتصل اتحادیه اروپا در اتحادیه گمرکی مشارکت ندارند که این مسأله معمولاً به دلیل جدا بودن آنها از لحاظ جغرافیایی است. اتحادیهٔ اروپا به غیر از اتحادیهٔ گمرکی خود، با کشورهای آندورا، سان مارینو و ترکیه هم از طریق توافق‌های دوجانبه اتحادیهٔ گمرکی دارد اما این توافق‌ها شامل همهٔ کالاها نمی‌شود.
اتحادیهٔ گمرکی یکی از اساسی‌ترین دلایل تشکیل اتحادیهٔ اروپا از زمان تشکیل آن در سال ۱۹۵۸ تحت عنوان جامعهٔ اقتصادی اروپا بوده است. میان کشورهای عضو اتحادیهٔ گمرکی هیچ تعرفه یا مانع غیرتعرفه‌ای وجود ندارد و بر خلاف مناطق تجارت آزاد، اعضای این اتحادیه بر همهٔ کالاهایی که از خارج به این اتحادیه وارد می‌شوند، تعرفهٔ یکسان می‌بندند.
کمیسیون اروپا به نمایندگی از کل کشورهای عضو در قراردادهای تجاری بین‌المللی (مثل توافقنامه جامع تجاری و اقتصادی با کانادا) مذاکره می‌کند و کشورهای عضو به تنهایی وارد این مذاکرات نمی‌شوند. همچنین این اتحادیه با سازمان تجارت جهانی هم به صورت یک کل واحد طرف می‌شود و همهٔ اختلافات تجاری از طریق همین اتحادیهٔ حل و فصل می‌گردد.
پی‌یرو ویدا
پی‌یرو ویدا (Piero Vida؛ August 5, 1938 – ۱۹۸۷) هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ۱۹۰۰، هتلبان شب، یک نابغه، دو شریک و یک ساده‌دل، اسکی مارپیچ، نوستالژیا، اعدام، قرمز تیره، گالیلئو، کارگر بازنده است، و مادام کاملیا اشاره کرد.
صاعقه سیاه
صاعقه سیاه یک فیلم اکشن به نویسندگی و کارگردانی مارک ویلیامز و با بازی لیام نیسون که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این فیلم در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۲ در ایالات متحده منتشر شد و نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد. همچنین فروش کمی داشت و در مقابل بودجهٔ ۴۳ میلیون دلاری خود ۱۵ میلیون دلار فروخت.
داستان
یک مأمور اف‌بی‌آی به نام تراویس بلاک، وظیفه او این است که مأموران مخفی را در موقعیت‌های خطرناک نجات دهد. او متوجه توطئه‌ای می‌شود که شهروندان آمریکایی را مورد هدفی مرگبار قرار خواهد داد. بلاک نه تنها باید عاملین این توطئه را پیدا کند، بلکه باید حقیقت را نیز کشف کند. حقیقتی که ممکن است خیلی چیزها را تغییر دهد.
فیلم‌برداری
فیلم‌برداری اصلی فیلم در نوامبر سال ۲۰۲۰ در ملبورن، استرالیا آغاز شد. در ژانویه ۲۰۲۱ اعلام شد که یک صحنه تعقیب و گریز ماشین در کانبرا فیلمبرداری می‌شود.
بازخورد
تماشاگرانی که در نظرسنجی پست‌ترک شرکت کردند به این فیلم ۵۸ درصد امتیاز مثبت دادند و ۳۹ درصد گفتند که قطعاً آن را توصیه می‌کنند.
یانار تالتس
یانار تالتس (Janar Talts؛ زادهٔ April 7, 1983) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پالاسانسترو وارزه و تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
بلک ثوت
بلک ثوت (Black Thought؛ زادهٔ October 3, 1971) خواننده رپ و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به درون، برخیز اشاره کرد.
جزایر دلانگ
جزایر دِلانگ مجمع‌الجزایری است غیرمسکونی در منطقه قطبی شمال خاور دور روسیه.
جزایر دلانگ اغلب به عنوان بخشی از جزایر سیبری نو به‌شمار می‌آیند. بخشی از مساخت این جزیره‌ها با یخچال طبیعی پوشیده شده است.
اینچئون ترانزیت
اینچئون ترانزیت (Incheon Transit) شرکت ترابری ریلی کره‌ای است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
هاخلو
هاخلو (به ارمنی: Հախլլու) یک روستا در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است. هاخلو ۱۰۱ نفر جمعیت دارد.
مدرسه میرعرب
مدرسهٔ میرعرب یک مدرسهٔ دینی‌ست که میان سال‌های ۱۵۳۰-۱۵۳۶ میلادی در دورهٔ فرمان‌روایی خانات بخارا (۱۵۰۰-۱۷۸۵ میلادی) به دست شیخ «عبدالله النقشبندی الیمنی» نامــوَر به امیر عرب در شهر بخارا در ازبکستان ساخته‌شد.
مدرسهٔ میرعرب دربردارندهٔ کلاس‌های درس و خوابگاه برای دانش‌آموزان بود. دورهٔ دانش‌آموزی در مدرسهٔ میرعرب ۹ سال بود که در دو گام انجام می‌گرفت. دانش‌آموزان در این مدرسه تجوید، حدیث، فقه و تاریخ اسلام و دو زبان عربی و فارسی می‌آموختند. در دورهٔ کمونیسم نیز زبان روسی، تاریخ ملت‌های اتحادیهٔ جماهیر شوروی، قانون کمونیسم و ورزش نیز به این درس‌ها افزوده‌شد.
این مدرسه امروزه موزه شده‌است. سازمان یونسکو از سال ۱۹۹۳ میلادی این مدرسه را در فهرست میراث جهانی گنجاند.
جنگل‌های مدیترانه‌ای کریمه
جنگل‌های مدیترانه‌ای کریمه (به لاتین: Crimean Submediterranean forest complex) یک منطقهٔ مسکونی و جنگل در روسیه است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است.
هرم جدکاری ایسیسی
هرم جدکاری ایسیسی یک هرم مصر باستان است که در سقاره در شمال مصر واقع شده‌است. این بنا در طول سلسله پنجم پادشاهی قدیم ساخته شده‌است و به دلیل طراحی منحصر به فرد خود از جمله ورودی کوچکتر از حد معمول و یک حیاط بزرگ قابل توجه است. این هرم در ابتدا حدود ۵۲ متر ارتفاع داشت، اما امروزه فقط سطوح پایین‌تر آن باقی مانده‌است. با وجود این، این هرم هنوز منظره ای چشمگیر و گواهی بر مهارت‌های معماری پیشرفته مصریان باستان است. داخل هرم دارای مجموعه ای از راهروها، اتاقک‌ها و گذرگاه‌هایی است که نمونه ای از ساخت اهرام مصر است.
ورودی اصلی هرم در ضلع شمالی قرار دارد و به یک راهروی نزولی منتهی می‌شود که با بلوک‌های گرانیتی بزرگ پوشیده شده‌است. این راهرو به یک اتاق تدفین منتهی می‌شود که در پایه هرم قرار دارد. اتاق تدفین از سنگ آهک ساخته شده و دارای هفت طاقچه مستطیل شکل در امتداد دیوارها است که احتمالاً برای نگهداری وسایل تدفین استفاده می‌شده‌است.
اتاق تدفین از طریق یک سری گذرگاه به چهار اتاق دیگر متصل می‌شود. گمان می‌رود این اتاق‌ها برای تهیه و نگهداری وسایل تدفین و نذورات فرعون استفاده می‌شده‌است.
به‌طور کلی، داخل هرمهرم جدکاری ایسیسی نگاهی اجمالی به شیوه‌های معماری و مذهبی مصر باستان ارائه می‌دهد. این یک دستاورد قابل توجه مهندسی و طراحی است که در آزمون زمان مقاومت کرده‌است.
کارلو ماتساکوراتی
کارلو ماتساکوراتی (Carlo Mazzacurati؛ March 2, 1956 – January 22, 2014) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به خاطرات عزیز اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شیر نقره‌ای شده‌است.
ادوکسابان
ادوکسابان (Edoxaban) (با نام تجاری Lixiana)، یک داروی ضدانعقاد و یک مهارکننده مستقیم فاکتور Xa است. ادوکسابان از راه دهان تجویز می‌شود.
ترکیبآان با وارفارین عوارض جانبی دارویی کمتری دارد.
این دارو در ژوئیه ۲۰۱۱ در ژاپن برای پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی به دنبال جراحی ارتوپدی اندام تحتانی تأیید شد. همچنین در ژانویه ۲۰۱۵ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای پیشگیری از سکته مغزی و آمبولی سیستمیک سیستم عصبی غیر مرکزی تأیید شد. در ژوئن ۲۰۱۵ برای استفاده در اتحادیه اروپا تأیید شد. ادوکسابان در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی قرار دارد.
کاربرد پزشکی
در اتحادیه اروپا، ادوکسابان برای جلوگیری از لخته شدن خون در افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه‌ای که حداقل یک عامل خطر مانند سکته قبلی، فشار خون بالا (فشار خون بالا)، دیابت، نارسایی احتقانی قلب یا وجود دارند در سن ۷۵ سال یا بیش‌تر و همچنین برای درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه و جلوگیری از بروز دوباره هر یک از اینها به کار می‌رود.
موارد منع مصرف
ادوکسابان اغلب در افراد منع مصرف دارد:
ادوکسابان توسط مهارکننده‌های قوی P-glycoprotein (P-gp) زیر تقویت می‌شود: سیکلوسپورین، دروندارون یا اریترومایسین یا کتوکونازول. مصرف همزمان این داروها و ادوکسابان ممکن است به دوزهای ۳۰ میلی‌گرمی ادوکسابان (به جای ۶۰ میلی‌گرم) نیاز داشته باشد. اثربخشی ادوکسابان ممکن است در صورت استفاده از القاء کننده‌های قوی P-gp مانند فنی‌توئین، کاربامازپین، فنوباربیتال یا خار مریم کاهش یابد. در صورت استفاده از این داروها با ادوکسابان، احتیاط توصیه می‌شود.
با ضد پلاکت‌ها، NSAIDها، SSRIها و SNRIها تعامل دارد.
پایین‌تر از وارفارین در فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای با کلیرانس کراتینین (CrCl) بیشتر از ۹۵ میلی‌لیتر در دقیقه.
اثرات نامطلوب
ممکن است از هر ۱۰۰۰ نفر ۱ نفر را تحت تأثیر قرار دهد: خونریزی در عضلات، مفاصل، شکم، قلب یا درون جمجمه.
مصرف بیش از حد
مصرف بیش از حد ادوکسابان می‌تواند باعث خونریزی جدی شود. تا آوریل ۲۰۲۱ هیچ پادزهر تأیید شده‌ای برای مصرف بیش از حد ادوکسابان وجود ندارد. همودیالیز به میزان قابل توجهی در پاکسازی ادوکسابان کمک نمی‌کند. آندگزانت آلفا به عنوان یک پادزهر برای مصرف بیش از حد ادوکسابان مورد مطالعه قرار گرفته‌است، اما تنها از سال ۲۰۱۹ برای معکوس کردن اثرات ریواروکسابان و آپیکسابان توسط FDA و EMA تأیید شده‌است.
مکانیسم عمل
ادوکسابان یک مهارکننده مستقیم، انتخابی، برگشت‌پذیر و رقابتی عامل انسانی Xa با مقدار ثابت مهاری (Ki) ۰٫۵۶۱ نانومولار است. در انعقاد، فاکتور مهار نشده Xa یک کمپلکس پروترومبیناز با فاکتور Va روی سطوح پلاکتی تشکیل می‌دهد. پروترومبینازها پروترومبین‌ها را به ترومبین تبدیل می‌کنند. ترومبین‌ها فیبرینوژن‌های محلول در خون را به فیبرین‌های نامحلول تبدیل می‌کنند که اجزای اصلی لخته‌های خون هستند.
فارماکوکینتیک
در انسان، دوزهای خوراکی ۱۵۰–۱۵ میلی‌گرم ادوکسابان ۱–۲ ساعت پس از مصرف به بیشینه غلظت خود در خون می‌رسد. با دوزهای ۶۰ میلی‌گرمی از ایزوتوپ نشان‌دار ادوکسابان، ۹۷ درصد از کل تابش پس از تجویز خوراکی، ۶۲ درصد از مدفوع و ۳۵ درصد از ادرار شناسایی شد. ۴۹٪ از کل تشعشعات مدفوع و ۲۴٪ از ادرار از ادوکسابان و بقیه از متابولیت‌های آن بود.
متابولیسم بیشتر از طریق CES1، CYP3A4، CYP3A5 و هیدرولیز آنزیمی انجام می‌شود. CES1 کربن‌های آمید ثالثیه کربونیل ادوکسابان‌ها را به گروه‌های اسید کربوکسیلیک اکسید می‌کند. CYP3A4 و CYP3A5 ادوکسابان‌ها را از طریق هیدروکسیلاسیون یا دی متیلاسیون اکسید می‌کنند. در هیدرولیز، بخش ۲-آمینو-۵~کلروپیریدین ادوکسابان حذف می‌شود. گلوکورونیداسیون به میزان کمتری از طریق گلوکورونوزیل ترانسفرازها رخ می‌دهد.
آزمایش غیراخلاقی انسانی در ایالات متحده
آزمایش‌های متعددی که در ایالات متحده بر روی آزمایش‌های انسانی انجام شد، غیراخلاقی تلقی می‌شوند، زیرا به‌طور غیرقانونی یا بدون اطلاع، رضایت یا رضایت آگاهانه آزمودنی‌ها انجام شده‌اند. چنین آزمایش‌هایی در طول تاریخ آمریکا انجام شد، اما بیشتر آنها در قرن بیستم انجام شد. این آزمایش‌ها شامل قرار گرفتن انسان در معرض بسیاری از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی (از جمله عفونت‌های ناشی از بیماری‌های کشنده یا ناتوان‌کننده)، آزمایش‌های تشعشعهای انسانی، تزریق مواد شیمیایی سمی و رادیواکتیو، آزمایش‌های جراحی، آزمایش‌های بازجویی و شکنجه، آزمایش‌هایی که شامل مواد تغییردهنده ذهن بود. بسیاری از این آزمایش‌ها بر روی کودکان، بیماران و افراد ناتوان ذهنی، اغلب تحت عنوان «درمان پزشکی» انجام شد. در بسیاری از تحقیق‌ها، بخش بزرگی از افراد فقیر، اقلیت‌های نژادی یا زندانی بودند.
بسیاری از این آزمایش‌ها قوانین ایالات متحده را نقض می‌کردند. برخی دیگر توسط سازمان‌های دولتی یا عناصر سرکش آن، از جمله مراکز کنترل بیماری، ارتش ایالات متحده، و آژانس اطلاعات مرکزی حمایت می‌شدند، یا توسط شرکت‌های خصوصی که در فعالیت‌های نظامی شرکت داشتند، حمایت مالی می‌شدند. برنامه‌های تحقیق‌های انسانی معمولاً بسیار محرمانه بود و بدون اطلاع یا مجوز کنگره انجام می‌شد و در بسیاری از موارد اطلاعات مربوط به آنها تا سالها پس از انجام تحقیق‌ها منتشر نمی‌شد.
پیامدهای اخلاقی، حرفه ای و قانونی این امر در جامعه پزشکی و علمی ایالات متحده بسیار قابل توجه بود و منجر به بسیاری از مؤسسات و سیاست‌هایی شد که تلاش کردند تا اطمینان حاصل کنند که تحقیق‌ها آتی در مورد موضوع انسانی در ایالات متحده اخلاقی و قانونی خواهد بود. خشم عمومی در اواخر قرن بیستم به دلیل کشف آزمایش‌های دولتی بر روی انسان‌ها منجر به تحقیق‌ها و جلسات متعدد کنگره شد، از جمله کمیته کلیسا و کمیسیون راکفلر، هر دو در سال ۱۹۷۵، و کمیته مشورتی آزمایش‌های تشعشعهای انسانی در سال ۱۹۹۴.
در طول دهه ۱۸۴۰، جی. ماریون سیمز، که اغلب از او به عنوان "پدر علم زنان " یاد می‌شود، بدون بیهوشی بر روی زنان برده شده آفریقایی آزمایش‌های جراحی انجام داد. این زنان - که یکی از آنها ۳۰ بار تحت عمل جراحی قرار گرفت - در نهایت به دلیل عفونت‌های حاصل از آزمایش‌ها جان خود را از دست دادند. دوره‌ای که سیمز بر روی برده‌های زن عمل می‌کرد، بین سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۹، دوره‌ای بود که طی آن عمل جدید بیهوشی به‌عنوان ایمن و مؤثر پذیرفته نشد. برای یک آزمون تئوری‌های او در مورد علل تریسموس در نوزادان، سیمز آزمایش که در آن او با استفاده از یک کفاش انجام درفش به حرکت در اطراف استخوان‌های جمجمه از نوزادان زنان به بردگی گرفته شده. ادعا شده‌است که او زنان را در آزمایش‌های جراحی خود به مورفین معتاد کرده‌است و فقط پس از اتمام عمل جراحی، داروها را برای سازگاری بیشتر آنها ارائه می‌کند. نظر مخالفی توسط جراح زنان و انسان‌شناس LL Wall ارائه شده‌است: «به نظر می‌رسد استفاده سیمز از تریاک پس از عمل توسط شیوه‌های درمانی زمان او به خوبی پشتیبانی شده‌است، و رژیمی که او استفاده می‌کرد با اشتیاق بسیاری از جراحان معاصر حمایت می‌شد».
در سال ۱۸۷۴، مری رافرتی، یک خدمتکار ایرلندی، برای درمان ضایعه روی سرش به دکتر رابرتز بارتولو از بیمارستان سامری خوب در سینسیناتی، اوهایو آمد. ضایعه به عنوان یک زخم سرطانی تشخیص داده شد و درمان‌های جراحی انجام شد. بارتولو وضعیت رافرتی را پایانی می‌دانست، اما احساس می‌کرد فرصتی برای تحقیق وجود دارد. او سوزن‌های الکترود را در ماده در معرض مغز او فروکرد تا پاسخ‌های او را بسنجد. این کار بدون قصد درمان او انجام شد. اگرچه رافرتی سه روز بعد از کما ناشی از آزمایش خارج شد، اما روز بعد در اثر تشنج شدید درگذشت. بارتولو آزمایش خود را اینگونه توصیف کرد: ''وقتی سوزن وارد ماده مغزی شد، از درد حاد در ناحیه گردن شکایت کرد. برای ایجاد واکنش‌های قاطع‌تر، قدرت جریان افزایش یافت. چهره او ناراحتی شدیدی را نشان داد و شروع به گریه کرد. خیلی زود، دست چپ دراز شد، انگار در حال گرفتن شیئی در مقابل او بود. بازو در حال حاضر با اسپاسم کلونیک تحریک شده بود. چشمانش ثابت شد و مردمک‌هایش به شدت گشاد شد. لب‌هایش آبی بود و از دهانش کف می‌کرد. تنفس او سخت شد. او هوشیاری خود را از دست داد و به شدت در سمت چپ تشنج شد. این تشنج پنج دقیقه طول کشید و پس از آن به کما رفت. او در بیست دقیقه از شروع حمله به هوش آمد و از ضعف و سرگیجه شکایت کرد. گزارش تحقیق‌های دکتر بارتولو'' در کالبد شکافی بعدی، بارتولو خاطرنشان کرد که برخی از آسیب‌های مغزی به دلیل الکترودها رخ داده‌است، اما او به دلیل سرطان فوت کرده‌است. بارتولو توسط پزشکان همکار مورد انتقاد قرار گرفت و انجمن پزشکی آمریکا رسماً آزمایش‌های او را محکوم کرد زیرا او آسیب مستقیمی به بیمار وارد کرده بود، نه در تلاش برای درمان او، بلکه صرفاً برای کسب دانش. با موافقت اخذ شده موارد دیگری نیز مطرح شد. اگرچه او «موافقت شاد» را به این روش داد، اما به عنوان «ضعف» توصیف شد (که ممکن است تا حدی به دلیل تأثیرات تومور بر روی مغز او باشد) و احتمالاً کاملاً متوجه نشده بود. بارتولو از اقدامات خود عذرخواهی کرد و ابراز تأسف کرد که برخی از دانش «به قیمت آسیب رساندن به بیمار» به دست آمده‌است.
در سال ۱۸۹۶، دکتر آرتور ونتورث، بدون اطلاع یا رضایت والدینشان، در بیمارستان کودکان بوستون (در حال حاضر بیمارستان کودکان بوستون) در بوستون، ماساچوست، روی ۲۹ کودک خردسال ضربه‌های ستون فقرات انجام داد تا دریابد که آیا انجام این کار مضر است یا خیر.
از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۵۱، دکتر لئو استنلی، جراح ارشد در زندان سن کوئنتین، آزمایش‌های متنوعی را روی صدها زندانی در سان کوئنتین انجام داد. بسیاری از آزمایش‌ها شامل ایمپلنت‌های بیضه بود، جایی که استنلی بیضه‌ها را از زندانیان اعدام شده بیرون می‌آورد و آنها را با جراحی در زندانیان زنده کاشت می‌کرد. در آزمایش‌های دیگر، او تلاش کرد تا بیضه قوچ، بز و گراز را در زندانیان زنده کاشته کند. استنلی همچنین آزمایش‌های مختلف اصلاح نژاد و عقیم‌سازی اجباری را بر روی زندانیان سن کوئنتین انجام داد. استنلی بر این باور بود که آزمایش‌های او باعث جوان‌سازی مردان مسن،کنترل جنایت‌هایی (که به عقیده او دلایل بیولوژیکی دارند) را کنترل می‌کند و از تولید مثل افراد «ناشایست» جلوگیری می‌کند.
اواخر قرن ۱۹
در دهه ۱۸۸۰، در هاوایی، یک پزشک کالیفرنیایی که در بیمارستان جذامیان کار می‌کرد، به شش دختر زیر ۱۲ سال سیفلیس تزریق کرد.
در سال۱۸۹۵، هنری هیمن، متخصص اطفال شهر نیویورک، عمداً دو پسر معلول ذهنی یکی چهارساله و دیگری شانزده ساله را به عنوان بخشی از یک آزمایش پزشکی به سوزاک مبتلا کرد. مروری بر ادبیات پزشکی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بیش از ۴۰گزارش از عفونت‌های تجربی با کشت سوزاک را نشان داد، از جمله مواردی که ارگانیسم‌های سوزاک در چشم‌های کودکان بیمار اعمال می‌شدند.
پزشکان ارتش ایالات متحده در فیلیپین پنج زندانی را به طاعون بوبونیک آلوده کردند و در ۲۹زندانی بری بری ایجاد کردند. چهار نفر از افراد مورد آزمایش در نتیجه فوت کردند. در سال۱۹۰۶، پروفسور ریچارد پی استرانگ از دانشگاه هاروارد عمداً ۲۴ زندانی فیلیپینی را به وبا مبتلا کرد که به نوعی به طاعون بوبونیک آلوده شده بودند. او این کار را بدون رضایت بیماران و بدون اطلاع آنها از کاری که انجام می‌دهد انجام داد. همه افراد بیمار شدند و ۱۳نفر مردند.
اوایل قرن بیستم
در سال۱۹۰۸، سه محقق فیلادلفیا ده‌ها کودک را در یتیم‌خانه سنت وینسنت در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به توبرکولین آلوده کردند که باعث کوری دائمی در برخی از کودکان و ضایعات دردناک و التهاب چشم‌ها در بسیاری دیگر شد. در این مطالعه، آنها از کودکان به عنوان «مواد استفاده شده» یاد می‌کنند.
در سال۱۹۰۹، فرانک کرازیر نولز مطالعه‌ای را در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر کرد که در آن توضیح داد که چگونه عمداً دو کودک را در یک یتیم‌خانه به مولوسکوم کونتاژیوزوم ویروسی که باعث رشد زگیل مانند می‌شود اما معمولاً به‌طور کامل ناپدید می‌شود پس از شیوع در این بیماری آلوده کرده‌است. یتیم خانه، برای مطالعه بیماری.
در سال ۱۹۱۱، دکتر هیدیو نوگوچی از موسسه تحقیق‌ها پزشکی راکفلر در منهتن، شهر نیویورک به ۱۴۶ بیمار بیمارستانی (که برخی از آنها کودک بودند) عصاره سیفلیس تزریق کرد. والدین برخی از کودکانی که گفته می‌شود در نتیجه آزمایش‌های او به سیفلیس مبتلا شده‌اند، بعداً از او شکایت کردند.
آزمایش سیفلیس تاسکگی ("مطالعه تاسکگی در مورد سیفلیس درمان نشده در مرد سیاهپوست") یک مطالعه بالینی بود که بین سال های۱۹۳۲ و ۱۹۷۲ در تاسکگی، آلاباما، توسط سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده انجام شد. در این آزمایش، ۳۹۹مرد سیاهپوست فقیر مبتلا به سفلیس توسط محققان پیشنهاد «درمان» دریافت کردند، آنها به آزمودنی‌های آزمایش نگفتند که مبتلا به سیفلیس هستند و درمان بیماری را به آنها ندادند، بلکه فقط آنها را مطالعه کردند تا پیشرفت را ترسیم کنند. از بیماری در سال ۱۹۴۷،پنی سیلین به عنوان درمان در دسترس قرار گرفت، اما کسانی که این مطالعه را انجام دادند، شرکت کنندگان در مطالعه را از دریافت درمان در جاهای دیگر جلوگیری کردند و به آنها در مورد وضعیت واقعی خود دروغ گفتند تا بتوانند اثرات سیفلیس را بر بدن انسان مشاهده کنند. در پایان مطالعه در سال۱۹۷۲، تنها ۷۴نفر از افراد مورد آزمایش زنده بودند. ۲۸نفر از ۳۹۹مرد اصلی بر اثر سیفلیس فوت کرده بودند، ۱۰۰ نفر به دلیل عوارض مربوطه مرده بودند، ۴۰نفر از همسرانشان مبتلا شده بودند و ۱۹نفر از فرزندانشان با سیفلیس مادرزادی متولد شدند. این مطالعه تا سال۱۹۷۲ تعطیل نشد، زمانی که وجود آن به مطبوعات درز کرد و محققان را مجبور به توقف در مواجهه با اعتراض عمومی کرد.
دهه ۱۹۴۰
در سال۱۹۴۱، در دانشگاه میشیگان، ویروس شناسان توماس فرانسیس، جوناس سالک و سایر محققان عمداً با اسپری کردن ویروس در مجرای بینی، بیماران در چندین مؤسسه روانی میشیگان را با ویروس آنفولانزا آلوده کردند. فرانسیس پیتون روس، مستقر در مؤسسه راکفلر و سردبیر مجله پزشکی تجربی، در مورد این آزمایش‌های به فرانسیس نوشت:
''اگر مقاله خود را در جای دیگری غیر از مجله پزشکی تجربی منتشر کنید، ممکن است شما را از دردسر نجات دهد. ژورنال دائماً تحت نظارت ضد حیات گرایان است که در بیان این واقعیت که شما برای آزمایش‌های خود از انسان‌های یک نهاد دولتی استفاده کرده‌اید تردیدی ندارند. اینکه آزمون‌ها کاملاً موجه بودند، ناگفته نماند.''
روس از دهه۱۹۳۰، زمانی که احیای جنبش ضد حیات گرایی فشار را علیه آزمایش‌های انسانی خاص افزایش داد، به دقت مقالاتی را که منتشر می‌کرد، زیر نظر داشت.
در سال ۱۹۴۱، دکتر ویلیام سی بلک یک نوزاد دوازده‌ماهه را با تبخال تلقیح کرد که «به عنوان داوطلب پیشنهاد شد». او تحقیق‌ها خود را به مجله پزشکی تجربی ارسال کرد که این یافته‌ها را به دلیل روش‌های تحقیق مشکوک اخلاقی مورد استفاده در مطالعه رد کرد. روس این آزمایش را «سوء استفاده از قدرت، نقض حقوق یک فرد، و غیرقابل بخشش» خواند زیرا بیماری پس از آن پیامدهایی برای علم داشت. این مطالعه بعداً در مجله پیدی اکترس منتشر شد.
مطالعه مالاریا در زندان استیت ویل یک مطالعه کنترل شده از اثرات مالاریا بر روی زندانیان زندان استیت ویل در نزدیکی جولیت، ایلینوی بود که از دهه ۱۹۴۰ شروع شد. این مطالعه توسط دپارتمان پزشکی (اکنون دانشکده پزشکی پریتزکر) در دانشگاه شیکاگو با همکاری ارتش ایالات متحده و وزارت امور خارجه ایالات متحده انجام شد. در محاکمه نورنبرگ، پزشکان نازی سابقه آزمایش مالاریا را به عنوان بخشی از دفاع خود ذکر کردند. این مطالعه به مدت ۲۹ سال در زندان استیت ویلادامه یافت. در تحقیق‌ها مرتبط از سال۱۹۴۴ تا۱۹۴۶، دکتر آلف آلوینگ، نفرولوژیست و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه شیکاگو، عمداً بیماران روان‌پزشکی در بیمارستان دولتی ایلینوی را مبتلا به مالاریا کرد تا بتواند درمان‌های تجربی را روی آنها آزمایش کند.
در مطالعه‌ای در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در گواتمالا، محققان آمریکایی از روسپی‌ها برای آلوده کردن زندانیان، بیماران مجنون و سربازان گواتمالایی به سیفلیس و سایر بیماری‌های مقاربتی استفاده کردند تا اثربخشی پنی‌سیلین را در درمان بیماری‌های مقاربتی آزمایش کنند. آنها بعداً سعی کردند افراد را با «تلقیح‌های مستقیم ساخته شده از باکتری سیفلیس که در آلت تناسلی مردان و روی ساعدها و صورت‌هایی که کمی ساییده شده بود یا در موارد معدودی از طریق سوراخ‌های ستون فقرات ریخته می‌شد» آلوده کنند. تقریباً ۷۰۰نفر به عنوان بخشی از این مطالعه (از جمله کودکان یتیم) آلوده شدند. این مطالعه توسط خدمات بهداشت عمومی، مؤسسه ملی بهداشت، دفتر بهداشتی بهداشت پان آمریکن (در حال حاضر سازمان بهداشت پان آمریکایی سازمان جهانی بهداشت) و دولت گواتمالا حمایت شده‌است. این تیم توسط جان چارلز کاتلر رهبری می‌شد که بعدها در آزمایش‌های سیفلیس تاسکگی شرکت کرد. کاتلر این مطالعه را در گواتمالا انتخاب کرد زیرا اجازه انجام آن در ایالات متحده را نداشت. در سال ۲۰۱۰، زمانی که این تحقیق فاش شد، ایالات متحده رسماً از گواتمالا به دلیل این تحقیق‌ها عذرخواهی کرد. شکایتی علیه دانشگاه جان هاپکینز، بریستول مایرز اسکوئیب و بنیاد راکفلر به اتهام دخالت در این مطالعه آغاز شده‌است.
دهه ۱۹۵۰
در سال ۱۹۵۰، برای انجام شبیه‌سازی یک حمله جنگی بیولوژیکی، نیروی دریایی ایالات متحده مقادیر زیادی از باکتری سراشیا که در آن زمان بی‌ضرر تلقی می‌شد را در طول پروژه ای به نام عملیات اسپری دریا روی شهر سانفرانسیسکو اسپری کرد. تعداد زیادی از شهروندان به بیماری‌های شبه ذات‌الریه مبتلا شدند و حداقل یک نفر در نتیجه آن جان باخت. خانواده فرد فوت شده از دولت به دلیل سهل انگاری فاحش شکایت کردند، اما یک قاضی فدرال در سال ۱۹۸۱ به نفع دولت رای داد. آزمایشهای سراتیا حداقل تا سال ۱۹۶۹ ادامه یافت.
همچنین در سال ۱۹۵۰، دکتر جوزف استوکس از دانشگاه پنسیلوانیا به‌طور عمدی ۲۰۰زن زندانی را به هپاتیت ویروسی مبتلا کرد.
از دهه۱۹۵۰ تا۱۹۷۲، کودکان ناتوان ذهنی در مدرسه ایالتی ویلوبروک در استاتن آیلند، نیویورک، عمداً به هپاتیت ویروسی مبتلا شدند تا تحقیق‌های که هدف آن کمک به کشف واکسن بود. از سال۱۹۶۳ تا۱۹۶۶، سائول کروگمن از دانشگاه نیویورک به والدین کودکان دارای معلولیت ذهنی قول داد که فرزندانشان در ازای امضای فرم رضایت برای اقداماتی که به ادعای او «واکسیناسیون» است، در ویلوبروک ثبت نام کنند. در حقیقت، این روش‌ها شامل آلوده کردن عمدی کودکان به هپاتیت ویروسی با تغذیه آنها با عصاره ساخته شده از مدفوع بیماران مبتلا به این بیماری بود.
در سال ۱۹۵۲، چستر ام ساوتام، محقق موسسه اسلون-کترینگ، سلول‌های سرطانی زنده را که به سلول‌های هلا معروف هستند، به زندانیان زندان ایالت اوهایو و بیماران سرطانی تزریق کرد. همچنین در اسلون کترینگ، به ۳۰۰زن سالم سلول‌های سرطانی زنده بدون اینکه به آنها گفته شود تزریق شد. پزشکان اظهار داشتند که در آن زمان می‌دانستند که ممکن است باعث سرطان شود.
در سال۱۹۵۳، دکتر فرانک اولسون و چند تن دیگر از همکارانش ناآگاهانه به عنوان بخشی از آزمایش سیا، پروژه ام‌کی‌اولترا، ال اس دی مصرف کردند. اولسون ۹روز بعد پس از سقوط از پنجره هتل در شرایط مشکوک جان خود را از دست داد.
سانفرانسیسکو کرونیکل،۱۷دسامبر۱۹۷۹، ص. ۵ ادعای کلیسای ساینتولوژی را گزارش کرد که سیا یک آزمایش جنگ بیولوژیکی در فضای باز را در سال۱۹۵۵ در نزدیکی تامپا، فلوریدا، و جاهای دیگر در فلوریدا با باکتری سیاه سرفه انجام داد. گفته می‌شود که این آزمایش، عفونت‌های سیاه سرفه را در فلوریدا سه برابر کرده و به بیش از یک هزار مورد رسانده و باعث افزایش مرگ و میر ناشی از سیاه سرفه در این ایالت از یک به ۱۲مورد نسبت به سال گذشته شده‌است. این ادعا در تعدادی از منابع متأخر ذکر شده‌است، اگرچه اینها هیچ مدرک حمایتی دیگری اضافه نکردند.
در طول دهه ۱۹۵۰، ایالات متحده یک سری آزمایش‌های میدانی را با استفاده از سلاح‌های حشره‌شناسی (EW) انجام داد. عملیات خارش بزرگ، در سال ۱۹۵۴، برای آزمایش مهمات مملو از کک‌های آلوده ( <i id="mwATU">Xenopsylla cheopis</i> ) طراحی شد. در می ۱۹۵۵، بیش از ۳۰۰۰۰۰ پشه غیر آلوده (پشه تب زرد) بر فراز بخش‌هایی از ایالت جورجیا در ایالات متحده رها شدند تا مشخص شود آیا پشه‌های پرتاب شده از هوا می‌توانند زنده بمانند و وعده‌های غذایی را از انسان بگیرند یا خیر. آزمایش‌های پشه به عنوان عملیات بزرگ وزوز شناخته می‌شد. ایالات متحده در حداقل دو برنامه آزمایشی ای دبیلیو دیگر، عملیات ضربه زدن و عملیات اول ماه مه، مشارکت داشت.
دهه ۱۹۶۰
در سال۱۹۶۳٬۲۲ بیمار مسن در بیمارستان بیماری‌های مزمن یهودی در بروکلین، شهر نیویورک، توسط چستر ام ساوتام، که در سال ۱۹۵۲ همین کار را با زندانیان زندان ایالتی اوهایو انجام داده بود، سلول‌های سرطانی زنده تزریق کردند تا راز را کشف کنند. نحوه مبارزه بدن سالم با هجوم سلول‌های بدخیم. مدیریت بیمارستان تلاش کرد این مطالعه را پنهان کند، اما هیئت صدور مجوز پزشکی نیویورک در نهایت ساوتام را به مدت یک سال به صورت مشروط قرار داد. دو سال بعد، انجمن سرطان آمریکا او را به عنوان معاون خود انتخاب کرد.
از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹، به عنوان بخشی از پروژه خطر کشتی و دفاع (SHAD)، ارتش ایالات متحده آزمایش‌هایی را انجام داد که شامل اسپری کردن چندین کشتی آمریکایی با عوامل مختلف جنگ بیولوژیکی و شیمیایی بود، در حالی که هزاران نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده در کشتی‌ها بودند. به پرسنل این آزمایش‌ها اطلاع داده نشد و هیچ لباس محافظی به آنها داده نشد. مواد شیمیایی آزمایش شده بر روی پرسنل ارتش ایالات متحده شامل گازهای عصبی وی‌ایکس و سارین، مواد شیمیایی سمی مانند سولفید کادمیوم روی و دی‌اکسید گوگرد و انواع عوامل بیولوژیکی بود.
در سال ۱۹۶۶، ارتش ایالات متحده باسیلوس آتروفائوس را به عنوان بخشی از یک آزمایش میدانی به نام مطالعه آسیب‌پذیری مسافران مترو در شهر نیویورک برای حمله مخفیانه با عوامل بیولوژیکی، در تونل‌های سیستم متروی شهر نیویورک آزاد کرد. سیستم متروی شیکاگو نیز مورد آزمایش مشابهی توسط ارتش قرار گرفت.
کاباله
کاباله (به لاتین: Kabale) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در منطقه کاباله واقع شده‌است. کاباله براساس سرشماری ۲۰۱۰، ۴۹٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد. این کشور دارای یک فلات مرکزی کم‌ارتفاع با پوشش گیاهی گرم‌دشت (ساوانا) می‌باشد. در اطراف دریاچه ویکتوریا، استعداد خاک برای کشاورزی بیش از سایر نقاط است. همچنین این دریاچه از نظر ماهیگیری نیز اهمیت به سزایی دارد. در غرب این کشور رشته کوهی با حد اکثر ارتفاع ۵۱۱۸ متر وجود دارد. اوگاندا دارای آب و هوای معتدل با میانگین دمای ۲۴–۲۱ درجه سانتی گراد، و میزان بارش سالانه ۱۵۰–۷۵ سانتی‌متر می‌باشد. رودهای مهم جاری در این کشور نیل و سملیکی است.
آزمایش غیراخلاقی انسانی در ایالات متحده
آزمایش‌های تشعشعهای انسانی
محققان در ایالات متحده هزاران آزمایش پرتوی انسانی را برای تعیین تأثیر تشعشعهای اتمی و آلودگی رادیواکتیو بر بدن انسان، به‌طور کلی بر روی افرادی که فقیر، بیمار یا ناتوان بودند، انجام داده‌اند. بیشتر این آزمایش‌ها توسط ارتش ایالات متحده، کمیسیون انرژی اتمی یا سایر سازمان‌های دولتی فدرال ایالات متحده انجام، تأمین مالی یا نظارت شده‌است.
این آزمایش‌ها شامل طیف گسترده‌ای از تحقیق‌ها، شامل مواردی مانند تغذیه با مواد غذایی رادیواکتیو به کودکان ناتوان ذهنی یا مخالفان وظیفه‌شناسی، قرار دادن میله‌های رادیوم در بینی دانش‌آموزان،انتشار عمدی مواد شیمیایی رادیواکتیو در شهرهای ایالات متحده و کانادا، اندازه‌گیری اثرات سلامتی ناشی از ریزش رادیواکتیو آزمایش بمب هسته ای، تزریق مواد شیمیایی رادیواکتیو به زنان باردار و نوزادان، و تابش بیضه‌های زندانیان، از جمله موارد دیگر.
اطلاعات زیادی در مورد این برنامه‌ها طبقه‌بندی شده و مخفی نگه داشته شد. در سال۱۹۸۶، کمیته انرژی و بازرگانی مجلس نمایندگان آمریکا گزارشی با عنوان خوکچه هندی هسته ای آمریکایی منتشر کرد.: سه دهه آزمایش پرتو بر روی شهروندان ایالات متحده. در دهه۱۹۹۰، گزارش‌های ایلین ولسوم در مورد آزمایش تشعشعهای برای آلبوکرک تریبون باعث ایجاد کمیته مشورتی آزمایش‌های تشعشعهای انسانی با دستور اجرایی رئیس‌جمهور بیل کلینتون برای نظارت بر آزمایش‌های دولتی شد.نتایج را در سال۱۹۹۵ منتشر کرد. ولسوم بعداً کتابی به نام پرونده‌های پلوتونیوم نوشت.
آزمایش‌های ید رادیواکتیو
در عملیاتی در سال ۱۹۴۹ به نام «گرین ران»، کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده (انجمن کنسرواتوارهای اروپا) ید-۱۳۱ و زنون-۱۳۳ را در جو نزدیک سایت هانفورد در واشینگتن منتشر کرد که ۵۰۰٬۰۰۰ جریب فرنگی (۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع) را آلوده کرد. منطقه ای شامل سه شهر کوچک.
در سال ۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا تحقیق‌ها متعددی را در دانشگاه آیووا در مورد اثرات سلامتی ید رادیواکتیو در نوزادان و زنان باردار انجام داد. در یک مطالعه، محققان بین ۱۰۰تا ۲۰۰میکروکوری (۳٫۷ تا ۷٫۴ مگابکرل) به زنان باردار دادند. از ید-۱۳۱، برای بررسی جنین‌های سقط شده زنان در تلاش برای کشف اینکه ید رادیواکتیو در چه مرحله و تا چه اندازه از سد جفت عبور می‌کند. در مطالعه دیگری، آنها به ۲۵نوزاد تازه متولد شده (که کمتر از ۳۶ ساعت سن داشتند و وزن آنها بین5.5 to 8.5 lbs) ید-۱۳۱، چه به صورت خوراکی یا از طریق تزریق، تا بتوانند مقدار ید را در غده تیروئید خود اندازه‌گیری کنند، همان‌طور که ید به آن غده می‌رود.
در یک مطالعه دیگر اتحادیه، محققان کالج پزشکی دانشگاه نبراسکا ید-۱۳۱ را به ۲۸نوزاد سالم از طریق لوله معده تغذیه کردند تا غلظت ید را در غدد تیروئید نوزادان آزمایش کنند.
در سال۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا از مطالعه ای حمایت کرد تا کشف کند که آیا ید رادیواکتیو بر نوزادان نارس متفاوت از نوزادان ترم تأثیر می‌گذارد یا خیر. در این آزمایش، محققان بیمارستان هارپر در دیترویت به ۶۵نوزاد نارس و ترم با وزن2.1 to 5.5 lbs خوراکی ید-۱۳۱ تجویز کردند.
در آلاسکا، از اوت۱۹۵۵، انجمن کنسرواتوارهای اروپا در مجموع ۱۰۲بومی اینویت و سرخپوستان آتاپااسکانی را انتخاب کرد که برای مطالعه اثرهای ید رادیواکتیو بر بافت تیروئید، به ویژه در محیط‌های سرد، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در طی یک بازه زمانی دو ساله، به افراد آزمایش دوزI-131 داده شد و نمونه‌هایی از بزاق، ادرار، خون و بافت تیروئید از آنها جمع‌آوری شد. هدف و خطرات دوز ید رادیواکتیو، همراه با جمع‌آوری نمونه‌های مایع و بافت بدن برای افراد مورد آزمایش توضیح داده نشد، و انجمن کنسرواتوارهای اروپا هیچ مطالعه بعدی برای نظارت بر اثرهای درازمدت سلامتی انجام نداد.
در سال۱۹۶۲، سایت هانفورد دوبارهI-131 را منتشر کرد و افراد آزمایشی را در مسیر خود قرار داد تا تأثیر آن را بر آنها ثبت کند. انجمن کنسرواتوارهای اروپا همچنین داوطلبان هانفورد را برای خوردن شیر آلوده بهI-131در این مدت استخدام کرد.
آزمایش‌های اورانیوم
بین سال‌های۱۹۴۶ تا۱۹۴۷، محققان دانشگاه روچستر اورانیوم۲۳۴ و اورانیوم۲۳۵ را در دوزهای۶٫۴ تا۷۰٫۷ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به شش نفر تزریق کردند تا بررسی کنند که کلیه‌های آنها چقدر اورانیوم را قبل از آسیب‌دیدگی تحمل می‌کند.
بین سال‌های۱۹۵۳ و۱۹۵۷، در بیمارستان عمومی ماساچوست، دکتر ویلیام سویت در آزمایشی به یازده بیمار لاعلاج، کما و نیمه کماتوز اورانیوم تزریق کرد تا، از جمله، قابلیت حیات آن به عنوان یک درمان شیمی‌درمانی در برابر تومورهای مغزی را تعیین کند. اما یکی از بیماران (یکی با تشخیص اشتباه بود). دکتر سویت، که در سال۲۰۰۱ درگذشت، اظهار داشت که رضایت از بیماران و نزدیکانش گرفته شده‌است.
آزمایش‌های پلوتونیوم
از ۱۰ آوریل ۱۹۴۵ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷، به هجده نفر به عنوان بخشی از پروژه منهتن پلوتونیوم تزریق شد. دوزهای تجویز شده از ۹۵ تا ۵۹۰۰ نانوکوری متغیر بود.
به ۳بیمار در بیمارستان بیلینگز در دانشگاه شیکاگو پلوتونیوم تزریق شد. در سال۱۹۴۶، به شش کارمند یک آزمایشگاه متالورژی شیکاگو آب آلوده به پلوتونیوم۲۳۹ داده شد تا محققان بتوانند نحوه جذب پلوتونیوم در دستگاه گوارش را بررسی کنند.
یک زن هجده ساله در بیمارستانی در شمال ایالت نیویورک که در انتظار درمان برای اختلال غده هیپوفیز بود، پلوتونیوم تزریق شد.