cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
استیو آمبری
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال فرانسه و گینه بیسائو بازی کرده‌است.
مون کیونگ ها
مون کیونگ‌ها (Moon Kyeong-ha؛ زادهٔ May 29, 1980) بازیکن هندبال اهل کره جنوبی است.
مونیکا ساندو
مونیکا ساندو (Monica Sandve؛ زادهٔ December 3, 1973) بازیکن هندبال اهل نروژ است.
میا سانتورومیتو
میا سانتورومیتو (Mia Santoromito؛ زادهٔ March 29, 1985) بازیکن واترپلو اهل استرالیا است.
لیگ دسته اول فوتبال یوگسلاوی
لیگ دسته اول فوتبال یوگسلاوی (صربی: Прва савезна лига у фудбалу / Prva savezna liga u fudbalu, Prva savezna liga u nogometu, Prva zvezna nogometna liga, Прва сојузна лига, Liga e parë federale) بالاترین سطح لیگ فوتبال در کشور پادشاهی یوگسلاوی (۱۹۱۸–۱۹۴۱) و جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (۱۹۴۵–۱۹۹۲) بود.
یادداشت‌ها
{| style="margin-left:13px; line-height:150%"
استیو النا
استیو النا (Steeve Elana؛ زادهٔ July 11, 1980) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹، و باشگاه فوتبال کان اشاره کرد.
میتجا زاسترو
میتجا زاسترو (Mitja Zastrow؛ زادهٔ March 7, 1977) شناگر اهل پادشاهی هلند است.
استیو بیزنارد
استیو بیزنارد (Steeve Beusnard؛ زادهٔ June 27, 1992) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
استیو بیزاسن
استیو بیزاسن (Steve Bizasène؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال گوادلوپ بازی کرده‌است.
تاران-بازار
تاران-بازار (به لاتین: Taran-Bazar) یک تقسیمات کشوری در قرقیزستان است که در استان جلال‌آباد واقع شده‌است.
موشه دیامانت
موشه دیامانت یک تهیه‌کننده فیلم آمریکای می‌باشد. که از سال ۱۹۸۵ تا اکنون مشغول فعالیت است.
میچل وات
میچل وات (Mitchell Watt؛ زادهٔ March 25, 1988) ورزشکار دو و میدانی اهل استرالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
میخائیل چیپورین
میخائیل چیپورین (Михаил Алексеевич Чипурин؛ زادهٔ November 17, 1980) بازیکن هندبال اهل روسیه است.
جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۸
جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۸ (۲۴ امین جشنواره فیلم ساندنس)،از ۱۷ ژانویه ۲۰۰۸ تا ۲۷ ژانویه در پارک سیتی، یوتا برگزار شد. فیلم شب افتتاحیه در بروژ فیلم شب پایانی CSNY Déjà Vu بود.
فیلم‌ها
از بین ۲۰۲۱ فیلم بلند آمریکایی و ۱۶۰۳ فیلم بلند بین‌المللی ارسال شده برای بررسی، ۱۲۱ فیلم برای نمایش در جشنواره انتخاب شدند.
جنگل کوچک (مجموعه تلویزیونی)
جنگل کوچک (Little Forest؛ 리틀 포레스트) یک برنامه سرگرمی تلویزیونی کره جنوبی است که از ۱۲ اوت تا ۷ اکتبر ۲۰۱۹ هر دوشنبه و سه‌شنبه از اس‌بی‌اس برای ۱۶ قسمت پخش شد. در این برنامه لی سئو جین، لی سونگ گی، پارک نا-ره و جونگ سو مین بازی کردند.
میخائیل کوزنتسوف (قایقران)
میخائیل کوزنتسوف (Михаил Николаевич Кузнецов؛ زادهٔ 14 may 1985) ورزشکار اهل روسیه است.
جنگل کوچک (مجموعه تلویزیونی)
بررسی اجمالی
این برنامه یک مجموعهٔ ۱۶ قسمتی با عنوان «مراقبت از کودکان در طبیعت» برای کودکانی است که جایی برای بازی ندارند و یک برنامه متنوع درمانی است که به عنوان یک پروژهٔ توسعهٔ باغ خانگی برای بچه‌ها طراحی شده‌است.
میخائیل کوزنتسوف (قایقران)
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
جنگل کوچک (مجموعه تلویزیونی)
بررسی اجمالی
لی سونگ-گی و جونگ سو-مین گواهی مشاور روانشناسی کودک را دارند و لی سئو-جین گواهی سرآشپزی را دارد که دوره‌های آشپزی را برای تهیه غذای کودکان گذرانده‌است. لی سونگ-گی تجربه‌ای در زمینهٔ نجاری دارد و از کارگاه چوب برای ساختن فعالیت‌های سرگرم‌کننده برای بچه‌ها استفاده می‌کند.
مکان و امکانات
محل فیلم‌برداری در جیگباگ‌گول، اینجه، استان گانگ‌وون با مساحت حدود ۳۳٬۰۰۰ متر مربع است. این مکان از یک زمین بزرگ باز و آشپزخانه مفهومی باز، حیاط جلویی، کارگاه، محل زندگی (برای بچه‌ها و بازیگران)، باغ، مزرعه کوچک حیوانات و جنگل کاج تشکیل شده‌است.
زن آمریکایی (فیلم ۲۰۱۸)
زن آمریکایی فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی جک اسکات است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیه‌نا میلر، کریستینا هندریکس، آرون پال، ویل ساسو، پت هیلی، ایمی مدیگان و اسکای فریرا ایفای نقش کرده‌اند.
مازارین پنژو
مازارین پَنژو زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۷۴ در آوینیون، نویسنده و فیلسوف زن فرانسوی و دختر فرانسوا میتران است.
زندگی‌نامه
مازارین (میتران) پنژو دختر فرانسوا میتران رئیس‌جمهور سابق فرانسه و آن پَنژو متخصص مطالعات تاریخ هنر است. او بیش از سی سال زندگی دوگانه‌ای داشت ولی در سال ۱۹۹۴، هویت خانوادهٔ دوم فرانسوا میتران توسط رسانه‌ها فاش شد و همه ناباورانه پی بردند که مازارین (میتران) پنژو دختر فرانسوا میتران است.
مازارین حرفهٔ ادبی خود را با انتشار کتاب رمان اول (Premier roman) در ۱۹۹۸آغاز کرد. این کتاب که با اقبال خوبی روبه‌رو شد، تاکنون به چندین زبان ترجمه شده‌است. او سرگذشت زندگی خود را در چهارمین کتابش با عنوان دهان دوخته (Bouche cousue) در ۲۰۰۵ نوشته‌است.
او پس از چند سال زندگی مشتر ک با دیدیه لوبره (Didier Le Bret)، در ۲۰۱۷ رسماً با او ازدواج کرده و در حال حاضر استاد فلسفه در دانشگاه پاریس ۸ است.
استیو تئوفیل
استیو تئوفیل (Steeve Theophile؛ زادهٔ September 9, 1980) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
استیو پیناو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلرمون فوت، باشگاه فوتبال بروملی، باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال لوگانو، باشگاه فوتبال جنوآ، و باشگاه فوتبال موناکو اشاره کرد.
استیو تئوفیل
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رویال شارلوا و باشگاه فوتبال آستراس تریپولی اشاره کرد.
استیو پیناو
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.
پیتر واترفیلد
پیتر واترفیلد (Peter Waterfield؛ زادهٔ March 12, 1981) ورزشکار شیرجه اهل بریتانیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
استیو ریبری
استیو ریبری (Steeven Ribéry؛ زادهٔ November 7, 1995) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
میرکو آلیوویچ
میرکو آلیوویچ (Mirko Alilović؛ زادهٔ September 15, 1985) بازیکن هندبال اهل کرواسی است.
استیو جوزف رینت
استیو جوزف رینت (Steeve Joseph-Reinette؛ زادهٔ December 2, 1983) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گنگام، باشگاه فوتبال آسترا جورجو، و باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا اشاره کرد.
جان استوارت-موری، هفتمین دوک
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده‌است.
استیو ریگا
استیو ریگا (Stevie Riga؛ زادهٔ September 15, 1989) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد.
رئیس‌جمهور تیمور شرقی
رئیس‌جمهور تیمور شرقی، به‌طور رسمی رئیس‌جمهور جمهوری دموکراتیک تیمور شرقی (Presidente da República Democrática de Timor-Leste, Prezidente Republika Demokratika Timor-Leste)، رئیس دولت در تیمور شرقی است که با رای مردم برای یک دوره پنج ساله برگزیده می‌شود.
رئیس‌جمهور به صورت رسمی رئیس شورای دولتی تیمور شرقی است. اختیارات اجرایی رئیس‌جمهور محدود است. رئیس‌جمهور می‌تواند قانون را وتو کند. پس از انتخابات، رئیس‌جمهور معمولاً رهبر حزب اکثریت یا ائتلاف اکثریت را به عنوان نخست‌وزیر منصوب می‌کند. به عنوان رئیس دولت، نخست‌وزیر ریاست کابینه را بر عهده دارد. رئیس‌جمهور همچنین فرمانده عالی نیروی پدافندی تیمور شرقی است.
شیگه‌نوری توگو
توگو شیگه‌نوری ; December 10, 1882 – 1882:12:10, July 23, 1950) وزیر در وزارت امور خارجه ژاپن، سیاستمدار، وزیر، در طی جنگ جهانی دوم اهل ژاپن بود. او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا محاکمه شد.
میرنا ونسترا
میرنا ونسترا (Myrna Veenstra؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۷۵) ورزشکار هاکی روی چمن اهل پادشاهی هلند است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
هربرت بی، پیکس
هربرت بی، پیکس (Herbert P. Bix؛ زادهٔ ) تاریخ‌نگار، و جامعه‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا است.
کاواشیما یوشییوکی
کاواشیما یوشییوکی ؛ ۲۵ مه ۱۸۷۸ – 1878:05:25, September 8, 1945) ژنرال در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن و وزارت جنگ ژاپن در دهه ۳۰ اهل ژاپن بود.
نبرد یاشیما
نبرد یاشیما (Battle of Yashima) یکی از نبردهای وابسته به جنگ گنپی مابین خاندان تایرا و خاندان میناموتو بود. این نبرد در ۲۲ مارس ۱۱۸۵ رخ داد. پس از یک رشته طولانی شکست، خاندان تایرا به یاشیما، امروز تاکاماتسو، کاگاوا امروزی، در ساحل شیکوکو عقب‌نشینی کرد. در اینجا آن‌ها در یک قلعه ژاپنی که در آنجا ساختند و امپراتور آنتوکو و سه گنجینه مقدس ژاپن را همراه داشتند.
در روز ۱۸ ام، نیروهای میناموتو تلاش کردند تا از دریای عبور کند، اما بسیاری از قایق‌ها در طوفان آسیب دیده بودند. در نهایت با وجود بادهای شدید، یوشیتسونه تنها با پنج فروند قایق از ۲۰۰ قایق که تنها حدود ۱۵۰ نفر از مردانش را حمل می‌کرد، از آنجا خارج شدند و با وجود باد شدید به ساحل رسید. وی توانست راهی که معمولاً طی آن سه روز طول می‌کشید به علت همراهی باد به مدت بسیار کمتری بر طبق برخی منابع ۴ ساعت طی کند. پس از رسیدن به ولایت آوا (استان توکوشیما کنونی)، یوشیتسونه به سمت ولایت سانوکی (استان کاگاوا کنونی) حرکت کرد و با اسب و از راه زمینی به سمت جزیره یاشیما رفت. خاندان تایرا منتظر یک حمله دریایی از سمت جلوی خود که دریای داخلی ستو قرار داشت، بودند. میناموتو نو یوشیتسونه پس از رسیدن به پشت جزیره آتش‌سوزی مهیبی را برپا کرد و این تصور را به وجود آورد که یک سپاه بزرگ از طرف پشت جزیره به پایگاه خاندان تایرا نزدیک می‌شود. خاندان تایرا که آمادگی حمله از این منطقه را نداشتند و غافلگیر شده بودند پایگاه خود را رها کردند و به همراه امپراتور آنتوکو و سه گنجینه مقدس ژاپن سوار بر قایق‌های خود شدند و از این محل نیز فرار کردند.
استیو ژرمن
استیو ژرمن (Steve Germain؛ زادهٔ June 22, 1981 ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
نبرد یاشیما
در یک حکایت در داستان هیکه، یک «بانوی بسیار زیبا» در یکی از قایق‌های خاندان تایرا، یک بادبزن را بر سر یک قایق قرار داد و بدین ترتیب خاندان میناموتو را به مبارزه‌طلبی دعوت کرد و آنان را ترغیب کرد که با زدن بادبزن با تیر مهارت خود را نشان دهند. یکی از مشهورترین تیراندازها در تمام تاریخ ژاپن، ناسو نو یوایچی بر اسب سوار شده و در همین حالت با یک تیر بادبزن را انداخت. در این نبرد خاندان میناموتو پیروز شد، اکثر ناوگان خاندان تایرا فرار کرده به شیمونوسکی، یاماگوچی، جایی که آن‌ها یک ماه بعد در نبرد دان نو اورا شکست نهایی را متحمل شدند رفتند.
استیو ژرمن
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کن و باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد اشاره کرد.
بخش‌هایی که از دست میدهی
بخش‌هایی که از دست می‌دهی فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی کریستوفر کنتول است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرون پال، اسکوت مک‌نری، مری الیزابت وینستد و دنی مورفی ایفای نقش کرده‌اند.
میساکو آندو
میساکو آندو (Misako Ando؛ زادهٔ March 21, 1971) بازیکن سافت‌بال اهل ژاپن است.
استیو کاپوادی
استیو کاپوادی (Steve Kapuadi؛ زادهٔ April 30, 1998) بازیکن فوتبال است.
میشال ریزدورفر
میشال ریزدورفر (Riszdorfer Mihály؛ زادهٔ May 26, 1977) قایقران کایاک، و قایقران کانو اهل اسلواکی است.
استیو فورتادو
وی همچنین در تیم ملی فوتبال دماغه سبز بازی کرده‌است.
میشل بورگر
میشل بورگر (Michelle Burgher؛ زادهٔ March 12, 1977) دونده اهل جامائیکا است.
میشل آنسرمت
میشل آنسرمت (Michel Ansermet؛ زادهٔ 20 february 1965) ورزشکار ورزش تیراندازی اهل سوئیس است.
آدام راگا
آدام راگا (زاده ۶ آوریل ۱۹۸۲) در اولدکونا، استان تاراگونا، کاتالونیا، اسپانیا) یک موتور تریال سوار اسپانیایی است.
راگا در رزومهٔ حرفه ای موتورسواری خود سابقهٔ کسب ۴ مقام قهرمانی جهان در مسابقات داخل سالنی موتور تریال و ۲ مقام قهرمانی جهان در مسابقات خارج از سالن را دارد.
منابع
ترجمه شده از ویکی‌پدیای انگلیسی
ماساژ اروتیک
امروزه، ماساژ تن‌کامه به عنوان بخشی از آمیزش جنسی و درمان جنسی انجام می‌شود.
هپی اندینگ ماساژ که روز به روز گسترش بیشتری؛ حتی در کشورهای دارای محدودیت پیدا می‌کند نیز بخشی از اروتیک ماساژ است.
تن مالی نیز اصطلاحی عمومی به معنای لذت جنسی ناشی از مالیدن خود به بدن دیگری است. تن‌مالی شامل مالیدن هریک از اعضای بدن، مانند باسن، پستان‌ها، شکم، ران‌ها، پا و اندام‌های جنسی به اندام‌های جنسی فرد مقابل است و ممکن است با لباس یا برهنه انجام شود که امروزه این کار به عنوان بادی تو بادی ماساژ (Body To Body Massage، ماساژ بدن با بدن) شناخته شده‌است که بخشی از سنسوال ماساژ (Sensual Massage، ماساژ شهوانی) محسوب می‌گردد.
استفاده در پزشکی
در پزشکی غربی به‌طور سنتی ماساژ اندام‌های تناسلی زنان درمانی برای هیستری در زنان به‌شمار می‌آمد. این درمان توسط پزشک یا ماما انجام می‌شد. در سال ۱۶۵۳، پیتر ون فوریست ماساژ آلت‌تناسلی زنان برای رسیدن به اوج لذت جنسی را برای درمان بیماری‌ای به نام بیماری رحم پیشنهاد داد.
در دوره ویکتوریا و در کشور انگلستان از «ماساژ لگن خاصره» به ویژه برای درمان هیستری زنانه بهره برده می‌شد و هدف از آن رسیدن بیمار زن به گونه‌ای «گه‌گیری (انقباض) هیستریایی» و اوج لذت جنسی بود. با این حال نه‌تنها آن‌ها «تحریک کُسی» را به این خاطر که هیچ ربطی به سکس نداشت، نادیده می‌انگاشتند، بلکه از نظر آن‌ها تحریک کس برای زن امری وقت‌گیر و نیازمند کار زیاد به حساب می‌آمد.
با مایعات لغزنده
ماساژ با مایع لغزنده نوعی ماساژ است که با مایعات لیزکننده مانند روغن انجام می‌شود.
استیو شمال
استیو شمال (Steve Shamal؛ زادهٔ February 22, 1996) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استاد رنس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال France U16 بازی کرده‌است.
میریام باتن
میریام باتن (Miriam Batten; November 4, 1964 – ) ورزشکار روئینگ اهل بریتانیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
چندوجهی واترمن
در هندسه ، چندوجهی واترمن خانواده ای از چندوجهی ها است که در حدود سال ١٩٩٠ توسط ریاضیدان استیو واترمن کشف شد. چند وجهی واترمن با بسته بندی کره ها بر اساس شبکه کریستالی هگزاگونال فشرده (fcc) یا (CPP) ایجاد می شود سپس کره هایی را که دورتر از یک شعاع مشخص هستند، از بین می برد، سپس پوش محدب مراکز کره ایجاد می شود.
چند وجهی واترمن خانواده وسیعی از چند وجهی را تشکیل می دهد. بعضی از آنها دارای چندین ویژگی مانند تقارن های متعدد یا چندوجهی‌های متحدالشکل هستند. برخی دیگر فقط مجموعه ای از وجوه هستند که از چند ضلعی های محدب غیر متحدالشکل تشکیل شده اند.
معروف ترین چند وجهی های واترمن آنهایی هستند که دارای مراکز در نقطه (0،0،0) هستند و از صدها چند ضلعی ساخته شده اند. چنین چند وجهی ها شبیه کره ها هستند. در حقیقت ، هرچه وجوه چندوجهی واترمن بیشتر باشد ، از نظر حجم و مساحت کل به کره محیطی آن نزدیکتر است.
با هر نقطه از فضای سه بعدی می توانیم خانواده ای از چند وجهی واترمن را با مقادیر مختلف شعاع کره های محدود شده به دست آوریم. بنابراین ، از نظر ریاضی می توانیم چند وجهی واترمن را به عنوان فضاهای 4 بعدی (W (x ، y ، z ، r در نظر بگیریم ، که x ، y ، z مختصات یک نقطه در فضلی سه بعدی بوده ، و r یک عدد مثبت بزرگتر از ١ است.
هفت منشأ شبکه کریستالی هگزاگونال فشرده
می تواند هفت منشأ در CCP تعریف شود ، که {… ، ٣ ، ٢ ، ١}=n باشد: بسته به منشأ از بین بردن کره ها ، شکل متفاوت و چند وجهی حاصل از آن بدست می آید.
ارتباط با اجسام افلاطونی و ارشمیدسی
برخی از چندوجهی های واترمن اجسام افلاطونی و ارشمیدسی را ایجاد می کنند. برای این مقایسه چند وجهی واترمن آنها نرمال می شوند ، به عنوان مثال حجم و اندازه W2 O1 متفاوت از W1 O6 است ، اما شکل هر دو یک هشت وجهی است.
اجسام ارشمیدسی
W7 O1 ممکن است به عنوان یک مکعب‌هشت‌وجهی بریده‌شده اشتباه گرفته شود ، همچنین W3 O1 = W12 O1 ممکن است با یک لوزمکعب‌هشت‌وجهی اشتباه گرفته می شود ، اما آن دسته های چند وجهی واترمن دارای دو نوع طول ضلع هستند و بنابراین به عنوان اجسام ارشمیدسی محسوب نمی‌شوند.
پوشش (فیلم ۱۹۹۱)
پوشش یک فیلم اکشن و دلهره‌آور بریتانیایی محصول سال ۱۹۹۱ به کارگردانی مانی کوتو با بازی دولف لاندگرن و لوئیس گوست، جونیور است.
داستان
مایک اندرسون (دولف لاندگرن)، یک گزارشگر آمریکایی سرسخت در یک مأموریت خارجی خطرناک، وقتی زندگی خود را در خطر می‌بیند که هزارتوی مرگبار فتنه سیاسی را کشف می‌کند که زندگی هزاران نفر در تهدید است. اندرسون، روزنامه‌نگار تحقیقی برجسته و تفنگدار سابق آمریکایی، که برای تحقیق درباره یک حمله مرموز و مرگبار به یک پایگاه نیروی دریایی ایالات متحده در خارج از کشور اعزام شده است، خود را در زمینی آشنا می‌یابد. غریزه او را وادار می‌کند توضیحات رسمی سازمان اطلاعات مرکزی را که به یک گروه تروریستی ناشناخته به نام اکتبر سیاه اشاره می‌کند، زیر سوال ببرد. او به تنهایی، و تنها با آموزش رزمی و عزم خود برای کشف حقیقت مسلح است، او قصد دارد یک شبکه سیاسی پیچیده و خطرناک را افشا کند، اندرسون برای نجات جان هزاران انسان بی گناه مبارزه می‌کند، در تلاشی ناامیدکننده برای جلوگیری از یک نقشه مرگبار برای ایجاد یک فاجعه بین المللی با ابعاد فاجعه بار.
ظرفیت جذب
از آن جایی که ظرفیت جذب، فعالیتی پویا و از جنس شناسایی و اکتساب دانش است و پایه دانشی نیز یکی از مهم‌ترین دارایی‌های سازمان برای دستیابی به مزیت رقابتی است. ظرفیت جذب ماهیتی میان‌رشته‌ای دارد و ردپای مفهوم ظرفیت جذب در حوزه‌های مختلف از جمله مدیریت نوآوری، عملکرد تجاری، انتقال بین‌سازمانی دانش، یادگیری بین‌سازمانی و مدیریت دانش دیده می‌شود.
اکتساب
قابلیت بنگاه در شناسایی و کسب دانشی که خارج از بنگاه تولید شده و برای عملیات بنگاه مهم است.
تبدیل
به معنی توانمندی‌های بنگاه در توسعه و تصحیح روال‌هایی که ترکیب دانش‌های موجود را با آن‌هایی که به‌تازگی کسب و جذب شده‌اند، تسهیل می‌کند؛ که این امر به‌وسیله افزودن و یا حذف دانش یا به‌صورت ساده‌تر ترجمه و تفسیر یکسان دانش (یک دانش) انجام می‌شود.
به‌کارگیری
بهره‌برداری نشان‌دهنده توانایی بنگاه برای برداشت محصول و ترکیب دانش در میان عملیات است. این امر به بازیابی دانش موجود که برای استفاده از آن درونی‌سازی شده‌است، نیاز دارد.
نگهداری
به حفظ دانش در طول زمان اشاره دارد.
بازآوری مجدد
دانش جذب‌شده گاهی باید برای سال‌ها نگهداری شود، تا وقتی که درنهایت در محصول جدید به‌کار گرفته شود.
ظرفیت جذب بالقوه
شامل اکتساب دانش و قابلیت‌های جذب و درونی‌سازی است.
ظرفیت جذب بالفعل و قابل بهره‌برداری
بر تبدیل دانش و بهره‌برداری از آن تمرکز دارد.
استیو لاوسون (بازیکن فوتبال)
استیو لاوسون (Steve Lawson؛ زادهٔ August 8, 1994) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال توگو بازی کرده‌است.
لی بونگ-چانگ
لی بونگ-چانگ (Lee Bong-chang; August 10, 1900 – October 10, 1932) فعال سیاسی در جنبش استقلال کره در طی استعمار ژاپن بر کره اهل کره جنوبی بود.
انوری (مورخ)
انوری (درگذشتهٔ ۱۵۱۲؟) شاعر و مورخ عثمانی قرن پانزدهم میلادی بود. او کتابی دربارهٔ تاریخ عثمانیان به نام دستورنامه به زبان ترکی عثمانی نوشت. اثر او مشتمل بر ۳۷۳۰ بیت و بر سه بخش است: اول تاریخ جهانی اسلامی، دومی که به آن شهرت دارد، دربارهٔ آیدینیان، و سوم (۸۴۲ بیت) دربارهٔ عثمانیان. اطلاعات زیادی از زندگی شخصی او در دست نیست.
هارا یوشیمیچی
هارا یوشیمیچی ; February 18, 1867 – August 7, 1944) وکیل، و سیاستمدار در جنگ جهانی دوم اهل ژاپن بود.
گچ‌گیری ارتوپدی
گچ‌گیری ارتوپدی یا قالب‌گیری ارتوپدی، پوسته ای است که غالباً از گچ یا فایبرگلاس ساخته می‌شود تا برای اندام یا در بعضی موارد اندام‌های متعددی از بدن که دچار آسیب شده‌اند در حالتی، ثبات ایجاد کند و از آن نگه‌داری کند. گچ‌گیری یا قالب‌گیری ارتوپدی عموماً هنگام شکستگی استخوان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد و تا زمانی که بهبود حاصل شود اندام را در حالت مورد نظر حفظ می‌کند. گچ‌گیری ارتوپدی از نظر کارایی عملکردی شبیه به آتل دارد. باندهای گچی مورد استفاده از یک باند پنبه ای تشکیل شده‌است که با گچ پاریس ترکیب شده‌است، که پس از مرطوب شدن سفت می‌شود. گچ پاریس گچ کلسینه شده (گچ بو داده) است که با آسیاب شدن به یک پودر ریز تبدیل می‌شود. با افزودن آب، فرم محلول تر سولفات کلسیم به حالت نسبتاً نامحلول برمی گردد و گرما تولید می‌شود.
فرایند روی گچ فرم داده نشده حدود ۱۰ دقیقه پس از مخلوط شدن با آب شروع می‌شود و در حدود ۴۵ دقیقه کامل می‌شود. با این حال، گچ به مدت ۷۲ ساعت کاملاً خشک نیست.
در باندهای رایج مورد استفاده اغلب از الیاف مصنوعی یا باندهای فایبرگلاس بافتنی آغشته به پلی اورتان استفاده می‌شود. باندهای ترموپلاستیک نیز بعضاً مورد استفاده قرار می‌گیرد این باندها سبک‌تر و خیلی سریعتر از باندهای گچی خشک می‌شوند. با این حال، گچ می‌تواند به راحتی قالب ریزی شود تا راحت تر و راحت تر شود. علاوه بر این، گچ بسیار نرم و صاف است و لباس را گرفتار نمی‌کند و پوست را از بین نمی‌برد.
اندام تحتانی
گچ اندام تحتانی به‌طور مشابه طبقه‌بندی می‌شود، گچی که هر دو پا و ساق را در مفصل ران قرار می‌دهد، گچ پا بلند نامیده می‌شود، در حالی که گچی که پای بیمار، مچ پا و ساق پا را در زیر زانو قرار می‌دهد، به عنوان پای کوتاه شناخته می‌شود. قالبا از یک پاشنه راه رفتن برای جابجایی استفاده شود. این پاشنه‌ها اگر درست استفاده شوند، انگشتان پا را بالا می‌برند و این مزیت را دارد که انگشتان پا را از خاک و رطوبت خیابان دور نگه دارد. پاشنه راه رفتن یک سطح تماس کوچک بین گچ و زمین ایجاد می‌کند و در طول راه رفتن با به‌کارگیری مکانیزمی امکان چرخش و حرکت آزادانه پا را ایجاد می‌کند و گچ می‌تواند به راحتی از هر جهت چرخش داشته باشد. به همین ترتیب، یک کفش مخصوص گچ‌گیری که وزن گچ را تحمل می‌کند (پوتین مخصوص گچ‌گیری، صندل مخصوص گچ‌گیری) می‌تواند به بیمار در راه رفتن در دوران نقاهت کمک کند. علاوه بر این، یک کفش مخصوص گچ‌گیری می‌تواند با جلوگیری از تماس مستقیم گچ با سطوح زمینی که احتمالاً کثیف و مرطوب است، از پای منقبض شده بیمار نیز محافظت کند در حالی که به حفظ بهداشت بهتر نیز کمک می‌کند. در مواردی که بیمار قرار نیست روی اندام آسیب دیده راه برود، می‌توان عصا یا صندلی چرخدار تهیه کرد. گچ‌گیری قسمت کف پا که از پاشنه پا آغاز می‌شود و ممکن است تا انتهای انگشتان بیمار ادامه داشته باشد، تا در آن اندام را در آن ناحیه ثابت و بدون حرکت نگه دارد و استحکام کافی ایجاد کند. در رشته ارتوپدی پزشکی به این کفه‌ها، پلاک‌های انگشتی گفته‌می‌شود. این پلاک‌ها برای حمایت بیشتر و تثبیت استخوان‌های متاتارسال با محدود کردن حرکت از طریق درجه بالاتری از بی حرکتی، و همچنین محافظت از انگشتان پا در برابر ضربه اضافی نیروی افقی مورد استفاده قرار می‌گیرند. به‌طور معمول گچ پا بدون پلاک انگشتی برای آسیب به پا و کف پا تجویز می‌شود. همچنین، گچ‌گیری ای که برای درمان شکستگی مچ پا اعمال می‌شود، از پلاک انگشتی استفاده نمی‌کند زیرا نیازی به بی حرکتی و محدود کردن حرکت انگشتان پا نیست.
استوانه‌ای
در برخی موارد، گچ ممکن است شامل بازو و پایین بازو و آرنج باشد، اما مچ دست و دست را آزاد بگذارید، یا بالا و پایین ساق پا و زانو، پا و مچ پا آزاد باشد. چنین گچ گیریی‌ای را می‌توان گچ‌گیری استوانه ای نامید. جایی که مچ دست یا مچ پا در آن قرار گرفته باشد، ممکن است به آن گچ بلند بازو یا پا بلند گفته شود.
بدن
گچ‌های بدن، که تنه بدن را می‌پوشاند، و در بعضی موارد گردن تا سر یا شامل آن یا یک یا چند اندام، امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرند و بیشتر در موارد کودکان کوچک، که نمی‌توانند به آنها اطمینان دهند که از مهاربند استفاده می‌کنند، یا در موارد جراحی رادیکال برای ترمیم آسیب یا نقص دیگر. به گچ اندام که تنه را محصور می‌کند (با «تسمه» بر روی شانه‌ها) معمولاً ژاکت بدن گفته می‌شود. اینها اغلب بسیار ناراحت‌کننده هستند.
EDF
برای درمان کج پشتی (اسکولیوز) ایدیوپاتیک شیرخواران و کودکان از روش EDF (elongation, derotation, flexion) استفاده می‌شود. این روش درمانی برای اصلاح توسط متخصص اسکولیوز انگلیس مین مهتا ایجاد شده‌است. اسکولیوز یک مشکل ۳ بعدی است که نیاز به اصلاح در هر سه صفحه دارد. روش گچ‌گیریEDF می‌تواند شکل ستون فقرات و لگن را از طریق کشش و خمش بهبود دهد و به حالت اصلی خود برگرداندو شکل و تراز کلی بدن را بهبود بخشد.
گچ‌گیری مارپیچی
گچی که شامل تنه بدن و یک یا چند اندام باشد، گچ‌گیری مارپیچی است، همانند گچ‌گیری‌ای که شامل بازو و یک یا چند انگشت یا انگشت شست می‌شود. به عنوان مثال، گچ‌گیری شانه شامل بدن و یک بازو، معمولاً به مچ دست یا دست است. امروزه گچ‌گیری مارپیچی شانه ای تقریباً هرگز دیده نمی‌شوند، زیرا با استفاده از آتل و کش‌های مخصوص آزادی نسبی ایجاد می‌شود تا از سفتی مفصل پس از بهبود جلوگیری شود.
گچ‌گیری مارپیچی مفصل ران شامل بدن و یک یا چند پا است. گچ‌گیری مارپیچی مفصل ران که فقط یک پا را به مچ پا یا پا می‌پوشاند. گچ‌گیری مارپیچی ران یک و نیم ران یک پا را به مچ پا یا پا و پای دیگر را دقیقاً بالای زانو محصور می‌کند. میزان پوشاندن ران نخاع در ناحیه تنه تا حد زیادی به آسیب و جراح بستگی دارد. نخاع ممکن است فقط تا ناف گسترش یابد، امکان تحرک ستون فقرات و امکان راه رفتن با کمک عصا را فراهم می‌کند، یا ممکن است در موارد نادر به قفسه دنده یا حتی زیر بغل گسترش یابد. گچ‌گیری مارپیچی مفصل ران در بهبود شکستگی استخوان ران شایع است و همچنین برای دررفتگی مادرزادی مفصل ران استفاده می‌شود، بیشتر در حالی که کودک هنوز نوزاد است.
در برخی موارد، گچ‌گیری مارپیچی ناحیه عضله ران ممکن است فقط به سمت پایین یک یا دو پا تا بالای زانو گسترش یابد. چنین گچ‌هایی که گچ پانتالون نامیده می‌شوند، گاهی اوقات باعث کم‌تحرکی ستون فقرات کمر یا لگن می‌شوند، در این حالت قسمت تنه گچ معمولاً تا زیر بغل گسترش می‌یابد.
مواد مورد استفاده
به دلیل ماهیت پانسمان ز در حین درمان اندام غیرقابل دسترسی اند و پوست زیر گچ خشک و پوسته پوسته می‌شود زیرا سلولهای بیرونی پوست دور ریخته نشده شسته یا کنده نمی‌شوند. همچنین، گچ پاریس می‌تواند منجر به عوارض پوستی از جمله زخم، عفونت ، بثورات، خارش، سوختگی و درماتیت تماسی آلرژیک شود که ممکن است به دلیل وجود فرمالدئید در داخل باندهای گچ باشد. در هوای گرم، عفونت استافیلوکوکی فولیکول‌های مو و غدد عرق می‌تواند منجر به درماتیت شدید و دردناک شود. از دیگر محدودیت‌های گچ بری‌ها می‌توان به وزن آنها اشاره کرد که می‌تواند بسیار قابل توجه باشد، بنابراین حرکت، به ویژه کودک را محدود می‌کند. برداشتن قسمت گچ‌گرفته‌شده مستلزم از بین بردن خود گچ است. این فرایند اغلب پر سر و صدا است و با استفاده از یک اره مخصوص که می‌تواند به راحتی مواد ریخته‌گری سخت را برش دهد اما در برش مواد نرم مانند روتختی ریخته‌گری یا پوست مشکل دارد، انجام می‌شود. اگرچه برداشتن غالباً بدون درد است، اما این امر می‌تواند برای بیمار به ویژه کودکان ناراحت‌کننده باشد. اره ریخته‌گری می‌تواند پوست را بریده، ساییده یا سوزاند، اما این نتایج غیر معمول است. علاوه بر این، اگر بیماران گچ پاریس را خیس کنند، خراب می‌شود.
به دلیل محدودیت‌های گچ پاریس، جراحان همچنین انواع دیگری از مواد را برای استفاده به عنوان آتل آزمایش کرده‌اند. پلاستیک اولیه مانند گوتاپارکا بود که از لاتکس درختان یافت شده در مالایا بدست می‌آمد. شبیه لاستیک بود اما حاوی رزین‌های بیشتری بود. وقتی خشک شد سخت و غیر کشسان بود، اما وقتی گرم شد نرم و قابل انعطاف شد. در سال 1851 Utterhoeven، استفاده از آتل ساخته شده از این ماده برای درمان شکستگی را توصیف کرد. در دهه ۱۹۷۰، ایجاد نوار ریخته‌گری فایبرگلاس امکان تولید گچ سبکتر و با دوام تر از گچ سنتی و همچنین مقاوم در برابر آب را فراهم کرد (اگرچه باندهای زیر آن نبودند) که به بیمار کمک می‌کند تا فعالیت بیشتری داشته باشد.
در دهه ۱۹۹۰، معرفی پوشش جدید گچ به این معنی بود که گچ‌های فایبرگلاس با این آستر کاملاً ضدآب هستند و به بیماران اجازه می‌دهند هنگام پوشیدن گچ، استحمام کنند، دوش بگیرند و شنا کنند. با این وجود آسترهای گچ‌گیری ضدآب تقریباً ۲ تا ۳ دقیقه بیشتر به زمان خشک شدن گچ اضافه می‌کند و هزینه گچ را افزایش می‌دهد. با این حال، زمان خشک شدن می‌تواند به اندازه کافی ناخوشایند باشد که به جای آن‌ها از محافظ رطوبت گچ و باند استفاده شود. این استفاده از این روکش‌های ضدآب می‌توان حمام کرد و دوش گرفت. پوشش گچ ضدآب محکم در اطراف گچ می‌ماند و مانع از رسیدن آب به آن می‌شود در حالی که بیمار در تماس با آب است. روکش را می‌توان به راحتی جدا کرد تا خشک شود و اغلب می‌توان دوباره از آن استفاده کرد.
آستر گچ‌گیری
آسترهای گچ‌گیری اغلب نخی هستند. اگرچه مواد پوشش ضدآب نیز موجود است.
جداسازی
گچ‌ها به‌طور معمول با سوراخکاری با استفاده از اره گچ بری، مواد سخت موجود مانند گچ یا فایبرگلاس را برش می‌دهند در حالی که به بافت نرم آسیب نمی‌رسانند. قیچی‌های دستی که در سال ۱۹۵۰ توسط نیل مک کی ثبت شده‌است، ممکن است در کودکان یا سایر بیمارانی که ممکن است تحت تأثیر صدای اره قرار بگیرند استفاده شود.
تاریخچه
همه این روش‌ها شایسته بودند، اما روش استاندارد برای بهبود شکستگی‌ها استراحت در بستر و محدودیت فعالیت بود. جستجوی روش ساده‌تر و کم مصرف منجر به ایجاد اولین پانسمان‌های انسدادی مدرن شد که در ابتدا با نشاسته و بعداً با گچ پاریس سفت شد. درمان سرپایی شکستگی نتیجه مستقیم این نوآوری‌ها بود. نوآوری گچ گیریم درن را می‌توان در میان چهار جراح نظامی، دومینیک ژان لاری، لوئیز سوتین ، آنتونیوس ماتیجسن و نیکولای پیروگوف جستجو کرد. [۱۰]
دومینیک ژان لاری (۱۷۶۸–۱۸۴۲) در یک شهر کوچک در جنوب فرانسه متولد شد. او ابتدا نزد عموی خود، جراح در تولوز تحصیل پزشکی کرد. پس از یک دوره کوتاه انجام وظیفه به عنوان جراح نیروی دریایی، به پاریس بازگشت و در آنجا با حضور در طوفان باستیل، گرفتار آشفتگی انقلاب شد. از آن به بعد، وی به عنوان یک جراح در ارتش انقلابی و ناپلئونی فرانسه فعالیت کرد، که در سراسر اروپا و خاورمیانه همراه بود. در نتیجه، لری تجربه گسترده‌ای از پزشکی نظامی و جراحی را به دست آورد. یکی از بیماران وی پس از نبرد بورودینو در سال ۱۸۱۲ یک افسر پیاده بود که بازوی او از ناحیه شانه قطع شد. هنگامی که پانسمان هنگام ورود وی به خانه در فرانسه برداشته شد، زخم بهبود یافته بود. لری به این نتیجه رسید که این واقعیت که زخم مزاحم نبوده و باعث بهبودی شده‌است. پس از جنگ، لری شروع به سفت شدن باند با استفاده از الکل کافوره، استات سرب و سفیده تخم زده شده در آب کرد.
یک روش بهبود یافته توسط لوئیز سوتین، (۱۸۶۵–۱۷۹۳) از بروکسل معرفی شد. در سال ۱۸۱۵ سوتین در جنگ با ناپلئون در ارتش‌های متحد خدمت کرده بود و در میدان واترلو بود. در زمان توسعه باند او جراح ارشد در ارتش بلژیک بود. «باند آمیدون» سوتین متشکل از آتلهای مقوایی و بانداژهایی بود که در محلول نشاسته آغشته شده و به صورت خیس استفاده می‌شود. خشک شدن این پانسمان‌ها بسته به دما و رطوبت محیط به ۲ تا ۳ روز زمان نیاز دارد. جایگزینی دکسترین به جای نشاسته، که به پیشنهاد ولپو، مردی که در آغاز قرن نوزدهم به عنوان جراح برجسته فرانسوی شناخته می‌شد، زمان خشک شدن را به ۶ ساعت کاهش داد. اگرچه این پیشرفت بزرگی بود، اما خصوصاً در محیط سخت میدان جنگ مدتها طولانی بود.
توصیف خوبی از روش Seutin توسط Sampson Gamgee ارائه شد که وی آن را در زمستان سالهای ۱۸۵۱–۱۹۵۱ از سوتین در فرانسه آموخت و به دنبال استفاده از آن در انگلیس بود. اندام در ابتدا به خصوص بر روی هر برجستگی استخوانی در پشم پیچیده می‌شد. سپس تخته خمیر را به شکل آتل درآوردند و مرطوب کردند تا بتوانند به اندام قالب بزنند. سپس اندام را قبل از استفاده از پوشش نشاسته به سطح خارجی، در باند پیچیدند. روش سوتین برای استفاده از دستگاه نشاسته، اساس تکنیکی است که امروزه با گچ پانسمان پاریس استفاده می‌شود. استفاده از این روش منجر به بسیج زودهنگام بیماران دارای شکستگی و کاهش قابل توجه زمان در بیمارستان می‌شود.
گچ‌گیری به شیوهٔ امروزی
اگرچه این باندها پیشرفتی نسبت به روش لری داشتند، اما بسیار ایده‌آل نبودند. آنها به مدت طولانی برای استفاده و خشک شدن نیاز داشتند و اغلب انقباض و اعوجاج وجود داشت. در حدود سال ۱۸۰۰ میلادی توسط یک دیپلمات انگلیسی، کنسول ویلیام اتون، روش درمان شکستگی‌ها را که در ترکیه مشاهده کرده بود را توصیف کرد. او نشان داد که گچ پاریس در اطراف پای بیمار ریخته شده و باعث بی حرکتی می‌شود. اگر به دلیل آتروفی یا کاهش تورم، گچ شل شد، گچ اضافه می‌شود تا فضا پر شود. تطبیق استفاده از گچ پاریس برای استفاده در بیمارستان‌ها، مدتی طول کشید. در سال ۱۸۲۸، پزشکان در برلین با ترازبندی استخوانها در یک جعبه باریک، که آنها را با ماسه مرطوب پر می‌کردند، شکستگی پا را درمان می‌کردند. جایگزینی گچ پاریس برای شن و ماسه مرحله منطقی بعدی بود. با این وجود به علت سنگین و دست و پاگیر قرار گرفتن گچ، چنین گچ‌بری‌هایی موفقیت‌آمیز نبودند.
باند گچ پاریس توسط اشکال مختلف توسط ۲ جراح ارتش، یکی در خانه در زمان صلح و دیگری در خدمت فعال در جبهه معرفی شد. آنتونیوس ماتیجسن (۱۸۰۵–۱۸۷۸) در بودل هلند متولد شد، جایی که پدرش پزشک دهکده بود. وی در بروکسل، ماستریخت و اوترخت تحصیل کرد و در سال ۱۸۳۷ درجه دکترای پزشکی را در گیسن دریافت کرد. وی تمام دوران حرفه خود را به عنوان افسر پزشکی در ارتش هلند گذراند. در حالی که او در سال ۱۸۵۱ در هارلم مستقر بود، روشی را برای استفاده از گچ باند پاریس ایجاد کرد. یادداشت مختصری دربارهٔ روش وی در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۸۵۲ منتشر شد. به زودی حسابهای کامل تری دنبال شد. در این گزارش‌ها ماتیجسن تأکید کرد که فقط به مواد ساده نیاز است و می‌توان باند را سریعاً بدون کمک استفاده کرد. بانداژها به سرعت سفت می‌شوند، کاملاً متناسب می‌شوند و می‌توانند به راحتی منشعب یا دوسر شوند. ماتیجسن از مواد درشت بافتی، معمولاً پارچه ای، که گچ خشک پاریس را کاملاً در آن مالیده بود استفاده می‌کرد. سپس باندها را با استفاده از اسفنج یا برس مرطوب مرطوب کرده و با دست می‌مالیدند تا سفت شوند.
پانسمان‌های گچ پاریس برای اولین بار در معالجه تلفات جمعی در دهه ۱۸۵۰ در طول جنگ کریمه توسط نیکولای ایوانوویچ پیروگوف (۱۸۱۰–۱۸۸۱) استفاده شد. پیروگوف در مسکو متولد شد و تحصیلات اولیه را در آنجا گذراند. پس از اخذ مدرک پزشکی در دورپات قبل از بازگشت به عنوان استاد جراحی در دورپات در برلین و گوتینگن تحصیل کرد. در سال ۱۸۴۰، وی استاد جراحی در آکادمی پزشکی نظامی در سن پترزبورگ شد. پیروگوف استفاده از بیهوشی اتر را به روسیه وارد کرد و سهم مهمی در مطالعه آناتومی مقطعی انسان داشت. او با کمک حامی بزرگ خود، دوشس بزرگ، هلن پاولوونا، پرستارهای زن را در همان زمان که فلورانس نایتینگیل یک برنامه مشابه را در بیمارستان‌های نظامی انگلیس آغاز می‌کرد، وارد بیمارستان‌های نظامی کرد.
سوتین با نشان دادن "بانداژ نشاسته شده" خود از طریق روسیه سفر کرده بود و تکنیک وی توسط ارتش و نیروی دریایی روسیه تا سال ۱۸۳۷ به کار گرفته شد. گچ مایع پاریس برای ساخت مدل و مجسمه استفاده شد (این روش، "modroc" نامیده می‌شود، هنوز هم محبوب است). پیروگوف در ادامه روش‌های خود را توسعه داد، اگرچه از کارهای ماتیجسن مطلع بود. روش پیروگوف شامل خیساندن پارچه درشت در گچ مخلوط پاریس بلافاصله قبل از انداختن روی اندام‌ها بود که از طریق جوراب یا پنبه محافظت می‌شد. پانسمان‌های بزرگ با تکه‌های چوب تقویت می‌شدند.
هرچه زمان می‌گذشت و روش بیشتر به جریان اصلی منتقل می‌شد، اختلاف نظرهایی در رابطه با مشکلات مربوط به قطع هوا با تماس با پوست بوجود آمد و همچنین برخی پیشرفت‌ها نیز صورت گرفت. سرانجام روش پیروگوف جای خود را به روش ماتیجسن داد. از جمله بهبودهایی که در اوایل سال ۱۸۶۰ پیشنهاد شد، ایجاد مقاومت گچ پانسمان در برابر آب با رنگ آمیزی گچ خشک شده پاریس با مخلوطی از صدف حل شده در الکل بود. اولین باندهای تجاری تا سال ۱۹۳۱ در آلمان تولید نشدند و Cellona نامیده می‌شدند. قبل از آن باندها در بیمارستان با دست ساخته می‌شدند.
میشی جونز
میشی جونز (Michellie Jones؛ زادهٔ September 6, 1969) ورزشکار ورزش سه‌گانه اهل استرالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
الگوریتم در هر زمان
در علم کامپیوتر، الگوریتم در هر زمان (انگلیسی: anytime algorithm)، الگوریتمی است که یک راه حل معتبر برای یک مشکل را به ما می‌دهد. حتی اگر الگوریتم قبل از اینکه به پایان برسد متوقف شود. انتظار می‌رود هرچه الگوریتم پیش تر می‌رود راه حل‌های بهتر و بهتری پیدا کند.
اکثر الگوریتم‌ها اجرا می‌شوند تا کامل شوند: آنها پس از انجام مقدار ثابتی از محاسبات، یک پاسخ واحد را ارائه می‌دهند. با این حال، در برخی موارد، ممکن است کاربر بخواهد قبل از اتمام الگوریتم، آن را خاتمه دهد. برای مثال، مقدار محاسبات مورد نیاز ممکن است قابل توجه باشد، و منابع محاسباتی ممکن است نیاز به تخصیص مجدد داشته باشند. اکثر الگوریتم‌ها یا اجرا می‌شوند تا به پایان برسند یا هیچ اطلاعات مفیدی برای حل ارائه نمی‌دهند. با این وجود، الگوریتم‌های هر زمان قادر به بدست آوردن پاسخ‌های جزئی هستند، که کیفیت آن‌ها به مقدار محاسباتی که قادر به انجام آن هستند، بستگی دارد. پاسخ ایجاد شده توسط الگوریتم‌های هر زمان تخمینی نزدیک به پاسخ صحیح است.
نام‌ها
الگوریتم همیشه در هر زمان را همچنین می‌توان «الگوریتم قطع» نامید. آنها با الگوریتم‌های قرارداد، که باید پیش از انجام فرایند زمان را اعلام کنند، متفاوت هستند. در یک الگوریتم در هر زمان، یک فرایند می‌تواند دقیقاً اعلام کند که پایان می‌یابد.
اهداف
هدف الگوریتم‌های هر زمان این است که سیستم‌های هوشمند را قادر سازد تا در ازای زمان بیشتر، نتایج با کیفیت تری تولید کنند. آنها همچنین باید در زمان و منابع انعطاف‌پذیر باشند. این الگوریتم‌ها مهم هستند زیرا برای تکمیل نتایج در یک مدت زمان کوتاه طراحی شده‌اند در صورتی که هوش مصنوعی یا الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند مدت زمان زیادی را صرف تکمیل نتایج کنند. همچنین، این الگوریتم‌ها در نظر گرفته شده‌اند که درک بهتری از اینکه سیستم وابسته و محدود به فاکتورهایش و نحوهٔ همکاری آنها است، داشته باشند یک مثال، تکرار نیوتن-رافسون برای یافتن ریشه مرتبه دوم یک عدد است. مثال دیگری که از الگوریتم‌های هر زمان استفاده می‌کند، مسائل مسیریابی هستند هنگامی که شما برای مقصودی هدف گذاری می‌کنید؛ جسم در حال حرکت در فضاست در حالی که منتظر به پایان رسیدن الگوریتم است و یک پاسخ، حتی اگر تقریبی باشد، اگر زود بدست آید می‌تواند به‌طور قابل توجهی وقوع آن را بهبود بخشد.
آنچه الگوریتم‌های هر زمان را منحصر به فرد می‌کند، توانایی آن‌ها در بازگرداندن تعداد زیادی نتیجه ممکن برای هر ورودی داده شده‌است. الگوریتم در هر زمان از بسیاری از معیارهای اندازه‌گیری کیفی تعریف شده برای نظارت بر پیشرفت در حل مسائل و منابع محاسباتی توزیع شده استفاده می‌کند. آن به دنبال بهترین پاسخ ممکن با مقدار زمان مشخص داده شده، می‌گردد. این الگوریتم تا زمان تکمیل، اجرا نمی‌شود و اگر مجاز به اجرای طولانی‌تر باشد، ممکن است پاسخ را بهبود ببخشد. این اغلب برای مجموعه مشکلات یک تصمیم‌گیری بزرگ استفاده می‌شود. الگوریتم هر زمان به‌طور کلی، تا وقتی که مجاز به تمام شدن نباشد، اطلاعات مفیدی ارائه نمی‌دهد. با اینکه این الگوریتم ممکن است شبیه به برنامه‌نویسی پویا به نظر برسد، تفاوت آنها در این است که الگوریتم در هر زمان بیشتر از آن که از طریق تنظیمات تصادفی، ترتیب یافته باشد، به خوبی تنظیم شده‌است.
الگوریتم‌های هر زمان به نوعی طراحی شده‌اند تا بتوان آنها را در هر زمان متوقف کرد و بهترین نتیجه ای که تا آن لحظه بدست آورده‌اند، دریافت کرده. به همین دلیل است که الگوریتم قطع نامیده می‌شوند. الگوریتم‌های هر زمان همچنین آخرین نتیجه را حفظ می‌کنند، به طوری که اگر به آنها زمان بیشتری را بدهیم، می‌توانند از جایی که فرایند را ترک کرده‌اند برای به دست آوردن نتایج بهتر ادامه دهند.
درختان تصمیم‌گیری
هنگامی که تصمیم گیرنده باید عمل کند، باید مقداری ابهام وجود داشته باشد. همچنین باید تعدادی ایده در مورد چگونگی حل این ابهام وجود داشته باشد. این ایده باید قابل ترجمه به یک حالت از نمودار عمل باشد.
پیش نیازهای الگوریتم
رفتار اولیه: در حالی که برخی از الگوریتم‌ها با حدس‌های اولیه شروع می‌شوند، بقیهٔ آنها یک رویکرد محاسبه شده تر را پیش می‌گیرند و پیش از انجام هر حدسی، یک دورهٔ شروع و راه اندازی دارند.
میشیو فوجیمارو
میشیو فوجیمارو (Michiyo Fujimaru؛ زادهٔ April 6, 1979) شناگر موزون اهل ژاپن است.
اعدام خانواده رومانوف
خانواده رومانوف امپراتور روسیه (نیکلای دوم روسیه، همسرش الکساندرا فئودورونا، و پنج فرزندشان: اولگا، تاتیانا، ماریا، آناستازیا، و الکسی) توسط انقلابیون بلشویک تحت رهبری یاکوف یوروفسکی به دستور شورای منطقه‌ای اورال در یکاترینبورگ در شب ۱۶–۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ تیرباران شدند و با سرنیزه کشته شدند. در آن شب، همچنین همراهان آن‌ها، یوجین بوتکین پزشک دربار، آنا دمیدوا، الکسی تروپ، و سرآشپز، ایوان خاریتونوف نیز به قتل رسیدند. اجساد آن‌ها سپس به جنگل کوپتیاکی برده شد و آنها به‌وسیلهٔ نارنجک، آتش و اسید، مثله، متلاشی و دفن شدند تا از شناسایی آن‌ها جلوگیری شود.
پس از انقلاب فوریه، خانواده رومانوف و خادمان آن‌ها پیش از انتقال به توبولسک، سیبری پس از انقلاب اکتبر، در کاخ الکساندر، زندانی شده بودند. آن‌ها سپس پیش از اعدام در ژوئیهٔ ۱۹۱۸ به خانه‌ای در یکاترینبورگ، در نزدیکی کوه‌های اورال منتقل شدند. بلشویک‌ها در ابتدا فقط مرگ نیکلاس را اعلام کردند. طی هشت سال آینده، رهبری شوروی انبوهی از اطلاعات نادرست و ضد و نقیض مربوط به سرنوشت این خانواده را منتشر کرد، از ادعای این که رومانوف‌ها در سپتامبر ۱۹۱۹ توسط انقلابیون جناح چپ به قتل رسیده‌اند، تا این‌که حکومت در آوریل ۱۹۲۲ به‌طور کامل مرگ آن‌ها را انکار کرد. حکومت شوروی سرانجام در سال ۱۹۲۶ به‌دنبال انتشار تحقیقات انجام‌شده در فرانسه در سال ۱۹۱۹ توسط یک مهاجر سفید، این قتل را تصدیق کرد، اما گفت که اجساد نابود شده‌اند و کابینه لنین در این زمینه مسئول نیست. سرپوش گذاشتن شوروی بر این قتل‌ها به شایعات دامن زد و کلاهبرداران مختلفی ادعا کردند که یکی از کودکان رومانوف و از بازماندگان آن‌ها هستند.
محل دفن، در سال ۱۹۷۹ توسط الکساندر آودونین، کارآگاه آماتور کشف شد. اتحاد جماهیر شوروی وجود این بقایا را تا سال ۱۹۸۹ و دورهٔ گلاسنوست به‌طور علنی تأیید نکرد. هویت بقایای این اجساد، بعداً با تجزیه و تحلیل و تحقیقات پزشکی قانونی و تست دی‌ان‌ای و با کمک کارشناسان انگلیسی تأیید شد. در سال ۱۹۹۸، ۸۰ سال پس از اعدام، بقایای خانوادهٔ رومانوف در یک تشییع جنازهٔ دولتی در کلیسای جامع پیتر و پل در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. در این تشییع جنازه، اعضای کلیدی کلیسای ارتدکس روسیه که در مورد صحت بقایای اجساد، تردید داشتند، شرکت نکردند. در سال ۲۰۰۷، گور دوم کوچک‌تر که حاوی بقایای دو کودک رومانوف گم‌شده از گور بزرگ‌تر بود، توسط باستان‌شناسان آماتور کشف شد. با تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای، تأیید شد که آن‌ها بقایای الکسی و یکی از خواهران او هستند. در سال ۲۰۰۸، پس از کشمکش‌های حقوقی قابل‌توجه و طولانی، دفتر دادستانی کل روسیه، از خانوادهٔ رومانوف با عنوان «قربانیان سرکوب‌های سیاسی» یاد کرد. یک پروندهٔ جنایی توسط دولت روسیه پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۳ باز شد، اما هیچ‌کس به‌دلیل این‌که تمامی عاملان آن قتل‌ها، مرده بودند، تحت تعقیب قرار نگرفت.
بر اساس نسخهٔ رسمی دولتی اتحاد جماهیر شوروی، تزار سابق نیکلای رومانوف به همراه اعضای خانواده و همراهانش به دستور شورای منطقه‌ای اورال و به‌ دست جوخهٔ اعدام، کشته شده‌اند. اکثر مورخان دستور اعدام را به دولت مسکو، به‌ویژه به ولادیمیر لنین و یاکوف اسوردلوف نسبت می‌دهند که می‌خواستند از نجات خانوادهٔ امپراتوری روسیه، توسط لژیون چکسلواکی در جریان جنگ داخلی روسیه جلوگیری کنند. این مورد توسط بخشی از دفتر خاطرات لئون تروتسکی تأیید می‌شود. یک تحقیق دیگر در سال ۲۰۱۱ به این نتیجه رسید که علی‌رغم باز شدن بایگانی‌های دولتی در سال‌های پس از فروپاشی شوروی، هیچ سند مکتوبی که ثابت کند لنین یا اسوردلوف دستور اعدام را صادر کرده‌اند، یافت نشد. با این‌حال، آن‌ها قتل‌ها را پس از چند سال از وقوع، تأیید کرده بودند. منابع دیگر، استدلال می‌کنند که لنین و دولت مرکزی شوروی می‌خواسته‌اند محاکمه رومانوف‌ها را توسط تروتسکی به‌عنوان دادستان انجام دهند، اما شورای محلی اورال، تحت فشار انقلابیون سوسیالیست چپ و آنارشیست‌ها، به ابتکار خود، این اعدام‌ها را انجام داده‌است.
زمینه‌ها
در ۲۲ مارس ۱۹۱۷، نیکلای که از سلطنت خلع شده بود و نگهبانان، وی را «نیکلای رومانوف» خطاب می‌کردند، به خانوادهٔ خود در کاخ الکساندر در تزارسکوئه‌سلو ملحق شد. او توسط دولت موقت به همراه خانواده‌اش در حصر خانگی قرار گرفت و محبوس شد.
در اوت ۱۹۱۷، دولت موقت الکساندر کرنسکی، پس از تلاش ناموفق برای فرستادن رومانوف‌ها به بریتانیا، که توسط نیکلای و پسرعموی اول مشترک الکساندرا، پادشاه جورج پنجم، اداره می‌شد، رومانوف‌ها را به توبولسک سیبری فرستاد تا از آن‌ها از موج فزایندهٔ انقلاب، محافظت کند. آن‌ها در آن‌جا در عمارت فرماندار سابق با آسایش قابل‌توجهی زندگی می‌کردند. پس از به قدرت رسیدن بلشویک‌ها در اکتبر ۱۹۱۷، شرایط آن‌ها سخت‌تر و صحبت در دولت در مورد محاکمهٔ نیکلای بیشتر شد و بی‌احترامی به این خانواده، شدت گرفت. نگهبان‌ها برای توهین به دختران نیکلای، نقاشی‌های زشتی را روی حصارها می‌کشیدند. در ۱ مارس ۱۹۱۸، ۱۰ خدمتکار آن‌ها اخراج شدند و آن‌ها مجبور شدند کره و قهوه را کنار بگذارند.
با افزایش قدرت بلشویک‌ها، دولت در ماه آوریل، نیکلای، الکساندرا و دخترشان ماریا را به رهبری واسیلی یاکولف به یکاترینبورگ منتقل کرد. پسر خردسال آن‌ها، الکسی که هموفیلی شدید داشت، برای همراهی با والدینش ناتوان بود و با خواهرانش اولگا، تاتیانا و آناستازیا ماند و تا مه ۱۹۱۸ توبولسک را ترک نکرد. این خانواده سپس با چند نفر باقی‌مانده در خانهٔ ایپاتیف در یکاترینبورگ زندانی شدند که با عنوان خانهٔ هدف ویژه نام‌گذاری شده بود.
خانهٔ هدف ویژه
خانوادهٔ امپراتوری در خانهٔ ایپاتیف در انزوای شدید نگه داشته شدند. صحبت کردن به‌زبانی غیر از روسی به‌شدت ممنوع بود. آن‌ها اجازهٔ دسترسی به چمدان خود را که در یک خانهٔ بیرون از آن‌جا نگهداری می‌شد، نداشتند. دوربین‌ها و تجهیزات عکاسی آن‌ها نیز مصادره شد. به خدمتگزاران دستور داده شد که رومانوف‌ها را فقط با نام و نام خانوادگی خود خطاب کنند. خانواده، تحت بازرسی منظم وسایل خود، و تلاش برای برداشتن دستبندهای طلای الکساندرا و دخترانش از دست آن‌ها قرار گرفتند. پنجره‌های تمام اتاق‌های خانواده مهر و موم شده بود و با روزنامه پوشانده شد (بعداً در ۱۵ مه با رنگ سفید رنگ‌آمیزی شد). پس از درخواست‌های مکرر رومانوف‌ها، یکی از دو پنجرهٔ اتاق خواب تزار و تزارینا در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۸ باز شد. به نگهبانان دستور داده شد که بر همین اساس نظارت خود را افزایش دهند و به زندانیان هشدار داده شد که از پنجره به بیرون نگاه نکنند یا سعی نکنند به کسی در بیرون علامت دهند، در غیر این‌صورت به آن‌ها شلیک خواهد شد. از این پنجره، آن‌ها تنها می‌توانستند مناره کلیسای جامع ووزنسنسکی واقع در جادهٔ مجاور خانه را ببینند. در ۱۱ ژوئیه، پس از این‌که الکساندرا هشدارهای مکرر فرمانده، یاکوف یوروفسکی، مبنی بر عدم نزدیک شدن به پنجره را نادیده گرفت، یک توری آهنی روی آن نصب شد.
فرماندهٔ گارد و دستیاران ارشدش در هر زمان به تمام اتاق‌های خانواده، دسترسی کامل داشتند. زندانیان موظف بودند هر بار که می‌خواهند اتاق‌های خود را ترک کنند تا از حمام و دستشویی استفاده کنند، زنگ بزنند. جیره‌بندی شدید آب برای زندانیان پس از شکایت نگهبانان مبنی بر تمام شدن مرتب آب اعمال شد. تفریح فقط دو بار در روز در باغ به مدت نیم ساعت صبح و بعدازظهر مجاز بود. به زندانیان دستور داده شد که با هیچ‌یک از نگهبانان گفتگو نکنند. جیرهٔ غذایی عمدتاً چای و نان سیاه برای صبحانه و کتلت یا سوپ با گوشت برای ناهار بود. به زندانیان اطلاع داده شد که «دیگر اجازه ندارند مانند تزارها زندگی کنند». در اواسط ژوئن، راهبه‌های صومعه نوو-تیخوینسکی به‌صورت روزانه غذای خانواده را می‌آوردند، که بیشتر آن‌ها توسط نگهبانان مصرف می‌شد. این خانواده اجازه ملاقات یا دریافت و ارسال نامه را نداشتند. شاهزاده هلن صربستان در ماه ژوئن از خانه بازدید کرد، اما نگهبانان با اسلحه از ورود او به خانه ممانعت کردند. در ۱۴ ژوئیه، یک کشیش و شماس برای رومانوف‌ها مراسم عبادت برگزار کردند. صبح روز بعد، چهار خدمتکار برای شستن کف خانهٔ پوپوف و خانه ایپاتیف استخدام شدند. آن‌ها آخرین غیرنظامیانی بودند که خانواده را زنده دیدند. در هر دو مورد، آن‌ها تحت دستورهای سختگیرانه بودند که با خانواده وارد گفتگو نشوند. یوروفسکی همیشه در طول عبادت و زمانی که خدمتکاران خانه در حال تمیز کردن اتاق خواب با خانواده بودند مراقب بود.
۱۶ مرد نگهبان داخل خانه، در شیفت کاری در زیرزمین، راهرو و فرماندهی می‌خوابیدند. نگهبانان خارج از خانه، به رهبری پاول مدودف، ۵۶ نفر بودند که خانهٔ پوپوف را اشغال کرده بودند. به نگهبانان اجازه داده شد زنان را برای جلسات سکس و نوشیدنی به خانهٔ پوپوف و اتاق‌های زیرزمین خانه ایپاتیف بیاورند. ده پست نگهبانی در داخل و اطراف خانهٔ ایپاتیف قرار داشت و قسمت بیرونی، در روز و شب گشت‌زنی می‌شد. در اوایل ماه مه، نگهبانان، پیانو را از اتاق غذاخوری که زندانیان می‌توانستند آن را بنوازند، به دفتر فرماندهی در کنار اتاق خواب رومانوف‌ها منتقل کردند. نگهبانان در حالی که آهنگ‌های انقلابی روسی می‌خواندند و مشروب می‌خوردند و سیگار می‌کشیدند، پیانو می‌زدند. آن‌ها همچنین به گرامافون مصادره‌شدهٔ رومانوف‌ها گوش می‌دادند. دستشویی آن‌ها نیز توسط نگهبانان استفاده می‌شد که شعارهای سیاسی را روی دیوارها می‌نوشتند. تعداد نگهبانان خانهٔ ایپاتیف در زمان کشته شدن خانوادهٔ امپراتور، به ۳۰۰ نفر رسید.
هنگامی که یوروفسکی در ۴ ژوئیه جایگزین الکساندر آودیف شد، اعضای قدیمی گارد داخلی را به خانهٔ پوپوف منتقل کرد و آن‌ها دیگر به اتاق رومانوف‌ها دسترسی نداشتند. نگهبانان جدید با این تفاهم استخدام شدند که در صورت لزوم، آماده خواهند شد تا تزار را بکشند و سوگند یاد کردند که در این زمینه، رازنگه‌دار باشند. در آن مرحله چیزی در مورد کشتن خانواده یا خدمتکاران گفته نشد. برای جلوگیری از تکرار فراترنالیسم که در زمان آودیف رخ داده بود، یوروفسکی عمدتاً خارجی‌ها را انتخاب کرد. نیکلای در روز ۸ ژوئیه در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که «لتونیایی‌های جدید نگهبانی می‌دهند» و آن‌ها را با عنوان Letts توصیف می‌کند - اصطلاحی که معمولاً در روسیه برای طبقه‌بندی افراد اروپایی و غیر روس استفاده می‌شود. رهبر گاردهای جدید، آدولف لپا، لیتوانیایی بود.
در اواسط ژوئیهٔ ۱۹۱۸، نیروهای لژیون چکسلواکی در حال نزدیک شدن به یکاترینبورگ بودند تا از راه‌آهن سراسری سیبری که کنترل آن را در دست داشتند، محافظت کنند. آن‌ها در ۲۵ ژوئیه، شهر را تصرف کردند.
برنامه‌ریزی برای اعدام
شورای منطقه‌ای اورال در جلسه‌ای در ۲۹ ژوئن، موافقت کرد که خانوادهٔ رومانوف باید اعدام شوند. فیلیپ گولوشچیوکین در ۳ ژوئیه با پیامی مبنی بر اصرار بر اعدام تزار وارد مسکو شد. تنها هفت نفر از ۲۳ عضو کمیته اجرایی مرکزی حضور داشتند که سه نفر از آن‌ها لنین، اسوردلوف و فلیکس ژرژینسکی بودند. آن‌ها موافقت کردند که هیئت رئیسهٔ شورای منطقه‌ای اورال، باید جزئیات عملی اعدام خانواده را سازماندهی کند و در مورد روز دقیقی که وضعیت نظامی حکم می‌کند، تصمیم بگیرد و برای تأیید نهایی با مسکو تماس بگیرد.
قتل همسر و فرزندان تزار نیز مورد بحث قرار گرفت، اما برای جلوگیری از هرگونه عواقب سیاسی، این موضوع، یک راز دولتی نگه داشته شد. ویلهلم فون میرباخ، سفیر آلمان، بارها از بلشویک‌ها در مورد رفاه خانواده سؤال کرد. دیپلمات دیگر، کنسول بریتانیا توماس پرستون، که در نزدیکی خانهٔ ایپاتیف زندگی می‌کرد، اغلب توسط پیر گیلیارد، سیدنی گیبس و شاهزاده واسیلی دولگوروکوف تحت فشار قرار می‌گرفت تا به رومانوف‌ها کمک کند. دولگوروکوف پیش از این‌که توسط گریگوری نیکولین، دستیار یوروفسکی به قتل برسد، یادداشت‌هایی از سلول زندانش به بیرون، قاچاق کرد. درخواست‌های پرستون برای اجازهٔ دسترسی به خانواده به‌طور مداوم رد می‌شد. گولوشچیوکین در ۱۲ ژوئیه با خلاصه‌ای از بحث خود در مورد رومانوف‌ها با مسکو، به همراه دستورالعمل‌هایی مبنی بر این‌که هیچ چیز مربوط به مرگ آن‌ها نباید مستقیماً به لنین اطلاع داده شود، به یکاترینبورگ گزارش داد.
در ۱۴ ژوئیه، یوروفسکی در حال نهایی کردن محل اعدام و دفن و چگونگی از بین بردن حداکثری شواهد بود. او مکرراً با پیتر ارماکوف، که مسئول تیم امحا و نابودی اجساد بود و ادعا می‌کرد که حومه‌های دورافتادهٔ شهر را می‌شناسد، مشورت می‌کرد. یوروفسکی می‌خواست خانواده و خدمتکاران را در فضای کوچک و محدودی که نمی‌توانستند از آن فرار کنند جمع کند. اتاق زیرزمینی که برای این منظور انتخاب شده بود دارای یک پنجرهٔ میله‌دار بود که مسدود می‌شد تا صدای تیراندازی و فریادها به بیرون منتشر نشود. تیراندازی و ضربات چاقو به آن‌ها در شب و در هنگام خواب یا کشتن آن‌ها در جنگل منتفی بود. برنامهٔ یوروفسکی این بود که همهٔ ۱۱ زندانی را به‌طور همزمان اعدام کند. او همچنین در نظر داشت که باید از تجاوز جنسی به زنان یا جستجوی جواهرات در اجساد جلوگیری کند. او که قبلاً مقداری جواهرات را ضبط کرده بود، گمان می‌کرد که جواهرات بیشتری در لباس آن‌ها پنهان شده‌است. (آن‌ها پس از اعدام، اجساد را برای به‌دست آوردن جواهرات بیشتر، برهنه کردند. این اقدام به همراه امحا و مثله کردن، با هدف جلوگیری از شناسایی بقایای اجساد در آینده توسط بازرسان انجام شد).