cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
چشمک‌سنج
اساس عملکرد
شکست موج الکترومغناطیسی در اثر تغییرات دما، فشار و رطوبت منجر به تغییر مسیر انتشار موج می‌شود. ضریب شکست هوا (n) معمولاً حدود 1 است اما می‌تواند متغیر باشد:
لیندن چیلز
لیندن چیلز (Linden Chiles; March 22, 1933 – 1933:3:22, May 15, 2013) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به پرواز به خانه، مارنی، کنترپوان، ماجرای مرموز و پرالتهاب، بست و جاده به پالوما اشاره کرد.
بخش اگوا بلانکا
بخش اگوا بلانکا (به اسپانیایی: Agua Blanca District) یک سکونتگاه مسکونی در پرو است که در منطقه سن مارتین واقع شده‌است.
خصوصیات
بخش اگوا بلانکا ۱۶۸٫۱۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ادسخر دیکسترا
ادسخر ویبه دِیکسترا ( (زاده ۱۱ مه ۱۹۳۰ - درگذشته ۶ اوت ۲۰۰۲) دانشمند هلندی در علوم ریاضی و علوم رایانه، برنامه‌نویس، مهندس نرم‌افزار، علوم سامانه‌ها، مقاله‌نویس علمی و پیشگام در علم محاسبات بود. او که یک فیزیکدان نظری بود، از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ به عنوان برنامه‌نویس در مرکز ریاضیات (آمستردام) کار کرد. دیکسترا که در بیشتر عمر خود استاد دانشگاه بود، از سال ۱۹۸۴ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۹۹، کرسی صدمین ساله اشلومبرگر در علوم رایانه را در دانشگاه تگزاس در آستین داشت.
او استاد ریاضیات در دانشگاه فناوری آیندهوون (۱۹۶۲–۱۹۸۴) و پژوهشگر در شرکت باروز (۱۹۷۳–۱۹۸۴) بود. در سال ۱۹۷۲، او اولین فرد غیر آمریکایی و انگلیسی بود که برنده جایزه تورینگ شد. وی این جایزه را به خاطر کمک‌های بنیادین به پیش برد زبان‌های برنامه‌سازی دریافت کرد. یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های نسل پایه‌گذار علم محاسبات،  دایکسترا بود که به شکل‌گیری این رشته جدید هم به عنوان مهندس و هم به عنوان نظریه‌پرداز در علوم نظری رایانه کمک کرد.
هوروش
هوروش، شناخته‌شده با نام هوروش بَند، یک گروه موسیقی ایرانی در سبک پاپ است. این گروه متشکل از دو عضو به نام‌های مهدی دارابی و مسعود جهانی است. گروه هوروش از بهمن‌ماه ۱۳۹۵ فعالیت خود را در حوزهٔ موسیقی آغاز کرد. این گروه پس از رفتن مسعود جهانی از ایران به خارج منحل شد. البته گفته‌هایی است که امکان تشکیل دوبارهٔ گروه وجود دارد.
نخستین کنسرت هوروش ۲ شهریور ۱۳۹۶ در جزیرهٔ کیش برگزار شد و پس از آن با اجرای هشت سانس کنسرت در تهران توسط شرکت آواسازان ققنوس و تهیه کنندگی محمد حسین توتونچیان، خود را به‌عنوان یک گروه موفق به مخاطبان شناساند.
از جمله معروفترین قطعات این گروه می‌توان به «آخر منو به باد داد»، «به کی پُز می‌دی»، «ماه دلم»، «خنک شد دلت»، «فاصله نه»، «ماه‌پیشونی» و «عاشقم کردی» اشاره کرد که تمام این قطعات را مسیح و آرش، حمید فریزند و مهدی دارابی ساخته‌اند.
در پنجمین جشن سالانهٔ موسیقی ما با شعار «جشن همدلی اهالی موسیقی ایران» برج میلاد، ترانهٔ «ماه‌پیشونی» گروه هوروش به‌عنوان قطعهٔ برگزیدهٔ موسیقی پاپ انتخاب شد.
سرود ملی گابن
همدلی نام سرود ملی کشور آفریقایی گابُن است. این سرود را جرج آلکا داماس نوشت و در سال ۱۹۶۰ در زمان استقلال گابن به رسمیت رسید.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی.
آرچی لانگ
آرچی لانگ (Archie Lang؛ (زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۴۸ – درگذشتهٔ ۱۱ مارس ۲۰۲۱) یک سیاست‌مدار اهل کانادا بود.
عبدالحسین شیروی
عبدالحسین شیروی استاد تمام دانشگاه تهران و از حقوقدانان برجسته کشور در زمینه حقوق تجارت بین‌الملل، حقوق سرمایه‌گذاری خارجی و حقوق نفت و گاز است.
زندگی‌نامه
عبدالحسین شیروی در سال ۱۳۴۰ در خمینی شهر اصفهان متولد شد. وی افزون بر تحصیل در حوزه علمیه قم کارشناسی را در رشته حقوق از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد را از دانشگاه تربیت مدرس اخذ کرد. سپس برای ادامه تحصیل به کشور استرالیا رفت و از دانشگاه آدلاید دکتری (PhD) در رشته حقوق تجارت بین‌الملل گرفت. از سال ۱۳۶۹ در مجتمع آموزش عالی قم وابسته به دانشگاه تهران تدریس را شروع کرد. ایشان هم‌اکنون استاد تمام پایه ۳۲ دانشکده حقوق پردیس فارابی دانشگاه تهران است. او همچنین سردبیر مجله حقوق خصوصی است که از مجلات معتبر علمی پژوهشی کشور محسوب می‌شود. نامبرده در سال ۱۳۸۸ به عنوان یکی از استادان نمونه دانشگاه تهران انتخاب گردید. نامبرده تاکنون بیش از ۷۲ مقاله به زبان انگلیسی، فرانسه و فارسی چاپ کرده‌اند که در مجلات متعدد داخلی و خارجی به چاپ رسیده است. ایشان همچنین تاکنون راهنمای ۲۳ رساله دکتری و ۸۸ پایان‌نامه کارشناسی ارشد در دانشگاه‌های متعدد از جمله پردیس فارابی دانشگاه تهران، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران دانشگاه تهران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشگاه مفید، دانشگاه علم و فرهنگ، دانشگاه قم، دانشگاه علامه، دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه پیام نور را به عنوان «استاد راهنما» عهده‌دار بوده‌اند.
هینز، آلاسکا
هینز شهری در بخش هینز ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۸۱۱ نفر بوده‌است.
مراسم
مراسم یک رویداد آیینی واحد با هدف مشخص است که معمولاً از تعدادی مؤلفه هنری تشکیل شده‌است و در یک مناسبت خاص اجرا شد.
این کلمه ممکن است منشأ زبانی اتروسکی داشته باشد، از طریق caerimonia از لاتین.
مناسبت‌های مراسم
هر دو اجزای فیزیکی و کلامی یک مراسم ممکن است بخشی از یک نیایش‌سرایی شوند.
دا برت
دا بـِرَت (Da Brat؛ زادهٔ April 14, 1974) یک رپر و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به تمام این‌ها (۱۹۹۴) اشاره نمود.
رولز-رویس اکس
رولز-رویس اکس یک موتور هواگرد ساختِ کارخانهٔ رولز-رویس لیمیتد در کشور بریتانیا است.
بخش مرکزی شهرستان قصرقند
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر قصرقند است.
تقسیمات کشوری
شهر: قصرقند
گنخک کورا
گنخک شمالی (کورا)، روستایی است از توابع بخش کاکی در شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان کاکی قرار داشته و جمعیت آن براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۹۳ نفر (۵۵ خانوار) است.
رودخانه اسپرانس
رودخانه اسپرانس (به انگلیسی: Esperance River ) رودخانه‌ای در منطقه گروس آیلِت در کشور جزیره‌ای سنت لوسیا است.
پوتوتشکی
پوتوتشکی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه کارلووی واری واقع شده‌است. پوتوتشکی ۳۲٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۴ نفر جمعیت دارد.
برایان بینی
برایان بینی فضانورد اهل ایالات متحده آمریکا است که در ۱۹۵۳ میلادی در لافایت غربی، ایندیانا زاده شد. وی در مأموریت پرواز ۱۷پی فضاپیمای یک حضور داشته است.
شاو کامیونیکیشن
شاو کامیونیکیشن شرکت مخابرات و رسانه‌های گروهی کانادایی است، که در زمینه ارائه خطوط تلفن ثابت، دسترسی به اینترنت و سرویس‌های تلویزیون کابلی فعالیت می‌کند.
شرکت شاو کامیونیکیشن در سال ۱۹۶۶ توسط جیمز رابرت شاو در ادمونتون راه‌اندازی شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر کلگری، آلبرتا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و بازار بورس تورنتو معامله می‌شود.
جنیفر کودی
جنیفر کودی (Jennifer Cody؛ زادهٔ November 10, 1969) رقصنده، بازیگر، و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز آنی شده‌است.
آرجنتینا برونتی
آرجنتینا برونِتی (Argentina Brunetti؛ August 31, 1907 – 1907:8:31, December 20, 2005) یک هنرپیشه اهل آرژانتین بود.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به چه زندگی شگفت‌انگیزی، گیلدا، دانوب سرخ، دختر عموی من ریچل، کالیفرنیا اشاره کرد.
رولز-رویس فالکون
رولز-رویس فالکون یک موتور هواگرد ساختِ کارخانهٔ رولز-رویس لیمیتد در کشور بریتانیا است.
کاپل‌مایستر
کاپل‌مایستر (آلمانی: Kapellmeister) کلمه‌ای آلمانی است که به شخصی برگزیده که مسئول اجرای موسیقی است اطلاق می‌شود. کاپل به معنی کُر است، که از ریشهٔ لاتینی کلمه‌ای به معنی «نیایشگاه» (cappella) می‌آید. این کلیساها در حقیقت مرکز فعالیت‌های موسیقایی در قرون وسطی محسوب می‌شدند؛ بنابراین کلمهٔ کاپل‌مایستر اصالتاً مربوط به شخصی می‌شود که مسئول موسیقی در کلیسا است. با این حال، معنای این اصطلاح همراه با تغییرات حرفهٔ موسیقی دستخوش تغییر شده‌است.
شینینگ، گوانگشی
شینینگ، گوانگشی (به لاتین: Xinning) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در شهرستان فوسوی واقع شده‌است. شینینگ ۱۱۱٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸۵٬۵۱۲ نفر جمعیت دارد و ۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاپل‌مایستر
در قرن هجدهم در برابر رهبر ویولونیست که به او کنسرت‌مایستر می‌گفتند، یک کمک رهبر در ارکستر وجود داشت که با نواختن ساز کلیددار (مثل پیانو) انجام وظیفه می‌کرد و به او کاپل‌مایستر می‌گفتند. کاپل‌مایستر وظیفه داشت تا با نواختن ساز خود ریتم قطعه را تحت کنترل داشته باشد و کنسرت‌مایستر مسئول همنوازی کلیهٔ نوازندگان بود که با هم شروع کنند و در طول اجرا از هم عقب نیفتند.
کارل فیلیپ امانوئل باخ دربارهٔ وظیفهٔ کاپل‌مایستر در کتاب خود می‌نویسد:
«پیانو (منظور ساز چکشی است که در دوران خود چمبالو بوده‌است و پیانو سال‌ها بعد ساخته شد) از زمان اجداد ما بهترین و مناسب‌ترین ساز برای نگه داشتن ضرب در ارکستر شناخته شده‌است، زیرا صدای این ساز خیلی بهتر از سایر سازها به گوش فرومی‌رود و به همین دلیل نوازندگانی که نمی‌توانند سرعت و ضرب قطعه را به‌طور ثابت حفظ کنند با کمک این ساز که توسط کاپل‌مایستر نواخته می‌شود، خیلی سریع کنترل می‌شوند. در تمام دوران قرن هجدهم میلادی هر ارکستر دارای یک ساز چکشی بود و تکنواز ارکستر با اشارهٔ کاپل‌مایستر می‌نواخت و در صورتی که از سرعت خارج می‌شد، کاپل‌مایستر با قدرت بیشتری روی کلیدها می‌نواخت تا نوازندهٔ تکنواز به سرعت اجرا برگردد.»
در آلمانی معاصر، «کاپل‌مایستر» به معنای مدیر یا رهبر یک ارکستر یا گروه کر به کار می‌رود. در معنای امروزی خود، کاپل‌مایستر علاوه بر رهبری شامل سیاست‌گذاری ارکستر یا کر (مثلاً انتخاب رپرتوار، برنامهٔ کنسرت، دعوت از رهبران میهمان و غیره) نیز می‌شود.
پاویلیون، وایومینگ
پاویلیون شهری در ایالت وایومینگ کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۳۱ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
دایموند ریج، آلاسکا
دایموند ریج شهری در بخش شبه‌جزیره کنای ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۸۰۲ نفر بوده‌است.
جوانیتا مور
جوانیتا مور (Juanita Moore؛ October 19, 1914 – January 1, 2014) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۲۰۰۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌های او می‌توان به خون‌بها!، همسر اوهارا و بچه اشاره نمود.
احمدیه (ملایر)
احمدیه (احمدروغنی)، روستایی از توابع بخش زند شهرستان ملایر در استان همدان ایران است. این روستا اولین روستا از سه روستایی است که به مجموع آنها سه‌ده قپانپری (ملایر) گفته می‌شود. ده میانه دومین روستا و گلپرآباد سومین روستای سه‌ده قپان‌پری هستند. قپان‌پری به مرور زمان، به قپانبری تغییر یافته‌است.
جمعیت
این روستا در دهستان کمازان علیا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۰۷ نفر (۷۷خانوار) بوده‌است.
تاریخچه نام گذاری روستا :
در زمان قدیم قبل از پدید آمدن روستا حدود 700 سال پیش دنباله کوه های بلند و سربه فلک کشیده منطقه لشگردر کنونی که دارای دشت های بزرگ و حاصلخیز می باشند  مکان خوبی برای دامداری و زراعت بوده اند
در آن زمان دامدار بزرگی بنام احمد به دامداری در این منطقه میپرداخته. که یکی از محصولات او روغن مرغوب و فراوان او بوده که آن زمان مرغوبیت خاصی را دارا بوده است. ازین رو به آن دامدار احمدروغنی میگفتند که بعداز گذشت سالها و بزرگ شدن خانواده احمدروغنی و پیوستن افرادی دیگر، به این منطقه احمدروغنی گفته شد و همین نام بر روی روستا ماند.
که بعداز تغییر حکومت و اقدام به تغییر نام روستا ها از حالت نام های بومی به نام های رسمی نام این روستا را احمدیه ثبت کردند. لازم به ذکر است که روستا با همان نام احمدروغنی یاد میشود و دارای همان شهرت بومی خود است.
علی‌آباد (بخش مرکزی شازند)
علی‌آباد (شازند)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شازند در استان مرکزی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان قره کهریز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۶ نفر (۷۷خانوار) بوده‌است.
سید تابرلی
سید تابرلی (Sid Taberlay؛ زادهٔ 1980 (age 43)) دوچرخه‌سوار اهل استرالیا است.
رود لیتل سوسیتنا
رود لیتل سوسیتنا رودی به‌طول ۱۱۰ پا است که در ایالات متحده آمریکا جریان دارد.
چادر
چادر پوششی برای زنان در ایران که به صورت پارچه‌ای نیم‌دایره‌ای‌شکل و به رنگ‌های سیاه یا سفید یا رنگی است.
این پوشش، تکه‌ای بزرگ و دوره‌دوزی شده‌است که سر تا پای زن را در بر می‌گیرد، مدل‌های زیبا و متنوعی دارد و چهرهٔ زن در آن پوشیده نیست. در گذشته این پوشش را به‌طور دقیق‌تر، بیشتر، زنان ایرانی در دوره‌ی قاجاریه و در بخش‌هایی از افغانستان روی پوشاک خود برای گشتن در جاهای همگانی می‌پوشیده‌اند و امروزه نیز بین زنان و دختران ایرانی رواج دارد. این حجاب در جاهای همگانی بیشتر به رنگ سیاه و برای نماز به رنگ سفید است.
برخی پژوهشگران اسلامی ایرانی، چادر را برای فرهنگ ایرانی و از دوران هخامنشیان دانسته و گفته‌اند که تعلقی به اسلام ندارد. ریشه‌دار بودن چادر در ایران مورد پشتیبانی مقامات دینی-سیاسی جمهوری اسلامی ایران نیز بوده‌است. در ایران دوره قاجار، بیشتر زنان اشراف از چادر استفاده میکردند چرا که چادر را پوششی میدانستند که باعث میشود کمالاتشان حذف شده و همگانی نباشند در حالی که زنان و دختران رعیت اغلب لباس محلی به تن داشته و چادر مخصوص افراد خانزاده یا نجیب زاده بوده است. اشراف زادگان بیشتر هوادار چادرهای مشکی یا بنفش و آبی تیره بودند.
کشف حجاب در ایران، رویداد مهمی در این زمینه است که در سال ۱۳۱۴ رخ داد؛ پیش از این تغییر پوشاک حکومتی، زنان ایرانی از پوشاکی چون چادرِ سیاه و روبنده استفاده می‌کردند. در دوران رضاشاه پهلوی برای نخستین‌بار در جامعهٔ سنتی ایران، زنان توانستند از خانه خارج شده و به عرصه‌های اجتماعی پا گذارند. اجباری شدن آموزش برای هم پسران هم دختران و افزایش قشر باسواد نیز موضوع هم‌راستای مهم دیگر بود؛ اینکه زنان پس از این، وارد اجتماع شوند و پیشه‌هایی چون آموزگاری، پرستاری، پزشکی و غیره را بگیرند، بدون آن که پوشش‌ها و کارهای سنتی چون روبنده و عدم سخن با نامحرم را کنار بگذارند، ممکن نبود؛ بنابراین، «کشف حجاب» از سوی حکومت وی صورت گرفت. با این وجود، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که این اقدام رضاشاه را، در جهت مخالفت با اسلام دانسته‌است. او انزجار خویش را از چادر، به گونه‌ای اعلام کرده بود: «چادر و چاقچور دشمن ترقی و پیشرفت مردم است. درست حکم یک دمل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نیشتر زد و از بینش برد». این اقدام‌ها و سخنان وی با وجود داشتن مخالفان جدی میان مذهبیان ایرانی، اما موافقانی نیز دارد که «کشف حجاب» را «اعلام رسمی آزادی پوشش زنان» خوانده‌اند و اقدامات وابسته را ستوده‌اند.
اما در دوران پسین، خمینی، رهبر انقلاب ۱۳۵۷، روی پوشاک ساده برای زنان تأکید داشته‌است و در بهار ۱۹۷۹، دربارهٔ چادرپوشی زنان تأکید کرد. در سال ۱۹۸۳ نیز پارلمان جدید ایران تصمیم گرفت که زنان ایرانی که در جاهای همگانی موهایشان پوشانده نیست را با ۷۴ ضربه شلاق به مجازات برساند تا شرایط نسبت به دوران پیشین، به کلی دگرگون شود. از راه ندادن بیماران بدون چادر به بیمارستان‌های ایران، گزارش‌هایی تهیه شده‌است که در یکی از آنان، حتی از ورود به اورژانس نیز جلوگیری می‌شده‌است. در دوران جمهوری اسلامی تبلیغات تلویزیونی که زنان با چادر را نمایش می‌دادند، ۴۰٪ اضافه‌پخش می‌گرفتند و صدا و سیما نیز برنامه‌هایی برای گسترش چادرپوشی در ایران و بهره‌گیری از آن داشته‌است. در سال ۲۰۱۸ که هنوز سری جدید اعتراضات زنان ایرانی به حجاب اجباری جریان داشت، تصاویری منتشر گردید که از پیوستن آنچه «دختران چادری» خوانده می‌شد به اعتراضات خبر می‌داد. اما جدای از اعتراضات، تبدیل‌شدن چادر به نماد ایران در همین دوره رخ داد و مخالفانی باور داشتند «زنان ایرانی ابزاری شده‌اند برای ارائهٔ بصری این کشور»؛ نفوذ چادر ادامه‌دار بود و حتی به رژهٔ کاروان‌های ورزشی ایران در مسابقات بین‌المللی نیز وارد شد. در آثار فرهنگی یا هنری نیز حاضر بوده‌است. سینمای ایران به آن پرداخته‌است و در جنجالی، در یک شعر، تشبیه زنان چادری به کلاغ رخ داد.
اما در کشورهای دیگر، همچون اسرائیل و ترکیه نیز کاربردهایی داشته‌است. در سال ۲۰۲۱، دیوان عالی اروپا اعلام کرد که کارفرمایان، پوشیدن چادر را می‌توانند منع کنند.
ریشه و نام
چادر در مراسم‌های مذهبی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است.
تاریخچه
در نوشتارهای پهلوی در دو جا به چادر اشاره شده‌است: در روایت امید اشوهشتان، از متن‌های حقوقی زرتشتی قرن دهم میلادی، چادر به همراه سربند و واشمگ، از پوشش‌های سر زنان زرتشتی یاد شده و در ماتیکان یوشت فریان، از متن‌های پهلوی مبتنی بر نوشتار مفقود اوستایی نوشته شده که هوفریا خواهر یوشت، از زرتشتیان تورانی و همسر اخت، از مخالفان دین نوین زرتشتی، هنگامی که از او خواسته شد به این سؤال که لذت زنان از لباس و خانه‌داری است یا بودن با شوهرانشان چادر بر سر کرد.
در ایران دوره قاجار، زنان اشراف بیشتر هوادار چادرهای مشکی یا بنفش و آبی تیره بودند.
شاهنشاهی پهلوی
کشف حجاب در ایران، رویداد مهمی در این زمینه است که در سال ۱۳۱۴ رخ داد؛ پیش از این تغییر پوشاک حکومتی، زنان ایرانی از پوشاکی چون چادرِ سیاه و روبنده استفاده می‌کردند. در دوران رضاشاه پهلوی برای نخستین‌بار در جامعهٔ سنتی ایران، زنان توانستند از خانه خارج شده و به عرصه‌های اجتماعی پا گذارند. اجباری شدن آموزش برای هم پسران هم دختران و افزایش قشر باسواد نیز موضوع مهم دیگر بود؛ اینکه زنان پس از این، وارد اجتماع شوند و پیشه‌هایی چون آموزگاری، پرستاری، پزشکی و غیره را بگیرند، بدون آن که پوشش‌ها و کارهای سنتی چون روبنده و عدم سخن با نامحرم را کنار بگذارند، ممکن نبود. بنابراین، «کشف حجاب» از سوی حکومت وی صورت گرفت. با این وجود، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که این اقدام رضاشاه را، در جهت مخالفت با اسلام دانسته‌است. در بهمن ۱۳۱۳ و در آیین گشایش دانشگاه تهران، به دختران گفتند که بدون پوشیدن حجاب سنتی به دانشگاه بروند. در فروردین ۱۳۱۴، یک جشن در آموزشگاه شاپور شیراز برگزار گردید و دختران ایرانی بدون حجاب سنتی چون چادر، به اجرای مراسمی ورزشی و پایکوبی با حضور علی اصغر حکمت، وزیر معارف و از سیاست‌مداران دوره پرداختند؛ سپس علمای دینی ایران، اعتراض کردند و در تلگرافی به شخص رضاشاه، گفتند رضایت ندارند؛ هرچند که رضاشاه به آنان، پاسخی نداد. در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۴ «کانون بانوان» با فراخوانی علی‌اصغر حکمت و با آرمان‌هایی شامل آزادی زنان از حجاب با ریاست شمس پهلوی و هاجر تربیت شکل گرفت. از دیگر اقدامات مشابه نیز، برای نمونه برای خو گرفتن ایرانیان با آمیختگی زن و مرد، در اوایل ماه خرداد ۱۳۱۴، رضاشاه به وزرا، مدیران، رئیسان و کارمندان دولتی فرمان داد که هفته‌ای یک‌بار با همسرهای خود در کلوپ ایران، حاضر شوند. رضاشاه افزوده بود که «چادر و چاقچور دشمن ترقی و پیشرفت مردم است. درست حکم یک دمل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نیشتر زد و از بینش برد.» او انزجار خویش را از چادر، به گونه‌ای اعلام کرده بود. با این وجود، رفع مسئلهٔ حجاب در ایران آن دوره، به آسانی ممکن نبود؛ حتی نزدیکان شاه نیز نخست، در این کار آسوده نبودند. دولتشاهی آخرین همسر رضاشاه، در خاطراتش از دورهٔ کشف حجاب در ایران، گفته‌است که «در آن ایام مسئله چادر نبود، بلکه بیشتر زنان چاقچور داشتند که با روبنده همراه بود». عده‌ای از کارشناسان و فعالان حقوق زنان، قانون کشف حجاب در ایران را سرآغاز و شروع حضور زنان این کشور در عرصه‌های اجتماعی، پدیداری نسلی تحصیل کرده در میان زنان و حضور آن‌ها در پست‌های مدیریتی می‌دانند. بر پایهٔ گزارشی در کیهان لندن، «تاریخ واقعی آزادی پوشش زنان در عصر رضاشاه پهلوی، فراتر از اعلان رسمی آن توسط پادشاه، در تأسیس مدارس دخترانه، فعالیت‌های اجتماعی زنان نوگرا، حضور بانوان در اجتماع با پوشش‌های مدرن، مقالات نشریات نوگرا، ایجاد کانون‌های زنانه و مطبوعات زنانه، قرار دارد؛ اعلام رسمی آزادی پوشش زنان -که به غلط «کشف حجاب» نامیده شد- نتیجهٔ کوشش‌ها و افکار آزادیخواهانه و حق هویت مدرن زنان و مردان نوگرای ایران در کنار مدرنیزاسیون ایران و در آستانهٔ پدیداری هویت مدرن ایرانیان قرار داشت». این رسانه همچنین می‌نویسد: «رضاشاه پهلوی در برابر زنان آزاد از حجاب سنتی و بیان خواسته‌های حقوق اجتماعی- اخلاقی، ضمن تأیید و تأکید برخواسته زنان، فرمان آزادی پوشش را اعلام کرد».
جمهوری اسلامی
بر پایهٔ گزارشی در دویچه وله فارسی، خمینی، روی پوشاک ساده برای زنان تأکید داشته‌است. او در ۱۹۷۹ به یک خبرنگار ایتالیایی اعلام کرد که «زنانی که در انقلاب سهم داشتند، زنانی بودند و هستند که لباس‌های ساده می‌پوشند.» و افزود: «این زنان عشوه‌گر که صورت خود را آرایش می‌کنند و موها، گردن و بدن خود را در خیابان نمایش می‌دهند، در برابر شاه مبارزه نکرده‌اند. آنها هیچ کار خیراندیشانه‌ای انجام نداده‌اند. آنها نمی‌دانند که چگونه بتوانند برای جامعه، یا در عرصه‌های سیاسی و شغلی مفید واقع شوند. دلیل آن اینست که با نمایش دادن خود، مردم را ناراحت و منحرف می‌سازند». کم‌کم، چادر در ایران به یک نماد روش زندگی کاملاً ضد غربی تبدیل شد. خمینی در بهار ۱۹۷۹، دربارهٔ چادرپوشی زنان تأکید کرد. در سال ۱۹۸۳ نیز پارلمان جدید ایران تصمیم گرفت که زنان ایرانی که در جاهای همگانی موهایشان پوشانده نیست را با ۷۴ ضربه شلاق به مجازات برساند. از سال ۱۹۹۵ به بعد نیز چنین امکانی وجود داشته‌است که زنان بی‌حجاب تا ۶۰ روز زندانی شوند. حجاب اجباری در ایران، بخشی از تلاش برای ساخت یک نظم کاملاً ضد غربی دانسته شده‌است. در سوی دیگر، حجت‌الاسلام علی ذوعلم، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، به خبرگزاری تسنیم گفت که «در واقع چادر الگوی اسلامی ایرانی برای حجاب بوده و نماد ملی زن‌های ایرانی برای دین‌داری و التزام به حجاب است» و افزود «بیشترین مدافع پوشش چادر در جامعهٔ ما خود خانم‌ها هستند».
مایکل بیرن
مایکل بایرنه (Michael Byrne (actor)؛ زادهٔ November 7, 1943) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
چادر
جمهوری اسلامی
چادر ملی در دههٔ ۱۳۸۰ در ایران پدیدار گشت و به عنوان یکی از گونهٔ چادرهای آستین‌دار شناخته می‌شود. صدا و سیمای جمهوری اسلامی علاقه‌مند بوده‌است که این چادر را در ایران مطرح کند؛ چرایی‌اش نیز ریشه در سیاستی جنسیتی داشته‌است که می‌پنداشت چادر ساده، دیگر برای زن طبقهٔ میانی که نیاز است بخشی از نیروی کار باشد، مناسب نیست و چنین زنی پوشاکی نیاز دارد که دست‌وپاگیر نبوده و همهٔ بدن او را بپوشند اما جنبش و آزادی کار نیز به همراه داشته باشد؛ پس تغییرهایی در چادر آستین‌دار عربی داده شد و نام پوشاک به دست آمده، شد «چادر ملی».
مایکل بیرن
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به قدیس ، هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت اول، شجاع‌دل، ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی، تفنگدار، نیروی ۱۰ از ناوارون، دلیل زندگی، شارپ، وکلای مدافع، پدر خوب، فتنه و پلی در دوردست اشاره کرد.
چادر
جمهوری اسلامی
در ژانویه ۲۰۱۸، گزارشی در رسانه‌های درون ایران منتشر شد که از راه ندادن زنان بدون چادر به بیمارستان‌هایی در ایران می‌گفت. در نمونه‌ای، گفته شد که حتی «بدون چادر نمی‌توانید وارد اورژانس بیمارستان شوید». در نمونه‌ای یکی از بیمارستان‌های بزرگ تهران، در وبگاهش اعلام کرده بود که «در این مجموعه ورود همهٔ خواهران با پوشش چادر بوده … و همچنین آرایش نداشته باشند». یکی از مامورهایی که برای اجرای چادری‌بودن زنان گذاشته شده بود، در این گزارش گفت: «خیلی وقت است که چادر اجباری شده. وقتی زن بدحجابی وارد بیمارستان می‌شود، می‌آیند و به ما تذکر می‌دهند… کسی که مریض است باید فکر درمان باشد، نه تیپ‌زدن». وی همچنین اعلام داشت که آرایش بیماران را نیز پیش از ورود پاک می‌کنند.
در سال ۲۰۱۸ که هنوز سری جدید اعتراضات زنان ایرانی به حجاب اجباری جریان داشت، تصاویری منتشر گردید که از پیوستن آنچه «دختران چادری» خوانده می‌شد به اعتراضات خبر می‌داد.
جدای از مردم، مقام‌های زن نیز دارای مسائلی مشابه بوده‌اند؛ بی‌بی‌سی فارسی در سال ۲۰۱۷ از پروتکل نانوشتهٔ «چادر حجاب اجباری مسئولان» گزارش داده بود.
در دوران جمهوری اسلامی تبلیغات تلویزیونی که زنان با چادر را نمایش می‌دادند، ۴۰٪ اضافه‌پخش می‌گرفتند.
در کشورهای دیگر
در سال ۲۰۲۱، دیوان عالی اروپا اعلام کرد که کارفرمایان پوشیدن چادر را می‌توانند منع کنند. قاضی‌های مربوطه، ۱۵ جولای ۲۰۲۱، در پی ادعاهایی حقوقی از آلمان، اعلام داشتند که «منع پوشیدن چادر یا روسری می‌تواند قابل توجیه باشد، در صورتی که کارفرما بخواهد در برابر مشتریان خود یک تصویر بی‌طرفانه ارائه کرده یا از اختلافات اجتماعی جلوگیری کند».
اسرائیل
در سال ۲۰۱۱، پیدایش ناگهانی گروهی از زنان چادرپوش یهودی در اسرائیل که برایشان لقب «فرقه طالبانی» در نظر گرفته شد، بانی آن شد که دیوان عالی عدالت اسرائیل اینکه «آیا در چارچوب دموکراسی اسرائیل، اقدام افراطی این زنان بنیادگرای یهودی، حق آنان است یا سوء استفاده از دموکراسی» را بررسی کند. حقوقدانان اسرائیلی اعلام کردند که پدر و مادرهایی که دختران‌شان را به بهره‌گیری از این «پوشش عجیب» تشویق می‌کنند «دچار سوءبرداشت از زندگی» هستند. چنین چیزی می‌توانسته‌است که اساس قانونی برای اقدام ضد این دسته پدر و مادرها شود و فرزندان‌شان را نیز به نهادهای آموزشی و تربیتی بفرستد. در این دوران، پوشیدن چیزهایی چون چادر برای مردم این کشور تازگی داشت.
در سال ۲۰۱۹، روزنامه جوان (اصولگرای جمهوری اسلامی) با منتشر کردن عکسی که آن را از یک توییتر نقل کرده بود، اعلام کرد: «اینجا نه حوزه علمیه است، نه قم، نه مشهد؛ اینجا کشور جعلی و غصبی اسرائیل است. حجاب و قید و بند را برای خودشان می‌خواهند و بی‌بندوباری را برای دیگران». در آن عکس، چند تن از زنان و دختران که اعلام شد اسرائیلی هستند، با چادر و مقنعه حضور داشتند.
ترکیه
در ترکیه نیز گاه زنان با پوشش چادر سیاه دیده شده‌اند.
اقتصاد چادر
بر پایهٔ برخی آمارها در سال ۱۳۹۳، سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از محصول چادر مشکی، به صورت رسمی وارد ایران می‌شود. در می ۲۰۲۰، اتحادیهٔ پوشاک اعلام کرد که «مافیای واردات چادر مشکی، اجازهٔ خودکفایی نمی‌دهد» و افزوده شد که «برای واردات، تولید و عرضهٔ چادر مشکی از سال‌های قبل یک مافیایی تشکیل شده‌است که اجازه نمی‌داد کشور در تولید چادر مشکی خودکفا شود و سود آن مافیا در واردات بود».
در دسامبر ۲۰۱۹، از وجود «بستهٔ حمایت از تولیدکنندگان چادر مشکی» خبر داده شد و اعلام گردید که واردکنندگان چادر، سود ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصدی دارند. در همین زمان، مدیرعامل انجمن تولیدکنندگان محصولات حجاب همچنین گفت که نظارتی بر محصولات حجاب و چادر مشکی در ایران وجود ندارد. وی همچنین گفت که واردات چادر مشکی «انحصاری» است و ۹۰ درصد چادر مشکی ایران از چین، کره و ژاپن وارد می‌شده‌است.
در سال ۲۰۲۱، آیین کلنگ‌زنی بزرگ‌ترین کارخانهٔ چادر مشکی ایران با حضور رئیس ستاد اجرایی فرمان امام در قم، انجام شد. بودجهٔ نخستین اعلامی برای راه‌اندازی این کارخانه، هزار و ۱۳۰ میلیارد تومان بود.
اثر بر بهداشت و سلامت
جدای از مشکلات بهداشتی پیش آمده از پوشش دائمی بدن و موی سر در جاهای همگانی، دریافت آفتاب کافی از دیگر موارد مورد توجه این دست حجاب‌ها در رسانه‌ها بوده‌است. کمبود ویتامین دی در میان زنان ایران بیشتر دیده شده‌است و حجاب اسلامی از جذب نور خورشید به پوست پیشگیری می‌کند.
باوری در میان برخی از پزشکان مبنی بر کمبود ویتامین D (ویتامین د) در میان زنان با پوشش چادر وجود دارد. موارد اعلامی از برخی از پزشکان و متخصص‌های دارویی و مشاورهایی که در این زمینه فعالیت داشته‌اند، بر این موضوع متمرکز بوده‌است که پوشش چادر در میان زنان ایرانی، یکی از مهم‌ترین عامل‌های کمبود ویتامین D در میان‌شان است. اما در ایران، شهاب اولیایی، رژیم‌شناس و متخصص تغذیه، گفت: «حجاب و نوع پوشش تنها عامل کمبود ویتامین D نیست بلکه آلودگی هوا، زاویه تابش نور خورشید، رنگ پوست، محدوده جغرافیایی و چاقی هم می‌تواند عوامل دیگری برای کمبود ویتامین باشد». اولیایی این باور در میان پزشکان مبنی بر کمبود ویتامین D در میان زنان با پوشش چادر را نادرست دانست.
آرک‌نت
آرک‌نت به نشانی (www.archnet.org) بزرگترین پایگاه داده معماری اسلامی است که توسط مدرسه معماری MIT ساخته و در همکاری با Aga Khan Trust for Culture برنامه‌ریزی شده است. این وب‌گاه منابع رایگانی را در زمینه‌های معماری، شهرسازی و توسعهٔ جهان اسلام ارائه می‌دهد.
چادر
کاربردهای رسمی و تبدیل‌شدن به نماد ایران
در افتتاحیه بازی‌های آسیایی پکن ۱۹۹۰، در رژهٔ رسمی کاروان ایران، زنان ورزشکار ایرانی با چادر سیاه رژه رفتند.
ابراهیم رئیسی رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در پاسخ به نقدی دربارهٔ پوشاندن چادر به متهمان زن که می‌پنداشت «موجب زیر سؤال رفتن حجاب برتر می‌شود»، گفت: «بنده هم با شما هم‌نظر هستم و معتقدم متهمان زن لزوماً نباید چادر بپوشند». نسرین ستوده، حقوقدان و فعال حقوق بشر، چندین بار به پوشاندن اجباری چادر در ملاقات‌های هفتگی زندانیان، اعتراض داشته‌است. پیش از این اعتراض‌ها، لاله اسکندری، نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی، گذاشتن چادر بر سر متهم‌های زن در دادگاه‌های ایران را «توهین به چادر» اعلام کرده بود. در سوی دیگر اما شیرین عبادی، حقوقدان و برندهٔ نوبل صلح، اینکه زنان زندانی از «چادر» استفاده کنند را توهین به زنانی دانست که به این پوشش، باور ندارند.
هاله انواری، هنرمند و نویسنده، در مقاله‌ای که در نشریهٔ نیویورک تایمز نیز انتشار یافت، نوشت: «به (یک) گالری‌دار چند عکس از طرح چادرهایی رنگین نشان داده بودم - می‌خواستم در این تفکر که چادر سیاه را نماد ایران می‌داند، تردید ایجاد کنم و نشان دهم که زنان ایرانی بیش از این تکه پارچه سیاه‌اند. گالری‌دار بی آن که به عکس‌ها توجهی نشان دهد، با خونسردی گفت: عکس‌هایی داری که زنان ایرانی را در فضای خصوصی نشان دهد؟» وی افزود: «از زمانی که حجاب، این نام عام برای هرگونه پوشش اسلامی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ اجباری شد، زنان ایرانی ابزاری شده‌اند برای ارائهٔ بصری این کشور. در آغاز عمر جمهوری اسلامی، آن پوشش سراپا یک پارچه‌ای که چادر نام داشت، به نشان افتخار و به علامت تغییر بنیادی کشور تبدیل شد».
در سینما و تلویزیون
بر پایهٔ گزارشی از روزنامهٔ جام جم در تیر ۱۴۰۰، سینمای ایران در نمایش چادری‌های سمپاتیک، چهره‌هایی را ساخته‌است اما «جای چادری‌های قدرتمند و کنشگر همیشه در سینمای ایران خالی بوده» است.
از آزاده نامداری، مجری سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به عنوان «چهره زیبای چادر ملی» یاد شده‌است و به گزارش رادیو زمانه، «نامداری خیلی زود نقشی را که ساختار و دستگاه ایدئولوژی صدا و سیما تأیید می‌کرد برای خود برگزید و سعی کرد چهره جدید زن مسلمان و مؤمن موفق باشد - زنی با چادر اما نه هر چادری، چادر ملی… نامداری، زیبایی او و بدنش تا سال‌ها در خدمت دستگاه صدا و سیما بودند که به صورت کارکردگرایانه برنامه‌های تغییر یافته حکومت برای تربیت نیروی کار زن کم خطر برای مردسالاری را پیش ببرند». اما در سوی دیگر، این رسانه در ادامه نوشت که نامداری بعدتر سرکش شد و «جای برای ساخت مجدد او به عنوان سوژهٔ مطیع» نبوده‌است و او نیز با روش خود، با این سیستم مبارزه کرده بود.
تشبیه به کلاغ
در سال ۲۰۱۴، علی دهباشی، روزنامه‌نگار، ادب‌پژوه ایرانی و مدیرمسئول مجلهٔ بخارا، به اتهام چاپ یک شعر که از دیدگاه دادستان، در آن زنان چادرپوش به کلاغ تشبیه شده بودند، مجرم شناخته شد. نام شعر «جملگی کلاغ» و سروده‌ای از منصور اوجی، از شاعران معاصر ایران بوده‌است. یکی از رسانه‌های خبری وابسته به بسیج، ادعای «توهین مجله بخارا به زنان چادری با تشبیه آنان به کلاغ» را کرده بود و بسیج دانشجویی نیز در بیانیه‌ای به منصور اوجی، حمله کرد.
فرودگاه ویگریچ
فرودگاه ویگریچ  یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۵۰۲ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۰ متری از سطح دریا واقع شده است.
رولز-رویس جم
رولز-رویس جم یک موتور هواگرد ساختِ کارخانهٔ رولز-رویس لیمیتد در کشور بریتانیا است.
پوتووروو
پوتووروو یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه پلزن-شمالی واقع شده‌است. پوتووروو ۶٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۶ نفر جمعیت دارد و ۵۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سلفی فضایی
سلفی فضایی (Space selfie) عنوان سلفی‌هایی است که توسط فضانوردان و در فضای پیرامونی زمین گرفته می‌شود. این‌گونه سلفی‌ها می‌توانند توسط فضانوردان، فضاپیماها، ربات‌ها و همچنین سطح‌نوردها ثبت شوند. به دلیل شرایط خاص اینگونه از سلفی‌ها، گاهی برای ثبت آنها از شیوه‌ها و روش‌های غیر مستقیم استفاده می‌شود.
فضانوردان
اولین سلفی فضایی مستند و شناخته‌شده، توسط باز آلدرین در حین مأموریت پروژه جمینای ۱۲ گرفته شد. احتمالاً، در طی پروژه جمینای ۱۰ نیز چنین چیزی توسط مایکل کالینز ثبت‌شده باشد اما در هر صورت، تصویری که باز آلدرین ثبت کرد، امروزه به عنوان نخستین مورد در این زمینه شناخته می‌شود. تجهیزات فعالیت اضافی و جانبی برای راهپیمایی فضایی که مورد استفادهٔ فضانوردان قرار می‌گیرد معمولاً شامل یک دوربین مخصوص طراحی شده برای عکاسی در فضای بیرونی نیز می‌باشد. هدف اصلی از نصب چنین دوربینی، عکسبرداری از افراد مرتبط با ماموریت‌های مختلف است. سلفی‌های فضایی بسیار زیادی وجود داشته‌است که در برخی از آنها، از انعکاس روکش کلاه ایمنی فضانوردان دیگر یا خودشان به عنوان آیینه استفاده شده‌است. در سال‌های اخیر، برخی از این سلفی‌ها از شهرت فزاینده‌ای برخوردار شدند که از میان مهمترین آنها می‌توان به دونالد پتی و استیون رابینسن اشاره داشت. پتی، سلفی خودش را در طی پروژه اکسپدیشن ۶ و در ژانویه ۲۰۰۳ ثبت کرده بود.
اگوا بلانکا دو لتاربید
اگوا بلانکا دو لتاربید (به اسپانیایی: Agua Blanca de Iturbide) یک منطقهٔ مسکونی در مکزیک است که در ایالت ایدالگو واقع شده‌است.
خصوصیات
اگوا بلانکا دو لتاربید ۹۷٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۴۴۳ نفر جمعیت دارد.
بداغ برفی
بُداغ برفی (نام علمی:Viburnum opulus L.var Sterile) درختچه‌ای خزان پذیر است. درختچهٔ بداغ در اوایل بهار گل می‌دهد و حداکثر دمای ۱۵ درجه زیر صفر را تحمل می‌کند. این گیاه به عنوان تک درختچه زینتی کاشته می‌شود. ارتفاع این درختچه به ۴ متر می‌رسد. برگ‌های آن پهن و زرد رنگ است که در پاییز زرد و قرمز می‌شود. میوهٔ این درختچه کروی زرد و قرمز بوده که در پاییز می‌رسند. مکان مناسب رشد برای این گیاه در محل‌های آفتابی یا نیم سایه است. این گیاه همچنین به صورت قلمه در تابستان و کاشت بذر در پاییز تکثیر می‌شود.
رولز-رویس گنوم
رولز-رویس گنوم یک موتور هواگرد ساختِ کارخانهٔ رولز-رویس لیمیتد در کشور بریتانیا است.
لوسی چوهو
لوسی چوهو (Lucy Cohu؛ زادهٔ 1968 (age 55)) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اکینوپسیس اتکمنسیس
اکینوپسیس اتکمنسیس نام یک گونه از سرده اکینوپسیس است.
ده میانه
ده میانه، روستایی از توابع بخش زند شهرستان ملایر در استان همدان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کمازان علیا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۴۵خانوار) بوده‌است.
لیوکیاو، گوانگشی
لیوکیاو، گوانگشی (به لاتین: Liuqiao) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در شهرستان فوسوی واقع شده‌است. لیوکیاو ۳۲۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
گنجدر
گنجدر، روستایی از توابع بخش زند شهرستان ملایر در استان همدان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کمازان علیا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۰۵ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
اکینوپسیس بکبرگی
اکینوپسیس بکبرگی نام یک گونه از سرده اکینوپسیس است.
فرودگاه ویگرام
فرودگاه ویگرام  یک فرودگاه همگانی است. این فرودگاه در کشور نیوزلند قرار دارد و در ارتفاع ۲۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
آدام فیلن
آدام فیلن (Adam Phelan؛ زادهٔ August 23, 1991) دوچرخه‌سوار اهل استرالیا است.
کوین مامبو
کوین مامبو (Kevin Mambo؛ زادهٔ June 29, 1972) بازیگر، موسیقی‌دان اهل زیمبابوه است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
بری کلی
بری کلی (Barry Kelley؛ – ۱۹۰۸:۸:۱۹, ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
آدام فیلن
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری دراپاک اشاره کرد.
بری کلی
بخشی از فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
پوورلی
پوورلی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Ústí nad Labem District واقع شده‌است. پوورلی ۲۵٫۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد و ۱۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کیوجیو
کیوجیو (به لاتین: Qujiu) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در شهرستان فوسوی واقع شده‌است. کیوجیو ۱۷۴٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
پادشاهی چوسان
سلسله چوسان، چُسُن یا چُوسُون      در سال ۱۳۹۲ میلادی توسط ژنرال یی سونگ گی در کره تشکیل شد. حکومت چوسان تا ۱۹۱۰ میلادی به حیات خود ادامه داد و در طی این مدت ۲۷ پادشاه حکومت کردند. پایتخت این سلسله شهر هان سونگ، سئول امروزی بود. در این دوره، دین کنفسیوس دین رسمی کشور شد. همچنین در این دوره ژاپن به کره حمله کرد ولی به دلیل کمک چین به کره، ژاپن در این حمله ناکام ماند. در این دوره، نفوذ چین در کره افزایش یافت به‌طوری‌که در قرن هفدهم میلادی، پادشاهان چوسان تنها رؤسای پوشالی بودند و قدرت اصلی در دست‌چینی‌ها بود و کره از چین تبعیت می‌کرده‌است. در سال ۱۸۹۷ نام پادشاهی چوسان به امپراتوری کره تغییر یافت اما همچنان خاندان یی بر کره حکومت میکردند.در سال ۱۹۱۰ کره به استعمار امپراتوری ژاپن درامد و سلسله چوسان پس از ۵۱۸ سال از بین رفت.
فهرست رکوردهای جهانی دو و میدانی
رکوردهای دو و میدانی توسط فدراسیون جهانی دو و میدانی ثبت می‌شود. این رکوردها شامل بهترین عملکرد در ماده‌های گوناگونِ دوها، ماده‌های میدانی (پرش‌ها و پرتاب‌ها)، پیاده‌روی، و دو جاده‌ای می‌شود.دو ۶۰ متر رکوردش یادت رفته
== ثبت رکورد10 مترو 55سانتیمتر معیارهایی که برای ثبت رکوردهای جهانی از آن‌ها استفاده می‌شود، در مورد رکوردهای ملی و مسابقات انتخابیِ رویدادهای مهم مانند المپیک نیز از آن‌ها استفاده می‌شود.
این معیارها شامل موارد زیر است:
مردان
Key:
پارک‌های ملی جمهوری آذربایجان
پارک‌های ملی جمهوری آذربایجان- پارک‌های ملی واقع در قلمروی جمهوری آذربایجان توسط وزارت محیط زیست و منابع طبیعی اداره می‌شود. اولین پارک ملی در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد. از آن زمان تاکنون ۸ پارک ملی تأسیس شده‌است.
تاریخ پارک‌های ملی
قبل از تأسیس وزارت محیط زیست و منابع طبیعی، جمهوری آذربایجان دارای پارک‌های ملی نبود. پارک‌های ملی در آذربایجان از سال ۲۰۰۳ میلادی شروع به تأسیس شدند. در سال ۲۰۰۳ میلادی از سوی وزارت محیط زیست و منابع طبیعی جمهوری آذربایجان پارک ملی «زنگازور» بنام آکادمیک «حسن علی اف»، پارک ملی «شیروان»، پارک ملی «آغ گؤل»، در سال ۲۰۰۴ پارک ملی «هیرکان»، پارک ملی «آلتی آغاج»، در سال ۲۰۰۵ پارک ملی «آبشوران»، در سال ۲۰۰۶ پارک ملی «شاه داغ»، در سال ،۲۰۰۸ پارک ملی «گوی گؤل» و در سال ۲۰۱۲ پارک ملی «سامور-یالاما» تأسیس گردیدند.
اکنون تمام پارکهای ملی با مساحتی ۳۱۰٫۱۳۶٬۵ هکتار، حاوی ۳٬۵۸ درصد کل اراضی جمهوری آذربایجان می‌باشند. علاوه بر این کارهای لازمه جهت ساخت پارک‌های ملی جدید در جمهوری آذربایجان هنوز هم تداوم دارد.
نگارخانه
{{وسط|
قدمگاه (شازند)
قدمگاه (شازند)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شازند در استان مرکزی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان قره کهریز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۰۱۲ نفر (۵۹۲خانوار) بوده‌است. این روستا در یک کیلومتری صنایع پالایشگاه و پتروشیمی شهرستان واقع شده‌است.
نگارخانه
{|
اگوا بونا
خصوصیات
اگوا بونا ۱٬۱۹۱ نفر جمعیت دارد.
مایک ملویل
مایک ملویل فضانورد اهل کشور آفریقای جنوبی است که در November 11, 1940 میلادی در ژوهانسبورگ زاده شد. وی در مأموریت پرواز ۱۶پی فضاپیمای یک، پرواز ۱۷پی فضاپیمای یک حضور داشته است.
جلال رفیع
جلال رفیع (متولد ۱۳۳۳) نویسنده، طنزپرداز و روزنامه‌نگار ایرانی است. وی برادر رضا رفیع (رضا رفیعی زاده) محمد جواد رفیعی زاده‌است.
رولز-رویس گشاوک
رولز-رویس گشاوک یک موتور هواگرد ساختِ کارخانهٔ رولز-رویس لیمیتد در کشور بریتانیا است.
جلال رفیع
زندگی
جلال رفیع در سال ۱۳۳۳ در تربت حیدریه متولد شد. در سال ۵۲ وارد دانشگاه تهران شده و رشته حقوق خواند و وکیل پایه یک دادگستری شد؛ ولی دنبال کار وکالت نرفت. سال ۵۸ وارد روزنامه کیهان شد و مدتی عضو شورای سردبیری آن بود. سال ۵۹ تا حوالی سال ۶۶ و ۶۷ عضو شورای سردبیری روزنامه اطلاعات هم بود. جلال رفیع جدا از کار روزنامه‌نگاری، از سال ۶۵ چندسالی عضو شورای فرهنگ عمومی زیرمجموعه شورای انقلاب فرهنگی هم بود. در سال ۷۰ و ۷۱ هم عضو هیئت منصفه دادگاه مطبوعات شد. بعد از آن با چند نفر دیگر از دادگاه استعفا دادند. وی زمانی نیز عضو هیئت مؤسس انجمن موسیقی ایران هم بود. او عضو هیئت داوران جشنواره فیلم فجر در سال ۶۴ بود که برای اولین بار به جای یک فیلم، چهار فیلم برگزیده، انتخاب شد. بعد از آن در نیمه دوم سال ۶۷ تا اویل ۶۸ ستون طنزی با عنوان با اجازه و با امضای آقا جمال در روزنامه کیهان راه انداخت. سال ۷۶ وقتی صد روز از ریاست جمهوری خاتمی گذشته بود، جلال رفیع با او مصاحبه تلویزیونی کرد و آن مصاحبه هم جنجالی به پا کرد. در آن تاریخ هنوز مشاور فرهنگی و رسانه‌ای خاتمی نشده بود.%%
آزمون کوتاه وضعیت ذهنی
آزمون کوتاه وضعیت ذهنی به اختصار MMSE، آزمونی است برای ارزیابی کیفیت هوشیاری با تشخیص و غربالگری دمانس که حداکثر نمرات آن ۳۰ می‌باشد. همچنین برای تخمین شدت و پیشرفت اختلالات شناختی و پیگیری روند تغییرات و مهارت‌های شناختی در طول زمان استفاده می‌شود و این تغییرات را به عنوان روشی مؤثر برای مستندسازی پاسخ فرد به درمان تبدیل می‌کند. هدف MMSE به تنهایی ارائه یک تشخیص برای یک موجودیت خاص نبوده‌است.
اجرای آزمون بین ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می‌کشد و عملکردهایی از جمله ثبت نام (تکرار اعلان‌های نامگذاری شده)، توجه و محاسبه، یادآوری، زبان، توانایی پیروی از دستورات ساده و جهت‌گیری تفکر را بررسی می‌کند. این آزمون در اصل توسط فولشتاین و همکاران در سال ۱۹۷۵، به منظور تفکیک بیماری‌های روانی انتسابی و اکتسابی معرفی شد. اما بسیاری شبیه آزمایش‌های که قبل از ابداع شدن آن استفاده می‌شد، بود که بسیاری از این آزمون‌ها بعدها مستقیماً در آن گنجانده شد. این تست یک بررسی وضعیت روانی نیست. فرم استاندارد MMSE که در حال حاضر توسط منابع ارزیابی روانشناختی بر اساس مفهوم اولیه آن و اندکی تغییرات جزئی که توسط متخصصان در سال ۱۹۷۵ صورت پذیرفته، منتشر شده‌است.
از مزایای MMSE می‌توان به عدم نیاز به تجهیزات یا آموزش تخصصی برای تجویز، اعتبار برای تشخیص و ارزیابی میزان بیماری آلزایمر اشاره کرد. با توجه به دوره زمانی کوتاه و سهولت استفاده، برای ارزیابی شناختی در فضای مطب پزشک یا کنار بالین مفید است. معایب استفاده از MMSE این است که تحت تأثیر عوامل جمعیتی قرار می‌گیرد. سن و تحصیلات بیشترین تأثیر را دارند. مهمترین نقطه ضعف آزمون کوتاه وضعیت ذهن مربوط به عدم حساسیت آن به اختلالات شناختی خفیف و ناتوانی آن در تشخیص کافی بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر خفیف از بیماران عادی است. MMSE همچنین با توجه به عدم حساسیت آن نسبت به تغییرات پیشرونده ای که با بیماری آلزایمر شدید اتفاق می‌افتد، انتقاداتی دریافت کرده‌است. محتوای این آزمون بسیار شفاهی است، فاقد آیتم‌های کافی برای اندازه‌گیری مناسب پراکسیس فضایی یا ساختاری است. از این رو کاربرد آن در تشخیص اختلالات ناشی از ضایعات کانونی نامشخص است.
روش انجام
حداقل امتیاز برای افراد دارای تحصیلات عالی ۲۹ می‌باشد. حداقل امتیاز برای افراد دارای تحصیلات متوسطه ۲۷ می‌باشد. حداقل امتیاز برای افراد دارای تحصیلات ابتدایی ۲۵ می‌باشد. حداقل نمره برای افراد بی سواد ۱۹ می‌باشد.
نواقص
این آزمون با وجود کاربرد زیادش نواقص قابل توجه‌ای مانند عدم حساسیت به آسیب‌های قطعهٔ پیشانی، عدم حساسیت به آسیب‌های نیمکره راست، وابستگی شدید به سطح سواد و فرهنگ فرد دارد.
دوره ادو
دوره ادو بخشی از تاریخ دوران پیشامدرن ژاپن است که از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی را در بر می‌گیرد. این دوره همچنین با نام دوره توکوگاوا نیز شناخته می‌شود. توکوگاوا ایه‌یاسو در سال ۱۶۰۳ قدرت را در دست گرفت و شوگون‌سالاری توکوگاوا را بنیان‌گذاری کرد. در پایه‌گذاری شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه‌یاسو بیشترین بهره را از تلاش‌های اودا نوبوناگا و تویوتومی هیده‌یوشی برد و حکومتی را سامان داد که پانزده نسل قدرت را در اختیار داشت. او مرکز فرمانروایی خود را ادو (توکیوی امروزی) قرار داد. در این دوره کشور در میان بیش از دویست دای‌میو تقسیم شده بود. در دوره ادو ساموراییها بالاتر از کشاورزان و صنعتگران و بازرگانان، که مردم عادی به‌شمار می‌آمدند، قرار گرفتند. شوگون‌سالاران ادو تحت عنوان تجمل‌ستیزی قانون‌هایی را علیه مدل مو، لباس و آویزه‌های اضافی به تصویب رساندند.
تثبیت شوگون‌سالاری
دوره ادو به مدت دو قرن و نیم به طول انجامید. در این مدت اگر چه چندین شورش دهقانی و ناآرامی‌های گذرا پیش آمد اما به‌طورکلی حال و هوای صلح و آرامش و ثبات ویژگی این دوران بود. در دوره ادو کشور ژاپن به بیش از ۲۵۰ قلمروی فئودالی بزرگ و کوچک بنام هان تقسیم شده بود که هر کدام توسط یک دایمیو (ارباب) اداره می‌شد. مهمترین دایمیوی کشور شخص شوگون بود و نزدیک به یک چهارم زمین‌های کشور و تمامی معادن طلا و نقره و بندرها و شهرهای عمده هم مُلکِ شوگون شناخته می‌شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا از طریق شبکه حکومت‌های خودمختار محلّی یا دایمیو‌ها (امیران یا خان‌ها)، کشور ژاپن را اداره می‌کرد. با آن که دایمیوها در اصل خودمختار بودند، حکومت توکوگاوا با ایجاد یک شیوهٔ نظارت مؤثر کوشید تا از قدرت یافتن دایمیوها در حدی که آنان را برای حکومت مرکزی خطرناک سازد، جلوگیری کند. در سال ۱۶۳۵ حضور هر دو سال یک بار دایمیو در ادو (توکیوی کنونی) مقرر شد که سانکین کوتای خوانده می‌شد. این ترتیب موجب می‌شد که دایمیوها بیشتر درآمد خود را صرف رفت و برگشت از ملک اربابی خود تا ادو کنند. این هزینه به خصوص برای دایمیوهایی که قلمروشان از ادو فاصله بسیار داشت، خیلی سنگین‌تر بود.
سیاست حکمرانان در منع مسیحیت و بستن دروازه‌های ژاپن به روی جهان خارج، در پی گسترش مبلغان مسیحی در اوایل قرن هفدهم و از بیم آن که اینان زمینه‌ساز استعمار و استثمار غرب باشد در تحولات این دوره از تاریخ ژاپن اثر عمده داشت. ساکوکو به معنی کشور بسته یا در ترجمه واژه‌به‌واژه به معنای کشور در زنجیر یا با ارفاق بسیار به معنای سیاست درهای بسته‌است. ساکوکو سیاستی بود که در ژاپن در دوره ادو از سوی استبداد نظامی توکوگاوا اعمال می‌شد و هدف آن محدود و ممنوع کردن ارتباط و تجارت مردمان کشور ژاپن با اتباع خارجی بود. ورود خارجی‌ها و خروج ژاپنی‌ها می‌توانست مجازات مرگ را در پی داشته باشد. با این حال ساکوکو به معنی انزوای مطلق ژاپن نبود. اطلاعات مورد نیاز از طریق پادشاهی ریوکیو و دودمان جوسان به کشور وارد می‌شد. از لحاظ اقتصادی نیز علاوه بر دو منبع ذکر شده، ژاپن در جزیره مصنوعی دجیما واقع در ناگاساکی با هلند، در همان استان ناگاساکی با چین و کره و در هوکایدو با مردم آینو داد و ستد داشت. تدابیری که نخستین فرمانروایان توکوگاوا برای بقا و دوام حکومت خود در کار آوردند هم مؤثر بود و هم موفّق اما مانع از رشد طبیعی اقتصادی و اجتماعی ژاپن شد و باعث شد این کشور از تمدن صنعتی کشورهای اروپایی باز بماند.
از سیاست درهای باز تا انزوا
توکوگاوا ایه‌یاسو نیز همچون تویوتومی هیده‌یوشی دادوستد با خارجیان را تشویق می‌کرد. با این همه نسبت به آنان بدگمان بود. ایه‌یاسو مایل بود ادو را به بندرگاهی عمده تبدیل کند اما وقتی متوجه شد که اروپاییها بندر کیوشو را ترجیح می‌دهند و چینی‌ها نیز تمایلی به برقراری ارتباط تجاری رسمی با ژاپن ندارند، تصمیم به اداره دادوستد موجود گرفت و تنها به بعضی از بندرها اجازه داد تا شماری از کالاهای تعیین‌شده را خرید و فروش کنند.
شورش شیمابارا
شورش شیمابارا یکی از تعداد انگشت شماری موارد ناآرامی جدی در طول دوره نسبتاً صلح‌آمیز شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. در پی ساخت یک قلعه جدید در شیمابارا، به نام قلعه شیمابارا توسط ماتسوکورا شیگه‌ماسا مالیات‌ها به شدت در این ناحیه افزایش پیدا کرد، که باعث ایجاد خشم در دهقانان محلی و رونینها (ساموراییهای بدون ارباب) شد. آزار و اذیت مذهبی کاتولیک‌های محلی نیز عاملی برای تشدید نارضایتی بود که در ۱۶۳۷ به شورش تبدیل شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا نیرویی متشکل از ۱۲۵٫۰۰۰ سرباز به سرکوب شورشیان فرستاد و پس از محاصره طولانی ۴ ماهه علیه شورشیان در قلعه هارا، آن‌ها را شکست داد. از آنجا که شوگون‌سالاری مشکوک بدین بود که اروپا و کلیسای کاتولیک در گسترش شورش دست داشته‌اند، معامله گران پرتغالی به خارج از کشور رانده شدند. در سال ۱۶۳۹ سیاست انزوای ملی یا ساکوکو در کشور به اجرا گذاشته شد. همچنین ممنوعیت دین مسیحی پس از آن بشدت به اجرا گذاشته شد، و تنها مسیحیان پنهان در کشور توانستند جان سالم به در ببرند.
جامعه
طبقه اشراف امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها را در بر می‌گرفت. باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی‌ها، دهقانان، پیشه‌وران و بازرگانان تشکیل می‌شد. سامورایی‌ها بالاتر از سه طبقه دیگر به‌شمار می‌آمدند و همراه خانواده‌هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره‌مند بودند. در دوره ادو فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند و مقرری خود را بیشتر به صورت جنسی، یعنی برنج دریافت می‌کردند. بر اثر توفیق نظام شوگون‌سالاری در استقرار قانون و نظم و حفظ آن پس از سال‌ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی‌ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. سامورایی‌ها در بیشتر قسمت‌ها زمین‌های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. به سبب اینکه خاندان‌های اربابی مجبور بودند مدتی از سال را در ادو (توکیوی امروزی) همراه با خدمهٔ خود اقامت کنند، فراهم کردن پول برای سامورایی‌ها جهت خرج کردن در ادو مسئله‌ای بسیار مهم بود. آنان مجبور بودند پول نقد را از طریق فروش برنج‌های مقرری خود با کارگزاران برنج به دست بیاورند. از آنجائیکه هزینه زندگی در ادو بالاتر از توان آنان بود، گرفتن وام از بازرگانان به اعتبار درآمد آینده رایج بود. در این دوره ارزش طلا به‌طور قابل ملاحظه‌ای نسبت به ارزش برنج افزایش یافته بود و همین موضوع دارایی طبقه سامورایی‌ها را که درآمد خود را به شکل برنج دریافت می‌کردند به مراتب کمتر از دارایی طبقه بازرگانان که درآمدشان به صورت طلا و نقره بود کرده بود. در اواخر دوره ادو تقریباً تمامی افراد سامورایی در موقعیت بدهکاری به بازرگانان قرار گرفته بودند.
برآمدن طبقه بازرگان به عنوان یک طبقه مرفه و با نفوذ، مایهٔ پدید آمدن فرهنگ بی‌بندوباری و بی‌اعتنایی به اخلاق که به عنوان اوکی‌یو یا «دنیای مواج» شناخته می‌شود در دوره ادو شد. در شهر ادو محله‌های مخصوص خوش‌گذرانی و عیاشی درست در جهت متقابل آرمان‌های سامورایی - کنفوسیوسی که دولت هم در اعتلای آن می‌کوشید شروع به گسترش کرد. دولت توکوگاوا مدام فرمان‌هایی صادر می‌کرد که بازدارنده این نوع فساد در حال رواج بود اما نتیجه‌ای عاید نمی‌شد. شالودهٔ این فرهنگ به رشد بازرگانی قرار داشت و بازتابی بود از انحطاط نظام سنتی فئودالی در ژاپن.
در سده شانزدهم و اوایل هفدهم میلادی صادرات عمده ژاپن طلا و نقره بود که این وضع استخراج معادن و ضرب سکه را رونق می‌بخشید و آسانی استفاده از سکه موجب شد که سامورایی هر چه بیشتر برنج خود را با پول نقد معامله کرده و این امر سببی شد که طبقهٔ بازرگان از نظر ثروت و تعداد رونق پیدا کند. همچنین گرچه انقلاب صنعتی در ژاپن اتفاق نیافتاد اما صنایع دستی، متنوع و بسیار گسترده بود و نیازهای بازار ملی را تأمین می‌کرد. بیشتر سودِ گردآمده از این صنایع در نهایت در دست معدودی از بازرگانان یعنی در دست وام‌دهندگان به مردم انباشته می‌شد. با گذشت زمان قدرتمندترین واسطه‌ها و وام‌دهندگان تبدیل به بانکداران شهرهای بزرگ شدند.
اقتصاد
از نظر اقتصادی ژاپن در دوره ادو کشوری بود با کشاورزی مولد و سیستم‌های مالی و بازاریابی بسیار پیشرفته. توسعه اقتصادی شامل گسترش شهرنشینی، افزایش حمل و نقل کالا، گسترش چشمگیر تجارت داخلی همراه با آغاز تجارت خارجی و همچنین رونق صنایع دستی بود. اگر چه نرخ مالیات به‌طور قابل ملاحظه‌ای بسته به منطقه تفاوت داشت، کشاورزان به‌طور متوسط حدود ۳۳–۵۰ درصد و ماهیگیران حدود ۲۰–۴۰ درصد از محصولاتشان را جهت مالیات تسلیم ارباب خود می‌کرد. صادرات عمده ژاپن در این دوره به ویژه نیمه نخست آن فلزات گران‌بها به‌طور عمده نقره و مس و همچنین محصولات دریایی بود. شکوفایی اقتصادی ژاپن به ویژه از اواسط تا اواخر دوره ادو بر جامعه شهری اثرگذار بود و طبقات مرفه به شدت در پی لذت‌های دنیوی بودند.
جمعیت
در اواسط قرن هجدهم، جمعیت ادو بیش از یک میلیون نفر بود که احتمالاً بزرگترین شهر جهان در آن زمان بود. اوساکا و کیوتو هرکدام بیش از ۴۰۰۰۰۰ نفر سکنه داشتند. شهر قلعه‌های دیگر نیز رشد کردند. اوساکا و کیوتو مشغول تجارت و مراکز تولید صنایع دستی شدند، در حالی که ادو مرکز تأمین مواد غذایی و کالاهای اساسی مصرفی شهری بود. در حدود سال ۱۷۰۰، ژاپن شاید شهری‌ترین کشور در جهان بود، به میزانی در حدود ۱۰–۱۲٪. نیمی از این رقم را سامورایی تشکیل می‌دادند، در حالی که نیمی دیگر، متشکل از بازرگانان و صنعتگران بودند که به نام چونین شناخته می‌شوند.
در نیمه نخست دوره ادو، ژاپن رشد سریع جمعیتی را تجربه کرد، قبل از اینکه به حدود ۳۰ میلیون نفر برسد. بین دهه‌های ۱۷۲۰ و ۱۸۲۰، ژاپن تقریباً رشد رشد جمعیت صفر بود، که اغلب به نرخ تولد پایین نسبت داده می‌شود. برخی تعداد پایین میزان زادوولد را تحت تأثیر قحطی گسترده می‌داند، اما برخی از مورخان نظریه‌های مختلفی ارائه داده‌اند، از جمله میزان بالای کودک‌کشی که به‌طور مصنوعی موجب کنترل جمعیت می‌شد. در حدود سال ۱۷۲۱، جمعیت ژاپن نزدیک به ۳۰ میلیون نفر بود و این رقم در حدود ۱۵۰ سال بعد و در زمان اصلاحات میجی فقط دو میلیون افزایش پیدا کرد. از سال ۱۷۲۱، تا پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا آمارگیری‌های ملی به‌طور منظم از مردم انجام می‌شد. علاوه بر این، آمارگیری‌های منطقه ای، و همچنین سوابق مذهبی که در ابتدا برای ریشه کنی مسیحیت جمع‌آوری شده بود، داده‌های جمعیت شناختی ارزشمندی را نیز در مورد دوره ادو ارائه می‌دهد.