cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
طالقان
شهر طالقان به لحاظ قرار گرفتن در رشته کوه‌های البرز مرکزی، دارای آب و هوای کوهستانی و ییلاقی است. به همین دلیل دارای جمعیت فصلی بوده و در بهار و تابستان جمعیت شناور آن افزایش قابل توجهی می‌یابد. این در حالی‌ست که جمعیت ثابت شهر طالقان ۳۵۴۵ نفر است. طبق آمار سال ۱۳۸۵ طالقان دارای جمعیت ثابت ۳۲۸۱ هزار نفر بوده‌است.
زبان
طالقانی‌ها به مازندرانی و تاتی سخن می‌گویند. به عقیده برخی از صاحب‌نظران، زبان مردم طالقان به دو دسته مازندرانی و تاتی تقسیم می‌شود. روستاهایی که بین جوستان و کوه‌های کندوان قرار گرفته‌اند به گویش طبری طالقانی از زبان مازندرانی سخن می‌گویند. از جوستان به سمت باختر به زبان تاتی با گویش طالقانی سخن می‌گویند. به عقیده حبیب برجیان شهمیرزاد، قصران و ساوجبلاغ، طالقان و الموت و کلاردشت و تنکابن یا کاسپی مرکزی گونه‌های زبانی پیرامون مازندران محسوب می‌شوند. این پژوهشگر زبان طبری علاوه بر زبان، رسوم مشترک را هم دیگر ویژگی ساکنان حوزه زبان کاسپی دانست و گفت: آیین تیرماه سیزده شو از ویژگی‌های مشترک گیلان و مازندران است. مردم طالقان و الموت هم از این جشن سخن می‌گفتند. در کتاب استان‌شناسی البرز چاپ وزارت آموزش و پرورش، گویش مناطقی از کرج و طالقان، ساوجبلاغ شبیه به مازندرانی عنوان است. تاتی طالقانی می‌تواند گونه‎ای از زبان‌های شبهه طبری باشد. برخی از صاحب‌نظران نیز گویش طالقانی را از گویش‌های تاتی‌گونه می‌دانند. به گفته منیژه یوحنایی حوزه گستردگی زبان مازندرانی از شرق تا گرگان از جنوب تا شهمیرزاد، سنگسر، فیروزکوه، دماوند، لواسانات و مناطق شمالی امامزاده داوود و طالقان و از غرب تا تنکابن است.
فرهنگ
مردم طالقان دارای رسم و رسومات زیادی هستند مثل پنجه پیتک که در پنج روز آخر سال انجام می‌شود یا مراسم شب یلدا (به گویش طالقانی: چله شو) که در اکثر مناطق ایران انجام می‌شود ولی در طالقان با رسم خاصی انجام می شود.آیین تیرماه سیزده شو که از ویژگی‌های مشترک گیلان و مازندران است در بخشی از مناطق طالقان انجام می شود.مردم طالقان به شعرخوانی و داستان خوانی علاقه زیادی دارند.از معروفترین داستان خوانی های مردم طالقان می توان به داستان عاشقانه عزیز و نگار اشاره کرد. داستان دو دلداده از روستای آردکان شهرستان طالقان است که قدمت آن به چند قرن می‌رسد. به احتمال قریب به یقین، باید داستان عشق عزیز و نگار را آخرین حلقه گمشده دلدادگی عاشقان دانست که بارها در تاریخ ادبیات فارسی شاهد برخی از آنها بوده‌ایم. نوعی گاهشماری نیز در طالقان رواج دارد که به گاه‌شماری طالقانی معروف است.
تاریخچه
شهر طالقان از به هم پیوستن چهار محله بنام‌های شهرک، گلینک، کولج و پرده‌سر تشکیل شده‌است. مرکز بخش طالقان ابتدا روستای کولج بود و از هشتم دی ۱۳۲۴ با تصویب هیئت وزیران به شهرک انتقال یافت.
در جلد نخست کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران نوشته حسینعلی رزم‌آرا که در تیرماه ۱۳۲۸ به چاپ رسیده‌است، دربارهٔ طالقان (شهرک سابق) اینگونه آمده‌است که نشان دهنده وضعیت این منطقه در آن دوران است: شهرک قصبه‌ای مرکز بخش طالقان تابع شهرستان تهران در ۱۳۰ کیلومتری شمال باختری تهران است. آب و هوای کوهستانی، سردسیر و کنار رودخانه شاهرود. سکنه مطابق آمار ۱۳۵۲ نفر، ولی بیش از ۱۰۰۰ نفر سکنه ندارد و بقیه در تهران و مازندران سکونت دارند. مردم ده شیعه مذهب و مازندرانی و تاتی طالقانی زبان هستند. آب قصبه از رودخانه حسنجون و رودخانه پردسر تأمین می‌شود. دارای محصولات زراعی غلات، سیب زمینی، یونجه، لوبیا و مختصری میوه‌جات قلمستان. شغل عمده مردان زراعت، گله‌داری و کسب. شغل زنان کرباس و گلیم و جاجیم بافی. در حدود ۲۰۰ نفر از مردان در فصل زمستان به تهران و مازندران برای کارگری رفته و برمی‌گردند. دبستان ۶ کلاسه دارد. ادارات دولتی قصبه عبارتند از بخشداری - آمار - شعبه دارائی و ژاندارمری است. راه طالقان به تهران و قزوین تا سال جاری مالرو بوده که اخیراً به‌وسیلهٔ افراد محلی و بنگاه اتوطالقان با تشویق اتحادیه طالقانیها شروع به تصحیح شد که برای اولین بار در تاریخ ۱۳۲۷/۴/۴، ماشین تا پل شهرک رسیده. در نظر است که دنباله این اقدام نیک را ادامه دهند تا کاملاً شوسه گردد. مزرعه دشت عطار و چندین مزرعه دیمی زار دیگر جزء این قصبه است.
رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل بخش‌های کجور، کلارستاق، لنگا، تنکا، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد.
ریشه نام
دهخدا ریشهٔ طالقان را تالکان دانسته، وی می‌نویسد: صاحب انجمن آرا و به تبعیت او مؤلف آنندراج، طالقان را معرب این کلمه دانسته‌اند: «تالکان و تلکان، نام دو ولایت است یکی در خراسان و دیگری در حوالی شهر قزوین که نخست تلک، که سنگی است سفید و براق و معرب آن طلق، در آنجا یافته شد، بنابراین، این نام یافت و طالقان معرب آن است کذا فی القاموس».
«زمان رضاخانی» طالقان را شکل دگرگون شدهٔ تلکان می‌داند. تل در گیلان و مازندران به منطقه‌ای نسبتاً بلند گفته می‌شود. مردم طالقان نیز از دیرباز، «بلندترین» منطقه را «تل» می‌نامیدند. برای مثال یک طالقانی به بالاترین منطقه از روستای خود می‌گوید: «تَلی سر» (سر یا بالای تل). به هر روی، «طالقان» شکل عربی‌شدهٔ «تلکان»، یعنی «سرزمین پر کوه» است که این معنی با ویژگی‌های جغرافیایی طالقان نیز سازگاری دارد.
جاذبه‌های فرهنگی، تاریخی
[[File:Offroad competitions in Taleghan - 01.jpg|thumb|چپ|270px| کوهنوردی قله شاه البرز طالقان طولانی‌ترین پیمایش کوهنوردی در کل کشور است.
]] قلعه ارژنک در بالای قله قلادوش واقع در میناوند قرار دارد کوهنوردی قله شاه البرز طالقان طولانی‌ترین پیمایش کوهنوردی در کل کشور است.
فورکس آو کاکاپون، ویرجینیای غربی
فورکس آو کاکاپون (به انگلیسی: Forks of Cacapon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همپشر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. فورکس آو کاکاپون ۲۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دهستان اسفندک
دهستان اسفندک، یکی از دهستان‌های بخش مهرگان شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان است. مرکز این دهستان، شهر اسفندک است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان اسفندک برابر با ۴٬۵۶۸ نفر بوده‌است.
دهنوگنبکی
دهنوگنبکی،روستایی از توابع بخش گنبکی، دهستان گنبکی، شهرستان ریگان در استان کرمان، ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گنبکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۵ نفر (۱۱۵خانوار) بوده‌است.
عیسی‌قلی امیر نیرومند
دکتر عیسی‌قلی امیر نیرومند (زاده ۱۲۶۵ خورشیدی در نجف‌آباد) پزشک و نماینده نجف‌آباد در مجلس شورای ملی بود.
پدرش رجبعلی نام داشت. در اصفهان تحصیل کرد و در بیمارستان مرسلین (مبلغان مسیحی) انگلیسی در این شهر، طبابت عملی آموخت و پیش از آغاز جنگ جهانی اول برای تحصیل پزشکی به انگلستان رفت. پس از پایان تحصیلات و بازگشت به ایران به استخدام اداره صحیه درآمد و رئیس بیمارستان نجف‌آباد شد. در نجف‌آباد مدرسه ساخت و با گردآوری اعانه، بیمارستانی مجهز به راه انداخت. بدین ترتیب میان مردم محبوبیت یافت و در سال ۱۳۱۴ به نمایندگی مردم این شهر به مجلس شورای ملی رفت (دوره دهم) و دو دوره بر کرسی نمایندگی نشست.
پس از پایان نمایندگی، دکتر امیر نیرومند مطبی در اصفهان دایر کرد و به طبابت پرداخت. در سال ۱۳۳۲ بار دیگر به نمایندگی مجلس انتخاب شد (دوره هجدهم) و دو دوره نماینده بود تا اینکه سنش از هفتاد سال که حداکثر سن مجاز برای نمایندگی بود بالاتر رفت و دیگر نتوانست در انتخابات شرکت کند.
منطقه ۹ شهرداری شیراز
منطقه ۹ شهرداری شیراز که یکی از مناطق کنار کمربندی شهر حساب می‌شود که جاده‌هایی مانند:کمربندی، جاده بوشهر قرار داده و شهرک‌هایی عبارتند از:شهرک والفجر، احمدآباد، شهرک فرزانگان، شهرک زیتون، شهرک بهاران، میانرود، کتس بس و… را در خود جای داده و همچنین این منطقه از جنوب شهر شیراز تشکیل شده‌است.
شکستن لنگ سیزده
شکستن لنگ سیزده تعبیریست که به یک رسم متداول نوروزی در میان عشایر و روستائیان برخی نقاط ایران (بویژه عشایر و روستائیان مناطقی از کرمان) اشاره دارد که بر مبنای آن سیزده به صورت فردی پلید یا دیوی منحوس تجسم می‌یابد که لنگ (پای) او در میانهٔ نوروز و سیزده بدر یا در نیمروز و ظهرگاه این روز شکسته و بدین ترتیب، سعد و برکت و باروری جایگزین نحوست و فقر و خشکسالی می‌شود. بر اساس این آیین باید تا قبل از شکستن لنگ سیزده از انجام هر کار یا شروع هر فعالیت جدیدی خودداری نمود، امّا پس از این واقعه انجام هرکاری میمون و بابرکت خواهد بود.
از آنجا که عشایر و روستائیان پایبند بدین رسم از جملهٔ کهن‌ترین اقوام ایرانی محسوب می‌شوند و فرهنگ و آداب و رسوم رایج در بین آن‌ها از بکرترین و دست نخورده‌ترین فرهنگ‌های رایج در ایران به‌شمار می‌رود، بررسی دقیق و جزء به جزء این رسم افزون بر این که بر مقولهٔ نحس یا سعد بودن عدد سیزده در فرهنگ اساطیری ایران دریچه‌ای تازه می‌گشاید، از ارتباط آن با تولد زرتشت و به پیامبری رسیدن او خبر می‌دهد و همین‌طور به ویژه از مربوط بودن آن با یکی دیگر از مهم‌ترین اسطوره‌های کهن ایرانی یعنی نبرد تیشتر با اپوش دیو حکایت دارد.
تیشتر یا همان «تیر» که با نام: «ایزدبانوی باران»، «فرشته باران» یا «ستاره باران» نیز شناخته شده، معادل ستاره‌ای مشهور به همین نام است که پارسیان بدان نام شباهنگ داده و اعراب آن را معادل با شعرای یمانی خوانده‌اند. روز سیزدهم فروردین ماه در اساطیر ایران و اعتقادات عصر باستان روز متعلق به این ایزدبانو به‌شمار می‌آید و او (بر اساس مندرجات تیشتریشت که یشت متعلق به او در اوستا است)، پیوسته در نبردی حماسی با «اپوشه» یا دیو خشکسالی و قحطی است و سرانجام این الهه در نیم روز یا ظهر گاه روز سیزدهم فروردین بر اپوشه غلبه می‌کند و وی را شکست می‌دهد. این لحظه درست معادل با لحظه شکسته شدن لنگ سیزده در اعتقادات فولکلوریک و آیین‌های عشایر و روستائیان مناطقی از ایران است.
شرح آیین
این آیین و اصطلاح مربوط بدان گرچه برای نخستین بار در مورد مردمان ساکن در برخی نواحی شهری و روستایی استان کرمان شرح داده شده، امّا از جمله سنن و آیین‌هایی است که در دیگر نقاط ایران و برخی کشورهای مجاور نمونه‌هایی دارد. دکتر مجید ملک محمدی در نوشته‌ای در روزنامه اطلاعات با عنوان شکستن لنگ سیزده ضمن پرداختن به در نقاط مختلف ایران و به ویژه عشایر و روستائیان ایران با ذکر مثال‌هایی از نحوه به کار گرفتن عبارت مذکور و شرح ارتباط آن با سیزده نوروز یا همان «سیزده به در» این تعبیر را نوعی اشاره مطایبه‌آمیز متداول نزد روستائیان و عشایر زادگاه خود (روستای گوغر از توابع بافت) معرفی می‌کند.
مبنای این اعتقاد بر اساس نوشته او بر نحوست سیزده و رفع آن نحوست در میانهٔ فاصلهٔ اول تا سیزدهم فروردین یعنی در روز ۶ یا ۷ فروردین و در محدوده جغرافیایی دیگر در ظهرگاه سیزده فروردین دانسته شده‌است:
در میان عشایر
برخی از محققین معتقدند که بکرترین و دست نخورده‌ترین رسوم و اعتقادات مربوط به ادوار باستانی و دوران‌های ماقبل تاریخی ایران را باید در میان عشایر این سرزمین جستجو نمود و بسیاری از رسوم و آیین‌های عشایری می‌توانند پایه و مایهٔ ماقبل تاریخی داشته باشند. در همین ارتباط نمونه‌ای شاخص از استفاده از تعبیر شکستن لنگ سیزده و اعتقاد به رسوم مربوط بدان را می‌توان در میان عشایر کرمان پیدا کرد و به عنوان نمونه عشایر طایفه ارشلو از ایل بچاقچی که امروزه در حد فاصل گوغر و سیرجان زندگی می‌کنند شاید مناسب‌ترین گروه برای این بررسی باشند. (محل ییلاق عشایر ارشلو در محدودهٔ چهار گنبد که مابین سیرجان و گوغر می‌باشد واقع است) علاءالدین بهنیا و در اثری که پس از مدت‌ها زندگی و حشر و نشر با عشایر طایفه ارشلو از ایل بچاقچی دربارهٔ ویژگی‌های مردم شناختی این عشایر نوشته به وجود اعتقادات و رسومی پیرامون مفهوم شکستن لنگ سیزده در بین آنان اشاره کرده‌است که با آنچه پیرامون اعتقاد قدیمی‌های گوغر در این مورد گفتیم شباهت زیادی دارد اما به جهاتی با آن متفاوت است.
بهنیا نخست برای روشن ساختن موضوع به شرح رسم نوروزی بری پی در میان عشایر مذکور پرداخته‌است:
در مراسم بره پی تأکید ویژه‌ای که بر اجرای بخش‌های مهمی از این آیین توسط دختران نابالغ شده و پس از آن به ارتباط این رسم با مفهوم لنگ سیزده و شکسته شدن آن اشاره می‌شود:
همین رسم عشایری در جایی دیگر به گونه واضح تری شرح داده شده‌است:
بهنیا در مورد پایبندی عشایر به این رسم خاطره ذیل را نقل می‌کند:
براساس این رسم انگار با گذشتن هفت روز از شروع سال و شکستن لنگ سیزده وقفه‌ای موقت در نحوست سیزده ایجاد می‌شود و فرصت کوتاهی برای پیشبرد امور و انجام کارها در یک روزخاص ایجاد می‌شود که اگر از این فرصت استفاده نشد دیگر باید تا بعد از سیزده نوروز یعنی زمان مرگ کامل سیزده صبر کرد.
در برخی شهرها
در جاهای دیگر از ایران و از جمله نقاط و شهرهایی از استان پهناور کرمان تعبیر شکستن لنگ سیزده منحصر به واقعهٔ متصوّر در نیمه اول سیزده روز بعد از نوروز نبوده و در معانی و مصادیق متفاوت از آنچه گفته شد نیز کاربرد دارد و مثلاً در شهر سیرجان و برخی روستاهای آن کاربرد این تعبیر به روز سیزدهم نوروز نیز مربوط می‌شود و سیرجانی‌ها معتقدند که با از نیمه گذشتن این روز و رسیدن آفتاب سیزده به وسط آسمان یعنی رسیدن ساعت در روز سیزدهم فروردین به حدود ساعت یک بعد از ظهر یا همان ساعت ۱۳) لنگ سیزده می‌شکند و با این اتفاق نحوست آن برطرف خواهد شد. این زمان یعنی ساعت ۱۳ از روز ۱۳ درست معادل با زمانی است که تیشتر بر اپوشه غلبه می‌کند.
نبرد تیشتر و اپوشه
نبرد تیشتر و اپوشه یکی از کهنترین اسطوره‌های ایرانیست که یشت هشتم یا تیشتریشت در اوستا به شرح این حماسهٔ شگفت‌انگیز و تمام عیار اختصاص یافته‌است. حماسه‌ای اسطوره‌ای که البته به‌طور مستقیم و از طریق پیوند با موضوع برکت و خشکسالی با زندگی عادی و روزمره مردم در ارتباط تصور می‌شده‌است.
برخی معتقدند شرایط آب‌وهوایی گرم و خشک و سال‌های کم‌باران در فلات ایران به ویژه در سرزمین‌های کم بارانی همچون کرمان موجب پیدایش برخی باورها شده‌است که برخی از آن‌ها حدود چهار هزار سال قدمت دارند و با وقایع کیهانی در دوران باستان در ارتباطند. بر مبنای این اعتقاد، ستاره تشتر که پارسیان آن را شباهنگ و اعراب «شعرای یمانی» خوانده‌اند، ستاره باران‌آور دانسته شد و ستاره اَپوش یا همان اَپَـئوشَـه یا قلب‌العقرب، دیو خشکسالی و از بین برنده آب‌ها و هماورد تشتر به‌شمار آمد.
در تشتر یشت اوستا که به راستی یکی از شگفت انگیزترین بخش‌های اوستا و یکی از کهن‌ترین نمایشنامه‌های بشری است، به روشنی نبرد تشتر و اپوش گزارش شده‌است. در این نبردها، گاه پیروزی از آن تشتر و گاه از آن اپوش است.
نمونه‌هایی از نبرد کیهانی این دو در تشتر یشت اوستا به تصویر درآمده‌است:
بر اساس مندرجات این یشت از اوستا، گاهی نیز اپوش دیو بر تیشتر پیروز می‌شود. غلبه اپوش از آنجا که به منزلهٔ کمبود باران و خشکسالی است، با عباراتی غم‌انگیز در اوستا همراه می‌شود:
با این وجود در اعتقادات ایرانیان، پیروزی نهایی همواره از آن تیشتر (ایزدبانوی باران) می‌باشد و شاخصترین این پیروزی‌ها در هنگام فرارسیدن سال نو و در ظهرگاه سیزده فروردین (روز تیشتر) می‌باشد. در این مورد پس از شرح غلبه تشتر بر اپوش در اوستا آمده‌است:
غلبه تیشتر بر اپوشه در ظهرگاه سیزده فروردین و مطابقت زمانی این پدیدهٔ اسطوره‌ای با لحظه شکستن لنگ سیزده در برخی اعتقادات و آیین‌های عشایری، در کنار بعضی نکات دیگر همچون حضور دختران نابالغ در رسوم میانهٔ نوروز و سیزده بدر (یعنی زمان دیگری که در اعتقادات روستائیان و عشایر لنگ سیزده می‌شکند) و اساساً حضور زنان و دختران نورس و دم بخت در اغلب رسوم و آیین‌های سیزده در نقاط مختلف ایران همگی نشانه هاییست که شکستن لنگ سیزده را با شکست اپوشه از تیشتر پیوند می‌دهد.
شباهت با آیین‌های ایران باستان
گرچه بر اساس برخی قرائن پیشینهٔ این اعتقاد و رسوم مربوط بدان، به زمانی بالغ بر چهار هزار سال قبل و دوران‌های قبل از ظهور و همه گیر شدن آیین زرتشت بازمی‌گردد، اما تأمل در آثار و منابع بر جای مانده از دوران‌های باستان نشان می‌دهد که این رسم در دوران‌های باستانی و زمان رواج آیین زرتشت نیز نمونه‌های مشابهی داشته‌است. به عنوان مثال همان‌طور که عشایر تا قبل از شکستن لنگ سیزده یعنی در فاصلهٔ نوروز تا ۷ فروردین ماه از انجام فعالیت‌های مهم خویش خودداری کرده و این فعالیت‌ها را به روزهای بعد از شکستن لنگ سیزده یعنی روز ۷ فروردین و چند روز نخست پس از آن تا قبل از سیزده محول می‌کنند، شاهان باستانی ایران نیز بر خلاف پادشاهان دوران‌های متاخر فعالیت‌هایی مثل بارعام و سلام‌های عمومی و همگانی را هرگز بعد از نوروز و در روزهای نخست فروردین ماه برگزار نمی‌کرده‌اند.
دکتر حسین تجدد در این باره می‌نویسد:
به نظر می‌رسد که قدمت و اصالت و رواج این اعتقاد و رسوم مربوط بدان تا بدانجا بوده که باعث شده پس از ظهور دین زرتشت، برخی از مبانی اساسی این دین نیز با اسطوره‌های کهن ایرانی پیوند بخورد و از این روی مقارنت زمان شکستن لنگ سیزده در اعتقادات عشایر محتملا با زمان تولد و پیامبری زرتشت اتفاقی نیست.
مقارنت با زمان تولد و پیامبری زرتشت
بر مبنای این آیین اعتقاد بر آن است که شکستن لنگ سیزده در میانهٔ فاصلهٔ اول تا سیزدهم فروردین ماه اتفاق می‌افتد و این همان روز خاصی است که در صورت حلول سال در اول فروردین ماه به هفتم و در صورت حلول در ۲۹ اسفند به ششم فروردین منطبق می‌شود و از این جهت شاید بتوان این رسم را به یکی دیگر از اعتقادات ایرانیان عصر باستان و زرتشتیان امروز مرتبط دانست. در واقع از منابع زرتشتی چنین بر می‌آید که زمان شکستن لنگ سیزده درست مصادف با همان روزی است که «اشوزرتشت» (زرتشت پاک) در آن به دنیا آمده‌است و ضمناً شکستن لنگ سیزده در روزی اتفاق می‌افتد که در همان روز زرتشت به پیامبری رسیده‌است!
بر اساس نوشته هاشم رضی زرتشتیان قدیمی کرمان دربارهٔ روز ششم فروردین اعتقادات متعددی داشته و مراسم خاصی را در این روز برگزار می‌کنند:
رد پای تیشتر در رسوم سیزده نوروز
اغلب رسوم قدیمی که ایرانیان در روز «سیزده بدر» و هنگام گردش در طبیعت به جا می‌آورده‌اند، به نوعی با تیشتر در ارتباط بوده‌اند و در فرهنگ اساطیر ایران برای رسم‌های سیزده بدر، معنی‌های تمثیلی وجود دارد که ربط هریک را با این الهه کهن آشکار می‌سازد:
شادی و خنده و روبوسی
شادی و خنده در روز سیزده فروردین به معنای فروریختن اندیشه‌های تیره و پلیدی، و دور ساختن زشتی‌ها و کژیهایی است که از دیرباز در اعتقادات ایرانیان باستان به دیوان نسبت داده می‌شده‌اند. به همین ترتیب روبوسی نماد آشتی و دوستی و به منزله دور ساختن کین و دشمنی و تزکیه و پاکی روح، آمده‌است.
این کار در واقع نماد و تمثیلی از امید برای پیروزی تیشتر بعوان نماد باروری و شادی بر اپوشه به عنوان نماد خشکسالی و رنج است.
تپه شخص
تپه شخص مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان سنقر، بخش کلیائی، روستای زاغان سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۵۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شکستن لنگ سیزده
مسابقه دادن
رسم مسابقه‌ها در روز سیزده به ویژه مسابقه اسب دوانی یادآور نبرد و کشمکشی است که در این روز میان ایزد باران و دیو خشکسالی در آسمان جریان دارد.
خاندان مهران
خاندان مهران یکی از هفت خاندان ممتاز پارتی ایران (هفت خاندان پارتی) است. کومش-پهلو سرزمین موروثی خاندان پارتی «مهران» بود که به شاخه اسپراپت تعلق داشته‌است حوزه نفوذ این خاندان ری بود اما برخی از تاریخ‌دانان حوزه نفوذی این خاندان را در طبرستان دانسته‌اند.
شکستن لنگ سیزده
مسابقه دادن
توجه شود که تیشتر در اسطوره‌های ایرانی به شکل اسبی سپید و باشکوه توصیف شده و برعکس اپوشه اسبی سیاه‌رنگ و بدقواره است.
خاندان مهران
بهرام چوبین رئیس و فرمانده خاندان مهران بوده‌است.
شکستن لنگ سیزده
شوخی‌ها و دروغ سیزده
از دیگر رسوم ایرانی در مراسم سیزده بدر شوخی‌های رد و بدل شده در این روز و موضوع دروغ سیزده است. این روز که بی شباهت با دروغ‌های روز اول آوریل، نیست نشان از دیرینگی شوخی‌های سیزده بدر است. باید دانست که روز اول آوریل، هر چهار سال یکبار مصادف با روز سیزده فروردین (و سه سال با ۱۲ فروردین) می‌باشند. شوخی‌ها و دروغ سیزده حاوی اشاره به نبرد تیشتر با اپوش دیو بوده و نوعی دست انداختن و تمسخر دیو خشکسالی باشد که در فرهنگ باستانی ایران بارها با دیو دروغ معادل واقع شده‌است.
خاندان مهران
سیاوخش (یا سیاوش) نیز از خاندان مهران گفته شده، که نسب او به بهرام چوبین، این اسپهبد مشهور می‌رسید. در زمان سقوط شاهنشاهی ساسانی و جنگ‌های داخلی بر سر قدرت از وی در منابع مختلف به عنوان حکمران ری نام برده شده‌است. به نظر می‌رسد وی در جریان درگیری‌های نبرد ری کشته شده باشد.
شکستن لنگ سیزده
بریان کردن گوسفند
بریان کردن گوسفند در نیم روز یعنی در لحظه شکست «اپوشه» (دیو خشکسالی) بوده که البته این گوسفند بریان نثار مقدم صاحب روز سیزده یعنی همان «تیشتر» (بانو بغ باران و جویباران) می‌شده تا او مزارع و کشت‌های نو دمیده را سیراب سازد.
خوردن غذا در دشت که در اعصار بعدی متداول شده نشانهٔ دیگری از هدیه به تیشتر و جایگزین فدیه گوسفند بریان به اوست.
بیرون انداختن سبزه
دیگر رسم معمول در روز سیزدهم نوروز که البته هنوز هم متداول است رسم بیرون انداختن "سبزه" یا به آب سپردن آن است که باز هم در ارتباط با "ایزد بانوی باران" یا همان "تیشتر" می‌باشد: "خوردن غذای روز سیزده نوروز در دشت و صحرا (که امروزه هم انجام می‌شود) نشانه همان فدیه گوسفند بریان است که در اوستا امده و افکندن سبزه‌های تازه دمیده نوروزی به آب روان جویبارها تمثیلی است دادن فدیه به "ایزد آب" آناهیتا و "ایزد باران و جویبارها، تیر (تیشتر) " و به این طریق تخم بارور شده‌ای را که "ناهید"فرشته موکل بر آن بوده‌است به خود "ناهید" بازمی‌گردانند و گیاهی را که "ایزد تیر"(=تیشتر) پرورانده‌است به خود وی باز می‌سپردند تا موجب برکت و باروری و آبسالی در سال نو باشد" به آب افکندن سبزه‌های تازه رسته - نشانه دادن هدیه به ایزد آب یا "ناهید"
گره زدن سبزه
و گره زدن سبزه برای باز شدن بخت و تمثیلی برای پیوند زن و مرد برای تسلسل نسل‌ها، حتی گره زدن سبزه در روز سیزدهم نوروز نیز به نوعی با برکت و باروری و زایشی که در اعصار کهن به ایزد بانوان مقتدری چون "آناهیتاً و "تیشتر" نسبت داده می‌شده، مرتبط است و از آنجا که دختران جوان و نورسته سمبلی از این ایزدبانوان به‌شمار می‌آمده‌اند در این رسم نیز نقش ویژه‌ای به آنان داده شده‌است: "گره زدن دو شاخه سبزه در روزهای پایان زایش کیهانی را تمثیلی از پیوند یک مرد و زن برای پایداری تسلسل زایش انگاشته‌اند" رسمی که انجام آن بیشتر به دختران دم بخت توصیه شده‌است" گره زدن سبزه، به نیت باز شدن گره دشواری‌ها و برآورده شدن آرزوها، از جمله بیرون کردن نحسی است. این باور، معروف است که "سبزه گره زدن" دختران "دم بخت"، شگونی برای ازدواج و همسر یابی، می‌باشد.
دختران نورسته در رسوم سیزده
به حضور دختران نابالغ در آیین‌های مرتبط با اعتقاد شکستن لنگ سیزده نشان از ارتباط این آیین با تیشتر و نبرد مشهور او با اپوش دیو و می‌توان آن را دختران نورسته در رسوم ایرانیان سیزده بدر و حضور دختران نابالغ در
زرتشتیان کرمان در سیزدهم نوروز حتماً سبزه گره می‌زدند، مخصوصاً دختران دم بخت که در آخرین لحظات گره سستی به سبزه می‌زدند تا باد آن را باز کند و پیش از تمام شدن سیزده بدر این شعر را می‌خواندند: سیزده بدر، چهارده به تو، درد و بلام ورتوکتو (به گویش کرمانی یعنی درد و بلایم داخل سوراخ برود)، که درد و بلاها و نحسی سیزده دور شود" یا در "سیرجان" که:"غروب سیزده، موقعی که می‌خواهند به منزل برگردند، علف‌ها را گره زده و می‌گویند: "سیزده در، چهارده به تو، درد و بلام(=بلای من) توی این کتو(=سوراخ)، بعضی از زن‌ها می‌گویند:" سیزده به در، چهارده به تو، درد و بلام تو سر مرد قدقدو(=نق‌نقو)! و بعضی از دخترهای دم بخت می‌گویند: "سیزده به در، چهارده به تو، سال و دگر، بچه بغل، خونه شوهر" و نیز در بم:" (در روز سیزدهم) مخصوصاً دختران دم بخت ساقه گندم را گره می‌زدند و می‌خواندند: "سیزده به در، چهارده به تو، از این کتو ور اون کتو، فردا میشه قیامتو، سال دگر، بچه ور (=بر) بغل خونه شوهر" وقس علی‌هذا.
حتی در استان‌های دیگر به جز کرمان نیز رسوم مربوط به سیزدهم نوروز با دختران دم بخت و ازدواج آنان و به‌طور کلی با زایش و تسلسل حیات پیوند ناگسستنی دارد به عنوان مثال:
دختران نابالغ نمادهای تیشتر
با این تفاصیل می‌توان حدس زد که تأکید بر حضور دختران نا بالغ در رسمهایی که حدود هفت روز پس از عید و به قول معروف در زمان «شکستن لنگ سیزده» به جا آورده می‌شوند، تأکیدی است که در واقع «ایزد بانوی باران» و کشمکش و نبرد همیشگی او با «دیو قحطی و خشکسالی» را مدنظر قرار داده‌است و پیروزی و غلبه دائمی این «ایزد بانو» را یادآوری می‌کند البته این پیروزی و غلبه درست در لحظه‌ای اتفاق می‌افتد که بیشتر عمر «سیزده» طی شده و حیات آن از نیمه گذشته باشد.
نکته جالبی که می‌تواند آیین‌های جشن و سرور مربوط به زادروز زرتشت و زمان گزینش او به پیامبری در اعتقادات زرتشتیان را با اعتقادات و رسوم عشایر و روستاییان کرمان پیرامون شکستن لنگ سیزده که در نیمه اول سیزده روز بعد از نوروز مربوط بکند، علاوه بر مقارنت زمانی این دو پدیده نقش دختران نابالغ در اجرای هر دوی آنهاست که در بالا به آن اشاره شد.
وی در این باره می‌نویسد:
در «دانشنامه مزدیسنا» نیز آمده
نحوست یا میمنت سیزده
در مورد روز و عدد سیزده از دیرباز دو اعتقاد متضاد وجود داشته‌است: برخی این روز را نحس دانسته، به همین دلیل برای رفع بلا به دامان طبیعت پناه می‌بردند و برخی دیگر این روز را خجسته پنداشته و برای گذراندن بهتر این روز از طبیعت یاری می‌جستند.
بر این اساس انتخاب سیزده برای این جشن ایرانیان، نه به دلیل نحس بودن آن، بلکه از آن روی است که روز سیزدهم هر ماه خورشیدی در گاهشماری‌های ایرانی از آنِ ایزد «تیشتَـر»، ایزد آورنده باران و سال خوب، است. (در گاهشماری سیستانی «تیرکیانوا»، در سغدی «تیشیج»، در خوارزمی «چیریج») ایزدی که با به نیمه رسیدن روز سیزده و با سیطره بر دیو خشکسالی به اوج پیروزی و درخشش خویش دست می‌یابد، امّا اعتقاد عمومی ایرانیان از قبل نیز بر پیروزی حتمی و همیشگی اوست.
ایرانیان این روز را برای خجستگی بسیار آن انتخاب کرده‌اند و اینکه در برخی نواحی نیز که سیزده‌بدر را در روز چهارشنبه برگزار می‌کنند هم به همین سبب بوده‌است. چرا که روز چهارشنبه در ایران باستان با نام «تیشتَر شید» شناخته می‌شده و در نتیجه پیوندی میان چهارشنبه و روز سیزدهم وجود دارد.
در واقع ایرانیان اگر چه همصدا با سایر اقوام سیزده را نحس و آن را نشانه‌ای از پایان کیهان و مرگ و نیستی بشر می‌دانند اما اعتقاد راسخ و دیرین آنان به پیروزی همیشگی خیر بر شر باعث می‌شود که از پس این نحوست و بعد از این مرگ و نیستی به نوعی حیات مینوی یا معنوی در جایگاهی جاودانه و ابدی بینجامد. حیاتی که پس از دوازده هزار سال عمر جهان و در هزاره سیزدهم آغاز خواهد شد و این هزاره سیزدهم در واقع زمان پیروزی اهورامزدا بر اهریمن (در اعتقادات زرتشتیان) می‌باشد و قبل از آیین زرتشت نیز در پیروزی ایزدبانوانی چون «تیشتر» بر دیوانی همچون «اپوشه» تجلی داشته‌اند.
دکتر بهرام فره‌وشی شکل زرتشتی و اساطیری این اعتقادات را چنین شرح داده‌است:
اعتقاد به شکسته شدن لنگ سیزده از معدود رسوم ایرانی است که نحوست سیزده را در کنار میمنت و مبارکی آن مدّ نظر قرار داده‌است و با اعتقاد باستانی ایرانیان مبنی بر غلبهٔ نهایی خیر بر شر در ارتباط است. بر مبنای این اعتقاد و رسم آیینی نحوست سیزده تنها تا زمانیست که قدرت وی زایل نشده باشد.
سالت اس‌تی‌ئی. ماری، میشیگان
سو سنت مری، میشیگان (به انگلیسی: Sault Ste. Marie, Michigan) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱۴٬۱۴۴ نفر است که در میشیگان واقع شده‌است.
ناصر المقلد
ناصر المقلد (ناصر المقلد؛ زادهٔ August 12, 1982) تیرانداز اهل کویت است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا شده‌است.
دراکولا (مجموعه نمایش خانگی)
دراکولا عنوان فصل دوم مجموعهٔ نمایش خانگی هیولا است که پخش آن از ۳ فروردین ۱۴۰۰ آغاز شد. مدت زمان قسمت‌های این فصل، در حدود ۵۵ دقیقه هستند. همانند فصل اول، نویسندهٔ این فصل امیر برادران و طراح و سرپرست فیلم‌نامه پیمان قاسم‌خانی است. فیلم‌برداری دراکولا از بهمن ۱۳۹۹ آغاز شد.
خلاصهٔ داستان
ژاله کبیری همسر جدید کامران کامروا که ۳ سال است با او ازدواج کرده برای او جشن تولد گرفته و همهٔ آشنایان و دوستان را دعوت کرده تا ثروت خود را برای دیگران به نمایش بگذارد. کامران کامروا هم مؤسسهٔ خیریهٔ جدیدی برای کودکان کار راه‌اندازی کرده و مانند گذشته به پولشویی مشغول است و مهیار مهرافزون را به استخدام خود درآورده‌است. مهمانی باشکوهی برپاست و ما با دوستان و خانوادهٔ جدید کامروا آشنا می‌شویم.
نقد
فصل دوم هیولا نمره متوسطی از منتقدان دریافت کرد و ضعیف تر از فصل قبل قرار گرفت. رسول خردمندی، منتقد وبسایت سرگرمی، نمره ۵.۵ را به این فصل داد و میزانسن و دکوپاژ، طراحی لباس و دکور، ایفای نقش‌آفرینی‌های مهران مدیری و ویشکا آسایش، کاراکتر هوشمند و تعامل‌هایش با شخصیت‌ها، فلش‌بک‌های کارآمد و کارگردانی اپیزود ششم را مورد تحسین قرار داد. و هم‌چنین زیاده‌روی و افراط در به نمایش کشیدن عظمت عمارت، ناتوان بودن دو سه اپیزود ابتدایی در خنداندن مخاطب، کاریکاتوری بودنِ بیش از اندازه‌ی اکثر شخصیت‌ها به ویژه خانم‌ها، وجود بیش از حدِ پلان‌های اضافی و تزئینی، ریتم به شدت کند روایت داستان در ۱۰ اپیزود اول، تکراری شدن داستان، بازی بسیار بد ژوله و شخصیت‌پردازی‌ش را مورد انتقاد قرار داد.
اجرای ترانه مهتاب
مهران مدیری، در قسمت اول فصل دوم هیولا ترانه مهتاب از ویگن را اجرا کرد که مورد توجه کاربران فضای مجازی قرار گرفت.
پخش
پخش دومین فصل هیولا به‌صورت هفتگی و در روزهای سه‌شنبه ساعت ۲۰ بود و از ۳ فروردین ۱۴۰۰ آغاز شد. قرار بود پخش این فصل از ۱ فروردین آغاز شود ، اما ‌به‌جایش از ۳ فروردین آغاز شد.
کفال طلایی
کفال طلایی نام یک گونه از سرده کشف‌ماهی‌ها است.
پروتکل برخط تعیین وضعیت گواهی
مقایسه با لیست ابطال گواهی
استفاده از پاسخ دهنده‌های آنلاین که پاسخ‌های ocsp را توزیع می‌کنند، همرا ه لیست‌های ابطال گواهی، یکی از دو راه حل معمول برای بدست آوردن اطلاعات مربوط به اعتبار گواهی‌های است. برخلاف crl که به صورت دوره‌ای توزیع می‌شود و شامل اطلاعاتی در مورد همه گواهی‌هایی است که باطل یا معلق شده‌اند؛ یک پاسخ دهنده آنلاین فقط درخواست‌هایی برای یک گواهی خاص را دریافت و پاسخ می‌دهد. به‌طور خلاصه: در شرایط بسیاری، پاسخ دهنده‌های آنلاین درخواست‌های وضعیت گواهی را بهینه تر از crl پردازش می‌کنند. برای مثال:
جزئیات پروتکل
پاسخی که یک پاسخ دهنده ocsp بر می‌گرداند ممکن است است نشان دهنده این باشد که وضعیت گواهی ناشناخته، باطل شده یا خوب باشد. اگر پاسخ دهنده درخواست وضعیت را پردازش نماید، ممکن است یک کد خطا برگرداند. این پروتکل مستعد حملات replay می‌باشد، مثلاً ممکن است پاسخ خوب به وسیله یک مداخله‌کننده بدخواه ضبط شده و زمانی که گواهی باطل شده‌است، آن را ارسال کند. پروتکل تعیین وضعیت گواهی آنلاین این مشکل را با اجازه nonce به درخواست‌ها و پاسخ‌ها حل کرده‌است. اما با این وجود، چون بیشتر پاسخ دهنده‌ها و کلاینت‌ها از گسترش nonce پشتیبانی نمی‌کنند و Caها پاسخ‌هایی با اعتبار چند روزه انتشار می‌دهند، replay یک مشکل برای سیستم‌های تعیین اعتبار است.
نگرانی از privacy
این پروتکل نگرانی در مورد privacy برای کلاینت‌ها ایجاد می‌کند، چون از کاربران می‌خواهد با شخص ثالثی تماس بگیرند تا اعتبار گواهی معلوم شود.
آرایه پاسخ دهنده‌ها
چون پاسخ دهنده‌های آنلاین برای سرویس دادن به درخواست وضعیت گواهی طراحی شده‌است، یک آرایه پاسخ دهنده‌های آنلاین برای تعادل بار و جلوگیری از حملات DOS، مورد نیاز است. پاسخ دهنده‌های آنلاین ویندوز سرور می‌توانند در پیکربندی‌های آرایه‌ای زیر نصب شوند:
مینودشت
مینودشت شهری از توابع بخش مرکزی و مرکز شهرستان مینودشت در استان گلستان است.
مردم
ترکیب جمعیتی این شهرستان متنوع است این شهر شامل اقوام محلی ساکن همچون طبری (کتولی، استرآبادی و مازندرانی)، قزلباش، کرد، تات و مهاجران قدیمی از جمله آذری و فارسی‌زبان‌ها (سیستانی، خراسانی و شاهرودی) هستند. زبان‌های گفتاری رایج، ترکی برای قزلباش‌ها بوده و فارسی‌زبان مشترک مردم است. همچنین اکثریت مردم این شهر از مهاجران قدیمی قزلباش بوده و در انتهای اسم فامیلی آن‌ها «لو» مثل بشارت لو، قره سوفلو، سرایلو، کرامتلو، پسرکلو، قزلسفلو (همچنین قزل سوفلو و قزل سفلو)، مصطفی لو، ممشلو، قره جلو، قره جانلو، قره چماقلو وجود دارد. از دیگر پسوندهای مشترک در نام فامیلی در مینودشت «لی» است. مثل قره سفلی، قزلسفلی، ممشلی، سنجه ونلی، سلمانی، قره محمودلی، آقامحمدی.
پیشینه
رضاشاه پهلوی گاه به مینودشت سرکشی می‌کرد و در یکی از این بازدیدها در سال ۱۳۱۳ خورشیدی دو ماه پیش از بازدید درخواست کرد که حداقل دو ساختمان در مینودشت بنا شود. وی در بازدید خود نایب صادق‌خان را به خاطر بنای ساختمان‌ها ستود و به او طلا بخشید اما به دلایلی نامعلوم وی را از سرپرستی املاک گوکلان برکنار کرد. رضاشاه کشت پنبه و کنف و کرچک و کشف حجاب را در منطقه مینودشت ترغیب کرد.
نام‌های تاریخی مینودشت
شهر مینودشت از جمله شهرهای استان گلستان است که ریشه در تاریخ و فرهنگ منطقه دارد این شهر در دوره‌های مختلف نام‌های گوناگونی داشته‌است از جمله نام‌هایی که برای این شهر ذکر شده‌است، کبودجامه، حاجیلر، سنگرلر و سنگر حاجیلر، دشت مینو و مینودشت می‌باشد.
در سفری که سیدمحمد خاتمی رئیس‌جمهوری سابق به مینودشت داشت، این شهر را دشت بهشت نامید.
کبودجامه
قدیمی‌ترین نامی که برای مینودشت بیان می‌شود کبودجامه می‌باشد، در مورد این که چرا در گذشته مینودشت را کبود جامه می‌نامیدند دلیلی بیان نشده‌است با توجه به اینکه در قرون نخستین اسلامی برخی قیام‌هایی که علیه حکومت وقت شکل می‌گرفتند با تغییر رنگ لباس این قیام‌ها به مردم معرفی می‌شدند چنان‌که قیام ابو مسلم خراسانی علیه حکومت بنی امیه با تغییر رنگ لباس به سیاه، به «سیاه جامگان» معروف شد. به نظر می‌رسد نامیده شدن منطقه مینودشت به کبودجامه نیز بیشتر به خاطر یک قیام و حرکت سیاسی علیه حکومت وقت بوده باشد.
حاجیلر
علامه قزوینی می‌نویسد: کبود جامه نام حشمی است که بین خوارزم و استر آباد زندگی می‌کنند. تصور می‌رود کبود جامه‌ها بازماندگان اقوام باستانی داهه‌ها که در ناحیه مورد نظر زندگی می‌کردند باشند. از زمان شاه عباس اوّل صفوی به بعد کبودجامه، حاجیلر نامیده می‌شود علت این نام‌گذاری مهاجرت گروهی از اقوام ترک (قزلباش) به نام حاجیلر به این شهر می‌باشد چون مهاجران از طایفه حاجیلر بوده‌اند نام طایفه خود را بر این شهر نهاده‌اند. رابینو در مورد وجه تسمیه حاجیلر از قول نصیرالکتاب چنین می‌نویسد: «محمد حسن خان جلایر خود را فرمانروای جلگه گرگان اعلام نموده، اعلان استقلال داده بود، موقعی که پادشاه ایران برای سرکوبی او لشکر فرستاد، به قلعه ماران پناه برد یکی از معتمدین او به نام حاجی را ایرانیان رشوه دادند این شخص ارباب خود را به دام انداخت و برای پاداش این کار ماران کوه و مجاور آن ناحیه بحاجی داده شد، دهات حاجی لر اقامتگاه اولاد اوست و از این جهت حاجی لر نام دارد.» پس از کوچ طوایف قزلباش به این ناحیه قوم کبودجامه به جنوب کشور از جمله شهر باستانیه سیراف رفتند.
سنگر و سنگر حاجیلر
در زمان حکومت قاجاریه علاوه بر نام حاجیلر به نام سنگر و سنگر حاجیلر برمی‌خوریم. رابینو که در زمان قاجاریه (۱۲۸۸و ۱۲۸۹شمسی) به این مناطق سفر کرده‌است دهات سنگر حاجیلر را متعلق به حاجیلر می‌داند. به نظر می‌رسد علت نامیده شدن قسمت‌هایی از حاجیلر به نام سنگر به دلیل موقعیت استراتژیک این منطقه بوده‌است زیرا هرگاه مردمان حاجیلر در معرض خطر تهاجم قرارمی گرفتند برای در امان ماندن به نواحی کوهستانی رفته و در آنجا سنگر می‌گرفتندچون روستاهای کوهستانی این مناطق متعلق به حاجیلر بودند بنابراین به سنگر حاجیلر (محل پناه مردم حاجیلر) معروف شدند. خود مینودشت نیز به عنوان یک روستای بزرگ سنگر نامیده می‌شده‌است و سه روستای خوردیماق، پسرک و قره محمودلو روستاهای تشکیل دهنده مینودشت می‌باشند شناسنامه‌های قدیمی مردم مینودشت نیز این نکته را تأیید می‌کند، در این شنا سنامه‌ها در کنار بلوک حاجیلر نام قریه سنگر ذکر شده و سپس نام سه روستای خوردیماق، پسرک و قره محمودلو آورده شده‌است برخی نیز سنگر را محله پسرک می‌دانند چون در سال ۱۳۰۲ هـ. ش مردم حاجیلر با سنگر بندی در خانه‌ها با مهدی شاه فندرسکی در محلهٔ پسرک جنگ سختی می‌کنند بنابراین از آن به بعد علاوه بر پسرک، حاجیلر را هم سنگر می‌نامند. (این که نام سنگر از سنگر بندی مردم حاجیلر دردرون خانه‌ها در جنگ با مهدی شاه بوده کاملاً اشتباه است زیرا کلنل ییت در سفرنامه خود (زمان ناصر الدین شاه) و کتاب نخبه سیفیه محمد علی قورخانچی (زمان مظفرالدین شاه) و رابینو در کتاب مازندران و استر آباد (اوایل حکومت احمد شاه) به کرات از سنگر و سنگر حاجیلر نام برده‌اند)
دشت مینو و مینودشت
منطقه مینودشت که در طول تاریخ نام‌های گوناگونی داشته‌است از سال ۱۳۱۸ به بعد مینودشت نامیده می‌شود. منطقه مینودشت فعلی نام تاریخیش کبودجامه بود ولی از زمان ورود و اسکان حاجیلرها به این ناحیه نام آن را تغییر داده حاجیلر نهادند تا در زمان رضاشاه پهلوی که به خاطر طبیعت بکر و چشم‌انداز زیبای آن اسم مینودشت را بر آن انتخاب کردند. البته تغییر نام حاجیلر به مینودشت در دو مرحله انجام شده‌است ابتدا در تاریخ ۲۶ آبان سال ۱۳۱۸ «دشت مینو» نامیده می‌شود هنوز مدتی از این نام جدید نگذشته بود که دوباره تغییر نام داده و در تاریخ ۲ دی سال ۱۳۱۸ به «مینودشت» معروف می‌شود.
مهاجرت به مینودشت در دوره قاجار
الف- گرایلی‌ها: با آنکه قاجارها طوایف مهاجری بودند که در زمان شاه عباس اول به استرآباد کوچانده شدند، در زمان آقا محمد خان با توجه به اهمیت منطقه مینودشت عده‌ای از ترکان گرایلی به این منطقه کوچانده می‌شوند چنان‌که برخی محققین بر این عقیده‌اند که آن عده از ترک‌های مینودشت که از ایل گرایلی هستند توسط آقا محمد خان از کالپوش به این منطقه کوچانده شده‌اند. رابینو نیز بر این عقیده است که گرایلی‌ها را آقا محمد خان از کالپوش به مازندران آورد. ایل گرایلی از زمان حکومت ایلخانان در دشت حلقه ساکن بودند اما بعد از مدتی به منطقهٔ گوکلان مهاجرت کردند ولی بر اثر فشار اقوام ترکمن و ازبکان از آنجا به کالپوش مهاجرت نمودند و در زمان آقا محمد خان تعدادی از آن‌ها دوباره به حاجیلر کوچانده شدند. در حال حاضر خانواده‌هایی با نام خانوادگی «گرایلو» و «گرایلی» در مینودشت و گالیکش زندگی می‌کنند.
ب-کودری‌ها: ملکونوف که سفرنامه خود را در زمان ناصرالدین شاه نوشته‌است از طایفه‌ای به نام «کودر» نام می‌برد که در بلوک کوک ساکنند و بلوک آن‌ها شامل روستاهایی است که اکثر آن‌ها مثل قلعه قافه، چمانی بالا وچمانی پایین، ترسه، آهنگر محله، دوزین، دورجین، برنجوین و کلاسره جزء روستاهای منطقه مینودشت می‌باشند. ملکونوف دربارهٔ این طایفه می‌نویسد: «در بیشتر دیهات کوک سر و فندرسک طایفه کؤدر ساکنند این طایفه شهرنشین و ده نشین نباشد بلکه حالت صحرا نشینان و بیابانیان دارند و بهر سو گردش همی کنند … در محاکم و داوری سیم تنی را از خود میانجی سازند و به تیراندازی و نخجیر گری نام بردارند.»
ج- روس‌ها (ملقان): مهاجرین مردمان منطقه روسیه سفید که مالقان نامیده می‌شدندتعدادی از این مهاجرین روسی به مینودشت نیز مهاجرت کردند، کمیسر روس در سال ۱۲۹۲هـ. ش ۲۰۰ نفر از آن‌ها را که برای کشت و زرع به گنبد قابوس وارد شده بودند در دشت حلقه اسکان می‌دهد برخی از مهاجرین نیز در حاشیه شهر مینودشت ساکن شده بودند و به کار کشاورزی می‌پرداختند، اهالی مینودشت به آن‌ها مَلَقان می‌گفتند ملقان‌های مینودشت علاوه بر زبان مادری خود به زبان فارسی نیز صحبت می‌کردند و فرزندان آنان به همراه کودکان مینودشتی به مدرسه می‌رفتند. ملقان‌ها تا سال ۱۳۱۸ در مینودشت بودند تا اینکه در این سال طی سفری که رضاشاه به مینودشت داشت تعدادی از زنان ملقان‌ها از او درخواست می‌کنند تا به سرزمین خود بازگردند، با درخواست آنان موافقت می‌شود و تعداد زیادی از آنان به سرزمین خود در روسیه بر می‌گردند، اما از این گروه تعداد کمی در مینودشت باقی ماندند عده‌ای نیز به شهر گنبد رفتند و در آنجا ماندگار شدند.
چامورلو (گوینوجک)
چامورلو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده‌است.
اگه میتونی منو بگیر (آهنگ گرلز جنریشن)
«اگه میتونی منو بگیر» ترانه ای است که توسط گروه گرلز جنریشن در دو زبان (ژاپنی و کره ای) ضبط شده‌است. نسخه کره‌ای توسط اس.ام. انترتینمنت و کی‌تی میوزیک در ۱۰ آوریل ۲۰۱۵ منتشر شد، در حالی که نسخه ژاپنی در ۲۲ آوریل توسط ای‌ام‌آی رکوردز و یونیورسال میوزیک گروپ ژاپن منتشر شد. این ترانه توسط اریک لیدبوم و جین چوی ساخته شده‌است. اشعار کره‌ای این آهنگ توسط مافلای و چویی آلیوم نوشته شده‌است و اشعار ژاپنی آن توسط جونجی ایشیواتاری و جف میهارا نوشته شده‌است. از نظر موسیقایی، «اگه میتونی منو بگیر» توسط منتقدین در سبک ای‌دی‌ام دسته‌بندی شده‌است. این ترانه نخستین آهنگ گرلز جنریشن پس از جدایی جسیکا در سپتامبر ۲۰۱۴ است.
نقدها و جایگاه در جدول‌ها
این ترانه به‌طور کلی نقدهای مطلوبی از منتقدین موسیقی دریافت کرد؛ منتقدینی که نه تنها سبکهای موسیقایی آن را ستودند، بلکه این ترانه را با آثار موسیقیدانان آمریکایی مانند زد و اسکریلکس مقایسه کردند. از نظر تجاری پ، این تک آهنگ در جدول دیجیتال گائون کره در رتبهٔ ۱۹ قرار گرفت و شمارهٔ ۸ را در جدول تک‌آهنگ اوریکون از آن خود کرد. دو نماهنگ برای این ترانه ساخته شد، یکی برای نسخه کره‌ای و دیگری برای نسخه ژاپنی که همزمان در ۱۰ آوریل ۲۰۱۵ منتشر شدند. همان‌طور که توسط مجله بیلبورد توصیف شده‌است، نماهنگ‌های این ترانه به دلیل طراحی رقص «دیوانه کننده» ی خود مورد ستایش قرار گرفتند.
توماس کورنی
توماس کورنی حقوقدان و نمایش‌نامه نویس قرن هفدهم میلادی اهل فرانسه است.
آثار
آثار وی عبارت‌اند از:
زیاد المطیری
زیاد المطیری (زياد المطيري؛ زادهٔ April 30, 1992) یک ورزشکار اهل عربستان سعودی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الفیصلی عربستان سعودی و باشگاه فوتبال الحزم عربستان سعودی اشاره کرد.
کارلوس براوو (بازیکن فوتبال)
کارلوس براوو (Carlos Bravo؛ زادهٔ January 14, 1993) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
اورکیل
اُوِرکیل یک گروه ترش متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۴ در نیوجرسی بنیان گذاشته شد. اعضای بنیان‌گذار گروه بابی الزورث (خواننده)، بابی گوستاوسون (نوازندهٔ گیتار)، دی.دی. ورنی (باسیست) و رت اسکیتز (درامر) بودند. اورکیل با ارائهٔ قطعه‌های سرعتی و تکنیکی به شهرت رسیدند اما تنوع موسیقی‌شان در حدی نبود که بتوانند با گروه‌های موفق هم‌دوره‌شان مانند متالیکا رقابت کنند. انتشار ۱۵ آلبوم استودیویی، ۲ ای‌پی، ۲ آلبوم لایو و ۱ آلبوم کاور، حاصل فعالیت اورکیل در این سال‌ها بوده‌است.
شخصیت مجازی اورکیل که Chaly نام دارد یک خفاش اسکلتی است که صورت جمجمهای، بال‌های استخوانی و چشمانی سبز رنگ دارد و تصویرش معمولاً روی جلد آلبوم‌های گروه به‌چشم می‌خورد. ترکیب اورکیل طی سال‌های فعالیت‌اش بارها دستخوش تغییر شده به شکلی که در زمان حال، فقط بابی الزورث و دی.دی. ورنی از میان اعضای اولیه در گروه باقی‌مانده‌اند. اورکیل به‌همرا انترکس از موفق‌ترین گروه‌های ترَش سواحل شرقی ایالات متحده به‌شمار می‌آیند.
ترانه‌شناسی
نوشتار اصلی: ترانه‌شناسی اورکیل
ایزو/آی‌ای‌سی ۷۸۱۰
ایزو/آی‌ای‌سی ۷۸۱۰ ''استاندارد بین‌المللی کارت‌های شناسایی - خصوصیات فیزیکی است که مشخص‌کننده ویژگی‌های فیزیکی برای کارت‌های شناسایی است.ایزو ۷۸۱۰ ویژگی‌های فیزیکی و فرمت کارت‌های اعتباری در شماره‌های استاندارد ISO/IEC ۷۸۱۰ تنظیم و استفاده می‌شوند. توافق با این استاندارد به این معنی است که این کارت را می‌توان در سراسر جهان مورد استفاده قرار داد. تدوین هر استاندارد یک کار جمعی با همیاری کمیته تولید کنندگان، کاربران، سازمان‌های پژوهشی، ادارات دولتی و مصرف کنندگان می‌باشد تا استانداردهایی که قادر به پاسخگویی به خواسته‌های جامعه و تکنولوژی هستند ایجاد شوند.
ویژگی‌های مشخص شده عبارتند از: این استاندارد شامل روش آزمون مقاومت به حرارت است.
باشگاه فوتبال نارا کلوب
نارا کلوب یک باشگاه فوتبال ژاپنی است که در نارا، استان نارا واقع شده‌است. آنها در لیگ فوتبال ژاپن بازی می‌کنند.
تاریخ
این باشگاه در ابتدا در نارا با نام (都 南 ク ラ in) تأسیس شد و به عضویت اتحادیه فوتبال نارا درآمد. این باشگاه در سال ۱۹۹۷ به لیگ برتر صعود کرد. در سال ۲۰۰۸ به نام فعلی تغییر نام یافت و آنها در سال ۲۰۰۹ به لیگ منطقه ای صعود کردند. در سال ۲۰۱۴ آنها قهرمان لیگ برتر منطقه شدند. و در سال ۲۰۱۵ در لیگ فوتبال ژاپن بازی کردند.
اسکار وود
اسکار وود (Oscar Wood؛ زادهٔ June 21, 1975) کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است.
دوی ۴۷۴۶
سیارک ۴۷۴۶ چهار هزار و هفتصد و چهل و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۹ اکتبر ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۷۰ است.
ملیسا کن
ملیسا کن (Melisa Can؛ زادهٔ May 12, 1984) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
۲-C-متیل-D-اریتریتول-۲،۴-سیکلو پیروفسفات
۲-سی-متیل-دی-اریتریتول-۲٬۴-سیکلو پیروفسفات با فرمول شیمیایی C5H12O9P2 یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم 123069 است. که جرم مولی آن ۲۷۸٫۰۹ گرم بر مول می‌باشد.
تخت خواجه پایین
تخت خواجه پایین(دوم)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ارزوئیه در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ارزوئیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۰ نفر (۹۹خانوار) بوده‌است.
کفال پوزه‌باریک
کفال پوزه‌باریک نام یک گونه از سرده کشف‌ماهی‌ها است.
ایلدیکو پیچی
ایلدیکو پیچی (Ildikó Pécsi؛ زادهٔ May 21, 1940) یک هنرپیشه اهل مجارستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به یک نقش عجیب اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کشوت شده‌است.
زیاد الصحفی
زیاد الصحفی (Ziyad Al-Sahafi؛ زادهٔ October 17, 1994) یک ورزشکار اهل عربستان سعودی است.
نیانی
نیانی جماعت و شهرکی در شمال غربی تاجیکستان است که در ناحیهٔ استروشن ولایت سغد قرار دارد. جمعیت این جماعت ۷٬۷۴۷ نفر است.
واقف صادق‌اف
واقف صادق‌اف (Vagif Sadygov؛ زادهٔ April 1, 1959) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گویازان قزاق، باشگاه فوتبال زیمبرو کیشیناو، و باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد.
هوجو اوجیماسا
هوجو اوجیماسا (۱۵۳۸ – ۱۰ اوت، ۱۵۹۰) چهارمین رهبر خاندان هوجوی اخیر و دایمیوی قلعه اوداوارا بود. در سال ۱۵۵۹ پدر وی هوجو اوجی‌یاسو خود را بازنشسته کرد و رهبری خاندان را به وی سپرد. مادر وی دختر ایماگاوا اوجیچیکا دایمیوی ولایت سوروگا بود. همسر اصلی وی اوبائین دختر تاکدا شینگن بود. وی پس از شکست در برابر تویوتومی هیده‌یوشی در پی محاصره اوداوارا (۱۵۹۰) هاراکیری کرد.
تپه میان کوه
تپه میان کوه مربوط به دوره اشکانیان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سنقر، بخش مرکزی، روستای سهنله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۵۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هوجو اوجیماسا
پسر وی هوجو اوجینائو آخرین رهبر خاندان هوجوی اخیر بود.
مهدی القلاف
مهدی القلاف (Mahdi Al-Qallaf؛ زادهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۸۴) بازیکن هندبال اهل کویت است.
بلانچردستاون
شهر بلانچردستاون با جمعیت ۶۳٫۸۲۰ نفر در شهرستان دوبلین در کشور جمهوری ایرلند واقع شده‌است.
مبانی تفکرات اقتصادی و توسعه ژاپن
مبانی تفکرات اقتصادی و توسعه ژاپن: تداوم و تغییر تألیف محمد نقی‌زاده است که توسط شرکت سهامی انتشار در ۱۷ بهمن ۱۳۸۴ منتشر شد و در بیست و چهارمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، به‌عنوان «کتاب سال ایران» برگزیده شد. این کتاب با پیشگفتار دکتر کی تا اوچی (kei takeuchi) استاد ممتاز اقتصاد دانشگاه توکیو و رئیس شورای آمار، انجمن آمار و مرکز انتشارات علمی ژاپن در خصوص وضعیت اقتصادی ژاپن از یک صد و پنجاه سال قبل تا کنون به چاپ رسیده‌است.
فورستون، تگزاس
فورستون (به انگلیسی: Forreston) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان الیس، تگزاس واقع شده‌است. فورستون ۲۳۸ نفر جمعیت دارد و ۱۶۴٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مبانی تفکرات اقتصادی و توسعه ژاپن
فهرست مطالب
فصل دوم :روشنگری و تفکرات اقتصادی عصر میجی تا آغاز جنگ جهانی اول
فصل سوم :تفکرات اقتصاد دانان مارکسیست ژاپن بین دو جنگ جهانی
فصل چهارم :تفکرات اقتصاددانان غیر مارکسیست ژاپن بین دو جنگ دوم جهانی
فصل پنجم :تفکرات اقتصاددانان مارکسیست ژاپن پس از جنگ دوم جهانی
فصل ششم :تفکرات اقتصاددانان ژاپن در دوران بازسازی و رشد سریع بعد از جنگ دوم جهانی
فصل هفتم :مسائل محیط ریست، مخالفان رشد، نظریه پایان اقتصاد نئوکلاسیک و تأکید بر بی مانندی ارزش‌های ژاپنی در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰
فصل هشتم :علم اقتصاد به عنوان تولیدی فرهنگی و معیار مطلوبیت نظام اقتصادی در هر عصر
لورن ویلکینسون (قایقران)
لورن ویلکینسون (Lauren Wilkinson؛ زادهٔ october 17, 1989) ورزشکار روئینگ اهل کانادا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
سیارک ۴۷۴۷
سیارک ۴۷۴۷ چهار هزار و هفتصد و چهل و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۵۰ است.
آروید ئی. گیلستورم
'''آروید ئی. گیلستورم''' (Arvid E. Gillstrom؛ August 13, 1889 – 1889:8:13, May 21, 1935) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل سوئد بود.
چایان (گوینوجک)
چایان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده‌است.
سلمان‌آباد (ریگان)
سلمان‌آباد (بم)،روستایی از توابع بخش گنبکی، دهستان گنبکی، شهرستان ریگان در استان کرمان، ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گنبکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۴ نفر (۵۱خانوار) بوده‌است.
دهنگ
جمعیت
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال 1390 جمعیت آن ۲۰۳۵ نفر (۴۳۹خانوار) بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچمی تکلم می‌کنند. دارای تأسیسات زیر است: آب لوله‌کشی، برق، تلفن، دبستان پسرانه، دبستان دخترانه، مدرسه راهنمائی، دبیرستان، درمانگاه، مسجد و ۱۵ باب آب‌انبار برکه می‌باشد. نزدیکترین فرودگاه به دهنگ در شهر لار واقع شده‌است. مردمان روستای دهنگ مردمان خونگرم و مهمان‌نوازند. گفتنی است مردم این روستا به زبان اچمی صحبت می‌کنند.
محدوده دهنگ
از شمال روستای تسان، پاکوه و کوه بُر و کوه لومه‌ای، از جنوب رودخانه شور گوده، از مغرب به ملوردی، و از سمت مشرق به روستای تدرویه محدود می‌گردد.
پیشینه
دهنگ روستایی قدیمی است که قدمت آن به قبل از اسلام می‌رسد اما این افراد قبل از اسلام در تسان که ان روزها بسیار پر جمعیت بود زندگی می‌کردند تمب کیشک از آثار دوران ساسانی است اهالی این روستا به تحصیل علم و دانش علاقه‌ای وافر داشته و تأسیس اولین دبستان آن در سال ۱۳۳۷ خورشیدی، و اولین مدرسه راهنمائی در سال ۱۳۵۸. وجود تحصیلکرده‌های متعددی در رده کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتر در جای جای ایران مشغول خدمت رسانی به مردم هستند قابل ذکر است.
کشاورزی
این دهستان سابقه‌ای طولانی در زمینه کشاورزی دارد. آثار هشت رشته قنات که از دامنه‌های شمالی کوههای آن تا دشت‌های فراخ و گسترده‌اش کشیده شده‌اند مؤید این مدعاست.
۱۵ دستگاه پمپ آب کشاورزی دارد. تنها روستایی است که بخشی از آب زیرزمین آن شیرین است. اما نباید زیاد ته‌زنی کنند وگرنه شور خواهد شد. سال‌هایی که بارندگی کم می‌شود، آب چاه‌ها هم کم می‌گردد، و رفته رفته شور می‌گردد. یک رشته از قنات‌ها دایر است که باغ نخل و مرکبات را در زمینی به نام ناخری آبیاری می‌کند. حدود ۲۰۰ من (۸۰۰ کیلوگرم) می‌توان کشت نمود. نخل دیم ۱۰ هزار اصله نخل آبی ۲۰۰۰ با تلمبه ۲۰۰۰ و ۱۰ هزار من زمین کشاورزی دیم و برکه دارد. کشاورزی، دامداری سنتی و صنعتی و مرغداری از جمله بخش‌های فعال اقتصادی این دهستان می‌باشد.
قنات‌ها
آثار چندین رشته قنات بایر در درون و پیرامون روستا دیده می‌شود:
خوشبختانه کمی بیشتر از دیگر روستاها فعالیت کشاورزی دیده می‌شود.
زمین‌لرزه
در جنب ده قدیم که در اثر زلزله ویرانه شده بود، سمت شمال با کمک شیر و خورشید وقت و با همکاری مالکین زمین که بی‌دریغ زمین اهداء کردند بلافاصله ساختمان ده با نقشه‌ای منظم و مرتب و زیبا شروع شد و شهرکی مرتب و تمیز بنا شد. آب تمام خانه‌های شهرک جدید شیرین و آشامیدنی است. بین دهنگ و پاکوه ۲ فرسخ (۱۲ کیلومتر) فاصله‌است که آبش شیرین است.
آرامگاه‌ها
آرامگاه‌های علماء شریعت در دهنگ:
ماری دو ربوتن-شانتال
ماری دو ربوتن شانتال، مارکیز سوینیه نویسنده قرن هفدهم میلادی اهل فرانسه است.
آنی بسانت
آنی بسانت (زادهٔ ۱ اکتبر ۱۸۴۷-درگذشتهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۳ میلادی) یک نویسنده و سخنران ،سوسیالیست، تئوسوفیست و فعال حقوق زنان و از حامیان حکومت خودمختار برای هندیان و ایرلندی‌ها بود. در سال ۱۸۷۶ و در سن ۲۰ سالگی وی با یک کشیش به نام فرانک بسانت ازدواج کرد و از این ازدواج دارای دو فرزند شد. اما با افزایش دیدگاه‌های ضد دینی آنی بسان ، ازدواج آنها به طلاق قانونی در سال ۱۸۷۳ انجامید. او پس از آن به سخنران اصلی انجمن سکولار ملی و همین‌طور نویسنده و دوست نزدیک چارلز بردلو بدل شد. در سال ۱۸۷۷ آنها به دلیل انتشار کتابی توسط یکی از کارزارگران کمپین پیشگیری از بارداری به نام چارلز نولتون مورد پیگرد قانونی قرار گرفتند. این رسوایی آنها را به شهرت رساند؛ و در سال ۱۸۸۰ چارلز بردلاو به عنوان نماینده مجلس نورتهامپتون انتخاب شد. آنی بسانت در فعالیت‌های اتحادیه که شامل تظاهرات یکشنبه خونین(۱۸۷۷) و اعتصاب دختران بازیگر لندن در سال ۱۸۸۸ بود مشارکت داشت. او سخنران اصلی اجتماع فابیانست‌ها و فدراسیون مارکسیست سوسیال دموکرات بود. او برای هیئت مدرسه لندن و برای منطقه تاور هملتس لندن انتخاب شد؛ و با وجود آنکه در آن زمان زنان اندکی واجد شرایط رای دهی بودند در صدر کاندیدها قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰ بسانت با هلنا بلاواتسکی دیداری داشت و پس از آن در شرایطی که علاقه خود را نسبت به دغدغه‌های سکولار از دست می‌داد علاقه اش نسبت به تئوسوفی افزایش پیدا می‌کرد. پس از آن او به هند رفت و به عضویت انجمن تئوسوفی که شعبه مرکزی و بین‌المللی آن در محلهٔ آدیار شهر چنای بود درآمد.