cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بهمن محصص
محصص در نظرسنجی نوروز سال ۹۴ فصلنامهٔ حرفه: هنرمند برای انتخاب ده هنرمند برگزیده هنر نوگرای ایران که بین صد هنرمند و هنرشناس انجام شد، در صدر فهرست هنرمندان نوگرای ایران از دههٔ بیست تا به امروز قرار گرفت.
زندگی
بهمن محصص در سال ۱۳۰۹ در خانواده‌ای لاهیجانی در رشت به دنیا آمد. خاندان محصص مشتمل بر حدود ۱۵ خانواده بود که از مالکان لاهیجان و در کار تجارت چای و ابریشم بودند و در محلهٔ پردسر این شهر اقامت داشتند. اردشیر محصص، پسر‌عموی او نیز جایگاه ویژه‌ای در جریان نوگرای ایران دارد. به گفته حسین محجوبی «همهٔ محصص‌ها کاراکتر غریبی داشتند ولی بهمن از همه پیچیده‌تر و خاص‌تر به نظر می‌رسید.» اردشیر محصص کارتونیست شهیر ایرانی پسر عموی او نیز جایگاهی رفیع در جریان نوگرای ایران دارد.
خودش در فیلم مستند «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» که درباره زندگی اوست، می‌گوید نسبش از طرف پدر به مغول‌ها و از طرف مادر به قاجارها می‌رسد. در ۱۴ سالگی در کارگاه و نمایشگاه محمد حبیب محمدی، نقاش گیلانی که هنر را در آکادمی هنر مسکو فراگرفته بود، شروع به کار کرد. در بهار ۱۳۳۰ در رشت و با حمایت از حبیب محمدی، نمایشی از کارهای محصص برگزار شد. بهمن محصص تحصیلات خود را در دبیرستان «شاهپور» رشت (شهید بهشتی فعلی) به پایان رساند. پدر او کارمند اداره تلگراف و تلفن بود و به تهران منتقل شد. بهمن محصص در کنکور دانشگاه تهران قبول نمی‌شود اما گویا با وساطت و گفت‌گوی خانواده، را می‌پذیرند؛ لیکن رهاتر از آن است که دانشگاه را تاب آورد و در کمتر از چند ماه آن را ترک می‌کند. به گفته محجوبی «خیلی با کسی نمی‌جوشید و فکر می‌کنم بهمن‌خان این بدعنقی را از او به ارث برده باشد.» محصص هنرمندی بود که انزوا و تنهایی را ترجیح می‌داد و این نگاه تلخ نیز در بسیاری از آثارش خودنمایی می‌کرد. مجسمه‌های پرنده‌ای که پر پرواز نداشتند یا چهره‌های بدون احساس او در مجموعه فی فی همگی به نوعی انعکاسی تلخ از نگاه این هنرمند بودند. وی شاگردی نداشت و پروانه اعتمادی تنها کسی بود که به‌طور جدی نقاشی را از او آموخت.
در زمان اقامت خانوادگی در تهران، محصص چند ماهی در دانشگاه هنر تهران به تحصیل پرداخت. در همین زمان بود که او به انجمن خروس جنگی که توسط جلیل ضیاپور تأسیس شده بود پیوست و برای مدتی ویراستار هفته نامه ادبی هنری «پنجه خروس» بود. از طریق همین انجمن او به جریان نوگرای ایران وارد شد که از اعضای آن نیما یوشیج، پدر شعر نوی فارسی، سهراب سپهری، هوشنگ ایرانی و غلامحسین غریب بودند. او با بزرگان زمان خود نظیر نیما یوشیج، فروغ فرخزاد و جلال آل احمد معاشرت داشت. محصص آثار بسیاری را متأثر از اشعار نیما یوشیج خلق کرد که از آن جمله می‌توان به تابلوی “عقاب کور” اشاره کرد که اشارتی به شعر “عقاب نیل” داشت که نیما آن را در سال 1308 سروده بود. بهمن محصص آثار اولیه‌ی خود را با نام «بهمن محصصی» امضاء می‌کرد؛ بعدها در اواخر دهه‌ی ۱۳۲۰ از نام «محصص» برای خود بهره برد.
در اردیبهشت سال ۱۳۳۳، آثاری از او و تعدادی از هنرمندان مدرنیست ایرانی در حاشیه‌ی نمایشگاهی به مناسبت «هزاره‌ی بوعلی‌سینا» در اداره‌ی کل هنرهای زیبای کشور به تماشا درآمد. بهمن محصص در سال ۱۳۳۳ به اروپا سفر کرده و در ایتالیا ساکن شد و در آکادمی هنر رم مدتی نزد فروچیو فراتزی به آموختن هنر مشغول شد. حاصل این دوره از زندگی محصص، چندین نمایشگاه گروهی و انفرادی در داخل و خارج ایتالیا و شرکت در نمایشگاه‌هایی چون بینال (دو سالانه) ونیز، سائوپائولو و پاریس بود.
بهمن محصص با دختر پسرعموی پدرش به نام «نزهت‌الملوک» که در بندر انزلی دبیر و بعداً در تهران رئیس دانشسرای عالی دختران بود در سال ۱۳۵۶ ازدواج کرد. قرار بود خیلی قبل‌تر این دو با هم ازدواج کنند ولی به علت رفت‌وآمد محصص به ایتالیا در این امر تأخیر افتاد. ارتباط آنان بیشتر تلفنی بود زیرا محصص در ایتالیا و همسرش در تهران زندگی می‌کردند. نزهت‌الملوک که به‌طور مستقل برای خود زندگی می‌کرد در حدود ۱۳۷۵ یا ۱۳۷۶ به علت تومور مغزی درگذشت.
Out که در حوزه سبک زندگی و سرگرمی همجنس‌گرایان منتشر می‌شود، در مرور فیلم فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد ساخته میترا فراهانی دربارهٔ بهمن محصص، از او به عنوان یکی از هنرمندان همجنس‌گرای ایرانی نام برده‌است.
بازگشت به ایران
در سال ۱۳۴۲ به امید برپا کردن جنبشی نو در هنر کشورش به ایران بازگشت و در نمایشگاه‌ها و کنفرانس‌ها و برنامه‌های متعددی شرکت کرد. محصص آثاری از پیراندلو، مالاپارته و کالوینو را از ایتالیایی و آثاری از اوژن یونسکو و ژان ژنه را از فرانسوی به فارسی ترجمه کرد.
محصص از پیشگامان طراحی صحنهٔ تئاتر در ایران بود؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد. او برای این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را به ذهن متبادر می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید هنری چهارم از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود.
توماس تولد
توماس تولد (Thomas Thould; January 11, 1886 – June 15, 1971) بازیکن واترپلو اهل بریتانیا بود.
بهمن محصص
بازگشت به ایران
در سال ۱۳۴۸ از ادامه فعالیت در ایران صرف نظر کرد و به رم بازگشت و در همان‌جا به ادامه زندگی و کار پرداخت. او در این دوران سفارش ساخت مجسمه‌هایی را برای برپایی در تهران دریافت کرد، اما بسیاری از آثار عمومی او پس از انقلاب اسلامی نابود شده یا آسیب دیدند و خود هنرمند نیز باقی کارهای خود در ایران را از بین برد. او گاهی به ایران سفر می‌کرد و سرانجام در ۱۳۸۹ در انزوای خودخواسته در رم رخت از جهان بربست. در بخشی از مستند فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد، درباره خودش گفته بود «مرگ هیچ وقت من را نمی‌ترساند و فکر می‌کنم شاید به موقع تمام کردن مهمترین کار زندگی باشد. یک آرتیست باید بداند همان اندازه که وارد شدن به صحنه مهم است، لحظه خارج شدن هم مهم است». به واسطه‌ی برخی مسائل، امکان اجرای وصیتش در رم فراهم نیامد و به ناچار جنازه‌اش به آمریکا رفت و در آن‌جا خاکسترش به آب و به باد سپرده شد؛ تا بعد از مرگ نیز هم‌چون زندگی‌اش، بی‌آرام و قرار بر آب‌وباد به این سو و آن سو برود.
در کارنامه هنری محصص، افزون بر نقاشی و مجسمه‌سازی، می‌توان طراحی برای کتاب‌ها را نیز دید، که برای نمونه، طراحی‌های کتاب «اورازان» نوشته جلال آل احمد کار اوست.
مجسمه سازی
مجسمه های بند باز، خاندان سلطنتی و نی لبک زن هرکدام از مهمترین گنجینه های فرهنگی و هنری یک سرزمین هستند که همگی نابود گشته و سرنوشت غمباری داشته اند،
مجسمه خاندان سلطنتی
در سال ۱۳۵۱ به محصص سفارش ساخت مجسمه ی خانواده سلطنتی جهت نصب در یکی از پارک های عمومی تهران داده شد و این اثر مانند تمام مجمسه های هنرمند در ایتالیا برنز ریزی شد، او با قبول سفارش ساخت این مجسمه دست به خلق یکی از انتقادی ترین آثار پیرامون این خانواده زد تا جایی که میتوان آن را یکی از تلخ ترین آثار این هنرمند به شمار آورد، ملکه با صورتی مغموم و نگران خیره به آینده ای نامعلوم و شاه با صورتی درهم فرو رفته جدای از دیگران در سرمای حاکم بر ذهن آشفته ی خود در شنل سنگینش فرو رفته است. در طول تاریخ هنر ایران می توان این اثر را یگانه دانست، که در آن وقت و در قالب سفارشی درباری اثری انتقادی درباره پادشاه و خانواده او ساخته شده است. اما سال ها بعد محصص درباره نابودی این اثر اینگونه می گویدː خانم دیبا من را خواست و گفت، اعلی حضرت مجسمه خانواده سلطنتی را نپذیرفتند و خواسته اند آن را خراب کنید. محصص با همان لهجه‌ی شیرین رشتی می‌گوید:
«خانم شما سرباز دارید، تانک و اسلحه دارید، خودتان خرابش کنید. من چطور می‌توانم این مجسمه‌ی برنزی را ویران کنم.»
گویا به وساطت ملکه از تخریب این مجسمه جلوگیری به عمل آمد؛ اما بلافاصله بسته‌بندی و به یکی از انبارهای کاخ «نیاوران» انتقال می‌یابد.
مجسمه نی لبک‌زن
مجسمه چهارمتری مرد نی‌لبک‌زن یکی از مشهورترین آثار بهمن محصص است که در سال ۱۳۵۳ در محوطه تئاتر شهر تهران نصب شد. مرد نی‌لبک‌زن برگرفته از شخصیت اسطوره‌ای «فان» رومی یا «ساتیر» یونانی است. توجه به اسطوره‌ها و شمایل‌های بت‌وار انسانی- حیوانی از شاخصه های آثار بهمن محصص است که در مجسمه حاضر نیز تجلی یافته است. او با رجوع به این فیگور رقصان هنر کلاسیک، همان رویکرد هنرمندان مدرنیست همچون پیکاسو را در استفاده از اسطوره‌ها و هنرهای بومی برای خلق اثر مدرن و امروزی به کار می‌گیرد.محصص این اثر را به برادرش فریدون تقدیم کرده است.
پیکره عضلانی و پرپیچ‌وتاب مرد نی‌لبک‌زن، با ساق‌ها و ساعدهای نوک‌باریک، استمرار تنش دراماتیک از اسطوره تا واقعیت را یادآور می‌شود. فرم رهاشده در فضا، آزادانه در هم می‌پیچد و حرکتی رقص‌گونه را پدید می‌آورد. محصص در این اثر همچون بسیاری دیگر از مجسمه‌هایش می‌کوشد تندیس برنزی را طوری بسازد که بی‌وزن به نظر برسد. او با برهم زدن خاصیت نیروی جاذبه، پیکره را تنها روی یک پا متعادل کرده است.
این اثر نیز مانند بسیاری از مجسمه‌های محصص اقبال چندانی نیافت. در فروردین ۱۳۵۸ به دستور سرپرست موقت مجموعه‌ی تئاتر شهر، قسمت میانی مجسمه با گچ پوشانده و آن را همرنگ دیگر بخش‌ها ساختند. معضلی که در ظهر ۱۵ فروردین با برداشتن بخش گچی به ظاهر پایان یافت و اثر به‌صورت اول خود درآمد. اما دیری نپایید که نی‌لبک‌نواز کلا از جای خود به زیر کشیده شد. گویی در این حین دست‌های آن نیز قطع گردید. مجسمه‌ تا سال‌ها در انبار مجموعه‌ی تئاتر شهر نگه‌داری می‌شد؛ تا آن‌که در سال ۱۳۸۷ به گنجینه‌ی موزه هنرهای معاصر تهران انتقال یافت.
مجسمه‌ای برنزی از دو کشتی‌گیر
بهمن محصص در سال ۱۳۵۴ مجسمه‌ای برنزی از دو کشتی‌گیر را برای مجموعه‌ی «استادیوم المپیک تهران» (آزادی امروز) می‌سازد. این اثر به گونه‌ای ساخته شده بود تا بتوان در فضای منفی میان دو فیگور خورشید را نظاره کرد. محصص به بهانه جدال دو کشتی‌گیر، بار دیگر به مفاهیم مورد علاقه‌ی خود نظیر تقابل و تخاصم پرداخت. این مجسمه نیز سال‌های بعد از انقلاب و تا مدت‌ها در انبار نگهداری شد؛ و بعدها در جزیره‌ی کیش بدون پایه‌ی اصلی برروی سکویی روکش شده از سنگ نصب گردیده که تا به امروز نیز پابرجاست.
مجسمه انتزاعی
در سال ۱۹۷۱، تندیسی انتزاعی توسط محصص ساخته و بر روی استخر محوطه‌ی آرامگاه رضاشاه پهلوی واقع در شاه‌عبدالعظیم نصب شد. ویژگی‌ای اثر آن بود که جریانی دائمی از آب برروی آن حرکت داشته، فضای منفی مجسمه را همچون دریچه‌ای شفاف و شیشه‌ای ظاهر می‌نمود.
مجسمه بندباز
در سال ۱۳۵۷ به سفارش موزه‌ی هنرهای معاصر تهران، بهمن محصص به ساخت مجسمه‌ای با عنوان بندباز در ابعاد ۳۰۰×۳۵۰×۵۰۰ سانتی‌متر و از جنس برنز و فولاد ضدزنگ پرداخت. مجسمه‌ای که به مسئولین دولتی تحویل داده شد و از وضعیت آن تا مدت‌ها اطلاعی در دست نبود. این اثر در واقع نقطه‌ی پایانی بر دوره‌ای حدودا هشت ساله از کارنامه‌ی بهمن محصص است که در آن تعداد زیادی از بهترین مجسمه‌های خود را در ابعادی بزرگ طراحی کرده، موفق به ساخت برخی از آن‌ها گردید.
طراحی صحنه
محصص از پیشگامان طراحی صحنه تئاتر در ایران به شمار می‌آید؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد و در اجرا این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را در ذهن تداعی می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید هنری چهارم از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود، همچنین ترجمه‌ی متن و طراحی لباس را نیز خود عهده‌دار بود.
ترجمه
در آبان ۱۳۴۰ شماره‌ی سوم ‌ی اندیشه و هنر، داستان «دو تخت خواب دونفره» نوشته‌ی لوئیچی پیرآندللو به ترجمه‌ی او به چاپ رسید.
درسال 1343 کتاب پوست اثر کورتزیو مالاپارته، با ترجمه‌ی محصص در تیراژ دو هزار نسخه توسط انتشارات «نیل» روانه‌ی بازار می‌شود. به توصیه‌ی جلال آل‌احمد نام کتاب را به ترس جان برمی‌گرداند؛ تا معنای دقیقی از مندرجات آن ارائه دهد. شیوه‌ی نگارش او در این کتاب مختص خود اوست و تلاش بسیار دارد تا درعین‌حال، سبک نوشتار و لحن مالاپارته نیز رعایت شود. غرور و اعتمادبه‌نفس بالای او سبب می‌شود تا در پایان چنین بنویسد:
«تا آن‌جا که دیده‌ام رسم بر این است که در آخر باید پوزش خواست و من چنین کاری نمی‌کنم؛ چرا که در مقابل مزدی که گرفته‌ام کوششم –در ترجمه‌ی این کتاب- از سر خیلی‌ها زیادتر است.»
ستایش دیگران
آیدین آغداشلو، نقاش ایرانی درباره محصّص می‌گوید: «به گمانِ من او یکی از پنج هنرمند بزرگ هنر معاصر ماست.» شهروز نظری در مقدمهٔ بزرگداشت بهمن محصص در شمارهٔ ۱۲۶ دوهفته‌نامه تندیس می‌نویسد: «چهره پروتاگونیست او به عنوان روشنفکر به مثابه الگویی برای تیپ هنرمند نخبه مورد تقلید بسیار قرار گرفت.» رویین پاکباز دربارهٔ ویژگی آثار محصص می‌نویسد: او با تعمق در سنت پیکره‌سازی مدرن و در عین پیروی از هنرمندان بزرگ دورهٔ مدرن همچون به گفتهٔ خود محصص بروگل و گویا، به سبک بدیع و متمایز خود دست یافته‌است و از همین روی او هنرمندی تک‌رو و متکی به خود است.
فعالیت‌های سیاسی
محصص در دوره نهضت ملی شدن نفت ابتدا عضو حزب زحمت‌کشان ملت ایران و سپس با جدایی ملکی از مظفر بقایی از اعضای حزب نیروی سوم به رهبری خلیل ملکی و طرفداران دکتر مصدق می شود. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ از نیروی سوم جدا شده و به حزب سوسیالیست به رهبری محمدعلی خنجی، مسعود حجازی می‌پیوندد.
او نمایشگاهی از آثارش را در آبان ۱۳۳۱ در «کلوپ حزب زحمت‌کشان ملت ایران» برگزار می‌کند که در آن نمایشگاه اعضای برجسته حزب زحمتکشان و نیروی سوم حاضر می‌شوند. مطابق با آن‌چه در آثار او مشاهده می‌کنیم، هیچ‌گاه توده‌ای نبود و اگر هم از توده‌ای بودن ارثی برده بود، نگاه تلخ و گزنده و یأسی بود که در کنار آرمانگرایی‌ها و زیاده‌خواهی‌هایش تا پایان عمر با خود به این سود و آن سو می‌کشید.
نمایشگاه ها
بهمن محصص نخستین حضور خود در بی‌ینال ونیز را در سال ۱۳۳۵ با اثری به نام کمپوزیسیون در بیست‌وهشتمین دوره‌ی آن اجرا می‌گردد. در حوالی همین سال در رشت در نمایشگاهی از آثار حبیب محمدی و شاگرادنش شرکت کرد.
در ۶ فروردین ۱۳۳۷ در تالار «ملاقات رم» نمایشگاهی از آثارش برگزار می‌کند که توسط «موسی نوری اسفندیاری»، سفیر کبیر ایران در رم، افتتاح می‌گردد. با وجود تلاش برای دست‌یابی به زبانی جهانی و نیز کیفیت قابل‌قبول آثارش، او نیز محکوم به ریشه داشتن در جغرافیای زادگاهش است. چنان‌که در تاریخ (۳۱/۱/۱۳۳۷) در نامه‌ای به سهراب سپهری در خصوص این نمایشگاه می‌نویسد:
«در ماه مارس و آوریل، برای مدت پانزده روز نمایش از کارهایم ترتیب داد. هیچ‌کاری نفروختم. کلکسیونیست‌ها گفتند که خارجی استو معلوم نیست که کارش را در رم دنبال خواهند کرد یا نه. هرجا باشیم چوب آن خراب‌شده را بخوریم! وضعیت دنیا خنده‌آور است! از نظر انتقاد و روزنامه، موفقیت من جالب‌توجه بود، خیلی چیز نوشتند، رادیو نیز صحبت کرد. از نظر خودم به هیچ نمی‌ارزد، ولی از نظر موقعیت اجتماعی قابل‌ملاحظه است».
۱۳۳۹ شرکت در دومین دوره‌ی بی‌ینال تهران، کاخ ابیض.
۱۳۴۲ شرکت در سومین دوره‌ی بی‌ینال پاریس، فرانسه.
۱۳۴۲ شرکت در هفتمین دوره‌ی بی‌ینال سائوپائولو، برزیل.
از ۲۹ اردیبهشت تا ۴ خرداد ۱۳۴۲ در «نمایشگاه نقاشان ایرانی تحصیل‌رده در ایتالیا» با چند تابلوی ابستره با عناوینی انتزاعی‌تر هم‌چون انعکاس تراژدی و یادگار حضور می‌یابد.
از روز دوشنبه ۱۰ تا ۲۶ اسفند ۱۳۴۳ از ساعت ۵ تا ۸ در تالار ایران با شانزده تابلو نمایشگاهی انفرادی از نقاشی‌هایش برگزار می‌کند و فصلی جدید در کارنامه‌ی کاری وی آغاز می‌گردد. محصص شرط برگزاری این نمایشگاه کراواتی‌بودن تمام بازدیدکنندگان مرد و پوشیدن کت برای آنان در روز افتتاحیه و نیز پذیرایی خاص و دلخواه وی قرار داد؛ امری غیرمرسوم در آن زمان به‌ویژه در تالار ایران که در مجاورت دانشگاه تهران قرار داشت.
۱۳۴۵ نمایشگاه انفرادی، «کتاب آفرینش»، گالری سیحون، تهران.
۱۳۴۷ نمایشگاه گروهی، «نمایشگاه نقاشی نوگرای ایرانی»، مرکز مطالعات ایرانیان دانشگاه کلمبیا، نیویورک.
۱۳۴۷ نمایشگاه انفرادی، «نقاشی‌های بهمن محصص»، گالری سیحون. نمایشگاهی که در ابتدا مصمم به نمایش چند طرح در آن بود، در نهایت به نمایش حدود ۲۰ تا ۲۵ اثر از نقاشی‌های محصص اختصاص یافت. بسیاری از آثار این نمایشگاه یادآور فضای داستان پوست، نوشته‌ی مالاپارته، به ترجمه‌ی خود او بودند.
در ۱۳ خرداد ۱۳۴۸ در نمایشگاهی گروهی، گالری سیحون آثاری از بهمن محصص، سهراب سپهری، پرویز تناولی، لیلی متین‌دفتری، فرامرز پیلارام، مسعود عربشاهی، محمد احصائی، صادق تبریزی، آلن بایاش و غلامحسین نامی را به نمایش گذاشت.
در مهر ۱۳۴۸ بار دیگر گالری سیحون نمایشگاهی از ۱۴ نقاش معاصر ایرانی از جمله محصص گذاشت.
۲۱ مرداد ۱۳۵۱ نمایشگاهی گروهی از چهارده هنرمند معاصر از جمله بهمن محصص در گالری «سیحون» واقع در خیابان وزرا برگزار گردید.
در ادامه‌ی فعالیت‌های فرهنگی حکومت پهلوی در خارج از مرزهای کشور و در راستای معرفی هرچه بیشتر هنر ایران به جهانیان، در سال ۱۳۵۲، فرح دیبا به همراه کلود پمپیدو نمایشگاه تالار «پاییز» را در دو بخش ایرانی و خارجی در «گران پاله» پاریس افتتاح نمود. بخش ایرانی طیف متفاوتی از آثار از حمله دوره قاجار، هنر عامیانه و هنر معاصر داشت. بهمن محصص نیز به عنوان یکی از نقاشان نوگرای ایرانی در این نمایشگاه حضور داشت.
۱۳۵۸ نمایشگاه انفرادی، گالری فُنتانِلا بُرجِس، رم.
۱۳۸۵ نمایشگاه انفرادی، «آثار بهمن محصص»، موزه‌ی جهان نما.
۱۳۸۹ درگذشت در رم، ایتالیا.
۱۳۹۷ نمایشگاه گروهی، «فروش آزاد»، گالری طراحان آزاد.
۱۳۹۹ نمایشگاه گروهی «کلکسیونر شش» گالری آرتیبیشن.
۱۴۰۰ نمایشگاه گروهی، «آخر هفته معقول»، گالری هما.
حراج
اولین حضور بهمن محصص در حراج‌ها به سال 1386 در حراج کریستیز بازمی‌گردد. آثار او تا مهرماه 1400، 82 مرتبه در حراج‌های داخلی و خارجی حضور مستمر داشته و 86 درصد از آثارش در حراج‌های بین‌المللی به فروش رسیده است. گرانترین اثر او (مینوتور در ساحل دریا) تا سال 2021 در حراج ساتیز با مبلغ یک میلیون و 405 هزار دلار در فروردین سال 1400 چکش خورده است و میانگین قیمت فروش آثار او صد و چهل هزار دلار میباشد.
چشمی که می‌شنود
در سال ۱۳۴۶، احمد فاروقی با همکاری بیژن صفاری مستندی در خصوص بهمن محصص به تهیه‌کنندگی تلویزیون ملی ایران و با عنوان چشمی که می‌شنود (هنر امروزی ایران) ساخت. فیلمی کوتاه از یک شب زندگی هنرمند میان ساعات ۹ شب تا ۳ صبح که در آن نقاش از خود و عقایدش صحبت کرده، به کافه می‌رود. و در انتهای شب به نقاشی می پردازد. محصص در این فیلم خود را پرسوناژی تاریخی برای این آب و خاک عنوان می‌کند. درون‌مایه‌ی آثارش را محکومیت وجود دانسته که از طریق نقص فیزیکی و وقاحت برهنگی به نمایش درمی‌آیند.
برگزاری نمایشگاه و تبدیل خانۀ محصص به موزه
بهمن محصص بیش از ۵۰ تابلو از محمدحبیب محمدی استاد خود را برای نمایش در موزۀ رشت از طریق فرامرز طالبی و عنایت سمیعی به این موزه اهدا کرده‌بود. این آثار که پس از ۲۵ سال دچار صدماتی شده‌بودند، پس از مرمت سرانجام از ۲۸ اسفند ۱۴۰۰ به مدت یک ماه در این موزه در معرض تماشا قرار گرفتند. در افتتاحیۀ نمایشگاه سه تابلوی قدیمی محصص که به دورۀ شاگردی او نزد حبیب محمدی مربوط است از نمایشگاه برداشته‌شد و این سه تابلو تنها از روز دوم اجازۀ نمایش یافتند. در ایام برگزاری این نمایشگاه و در روز ۲۳ فروردین ۱۴۰۱ مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی گیلان از خریداری خانۀ بهمن محصص در لاهیجان و تبدیل آن به موزه هنرهای معاصر گیلان خبر داد و گفت ۶۰ اثر نقاشی مربوط به حبیب محمدی و بهمن محصص به این خانه منتقل خواهد شد. به دنبال این مسئله، یک روحانی به نام مرتضی عبداللهی با انتشار پستی در اینستاگرام با تبدیل خانۀ بهمن محصص به موزه مخالفت کرد و ضمن محکوم کردن مدیران دولتی از دستگاه قضایی خواست به مسئله ورود کند. به دنبال انتشار این پُست اینستاگرامی مراسم اختتامیۀ نمایشگاه که قرار بود در روز چهارشنبه ۲۸ فروردین با سخنرانی چند تن از پژوهشگران و هنرمندان گیلان برگزار شود لغو شد. سپس گفته‌شد که «مدیر تحقیقات انقلاب اسلامی گیلان» با تبدیل خانۀ بهمن محصص به موزه مخالفت کرده‌است. به دنبال این وقایع، جمعی از هنرمندان، فرهنگ‌دوستان و کُنشگران فرهنگی گیلان با انتشار بیانیه‌ای ضمن اعلام حمایت خود از برگزاری نمایشگاه و نیز تبدیل خانۀ بهمن محصص به موزه، نسبت به مخالفت با این اقدامات اعتراض کردند و خواهان شنیده شدن صداهای متکثر و احترام به دیدگاه‌های متفاوت شدند.
ایشترسهاوزن
خواهرخوانده
شهر تسیرنبرگ خواهرخواندهٔ ایشترسهاوزن هست.
لیگ اروپا
لیگ اروپا (که قبلاً با نام جام یوفا شناخته می‌شد) نام رقابت‌های فوتبالی است که بین تیم‌های برگزیدهٔ اروپایی برگزار می‌شود.این مسابقات که بعد از لیگ قهرمانان اروپا دومین رقابت فوتبالی معتبر در سطح قارهٔ اروپا است، هر سال تحت نظر اتحادیهٔ فوتبال اروپا (یوفا) برگزار می‌شود. انتخاب تیم‌ها برای این مسابقات، بر اساس عملکرد آن‌ها در رقابت‌های داخلی کشور خود، شامل لیگ و جام حذفی، صورت می‌گیرد.
این مسابقات که سابقاً با نام جام یوفا برگزار می‌شد تا قبل از سال۲۰۰۰ با نام جام باشگاه‌های اروپا هم سطح با لیگ قهرمانان اروپا بود و چهار تیم اول هر لیگ در هر دو جام حضور داشتند که بعد فیفا تغییراتی در ان ایجاد کرد و از آن به نام جام یوفا یاد می‌شد و لیگ قهرمانان اروپا به تنهایی معتبرترین جام در سطح باشگاه‌های اروپا شد. به دلیل تغییراتی که در شکل و ساختار آن به وجود آمد، از ژوئن ۲۰۰۹ به بعد و برای فصل ۱۰–۲۰۰۹ با نام جدید لیگ اروپا برگزار می‌شود. برای بررسی رکوردها و نتایج، لیگ اروپا و جام یوفا هر دو مسابقات یکسانی در نظر گرفته می‌شوند و لیگ اروپا در واقع همان جام یوفا است که با نام و علامتی جدید برگزار می‌شود.
این رقابت‌ها از سال ۱۹۷۱ و به عنوان جایگزین جام اینتر-سیتیز فیرز کاپ آغاز شد، اما در رکوردها و نتایج، رقابت‌های اینتر-سیتیز فیرز کاپ به عنوان جام یوفای سابق لحاظ نمی‌شود. در سال ۱۹۹۹، جام برندگان باشگاه‌های اروپا منسوخ و با جام یوفا ادغام شد. در رقابت‌های فصل ۰۵–۲۰۰۴، یک گروه دیگر به مرحلهٔ پیش از دور حذفی افزوده شد. در تغییراتی که در سال ۲۰۰۹ در این رقابت‌ها به وجود آمد، جام اینترتوتو در این رقابت‌ها ادغام شد و با افزودن یک گروه دیگر در مرحلهٔ مقدماتی و ایجاد تغییراتی در نحوهٔ راهیابی تیم‌ها به این مسابقات، رقابت‌ها شکل گسترده‌تری به خود گرفت.
جوایز نقدی
همانند لیگ قهرمانان اروپا جایزه نقدی پس از هر دور با معیار حضور و نتیجه کسب شده از منبع درامدهای حق پخش تلویزیونی به تیم‌ها اعطا می‌شود. توجه کنید که در لیگ اروپا بر خلاف لیگ قهرمانان پیروزی در مرحلهٔ پلی آف جایزهٔ نقدی ندارد و برندگان این مرحله فقط جایزهٔ حضور در مرحلهٔ گروهی را دریافت می‌کنند.
تانیا ساویچوا
تانیا ساویچوا (۱۹۳۰–۱۹۴۴) کودک روسی خاطره‌نگاری بود که هنگام محاصره لنینگراد در جنگ جهانی دوم جان سپرد. دفترچه خاطرات به جای مانده از او کوتاه، اما بسیار تکان‌دهنده‌است.
متولد ۲۵ ژانویه ۱۹۳۰، کوچک‌ترین فرزند خانوادهٔ نانوایی به نام نیکولای رودیونویچ ساویچف و خیاطی به نام ماریا ایگناتیونا ساویچوا بود. پدرش هنگامی که تانیا تنها شش سال داشت درگذشت، و ماریا ساویچوا را با پنج فرزند تنها گذاشت- سه دختر، تانیا، ژنیا و نینا و دو پسر، میخائیل و لکا. خانواده تصمیم گرفتند تابستان ۱۹۴۱ را در ییلاقات بگذرانند، ولی تهاجم آلمان به اتحاد شوروی در ۲۲ ژوئن نقشه آنان را نقش بر آب کرد. تمام آن‌ها، به جز میخائیل، که پیش از این رفته بود، تصمیم گرفتند که در لنینگراد بمانند. همگی کار می‌کردند تا از ارتش حمایت کنند. ماریا ایگناتیونا یونیفرم می‌دوخت، لکا به عنوان رنده‌کش در اداره نیروی دریایی، ژنیا در کارخانه تسلیحات و نینا در ساخت حصارهای شهر کار می‌کردند. دایی واسیا و دایی لشا در دفاع ضدهوایی خدمت می‌کردند. تانیا، که آن هنگام تنها یازده سال سن داشت، سنگر می‌ساخت و بمب‌های آتش‌زا را خاموش می‌کرد. روزی نینا سر کار رفت و هرگز بازنگشت. او به دریاچه لادوگا فرستاده شد و سپس به صورت فوری نقل مکان داده شد. خانواده از این موضوع اطلاع نداشتند و گمان بردند که او مرده‌است. پس از چند روز به یاد نینا، ماریا ایگناتیونا دفترچه کوچک نینا را به تانیا داد که بعدتر به دفترچهٔ خاطرات تانیا تبدیل شد. تانیا زمان‌ای دفترچهٔ خاطرات‌ای واقعی داشت، دفترچه‌ای کلفت که تمام اتفاقات مهم زندگی‌اش را در آن می‌نوشت. او آن را زمان‌ای که چیزی برای گرم کردن بخاری باقی نمانده بود سوزاند، ولی دفترچهٔ خواهرش را نگاه داشت.
اولین نوشتهٔ این دفترچه به ۲۸ دسامبر بازمی‌گردد. هر روز ژنیا هنگام‌ای که هنوز هوا تاریک بود بلند می‌شد. هفت کیلومتر را تا کارخانه پیاده می‌رفت، و آن جا هر روز دو شیفت کار می‌کرد تا پوشش مین درست کند. پس از کار، خوناش را تقدیم می‌کرد. بدن رنجور او نتوانست طاقت بیاورد. در کارخانه‌ای که کار می‌کرد مرد. سپس مادربزرگ اودکیا گریگریونا مرد. بعد برادر تانیا، لکا. سپس، یکی پس از دیگری، دایی واسیا و دایی لشا مردند. مادرش آخرین نفر بود. آن هنگام احتمالاً تانیا صفحات را مرور می‌کرد و آخرین یادداشت را می‌نوشته‌است.
در اوت ۱۹۴۲، صد و چهل کودک از لنین‌گراد نجات داده شدند و به دهکدهٔ کراسنی بر برده شدند. همهٔ آن‌ها نجات یافتند… جز تانیا. آناستازیا کارپووا، معلم‌ای در یتیم‌خانهی کراسنی بر، به میخائیل، برادر تانیا -که خوش‌شانس بود و در ۱۹۴۱ خارج از لنین‌گراد به سر برد- نوشت: «تانیا هنوز زنده‌است، ولی سالم به نظر نمی‌رسد. دکتری که به تازگی معاینه‌اش کرده، گفت او بسیار بیمار است. به استراحت نیاز دارد، به مراقبت‌های ویژه، تغذیه، آب و هوای به‌تر، و مهم‌تر از همه مراقبت مادرانه». در می۱۹۴۴ تانیا به بیمارستان شاتکووسکی فرستاده شد، جایی که یک ماه بعد، اول ژوئیه ۱۹۴۴ در گذشت.
بالکاشین
بالکاشین (Балкашин) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است. بالکاشین ۴۴۶۶ نفر جمعیت دارد.
تانیا ساویچوا
نینا ساویچوا و میخائیل ساویچو پس از جنگ به لنین‌گراد بازگشتند. دفترچه خاطرات تانیا هم‌اکنون در موزه تاریخ لنین‌گراد نمایش داده می‌شود. یک نسخه از آن هم در گورستان یادبود پیسکاروسکی نگاه‌داری می‌گردد.
نوشته‌های دفتر خاطرات
ژنیا ساعت دوازده و نیم شب، ۲۸ دسامبر ۱۹۴۱ مرد.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
فرانسهم
فرانسهم (به انگلیسی: Fransham) یک محله مدنی و روستا در بریتانیا است که در Breckland District واقع شده‌است. فرانسهم ۱۲٫۱۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲۶ نفر جمعیت دارد.
اویکوویتسه
اویکوویتسه (به لاتین: Ujkovice) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان ملادا بولسلاو واقع شده‌است.
کایل ژان-باپتیست
کایل ژان-باپتیست (Kyle Jean-Baptiste; December 3, 1993 – ۱۹۹۳:۱۲:۳, ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. «کایل ژان - باتیست» اولین بازیگر آمریکایی- آفریقایی و جوان‌ترین فردی بود که نقش ژان وال‌ژان را در موزیکال بینوایان در تئاتر برادوی نیویورک ایفا کرد.
این هنرپیشه تئاتر اولین‌بار در ۲۳ ژوئیه برای بازی در «بینوایان» روی صحنه رفت و در مصاحبه‌ای که انجام داده بود، ایفای این نقش را از رؤیاهای کودکی خود خوانده بود.
کایل ژان-باپتیست در سن ۲۱ سالگی در پی سقوط از راه‌پله فرار از آتش در ساختمانی در بوکلین جان باخت. در بیانیه‌ای که تئاتر «امپریال» پس از این رخداد منتشر کرده، از کایل به‌عنوان «استعدادی جوان و درخشان» یاد شده و او به‌عنوان فردی معرفی شده که «با اجرای فوق‌العاده‌اش حضوری جادویی و تاریخی را در صحنه «برادوی» از خود برجای گذاشت»
تنگه علیا
جمعیت
این روستا در دهستان بینالود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۷ نفر (۲۴خانوار) بوده‌است.
خط جزیره (ام‌تی‌آر)
خط جزیره (به لاتین: Island line) یکی از خطوط مترو ام‌تی‌آر در هنگ کنگ است.
این خط که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شده دارای ۱۲ ایستگاه و ۱۶٫۳ کیلومتر طول است.
جیسون استولتنبرگ
جیسون استولتنبرگ (Jason Stoltenberg؛ زاده April 4, 1970) یک تنیس‌باز اهل استرالیا است.
آنخلا پوماریگا
آنخلا پوماریگا (Ángela Pumariega؛ زادهٔ November 12, 1984) قایقران قایق بادبانی اهل اسپانیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
ویلیام دان
ویلیام دان (William Donne; April 2, 1876 – March 24, 1934) بازیکن کریکت اهل بریتانیا بود.
برندگان کوچک
در کنار ساخت فیلم و چندین بازی، سه مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این مانگا توسط زیبک از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ منتشر شد که هر فصل ۵۱ قسمت را شامل می‌شود. این مجموعه همچنین کالاهای مختلفی از جمله سی‌دی، کارت‌های بازی، برچسب و حتی ماشین‌های دایکستی تولید کرد. در سال ۲۰۱۴، یک دنباله به نام بازگشت «مسابقه‌دهندگان» ۲۰ سال پس از انتشار سری اصلی، در کامیک کوروکورو شوگاکوکان شروع به انتشار کرد و تا نوامبر ۲۰۲۱ ادامه یافت.
عسل‌خوار گوش‌آتشی
عسل‌خوار گوش‌آتشی نام یک گونه از تیره عسل‌خوار است.
برندگان کوچک
مجموعه تلویزیونی این مانگا در ایران با نام «برندگان کوچک» شناخته و پخش شد.
عبداللطیف عباسی گجراتی
عبداللطیف بن عبدالله عباسی گُجَراتی، از ارباب انشاءِ دربار شاهجهان، در اواخر قرن دهم هجری در احمدآباد گجرات متولّد شده و سال‌های ابتداییِ عمرش را در آنجا سپری کرده‌است.
در جوانی از محضر محمد صوفی مازندرانی بهره برده و با او در استکباب و مقابلهٔ تذکرهٔ بتخانه همکاری داشته‌است. در ابتدا در خدمت لشکرخان مشهدی بوده و او را در مأموریت‌ها و سفرها همراهی می‌کرده‌است. در همین سفرهای بین سال‌های ۱۰۲۴ تا ۱۰۳۲ ق. نسخه‌های متعددی از مثنوی دیده و مقابله کرده که بعدها اساس کار مثنوی‌پژوهیِ او شده‌است. در اثنایِ این سفرها، در سالِ ۱۰۲۱ ق. لشکرخان او را برای انجام محاسبات دیوانی در بنگال می‌گمارد و عبداللّطیف بتخانهٔ صوفی را تکمیل می‌کند: هم بر آن مقدّمه‌ای می‌نویسد و هم «مجمل احوال شعرا» یِ آن کتاب را، در شرحِ حال شاعرانی که ذکرشان آمده فراهم می‌کند. در سال ۱۰۴۲ ق. خدمت دیوانی تن –معادل وزیر مواجب امروزی- به او تفویض شده و در سال ۱۰۴۶ از طرف شاهجهان منصب نهصد پیاده و دوصد سوار یافته‌است. همچنین در سال ۱۰۴۷ شاهجهان، او را به لقب عقیدت خان مخاطب می‌کند. تاریخ درگذشت عبداللّطیف در هیچ‌کدام از کتبِ تاریخیِ روزگارش به روشنی بیان نشده و همین سبب شده تا نتوان زمانی را با قطعیّت مشخّص کرد. در تمامِ منابعی که بعد از روزگارش دربارهٔ او چیزی نوشته-اند تاریخ مرگ او ۱۰۴۸ یا ۱۰۴۹ آمده‌است اما با نگاهی دقیقتر به اسناد روزگارش، مرگ عبداللّطیف باید بعد از ۱۰۵۹ بوده باشد.
گروه پارلمانی پان‌ایرانیست
گروه پارلمانی پان‌ایرانیست یک انجمن حزبی از حزب پان ایرانیست در مجلس شورای ملی بود.
عبداللطیف عباسی گجراتی
عبداللّطیف علاوه بر شغل دیوانی، سال‌ها بر مثنوی معنوی و حدیقهٔ سنائی تحقیق کرده و ماحصلِ این تحقیقات آثاری است چون:
گروه پارلمانی پان‌ایرانیست
تاریخچه
این گروه با جدایی از حزب رستاخیز در ۲۹ خرداد ۱۳۵۷ با چهار عضو رسماً احیا شد.
الن میمون
الن میمون (Alain Mimoun; – 1921:1:1, June 27, 2013) دونده اهل فرانسه بود. از افتخاراتی وی می‌توان به کسب مدال طلا دو ماراتن در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ اشاره کرد.
پرادییا د ابرو
پرادییا د ابرو (به اسپانیایی: Pradilla de Ebro) یک دهستان در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است. پرادییا د ابرو ۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳۸ نفر جمعیت دارد.
شیگئو کائوکو
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
صابر بن فرج
صابر بن فرج (Saber Ben Frej؛ زادهٔ July 3, 1979) بازیکن فوتبال اهل تونس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره ساحلی و باشگاه فوتبال لو مان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
ایدن (زاکسونی)-آنهالت
ایدن (زاکسونی)-آنهالت یک شهر در آلمان است که در Stendal واقع شده‌است. ایدن ۱٬۰۶۰ نفر جمعیت دارد.
آنتونیو دا کورجو
تاریخ تولد وی دقیقاً مشخص نیست اما به صورت تقریبی حدود سال ۱۴۸۹ در شهرک کورجو در نزدیکی رجو نل امیلیا به دنیا آمده‌است. پدر وی تاجر بود.
آنتونینو برناردینی
آنتونینو برناردینی (Antonino Bernardini؛ زادهٔ June 21, 1974) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پروجا، باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال سالرنیتانا، باشگاه فوتبال آ.اس. رم، باشگاه فوتبال آتالانتا، و باشگاه فوتبال ویچنزا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
نداپلاتین
نداپلاتین (INN، با نام تجاری Aqupla به بازار عرضه می‌شود) یک داروی آنتی نئوپلاستیک مبتنی بر پلاتین است که برای شیمی‌درمانی سرطان استفاده می‌شود. این کمپلکس از دو لیگاند آمین و یک لیگاند دی‌آنیون مشتق شده از گلیکولیک اسید تشکیل شده‌است.
داروهای مبتنی بر پلاتین، مانند سیس‌پلاتین و کربوپلاتین، به طور گسترده‌ای به عنوان عوامل آنتی نئوپلاستیک استفاده می‌شوند. با توجه به مسائل مربوط به سمیت این ترکیبات و تعداد سلول‌های سرطانی مقاوم در برابر سیس‌پلاتین، سایر مشتقات پلاتین تولید شده‌اند. نداپلاتین یکی از نمونه‌های این داروهای جدید است.
الی صعب
الی ساب (صعب) طراح لباس لبنانی و بنیانگذار برندِ Elie Saab است. شهرت اِلی صعب در طراحی لباس‌های شب زنانه با دوخت سفارشی و اوت کوتور است، ولی پوشاک آماده، عطر، کیف، کفش و زیورآلات نیز از تولیدات برندِ وی هستند. تولیدات الی صعب در بیروت ساخته شده و با هواپیما صادر می شود.
زندگی و فعالیت حرفه‌ای
اِلی ساب (صعب) در چهارم ژوئیهٔ ۱۹۶۴ در بیروت متولد شد. وی که خودآموختهٔ طراحی لباس است، فعالیتش در این زمینه را از سن ۹ سالگی با طراحی لباس برای خواهرانش و سپس فروش خلاقیت‌های دست‌دوزش به زنان محله‌شان آغاز کرد.
وی در سال ۱۹۸۱ برای تحصیل در رشتهٔ طراحی لباس به پاریس رفت، ولی شوق فراوانش در آغاز به کارِ طراحی و دوخت لباس موجب شد که به بیروت بازگردد و در سال ۱۹۸۲ خیاط خانهٔ خود را به راه بیندازد. آتلیهٔ وی از همان ابتدا به تولید لباس‌های شب و پیراهن‌های عروسی پرداخت و لباس‌هایش تلفیقی از مُدهای شرقی و غربی بودند. در دههٔ ۸۰ کلکسیون لباس‌های طراحی شده توسط وی مشتری‌های خاصی، از جمله شاهزادگان را به خود جذب کردند و نام اِلی ساب (صعب) کم‌کم به شهرت رسید.
از ویژگی‌های بارز لباس‌های طراحی شده توسط وی می‌توان به استفاده از پارچه‌های گران قیمت، مروارید، کریستال، نخ و نوارهای ابریشمی، و قلاب‌دوزی با جزئیات فراوان اشاره کرد که مجموع این عناصر نام او را به عنوان طراحی چیره‌دست مطرح می‌سازد.
شهرت اِلی ساب (صعب) در اوایل سال ۲۰۰۲ به اوج خود رسید، زمانی که هلی بری در پیراهن سرخ طراحی شده توسط وی در مراسم اسکار شرکت کرده و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت نمود. این اولین بار بود که یک زن سیاهپوست برندهٔ این جایزه می‌شد و اِلی ساب (صعب) نیز اولین طراح لباس لبنانی بود که لباس یک برندهٔ اسکار را طراحی می‌کرد.
از دیگر ستارگانی که لباس‌های دوخت سفارشی اِلی ساب (صعب) را بر تن کرده‌اند می‌توان به این افراد اشاره کرد: آنجلینا جولی، اما واتسون، ساندرا بولاک، آیشواریا رای، آنگون، بیانسه، کیتی پری، کاترین زتا جونز، مریل استریپ، ماریون کوتیار، میلا کونیس، کریستینا آگیلرا، گوئینت پالترو، کرینا کاپور، سلما هایک، شارلیز ترون، تیلور سوئیفت و جین فوندا.
دفتر اصلی اِلی ساب (صعب) در بیروت واقع شده و این خانهٔ مُد شعبه‌هایی در نیویورک، پاریس، لندن و دبی نیز دارد. پوشاک آمادهٔ این برند ساخت لبنان هستند و اِلی ساب (صعب) دارای ۶۰ بوتیک در سراسر دنیاست.
ایستگاه متروی فولام برادوی
ایستگاه متروی فولام برادوی (Fulham Broadway tube station) یکی از ایستگاه‌های خط ناحیه متروی لندن است.
این ایستگاه که در منطقه همرسمیت و فولام لندن قرار دارد در سال ۱۸۸۰ میلادی تأسیس شده است.
شورتندی
شورتندی (Шортанды) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است. شورتندی ۶۰۶۰ نفر جمعیت دارد.
سنجدک (کوهسرخ)
سنجدک (کوهسرخ)، روستایی از توابع شهرستان کوهسرخ بخش بررود در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تکاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۵ نفر (۱۰۰خانوار) بوده‌است.
رباط دنده‌ای‌ترقوه‌ای
در بخش زیرین به بخش فوقانی و میانی غضروف دنده اول متصل می‌شود، از یک زاویه به صورت خلفی و جانبی بالا می‌رود و در بالا به غده غشایی بر روی بخش زیرین ترقوه متصل می‌شود.
این رباط از روبه‌رو با تاندون مبدأ ماهیچه زیرترقوه و در پشت با سیاهرگ زیرترقوه‌ای در ارتباط است.
یوکیو کامیمورا
یوکیو کامیمورا (Yukio Kamimura؛ زادهٔ August 30, 1947) بازیکن هاکی روی چمن اهل ژاپن بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
چوب‌خزک‌ها
چوب‌خزک‌ها نام یک سرده از تیره مرغان تنورساز است.
ایدنهایم
ایدنهایم یک شهر در آلمان است که در بیتبورگ-پروم واقع شده‌است.
ALG13
ALG13 که با نام‌های هومولوگ شمارهٔ ۱۳ گلیکولیزاسیون مرتبط با آسپاراژین (Asparagine-linked glycosylation 13 homolog) و اوریدین دی‌فسفات-اِن-استیل‌گلوکوزامین ترانسفراز زیرواحد هومولوگ اِی‌ال‌جی۱۳ (UDP-N-acetylglucosamine transferase subunit ALG13 homolog) هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در انسات توسط ژن «ALG13» کُد می‌شود.
این آنزیم واکنشِ شیمیایی افزودنِ دومین قند را به «پیش‌ساز اولیگوساکاریدی» در شبکه آندوپلاسمی و در جریان فرایند گلیکولیزاسیون مرتبط با نیتروژن کاتالیز می‌کند.
تور کاش اینجا بودی
لیست آهنگ‌ها
گاهی اوقات:
اعضای گروه
همراه با:
کاستخون د لاس آرماس
کاستخون د لاس آرماس (به اسپانیایی: Castejón de las Armas) یک دهستان در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است. کاستخون د لاس آرماس ۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹۹ نفر جمعیت دارد.
جمعیت‌شناسی جهان
جمعیت‌شناسی جهان (Demographics of the world) زمین تا سال ۲۰۲۳ بیش از ۸ میلیارد جمعیت دارد، با تراکم جمعیت ۵۰ نفر در هر کیلومتر مربع (۱۳۰ در هر مایل مربع)، به استثنای جنوبگان. نزدیک به ۶۰ درصد از جمعیت جهان در آسیا زندگی می‌کنند که تقریباً ۲٫۸ میلیارد نفر در کشورهای چین و هند در مجموع زندگی می‌کنند. درصد سهم هند، چین و بقیه جنوب آسیا از جمعیت جهان در چند هزار سال گذشته از تاریخ ثبت شده در سطوح مشابه باقی مانده‌است. نرخ سواد جهان در ۴۰ سال گذشته به طرز چشمگیری افزایش یافته‌است، از ۶۶٫۷٪ در سال ۱۹۷۹ به ۸۶٫۳٪ امروز. سطوح پایین‌تر سواد بیشتر به فقر نسبت داده می‌شود. نرخ‌های باسوادی پایین‌تر بیشتر در آسیای جنوبی و آفریقای جنوب صحرا مشاهده می‌شود. بزرگ‌ترین گروه ملیت جهان چینی‌ها است و ماندارین از نظر گویشوران بومی بیشترین صحبت را در جهان دارد.
دستمال یزدی
دستمال یزدی قطعه پارچه‌ای است به ابعاد تقریبی ۱۲۰ در ۱۴۰ سانتیمتر که نوع اصیل آن از نخ‌های الوان از جنس ابریشم بافته می‌شود. در دستمال یزدی اصیل، الیاف ابریشم طبیعی به صورت سنتی با رنگ‌های طبیعی رنگ آمیزی شده و سپس بافته می‌شوند. دستمال یزدی از صنایع دستی شهر یزد محسوب می‌شود. امروزه دستمال‌هایی از جنس ابریشم مصنوعی نیز با نام دستمال یزدی به بازار عرضه می‌شوند.
کاربرد
بخشی از معروفیت دستمال یزدی، به استعمال آن توسط جاهلان بازمی‌گردد. در گذشته جاهلان با حرکت دادن مخصوص آن، صدایی از دستمال خارج می‌کرده‌اند که گاه موجب متواری شدن اهالی می‌شده‌است. کاربرد دستمال یزدی، در گذشته بیش از روسری عشایر و دستمال جیبی بود. لباس‌های زنانه مرغوب یزدی، با این دستمال که زمانی پارچه بود، دوخته می‌شد. معروف‌ترین دستمال یزدی، عشایری، ابریشمی، مرسریزه، است
علاوه بر این، دستمال یزدی دارای کاربردهای دیگری نیز بوده‌است. گاه از دستمال یزدی به عنوان وسیله بسته‌بندی و جابجایی خرید روزانه و وسایل حمام استفاده می‌شده‌است. گاه برای عرقچینی، گاه به عنوان سفره و گاه به عنوان روسری و حتی لباس زنان؛ بنابراین علاوه بر جاهلان، مردم عادی نیز از دستمال یزدی استفاده روزانه می‌نمودند. امروزه نیز از این دستمال برای شستشوی خودرو استفاده می‌شود.
سایر معانی
امروزه از واژه دستمال یزدی معنی مجازی با مفهوم چاپلوسی و تعریف و تمجید و مدح گفتن با چشمداشت نیز برداشت می‌شود.
ربایش و قتل سه نوجوان اسرائیلی
ربایش و قتل سه نوجوان اسرائیلی عنوان اقدامی تروریستی در کرانه باختری رود اردن می‌باشد که در خلال آن، ۳ نوجوان اسرائیلی که در شهر گوش عتصیون ساکن بودند، در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۱۴ (میلادی) توسط افرادی ناشناس، ربوده می‌شوند و در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴، جنازه آنها در جنگل‌های شمال الخلیل یافت می‌شود. بنیامین نتانیاهو با وجود عدم ارائه هیچ‌گونه مدرک و سندی، حماس را مسبب این اقدام معرفی کرد و اقدامات سرکوبگرانه را علیه این گروه تشدید کرد؛ در حالیکه حماس همواره دست داشتن خود در این اقدام را رد می‌کند. محمود عباس، رئیس دولت فلسطین نیز در ۲۲ ژوئن همان سال اعلام کرد که تشکیلات متبوعش، هیچ‌گونه شواهدی مبنی بر دخالت حماس در این آدم‌ربایی و قتل نیافته‌است.
در پی این آدم‌ربایی، نیروهای دفاعی اسرائیل اقدام به عملیات جستجویی برای یافتن این سه تن در روزهای ۱۴ و ۱۵ ژوئن و در منطقه الخلیل نمودند. این گروه جستجوی ۲۵۰۰ نفری که متشکل از نیروهای ویژه، پلیس، موساد و … بود، موفق به یافتن این افراد نشدند. نیروهای اسرائیلی در خلال عملیات جستجوی شبانه‌روزی خود که آن را «بازگرداندن برادرانمان» نامگذاری کرده بود، اقدام به دستگیری ۳۵۰ فلسطینی نمود که در میان آنها، برخی چهره‌های سیاسی و مذهبی جنبش حماس نیز حضور داشتند. همچنین در خلال این عملیات نظامی، ۵ فلسطینی نیز توسط اسرائیلی‌ها کشته شدند. در پایان این عملیات، بنیامین نتانیاهو، جنبش حماس را مسبب این رخداد معرفی کرد. موشه یعلون، وزیر دفاع اسرائیل، رهبران حماس را به ترور توسط اسرائیل تهدید کرد و دانی دانون، معاون وقت وزیر دفاع اسرائیل نیز از واکنش‌های احتمالی اسرائیل در نوار غزه سخن گفت.
در ۲۵ ژوئیه، میکی روزنفلد سخنگوی خارجهٔ پلیس اسرائیل اعلام کرد که آدم‌ربایی به دستور یا با اطلاع قبلی رهبران حماس صورت نگرفته بوده‌است، بلکه یک «واحد مستقل» مسئول آن بوده‌است.
بعد از دو ماه از کشته شدن این نوجوانان، صالح العاروری، از بنیانگذاران شاخه نظامی حماس، در کنفرانسی در استانبول گفت که شاخه نظامی حماس مسئول این واقعه بوده‌است. این گفته مغایر با گفته دیگر اعضای حماس است و تحلیلگران نیز در صحت آن تردید دارند. العاروری مدتهاست در تبعید و در ترکیه به سر می‌برد. Hugh Lovatt از اندیشکده European Council on Foreign Relations اظهارات العاروری را «مشکوک» خوانده‌است و احتمال داده که انگیزه‌های دیگری پشت اظهارات او وجود دارد و افزود که اگر ادعای او حقیقت باشد، نشان دهنده وجود تنازع قدرت در حماس است. خالد مشعل نیز گفته‌است سران حماس از این عملیات بیخبر بودند، گرچه عاملان واقعه را ستود.
شلگهی
شلگهی، نام روستایی در استان خوزستان شهرستان دزفول می‌باشد.
موقعیت
شلگهی در بخش جلگه‌ای دزفول قرار دارد. روستا دارای گستردگی نزدیک به ۹۵۰ هکتار می‌باشد و از سمت شمال به شاه آباد از سمت جنوب به زمین‌های شلگهی صفلی و قلعه خلیل از سمت خاور به فضیلی و قلعه سردار و از سمت باختر به گلال (رودخانه) و چغاسرخ محدود می‌باشد.
راه‌های دسترسی
راه‌های دسترسی به این روستا شامل دو راه آسفالته یکی از سمت سیاه منصور و دیگری از سمت چهار راه صفی آباد می‌باشد. همچنین راه شامل چهار جادهٔ شنی یکی از سمت امامزاده علی شلگهی یکی از سمت قلعه خلیل یکی از سمت قلعه سردار و یکی از سمت شاه آباد می‌باشد.
وضعیت طبیعی شلگهی
شلگهی دارای پوشش گیاهی پراکنده (استپ) می‌باشد و بیشترین درختی که در شلگهی وجود دارد درخت کنار است که بیشتر به صورت خودرو در این سرزمین می‌روید ولی در باغچه‌های اهالی درختان پرتقال و نارنج و زیتون وخرما به چشم می‌خورد چون بیشتر زمین‌های روستا زیر کشت محصولات کشاورزی است در بیشتر زمان‌های سال روستا سرسبز است.
شلگهی از دید جغرافیایی در درازای جغرافیایی ** درجه و ** دقیقه خاوری و پهنای جغرافیایی** درجه و ** دقیقه شمالی گسترده شده‌است و بلندای آن از روی دریا ** متر می‌باشد. شلگهی مانند بیشتر جاهای خوزستان دارای آب و هوای گرم و شرجی می‌باشد و تابستانی گرم و زمستانی مدیترانه‌ای دارد. میانگین بارش سالانه باران ۲۵۰ میلی‌متر و میانگین دما ۳ درجه سانتی‌گراد در زمستان و ۴۹ درجه سانتی‌گراد در تابستان می‌باشد.
جمعیت
این روستا در دهستان چغامیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۲۳ نفر (۳۱۶خانوار) بوده‌است و بیشتر آن‌ها در شلگهی علیای قدیم سکونت داشته‌اند.
فیلم خاک
خاک نام فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مسعود کیمیایی محصول سال ۱۳۵۲ ایران است. فیلم‌نامهٔ این فیلم را مسعود کیمیایی بر اساس رمان آوسنه بابا سبحان نوشتهٔ محمود دولت‌آبادی نوشت.
فیلمبرداری بخش‌هایی از این فیلم در عمارت امیربهمن خان واقع در روستای شلگهی انجام شد که به عنوان خانه همسر فرنگی ارباب از آن استفاده شده‌است.
فرتینگ
فرتینگ (به انگلیسی: Frating) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در تندرینگ واقع شده‌است. فرتینگ ۵۳۷ نفر جمعیت دارد.
والی مازور
والی مازور (Wally Masur؛ زاده May 15, 1963) یک تنیس‌باز اهل استرالیا است.
کریستین تورو
کریستین تورو (Cristian Toro؛ زادهٔ April 29, 1992) قایقران کانو اهل اسپانیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۴ مدال نقره شده‌است.
ایستگاه متروی پارسونز گرین
این ایستگاه که در منطقه همرسمیت و فولام لندن قرار دارد در سال ۱۸۸۰ میلادی تأسیس شده است.
پر یاکوبسون
پر یاکوبسون (Per Jacobsson; February 5, 1894 – 1894:02:05, May 5, 1963) سیاستمدار و اقتصاددان سوئدی بود که از ۲۱ نوامبر ۱۹۵۶ تا زمان مرگش در ۱۹۶۳ مدیرکل صندوق بین‌المللی پول بود. او در بخش تانوم، بوهوسلن متولد شد. مدرک حقوق و اقتصاد خود را از دانشگاه اوپسالا اخذ نمود. پر یاکوبسون از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۸ در جامعه ملل مشغول به کار شد و سپس در سال ۱۹۳۱ در بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی استخدام گردید. در دسامبر ۱۹۵۶، مدیر عامل صندوق بین‌المللی پول شد، سمتی که تا زمان مرگش در ۵ مه ۱۹۶۳ حفظ نمود. او را در بخش سوئدی گورستان بروکوود به خاک سپردند.
دختر یاکوبسون، مویرا، هنرمند، با راجر بنیستر ورزشکار المپیک بریتانیایی و متخصص مغز و اعصاب ازدواج کرد. راجر اولین کسی بود که یک مایل را در چهار دقیقه دوید.
نوک‌روشن پیشخدمت
نوک‌روشن پیشخدمت نام یک زیرگونه از گونه نوک‌روشن غربی است.
خربره
قاسمیه (نیشابور)، روستایی از توابع مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است. از مناطق گردشگری این روستا به سد خاکی چشمه علی و مناظر حیات وحش حیدری اشاره کرد. این روستا در گذشته به وجود آسیابهای آبی متعدد مشهور بود که در حال حاضر ویرانه هایی بیش از آن نمانده.
جمعیت
این روستا در دهستان بینالود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۲ نفر (۵۲خانوار) بوده‌است.
آنتونینو بونویسوتو
آنتونینو بونویسوتو (Antonino Bonvissuto؛ زادهٔ August 8, 1985) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سورنتو کالچو، باشگاه فوتبال آسکولی، باشگاه فوتبال کرمونزه، باشگاه فوتبال ویرتوس لانچانو، البیا کالچو ۱۹۰۵، باشگاه فوتبال آنکونا، باشگاه فوتبال چیتادلا، باشگاه فوتبال باری، باشگاه فوتبال فروزینونه، باشگاه فوتبال کروتونه، باشگاه فوتبال رجانا، باشگاه فوتبال ویچنزا، و باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو اشاره کرد.
هنک مایر
هنک مایر (انگلیسی: Henk Meijer؛ متولد ۲۲ ژوئیه ۱۹۵۹) مربی تکواندوی هلندی و تکواندوکار بازنشسته المپیکی است. وی در هفتمین دوره مسابقات قهرمانی تکواندو جهان در سال ۱۹۸۵ قهرمانی کلاس سنگین‌وزن مردان را بدست آورد و تبدیل به اولین غیر کره ای جهان شد که توانست در کره جنوبی موفق به کسب عنوان قهرمانی جهان در تکواندو شود. وی در المپیک تابستانی ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ مربی تیم تکواندوی المپیک هلند بود و بعداً مربی تیم ملی تکواندو فرانسه شد. در فوریه ۲۰۱۰، وی به عنوان سرمربی برای فدراسیون تکواندوی یونان شروع به کار کرد.
پیوند به بیرون
Henk Meijer Taekwondo
ویلیام هنری دین
ویلیام هنری دین (William Henry Dean; February 6, 1887 – 1887:02:06, May 2, 1949) بازیکن واترپلو اهل بریتانیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
سیف غزال
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی، باشگاه ورزشی یانگ بویز برن، باشگاه فوتبال ستاره ساحلی، و باشگاه فوتبال تون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
جاکسی
جاکسی (Жақсы) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است. جاکسی ۴۶۷۸ نفر جمعیت دارد.
اولیبیتسه
اولیبیتسه (به لاتین: Úlibice) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان ییچین واقع شده‌است. اولیبیتسه ۶٬۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۳ نفر جمعیت دارد.
توران‌سوسمار
توران‌سوسمار نام یک سرده از فراسوسماران است.
شهنی
شهنی یا طایفه شهنی، یکی از طوایف ایل بختیاری، در ایران می‌باشد. ایل بختیاری از دو شاخه هفت لنگ و چهارلنگ تشکیل می‌شود، شاخه هفت‌لنگ به چهار باب بختیاروند، بابادی باب، دورکی و دینارانی تفکیک شده است، که طایفه شهنی از طوایف زیرمجموعه بابادی باب بشمار می‌آید. پیشینه این تقسیمات طایفه‌ای سازمان یافته، به قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد، که امروزه به‌عنوان ساختار اجتماعی ایل بختیاری شناخته می‌شود. طایفه شهنی از ۱۲ تیره تشکیل شده است.
امروزه بیشترین درصد از افراد این طایفه، به ترتیب میزان جمعیت، در استان‌های خوزستان، چهارمحال و بختیاری و اصفهان مستقر می‌باشند و درصدی نیز، در استان البرز و شهر تهران زندگی می‌نمایند. همچنین تعدادی از افراد این طایفه، پس از وقوع انقلاب اسلامی، از ایران خارج شدند، ولی آمار دقیقی از تعداد و یا جمعیت آنها، در دست نیست.
محل زندگی
طایفه شهنی نیز قبل از یکجانشین کردن عشایر، (تخته قاپو کردن عشایر، که در زمان رضاشاه به اجرا در آمد) مانند تمامی طایفه‌های ایل بختیاری، به ییلاق و قشلاق، می‌پرداختند...
قشلاق(گرمسیـر) این طایفه، در اطراف مسجدسلیمان، تل بزان، شلا (در منتهی‌الیه جنوبی شیمبار)، دشتگل، و قلعه خواجه، واقع در استان خوزستان بوده،
و ییلاق(سردسیـر) آن‌ها، در مناطق بیرگان، پرجفت و احمدلیوه در استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد. امروزه روستاهای تل بزان در استان خوزستان و بیرگان در استان چهارمحال و بختیاری، از املاک این طایفه به‌شمار می‌آیند.
ساختار اجتماعی
ایل بختیاری، از دو شاخه هفت‌لنگ و چهارلنگ تشکیل شده‌است. شاخه هفت‌لنگ، به چهار باب، تقسیم شده، که شهنی از طوایف زیرمجموعه بابادی باب محسوب می‌شود. طایفه شهنی، خود، شامل ۱۳تیره می‌باشد، که هر یک از این تیره‌ها، خود شامل زیر شاخه‌های فراوانی بنام اولاد بوده، که این اولادها نیز، تعداد زیادی خانوار را شامل می‌شوند.
مراحل شکل گیری
اجداد این قوم، به همراه دیگر قومیت‌های ایلی، در کنار سلسله جبال زاگرس، روزگار می‌گذراندند. این کنفدراسیون فامیلی، به همراه خانواده و دیگر اعضای فامیل، در دشت وسیعی بنام مزرعه سینی، در نزدیکی کوه شین از توابع خان‌میرزا، استان چهارمحال و بختیاری زندگی می‌کردند.
در آن زمان مرسوم بود، که نام یک قوم یا طایفه را، به نام "محلی که در آن، زندگی می‌کردند" و یا بنام "بزرگ خانواده"، نام‌گذاری می‌کردند. بنابراین، نام‌گذاری طایفه‌ای بنام شـینی و بعدها شـهنی، بر این مبنا می‌باشد.
توضیح اینکه، در جلد دهم لغت‌نامه دهخدا، در مورد این طایفه نوشته است :
...ولی اشاره‌ای به کلمه "شینی" نکرده‌است! بنابراین، نام صحیح این طایفه؛ شهنی می‌باشد. گفتنی است، که جـّد طایفه شهنی، فردی بنام: فردین می‌باشد، که نام برخی از تیره‌های این طایفه نیز، از نام فرزندان وی گرفته شده‌است.
وجه تسمیه
شهنی در لغت، به معنی شهنه؛ که در گذشته به سربازان حکومت شاهنشاهی که درب کاخ پادشاه، بصورت گارد شاهنشاهی، نگهبانی می‌دادند و به تناسب کاری که داشتند، از شمشیر با تیغه کوتاه استفاده می‌کردند، گفته می‌شد... (زیرا تیغه بلند، سنگین و دست و پا گیر بوده‌است!)
شهنی، نامی است که مختص منطقه پارسوماش بوده، که محل تولد و زندگی پدر کورش کبیر و خانواده هخامنش است.
معنی دیگر آن، شاهانی یا شاهنشاهی است، که تخلیص شده آن، می‌شود : شهنی.
مشاهیر
از مشاهیر طایفه شهنی، می‌توان به اشخاص زیر اشاره نمود:
شی چارلز
شی چارلز (Shea Charles؛ زادهٔ November 5, 2003) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال نوجوانان، جوانان، زیر ۲۱ سال و بزرگسالان ایرلند شمالی بازی کرده‌است.
خویشاوندی
در جوامع انسانی به پیوندهای ژنتیکی (خونی) یا سببی (از راه ازدواج بستگان دیگر)، یا بر اساس تعلق به گروهی خاص و قبول پایگاه اجتماعی خاص ) خویشاوندی می‌گویند.
رابطهٔ خویشاوندی، رابطهٔ تنها زیستی یا بیولوژیکی نیست، بلکه بر اساس روابط اجتماعی و قوانین شرعی و عرفی تعریف و تعیین می‌شود. نمی‌توان گفت خویشاوندی مجموعه‌ای با ساختار مشخص و معین برای تمام فرهنگ‌هاست. روابط دیگری نیز به جز رابطه خونی برای خویشاوندی وجود دارد مانند خویشاوندی توتمی. از سوی دیگر، نمی‌توان خویشاوندی را به یک گروه صرف تقلیل داد. خویشاوندی مجموعهٔ پیچیده‌ای از روابط زیستی و اجتماعی ست.
خانواده، گروهی خویشاوند است. ازدواج یا اتحاد مدنی رسمی‌ساز پیوندهای خانوادگی است. خانواده هسته‌ای، خانواده‌ای است که در آن یک زوج متأهل با فرزندان خود یا کودکانی که به فرزندی پذیرفته‌اند زندگی می‌کنند. هر گاه خویشاوندانی غیر از یک زوج متأهل و فرزند آن‌ها در همان خانواده زندگی کرده، یا دارای روابط پیوسته و نزدیک با آن‌ها باشند، خانواده گسترده به‌وجود می‌آید. به مادر و پدر دگرجنسگرا یا دو مادر یا دو پدر همجنسگرا و فرزندان آن‌ها نیز خانواده می‌گویند.
نام‌گذاری خویشاوندان در فارسی
نظام نام‌گذاری خویشاوندان در فارسی، بر پایهٔ «نظام توصیفی» است، که با زبان‌های عربی، چینی، ترکی و بلغاری مشترک است. در این نظام نام‌گذاری، هم مذکر/مؤنث بودن لحاظ شده‌است، هم تفاوت بین خویشاوندان پدری و مادری، و هم تفاوت بین نسل‌ها. در بیان رابطهٔ بین خویشاوندان، معمولاً کسرهٔ اضافهٔ بین دو کلمه حذف می‌شود؛ که آن را «فک اضافه» می‌نامند. برای نمونه به‌جای «پسرِ عمو» یا «زنِ دایی»، از «پسرْعمو» و «زنْ‌دایی» استفاده می‌شود.
خویشاوندی نسبی عبارت است از خویشاوندی که از تولد یکی از دیگری حاصل شود یا دو نفر که از یک منشأ به وجود آمده باشند. خویشاوندی نسبی شامل موارد زیر می‌شود:
خویشاوندی‌ای که ناشی از ازدواج باشد را سببی (یا همسری ) می‌گویند.
خویشاوندی‌ای که از طریق رضاع (شیر دادن با رعایت جهات شرعی) حاصل می‌شود.
پدرخوانده کسی است که فرزندی بیگانه را به سرپرستی پذیرفته‌است. برای رعایت محرمیت شرعی، این کار معمولاً با رضاع توسط یکی از خویشان نزدیک، یا متعه (صیغه محرمیت) با یکی از نزدیکان همراه می‌باشد.