cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
استخوان مچی
این بخش نوک اسکلت بال را در پرندگان تشکیل می‌دهد. بیشتر شاهپرهای اولیه به آن متصل می‌شوند. در مقابل، بالچه توسط انگشت شست تشکیل می‌شود که به‌طور کامل با دیگر استخوان‌های دست ترکیب نمی‌شود. به همین ترتیب، نوک شاهپرهای اولیه به استخوان‌های بند انگشت متصل می‌شوند. برای غیر زیست‌شناسان، استخوان مچی را می‌توان بیشتر از بال‌های گاومیش می‌شناسند. بال‌های بوفالو در دو اندازه اصلی وجود دارد، یک بال زاویه‌دار بزرگ که شامل سه استخوان اصلی است و یک بال تخت کوچک‌تر که تنها شامل دو استخوان است. استخوانی که در دومی وجود ندارد، استخوان مچی است.
کارلی کلاوس
کارلی الیزابت کلاس متولد ۳ اوت ۱۹۹۲، یک مؤسس شرکت و مدل آمریکایی می‌باشد. وی بیشتر به خاطر همکاری‌اش با کمپانی ویکتوریا سکرت شناخته شده و از سال ۲۰۱۱ یکی از "فرشته‌های ویکتوریا" بود، که در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ دو سال وقفه در همکاری با این شرکت برای تحصیل در دانشگاه نیویورک انداخت. سایت models.com کارلی را نهمین نفر از ۵۰ مدل زن برتر معرفی کرد. همچنین ووگ پاریس، نسخه فرانسوی مجلهٔ ووگ او را یکی از ۳۰ مدل برتر دهه ۲۰۰۰ اعلام کرد. جاری او ایوانکا ترامپ دختر دونالد ترامپ 45امین رئیس جمهور آمریکا است.
اوایل زندگی
کارلی در شیکاگو، ایلینوی متولد شد. مادر او تریسی که یک کارگردان کارمزدی و پدرش کُرت یک پزشک اورژانس است. خانواده او دارای ریشه‌های دانمارکی، لهستانی و آلمانی است. او سه خواهر دارد، کیریستین و دوقلوها کیمبرلی و کریَن هستند. در ۱۹۹۴ و هنگامی که ۲ ساله بود خانواده اش به سنت لوئیس در ایالت میزوری نقل مکان کردند. کارلی از کودکی رقص باله کار می‌کند و آن را یک چیز زیبا نامیده است و معتقد است که باله بر روی حرفه مدلینگ وی اثرگذار بوده و یک تمرین خوب برای کت واکهایش بوده‌است.
او به دبیرستان وبستر گرون در وبستر گرووز، میزوری رفته است.
حرفه مدلینگ
۲۰۰۶-۲۰۱۰: آغازها و پیشرفت
در سال ۲۰۰۶ و در سن ۱۴ سالگی کارلی بر روی جلد و چند سرمقاله نسخه ماه جون مجله Scene Magazine که مجله ای "تقریباً معروف" بود توسط عکاس دیوید لسلی آنتونی عکسبرداری و ظاهر شد.
بعده‌ها Elite Chicago ( با نام فعلی Factor Women) این صفحات چشمگیر را به Elite NY برد که باعث نقل مکان کارلی به نیویورک شد.
ویژن (کمیک)
ویژن (آرکوس)
ویژن اصلی برای اولین بار در کمیک‌های اسرارآمیز مارول شماره ۱۳ در تایملی کامیکس ظاهر شد و توسط جو سیمون و جک کربی خلق شد.
ویژن
شخصیتی که آزادانه براساس اولین تجسم است که توسط روی توماس ، استن لی و جان بوسکما ساخته شده است.
ویژن (جوناس)
ویژن با نام اصلی جوناس یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب‌های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت ابتدا در انتقام‌جویان جوان شماره 5 ظاهر می‌شود و سومین شخصیت و دومین شخصیت اندرویدی است که توسط مارول با عنوان ابرقهرمانی ویژن منتشر شده است. او ترکیبی از پرونده‌های اپلیکیشن اندرویدی اصلی ویژن و الگوهای زره و مغز آیرون لاد است.
تاریخچه انتشار
ویژن برای اولین بار در شماره ۵ انتقام جویان جوان (اوت ۲۰۰۵) ظاهر شد و توسط آلن هاینبرگ و جیم چونگ خلق شد.
جزئیات دقیق شخصیت کارکتر و آرایش ذهنی از نویسنده تا نویسنده متفاوت است. در حالی که برخی نویسندگان ، مانند هاینبرگ و دن اسلوت ، او را به عنوان شخصیتی کاملاً جدید می‌نویسند ،   نویسندگان دیگری مانند برایان مایکل بندیس (در طول داستان "جمع") و اد بروبکر (در کاپیتان آمریکا: تولدی دوباره ) او را به گونه‌ای می‌نویسند که گویی ویژن اصلی در بدن جدید است (یا حداقل به خاطرات ویژن اصلی دسترسی دارد).
بیوگرافی شخصیت داستانی
ویژن تلفیقی از سیستم عامل‌های قدیمی ویژن و زره‌های ماجراجو آیرون لد، و نسخه نوجوان کانگ فاتح است که به زمان حال می‌رسد. با استفاده از این ادغام ، آیرون لد قادر است به برنامه‌هایی که ویژن در صورت شکست انتقام‌جویان ایجاد کرده است دسترسی پیدا کند. او از این برنامه‌ها برای جمع‌آوری تیم جدید " انتقام جویان جوان " استفاده می‌کند. هنگامی که آیرون لد مجبور است زره خود را برای جلوگیری از ردیابی کانگ فاتح بردارد، سیستم عامل ویژن باعث می‌شود که از زره‌پوش به یک موجود احساساتی تبدیل شود. وقتی آیرون لد از زمان قدیم خارج شد ، با فعال کردن سیستم عامل ویژن ، زره را در پشت سر می‌گذارد.
ویژن جدید تصمیم به ماندن در کنار انتقام‌جویان جوان و خدمت به عنوان مربی برای آنها می‌گیرد ، هرچند بعداً فاش می‌شود که (به دلیل داشتن الگوهای موج مغزی آهنین لاد به عنوان پایه‌ای برای شخصیت او) او به دلیل احساسات فزاینده‌اش محبت نسبت به کسی لنگ ، ابرقهرمانی معروف به استاتور در کنار این گروه است. پس از وقایع داستان " جنگ داخلی " ، ویژن به جهان سفر می‌کند که  افراد مختلفی را به دنیا نشان دهتد تا درک بهتری از آنها داشته باشند. وی سپس کسی را پیدا می‌کند و به عشق خود اعتراف می‌کند و قبول می‌کند که نام "جوناس" را پذیرفته است. در طی نبرد بعدی بین اسکرول‌های بیگانه و انتقام‌جویان، به سر ویژن شلیک می‌شود. او زنده می‌ماند و با نیک فیوری و شیلد به سایر انتقام‌جویان جوان می‌پیوندد.
او به همراه استاتور به ترکیب جدید تیم انتقام‌جویان توانا ملحق می‌شوند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند که عضویت‌های دوگانه خود را در انتقام‌جویان و انتقام‌جویان جوان مخفی نگه دارند تا اسکارلت ویچ (لوکی واقعی در لباس مبدل را) شکار کنند ، که ترتیب تشکیل لیست را داده است. آن‌ها نهایتاً این مسئله را وقتی به هم تیمی خود می‌گویند که لوکی هوشیاری واندا را درست کرده و با او مقابله می‌کند. هنگامی که این گروه در نهایت به دنبال وقایع "محاصره" خودداری می‌کنند، هر دو به‌طور تمام وقت به انتقام‌جویان جوان می‌پیوندند.
در انتقام‌جویان: جنگ‌های صلیبی کودکان، کسی توسط دکتر دووم کشته می‌شود و آیرون لد تصمیم می‌گیرد که بدن خود را به آینده احیا کند. جوناس اعتراض کرد، با بیان اینکه چنین اقدامی بیشتر با دستکاری کانگ نسبت به آنچه کسی می‌خواست باشد، نیست و آهنین لاد او را به دلیل خشم از روی حسادت می‌کشد. اگرچه هم تیمی‌های وی فکر می‌کنند که او ویژن را دوباره زنده می‌کند، اما در برابر آن تصمیم می‌گیرند ، چه به دلیل عدم وجود فناوری قرن سی‌ام برای انجام این کار و چه به دلیل اینکه حتی با دسترسی آنها به بک‌های او، عدم وجود پشتیبان بلافاصله قبل از مرگ وی باعث می‌شود. این به این معناست که مجبورند دوباره در مورد مرگ کسی به او بگویند. کیت، بهترین دوست کسی، ترجیح می دهد اعتقاد داشته باشد که او و کسی به نوعی در هر کجا که باشند در کنار هم هستند.
قدرت ها و توانایی ها
ویژن قادر به استفاده از زره عصبی-جنبشی آیرون لاد برای بازیابی توانایی‌های سابق ویژن، از جمله قدرت فوق بشری، دستکاری چگالی و پرواز است. سلول خورشیدی زرد در پیشانی او نیز می‌تواند پرتویی از اشعه مادون قرمز و مایکروویو ساطع کند. او همچنین قادر به پرتاب انرژی و دستکاری هولوگرافی ، دگرپیکری و سفر در زمان است.
دوبرکیتز
دوبرکیتز (Döberkitz) یک مکان در شرق منطقه زاکسن بواتزن است و از سال ۱۹۹۹ متعلق به شهر منطقه بواتزن بوده است.
جغرافیا
این محل حدود شش کیلومتری غرب مرکز شهرستان بواتزن واقع شده است. منطقه پر از تپه است و برای کشاورزی استفاده می‌شود. Döberkitz در دره بروک کوچک، که جریان به آب به سمت غرب بلند واقع شده است.
دو قله نزدیک در هر دو طرف از دره واقع شده است. Hussitenberg با ۲۴۳ متر و شرق و Hennersberg با ۲۴۸ متر در جنوب شرقی روستا.
تاریخ
در وهله اول در ۱۴۶۶ به عنوان Debreckwitz اشاره شده است.
کبوتردریایی برایان
کبوتردریایی برایان نام یک گونه از سرده کبوتردریایی‌های آب‌شکاف است.
دار شیوخ
دار شیوخ یک شهرداری در الجزایر است که در استان جلفه واقع شده‌است. دار شیوخ ۲۴٬۸۷۰ نفر جمعیت دارد.
چشمه نصیر
جمعیت
این روستا در دهستان گریت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
تپه آسیاباد (اسیرآباد)
تپه آسیاباد (اسیرآباد) مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان ساوه، روستای سید اسحق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
قحطی ۱۲۹۸–۱۲۹۶ ایران
قحطی ۱۲۹۸–۱۲۹۶ هجری خورشیدی (۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ میلادی) قحطی سراسری بود که تلفات جانی فراوانی را در ایران سبب شد.
این دوران که مصادف با جنگ جهانی اول بود علی‌رغم اعلام بی‌طرفی در جنگ از سوی حکومت ایران بخش‌هایی از ایران توسط نیروهای روسیه، عثمانی و بریتانیا اشغال شد و در همین زمان درگیری‌های داخلی نیز قدرت مرکزی را در ایران تضعیف کرده بود. در مورد شیوع بیماری در ایران اطلاعات دقیقی در دست نیست و تعداد ایرانیانی که در این زمان کشته شدند محل مناقشه است. متخصصان تاریخ‌نگاری چنین پیشنهاد می‌کنند که مجموعه ای از قحطی، وبا، دنیاگیری ۱۹۱۸ آنفلوانزای اسپانیایی و اعتیاد فراگیر به تریاک سبب مرگ و میر در ایران شده بود. دربارهٔ رقم کشته‌ها بین مورخان اجماعی وجود ندارد ولی رای غالب بین یک تا سه میلیون نفر در سراسر ایران است. یک نفر کار را بدانجا رسانده که رقم تلفات به سبب گرسنگی و قحطی را نزدیک به ۵۰٪ از جمعیت ایران (۹ میلیون نفر) دانسته‌است. این حجم از تلفات تنها توسط یکی از محققان مطرح شد اما همه مورخان چنین آماری را غلط و غیر علمی می‌دانند، مضاف بر اینکه جمعیت ایران در آن دوره بنا بر آمار و رای اغلب مورخان بیشتر از ده میلیون نفر نبوده‌است
پیشینه
در نوامبر سال ۱۹۱۵ میلادی زمانی که ذخیره غلات جنوب شرق (استان سیستان و بلوچستان فعلی) به نظامیان بریتانیایی فروخته شد، قیمت هر خروار گندم به بیست تومان افزایش یافت؛ البته اگر می‌شد پیدا کرد. در شمال شرق ایران (استان خراسان فعلی)، نظامیان روس همه راه‌ها را بستند و از انتقال گندم به جز آنهایی که به مقصد ارتش روس بودند جلوگیری می‌کردند. به علاوه در اختیار قرار دادن چارپایانی همچون قاطر و شتر برای صنعت نفت در خوزستان و نیز برای خدمت‌رسانی به ارتش روسیه و انگلیس، شبکه حمل و نقل کشور را نابسامان کرده بود و توزیع غذا در کشور را با مشکل مواجه نموده بود و این منجر به نتایج فاجعه‌آمیز شده بود. هنگام جنگ، معمولاً هزینه انتقال غلات بیشتر از کشت آن در بسیاری از مناطق ایران بود. همه این مسائل، شرایط مردم فقیر را بیش از پیش هراس‌انگیز کرده بود.
شیوع
مجموعه‌ای از خشک‌سالی‌ها که از سال ۱۹۱۶ میلادی شروع شدند، ذخیرهٔ محصولات کشاورزی را بیش از پیش خالی کردند. در اوایل ماه فوریه سال ۱۹۱۸ میلادی، خشکسالی در همه جای کشور گسترده شده بود و مردم هراسان در شهرهای بزرگ کشور شروع به غارت نانوایی‌ها و فروشگاه‌های مواد غذایی نمودند. در غرب شهر کرمانشاه، تقابل بین پلیس و مردم فقیر و گرسنه به جراحت انجامید. در تهران به خاطر احتکار و فروش استقراضی به مشتریان توسط نانواها وضعیت بدتر شده بود. فروش نان با کیفیت پایین یا به قیمت گزاف توسط بعضی نانواها افرادی که در تهران زیر خط فقر بودند را عصبانی نمود. در نتیجه به عنوان مثال، نقاشان که اخیراً یک صنف تشکیل داده بودند، تظاهراتی را در سال ۱۹۱۹ ترتیب دادند که طی آن مردم به نانوایی‌ها و سیلوهای غلات حمله کردند. آن‌ها از دولت درخواست کردند که سهمیه غذایی را افزایش دهد و نرخ نان را تثبیت کند و به علاوه بر روی کیفیت، توزیع و فروش مواد غذایی نظارت داشته باشد. با این حال، در شرایط پس از جنگ، نه دولت مرکزی و نه نیروهای خارجی در موقعیتی نبودند که بتوانند از شدت این فاجعه انسانی بکاهند. فجایعی که به خاطر قحطی و بیماری‌های مسری ایجاد شد تا سال‌ها ادامه پیدا کرد. به علاوه نمونه‌هایی از آدم‌خواری نیز گزارش شد.
احتکار احمدشاه قاجار در زمان قحطی
یکی از محتکران عمده غلات، احمدشاه بود که تن به پیشنهاد خرید منصفانه رئیس‌الوزرای خود نیز نمی‌داد و مقادیر زیادی گندم و جو در انبارها ذخیره کرده بود. شاه قاجار در برابر پیشنهادهای خرید صدراعظم خود اظهار می‌داشت «جز به قیمت روز به صورت دیگر حاضر برای فروش نیستم». در این برهه میرزا حسن خان مستوفی الممالک با جدیت و تلاش فراوان، به رغم درگیر شدن با عوامل آشکار و نهان انگلیس و روس، با وضع برنامه‌ای درصدد نجات هموطنان خود از این وضع آشفته، مقابله با محتکران و اتخاذ تدابیری برای خرید عادلانه ارزاق عمومی به ویژه گندم، برنج، جو و توزیع آن میان هموطنان بود.
جنگ جهانی و ورود قوای روس و انگلیس به خاک ایران
با وجود اعلام بی‌طرفی ایران، نیروهای انگلیس و روس از نقاط مختلف وارد کشور شدند. جدا از دلایل ژئوپلتیک و منابع حیاتی ایران که برای ادامه جنگ ضروری بود، یکی از دلایل این تعرض به ایران، شکل‌گیری احساسات همسو با آلمان از طریق یکی از مقامات دربار بود و بریتانیا از بیم وقوع کودتای آلمانی در ایران، نیروهای خود را تا پشت دروازه‌های پایتخت پیش آورد. با توجه به نیاز این قوا به آذوقه تمام غلات و مایحتاج ایرانیان حتی زیادتر از نیاز عمداً توسط قوای انگلیس جمع‌آوری می‌شد.
خشکسالی و آفت زدگی
«مطابق اسناد تاریخی موجود در سازمان اسناد ملی ایران، در آستانهٔ جنگ یعنی قبل از ۱۹۱۴ (۱۲۹۲ هجری شمسی) نشانه‌هایی از بروز خشکسالی در بیشتر نقاط کشور مشاهده شده بود. این نشانه‌ها یکی کمبود باران بود. در حالت طبیعی میانگین بارش باران در ایران یک سوم بارش جهانی است و هرگاه این میزان اندک کاهشی نشان می‌دهد، خشکسالی در راه است. در آن دوره نیز گزارش‌هایی مبنی بر کاهش میزان بارندگی در بسیاری از مناطق به ویژه مناطق اطراف تهران مثل ورامین و شهریار به ثبت رسیده‌است. از طرف دیگر هم‌زمان بسیاری از انبارهای دولتی که غلات ذخیره کرده بودند دچار حمله حشرات و آفت شدند. علاوه بر این برخی مناطق مثلاً ورامین دچار سِن‌زدگی می‌شوند. این نشانه‌ها باعث شد بر اساس گزارشی که در اسفند ۱۲۹۲ از وزارت کشور به رئیس‌الوزرا می‌رسد، به رئیس دولت گفته شود چه نشسته‌اید که زارعان با دیدن این نشانه‌ها گندم‌هایشان را هر خروار ۸ تومان به محتکرین پیش‌فروش کرده‌اند. شکواییه‌های موجود در مجلس نشان می‌دهد که بسیاری از مبالغ نیز به زارعان پرداخت نشده و آنان برای احقاق حق خود به مجلس عریضه فرستاده‌اند.»
آمار کشته‌ها
ژنرال لیونل دنسترویل دربارهٔ اقدام انگلیس در خرید غله در ایران می‌نویسد: «در اثر خریدهای ما قیمت غله بالاتر رفت و هر افزایش جزئی به معنای مرگ بسیاری از افراد بود» وی در تاریخ ۵ مهٔ ۱۹۱۸ (۱۴ اردیبهشت ۱۲۹۷) از همدان می‌نویسد: «قحطی در این‌جا اسفناک است… ما محصول را ۴۰ تومان می‌خریم و امیدواریم مقداری هم کمتر از این تهیه کنیم. هر روز بسیاری می‌میرند و بسیاری نیز در حال کمک‌رسانی مرده‌اند. اکنون که برف‌ها آب شده و بهار آغاز شده‌است، مردم می‌روند بیرون و مثل گاو در مراتع می‌چرند». بسیاری از این مردم نگون‌بخت در حال چریدن در مراتع مرده‌اند.
پاره‌ای از منابع مانند محمدقلی مجد از این فراتر رفته‌اند و ادعا نموده‌اند که هیچ کشوری مانند ایران از جنگ جهانی آسیب ندیده‌است. به نوشته عباس میلانی بسیاری از دیدگاه‌های ارائه شده توسط مجد محل شک می‌باشد. در کارهای مجد، او تمایل به این داشته‌است تا منابعی گلچین کند که دیدگاه از پیش تعیین شده او را تأیید کند.
از دیدگاه مجد، این قحطی بزرگ‌ترین قحطی و بزرگ‌ترین فاجعهٔ تاریخ ایران است که از حملهٔ مغول در قرن سیزدهم میلادی نیز بسیار فراتر رفت. همان‌طور که اشاره شد، این واقعه یکی از مصائب بزرگ تاریخ ایران است که دربارهٔ آن مطالب اندکی نوشته شده و کمتر شناخته شده‌است. از دیدگاه مجد در این قحطی نزدیک به ۴۰٪ (در برخی دیگر از منابع ۲۵ درصد) از جمعیت ایران به سبب گرسنگی و سوء تغذیه و بیماری‌های ناشی از آن نابود شدند و مجد دولت بریتانیا را به دلیل خرید گستردهٔ غله و مواد غذایی در ایران، وارد نکردن غذا از هند و بین‌النهرین، ممانعت از ورود غذا از ایالات متحده و اتخاذ سیاست‌های مالی مانند عدم پرداخت درآمدهای نفت به ایران، مسبب اصلی می‌داند.
از دیدگاه محمدقلی مجد انگلیسی‌ها تا ژوئیه ۱۹۱۸ (تیر ۱۲۹۷) ایران را به اشغال خود درآوردند. قرار بر این بود که نیروهای بریتانیا در مهٔ ۱۹۲۱ (اردیبهشت ۱۳۰۰) ایران را ترک کنند؛ یعنی ایران در حدود سه سال و نیم در اشغال نظامی بریتانیا قرار داشت. نیروهای بریتانیا در فوریهٔ ۱۹۲۱ (بهمن ۱۲۹۹) از ایران رفتند.
پژوهشگرانی همچون یرواند آبراهامیان، همایون کاتوزیان و بری روبین در بررسی‌های پژوهشی خود مرگ بر اثر گرسنگی و بیماری را حدود دو میلیون نفر برآورد کرده‌اند. تحلیلگران سازمان سیا استیون آر و کنت ام پولاک نیز برآورد مشابهی داشته‌اند. یرواند آبراهامیان کتاب مجد را دارای مباحث اغراق‌شده از تلفات دوران قحطی دانسته‌است. مورخانی همچون محمود مسکوب و عباس میلانی نیز در این مورد با او هم‌نظر هستند. آبراهامیان اطلاق نسل‌کشی به قحطی را یک اتهام وحشیانه دانسته و علت اصلی مرگ و میر مردم را شیوع بیماری‌هایی چون طاعون، تیفوس و آنفلوانزای اسپانیایی در آن سال دانسته‌است. کورمک او گرادا صحت آمار مرگ و میر را مورد بحث قرار داده و آن را نمونه‌ای از ادعاهایی دانسته که دلایل معتبری برای اثبات آن وجود ندارد. علیداد مافی نظام و آریا مهرابی نیز نظر مشابهی داشته و نظر محمدقلی مجد را دارای ضعف روش شناختی دانسته‌اند.
لِوْ ایوانوویچ میروشنیکف دربارهٔ خسارات و ویرانی‌های ایران در جنگ جهانی اول می‌نویسد: جنگ جهانی اول برای مردم ایران بداقبالی‌ها و مشقات بی‌شماری به همراه آورد. مناطق وسیعی در اثر جنگ تخریب شده، ده‌ها هزار ایرانی دچار قحطی شده یا بر اثر بیماری مردند. بسیاری زندگی خود را در اثر عملیات‌های نظامی از دست دادند یا خسارت دیدند. در نگاه به گذشته، حتی اکنون نیز سخت است بتوان گفت چگونه ایران می‌توانست لطمهٔ کمتری ببیند. دفاع از تمامیت ملی در برابر دست‌اندازی‌های قدرت‌های بزرگ که هر کدام تسلط بر ایران را پاداشی در نبرد برای مستعمرات جدید و حوزه‌های نفوذ خود می‌دیدند، ناممکن بود.
احمد کسروی می‌گوید در سال ۱۳۳۶ قمری (۱۲۹۷ شمسی) جنگ جهانی در میان بود و گرانی نیز پیش‌آمد و می‌توان گفت یک سوم مردم از میان رفتند و در آن سال در تبریز آشکارا می‌دیدم که توانگران دست بینوایان نمی‌گرفتند و وقتی خویشان و همسایگانشان از گرسنگی می‌مردند، پروا نمی‌داشتند و مردگان از بی کفنی روی زمین می‌ماندند.
قحطی در همدان در دوران جنگ جهانی اول
قحطی در همدان در دوران جنگ جهانی اول به قحطی شدیدی که در سال‌های حدود ۱۲۹۶ شمسی، ۱۹۱۸ میلادی، ۱۳۳۴ قمری در اواخر دوران قاجار در اثر خشکسالی و حضور قوای مختلف بیگانهٔ روس، انگلیس، عثمانی و آلمانی در همدان رخ داد، اشاره دارد.
ژنرال دنسترویل فرمانده نیروهای انگلیسی در شمال و غرب ایران در ماه مه سال ۱۹۱۸ میلادی قحطی هولناک در همدان را این‌گونه ترسیم می‌کند: شواهد قحطی هولناک بود. چند مورد آدمخواری در شهر رخ داده‌است. هر کس که قدمی در شهر می‌زد با آزاردهنده‌ترین مناظر روبرو می‌شد. کسی نمی‌تواند این صحنه‌ها را تاب بیاورد. مردم می‌میرند و کسی نیست که کمکی کند. گاه جسد آدم‌ها آن قدر کنار جاده‌ها، بی‌آنکه کسی نگاهی به آنها بیندازد، می‌ماند، تا آنکه از بیم لطمه به دیگران، دیگر چاره‌ای جز دفن آنها نباشد. او افشا می‌کند که از جمعیت ۵۰٬۰۰۰ نفری شهر، دست کم ۳۰ درصد در آستانهٔ قحطی قرار داشتند و برای درصد بزرگی از آنها مرگ ناگزیر بود. دنسترویل مدعی بود که ثروتمندان همدان، سود کلانی از فروش غله به انگلیسی‌ها نصیبشان شده‌بود، اما میل نداشتند به برادران دینی فقیر خود کمک کنند، تا زنده بمانند. ژنرال دنسترویل همچنین دربارهٔ اقدام انگلیس در خرید غله در ایران می‌نویسد: در اثر خریدهای ما قیمت غله بالاتر رفت و هر افزایش جزئی به معنای مرگ بسیاری از افراد بود.
دولت ایران تلاش می‌کرد جلوی خرید منابع غذایی توسط انگلیسی‌ها را بگیرد. دنسترویل می‌نویسد: من نه‌تنها می‌خواستم نیازهای خود را تأمین کنم، بلکه قصد داشتم مقداری هم برای نیروهایی که باید سرانجام این جاده را طی می‌کردند، ذخیره کنم. اما اوضاع قحطی دست و پای مرا بسته بود. از سوی دیگر با مقاومت مقام‌های محلی روبرو بودیم که از دولت تهران فرمان گرفته‌بودند تا مانع از دسترسی انگلیسی‌ها به هرگونه منبع غذایی شوند. دنسترویل افشا می‌کند که انگلیسی‌ها مخفیانه تمام مخابرات میان حکومت تهران و حاکمان ولایات در غرب ایران را شنود می‌کرده‌اند. دولت ایران فرمان داده‌بود که تمام مقاطعه‌کاران غله که به انگلیسی‌ها غله می‌فروختند، باید دستگیر شوند. دستور اجرا شده‌بود، اما بلافاصله دنسترویل دولت ایران را برای رهایی آنها تحت فشار قرار داده‌بود.
گزارش‌های وایت و ساوترد و نقش میرزا کوچک خان در کمک به مردم قحطی زده ایران
در ماه آوریل ۱۹۱۸ (فروردین ۱۲۹۷)، فرانسیس وایت دبیر سفارت آمریکا از بغداد به تهران سفر می‌کند. کالدول می‌نویسد: «مفتخراً به ضمیمه، یادداشت دبیر سفارت را که حاوی اطلاعاتی است که نامبرده طی سفر خود از بغداد به تهران گردآوری کرده و ممکن است مورد علاقه آن وزارتخانه قرار گیرد، ارسال می‌کنم.» وایت وضع گرسنگی را چنین تشریح می‌کند:
در سرتاسر جاده‌ها کودکان لخت دیده می‌شوند که فقط پوست و استخوان‌اند. قطر ساقهایشان بیش از سه اینچ نیست و صورتشان مانند پیرمردان و پیرزنان هشتاد ساله تکیده و چروکیده است. همه جا کمبود دیده می‌شود و مردم ناگزیرند علف و یونجه بخورند و حتی دانه‌ها را از سرگین سطح جاده جمع می‌کنند تا نان درست کنند. در همدان چندین مورد دیده شد که گوشت انسان می‌خورند و دیدن صحنه درگیری کودکان و سگ‌ها بر سر جسد یا به دست آوردن زباله‌هایی که به خیابان‌ها ریخته می‌شود عجیب نیست.
نقش میرزا کوچک خان و کمک او به قحطی زدگان ایران
نهضت جنگل مقارن با قحطی در ایران بود. در این مقطع در جغرافیای حکومت میرزا کوچک خان آثار قحطی کمتر دیده می‌شد و جنگلی‌ها با مدیریت منابع طبیعی و کشاورزی گیلان توانسته بودند این قحطی بزرگ را در محدودهٔ سرزمینی خود کنترل کنند.
به گفته یکی از پزشکان بیمارستان آمریکایی در تهران با نام جی دی فریم، جنگلی‌ها با فراهم آوردن سرپناه برای مردم بی‌پناه و کنترل ورود و خروج برنج از شهر رشت عملیات امداد ترتیب دادند. این عملیات امداد شگفتی این پزشک را برانگیخته بود.
کمک آمریکایی‌ها به ایران
گزارش‌هایی در مورد کمک‌های انسان‌دوستانهٔ سازمان‌های غیردولتی آمریکایی به ایران در زمان قحطی وجود دارد. به علاوه گفته شده که پس از درخواست وام یک میلیون تومانی دولت ایران از دولت آمریکا، دولت آمریکا یک وام بلاعوض به ایران داده‌است. در یکی از نامه‌های موجود در اسناد وزارت امور خارجه آمریکا گفته شده که مردم آمریکا بالغ بر دو میلیون دلار کمک برای مردم قحطی‌زدهٔ ایران فرستاده‌اند.
وینتورپ، ناتینگهام‌شر
وینتورپ (به انگلیسی: Winthorpe) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در نیوارک و شروود واقع شده‌است. وینتورپ ۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
هلوبن دره
هلوبن دره، روستایی از توابع بخش رحیم‌آباد شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
از محصولات کشاورزی این روستای ییلاقی فندق و گل‌گاوزبان میباشد
جمعیت
این روستا در دهستان اشکور سفلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۶ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
دانیل کاجماکوسکی
دانیل کاجماکوسکی (زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۸۳) خواننده اهل مقدونیه است.
او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۵ نماینده مقدونیه بود.
تاج‌گذاری ناپلئون
تاج‌گذاری ناپلئون اثری است در سبک نئوکلاسیک از ژاک لوئی داوید، نقاش رسمی دربار ناپلئون که در سال ۱۸۰۶ میلادی، در اندازه تقریبی ده متر در شش متر با رنگ روغن بر روی بوم خلق شد. تابلو لحظه تاج‌گذاری ناپلئون بناپارت بر تخت پادشاهی فرانسه را نشان می‌دهد.
این تابلو هم‌اکنون تحت مالکیت موزه لوور قرار دارد.
تاریخچهٔ اثر
این اثر هنری را ناپلئون در سپتامبر سال ۱۸۰۴ سفارش داد. عنوان اصلی آن تقدیس امپراتور ناپلئون اول و تاجگذاری ملکه ژوزفین در کلیسای نوتردام پاریس در دوم دسامبر ۱۸۰۴ است.
ژاک لویی داوید کار بر روی این نقاشی را در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۸۰۵ در کلیسای سابق کالج کلونی در نزدیکی سوربن که از آن به عنوان کارگاه استفاده می‌شد، آغاز کرد و در ژانویه ۱۸۰۸ با همکاری هنرآموز خود، جرج راگت آن را به پایان رساند.
از ۷ فوریه تا ۲۱ مارس ۱۸۰۸، این اثر هنری در سالن نمایش نقاشی سالانهٔ ۱۸۰۸ به نمایش درآمد و در سال ۱۸۱۰ برای شرکت در مسابقهٔ جایزهٔ ده سالانهٔ سالن ارائه شد. نقاشی سال‌ها جز اموال داوید باقی ماند تا در سال ۱۸۱۹ به موزهٔ پادشاهی منتقل و در انبار موزه نگهداری شد و سرانجام در سال ۱۸۳۷ به دستور شاه لویی فیلیپ در تالار ساکر موزهٔ کاخ ورسای نصب شد. در ۱۸۸۹ در نهایت تابلو از کاخ ورسای به موزهٔ لوور منتقل شد.
کارآفرینان آمریکایی در سال ۱۸۰۸ بلافاصله پس از انتشار نسخهٔ اصلی به داوید مأموریت دادند که کپی دقیق نقاشی را در سایز اصلی بکشد. او همان سال با استفاده از حافظه‌اش شروع به کار کرد، اما کار تا سال ۱۸۲۲ که در بروکسل در تبعید بود، کار به اتمام نرسید. کپی اثر در نهایت در ۱۹۴۷ در مجاورت تابلوی اصلی در کاخ ورسای قرار گرفت.
این اثر منشأ خلق نقاشی دیگری با عنوان مشاهدهٔ عمومی 'تاجگذاری' داوید در لوور، اثر لوییس لئوپلد بویلی است. نقاشی اخیر در سال ۱۸۱۰ به پایان رسید و در حال حاضر در موزه متروپولیتن نیویورک قرار دارد.
ترکیب‌بندی
ترکیب‌بندی حول چند محور سازماندهی شده و قوانین نئوکلاسیسیسم را در بر می‌گیرد. یک محور از گوشه می‌گذرد و گرایش عمودی دارد. همهٔ چشمها به سمت ناپلئون که در مرکز ترکیب است، برگشته‌اند. خطی مورب از پاپ به سوی ملکه ادامه می‌یابد.
شخصیت‌ها
۱. ناپلئون اول (۱۷۶۹–۱۸۲۱) در ردای تاجگذاری که مانند امپراطورهای روم است، ایستاده. دیگران صرفاً تماشاچیان منفعل هستند. در نقاشی اصلی طرح کلی آنچه در اصل کشیده شده‌است، قابل دیدن است: ناپلئون تاج را بالای سرخود چنان‌که بخواهد روی سرش قرار دهد، نگاه داشته‌است.
۲. ژوزفین بوهارنه (۱۷۶۳–۱۸۱۴) همانگونه که در قانون مدنی فرانسه آمده، با فروتنی زانو زده‌است. اما او تاج را از دست همسرش دریافت می‌کند نه پاپ. در این تصویر لباس او با ابریشم تزیین شده‌است.
۳. ماریا لتزیا رومولینو (۱۷۵۰–۱۸۳۶) هر چند مادر ناپلئون در اعتراض به اختلاف ناپلئون با برادرانش لوسین و جوزف هرگز در این مراسم شرکت نکرده بود، اما نقاش او را در غرفه‌ها قرار داده‌است. در این نقاشی او در جایی مهم‌تر از پاپ قرار دارد.
۴. لویی بناپارت (۱۷۷۸–۱۸۴۶) در ابتدای امپراتوری در سال ۱۸۰۶ عنوان کنسولگری اعظم، پادشاه هلند، را دریافت کرد. او با هورتنس دو بهارنیس، دختر ژوزفین ازدواج کرد.
۵. ژوزف بناپارت (۱۷۶۸–۱۸۴۴) به دلیل مشاجره با ناپلئون به این مراسم دعوت نشد و در آن حضور نداشت. مادرش هم به همین دلیل در مراسم شرکت نکرد. پس از تاجگذاری، او عنوان شاهزادهٔ امپراتوری را دریافت کرد. سپس در سال ۱۸۰۶ پادشاه ناپل و در ۱۸۰۸ پادشاه اسپانیا شد.
۶. ناپلئون چارلز بناپارت جوان (۱۸۰۲–۱۸۰۷) پسر لویی بناپارت و هورتنس دو بهارنیس بود.
۷. خواهر ناپلئون. در کپی‌برداری از اثر، لباس خواهر مورد علاقهٔ ناپلئون صورتی است. این مورد تنها تغییر در کپی اثر است که نقاش با استفاده از حافظه اش کشید.
۸. چارلز-فرانسوا لبرن (۱۷۳۹–۱۸۲۴) کنسول سوم، در کنار ناپلئون و کامبرسرز قرار گرفته‌است. در امپراتوری اول، او در جایگاه شاهزاده آرکیتروسیر قرار داشت. در این تصویر، او عصای سلطنتی را نگه داشته‌است.
۹. ژان ژاک رگی دو کامبرسرز (۱۷۵۳–۱۸۲۴) شاهزادهٔ قهرمان امپراتوری بود. ۱۰. لویی الکساندر برتیر (۱۷۵۳–۱۸۱۵) وزیر جنگ تحت نظر کنسولگری و مارشال امپراتور در سال ۱۸۰۵ بود. در این تصویر او یک گوی را که در بالای آن صلیبی قرار گرفته، نگه داشته‌است.
۱۱. تالیران (۱۷۵۴–۱۸۳۶) از ۱۱ ژوئیه ۱۸۰۴، پیشکار اعظم بود.
۱۲. ژواکیم مورات (۱۷۶۷–۱۸۱۵) مارشال امپراتوری، پادشاه ناپل پس از سال ۱۸۰۸، برادر همسر ناپلئون و شوهر کارولین بناپارت بود.
۱۳. پاپ پیوس هفتم (۱۷۴۲–۱۸۲۳) برای تقدیس تاجگذاری حضور داشت. او توسط روحانیان برجسته‌ای که از زمان پیمان دولت با جماعت مذهبی منصوب شده بودند، احاطه شده‌است. برای اینکه توازن جدید بین کلیسا و حکومت به هم نخورد، پاپ پذیرفت که در این مراسم حضور داشته باشد. طرح‌های اولیه (همان‌طور که آن روزها معمول بود) سوژه‌های (کلیدی) - از جمله پاپ - را بدون لباس نشان می‌داد. لباس‌ها در نقاشی واقعی اضافه شده‌اند. در طرح اولیه پاپ دستانش را بر دامنش گذاشته‌است، اما ظاهراً ناپلئون ادعا می‌کند که پاپ آنجا نبوده که هیچ کاری نکند. بر این اساس، نقاشی او را در حال تدهین نشان می‌دهد.
۱۵. حالت افندی، سفیر عثمانی نیز در این مراسم حضور داشت. او در تصویر دقیق تر روبه رو با عمامه‌ای بر سر نشان داده شده‌است.
۱۶. آنتون زخوره، راهب مصری-یونانی و عضو مجمع دانشمندان مصری، با سرپوش و ریش، در میان روحانیان، ایستاده در سمت راست اسقف، رسم شده‌است.
۱۷. الیزابت هلن پیر دو مونتمورنسی لاوال، مادر سیاستمدار سوستنس دوم دولا راشفوکالد، بانوی حامل لباس در جلوی تصویر است. او درست پشت سر ژوزفین، در سمت راست از دید بینندهٔ تابلو، قرار گرفته. وی ملازم دادگاه ژوزفین بود.
شیرداری
شیرداری، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بهشهر در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان پنج هزاره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است. مردم این روستا از قومیت طبری هستند. مردم این روستا به زبان طبری (مازندرانی) سخن می‌گویند.
تفکیک جنسیتی
تفکیک جنسیتی یا جداسازی جنسی جداسازی افراد بر مبنای جنسیت آن‌هاست. توالت‌ها، حمام‌های عمومی، تخت خواب ها، خوابگاه‌ها، رختکن‌ها، اتوبوس‌ها، وسایل نقلیهٔ عمومی و زندان‌ها از جمله مواردی است که در بعضی از نواحی از نظر جنسیتی جداسازی می‌شوند.
پدیده تفکیک جنسیتی که بر اساس آموزه‌های اسلامی به‌عنوان «جلوگیری از اختلاط نامحرم» تعریف می‌شود.
در یهودیت
همچنین یهودیان ارتدوکس معتقدند که زنان باید لباس‌های کاملاً پوشیده به تن داشته باشند و در اماکن عمومی، جدا از مردان بنشینند یا بایستند.
در اسلام
در اسلام، تنها بودن زن و مردی که خویشاوندی نزدیک با هم ندارند (محرم هم شناخته نمی‌شوند)، ممنوع است؛ اما ارتباط زن و مرد مطلقاً ممنوع نشده‌است. در قرآن، سخن گفتن موسی با دختران شعیب و سلیمان با بلقیس ملکه سبا ؛ نمونه‌هایی از این ارتباط به‌شمار می‌رود. در سنت، نیز نمونه‌هایی از ارتباط زن و مرد دیده می‌شود؛ خدیجه دختر خویلد پیش از ازدواج با محمد، مال‌التجاره‌ای را در اختیار او قرار داد و او را برای یک سفر تجاری به شام فرستاد. با این حال در احادیث، شواهدی از جدایی جنسیتی موجود است؛ قرآن و سنت نیز محدودیت‌هایی را برای ارتباط زنان و مردان در نظر گرفته‌اند. از جمله این محدودیت‌ها، حجاب برای زنان است؛ که برخی آن را پوشانیدن تمام بدن زن و برخی آن را پوشانیدن بدن زن به جز چهره و دست دانسته‌اند و برخی از علما حجاب را اختیاری و توصیه توصیف می‌کنند چنانکه روایت شده در عصر محمد زنان بازاری قسمتی از سینه هایشان معلوم بوده و محمد دستور داده لااقل پارچه و یا چیزی شبیه به آن را برای پوشش حداقلی بپوشند. در قرآن نیز بیش از توصیه به حجاب به حفظ نگاه مردان توصیه شده است. همچنین نظر به نامحرم، در برخی روایات زنای چشم نامیده شده‌است.
ورزشگاه اوروبورخ
ورزشگاه اوروبورخ (Euroborg) یک ورزشگاه فوتبال در شهر خرونینگن، هلند است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده ۲۲٬۵۲۵ نفر ظرفیت دارد و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال خرونینگن محسوب می‌شود.
تترابوتیل آمونیوم هیدروکسید
تترابوتیل آمونیوم هیدروکسید یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۲۷۲۳۶۷۱ است.
جستارهای وابسته
TBAH
تایپ‌اسکریپت
تایپ‌اسکریپت زبان برنامه‌نویسی‌ای است که توسط مایکروسافت توسعه‌داده می‌شود. تایپ‌اسکریپت پیشرفت‌داده‌شدهٔ جاوااسکریپت است و بررسی نوع قوی و شئ‌گرایی واقعی را ذاتاً به آن زبان می‌افزاید. آندرس هجلزبرگ پدر سی‌شارپ در توسعهٔ تایپ‌اسکریپت فعالیت داشته‌است.
اکالیپتوس رستراتا
اکالیپتوس رستراتا نام یک گونه از سرده اوکالیپتوس است.
عزت‌آباد (رودسر)
عزت‌آباد یا عسکرآباد روستایی در دهستان اشکور سفلی بخش رحیم‌آباد شهرستان رودسر استان گیلان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۳ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
استان پوتنزا
استان پوتنزا از استان‌های کشور ایتالیا است. استان پوتنزا در جنوب این کشور قرار دارد. مرکز این استان شهر پوتنزا و زیرمجموعه ناحیه باسیلیکاتا می‌باشد. مساحت این استان ۶٬۵۴۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۳۸۱٬۹۸۸ نفر است.
بارزانا
بارزانا (به ایتالیایی: Barzana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است. بارزانا ۲٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۴۵ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الانگودی، پادوکاتای
الانگودی، پادوکاتای (به انگلیسی: Alangudi, Pudukkottai) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در تامیل نادو واقع شده‌است.
خصوصیات
الانگودی ۱۰٬۷۴۲ نفر جمعیت دارد و ۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مهتر (خرم‌آباد)
مهتر روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
وینتون، کامبریا
وینتون (به انگلیسی: Winton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در منطقه ادن واقع شده‌است. وینتون ۳۲۷ نفر جمعیت دارد.
کارباموئیل فسفات
کارباموئیل فسفات یک آنیون با اهمیت در بیوشیمی است. در جانوران خشکی زی، کارباموئیل فسفات یک متابولیت حدواسط است که با شرکت در چرخه اوره در دفع نیتروژن ایفای نقش می‌کند. این ترکیب در سنتز پیریمیدین‌ها نیز نقش دارد.
تولید
این ترکیب از بیکربنات, آمونیاک (مشتق از گلوتامات) و فسفات (مشتق از آدنوزین تری فسفات یا به اختصار ATP) تولید می‌شود. این واکنش به وسیله آنزیم کارباموئیل فسفات سنتتاز و به شکل زیر انجام می‌گیرد:
محمدآباد (بهشهر)
محمدآباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بهشهر در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان پنج هزاره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۰ نفر (۱۱۴خانوار) بوده‌است. مردم این روستا از قومیت طبری هستند. مردم این روستا به زبان طبری (مازندرانی) سخن می‌گویند.
بارتولومه استبان موریلو
بارتولومه استبان موریلو (Bartolomé Esteban Murillo؛ late دسامبر ۱۶۱۷; baptised ۱ ژانویه ۱۶۱۸ – ۳ آوریل ۱۶۸۲ (۶۴سال)) یک نقاش اهل سبیا اسپانیا بود.
کبوتردریایی مانکس
کبوتردریایی مانکس نام یک گونه از سرده کبوتردریایی‌های آب‌شکاف است.
بهاتی پرینسلو
بهاتی پرینسلو متولد ۱۶ مه ۱۹۸۹، یک مدل نامیبیایی می‌باشد. وی در سال ۲۰۰۸ در خط "صورتی" ویکتوریا سیکرت مشغول به کار شد و در سال ۲۰۰۹ تا مقام "فرشته‌های ویکتوریا" پیشرفت کرد. بهاتی در ۱۹ژوئیه ۲۰۱۴ با آدام لوین رهبر گروه راک مارون فایو ازدواج کرد و اولین فرزند آنها داستی رز لوین در ۲۱سپتامبر ۲۰۱۶به دنیا آمد.
ویلی فونگ
ویلی فونگ (Willie Fung؛ March 3, 1896 – 1896:3:3, April 16, 1945) یک هنرپیشه آمریکایی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به ماجرای پرشور هالیوود، تورتیلا فلت، دختر شهر کوچک، نامه، قاتل حرفه‌ای، راگلزهای رد گپ، قطار سریع‌السیر شانگهای، افق گمشده، ولز فارگو، شانگهای، ماه و شش پشیز اشاره کرد.
تترابومو اتیلن
تترابومو اتیلن یک ترکیب شیمیایی است. شکل ظاهری این ترکیب، بلور بی‌رنگ است.
اغوزبن کندسر
اغوزبن کندسر، روستایی از توابع بخش رحیم‌آباد شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اشکور سفلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۷۴ نفر (۱۰۲خانوار) بوده‌است.
پر جمعیت‌ترین روستا اشکور
ورزشگاه اروه آسیتو
ورزشگاه اروه آسیتو (Erve Asito) یا ورزشگاه پولمَن یک ورزشگاه فوتبال در شهر آلملو، هلند است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شده ۱۲٬۰۸۰ نفر ظرفیت دارد و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال هراکس آلملو محسوب می‌شود.
بازی‌های آسیایی زمستانی ۱۹۹۶
کشور کره شمالی در ابتدا قرار بوده‌است که میزبان این دوره از مسابقات باشد اما به دلیل عمل نکردن به تعدات میزبانی به کشور چین داده شد، کشورهای قزاقستان و ازبکستان برای اولین بار در این بازی‌ها شرکت کردند.
دار یغمراسن
دار یغمراسن یک شهرداری در الجزایر است که در استان تلمسان واقع شده‌است.
دو و میدانی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴
دو و میدانی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ نام رویداد ورزش دو و میدانی در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۶۴ برگزار شد.
نبرد تاوتون
نبرد تاوتون (Battle of Towton) نبردی از جنگ‌های انگلیسی موسوم به جنگ رزها بود که در تاریخ ۲۰ مارس ۱۴۶۱ در نزدیکی روستای تاوتون در یورکشایر انگلستان رخ داد. این نبرد باعث تغییر خاندان پادشاهی در انگلستان گردید. در این نبرد دوک یورک ، ادوارد از خاندان یورک ، توانست به پیروزی دست یابد. وی پس از آوارگی پادشاه، هنری ششم از خاندان لنکستر ، با عنوان پادشاه ادوارد چهارم در ۴ مارس ۱۴۶۱ تاجگذاری کرد. او همچنین رئیس خاندان لنکستر و حامیان کلیدی وی را به خارج از کشور تبعید کرد.
این نبرد، در کنار شکست بودیکا در نبرد واتلینگ استریت ، به عنوان «بزرگترین و خونین‌ترین نبرد روی داده در خاک انگلستان» توصیف گردیده‌است. با توجه به رویدادنامه‌ها بیش از ۵۰۰۰۰ سرباز از خاندان‌های یورک و لنکستر برای ساعت‌ها در میان برف و بوران در ۲۰ مارس که مصادف با یک‌شنبه نخل بود، به جنگ پرداختند. یک هفته بعد، خبرنامهٔ منتشر شده که به مخابرهٔ وقایع جنگ می‌پرداخت، گزارش داد که ۲۸۰۰۰ نفر در میدان جنگ کشته شده‌اند.
حکایت‌های معاصر و همدورهٔ هنری ششم، وی را به عنوان یک فرد صلح‌طلب و مؤمن معرفی کرده‌اند، ولی این گزارش متناسب با رفتار جابرانه‌اش در برخورد با دودمان‌های داخلی نیست. به نظر می‌رسد او در مقاطعی همانند جنگ رزها گرفتار جنون می‌گردید. با این احوال، طبیعت و ذات خیرخواه او موجب شد همسرش، مارگارت آنژو ، بتواند کنترل پادشاهی را به دست آورد، که همین باعث زوال قدرتش گردید. حکومت بی‌فایده و ناکارآمد وی تنها باعث دلگرمی و تحریک اشراف در جهت فراهم نمودن طرح نقشهٔ تسلط بر او می‌شد و این وضعیت وخیم باعث ایجاد یک جنگ داخلی بین طرفداران او و طرفداران ریچارد، دوک یورک گردید. پس از اینکه یورک‌ها هنری را در سال ۱۴۶۰ دستگیر کردند، پارلمان انگلستان از یک بند قانون اعلامیه سازش در رابطه با تعهد اجباری یورک‌ها از هنری به عنوان پادشاه، گذشت. در همان زمان هنری به شکل مشروط آزاد و مجدداً پادشاه گردید، اما حق انتقال قدرت به فرزندش ادوارد وست‌مینستر را نداشت. ریچارد، دوک یورک نیز به عنوان نیابت سلطنت دست یافت به گونه‌ای که پس از مرگ هنری، سلطنت و پادشاهی به ریچارد و خاندان یورک می‌رسید. همسر هنری، مارگارت آنژو از قبول سلب مالکیت فرزندش ادوارد وست‌مینستر، در مقوله جانشینی راستین تاج و تخت سر باز زد، چرا که آن را حق قانونی فرزندش می‌پنداشت. ملکه همراه با ناراضیان لنکستر، یک ارتش را بسیج کرد. مدتی بعد، ریچارد یورک در نبرد ویکفیلد کشته شد و عناوین وی از جمله ادعای او در زمینهٔ تاج و تخت ملغی گردید و همه چیز به پسر ارشد وی، یعنی ادوارد، رسید. اشرافی که تا قبل از این مردد و ناتوان در تبیین ادعای تاج و تخت توسط ریچارد بودند، متوجه شدند که لنکسترها مفاد قانون سازش را که یک قرارداد قانونی بود، زیر پا گذاشته‌اند و پس از این موضوع بود که ادوارد پشتوانهٔ کافی برای محکوم کردن هنری را به دست آورد و به دنبال آن اعلام پادشاهی نمود. نبرد تاوتون نشانهٔ راستین تأثیر پیروزی نظامی در جهت حکومت بر انگلستان بود.
یورک‌ها وقتی به میدان نبرد رسیدند، تصور خودشان چنین بود که از لحاظ نیروی نظامی برتری دارند، بخشی از نیروی آن‌ها تحت فرمان جان دی موبری، سومین دوک نورفوک قرار داشت، رهبر یورک‌ها، ویلیام نویل، نخستین ارل کنت مشهور به لرد فوکنبرگ، فرامینی را صادر کرد که بر طبق آن به کمانداران دستور داده شده بود تا با استفاده از باد قوی و مناسب از بیشترین بُرد هدف علیه دشمن استفاده نمایند، تبادل تیرها یک طرفه بود به شکلی که برد تیرهای رها شده از کمان لنکسترها به هیچ عنوان به خطوط یورک‌ها نمی‌رسید، همین امر باعث خشمگین شدن و برانگیختن لنکسترها در جهت ترک مواضع خودشان گردید. متعاقب آن، نبرد به جنگ رودررو کشیده شد که برای ساعت‌ها به طول انجامید و باعث خستگی رزمندگان گردید، ورود سربازان نورفولک به جبههٔ نبرد در جهت تقویت یورک‌ها و همین‌طور تشجیع آن‌ها توسط ادوارد باعث شد تا بتوانند حریف را به عقب برانند، بسیاری از لنکسترها در حالی که روی به فرار آورده بودند، کشته شدند. برخی از آن‌ها دیگران را لگدمال می‌کردند و از روی آن‌ها می‌گذشتند و برخی از آن‌ها در رودخانه غرق شدند، به گونه‌ای که رنگ رودخانه برای چند روز به رنگ ارغوانی درآمد، تعدادی از آن‌ها هم به عنوان زندانی گرفته و گردن زده شدند.
وینویک، نورث‌همپتون‌شر
وینویک (به انگلیسی: Winwick) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در داونتری واقع شده‌است.
نبرد تاوتون
زمینه
در ۱۴۶۱، انگلستان ششمین سال از جنگ‌های داخلی موسوم به جنگ رزها را پشت سر می‌گذاشت؛ جنگ‌هایی داخلی بین خاندان‌های یورک و لنکستر بر سر تصاحب تاج و تخت. لنکسترها، پشت‌گرم و دلخوش به پادشاهی هنری ششم بودند. یک مرد بی‌اراده که گاهی گرفتار حملات جنون می‌گردید. رهبر یورک‌ها در ابتدا، ریچارد یورک، سومین دوک یورک بود که همراهی تعداد اندکی از اشراف علاقه‌مند به پادشاهی‌اش را داشت. این همراهان عمدتاً خویشاوندان نزدیکش از خاندان بوفورت بودند که به انتظار بُروز علایم برتری قطعی از جانب یکی از دو حزب نشسته بودند. از آنجایی که دیوانگی ادواری و بی‌کفایتی هنری بر همگان محرز گشته بود، تلاش یورک‌ها برای از بین بردن علاقهٔ هنری نسبت به قدرت، با موضوع و دلمشغولی دیگر، باعث شعله‌ور شدن یک جنگ تمام عیار گردید. پس از دستگیری هنری در نبرد نورت‌همپتون به سال ۱۴۶۰، دوک، کسی که خون سلطنتی در رگ‌هایش جریان داشت، ادعای خودش نسبت به تاج و تخت را اعلام نمود. حتی نزدیک‌ترین حامیان یورک‌ها در میان اشراف تمایلی به غصب سلطنت به واسطهٔ اصل و نسب نداشتند. در عوض آن، اشراف، با اکثریت آرا یک بند مهم از اعلامیه سازش مبنی بر تصاحب تاج و تخت توسط یورک‌ها و وارثان آن‌ها پس از مرگ هنری را به اجرا گذاشتند.
دارکوب شارپی
دارکوب شارپی نام یک گونه از زیرخانواده دارکوبیان است.
نبرد تاوتون
زمینه
ملکه انگلستان، مارگارت آنژو، از قبول مقدمات خلع ید فرزندش، ادوارد، سر باز زد چرا که آن را حق قانونی وی می‌پنداشت. ملکه پس از پیروزی یورک‌ها در نبرد نورث‌همپتون به اسکاتلند فرار کرده بود. در آنجا مشغول تجهیز یک ارتش گردید، وی این وعده را به پیروانش داد که در ماه مارس به جنوب حرکت می‌کند و انگلستان را غارت خواهد نمود. حامیان لنکستری وی نیز در شمال انگلستان جمع گردیدند و آمادهٔ ورود وی گشتند. ریچارد، دوک یورک به همراه ارتش خود برای تقابل با این تهدید به حرکت درآمد، اما در دامی که در نبرد ویکفیلد انتظار او را می‌کشید، گرفتار و کشته شد. دوک و پسر دوم وی، ادموند، ارل روتلند ، توسط لنکسترها گردن زده شدند و سر آن‌ها بر بالای نیزه‌ها در میکل‌گیت بار قرار گرفت که دروازهٔ ورود به شهرستان یورک بود. رهبری خاندان یورک به وارث دوک، یعنی ادوارد، رسید.
فاتحان نبرد ویکفیلد، به ارتش مارگارت ملحق شدند و به اتفاق رهسپار جنوب گردیدند. شهرها پس از عبور آن‌ها غارت می‌گردید و آن‌ها پس از شکست دادن ارتش یورک‌ها در دومین نبرد سنت آلبنز به رهبری ریچارد نویل، شانزدهمین ارل واریک ، هنری را آزاد کردند و پس از آن به غارت خود تا رسیدن به لندن ادامه دادند، به همین خاطر شهر لندن از ترس غارت و چپاول حاضر به باز کردن دروازه‌های خود به روی هنری و مارگارت نشد. ارتش لنکستر از بابت منابع و آذوقهٔ مورد نیاز در تنگنا بود و وسایل لازم جهت گشودن شهر را نداشت، مارگارت آگاهی یافت که ادوارد، پسر بزرگ‌تر ریچارد یورک، در نبرد مورتیمرز کراس در هرفوردشایر به پیروزی رسیده و پس از آن به سمت لندن در حال حرکت است؛ بنابراین برای احتراز از برخورد با او به همراه لنکسترها به سمت شهر یورک عقب‌نشینی کرد. واریک و باقی‌مانده نیروهایش، در جهت پیوستن به نیروی ادوارد و یورک‌ها از سنت آلبانز حرکت کردند. لندن، همان ولایت از دست رفتهٔ هِنری، پذیرای ادوارد و ارتش وی بود و از آن‌ها استقبال به عمل آورد. یورک‌ها نیازمند یک توجیه پذیرفتنی و منطقی در جهت ادامهٔ مناقشه علیه پادشاه و پیروان لنکستری‌اش بودند. در چهارم مارس، واریک پادشاهی رهبر جوان یورک‌ها را با عنوان شاه ادوارد چهارم اعلام نمود. اعلامیهٔ این نائل شدن بسیار بزرگ‌تر و پرشورتر از ادعای مطرح شده توسط پدرش، ریچارد یورک بود که چندی قبل‌تر مطرح شده بود. تعدادی از نجبا و اشراف سابق این عمل را مغایر با خواستهٔ پدر ادوارد در جهت جلوس بر تخت پادشاهی می‌پنداشتند و به منزلهٔ خیانت در پیمانی بود که با لنکسترها منعقد گردیده بود. کشور حالا دیگر دارای دو پادشاه شده بود و این وضعیتی بود که نمی‌توانست برای مدت طولانی دوام داشته باشد؛ بخصوص اگر ادوارد به شکل رسمی تاجگذاری می‌کرد. ادوارد اعلام نمود هر لنکستری که هنری را ترک کند مورد عفو قرار می‌گیرد. این حرکت یک پیروزی متقدم بخصوص در مورد روستایی‌ها و اشخاص غیر اشرافی بود. پیشنهاد او شامل توانگران و اشراف لنکستر نمی‌گردید. پادشاه جوان پیروانش را فراخواند و از آن‌ها خواست تا در جهت پس گرفتن شهرستان خانوادگی‌اش یورک و همین‌طور برکناری هنری از طریق نیروی نظامی به آن سمت لشکرکشی کنند. ارتش یورک‌ها از سه مسیر مختلف لشکرکشی کرد. عموی واریک، لرد فوکنبرگ، وظیفه یافت تا مسیر به سمت یورک را که توسط ادوارد رهبری می‌گردید، به عنوان مسیر اصلی پاکسازی نماید. دوک نورفوک به سمت شرق فرستاده شد تا نیروهای جدیدی را جلب و قبل از نبرد مجدداً به ادوارد بپیوندد. گروه واریک از طریق میدلندز به سمت غرب سپاه و گروه اصلی حرکت کرد. در بیست و هشتم مارس، عناصر پیشرو در ارتش یورک‌ها زمانی که قصد عبور از گذرگاه فری‌بریج در جهت تصرف پل رودخانه آیر را داشتند توسط نیروی کوچکی از لنکسترها مورد حمله قرار گرفتند و از مسیر اصلی منحرف شدند. این حمله توسط گروه کوچکی شامل ۵۰۰ سرباز به رهبری جان کلیفورد، نهمین بارون دی کلیفورد شکل گرفته بود، این مواجهه در تاریخ به عنوان نبرد فری‌بریج مشهور گردید.
تجربهٔ رویارویی جنگی باعث گردید تا ادوارد نیروهای اصلی خود را به سمت پل بفرستد و تن به یک نبرد خسته‌کننده دهد. اگر چه یورک‌ها از لحاظ عددی برتری داشتند، اما باریکی پل و تنگی فضای نبرد باعث ادامهٔ جنگ در شرایط مساوی گردید. ادوارد، فوکنبرگ و سواران تحت امر وی را به معبر رودخانه در منطقه کستل‌فورد فرستاد که حفاظت از آن به هنری ارل نورتمبرلند سپرده شده بود، اما هنری دیر رسید، درست همان زمانی که نیروی یورک‌ها از معبر عبور کرده بودند و برای حمله به لنکسترها از سمت مخالفشان به طرف فری‌بریج می‌تاختند. لنکسترها عقب‌نشینی نمودند اما تا دینتینگ دال تعقیب و در همان منطقه همگی آن‌ها کشته شدند، کلیفورد به واسطهٔ اثابت نیزهٔ یک کمان به گلویش کشته شد. پس از پاکسازی مناطق اطراف از نیروهای دشمن، یورک‌ها اقدام به بازسازی و تعمیر پل نمودند و با تبدیل آن به یک اردوگاه موقت، یک شب را در شربورن-این-المت گذراندند. ارتش لنکسترها به سمت تدکستر حرکت کرد، در حدود 2 mi در شمال تاوتون و در آنجا اردوگاه خودش را برپا نمود. در آغاز سپیده‌دم روز بعد هر دو سپاه اردوگاه خودشان را در زیر آسمان تاریک و مملو از بادهای قوی برچیدند. آن روز مصادف با یک‌شنبه نخل بود. یک روز مقدس و پراهمیت در میان مسیحیان، با این احوال نیروهای دو سپاه برای نبرد پیش‌رو آماده گردیدند. با توجه به برخی اسناد ادعای تعامل برای جلوگیری از نبرد در آن روز که یک‌شنبه نخل بود مطرح شده اما پذیرش گسترده‌ای برای احتراز از نبرد به واسطهٔ حرمت این روز به عمل نیامد. عموماً نام این نبرد به نام روستای تاوتون شناخته می‌شود، که در نزدیکی میدان جنگ و منطقه تسویه حساب قرار داشت و در آن زمان به عنوان برجسته‌ترین منطقه در آن ناحیه شناخته می‌گردید.
ترکیب نیروها
منابع معاصر همان دوره اعلام نموده‌اند که هر دو ارتش بسیار بزرگ بودند. به بیان آن‌ها بالغ بر ۱۰۰۰۰۰ نفر مرد جنگی در نبرد حضور داشته و جنگیده‌اند. یکی از منابع، با عنوان «رویدادنامهٔ ویلیام گریگوری از لندن»، مربوط به قرن پانزدهم که توسط یک سرباز خدمت کرده در جنگ نوشته شده‌است، ادعا می‌کند که یورک‌ها دارای ۲۰۰۰۰۰ سرباز بودند، در حالی که ارتش لنکسترها حتی از این هم بیشتر بوده‌اند. مورخان بعدی بر این عقیده‌اند که این آمار و ارقام اغراق‌آمیز هستند و یکی از محتمل‌ترین نظرها به حدود ۵۰۰۰۰ سرباز اشاره دارد. با این وجود، حضور این دو ارتش جمع شده در تاوتون یکی از بزرگترین گردهمایی‌های نظامی در آن زمان بود. آنالیزهای انجام شده بر اساس اسکلت‌های موجود و یافت شده در یک گور دسته‌جمعی به سال ۱۹۹۶ نشان داد که سربازان حاضر در آن نبرد از اقصی نقاط مختلف گرد هم آمده بودند، آن‌ها به‌طور متوسط ۳۰ سال سن داشتند و تعدادی از آن‌ها، جانبازان نبردها و درگیری‌های قبلی بودند. بسیاری از شوالیه‌ها و اشراف، که حدود سه‌چهارم از اشراف انگلستان را تشکیل می‌دادند، در این نبرد جنگیدند. ۸ نفر از آن‌ها به یورک‌ها سوگند یاد کرده بودند، در حالی که حداقل ۱۹ نفر دیگر به لنکسترها سوگند وفاداری خورده بودند.
این نبرد سرنوشت یکی از دو پادشاه را برای ایفای نقش طولانی و حکومت در انگلستان مقدر می‌کرد؛ در حالی که ادوارد در میان مردان خود می‌جنگید، هنری و مارگارت به دور از میدان نبرد و در یورک باقی ماندند. لنکسترها پادشاه خود را به عنوان یک عروسک خیمه‌شب بازی در دستان همسرش می‌پنداشتند و بیشتر نگران عدم تعادل روحی-روانی وی بودند. در مقایسه با او، ادوارد، الهام‌بخش پیروان خود بود. او ۱۸ ساله و دارای 6 ft قامتی بلند بود که در لباس رزم بسیار باشکوه و پرابهت می‌نمود. همچنین مهارت بسیاری در مبارزه داشت. او مردان خود را در خط مقدم رهبری می‌نمود، به آن‌ها انگیزه و به روحشان نشاط‌بخشی لازم را ارزانی می‌داشت. ادوارد ترجیح می‌داد که در این نبرد همانند جنگ‌های پیشین از یک تاکتیک جسورانهٔ تهاجمی برجسته برای این درگیری استفاده نماید.
یورک‌ها رهبران برجستهٔ دیگری را نیز در کنار خود داشتند؛ از جمله واریک که برای همراهانش در نبرد مثل یک جذبهٔ شعله‌ور بود. ادوارد هال، یک رویدادنگار قرن شانزدهم، به یک صحنه از واریک مربوط به قبل از نبرد تاوتون استناد می‌کند. هال می‌نویسد که واریک، در فری‌بریج مجروح شده بود، او اسب خودش را کُشت و فریاد زد: «اجازه دهید تا به ارادهٔ خودش پرواز کند، به خاطر این که مسلماً من برای پیوستن به این کار او تأخیر خواهم داشت» و ادامه داد: «هر یورک، برای ترک نبردِ پیش‌رو جسارت می‌خواهد.» این توضیحات به احتمال زیاد می‌تواند جعلی باشد. مورخ نظامی، کریستوفر گراوت، گفته که اگر این داستان و روایت درست باشد وفاداری واریک و همراهانش را به ادوارد نشان می‌دهد. واریک ارزش بسیار زیادی برای عموی خود، لرد فوکنبرگ، قائل بود. همان کسی که هال از وی به عنوان مردِ بزرگ سیاست و متبحر در شاهکارهای نظامی یاد می‌کند. او دارای قد و قامت کوتاه و مجروح جنگ‌های انگلیس-فرانسه (مشهور به جنگ صد ساله) بود. فوکنبرگ توسط هم رده‌های خود در امور نظامی دارای احترام بسیار زیادی بود. او برای انطباق با موقعیت‌های پیش‌بینی نشده بسیار سریع بود، در میان دستاوردهای قبلی وی می‌توان به فرمانداری دولت‌شهر فرانسوی کاله اشاره داشت که منجر به چند اردوکشی و دستبرد دریایی گردید. فوکنبرگ همچنین یکی از طلایه‌داران (جلودار سپاه) در نبرد نورث‌همپتون بود.از یک منظر می‌توان گفت که نورفولک با توجه به سن و سال خودش هرگز برای درگیری‌های رودررو مناسب نبود و به همین منظور افرادی را از میان شوالیه‌ها تحت شرایط مشروط برگزید و اختیار فرماندهی و ابتکار عمل را به دست آن‌ها سپرد، از جمله این افراد می‌توان به شوالیه والتر بلونت و روبرت هورن اشاره داشت. در هر صورت نورفولک به تعبیری، یک متحد غیرقابل پیش‌بینی بود. او به جبههٔ یورک‌ها پیوست تا بتواند از این طریق یک پایگاه قدرتمند برای خودش در شرق انگلستان فراهم سازد و در قبال حمایت‌های خود برای دست یافتن به این مقصود منتظر چندین فرصت مناسب بود.
لنکسترها، بدون حضور پادشاه هنری در جبههٔ نبرد، متکی به فرماندهی و درایت هنری بیفورت، دوک سامرست برای هدایت ارتش بودند. به نسبت می‌توان گفت بیفورت دارای تجربه جنگی مناسبی بود، چرا که با مانورهای هوشمندانه در ویکفیلد و سنت آلبانز باعث پیروزی لنکسترها گردیده بود. با همه این احوال، بر طبق اظهارات تعدادی از مورخین، سر اندرو ترولوپ استراتژیست اصلی جبهه لنکسترها بود؛ نه سامرست. ترولوپ پیش از این تحت فرماندهی واریک در کاله خدمت کرده بود و این جریان مربوط به زمان قبل از پیوستنش به سمت لنکسترها در مراحل اولیه از زمان شکل‌گیری جنگ رزها بود. عدم پایبندی به وفاداری و تغییر موضع ترولوپ یک ضربه بزرگ برای یورک‌ها به‌شمار می‌رفت، چرا که او با مردان و سربازان خودش به خوبی آشنایی داشت؛ همان جنگجویانی که نقش کلیدی در پیروزی‌هایش در سرزمین فرانسه به عهده داشتند. لنکسترها نیز همانند یورک‌ها رهبران برجسته‌ای در اختیار داشتند که از میان آن‌ها هنری هولاند، دوک اکستر مشهورتر از سایرین بود. در کنار این‌ها متحد و متنفذ شمالی، هنری پرسی، ارل نورث‌آمبرلند، لرد دی روس و رالف داکر نیز حضور داشتند که شخص اخیر در معیت و همراهی لرد کلیفورد به جبههٔ نبرد علیه یورک‌ها پیوسته بود؛ هر چند لرد کلیفورد پیش‌تر از وقوع نبرد تاوتون در جریان عقب‌نشینی از فری‌بریج کشته شد.
آرایش نیروها
تعداد بسیار کمی از منابع تاریخی وجود دارند که جزئیات دقیقی از نبرد ارائه می‌دهند و در آن‌ها توضیح جامعی از استقرار دقیق نیروها نیست. کمبود منابع اولیه و موثق منجر به این گردیده که مورخان اولیه به وقایع‌نگاری هال به عنوان منبع اصلی و قابل استناد بسنده کنند. با وجود نگارش این منابع در ۷۰ سال پس از این رویداد، سوالات پیش آمده بیشتر در مورد خاستگاه این اطلاعات است، وقایع‌نگار بورگوندی، جی‌هان دی وورن (۱۳۹۸–۱۴۷۴)، یک منبع معاصر بود اما وقایع او از سال ۱۸۹۱ در دسترس عموم قرار گرفت و وجود چند اشتباه در آن وقایع‌نگاری مورخان را در جهت استفاده از آن تا حدودی دلسرد کرد. بازسازی‌های آینده که پس از جنگ رخ داد، اصالتاً در نسخهٔ هال وجود داشتند که توسط جزئیات کوچک از منابع دیگر تکمیل شده بود.
نبرد بر روی یک زمین مسطح بین روستاهای ساکستون (در جنوب) و تاوتون (در شمال) صورت گرفت. منطقهٔ وقوع نبرد جزو زمین‌های کشاورزی محسوب می‌گردید و دارای مقدار زیادی فضای باز و گسترده به همراه جاده‌های کوچکی، مناسب برای مانور ارتش‌ها، بود. دو مسیر و جاده برای دسترسی به این منطقه وجود داشت: یکی جادهٔ قدیمی لندن که تاوتون را به پایتخت انگلستان متصل می‌کرد و دیگری جادهٔ مستقیم بین ساکستون و تاوتون، که دارای کناره‌های فراوان جریان کوک بک در محدوده‌ای مارپیچ مانند و محاط به بلندی‌های مشرف به سمت شمال به غرب بود. این فلات یا زمین مسطح توسط درهٔ کوچک تاوتون به دو نیم تقسیم می‌گردید که از سمت غرب آغاز و به سمت زمین‌های شمالی متمایل به شرق وسعت پیدا می‌کرد. زمین‌های جنگلی انبوه در سرتاسر منطقه رنشاو وودز و خط رودخانه در سمت شمال غرب فلات وجود داشت. از جنگل و دشت این منطقه که محدود به شمال شرق می‌گردید در سال‌های بعد از جنگ به نام «علفزار خونین» یاد می‌گردید.