cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
والریا استراخوا
والریا استراخوا (Валерія Михайлівна Страхова؛ زادهٔ June 9, 1995) تنیس‌باز اهل اوکراین است.
آگنسا شاهنازاریان
آگنسا کنستانتینی شاهنازاریان (Ագնեսա Կոնստանտինի Շահնազարյան؛ Agnesa Shahnazaryan؛ ) یک هنرپیشه سینما اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه
وی در ۱۷ مارس ۱۹۸۰ در نویمبریان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۲۰۰۰) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است.
قابلیت حمل نرم افزار
یک برنامه رایانه‌ای در صورتی قابل حمل ‌ است که برای اجرای آن بر روی سکو یا پلتفرم‌های مختلف، تلاش بسیار کمی لازم باشد. پیش نیاز مورد نیاز برای قابل حمل بودن، انتزاع تعمیم یافته بین منطق برنامه و رابط‌های سیستم است. هنگامی که نرم افزار با عملکرد یکسان برای چندین پلتفرم رایانش تولید می‌شود، قابل حمل بودن مسئله کلیدی برای کاهش هزینه توسعه است.
منظور از قابلیت حمل نرم افزار امکان استفاده از یک نرم افزار در محیط‌های مختلف است. برای نرم افزارهایی که برای دو یا چند پلتفرم مختلف در دسترس هستند یا می‌توانند برای آنها دوباره کامپایل شوند، اعمال می‌شود.
استراتژی‌های قابل حمل
قابلیت حمل نرم افزار ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اقتصاد قطر
اقتصاد قطر یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان بر اساس سرانه تولید ناخالص داخلی است که در میان داده‌های سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ در رده‌های پنجم و هفتم جهانی قرار دارد که توسط بانک جهانی، سازمان ملل و صندوق بین‌المللی پول جمع‌آوری شده‌است.
نفت و گاز طبیعی سنگ بنای اقتصاد قطر است و بیش از ۷۰٪ از کل درآمد دولت، بیش از ۶۰٪ تولید ناخالص داخلی و تقریباً ۸۵٪ درآمد صادراتی را به خود اختصاص می‌دهد. قطر دارای سومین ذخیره بزرگ گاز طبیعی اثبات شده در جهان است و دومین صادر کننده گاز طبیعی است.
اقتصاد قطر یک اقتصاد کاملاً وابسته به گاز محسوب می‌شود. این کشور بزرگ‌ترین صادرکننده گاز طبیعی مایع (ال‌ان‌جی) در جهان است. درآمد خالص قطر از صادرات نفت و گاز در سال ۲۰۱۴ میلادی حدود ۳۸ میلیارد دلار برآورد شده‌است.
قطر به علت پیش‌دستی در بهره‌برداری از میدان گازی پارس جنوبی (که قطر آن را «میدان شمالی» می‌نامد) توانسته‌است بیش از ایران از این میدان گازی مشترک، گاز طبیعی استخراج کند و به رشد سریع اقتصادی دست یابد. درآمد بالای گاز و جمعیت کم در این کشور یک ساختار رفاهی بی کم‌وکاست برای شهروندان قطری ایجاد کرده‌است. درآمد سرانه این کشور است این کشور با حدود ۱۳۰ هزار دلار آمریکا درآمد سرانه در سال، بالاترین را در جهان دارد.
قطر عضو سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) و سومین کشور دارنده ذخایر گاز پس از ایران و روسیه است. ذخیره گاز آن، برای ۲۰۰ سال آینده کافی تخمین زده شده‌است. اگر چه این کشور درآمدهای دیگر مانند گردشگری دارد.
تولید نفت این کشور کم و روزی نیم میلیون بشکه است. بیشتر مشتری‌های نفت و مواد پتروشیمی قطر، کشورهای آسیایی مانند ژاپن هستند..
قطر کشوری وابسته به واردات است. حدود نیمی از مواد خوراکی مصرفی از مرز زمینی با عربستان وارد می‌شود. اقتصاد قطر یکی از صنعتی ترین اقتصادهای حوزه خلیج فارس است. به گزارش مقامات اقتصادی ۸۱ درصد از اقتصاد قطر را صنعت ،۸/۱۸ درصد را بخش خدمات و ۲/۰ درصد راکشاورزی تشکیل می دهد.
واحد پول این کشور ریال قطر است. منبع درآمد ارزی کشور، صادرات نفت خام و گاز طبیعی است. تولید ناخالص داخلی این کشور ۳۵۳ میلیارد دلار است.
بخش انرژی
قبل از ظهور صنعت بنزین، قطر یک کشور بر پایه صید مروارید بود. اکتشاف چاهای نفت و گاز در سال ۱۹۳۹ آغاز شد. در سال ۱۹۷۳، تولید و درآمد نفت به طرز چشمگیری افزایش یافت، و قطر را از رده فقیرترین کشورهای جهان خارج کرد و یکی از بالاترین درآمد سرانه در جهان را برای آن فراهم کرد.
صنعت
دولت صنعت را بخشی جدایی ناپذیر از برنامه خود برای تنوع بخشیدن به اقتصاد و به حداکثر رساندن ذخایر عظیم گاز طبیعی خود می‌داند که به عنوان ماده اولیه برای این بخش است. صنایع قطر (IQ)، تولیدکننده محصولات پتروشیمی، کودها و فولاد، و یک نیروگاه منطقه ای است و تنها شرکت فراورده‌های بنیادی عربستان سعودی (SABIC)، بزرگترین تولیدکننده مواد شیمیایی خاورمیانه از آن فراتر رفته‌است. در سال ۲۰۰۷، بخش تولید سومین سهم از تولید ناخالص داخلی را در بین بخشهای غیرنفتی و گازی، معادل حدود ۷٫۵٪ تولید ناخالص داخلی را به خود اختصاص داده‌است.
گردشگری
براساس برنامه بلندپروازانه توسعه پنج ساله سازمان گردشگری و نمایشگاه‌های قطر (QTEA)، دولت قصد داشت تا سال ۲۰۱۰ تعداد بازدیدکنندگان را از ۹۶۴٬۰۰۰ از سال ۲۰۰۷ به ۱٫۵ میلیون نفر برساند. بودجه مورد نیاز برای تحقق این هدف در مقادیر کافی موجود بود. در سال ۲۰۰۸، دولت در حدود ۱۷ میلیارد دلار برای توسعه گردشگری اختصاص داده بود، که بیشتر آنها به هتل‌ها، فضای نمایشگاه و زیرساخت‌ها اختصاص یافت. به منظور پیگیری روزافزون بازدید کنندگان، دولت هدف خود را برای افزایش ظرفیت هتل تا افزایش ۴۰۰ درصد تعیین کرده‌است. جنبه اصلی برنامه‌های توسعه فرودگاه بین‌المللی حمد است که با اتمام مرحله اول در سال ۲۰۱۲ ظرفیت آن گنجایش حداکثر ۲۴ میلیون مسافر را خواهد داشت.
گریگوری لاکومب
گریگوری لاکومب (Grégory Lacombe؛ زادهٔ January 11, 1982) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
مالکیت دولتی
مالکیت دولتی (همچنین به نام مالکیت عمومی و مالکیت دولت) اشاره به اموالی دارد که مستقیماً تحت مالکیت و جزو دارایی دولت هستند و در مقابل اموال فردی یا مالکیت خصوصی قرار می‌گیرند. مالکیت دولتی ممکن است اشاره به مالکیت و کنترل هر گونه دارایی ها، صنایع یا شرکتها در سطح ملی و منطقه‌ای در کی کشور داشته باشد و نیز شامل اموال شهرداری هم بشود. روند آوردن یک دارایی به مالکیت دولتی به نام ملی سازی شهرت دارد. مالکیت دولتی یکی از سه شکل عمده از مالکیت است که در کنار مالکیت نیمه دولتی، خصوصی و تعاونی و مالکیت مشترک قرار می‌گیرد.
گریگوری لاکومب
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلرمون فوت، آ.اس موناکو، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه ورزشی مون‌پلیه، و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است.
نمایش قدرت
نمایش قدرت ، عملیاتی نظامی است که با هدف هشدار دادن (مانند شلیک اخطار) یا ایجاد ترس و وحشت در مقابل حریف با نشان دادن توانایی یا اراده برای اقدام در صورت تحریک انجام می‌شود. نمایش قدرت ممکن است توسط نیروهای پلیس و سایر گروه‌های مسلح و غیرنظامی نیز اجرا شود.
پردازه
نمایش‌های نیرو در طول تاریخ بیشتر توسط یک بازیگر نظامی انجام شده‌است که تمایلی به درگیری‌های همه‌جانبه ندارد، اما ترس از «از دست دادن چهره» (ضعیف نشان دادن) دارد. با انجام یک تحریک دقیق محاسبه شده، باید به حریف نشان داده شود که برخورد خشونت‌آمیز همچنان یک گزینه است و هیچ عقب‌نشینی از این اصل که نمایش قدرت برای دفاع است، نخواهد بود.
نمایش قدرت ممکن است عملیات نظامی واقعی باشد، اما در زمان صلح رسمی، ممکن است به رزمایش نیز محدود شود.
نمایش قدرت در مقیاس کوچکتر نیز کار می‌کند: نیروهای نظامی در سطح تاکتیکی با استفاده از حملات ساختگی برای جلوگیری از مخالفان احتمالی، به ویژه هنگامی که حمله واقعی به دشمنان مشکوک (اما تأیید نشده) ممکن است به غیرنظامیان آسیب برساند. به عنوان نمونه، بسیاری از هوا «حملات» در طول عملیات آزادی پایدار و عملیات آزادی عراق.
سنایا
سنایا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ملادنوواتس واقع شده‌است.
رخله
رخله (به عربی: رخلة) یک روستا در سوریه است که در استان ریف دمشق واقع شده‌است. رخله ۳۶۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
والریا خانینا
والریا خانینا (Валерія Дмитрівна Ханіна؛ زادهٔ April 13, 1999) ژیمناست ریتمیک اهل اوکراین است.
استاندارد زندگی در هند
استاندارد زندگی در هند در ایالت‌های مختلف متفاوت است. هند با یکی از سریع‌ترین رشدهای اقتصادی در جهان و با سرعت رشد ۷٫۶ درصد در سال ۲۰۱۵، در راه رسیدن به یک اقتصاد مصرف‌کننده مهم و بزرگ در جهان است. طبق تحقیقات دویچه بانک، بین ۳۰ تا ۳۰۰ میلیون افراد طبقه متوسط در هند وجود دارد. با ادامه روند فعلی، سهم هند از تولید ناخالص داخلی و ۷٫۳ درصد در سال ۲۰۱۶ به ۸٫۵ درصد در سال ۲۰۲۰ افزایش خواهد یافت. در سال ۲۰۱۱ کمتر از ۲۲ درصد هندی‌ها زیر خط جهانی فقر زندگی می‌کردند که تقریباً ۸ درصد نسبت به سال ۲۰۰۹ (۲۹٫۸ درصد) کاهش داشته‌است. در سال ۲۰۱۹، خط فقر ۲٫۷ درصد دیگر هم کاهش یافته‌است و هند دیگر کشوری با بیشترین جمعیت زیر خط فقر در دنیا محسوب نمی‌شود. طبقه متوسط هند ۳ درصد یا ۴۰ میلیون نفر از جمعیت هند را تشکیل می‌دهند. تخمین زده می‌شود که متوسط دستمزدهای واقعی بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۳۰ چهار برابر خواهد شد.
استاندارد زندگی در هند نابرابری زیادی را نشان می‌دهد. برای مثال در بسیاری از مناطق روستایی هند فقر زیادی وجود داشته و مردم به امکانات اولیه پزشکی دسترسی ندارند یا دسترسی آنها محدود است. در مقابل در بسیاری از شهرها مانند بمبئی، دهلی، چنای و حیدرآباد مراکز درمانی بسیار پیشرفته و در سطح جهانی، هتل‌های مجلل، امکانات ورزشی و زیرساخت‌های توسعه‌یافته مشابه کشورهای غربی دیده می‌شود.
فقر
۷۵ درصد مردم فقیر در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. ۴۲٫۱ درصد مردم در سال ۱۹۸۱ کمتر از ۱ دلار درآمد داشتند که این رقم در سال ۲۰۰۵ به ۲۴٫۳ درصد کاهش پیدا کرد. از طرف دیگر کمیسیون برنامه‌ریزی هند از معیارهای خاص خود برای تخمین میزان فقر استفاده می‌کند و تخمین زده‌است که درسال ۲۰۰۴–۲۰۰۵ ۲۷٫۵ درصد از مردم زیر خط فقر بوده‌اند که نسبت به ۵۱٫۳ درصد در سال ۱۹۷۷–۱۹۷۸ و ۳۶ درصد در سال ۱۹۹۳–۱۹۹۴ کاهش نشان می‌دهد.
از اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی، دولت‌های مختلف در تلاش برای کاهش فقر هستند و برنامه‌های مختلفی را اجرا کرده‌اند که با موفقیت‌های جزئی همراه بوده‌است. دولت‌ها با برنامه‌هایی مانند غذا برای کار و برنامه ملی اشتغال روستایی تلاش کرده‌اند از بیکاران برای توسعه و ساخت زیرساخت و تولید دارایی‌های مولد استفاده کنند. در سال ۲۰۰۵ مجلس هند لایحه تضمین اشتغال روستایی را به عنوان بزرگترین برنامه در این زمینه را تصویب کرد که در آن قول حداقل ۱۰۰ روز کار با حداقل حقوق برای هر خانوار روستایی در ۶۰۰ منطقه هند داده شده‌است. دولت هند به دنبال اصلاحات اقتصادی بیشتر بوده که به کشاورزها و کارگران غیرمتخصص برای ورود به بخش‌های صنعتی کمک می‌کند.
گریگوری لورنزی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال باستیا، باشگاه فوتبال یان رگنسبورگ، و باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Corsica بازی کرده‌است.
جک فراست (فیلم ۱۹۶۴)
«جک فراست» (Морозко) فیلمی در ژانر فانتزی است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اینا چوریکوفا اشاره کرد.
متیو پی. کانپا
'''متیو پی. کانپا''' (Matthew P. Canepa؛ زادهٔ) ایران‌شناس، و باستان‌شناس است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
کیم کانگ-هون
کیم کانگ-هون (؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۲۰۰۹) بازیگر کودک اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی ذهن‌های جنایتکار (۲۰۱۷)، آقای آفتاب (۲۰۱۸)، وقتی کاملیا شکوفا می‌شود (۲۰۱۹)، موش (۲۰۲۱) و پسران راکتی (۲۰۲۱) شناخته می‌شود. او اکنون زیر نظر کمپانی Awesome Entertainment است.
قسطون
قسطون (به عربی: قسطون) یک روستا در سوریه است که در استان حماه واقع شده‌است. قسطون ۶٬۱۸۷ نفر جمعیت دارد.
جنوب هند
جنوب هند یا هند جنوبی منطقه‌ای است در جنوب کشور هند که شامل ایالت‌ها و قلمروهای آندرا پرادش، کارناتاکا، کرالا، تامیل نادو و تلانگانا و همچنین سرزمین‌های جزایر آندامان و نیکوبار، لاکشادویپ و پودوچری است که ۱۹ درصد از مساحت کشور هند را شامل می‌شود. شبه جزیره فلات دکن در جنوب هند است که محدود به خلیج بنگال در شرق، به دریای عرب در غرب و اقیانوس هند در جنوب می‌شود. جغرافیای منطقه جنوب هند متنوع است و دو رشته کوه - گهات باختری و گهات شرقی در آن قرار دارند که به فلات مرکزی ختم می‌شوند. بنگلور، چنای، حیدرآباد، کویمباتور و کوچی بزرگ‌ترین شهرهای منطقه جنوب هند هستند.
بیشتر مردم در جنوب هند به یکی از چهار شاخه اصلی زبان دراویدی حرف می‌زنند: تلوگو، تامیل، کانار و مالایالم. در طول تاریخ، حاکمانی در جنوب هند بوده‌اند که به جنوب و جنوب شرقی آسیا حمله کرده‌اند. نهفته تاریخ و فرهنگ در این مناطق است.
پس از تجربه نوسانات در دهه پس از استقلال هند، اقتصاد هند جنوبی رشدی بالاتر از میانگین کشوری داشته‌است.
آب و هوا
این منطقه دارای آب و هوای گرمسیری و در معرض بادهای موسمی برای بارش باران است. زمینهای پست مجاور به ساحل مالابار و جزایر لاکشادویپ و آندامان و نیکوبار نیز به این آب و هوا تعلق دارند.
تائو (خواننده)
هوانگ زی تائو که با نام هنری تائو  شناخته می‌شود، یک خواننده-ترانه‌سرا، رپر، بازیگر و مدل اهل چین است. او پس از از ترک گروه کره‌ای-چینی اکسو، در اوت ۲۰۱۵ و تحت نام جدید زی.تائو (به انگلیسی: Z.Tao)، اولین آلبوم چندآهنگهٔ خود، تائو، را منتشر و فعالیت‌های تکی خود را آغاز کرد. تائو اولین نقش‌آفرینی خود را در فیلم رمانتیک تو آفتاب من هستی که در تاریخ ۱ مه ۲۰۱۵ منتشر شد، تجربه کرد.
خروج (فیلم ۱۳۹۸)
خروج فیلمی محصول ۱۳۹۸ در ایران به نویسندگی و کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا است. این فیلم با تصمیم عوامل و با توجه به همه‌گیری ویروس کرونا، به عنوان اولین فیلم در تاریخ سینمای ایران به صورت آنلاین از تاریخ ۲۴ فروردین ۱۳۹۹ اکران شد
تائو (خواننده)
هوانگ در سال ۲۰۱۷، در رتبهٔ ۲۵ام فهرست ۱۰۰ سلبریتی برتر چینی فوربز، جای گرفت و در سال ۲۰۱۹، ۳۵ام بود.
خروج (فیلم ۱۳۹۸)
خلاصهٔ داستان
این فیلم داستان گروهی از کشاورزان روستایی را روایت می‌کند که شرکت سهامی آب، هنگام تخلیهٔ سد آب شور به اشتباه آب را روانهٔ زمین‌های کشاورزی آن‌ها می‌کند و باعث خرابی تمامی محصولات آن‌ها می‌گردد. آن‌ها پس از آن که از طریق مسئولان سد، دهیار، بخشدار و امام جمعه موفق به حل مشکل‌شان نمی‌شوند، تصمیم می‌گیرند که نزد رئیس‌جمهور بروند و مشکل‌شان را با او در میان بگذارند. این گروه با تراکتور از روستای خود به سمت تهران عازم می‌شوند و طولی نمی‌کشد که خبر سفر آن‌ها در تمام رسانه‌ها پخش می‌شود و این موضوع باعث ایجاد محبوبیت و مشکلاتی برای آن‌ها می‌گردد.
شکل‌گیری ایده تولید
ابراهیم حاتمی‌کیا پس از ساخت فیلمی به نام گزارش یک جشن (۱۳۸۹)، ایدهٔ ساخت فیلمی با مضمون «اعتراض مردمی به حاکمان» را در سر داشت. اما در طول یک دهه، داستان مناسبی برای این ایده پیدا نکرده بود تا این که در دی‌ماه ۱۳۹۷ به طرح دلخواهش دست پیدا کرد. طی این یک دهه، او مدام روی طرح کار کرده بود؛ پس از این که گروه تحقیق دربارهٔ یک طرح جذاب مستند به نتیجه‌ای نرسیدند، به سراغ ایده‌های تاریخی نیز رفتند. در این سال‌ها، گفتگوهایی با جامعه‌شناسان معترض و فعالان سیاسی چپ و راست نیز انجام شد تا زمینه‌های اعتراض هم مشخص شود. در کنار این اقدامات، چند فیلم‌نامه‌نویس جوان نیز به مجموعه اضافه شدند؛ اما هیچ‌کدام از طرح‌های پیشنهادی مورد تأیید حاتمی‌کیا قرار نگرفت.
پیش‌تولید
پاییز ۱۳۹۷، یکی از اعضای گروه، فایلی صوتی را برای حاتمی‌کیا فرستاد که شرح یک اتفاق در یک شهر کوچک ایران بود و این ماجرا مورد توجه حاتمی‌کیا قرار گرفت. گروه او، تحقیق روی ماجرا را از همان زمان شروع کردند و با بیش از ۳۰ نفر از افراد مرتبط با آن واقعه مصاحبه کردند. سرانجام حاتمی‌کیا نگارش فیلم‌نامهٔ خروج را در زمستان ۱۳۹۷ آغاز کرد.
تولید
فیلم‌برداری خروج از یکی از روستاهای شهرستان گچساران شروع شده و در قم به پایان رسید. ویژگی متمایز مراحل تولید خروج در مقایسه با فیلم‌های دیگر حاتمی‌کیا، در شیوهٔ انتخاب بازیگران است. بازیگران این فیلم از بین افرادی انتخاب شده‌اند که طی سال‌های منتهی به تولید خروج، کمتر روی پرده سینما دیده شده بودند. سن و سال حدود ۱۲ نفر از این بازیگران، حداقل بالای ۶۰ سال بود. از طرفی، یکی از اجزای اصلی این فیلم، تراکتورسواری بود که چالش استفاده از تراکتور در گرمای بالای ۵۰ درجه و رطوبت بالا برای این بازیگران مسن، فیلم سختی به وجود آورد. یکی دیگر از مشکلات ساخت فیلم، عدم اجازهٔ ضبط صحنه‌های مربوط به حرم فاطمه معصومه بود و گروه تولید مجبور به تغییر لوکیشن شد. از نظر صداگذاری، خروج یک فیلم پر از صداست. چون در آن تراکتور، کامیون و جاده وجود دارد که فضاهای صوتی زیادی ایجاد می‌کنند؛ بنابراین در فضاسازی‌های فیلم، سکوت‌هایی نیز حاکم می‌شود تا ذهن بیننده، در کل مدت نمایش فیلم، آزار نبیند. خروج دارای ۴۸۰ نما است و بیش از ۵۰ دقیقه از مدت زمان فیلم دارای جلوه‌های بصری است. کار جلوه‌های بصری، از ۱۵ آبان با حضور ۱۵ کارشناس آغاز شد و در ۵ دی به پایان رسید.
موسیقی متن
موسیقی متن فیلم ساختهٔ کارن همایون‌فر است که پیش از این فیلم، با حاتمی‌کیا در ساخت مجموعه تلویزیونی حلقه سبز (۱۳۸۵–۱۳۸۴) و فیلم‌های بادیگارد (۱۳۹۴) و به وقت شام (۱۳۹۶) همکاری کرده بود.
به گفتهٔ محمد عنبرسوز، آنچه در خروج به شدت توجه‌ها را جلب می‌کند، موسیقیِ درجهٔ یک و حماسی همایون‌فر است که کاملاً روی اثر نشسته و کمک شایانی به جذابیت روایت کرده‌است.
نمایش
خروج برای نخستین بار در روز اول سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
اکران آنلاین برای اولین بار در ایران
پس از شیوع کرونا در ایران و تعطیلی سینماها در سراسر کشور، سازندگان فیلم خروج تصمیم گرفتند تا برای اولین بار در ایران، فیلم خروج را پیش از نمایش عمومی در سینماها و در دوران قرنطینه خانگی به صورت اینترنتی اکران کنند؛ بنابراین خروج اولین فیلمی است که به صورت اینترنتی از یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۳۹۹ به صورت آنلاین نمایش داده می‌شود.
نقد
اکران فیلم در جشنواره فجر با واکنش‌های مختلفی از سوی مردم و منتقدان روبرو شد. به گزارش احمد رنجبر در اواسط جشنواره، بازی فرامرز قریبیان فصل مشترک تمجیدها بود ولی بر سر کیفیت فیلم، اتفاق نظر وجود نداشت. به عنوان مثال، جبار آذین، خروج را فیلمی کم‌اهمیت از یک سینماگر بااهمیت و با بازیِ درجهٔ یک فرامرز قریبیان یاد کرد. در نقطهٔ مقابل، محمدتقی فهیم، خروج را فیلمی در قوارهٔ حاتمی‌کیا می‌داند؛ نه آنچه برخی‌ها از حاتمی‌کیا انتظار دارند.
کلیشه‌ها و بن‌مایه‌های ثابت آثار حاتمی‌کیا مانند احساسات‌گرایی، به‌خصوص تک‌گویی‌های غلو شدهٔ قهرمانانش، رابطهٔ مخدوش بین نسل‌ها و رابطهٔ پینگ‌پُنگی بین قهرمان و ضدقهرمان در خروج تکرار نشده و پایان‌بندی خروج نیز مشابه آثار پیشین حاتمی‌کیا نیست. به گفتهٔ میلاد جلیل‌زاده، چنین تفاوتی نه از سر میل فیلم‌ساز به آزمایش کردن قالب‌های جدید، بلکه به‌دلیل دگردیسی و تحولات روزآمد فُرمی به وجود آمده‌است. با این حال، سید محسن عبداللهی می‌نویسد که با فیلمی متفاوت از حاتمی‌کیا روبرو نیستیم و خروج، ادامه‌ای است منطقی در روند فیلم‌سازی کسی که همواره سعی کرده همگام با اتفاقات جامعه حرکت کند و در زمان حاضر زندگی کند. خروج داستان سفر جاده‌ای کشاورزان یکی از روستاهایی است که کیلومترها از تهران و مسئولان پایتخت‌نشینش دور افتاده‌اند و شروع یک دوئل بین حاشیه و مرکز. قهرمان خروج به شکل پیش‌فرض، مخالف قواعد حافظان وضع موجود است و حاتمی‌کیا بیش از آن که بخواهد در مورد چیستی این اعتراض صحبت کند، دوربینش را گرفتار دوئلی کرده که آرام‌آرام یک طرفش کشاورزان هستند و سمت دیگرش مرکز نشین‌های برخوردار از منافع قدرت. کشاورزان خروج، نمایندهٔ محذوفان و بیرون ماندگان از قدرت هستند که به دیده نشدن و شنیده نشدن اعتراض دارند.
سعید مستغاثی معتقد است که درون‌مایهٔ خروج، اعتراض منطقی، آرام و متین است و در مقابل تئوری شورشِ جوکر (تاد فیلیپس، ۲۰۱۹) قرار می‌گیرد.
گونه
به نوشتهٔ پرویز جاهد، هرچند که خروج، عناصری از ژانرهای وسترن، دهقانی و جاده‌ای را در خود دارد ولی فیلم ژانر نیست. نشانه‌هایی از فیلم‌های جاده‌ایِ داستان استریت (دیوید لینچ، ۱۹۹۹) و شوگرلند اکسپرس (استیون اسپیلبرگ، ۱۹۷۴)، فیلم وسترن نابخشوده (کلینت ایستوود، ۱۹۹۲) و فیلم‌های دهقانی زنده‌باد زاپاتا! (الیا کازان، ۱۹۵۲) و خوشه‌های خشم (جان فورد، ۱۹۴۰) در خروج وجود دارد. اما خروج بیش از همه یادآور ژانر فیلم‌های رئالیسم سوسیالیستی و فیلم‌های ملی-میهنی اتحاد جماهیر شوروی است. در این ژانر، فرد اهمیتی ندارد، قهرمان، فرد نیست؛ بلکه جمع و توده است و فرد باید قربانی شود یا نادیده گرفته شود. اگرچه حاتمی کیا، کاملاً در محدوده این ژانر عمل نمی‌کند، اما حرکت کلی فیلم او در این جهت است.
تا پیش از خروج، تنها وسترن ایرانی را می‌شد روزی روزگاری دانست که فیلم حاتمی‌کیا به رغم تفاوت‌های زمان روایت آن با سریال امرالله احمدجو، شباهت‌های مشخصی به سلف خود دارد. به گفتهٔ علی زادمهر، خروج یک فیلم جاده‌ای است که بیننده را به یاد فیلم‌هایی همچون دیده‌بان (۱۳۶۷) و آژانس شیشه‌ای (۱۳۷۶) می‌اندازد و همان نشانه‌ها را یادآوری می‌کند. اگر در دیده‌بان، شخصیت اصلی به دنبال ارتباط خط کمین با نیروهای خودی است که دشمن آن را قطع کرده و برای این کار مسیر طولانی را پیاده می‌رود، این بار شخصیت «رحمت»، مسیر طولانی را با تراکتور می‌رود تا صدای مردم را به رئیس‌جمهور برساند. و نیز اگر در آژانس شیشه‌ای، شخصیت «عباس» قبل از جنگ، زمین داشت و به جنگ رفت و زمانی که برگشت تراکتور نداشت؛ امروز «رحمت» قهرمان خروج، هم پسر خود را برای کشور اهدا کرده و هم زمینش را از دست داده‌است و دیگر تراکتور هم به درد او نمی‌خورد.
تأثیر فناوری
از نکات قابل توجه در خروج، تأثیر شبکه‌های اجتماعی در روند داستان است. داستان در جایی اوج می‌گیرد که حتی قهرمانان سینمای حاتمی‌کیا نیز موبایل به دست می‌گیرند و سفر خود را با سازوکارهای فناورانه هماهنگ می‌کنند. آنچه الگوی سفرِ قهرمان را تعیین می‌کند نه فقط قصد او به سفر، بلکه تصویری است که از سفر او در قاب‌های کوچکِ گوشی‌های هوشمند ثبت شده و تماشا می‌شود. تصویری که پیوندش با خصلت ژورنالیستی، حتی جلوتر از مسافران این مسیر، مقصد را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.
حاشیه‌ها
بیستمین فیلم بلند حاتمی‌کیا، با وجود آن که در سکوت خبری ساخته شد، همانند آثار پیشین او از ابتدای رونمایی با حاشیه‌های بسیاری همراه شد. علی زادمهر خبرنگار جام جم بر این باور است که حاتمی‌کیا در این فیلم تلاش دارد نشان بدهد که رئیسِ همه موفقیت‌ها و مشکلات در کشور، رئیس‌جمهور است و به صورت عمدی نیز با نشانه‌گذاری‌هایی می‌خواهد بگوید منظورش حسن روحانی، رئیس‌جمهور فعلی است. اما به صورت جدی به نقد او نمی‌پردازد؛ بلکه بیشتر به نقد اطرافیان رئیس‌جمهور و کارگزاران او از فرمانداران منطقه تا شناخته‌ترین مشاور او می‌پردازد و می‌خواهد نشان دهد این اطرافیان رئیس‌جمهور هستند که نمی‌خواهد صدای مردم به او برسد. لحن انتقادی فیلم نسبت به رئیس‌جمهور، به چالشی بزرگ برای آن تبدیل شده‌است. محمدرضا زائری سردبیر سابق همشهری ضمن تمجید از فیلم در نخستین روز جشنواره فیلم فجر، نسبت به تنگ‌نظری‌های احتمالی ابراز نگرانی کرد. در پنجمین روز جشنواره، مصطفی فقیهی صاحب‌امتیاز وبگاه خبری انتخاب، با انتقاد از شمایل اشرافی رئیس‌جمهور در این فیلم، خروج را یک بیانیهٔ سیاسی علیه حسن روحانی دانسته، متهم به «بی‌تدبیر خواندن نظام جمهوری اسلامی» کرده و دیالوگ دهه‌ات گذشته مربی! را خطاب به حاتمی‌کیا نوشت. دو روز بعد، حاتمی‌کیا واکنش‌های تندی در نشست خبری فیلم نشان داد و انتقادهای روزهای گذشته را «زبان بی‌حیایی» نامید. تنش بین او و خبرنگاران تا بدانجا پیش رفت که نظم نشست بهم خورد. در این نشست جنجالی، حسام‌الدین آشنا مشاور فرهنگی رئیس‌جمهور، علیرضا معزی معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهور و صاحب‌امتیاز وبگاه خبری خبر آنلاین، و محمد قوچانی سردبیر سازندگی حضور داشتند که حضور این اشخاص، توجه رسانه‌ها را برانگیخت. آشنا پس از پایان نشست، دربارهٔ شباهت ظاهری مشاور رئیس‌جمهور در این فیلم به خودش گفت: «حاتمی‌کیا بزرگتر از این حرف‌هاست که به کسی طعنه بزند، من هم این موضوع را به خودم نگرفتم.» ایران پیش‌بینی‌ها دربارهٔ واکنش‌های احتمالی دولت به خروج را «شیطنت اهالی رسانه» عنوان کرد. با این حال، علیرضا معزی هم همانند مصطفی فقیهی، خروج را به سخنرانی‌های حسن عباسی و علی‌اکبر رائفی‌پور تشبیه کرد.
در ششمین روز جشنواره، هفت صبح از «آوار شدن حاشیه‌های فرامتن به شکلی ناجوانمردانه بر سر خروج» گزارش داد. همچنین مسعود داودی، مدیرمسئول و سردبیر بانی‌فیلم، از حجم کم‌سابقه‌ای از انتقادات نوشت که متوجه این فیلم و فیلمسازش شده‌است. به گفتهٔ داودی، نگاه‌های منفی به فیلم، از سوی منتقدان و کارشناسان هر دو جریان اصلی سیاسی ایران ابراز می‌شود. روزنامهٔ دولتی ایران، حاتمی‌کیا را «طلب‌کار از زمین و زمان» و تلویحاً در آستانهٔ «سقوط و پایان تاریخ مصرف» توصیف کرد. روزنامهٔ اصول‌گرای تهران تایمز، خروج را یک بیانیهٔ سیاسی علیه دولت روحانی خواند. وبگاه خبریِ اصول‌گرای مشرق‌نیوز، خروج را به دامن‌زدن به حاکمیت دوگانه در نظام سیاسی کشور متهم کرده و با انتقاد از کاستی‌های فیلم نوشت: «چه بسا هرکسی اگر دسترسی به پول هنگفتی داشته باشد و نسبت به نحوهٔ هزینه آن، مجبور به ارائهٔ پاسخ نباشد، دچار چنین عارضه‌ای شود.» روزنامهٔ اصلاح‌طلبِ اعتماد نیز داستان خروج را از حیث برداشت‌های سیاسی، مناقشه‌برانگیز خوانده و از کشاندن پای شخصیت‌های سیاسی به داستان انتقاد کرد؛ البته اعتماد از بی‌احترامی به حاتمی‌کیا هم انتقاد کرد.
یکی از پربحث‌ترین اتفاقات جشنواره فیلم فجر، کنار گذاشته‌شدن خروج از فرایند انتخاب سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران بود. حاتمی‌کیا این اتفاق را مهندسی آرا خواند که با واکنش ابراهیم داروغه‌زاده دبیر جشنواره روبرو شد. یکی دیگر از حاشیه‌های فراوان نشست خبری خروج در جشنواره، خداحافظی فرامرز قریبیان از سینما بود. او با گفتن جملهٔ «خروج بهترین کار من است»، از تصمیم خود برای اتمام دوران بازیگری خبر داد.
مایکولا لیسنکو
مایکولا ویتالیویچ لیسنکو (زادهٔ ۲۲ مارس ۱۸۴۲ میلادی – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۹۱۲ میلادی)،  آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، رهبر ارکستر و اتنوموزیکولوژیست اوکراینی اواخر دورهٔ رمانتیک بود. در زمان خود، او شخصیت اصلی موسیقی اوکراین بود، با آثاری که شامل اُپرا، آهنگ‌های هنری، آثار کُرال، قطعات ارکسترال و مجلسی و طیف گسترده‌ای از موسیقی پیانوی سولو می‌شد. او اغلب با یافتن یک سنت موسیقی ملی در خلال تجدید حیات ملی اوکراینی، به سبک معاصرانی مانند گریگ در نروژ، پنج در روسیه و همچنین اسمتانا و دورژاک در جایی که جمهوری چک فعلی نامیده می‌شود، نسبت داده می‌شود.
با مطالعه و ترسیم از موسیقی محلی اوکراین، ترویج استفاده از زبان اوکراینی، و جدا کردن خود از فرهنگ روسی، ساخته‌های او چیزی را تشکیل می‌دهد که بسیاری آن را جوهرهٔ اصلی موسیقی اوکراینی می‌دانند. این امر در اُپرای حماسی تاراس بولبای او (اقتباس شده از رمانی به همین نام اثر: نیکولای گوگول) به بهترین شکل نشان داده شده‌است، که به دلیل عظمت آن، پیچیدگی و استفاده از زبان اوکراینی تا پس از زندگی لیسنکو مانع از اجرای آن شد. تنظیم موسیقی او از شعر میهنی الکساندر کونیسکی، معروف به «دعا برای اوکراین»، به سرود معنوی این کشور تبدیل شده‌است.
لیسنکو برای ترویج و پرورش فرهنگ اوکراینی، آثاری از بسیاری از شاعران اوکراینی، به ویژه تاراس شوچنکو، که به‌طور خاص به او ارادت داشت، تنظیم کرد. لیسنکو تأثیر عمیقی بر آهنگسازان اوکراینی بعدی از جمله استانیسلاو لیودکویچ، الکساندر کوشتز، کریلو استتسنکو، یاکی‌یف استپووی و مهمتر از همه، مایکولا لئونتویچ داشت. نام او بر روی مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی مایکولا لیسنکو و مدرسهٔ موسیقی لیسنکو است که اکنون دانشگاه ملی تئاتر، سینما و تلویزیون آی. کی. کارپنکو-کاری کی‌یف است. لیسنکو علیرغم شهرت بسیار زیادش در اوکراین، در خارج از کشورش نسبتاً ناشناخته باقی مانده‌است.
اوایل زندگی
مایکولا ویتالیویچ لیسنکو، که با نام نیکولای ویتال‌یویچ لیسنکو نیز ترجمه می‌شود، در هرینکی، نزدیک کرمنچوگسکی آویزد از فرمانداری پولتاوا (اکنون کرمنچوک، استان پولتاوا، اوکراین) در ۲۲ مارس ۱۸۴۲ میلادی به دنیا آمد. زادگاه او روستایی کوچک در نزدیکی رودخانه دنیپر و بین شهرهای اصلی کی‌یف و دنیپروپتروفسک بود. در آن زمان، منطقهٔ مدرن اوکراین تحت کنترل خارجی میان امپراتوری روسیه و امپراتوری اتریش-مجارستان تقسیم شده بود. خانواده لیسنکو ثروتمند و تحصیلکرده بودند. آن‌ها یک خانوادهٔ آریستوکرات قدیمی بودند که اصالتشان به کازاک‌های قرن هفدهم برمی‌گشت. در میان نوادگان آن‌ها سرهنگ Лисенко Іван Якович (درگذشتهٔ ۱۶۹۹ میلادی) بود که فرماندهی هنگ چرنیگوف را برعهده داشت و در هر دو عملیات چیهیرین و آزوف جنگیده بود. پسر ایوان لیسنکو، Лисенко Федір Іванович (درگذشتهٔ ۱۷۵۱ میلادی) به عنوان یساول و Генеральний суддя خدمت کرده بود. پدر مایکولا لینسکو، Лисенко Віталій Романович (старший)، نوهٔ بزرگ فدیر و خود سرهنگ بود. مایکولا، دو خواهر و برادر کوچکتر داشت، خواهرش Старицька Софія Віталіївна و برادر Лисенко Андрій Віталійович.
لیسنکو در سنین پایین، ابتدا با آموزش پیانو توسط مادرش، موسیقی را فرا گرفت. در سن نه سالگی برای ادامهٔ تحصیل موسیقی در مدارس شبانه‌روزی به کی‌یف آورده شد. او پیانو را زیر نظر Паночіні Алоїз Йосипович و تئوری موسیقی را نزد نینکویچ آموخت. ساخته‌های اولیه او از این زمان باقی مانده‌است، از جمله پولکا (حدود ۱۸۵۱ میلادی) و نوکتورن (۱۸۶۰–۱۸۵۹ میلادی) برای پیانو، و همچنین یک قطعه برای ارکستر زهی، مولداوسکایا، پیتزیکاتو ی روسی (۱۸۵۹–۱۸۶۰). در سال ۱۸۶۰ میلادی، لیسنکو به مدرسهٔ جیمنیزیوم خارکی‌یف رفت و به تحصیل در رشتهٔ علوم طبیعی در دانشگاه شهر خارکی‌یف و بعدها در دانشگاه کی‌یف پرداخت. در دانشگاه اخیر تحصیلات موسیقی را نزد دیمیتریف، ویلچیک و ولنر ادامه داد، و در سال ۱۸۶۵ میلادی در رشتهٔ علوم طبیعی فارغ‌التحصیل شد. لیسنکو سپس دو سال خدمات کشوری را در شهرستان تاراشچا به عنوان Мировой посредник (должность) برای اختلافات مربوط به رعایای سابق و ادعای مالکیت زمین آن‌ها، به انجام رساند. او از سال ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ میلادی تحصیلات بیشتر موسیقی را در کنسرواتوار لایپزیگ، آلمان، دنبال کرد، جایی که مدرسان اولیه او شامل: کارل راینکه برای پیانو و همچنین ارنست ریشتر برای آهنگسازی و تئوری بودند.
آهنگساز نوظهور
لیسنکو از دوران جوانی اشتیاق شدیدی به موسیقی و فرهنگ اوکراینی پیدا کرده بود، به ویژه تحت تأثیر پدربزرگ و مادربزرگش و لذت از آهنگ‌های دهقانی. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰ میلادی، او شروع به جمع‌آوری و انتشار آهنگ‌های محلی اوکراینی، اغلب با کمک اوستاپ ورسایی (یک مینسترل [نوازندۀ دوره‌گرد]) کرد. او بعداً هفت جلد از تنظیمات و رونویسی‌هایی از آن‌ها را بین سال‌های ۱۸۶۸ و ۱۹۱۱ میلادی منتشر کرد. همچنین فیلسوفانی چون: ویساریون بلینسکی، نیکلای چرنیشفسکی و الکساندر هرتسن بر او تأثیر گذاشتند. کارهای اولیهٔ او شامل نشاندن موسیقی بر روی آثار شاعران اوکراینی، به ویژه تاراس شوچنکو، شخصیت مهم ادبیات اولیهٔ اوکراینی بود، که متن او را در اثر کُرال زاپویت («عهدنامه») تنظیم کرد. دو عامل دیگر در گرایش و شور ملی‌گرایانهٔ او تأثیرگذار بودند: روابط نزدیک با پسر عمویش، میخیلو استاریتسکی، ولدیمیر آنتونوویچ، مورخ و تادی رایلسکی، پژوهشگر؛ و همچنین ارتباط او با جامعهٔ مخفی هورومادا در کی‌یف، Стара громада. لیسنکو به این نتیجه رسید که موسیقی بهترین راهی است که او می‌تواند میهن‌پرستی خود را بیان کند، و به جای تکرار سبک‌های موجود در موسیقی کلاسیک غربی، هدفش ایجاد مکتبی مستقل از موسیقی اوکراینی بود. در سال ۱۸۶۹ میلادی، لیسنکو به کی‌یف بازگشت، و به قول ریچارد تاروسکین، مورخ موسیقی، «او یک ملی‌گرای متعهد موسیقایی به خانه بازگشت».
در بازگشت به کی‌یف، به تنظیم و مطالعه ملودی‌های محلی اوکراینی ادامه داد. او زمان خود را بین فعالیت‌های متعدد، آموزش پیانو، کار در بخش انجمن موسیقی روسیه (RMS) در کی‌یف و آهنگسازی تقسیم کرد. در این دوره لیسنکو اولین اُپرای خود را به نام چرنومورتسی («ملوانان دریای سیاه») بین سال‌های ۱۸۷۲ و ۱۸۷۳ میلادی نوشت. همچنین میان این سال‌ها او یک فانتزیای ارکسترال با عنوان اوکراینیسکی کازاک-شومکا (آهنگ کازاک اوکراینی) و یک قطعهٔ مجلسی برای فلوت، ویولن و پیانو، فانتزی در مضامین اوکراینی نوشت. لیسنکو از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۶ میلادی به سن پترزبورگ رفت تا نزد نیکلای ریمسکی-کورساکوف در زمینهٔ ارکستراسیون تحصیل کند. علاوه بر ریمسکی-کورساکوف، او با دیگر اعضای «پنج»، به ویژه مودست موسورگسکی، که در حال کار بر روی صحنهٔ اُپرایی در اوکراین به نام بازار مکاره در سوروچینستی بود، ملاقات کرد. در طول این اقامت کوتاه در سن پترزبورگ، لیسنکو یک گروه کُر را رهبری کرد، و آهنگ‌های پیانوی زیادی نوشت و بیش از ۱۰ اثر در گونه‌های مختلف نوشت.
اقامت در کی‌یف
لیسنکو زمانی که در سال ۱۸۷۶ میلادی به کی‌یف بازگشت، گروه کُر دیگری را رهبری کرد. بسیاری از خوانندگان کُر تحت آموزش لیسنکو آهنگساز شدند، از جمله لوکو رووتسکی، پورفیری دموتسکی، کریلو استتسنکو و Лисенко Остап Миколайович. فعالیت‌های دیگر او شامل سازماندهی کنسرت‌ها برای ورسایی و آموزش موسیقی، اغلب در Киевский институт благородных девиц بود.
در اواخر دههٔ ۱۸۷۰ میلادی، لیسنکو به عنوان یک چهرهٔ برجسته در موسیقی اوکراین شناخته شد. او به عنوان یک آهنگساز اوکراینی که در یک کشور تحت کنترل روسیه زندگی می‌کرد، مشکلات مداومی را از جانب دولت تحمل کرد. رابطه او با انجمن موسیقی روسیه (RMS) به تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه کاملاً نادیده گرفته شد. بر خلاف همکاران روسی خود، لیسنکو هیچ حمایت دولتی دریافت نکرد و گاهی تحت مقاومت فعال مقامات روسی قرار گرفت. فعالیت‌های سیاسی او در حمایت از فرهنگ اوکراین، باعث بدگمانی مقامات سیاسی به وی شد؛ او بارها توسط دولت زیر نظر گرفته شد و اغلب در مطبوعات محلی مورد حمله قرار گرفت. این فعالیت‌ها شامل جلسات مکرر با دیگر میهن پرستان اوکراینی و بعداً حمایت او از انقلاب ۱۹۰۵ میلادی و ریاست باشگاه اوکراینی بود. او به دلیل موضع‌گیری خود در قبال انقلاب در سال ۱۹۰۷ میلادی به زندان افتاد.
یکی از موانع لیسنکو، فرمان امس اوکاز در سال ۱۸۷۶ میلادی بود که استفاده از زبان اوکراینی را در چاپ ممنوع کرد. او مجبور بود برخی از موسیقی‌های خود را در خارج از کشور منتشر کند، در حالی که اجرای موسیقی او باید توسط سانسور امپراتوری ممیزی می‌شد. لیسنکو برای لیبرتی اُپرای خود اصرار داشت که فقط از زبان اوکراینی استفاده کند. او قصد داشت فرهنگ اوکراینی را ترویج و ارتقا دهد، به طوری که از ترجمهٔ اُپرای تاراس بولبا خودداری کرد و معتقد بود که این اُپرا بیش از حد جاه طلبانه است که در خانه‌های اُپرای اوکراینی اجرا شود. چایکوفسکی تحت تأثیر اُپرا قرار گرفت و می‌خواست این اثر را در مسکو به صحنه ببرد. اصرار لیسنکو بر اجرای آن به زبان اوکراینی، نه روسی، مانع از اجرای این اجرا در مسکو شد.
ادامهٔ حرفه
لیسنکو در سال‌های پایانی زندگی خود، برای افتتاح مدرسهٔ موسیقی اوکراین، به نام مدرسهٔ موسیقی لیسنکو، سرمایه جمع‌آوری کرد. دختر لیسنکو، ماریانا راه پدرش را به عنوان نوازندهٔ پیانو دنبال کرد و پسرش اوستاپ نیز در کی‌یف به تدریس موسیقی پرداخت.
موسیقی
آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، رهبر ارکستر و اتنوموزیکولوژیست، لیسنکو شخصیت اصلی موسیقی اوکراین در زمان خود بود. او آهنگساز پرکاری بود و قطعات پیانو، بیش از صد آهنگ هنری، اُپرا، و همچنین موسیقی ارکسترال، مجلسی و کُرال را نوشت.
آهنگ‌های هنری
از بین همکاران اوکراینی خود، لیسنکو بیش از همه متعهد به آهنگ‌های هنری بود. تعداد آثار او در اینگونه ۱۳۳ است و «داستان توصیفی و پرشور شگفت‌انگیزی از زندگی اروپایی قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی را بیان می‌کند». این آهنگ‌ها معمولاً از طریق آهنگسازی ساخته می‌شوند و به جزئیات متن توجه دارند. رویکرد او ویژگی‌های موسیقی سنتی اوکراین و موسیقی کلاسیک غربی را در هم می‌آمیزد. از اولی استفادهٔ مکرر از آرایه‌ها، مترهای غیرمعمول، و تأثیرات ملودی‌وار عامیانه است، در حالی که از موسیقی کلاسیک استفادهٔ رمانتیک از کروماتیسم شدید و جابجایی سریع بین مراکز تونال، که نمونه‌ای از موسیقی کلاسیک قرن بیستم است. آهنگ‌های او موضوعات بسیار متنوعی را در بر می‌گیرد که توسط داگمارا تورچین، موسیقی‌شناس به عنوان «یک [محدوده] بسیار گسترده توصیف می‌شود — مونولوگ‌های دراماتیک پرشور و مرثیه‌های مراقبه‌ای، بیانیه‌های عمیق فلسفی و صحنه‌های عامیانه رنگارنگ، سرناد های غنایی و آهنگ‌های عاشقانه وجدآور، یک والس غم‌انگیز و یک دومای قهرمانانه، یک تصنیف عاشقانهٔ گسترده و یک شعر آهنگین».
لیسنکو برای بسیاری از شاعران، به‌ویژه مدرنیست‌های اوکراینی، موسیقی تنظیم کرد، که به این گونه بهترین راه را برای بیان عقاید میهنی و سیاسی خود یافت. این‌ها شامل ایوان فرانکو، یون هربینکا، اولکساندر اولس، Руданський Степан Васильович، شچگولف، استاریتسکی و لسیا یوکراینکا، اما همچنین دیگرانی نیز مانند: هاینریش هاینه، آدام میتسکیه‌ویچ و سمیون نادسون بودند. او به ویژه به تاراس شوچنکو ارادت داشت و ۸۲ متن از مجموعهٔ کوبزار شاعر را تنظیم کرد. در اوکراین، اغلب مقایسه‌هایی بین لیسنکو و شوچنکو انجام می‌شود، که جمع آن‌ها چیزی را تشکیل می‌دهند که بسیاری از اوکراینی‌ها جوهرهٔ فرهنگ و هویت خود می‌دانند.
سایر موسیقی‌های آوازی
جدای از ترانه‌های هنری، آثار آوازی لیسنکو شامل سه کانتات برای گروه کر و ارکستر است که همگی به متون تاراس شوچنکو مربوط می‌شود: رادویسیا نیوو نپولیتایا (شادباش، دشت بی‌آب)، بیوت پوروهی (غرش چابکان)، نا ویچنو پامیات کوتلیاروس‌کومو (به یاد ابدی کوتلیارفسکی).[۳۰] او همچنین حدود ۵۰۰ آهنگ محلی را برای آواز و پیانو، گروه کُر و پیانو، یا کُر آکاپلا تنظیم کرد. او دو اثر برای سالگرد مرگ شوچنکو نوشت، یک مارش مراسم خاکسپاری (۱۸۸۸ میلادی) با کلام یوکراینکا برای ۲۷امین سالگرد و یک کانتاتا (۱۹۱۱ میلادی) برای ۵۰امین سالگرد.
تنظیم او در سال ۱۸۸۵ میلادی از شعر میهن‌پرستانهٔ الکساندر کونیسکی که در ابتدا برای گروه کُر کودکان در نظر گرفته شده بود، در سطح بین‌المللی به عنوان «دعا برای اوکراین» شناخته شد، سرودی معنوی برای میهن.
موسیقی پیانو
آثار بزرگ‌تر لیسنکو برای پیانو شامل سوئیت اوکراینی در قالب رقص‌های باستانی، دو راپسودی (دومی: دومکا-شومکا یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او است)، اسکرتسو حماسی و سونات در آ مینور. او همچنین ده‌ها اثر کوچکتر مانند نوکتورن ها، پولونز ها، آهنگ‌های بدون کلام و قطعات برنامه نوشت. برخی از آثار پیانوی او تأثیرپذیری‌اش از سبک فردریک شوپن را نشان می‌دهند.
موسیقی مجلسی
موسیقی مجلسی لیسنکو شامل کوارتت زهی، تریو برای دو ویولن و یک ویولا و تعدادی کار برای ویولن و پیانو است.
بررسی اجمالی
لیسنکو اولین مطالعات موسیقایی-قوم‌نگاری را دربارهٔ کوبزار نابینا، اوستاپ ورسایی انجام داد که در سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۷۴ میلادی منتشر کرد؛ این آثار هنوز هم سرمشق هستند. لیسنکو به تحقیق و رونویسی رپرتوار کوبزارهای دیگر از مناطق دیگر مانند: اوپاناس اسلاستیون از پولتاوا و پاولو براتیتسیا از چرنیهیف ادامه داد. او همچنین به مطالعهٔ کامل سایر سازهای محلی اوکراینی مانند توربان پرداخت. مجموعه مقالات او در مورد سازهای محلی اوکراین او را بنیانگذار اُرگانولوژی (سازشناسی) اوکراین و یکی از اولین اُرگانولوژیست‌ها در امپراتوری روسیه می‌کند.
نوشته‌ها
منبع:
میراث و تأثیرات
تأثیر موسیقی و سبک ناسیونالیستی او برای نسل بعدی آهنگسازان اوکراینی بسیار زیاد بود. آهنگسازانی مانند استانیسلاو لیودکویچ، الکساندر کوشتز، کریلو استتسنکو، یاکیف استپووی، و مهمتر از همه، مایکولا لئونتویچ، تأثیر او را تصدیق کرده‌اند. علیرغم شهرت بالای او در اوکراین، لیسنکو در خارج از کشور چندان شناخته شده نیست.
از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ میلادی، آثار کامل لیسنکو در ۲۲ جلد در کیف منتشر شد.
گروهی از آهنگسازان و نوازندگان اوکراینی، از جمله: Чавдар, Елизавета Ивановна، آریادنا لیسنکو (نوهٔ آهنگساز)، یون رژانوف، آندری اشتوهارنکو، میروسلاو اسکوریک و یوگنی استانکوویچ، مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی مایکولا لیسنکو را در سال ۱۹۶۲ میلادی به افتخار لیسنکو تأسیس کردند. خانهٔ لیسنکو در کی‌یف که از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۱۲ میلادی در آن اقامت داشت، در سال ۱۹۸۷ میلادی به خانه-موزهٔ مایکولا لیسنکو تبدیل شد؛ یکی از موزه‌های متعدد شهر برای شخصیت‌های فرهنگی مهم.
یادداشت
<references group="یادداشت"/>
گریگوری لیکا
گریگوری لیکا (Grégory Leca؛ زادهٔ August 22, 1980) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کان و باشگاه فوتبال متس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Corsica بازی کرده‌است.
قرقور، حماة
قرقور (به عربی: قرقور) یک روستا در سوریه است که در ناحیه زیاره واقع شده‌است. قرقور ۲٬۳۵۶ نفر جمعیت دارد.
هوالی
هوالی (Havalı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان زنگلان واقع شده است؛ در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
رولان مورنو
رولان مورنو (Roland Moreno; زاده – درگذشته April 29, 2012) مخترع و نویسنده اهل فرانسه بود.
وی مخترع کارت حافظه بوده است،   مورنو همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
کارلو ماسی
روگرو فردی (Ruggero Freddi؛ زاده ۶ اکتبر ۱۹۷۶) یک استاد ریاضیات و بازیگر سابق پورنوگرافی گی اهل ایتالیا است که با نام کارلو ماسی شناخته می‌شود.
والریا یوزویک
والریا یوزویک (Валерія Вадимівна Юзьвяк؛ زادهٔ August 20, 1999) ژیمناست ریتمیک اهل اوکراین است.
کارلو ماسی
ابتدای زندگی
فردی در سال ۱۹۷۶ در رم در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. پدر و مادرش وقتی سه ساله بود طلاق گرفتند. در ۱۴ سالگی، او شروع به تمرین بدنسازی در یک باشگاه محلی کرد. در سال ۲۰۰۲، زمانی که او در آستانه اتمام اولین دوره تحصیلی خود در دانشگاه ساپینزای رم بود، به کانادا و متعاقباً به نیویورک نقل مکان کرد.
حرفه
در سال ۲۰۰۳، ماسی مدرک کارشناسی ارشد (MSc) را در مهندسی کامپیوتر از دانشگاه ساپینزای رم به پایان رساند و در یک آزمایشگاه هوش مصنوعی مشغول به فعالیت شد.
پورنوگرافی
در سال ۲۰۰۴، پس از تماس با یک استخدام‌کننده استودیو گروه کولت، وارد صنعت پورنوگرافی گی شد. پس از اولین بازی خود، او یک قرارداد به عنوان مدل با استودیو گروه کولت امضا کرد. او همیشه رابطه جنسی ایمن را تبلیغ کرده‌است.
حرفه پورن او شش سال (از ۲۸ تا ۳۴ سالگی) به طول انجامید. به دنبال اختلاف نظر با استودیو گروه کولت در سال ۲۰۰۹، از صنعت پورنوگرافی بازنشسته شد.
تئاتر
او سپس وارد صنعت تئاتر شد.
آکادمیک
پس از حضور در تئاتر، ماسی تصمیم گرفت به دانشگاه ساپینزای رم بازگردد. در آنجا او مدرک لیسانس ریاضیات را با امتیاز ۱۱۰/۱۱۰ و سپس مدرک کارشناسی ارشد در ریاضیات را با نمره ۱۱۰/۱۱۰ به دست آورد. در سال ۲۰۲۰ مدرک دکترای خود را در مدل‌های ریاضی برای مهندسی، الکترومغناطیس و علوم نانو با تمرکز بر کاربرد نظریه مورس در مسئله دیریکله که به معادلات پواسون برمی‌گردد، به پایان رساند. مشاوران دکترای او آنجلا پیستویا و ماسیمو گروسی بودند.
در حالی که او در مقطع دکترا درس میخواند، مدرس دوره های تحلیل ۱ و تحلیل ۲ در دانشکده مهندسی دانشگاه ساپینزای رم بود.
جک فراست (فیلم ۱۹۹۷)
«جک فراست» (Jack Frost (1997 film)) فیلمی در ژانر کمدی ترسناک است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کریستوفر الپورت، مارشا کلارک، و شانون الیزابت اشاره کرد.
سنوکوس
سنوکوس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در دیمیتروگراد واقع شده‌است. سنوکوس ۴۴ نفر جمعیت دارد.
سکه‌های هند-ساسانی
سکه‌های هند-ساسانی (Indo-Sasanian coinage) نوع اصلی ضرب سکه در دوره پس از امپراتوری گوپتا، در نواحی گجرات و راجستان در غرب هند و در منطقه گنگ، از قرن ششم تا قرن ۱۲ میلادی بود. این سکه‌ها از طرح سکه‌های ساسانی گرفته شده‌اند که احتمالاً توسط هون‌های آلچون هنگام حمله به شمال هند در حدود ۵۰۰ میلادی به شبه قاره منتقل شده‌اند. آنها جزء از سکه‌های هندی مهمی هستند.
آویناش سیبل
آویناش سیبل (Avinash Sable؛ زادهٔ September 13, 1994) ورزشکار دو و میدانی است.
گورجارادسا
گورجارادسا (Gurjaradesa) منطقه ای تاریخی در هند است که شامل شرق راجستان و شمال گجرات در طول قرن ۶ تا ۱۲ میلادی می‌باشد. قدرت غالب منطقه، گورجارا-پراتیهاراها در نهایت بخش عمده ای از شمال هند به مرکزیت قنوج را کنترل کردند. ایالت مدرن گجرات نام خود را از گورجاراترا باستان گرفته‌است.
سلسله گورجارا-پراتیهارا
سلسله گورجارا-پراتیهارا (Gurjara-Pratihara dynasty) سلسله ای بود که از اواسط قرن هشتم تا یازدهم بر بیشتر شمال هندوستان حکومت می‌کرد. آنها ابتدا در اوجائین و بعد در قنوج حکومت کردند.
هشت و نیم دقیقه
هشت و نیم دقیقه نام یک مجموعه تلویزیونی به کارگردانی شهرام شاه حسینی و تهیه‌کنندگی بهروز مفید و محصول سال ۱۳۹۵ است. فیلمنامه این سریال توسط علی دادرس و آزیتا ایرایی با بازنویسی نهایی بابک کایدان به نگارش درآمده و این سریال که در ۲۹ قسمت ۴۵ دقیقه تولید شده محصول شبکه ۲ سیماست. خواننده تیتراژ پایانی این سریال احسان خواجه امیری بوده‌است.
د‌استان
پد‌‌‌‌ر و پسر‌ی در راه رسیدن به بیمارستان در اثر حادثه از دنیا می‌روند. پزشکی قانونی اعلام می‌کند که پسر ۸٫۵ دقیقه زودتر از پد‌ر جان باخته. بر اساس قانون تمام ارث به پسر کوچکتر، احسان می‌رسد این در حالی است که یکتا (شبنم قلی‌خانی)، همسر برادرش گرفتار مشکلات مالی می‌شود ….
گریگوری مالیکی
گریگوری مالیکی (Grégory Malicki؛ زادهٔ November 23, 1973) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دیژون، باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال آنژه، و باشگاه فوتبال رن اشاره کرد.
اسقف‌نشین کاتولیک رومی تهران-اصفهان
خلیفه‌گری یا اسقف‌نشین کاتولیک رومی تهران-اصفهان (Archidioecesis Teheranensis-Hispahanensis Latinorum) سازمان کلیسای کاتولیک روم در ایران است. بیشتر کاتولیک‌های رومی در ایران جز تعداد کمی از افراد محلی آیین لاتین بیگانگان ساکن در این کشور هستند.
تاریخچه
قلمرو اسقف توسط اخوان ایتالیایی دومینیکن در ۱۲ اکتبر ۱۶۲۹ هنگامی که اصفهان پایتخت امپراتوری صفوی بود تأسیس شد. کلیسای جامع در حومه آن زمان مسیحیان نیوجلفا واقع شده بود.
جامعه کاتولیک کوچک در اصفهان با هجوم افغانها به این شهر در سال ۱۷۲۲ هلاک شد. در نتیجه، اسقف اعظم از طرف بغداد تنها با تعداد معدودی از خانواده‌های کاتولیک که در اصفهان زنده مانده بودند اداره می‌شد.
پاپ فرانسیس در ژانویه ۲۰۲۱ نام این اسقف‌نشین را از اسقف‌نشین اصفهان به اسقف‌نشین تهران-اصفهان تغییر داد.
سلسله پارامارا
سلسله پارامارا (Paramara dynasty) یک سلسله هندی بود که بین قرن‌های ۹ و ۱۴ بر ملوا و مناطق اطراف آن در غرب مرکزی هند حکومت می‌کرد. آنها متعلق به قبیله پارمارا از راجپوت‌ها بودند.
استیسی پاسون
استیسی پاسون (Stacie Passon؛ زادهٔ October 1, 1969) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، هنرپیشه، و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
از آثار او می‌توان به فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی همچون ضربه مغزی، مسیر، میلیاردها، دیکینسون، خدایان آمریکایی و پانیشر اشاره کرد.
سوتس (صربستان)
سوتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کورشوملیا واقع شده‌است. سوتس ۱۱۵ نفر جمعیت دارد.
زن‌کانونی
زن‌کانونی تمرکز غالب یا منحصر به فرد بر زنان در تئوری یا عمل یا حمایت از هر چیزی که با آن می‌توان زن را محور و کانون در نظر گرفت، به ویژه با یک دیدگاه زنانه ( فمینیستی) است.
ریشه‌شناسی
برابر انگلیسی زن‌کانونی یعنی Gynocentrism از یونانی باستان، γυνή و κέντρον. Γυνή را می‌توان به عنوان زن یا زن ترجمه کرد، اما همچنین به عنوان همسر ترجمه می‌شود. در ترکیبات یونان باستان با γυνή، به‌طور معمول از ساقه γυναικ- استفاده می‌شود. این ساقه را می‌توان در حالت جنسی γυναικός، و در شکل قدیمی‌تر از حالت اسمی γύναιξ لکه دار کرد. در یونان باستان، هیچ ترکیباتی با ژنی وجود ندارد که با ژنو- یا γυνω- شروع شود.
کلمه یونان باستان κέντρον را می‌توان به عنوان نوک تیز، نیش (زنبورها و پشه‌ها)، نقطهٔ نیزه و نقطه ثابت یک جفت قطب‌نما، با مرکز معنی یک دایره وابسته به دومی ترجمه کرد. معنی مرکز / نقطه وسط (یک دایره) در کلمه لاتین centrum حفظ شده‌است، واژه ای قرض گرفته از یونان باستان. centre کلمه انگلیسی است که از centrum لاتین مشتق شده‌است. این واژه κέντρον از فعل κεντεῖν مشتق شده‌است، این معنی به نیش (زنبور عسل‌ها)، به خراش، به سیخک، و تحریک می‌کنند. هنگامی که در تلاش هستند تا ریشه‌شناسی واژه gynocentrism، را توضیح دهند مهم است که به نظر κέντρον یونان باستان، با دلالت نقطه میانی / مرکز، و نه واضح تر باستان κεντρισμός کلمه یونانی (معکوس -centrism) را مشخص کنند.
تاریخ
اصطلاح gynocentrism حداقل از سال ۱۸۹۷ در دادگاه آزاد ظاهر شد و بیان داشت که اروپای قاره ای آمریکایی‌ها را «بیش از اینکه از جنس گرایی متمرکز باشند، از جنس گرایی رنج می‌بردند» استفاده می‌کند. در سال ۱۹۱۴، نویسنده جورج ای بیرمنگام اظهار داشت که "زندگی اجتماعی آمریکا به نظر من زن محور است. این چیدمان با توجه به راحتی و لذت زنان تنظیم شده‌است. مردان از کجا و چگونه می‌توانند وارد شوند. "
شروع از موج دوم فمنیسم در دهه ۱۹۷۰، اصطلاح زنان گرایی برای توصیف فمنیسم تفاوت گرا استفاده شده است، در مقابل فمینیسم تساوی، تغییر جهت درک و پذیرش تفاوت‌های جنسیتی را نمایش می‌دهد.
قاح
قاح (به عربی: قاح) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در ناحیه الدانا واقع شده‌است. قاح ۲٬۲۶۲ نفر جمعیت دارد.
زن‌کانونی
تاریخ
طبق گفته فیلسوف دانشگاه ماساچو، کریستا هوداپ، در جنبش‌های مردان مدرن، زن پرستی به عنوان ادامه احکام محبت آمیز دوران قرون وسطی توصیف می‌شود، جایی که زنان به عنوان یک طبقه شبه اشرافی ارزش یابی می‌شدند، و مردان به عنوان طبقه پایین خدمت می‌کردند. این دیدگاه، فمینیسم را تداوم قراردادهای ظالمانه قرون وسطایی مانند جوانمردی عبادی و روابط عاشقانه توصیف می‌کند، نه یک جنبش به سوی آزادی. مطالعه ای که توسط پیتر رایت انجام شد به این نتیجه رسید که زن‌کانونی نوعی خودشیفتگی زنان است که با نقش‌های سنتی جنسیتی ربط دارد.
پاؤل ناتانسون و کاترین ک. یانگ، اساتید مطالعات دینی ادعا می‌کنند که خواست‌های فمینیست برای برابری یا برابری نیرنگ برای زن‌کانونی است.
در جامعه معاصر
جامعه مردانی که به راه خودشان می‌روند (MGTOW) خودشان را به عنوان عکس العمل در برابر سوءاستفاده از زنان سالاری توصیف می‌کنند.
در مطالعه سال ۲۰۱۹ در مورد جامعه ترینیداد که در مجله Justice Policy Journal گردآوری شد، محققان به این نتیجه رسیدند که «زن پرستی همه جنبه‌های سیستم عدالت کیفری و همچنین جامعه را دربر گرفته‌است».
انتقاد
ناتانسون و یانگ اظهار داشتند که از نظر ایدئولوژیک، تمرکز عمده در زن پرستی، اولویت بندی زنان به صورت سلسله مراتب است، و در نتیجه ممکن است به عنوان سوتعرض (نفرت و تعصب به مردان) تعبیر شود. به گفته آنها، فمینیست‌ها خواستار برابری یا حتی انصاف هستند، غالباً مایه ترفند زن پرستی است.
آنها زن پرستی را به عنوان یک جهان بینی مبتنی بر این باور ضمنی یا صریح که جهان پیرامون زنان می‌چرخد، تعریف می‌کنند، موضوعی فرهنگی که آنها ادعا می‌کنند در پشت صحنه دادگاه‌های حقوقی و دیوان سالاری دولت «ادعا» شده و منجر به تبعیض سیستمی علیه مردان می‌شود. آنها همچنین بیان می‌کنند که زن پرستی نوعی ذات گرایی است - متمایز از بورس تحصیلی یا فعالیت سیاسی به نمایندگی از زنان - تا آنجا که بر فضایل ذاتی زنان و رذایل ذاتی مردان تمرکز دارد.
برخی نویسندگان میان اعمال و حوادث مربوط به زن‌کانونی، مانند روز مادر، و مفهوم کلی تر فرهنگ زن‌کانونیکه به مجموعه ای بزرگتر از صفات فرهنگ اشاره دارد و اهمیت زیادی در شیوه زندگی مردم دارند، تبعیض قائل شوند.
برخی از فمینیست‌های پست مدرن مانند نانسی فریزر فرض داشتن یک مفهوم پایدار از "زن" را که زیربنای همه زن‌کانونی است زیر سؤال می‌برند. ناتانسون و یانگ ادعای قابل مقایسه ای ارائه می‌دهند که زن پرستی نوعی ذات گرایی است که از بورس تحصیلی یا فعالیت سیاسی به نمایندگی از زنان متمایز است، تا حدی که بر فضائل ذاتی زنان متمرکز است. ناتانسون و یانگ اضافه می‌کنند که "این جهان بینی صراحتا هم نادرست است، زیرا نه تنها نیازها و مشکلات مردان را نادیده می‌گیرد، بلکه به مردان نیز حمله می‌کند."
نیروهای فضایی روسیه
نیروهای فضایی روسیه (Космические войска России) نیروی فضایی زیرمجموعه نیروهای مسلح فدراسیون روسیه است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
زن‌کانونی
انتقاد
کریستینا هاف سامرز استدلال کرده‌است که زن پرستی ضدفکری است و نگاهی تضاد به رشته‌های علمی و خلاق سنتی دارد و بسیاری از اکتشافات مهم و آثار هنری را مردانه رد می‌کند. سامرز همچنین می‌نویسد که فرض عینیت نسبت داده شده به بسیاری از نظریه‌های زن پرستی گفتمان و تفسیر فمینیستی را خفه کرده‌است.
لیندا برنز، نویسنده فمینیستی تأکید می‌کند که زن پرستی خواستار تجلیل از تفاوت‌های مثبت زنان - از تاریخ، اسطوره‌ها، هنرها و موسیقی زنان است - در مقابل الگوی جذب، بخشیدن شباهت به مردان. با این وجود در عمل مشاهده می‌شود، برتری زنان مرتبط با روایت‌های زن پرستی اغلب مطلق تلقی می‌شود: از نظر فردی، فرهنگی، تاریخی، سیاسی یا در زمینه‌های اجتماعی گسترده‌تر مانند سرگرمی‌های عامه پسند. به همین ترتیب، می‌تواند آنچه را که روزالیند کوارد "زن گرایی" نامیده می‌شود، نوعی از نسخه محبوب فمینیسم است که همه کارهای زنان را تحسین می‌کند و مردان را بدنام می‌کند ".
لامی‌زیرواره
لامی‌زیرواره (Hyomandibula) یا آرواره زیرین لامی‌شکل، نام مجموعه‌ای از استخوان‌ها است که در ناحیه استخوان لامی بیشتر ماهی‌ها وجود دارد. استخوان‌های لامی‌زیرواره معمولاً در آویزان نگاه داشتن آرواره یا قسمت برپوش (تنها در پیوسته‌دهانان) نقش دارند. باور دانشمندان بر این است مجموعه لامی‌زیرواره همان است که بعدها در چهاراندامان (حیوانات خشکی) تبدیل به ستونک (columella) و در انسان تبدیل به استخوان رکابی گوش میانی شده است.
میکلوش رادنوتی
زندگی
میکلوش گلاتِّر در منطقهٔ اوی‌لیپوت‌واروش بوداپست در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. برادر دوقلو و مادرش پس از زایمان درگذشتند و او بیشتر سال‌های کودکی را در کنار عمه و شوهرعمه خود گذراند.
او در ۱۹۳۴ پایان‌نامه دکترای خود را در مورد پیشرفت هنری مارگیت کافکا به پایان رساند و پس از فارغ‌التحصیلی، نام خانوادگی خود را به رادنوتی تغییر داد؛ رادنوت (امروز اسلواکی) شهر محل تولد پدربزرگ پدری او بود. رادنوتی در اوت ۱۹۳۵، با عشق دیرینه خود، فانی (۱۹۱۲–۲۰۱۴) ازدواج کرد که فرزندی از این پیوند حاصل نشد. اولین تجربهٔ حرفه‌ای رادنوتی با تدریس در سال تحصیلی ۱۹۳۵–۳۶ در دبیرستان ژیکموند کِمِنْیْ در بوداپست آغاز شد.
از ۱۹۴۰ رادنوتی سه بار برای خدمت اجباری در گردان یهودیان ارتش مجارستان فراخوانده شد؛ در این بین در ۱۹۴۳ به همراه همسرش به آئین کاتولیک گرویدند. در ۲۰ مه ۱۹۴۴ هنگام خدمت دور سوم او را تبعید کرده و به اردوگاه کار اجباری به معدن مس بور فرستادند، که بیش از نیمی از مس مورد نیاز جنگ از آن تأمین می‌شد. روز پیش از اعزام یکی از اشعار معروف خود را با عنوان قطعه سرود. او در اردوگاه هر آخر هفته برنامه‌های فرهنگی ترتیب می‌داد که مورد استقبال قرار می‌گرفت. شعر راهی نیست که بدانم را در همین برنامه‌ها به درخواست زندانیان چندین مرتبه اجرا کرد.