cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب
پیش‌زمینه
مسافرت اکتشافی تا سال ۱۹۰۶ به طول انجامید و کاملاً موفقیت‌آمیز بود. مَعبر شمال غربی که دریانوردان را برای قرن‌ها شکست داده بود، در نهایت فتح شد. آمونسن در حالی که تنها ۳۴ سال سن داشت، تبدیل به یک قهرمان ملی در مقام اول از کاشفان قطبی گردید. در نوامبر سال ۱۹۰۶، رابرت پری آمریکایی از آخرین سفر ناموفق به قطب شمال بازگشت. وی مدعی بود که جدید از عرض ۸۷°و ۶′ دقیقه جغرافیایی را - که یک رکورد محسوب می‌گردید - کشف نموده هر چند،  ادعای وی توسط مورخان مورد مناقشه قرار گرفت. پری بلافاصله شروع به جمع‌آوری منابع و حمایت‌های مالی با هدف گشایش یک سفر جدید نمود. در ژولای سال ۱۹۰۷، دکتر فردریک کوک - همقطار سابق آمونسن از بلژیکا - در یک برنامه‌ریزی بدون پروپاگاندا، عزم حرکت به سمت سرزمین‌های شمالی نمود. تصور کلی بر این بود که هدف از این سفر تنها در جهت شکار می‌باشد اما شایعاتی نیز از تلاش وی در جهت رسیدن به نقطهٔ قطبی شمال در میان عوام وجود داشت. یک ماه بعد، ارنست شکلتون به همراه تیم مشهور به گروه اکتشافی نمرود، به سمت جنوبگان بادبان کشید در حالی که در همین زمان، رابرت فالکون اسکات آمادهٔ سفر اکتشافی دیگری بود که می‌توانست تلاش گروه شکلتون را مُنتج به شکست نماید. آمونسن متوجه شد که هیچ دلیل و بهانه‌ای برای سپردن اولویت اکتشاف در جنوبگان به دست انگلیسی‌ها وجود ندارد. از دیدگاه او، پروپاگاندای عمومی برای اعلام رهبری و هدایت یک سفر اکتشافی کاملاً بی‌مورد به نظر می‌رسید. وی تنها با بازماندگان همراه خودش از سفر قطبی شمال دربارهٔ این موضوع صحبت کرد.
نانسن و کشتی فرام
در سال ۱۸۹۳، نانسن با کشتی فرام به سمت منطقهٔ یخبندانِ سواحلِ شمالی سیبری سفر نمود و با کشتیرانی در یخ، به طرف گرینلند حرکت نمود. او امیدوار بود که این تصمیم، مسیری برای رسیدن به قطب شمال باشد. در عملیات رانِش کشتی، نتیجه‌ای حاصل نشد و نزدیکی به قطب امکان‌پذیر نگردید و تلاش نانسن و برای رسیدن از طریق راه‌پیمایی پیاده نیز ناموفق بود. با این وجود، این استراتژی نانسن پایه‌گذار طرح‌های قطبی آمونسن گردید. استدلال او چنین بود که اگر از طریق تنگه برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی گردد، به خوبی می‌تواند به سمت شرقِ نقطهٔ شروع نانسن برسد. کشتی او می‌توانست با رانش به سمت شمالی‌ترین نقطه به دو هدف عمده و مهم دست یابد که عبارت بودند از اینکه به قطب برسد یا از نزدیکی آن عبور نماید
آمونسن، ضمن مشورت با نانسن به این نتیجه رسید که فرام تنها کشتی موجود و مناسب برای انجام چنین عملیاتی است. فرام در تاریخ ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ توسط کالین آرچر کشتی‌ساز و معمار برجستهٔ نیروی دریایی نروژ طراحی و ساخته شده بود. با توجه به کاریزما و خلق و خوی سخت نانسن، چنین برآورد شد که کشتی می‌بایست در معرض سخت‌ترین شرایط قطبی برای مدت‌های مدید مقاومت نماید. یکی از ویژگی‌های متمایز کشتی بدنهٔ مدور آن بود که به گفتهٔ نانسن؛ به کشتی اجازه می‌داد تا مثل مارماهی در آغوش یخ‌ها بلغزد. برای مقاومت فوق‌العادهٔ بدنهٔ کشتی از غلاف چوب آمریکای جنوبی استفاده شد که در حقیقت سخت‌ترین الوار چوب قابل دسترس بود. تقاطع‌های متقابل و پرانتزهای کار شدهٔ داخلی در سراسر طولِ بدنهٔ آن نصب شده بود. شعاع عرض کشتی ۳۶ ft در برابر طول کلی ۱۲۸ ft بود که به آن ظاهر قابل توجهی همچون کُندهٔ درخت می‌داد. این طراحی و شکل خاص، باعث بهبود استحکام در یخ می‌گردید اما عملکرد آن در دریای باز تا حدودی ظاهری و متأثر از نوع طراحی‌اش بود که باعث می‌گردید به سُستی حرکت کند و فرمانبُرداری (چرخش‌پذیری سکان) چندان مناسبی نداشته باشد. با این حال، به نظر می‌رسید که سرعت و کیفیت قایقرانی کشتی در مناطق ویژه و در طول سفر، می‌توانست برای سال‌ها متضمن یک پناهگاه امن و گرم برای خدمه باشد.
گام‌های اولیه
آمونسن در جلسه‌ای از به تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸ برنامه‌هایش را برملا ساخت. او می‌خواست به وسیلهٔ کشتیِ فِرام و با گُذر از دماغه هورن به سمتِ اقیانوسِ آرام برود. ادامهٔ برنامه چنین بود که پس از تأمینِ سورسات در سان فرانسیسکو کشتی به مسیر شمالی ادامه می‌داد و از طریقِ تنگه برینگ به سمت حرکت می‌کرد. از آن نقطه به بعد او یک دورهٔ حدوداً ۴ یا ۵ ساله را برای آغاز رانِش در میان یخ‌برف‌ها پیش‌بینی کرده بود. علم و دانش می‌توانست شاهدِ یک کاوشگریِ پراهمیت در زمینهٔ جغرافیا به همراه مشاهداتِ مُستمر باشد. آمونسن امیدوار بود که کمک به اصلاح یا توضیح تعدادی از ابهامات موجود و حل نشده بنماید. طرحِ پیش رو، شور و شوق بسیاری به همراه داشت. روز بعد؛ هاکون هفتم، پادشاه نروژ، ضمن اعلان یک فهرست کمک مشترک و اهدای ۲۰۰۰۰ کرونی افتتاحِ پروژه را اعلام نمود. در ۶ فوریه ۱۹۰۹ پارلمان نروژ کمک مالیِ ۷۵۰۰۰ کرون برای تعمیر کشتی را تأیید کرد. جمع‌آوری کمک‌های مردمی و امور مالی و به‌طور کلی مدیریت سفر به دستانِ برادر آمونسن موسوم به لئون سپرده شد و بر این اساس؛ برنامه به گونه‌ای تنظیم گردید که تیم جستجوگر می‌توانست در جنبه‌های علمی‌تر تمرکز بیشتری داشته باشد.
در ماه مارس سال ۱۹۰۹ اعلام شد که شکلتون به عرضِ ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی رسیده که در فاصلهٔ 97 nmi قطب شمال بود و تا قبل از اینکه بخواهد برگردد، آمونسن متوجه شد که تا شمال، تنها یک گامِ کوچک باقی مانده. او بدون قید و شرط به ستایش شکلتون پرداخت و خطاب به او نوشت که اهمیتِ اقداماتش در شمال، مشابه اهمیتِ اقداماتِ نانسن در جنوب بوده‌است. پس از این نزدیکیِ ناچیز (نسبت به نقطهٔ قطبی)، اسکات بلافاصله قصد خود را برای رهبریِ یک اعزامی اکتشافی (که بعدها گروه اعزامی ترا نووا نامیده شد) اعلام نمود. عنوانی که برای این پروژه برگزیده شد، اصطلاحاً؛ «گوشهٔ کوچک» نام داشت که مقصود از آن غنیمت برای امپراتوری بریتانیا بود.
کارکنان و خدمه
آمونسن ۳ نفر از معاونانِ نیروی دریایی را به عنوانِ افسرانِ هیئت اعزامی برگزید. که هدایتگر بود و مقام دوم در فرماندهی را داشت. یالمار فریدریک یِرتْسن و. یِرتْسن؛ با اینکه تجربه و مقدماتِ قبلیِ کافی در زمینهٔ پزشکی را طی نکرده بود با این همه به عنوان دکتر سفر شناخته می‌شد و البته در قالبِ یک برنامهٔ فوری و در عین حال کوتاه و فشرده، یک دورهٔ آموزش جراحی و دندانپزشکی را فرا گرفت. اسکار ویستینگ نیز که توپچیِ نیروی دریایی بود، توصیه‌های پرسترود را مبنی بر اینکه می‌تواند وظایفِ بیشتر و متنوع‌تری را بر عهده بگیرد پذیرفت. ویستینگ اگر چه تا آن زمان تجربهٔ قبلیِ نسبتاً کمی در رابطه با سگ‌های سورتمه داشت اما آنطور که آمونسن بعدها نوشت؛ ویستینگ در طول این سفر به یک دامپزشکِ آماتور و مفید تبدیل گردید.
یکی از انتخاب‌های اولیهٔ گروه، قهرمان اسکی‌بازی بود. وی در عین حال نجار و مربی اسکی حرفه‌ای بود. بجالند متولد از ناحیه تلمارک نروژ بود. این منطقه به واسطهٔ داشتن اسکی‌بازان ماهر و خبره‌اش زبانزد خاص و عام بود و در عین حال خاستگاه پیشگامان شیوه‌های جدید شمرده می‌شد. نانسن عقیده داشت که استفاده از سگ‌های قطبی و سورتمه بهترین و کارآمدترین روش برای سیر و سیاحت و اکتشاف مناطق قطبی است و آمونسن با این عقیدهٔ وی کاملاً موافق بود به همین دلیل تصمیم داشت تا ماهرترین راهبرانِ سورتمه را استخدام نماید. هلمر هانسن که پیش‌تر، ارزش‌های خودش را در سفر با گژوا ثابت کرده بود موافقت کرد که دوباره با آمونسن سفر کند.
تغییر برنامه
در سپتامبر ۱۹۰۹ روزنامه‌ای گزارش داد که کوک و پری توانسته‌اند به قطب شمال برسند، کوک در ماه آوریل سال ۱۹۰۸ و پری یک سال بعد به این مهم نائل گشته بودند، پاسخ به سؤال پیش آمده اینکه احتمالاً آمونسن می‌بایست از تأیید آشکار امتناع ورزد یا دربارهٔ صحت این خبر کاشف به عمل آورد، در هر صورت گمان وی این بود که حتماً باید کاری انجام دهد.
حمل و نقل، تجهیزات و لوازم
آمونسن هیچگاه نتوانست درک کند که چرا مکتشفین انگلیسی نسبت به مقولهٔ سگ‌ها بی‌تفاوت هستند. او بعدها در این باره نوشت، آیا ممکن است که سگ نتواند آقای خودش را درک کند؟ یا اینکه آقا و اربابش نتواند سگ را درک کند؟. در پی اجرای تصمیم برای سفر به جنوب، دستور فراهم نمودن ۱۰۰ سگ سورتمه از بهترین و قوی‌ترین سگ‌های گرینلند شمالی را که قابل دسترسی بودند صادر کرد. مقاومت و بقای مردان گروه کاملاً بر عهدهٔ این حیوانات بود. سگ‌ها در صورت نیاز می‌توانستند از گوشت سگ‌های دیگر استفاده نمایند و همین‌طور برای سایر افراد گروه همیشه گوشت تازه در دسترس بود.
چکمه‌های گروه مکتشفین به وسیلهٔ آمونسن طراحی و ساخته شد به گونه‌ای که مدت ۲ سال در حال آزمایش و بررسی آن‌ها برای یافتن کمال مطلوب و مناسب خودش بود. پوشاک تیم قطبی شامل یک دست لباس از پوست خوک دریایی شمال گرینلند بود. لباس‌ها الگوگیری شده بر اساس پوشش مردمان بود که با پوست گوزن شمالی، پوست گرگ و پارچهٔ گاباردین از گروه بِربِری تهیه گردیده بود. سورتمه نیز ساخته شده از خاکستر نروژی به همراه استیل و هیکوری آمریکایی یا همان گردوی گرمسیری بود. اسکی‌ها نیز طراحی شده از چوب هیکوری بود به جهت اینکه در مسیرهای فوق‌العاده طولانی و خشن به کاهش احتمال لغزندگی در میان شکاف‌های برف و یخ کمک شایانی می‌نمود. خیمه‌ها از قوی‌ترین و کاربردی‌ترین خیمه‌هایی بود که تا آن زمان وجود داشت. خیمه‌هایی ساخته شده مختص محیط قطبی ضمن اینکه برای پخت‌وپز در حالت پیش‌روی و راهپیمایی کردن، آمونسن اجاق گاز ویژه و ابداع شده توسط نانسن موسوم به چراغ پریموس سوئدی را انتخاب کرد به دلیل اینکه احساس می‌کرد که بعدها فضای بیشتری در دسترس خواهد داشت.
آمونسن با تجاربی که در بلژیکا به دست آورده بود، به خوبی از خطرات بیماری اسکوروی آگاه بود. اگر چه علت واقعی بیماری کمبود ویتامین ث تشخیص داده شده بود اما در آن زمان هنوز کاملاً کشف نشده بود و فقط به‌طور ضمنی چنین برداشت می‌گردید که این بیماری به وسیلهٔ خوردن گوشت تازه قابل پیشگیری و درمان است. برای مقابله با خطر احتمالی، آمونسن یک جیره‌بندی برنامه‌ریزی شده را لحاظ کرد که شامل ترکیبی از غذای عادی سورتمه‌ها به همراه یک وعدهٔ منظم از بود. وی همچنین دستور داد تا یک نوع خاص از برای او تهیه کنند که شامل سبزیجات و بلغور جو دوسر بود. ترکیب به دست آمده تحریک‌کننده‌تر، مغذی و همین‌طور اشتهاآور بود به گونه‌ای که یافتن آن در نواحی قطبی غیرممکن بود. گروه مکتشفین به خوبی با محموله‌ای از شراب و مشروبات الکلی تجهیز شده بود که می‌توانست به عنوان دارو یا برای جشن‌ها و سایر موارد جمعی و دورهمی استفاده گردد. آمونسن با تجربه و خاطرهٔ از دست دادن روحیه به خاطر حوادث بلژیکا، برای پُر کردن اوقات فراغت کتابخانه‌ای مشتمل بر ۳۰۰۰ جلد کتاب، یک گرامافون و مقدار زیادی آثار ضبط شده و آلات و ادوات موسیقی به همراه داشت.
عزیمت
در ماه‌های قبل از عزیمت به دست آوردن بودجه و تامین منابع مالی برای سفر مشکل‌تر شد به دلیل اینکه کمک عمومی محدود شده بود. کمک مشترک همگانی از طریق روزنامه فسخ شد و پارلمان درخواست برای تأمین ۲۵۰۰۰ کرون بیشتر را رد کرد. چنین به نظر می‌رسید که آمونسن مجبور است خانه (اشاره به کشتی است) خود را در حالتی به شدت مقروض، شناور نگه دارد. او در آن هنگام، برای جلوگیری از ورشکستگی مالی شخصی، به‌طور کامل وابسته به موفقیت این سفر اکتشافی بود.
پس از گذشت یک ماه از سفر دریایی و گشت‌زنی در قسمت شمالی اقیانوس اطلس، کشتی فرام در اواخر ژولای برای تحویل گرفتن سگ‌ها و آماده‌سازی نهایی عزیمت به کریستیان‌ساند رسید. همان زمان در کریستیان‌ساند، آمونسن پیشنهاد کمک پیتر دون پدرو کریستوفرسن که یک مهاجر و برادر وزیر نروژ در بوئنوس آیرس بود را دریافت نمود. کریستوفرسن مایل بود که سوخت و ملزومات دیگر را به کشتی فرام در مونته‌ویدئو یا بوینس آیرس منتقل نماید و این پیشنهادی بود که آمونسن با نهایت امتنان و سپاسگزاری پذیرفت. اما درست قبل از اینکه فرام در تاریخ ۹ اوت آمادهٔ عزیمت گردد، آمونسن مقصد واقعی این سفر اکتشافی را با پریسترود و گرتسن که دو تن از افسران زیر دستش بودند در میان نهاد. در فاصلهٔ ۴ هفته مانده تا فونچال در مادیرا، شک و تردید و دودلی در میان خدمه ایجاد گردید. آن‌ها وقتی سئوالاتی دربارهٔ آماده‌سازی سفر می‌نمودند با پاسخ‌های نامربوط و افسران گریزان از توضیح مواجه می‌گردیدند و همین موضوع دامنهٔ تردید آن‌ها را بیشتر می‌کرد. این گفتهٔ شرح‌حال‌نویس آمونسن یعنی مبنی بر سوءظن کافی در قبال روحیه ناکافی به خوبی بیانگر این موضوع است.
فرام در تاریخ ۶ سپتامبر به فونچال رسید. سه روز بعد آمونسن خدمه را از تغییر برنامه آگاه نمود و افزود که می‌خواهد یک مسیر انحرافی به قطب جنوب از طریق مسیر قطب شمال ایجاد کند که هنوز هم مقصد نهایی وی بود اما نیاز بود که مدتی صبر کنند. پس از اینکه آمونسن طرح‌های از قبل تعیین شده‌اش را برملا ساخت، از افراد گروه جداگانه پرسش نمود که آیا مایل به رفتن هستند یا خیر که همگی پاسخ‌ها مثبت بود. آمونسن نامهٔ به نسبت جامعی دربارهٔ شرح وقایع خطاب به نانسن نوشت و تأکید نمود که ادعای کوک و پری برای او چگونه حکم ضربهٔ مهلک در راستای اجرای برنامه‌هایش را داشته است. او احساس می‌کرد که در مقابل عمل انجام یافته‌ای قرار گرفته است و درخواست بخشش و اظهار امیدواری نمود که در راستای رسیدن به دستاوردهایش هرگونه گناه و عواقبی را بر گردن بگیرد.
فرامهیم
کشتی فرام در گوشهٔ جنوب شرقی خلیج و در یخ‌ها لنگر انداخت و آمونسن یک منطقه را برای ساختِ کلبهٔ اصلی هیئت اکتشافی در نظر گرفت. این منطقه در حدود 2.2 nmi از کشتی فاصله داشت. شش تیم از سگ‌ها در حمل و نقل محموله‌ها به منطقهٔ مورد نظر مشارکت داشتند و تلاش برای احداث کلبه آغاز گردید. بجالند و استوبرود فوندانسیون‌ها (پایه‌ها) را در یخ جاسازی نمودند که به دلیل شیب‌دار بودن سطح زمین، این عمل برای تسطیح آن ضروری می‌نمود. از آنجایی که وزش معمول باد از جانب شرق بود، کلبه بر روی یک محور شرق به غرب ساخته شد در حالی که در ورودی آن به سوی غرب قرار داشت. در این مسیر، باد، تنها فقط بر بخشی از دیوار شرقی وزش داشت. سقف کلبه در تاریخ ۲۱ ژانویه در محل نصب شد و شش روز بعد، کلبه تکمیل شده بود. در همان زمان یک منبع بزرگ از گوشت که شامل ۲۰۰ خوک دریایی می‌گردید به جهت آذوقهٔ تیم مکتشفِ ساحل و همچنین ذخیره در انبارها قبل از عزیمت به سمت قطب به آنجا انتقال داده شد. نامی که برای این خانه انتخاب گردید فرامهیم بود به معنی خانهٔ فرام (برگرفته از نام کشتی فرام).
در اوایل صبح روز سوم فوریه، ترانووا به‌طور غیرمنتظره‌ای به خلیج نهنگ‌ها رسید. گروه در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۰ از نیوزیلند حرکت کرده و در اوایل ژانویه به «مک‌موردو ساند» وارد شده بود. پس از رسیدن اسکات و گروه وی به آنجا، ترا نووا یک تیم شش نفره را به رهبری ویکتور کمپل با مأموریت عزیمت به سمت شرق سرزمین شاه ادوارد هفتم برگزید. انتخاب این گروه در جهت کاوش این سرزمین بود که در آن زمان هنوز ناشناخته مانده بود. این سرزمین به وسیلهٔ یخ دریا از طریق ساحل مسدود شده بود به همین دلیل کشتی مجبور شد به سمت غرب به حرکت ادامه دهد و در امتداد لبه بریدگی به جستجوی یک منطقه مناسب برای توقف بپردازد که بر حسب اتفاق با فرام مواجه می‌شوند. اسکات پیش از این فکر می‌کرد که آمونسن ممکن است پایگاه خودش را در منطقه دریای ودل بر پا نماید درست در طرف مقابل این قاره. این مدرک نشانه آن بود که نروژی‌ها مسابقه رسیدن به نقطه قطبی را با یک مزیت ۶۰ مایلی دریایی آغاز کرده‌اند که همین موضوع به منزله هشدار و زنگ خطری برای بریتانیایی‌ها بود. هر دو گروه رفتار بسیار مودبانه‌ای نسبت به یکدیگر ابراز داشتند. کمپل و افسران وی از جمله هری پنل و جورج موری لویک صبحانه را بر روی عرشه فرام میل نمودند و متقابلاً نهار بر روی عرشه تیم ترا نووا صرف شد.
سفر انبارها
آمونسن در اوایل ماه فوریه اقدام به سازماندهی سفری در جهت بارگذاری مایحتاج ضروری در سراسر طول مسیر نمود که می‌توانست یک آماده‌سازی مهم برای یورش تابستانی به سمت نقطهٔ صفر قطبی باشد. انبارهای ذخیره در فواصل منظم و در مسیر پیش‌بینی شده قرار داده شد که شامل مواد غذایی و سوخت می‌گردید. اینها مواردی بود که حمل تمام آن‌ها به صورت یکجا کار گروه را مشکل می‌کرد. سفر انبارها در حقیقت اولین آزمون بررسی عملکرد تجهیزات، سگ‌ها و افراد گروه بود. سفر اول در ۱۰ فوریه آغاز گردید که علاوه بر آمونسن، پریسترود، هلمر هانسن و جوهانسن نیز انتخاب گردیدند، به همراه ۱۸ سگ و ۳ سورتمه. قبل از عزیمت، آمونسن سفارش‌های لازم را به نیلسن در مورد کشتی فرام یادآور شد. کشتی می‌بایست به سمت بوینس آیرس در جهت انجام پاره‌ای از کارها بادبان برمی‌کشید که شامل بخشی از مأموریتش در رابطه با اقیانوس‌شناسی مناطق اقیانوس جنوبی و سپس بازگشت به پایگاه در اسرع وقت و به سال ۱۹۱۲ بود.
شروع اشتباه
گروه مکتشفین پیشرفت آغازین خوبی داشت، سفرهایی در حدود 15 nmi در هر روز، سگ‌ها به سختی حرکت می‌کردند. با لباس تهیه شده از پوست گرگ و پوست گوزن شمالی مردان گروه می‌توانستند از عهدهٔ سرما برآیند و مقابله با دمای انجماد همان چیزی بود که آن‌ها را در حرکت دائم نگه می‌داشت اما اگر توقف می‌کردند دچار رنج می‌شدند، گروه در شب می‌خوابید، پنجهٔ سگ‌ها به واسطهٔ سرمای شدید یخ بسته بود در ۱۲ سپتامبر و در حالی که درجهٔ حرارت -56 °C زیر صفر بود گروه تنها پس از طی 4 nmi برای ایجاد ایگلو و سرپناه مجبور به توقف شد. آمونسن متوجه گردید که شروع پیش‌روی را در آن فصل بسیار زود آغاز کرده و به‌ناچار تصمیم گرفت که به فرامهیم بازگردند، او حاضر نبود بر سر زندگی مردان و سگ‌ها تنها به دلیل سرسختی ریسک کند و آن‌ها را در معرض خطر قرار دهد. جوهانسن بعدها در دفتر خاطرات خود به این شروع احمقانه زودهنگام آن هم در یک چنین سفر تاریخی و طولانی و احتمال خطرات ناشی از تقابل با انگلیسی‌ها اشاره می‌کند.
خطرناک (ترانه)
«خطرناک» نام ترانه‌ای از مایکل جکسون می‌باشد که در سال ۱۹۹۱ در هشتمین آلبوم استودیوییاش به نام خطرناک منتشر شد. ترانه‌نویسان و آهنگ‌سازان این ترانه، مایکل جکسون، بیل بوترل و تدی رایلی بودند. برنامه‌ریزی شده بود که ترانهٔ «خطرناک» به عنوان تک‌آهنگ منتشر شود اما به دلیل طرح اتهامات کودک آزاری علیه او در همان مدت، هیچ‌گاه به عنوان یک تک‌آهنگ منتشر نشد و نتوانست در جدول‌های جهانی وارد شود و به فروش برسد.
اجرای زنده
مایکل جکسون از زمان انتشار ترانهٔ «دنجروس»، ۵ نسخهٔ متفاوت از اجرای این ترانه ارائه داده است.
سفر اکتشافی آمونسن به قطب جنوب
شروع اشتباه
در ۱۴ دسامبر، در هنگام بازگشت به فرامهیم، آن‌ها بیشتر محمولات خود را در یکی از انبارهای ذخیرهٔ واقع در ۸۰ درجهٔ جنوبی رها کردند و این کار تنها در جهت سبک کردن سورتمه‌ها بود، در روز بعد، در یک دمای منجمد و یخبندان به همراه باد مخالف قوی، چندین سگ بر اثر سرمازدگی هلاک شدند در حالی که دیگران برای ادامه مسیر بسیار بیش از حد ضعیف شده و بر روی سورتمه افتاده بودند. در ۱۶ سپتامبر و در فاصلهٔ 40 nmi از فرامهیم، آمونسن از مردان خود خواست تا تلاش بیشتری برای رسیدن به خانه انجام دهند، او سورتمهٔ خود را در اختیار نداشت و بر روی وستینگ افتاده بود و به همراه هلمر هانسن و گروهش هر یک به سرعت حرکت می‌کردند و سایرین را پشت سر می‌گذاشتند، سه تن از آن‌ها بعد از ۹ ساعت بالاخره به فرامهیم رسیدند، به دنبال آن بجالاند ۲ ساعت بعد رسید و هسل کمی بعدتر رسید. جوهانسن و پریسترود هنوز بیرون و در بوران و برف بودند بدون غذا و سوخت، سگ‌های پریسترود کاملاً شکست خورده بودند و پنجه‌های آن‌ها به شدت یخ زده بود، آن‌ها پس از نیمه‌شب به فرامهیم رسیدند، اندکی بیش از ۱۷ ساعت را در جستجوی خانه بودند
روز بعد، آمونسن از یوهانسن دربارهٔ دیر رسیدنش به همراه پریسترود سئوالاتی نمود، یوهانسن با عصبانیت جواب داد که احساس می‌کرد گروه آن‌ها را رها کرده و رهبر گروه را به خاطر پشت سر گذاشتن مردان گروهش به باد انتقاد گرفت آمونسن بعدها به اطلاع نانسن رساند که یوهانسن به شدت سرکش شده بود، در نتیجه، او از گروه مکتشفین قطبی کنار گذاشته شد و در آن حال گروه آمونسن به پنج نفر کاهش یافت
سدها و کوه‌ها
با وجود اشتیاقِ بسیار زیاد گروه برای شروع دوباره، آمونسن تا اواسط اکتبر و اولین نشانه‌هایی از بهار منتظر ماند. او قصد داشت تا این مکان را در ۱۵ اکتبر تَرک نماید، اما به خاطر شرایط آب و هوایی چند روز بیشتر صبر کرد. در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۱۱، پنج مرد به همراه ۴ سورتمه و ۵۲ سگ، سفر خود را آغاز کردند. شرایط جوی به سرعت نامساعد می‌گردید و گروه در حالی که در مه سنگینی گرفتار شده بود در شکاف‌های عمیقی که تیم ذخیرهٔ یوهانسن در پاییز گذشته کشف کرده بود سرگردان گردیده بود. ویستینگ بعدها یادآور شد که سورتمه‌اش در حالی که آمونسن هم بر روی آن قرار داشت تقریباً نزدیک به ناپدید شدن بود، همان هنگامی که یک پُل یخی در زیر آن شکسته شد. با وجود این رویداد ناگوار آن‌ها در حدود 15 nmi را در یک روز تحت پوشش و اکتشاف داشتند و در پنجم نوامبر به انبارِ ذخیرهٔ واقع در ۸۲ درجه شمالی رسیدند. آن‌ها مسیر خود را توسط خطی از ستون‌های نشانگر مشخص کرده بودند که ساخته شده از بلوک‌های برفی بود. این ستون‌ها به فاصلهٔ هر ۳ مایل در طول مسیر نصب گردیده بود. در ۱۷ نوامبر آن‌ها به لبهٔ حائل و چشم‌انداز کوهستان سراسری جنوبگان رسیدند. برخلاف اسکات که دنباله‌رو خط‌سیر شکلتون یعنی یخچال طبیعی بیردمور بود، آمونسن در تکاپوی یافتن خط‌سیر اختصاصی خودش در کوهستان بود. پس از تفحص دامنه‌ها برای چند روز و بالا رفتن تا ارتفاع 1500 ft گروه موفق به یافتن مسیری مشخص شدند، یک یخچال طبیعی شیب‌دار به طول 30 nmi که کمک به پیشروی به سمت فلات می‌نمود. آمونسن این مکان را به نام نام‌گذاری نمود که یکی از حامیان مالی وی بود. این صعود سخت‌تر از آن چیزی بود که گروه پیش‌بینی کرده بود چرا که مسیرِ پیش رو، مسیری ساخته شده از بیراهه‌های طولانی و عمیق همراه با برف‌های نرم بود. پس از ۳ روز کوهنوردی دشوار، گروه موفق شد به مرتفع‌ترین نقطهٔ یخچال طبیعی برسد. آمونسن سپاس‌گزار و تحسین‌کنندهٔ کار سگ‌ها بود و ایدهٔ آن‌هایی را که معتقد بودند آن‌ها در چنین شرایطی کارایی لازم را ندارد به سخره می‌گرفت. در ۲۱ نوامبر، گروه ۱۷ مایل را طی نموده و تا ارتفاع 5000 ft صعود کرده بود.
راه‌پیمایی به سمت قطب
به محض رسیدن به 10600 ft در قلهٔ یخچال‌های طبیعی و در ۸۵ درجه و ۳۶ دقیقه از مختصات جغرافیایی، آمونسن برای مرحله نهایی از سفر آماده گردید. به دلیل شرایط خاص صعود در طول مسیر، از ۴۵ سگ، ۷ سگ هلاک گردید و تعدادی از آن‌ها هم به دلیل استفاده از گوشتشان کشته شده بودند. تنها ۱۸ سگ در حال حرکت به سمت جلو بودند. هر یک از سورتمه‌رانان، سگ‌ها را برای تغذیه تیم خودش کشته بود. پوست و گوشت آن‌ها بین سگ‌های باقی‌مانده و مردان گروه تقسیم می‌گردید. آمونسن به یاد می‌آورد و می‌نویسد؛ ما در مکانی به نام فروشگاه قصابان حضور داشتیم، در اینجا افسردگی و غم و اندوه در فضا موج می‌زد. علاقهٔ ما به سگ‌ها با آن‌ها رشد کرده و عجین شده بود. متأسف بودن، نمی‌توانست مانعِ تیم مکتشف به جهتِ بهره‌گیری از مواد غذایی فراوان و تازه گردد. ویستینگ در آن لحظات ثابت کرد که در تهیه و ارائه گوشت مهارت دارد.
گروه مکتشف، ۳ سورتمه و محموله‌های مورد نیاز برای ۶۰ روز راه‌پیمایی را در اختیار داشت. باقی‌ماندهٔ خواربار و لاشهٔ سگ‌ها در یکی از انبارهای ذخیره رها گردیده بود. آب و هوای بد، مانع از حرکت آن‌ها تا ۲۵ نوامبر گردید. این جو نامساعد به همراه مه مداوم، باعث گرفتاری آن‌ها در زمینی ناشناخته گردید. گروه، در حال طی مسیری بر روی یک سطح یخی شکسته توسط شکاف‌های مکرر بود که همراه با دید ضعیف باعث پیشرفت کُند آن‌ها می‌گردید. آمونسن این منطقه را یخچال شیطان نامید. در ۴ دسامبر آن‌ها به منطقه‌ای وارد شدند که در آن شکاف‌ها در زیر لایه‌هایی از برف و یخ با یک فضای توخالی پنهان گردیده بود. آمونسن اینجا را نیز تعمید داد و به نام سالن رقص شیطان نامگذاری کرد. هنگامی که در روز بعد آن‌ها مجدداً زمین سفت و جامد را در زیر پای خود احساس کردند به منطقه ۸۷ درجه رسیده بودند. در ۸ دسامبر نروژی‌ها موفق به شکستن رکورد دورترین پیمایش جنوبی شکلتون از ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی شدند. همین‌طور که آن‌ها به قطب نزدیک می‌شدند، در حال شکستن تمامی دست‌آوردهای چشم‌انداز آیندهٔ هر گروه مکتشف دیگری بودند که پیش از آن‌ها به آنجا رفته بود. هنگامی که در ۱۲ دسامبر در آنجا اردو زدند با دیدن یک جسم ناشناختهٔ سیاه و سفید که در افق ظاهر شد برای لحظه‌ای نگران شدند، اما کمی بعد کشف کردند که آن چیز مشکوک تنها مدفوع یکی از سگ‌ها در فاصلهٔ دور بوده که به واسطهٔ سراب حالت بزرگ‌نمایی پیدا کرده بود. روز بعد آن‌ها در ۸۹ درجه و ۴۵ دقیقه جنوبی و در حدود 15 nmi نسبت به قطب جنوب مجدداً اردو زدند. در روز بعد که مصادف با ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱ بود، آمونسن ضمن جلب موافقت رفقایش با سورتمه به سمت جلو، ره‌نوردی کرد و در حدود ساعت ۳ بعدازظهر گروه به مجاورت قطب جنوب رسیده بود. آن‌ها پرچم نروژ را در زمین قرار دادند و فلات قطبی را به نام «فلات پادشاه هاکون هفتم» نامیدند.
بازگشت به فرامهیم
در ۱۸ دسامبر، گروه مکتشف سفر بازگشت به سمت فرامهیم را آغاز نمود. آمونسن مصمم بود تا قبل از اسکات به تمدن بازگردد و اولین نفری باشد که حامل خبرهایی مهم در این زمینه است. با همهٔ این احوال او فاصلهٔ پیمایش‌های روزانهٔ خود را تا 15 nmi محدود نمود تا توان سگ‌ها و همچنین مردان گروه حفظ شود. در طول ۲۴ ساعت شبانه‌روز، گروه به گونه‌ای حرکت می‌کرد که خورشید قطبی را دقیقاً پست سر خود داشته باشد و این عمل به جهت احتراز از برف‌کوری صورت گرفت. به کمک انبارهای ذخیرهٔ ساخته شده در سفر تمرینی و مقدماتی پیشین، آن‌ها توانستند که به منطقهٔ نام نهاده شده به عنوان فروشگاه قصابان برسند و از آن نقطه، سفر سراشیبی آن‌ها به سمت تیغه‌های برفی آغاز گردید. مردان گروه به دلیل فراهم شدن شرایط مناسب، مسیر را به حالت اسکی کردن بر روی برف‌ها طی نمودند اما برای هدایت‌کنندگان سورتمه‌ها از جمله هانسن و ویستینگ، شرایط کمی سخت‌تر بود. سورتمه‌ها فرمان‌پذیری مناسبی نداشتند و زمانی که موانع و خطراتی محتمل می‌نمود، آن‌ها مجبور به استفاده از ترمزهای سورتمه می‌گردیدند.
در هفتم ژانویه، گروه توانست به اولین انبارهای ذخیرهٔ واقع در منطقهٔ تیغه‌ها برسد. آمونسن احساس می‌کرد که سفر گروه به دلیل پیمایش روزانه و منظم 15 nmi، می‌تواند توقف‌های ۶ ساعته داشته باشد و پس از آن، سفر مجدداً از سر گرفته می‌شد. بر طبق این شیوه، آن‌ها در حدود 30 nmi در روز را پوشش می‌دادند و در نهایت، در ۲۵ ژانویه، ساعت ۴ صبح، توانستند به فرامهیم برسند. سفر آغازین در ماه اکتبر، با ۵۲ سگ شروع شده بود در حالی که تنها ۱۱ سگ که ۲ سورتمه را می‌کشیدند توانستند بازگردند. مسافرت به نقطهٔ صفر قطبی و برگشت، ۹۹ روز به طول انجامید که ۱۰ روز کمتر از زمان پیش‌بینی شده بود و در این مدت زمان، در حدود 1860 nmi پوشش داده شده بود.
ابن ابی عقیل عمانی
ابن ابی عقیل عمانی، یمنی است (عمان از سواحل دریای یمن است). در آغاز غیبت کبری می‌زیسته است. او استاد جعفر بن قولویه بوده‌است و جعفر بن قولویه استاد شیخ مفید بوده‌است.
او نخستین کسی است که در اول غیبت کبری، فقه را مهذب کرد و آن را با قواعد اصولیه تطبیق نمود، طریق اجتهاد و تطبیق احکام با ادله و اصول آن‌ها را باز کرد بعد از او ابن جنید اسکافی، هم همان طریق را پیمود بدین جهت است که در اصطلاح فقها، این دو فقیه به قدیمین (دو تن از قدما) تعبیر آورده می‌شود. از فتاوای نادره او عدم تنجس آب قلیل به مجرد ملاقات با نجس، وجوب اذان و اقامه در نمازصبح و شام و موجب بطلان نماز در صورت ترک آن‌ها است.
آثار
ابن ابی عقیل عمانی، دارای کتابهای متعددی است از جمله: کتاب الکر و الفر (در امامت)، و المتمسک بحبل آل الرسول (در فقه) می‌باشد.
مرگ
با توجه به هم عصر بودن او با کلینی و ابن بابویه (صدوق اول)، حدس زده می‌شود که مرگ او نیز همان نیمه اول قرن چهارم، در حدود ۳۳۰ تا ۳۵۰ هجری رخ داده باشد.
تئاپلو
تئاپلو (به لاتین: Téapleu) یک منطقهٔ مسکونی در ساحل عاج است.
کیچارووو
کیچارووو یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در گمینا ستارگارد واقع شده‌است. کیچارووو ۱۹۴ نفر جمعیت دارد.پایتخت لهستان شهر ورشو است.
سولیترومایسین
سولیترومایسین (با نام تجاری Solithera) یک آنتی‌بیوتیک کتولیدی است که در حال بررسی و توسعه بالینی برای درمان ذات الریه و عفونت های دیگر می باشد.
بیلی گلاور
بیلی گلاور (Billy Glover; October 29, 1896 – 1896:10:29, March 19, 1962) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساوتپورت اشاره کرد.
هرنج
این روستا واقع در ۶ هزارگزی شمال طالقان است و جایی است کوهستانی و سردسیر و از چشمه‌سارها و رودخانه محلی مشروب می‌شود. تنها هرنجی‌ها و کسانی که با خانواده‌های هرنجی وصلت می‌کنند اجازهٔ خرید زمین در این روستا را دارند و یکی از دلایلی که این روستا تقریباً بکر مانده، وجود همین قانون است.
جمعیت تغییرپذیر
این روستا در دهستان میان طالقان قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۸ نفر (۱۲۲ خانوار) بوده‌است. سال ۱۳۹۸: جمعیت هرنج بسیار شناور است، تلاش‌هایی در جهت فرایند گاز کشی به این روستا در حال انجام است اما در حال حاضر تنها ۵ درصد منازل به این مهم دست یافته‌اند و به دلیل زمستان‌های سرد و خشک جمعیت این روستا در این فصل به شدت کاهش میابد و در فصل تابستان به بیشترین حد خود می‌رسد.
زبان تاتی
در هرنج مانند دیگر روستاهای طالقان زبان تاتی رایج است. اما به دلیل اینکه شغل و محل اصلی سکونت بیشتر اهالی در تهران و کرج است زبان این روستا تحت تأثیر نسل جدید، دستخوش تغییر شده و متأسفانه آن گویش خاص و اصیل فقط از زبان کهن سالان و تعداد بسیار ناچیزی از جوانان شنیده می‌شود
محصولات
محصول عمدهٔ روستای هرنج، غله، یونجه و میوه از جمله گردو، آلبالو، گلابی و گیلاس است که میوه‌ها بیشتر برای مصارف شخصی استفاده می‌شود.
آثار باستانی
آثار قلعه خرابه‌ای در ۸ هزارگزی شمال ده روی کوه مشاهده می‌شود که به قلعه منصور معروف است.
سیارک ۳۱۷۹
سیارک ۳۱۷۹ سه هزار و صد و هفتاد و نهمین سیارک کشف شده‌است که در ۳۱ مارس ۱۹۶۲ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۹۰ است.
خوسه کروس (بازیکن بیسبال)
خوسه کروس (José Cruz؛ زادهٔ August 8, 1947) بازیکن سابق و مربی بیس‌بال اهل پورتوریکو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سنت لوئیس کاردینالز و نیویورک یانکیز اشاره کرد.
قطعنامه ۲۰۸۸ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ وضعیت در جمهوری آفریقای مرکزی است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید.
وینترپورت، مین
وینترپورت شهری در ایالت مین کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۳۴۰ نفر بوده‌است.
سکو، کنتاکی
سکو (به انگلیسی: Seco) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لتچر، کنتاکی واقع شده‌است. سکو ۳۸۴٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رینالدو الیاس دا کوستا
رینالدو الیاس دا کوستا در تیم‌های فوتبال América Mineiro سابقهٔ حضور دارد.
کیم سانگ سیک
کیم سانگ سیک (Kim Sang-sik؛ زادهٔ December 17, 1976) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده‌است.
فنر پیچشی
فنر پیچشی فنری است که عملکردش با پیچش یا دوران همراه است و با استفاده از نیروی کشسانی کار می کند.
استفاده در آزمایش کاوندیش
این وسیله نقش اساسی در آزمایش کاوندیش دارد.کاوندیش در آزمایشش از ترازوی فنری یا پیچشی استفاده کرد.
ترازوی فنری یا پیچشی توسط شارل آگوستن دو کولن درست شد.
تبار، اسپانیا
تبار (به اسپانیایی: Tébar) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان کوئنکا واقع شده‌است.
مجموعه تپه‌های باقله‌ای
مجموعه تپه‌های باقله‌ای مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شیراز، بخش زرقان، دهستان بند امیر، جاده آسفالته دولت‌آباد بطرف بند امیر، ۵۰۰ متری روستای دولت‌آباد، سمت راست جاده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۸۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جبل عامل
جبل عامل منطقه‌ای در جنوب لبنان است. این منطقه به عنوان منطقهٔ شیعه‌نشین شام در گذشته از اهمیت بسیاری برخوردار بوده‌است.
جغرافیا
جبل عامل شامل مناطق ساحلی و کوهستانیِ جنوب لبنان است. حدود جبل عامل دقیقاً مشخص نیست. این منطقه تقریباً از شمال به رود اَوَّلی (نام قدیم آن: فرادیس) در شمال صیدا، از جنوب به رود قَرْن (نام قدیم آن: ابوفَطْرَس یا نهرفطرس) در شمال شهر نَهاریّه (در فلسطین)، از شرق تا دریاچه حوله (مشهور به اردن کوچک) و رود حاصبیا، و از غرب به دریای مدیترانه محدود می‌شود.
کیچتسه
کیچتسه یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در گمینا سکوچوو واقع شده‌است. کیچتسه ۷٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۹۸۳ نفر جمعیت دارد.
آتش تند
آتش تند (به انگلیسی Rapid Fire) عنوان فیلمی است رزمی و اکشن محصول آمریکا و ساخته سال ۱۹۹۲ (میلادی).
داستان
یک دانشجوی جوان به نام جکی لو (با بازی براندون لی) که پدرش از انقلابیون بوده و در این راه کشته شده‌است، کاملاً اتفاقی شاهد یک صحنه قتل توسط مردی به نام آنتونیو سرانو (با بازی نیک منکورز) می‌شود و …
پخش در ایران
این فیلم در ایران تحت عنوان شلیک بی وقفه توسط شرکت فرهنگی هنری قرن ۲۱ دوبله و پخش شد.
جیمز وسترفیلد
جیمز وسترفیلد (James Westerfield; March 22, 1913 – 1913:3:22, September 22, 1971) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اسپنسر ویلیامز (هنرپیشه)
اسپنسر ویلیامز (Spencer Williams؛ July 14, 1893 – 1893:7:14, December 13, 1969) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیتیا
سیتیا (به لاتین: Sitia) یک شهرک در یونان است.
قطعنامه ۲۰۸۹ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۸۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ وضعیت در قبرس است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳ میلادی با ۱۴ رأی موافق، ۱ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید.
.eh
.eh دامنه سطح‌بالا (ccTLD) صحرای غربی (در آفریقا) است، ولی از آن‌جایی که صحرای غربی یک قلمرو مورد مناقشه است، استفاده از این دامنه منوط به پایان درگیری‌ها میان این منطقه و مراکش است.
رادمارتن
رادمارتن (به انگلیسی: Rodmarton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Cotswold واقع شده‌است. رادمارتن ۳۳۳ نفر جمعیت دارد.
مورگان ۳۱۸۰
سیارک ۳۱۸۰ سه هزار و صد و هشتادمین سیارک کشف شده‌است که در ۷ سپتامبر ۱۹۶۲ کشف شد.
جیسون سودیکیس
دنیل جیسون سودیکیس (Jason Sudeikis؛ زادهٔ September 18, 1975) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او برای توسعه و بازیگری در سریال تد‌ لاسو بسیار معروف و مشهور شد.
از فیلم ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به چیزی که در وگاس رخ می‌دهد، رئیس‌های وحشتناک، گذرگاه، حماسه، تد لاسو ، روز مادر رئیس‌های وحشتناک ۲، مغزهای متفکر اشاره کرد.
زندگی شخصی
در ژوئن سال ۲۰۰۴، جیسون سودیکیس پس از پنج سال زندگی‌ مشترک با کی کانن، فیلمنامه‌نویس آمریکایی ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۲۰۰۸ از هم جدا شدند و در فوریه ۲۰۱۰ طلاق گرفتند. در سال ۲۰۱۱، سودیکیس با بازیگر آمریکایی الیویا وایلد آشنا شد. این زوج در ژانویه ۲۰۱۳ نامزد کردند. آن‌ها یک پسر بنام اوتیس، متولد آوریل ۲۰۱۴ و یک دختر به نام دیزی متولد اکتبر ۲۰۱۶ دارند. رابطه سودیکیس و وایلد در نوامبر ۲۰۲۰ به پایان رسید.
توتو تارزان
«توتو تارزان» (Totò Tarzan) یک فیلم به کارگردانی ماریو ماتولی است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد.
دیوید مک‌کالوم
دیوید مک‌کالوم (David McCallum؛ زادهٔ September 19, 1933) یک هنرپیشه و موسیقی‌دان اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۴۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ان‌سی‌آی‌اس، فرار بزرگ، زن شگفت‌انگیز، بیلی باد، بازداشتگاه کلدیتز، بتمن: شوالیه گاتهام، پسر بتمن، تیم نایت رایدر و آخر هفته کثیف اشاره کرد.
پاین هیل، نیوجرسی
پاین هیل شهری در ایالت نیوجرسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰٬۲۳۳ نفر بوده‌است.
اسکاندیم سولفید (ابهام‌زدایی)
اسکاندیم سولفید ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
والری و هفته عجایبش
والری و هفتهٔ عجایبش (Valerie a týden divů) یک فیلم فانتزی ترسناک سوررئالیستی به کارگردانی یارومیل ییرش محصول سال ۱۹۷۰ سینمای چکسلواکی است. از بازیگران آن می‌توان به یاروسلاوا شالرووا و یوزف آبرهام اشاره کرد.
فیلم از آثار برجستهٔ موج نوی چکسلواکی به‌شمار می‌رود.
لینت بیرنستین
لینت بیرنستین (Lineth Beerensteyn؛ زادهٔ October 11, 1996) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Netherlands women's national under-17 football team, Netherlands women's national under-19 football team، و زنان هلند بازی کرده‌است.
وینترپ، مین
وینترپ شهری در ایالت مین کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۶۵۰ نفر بوده‌است.
کیچکی پیروشه
کیچکی پیروشه یک روستا در لهستان است که در گمینا تسگووو واقع شده‌است. کیچکی پیروشه ۳۹۰ نفر جمعیت دارد.
الکساندر ۲۳
الکساندر گلانتز (متولد ۲۳ ژانویه ۱۹۹۵)، معروف به الکساندر ۲۳، خواننده، ترانه‌سرا، موزیسین، مهندس و تهیه‌کننده ضبط است. وی از زمان انتشار اولین رشته تک آهنگ‌ها و تک‌آهنگ تبلیغاتی در سال ۲۰۱۹، با هنرمندانی مانند سلنا گومز، جرمی زاکر، چلسی کاتلر، ام اکس ام تون و اولیویا رودریگو همکاری کرده و صدها میلیون استریم را در اسپاتیفای جمع کرده‌است.
اوایل زندگی
گلنتز در دیرفیلد واقع در حومه شیکاگو در ایلینوی بزرگ شد. در سن هشت سالگی، گلنتز پدرش را دید که گیتار می‌نواخت و الهام‌بخش او برای یادگیری نیز بود. او به عنوان یک نوجوان به یک گروه پیوست که در آن یادگرفت چگونه گیتار، پیانو و درام بزند. بعد از دبیرستان، گلنتز برای مهندسی به مدرسه رفت، اما یک سال بعد ترک تحصیل کرد تا موسیقی را جدی‌تر دنبال کند. سپس گلنتز به لس‌آنجلس رفت تا ترانه‌سرایی را شروع کند و برای دیگران تولید کند و به زودی او تصمیم گرفت تا برای خود آهنگ بنویسد و خودش به عنوان هنرمند فعالیت کند.
تبرسق
تبرسق (به عربی: تبرسق) یک منطقهٔ مسکونی در تونس است که در استان باجه واقع شده‌است.
لوک بسون
لوک بسون (زاده ۱۸ مارس ۱۹۵۹ در پاریس) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فرانسوی است.
او در سال ۲۰۰۶ موفق به کسب جایزه بهترین انیمیشن (پویانمایی) در رده سنی کودکان شد لوک بسون که از ۱۵ سالگی با رها کردن درس به فیلم‌سازی پرداخت اکنون به عنوان کارگردان، نویسنده و تهیه‌کنندهٔ مطرح سینما از او یاد می‌شود. در کارنامه او فیلم‌هایی چون لئون و پیام‌آور: داستان ژاندارک دیده می‌شود.
پلیس (ابهام‌زدایی)
پلیس ممکن است به موارد زیر نیز اشاره بدارد:
برج ویلیام آر. اسنادگرس تنسی
'''برج ویلیام آر. اسنادگرس تنسی (William R. Snodgrass Tennessee Tower) که با نام برج تنسی''' (Tennessee Tower) هم شناخته می‌شود، آسمان‌خراشی در مرکز شهر نشویل، تنسی است که اداره‌جات فرمانداری تنسی را در خود جای داده است.
قطعنامه ۲۰۹۰ شورای امنیت
قطعنامهٔ ۲۰۹۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد سندی بین‌المللی دربارهٔ وضعیت در بوروندی است. این قطعنامه طی نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۳ فوریه ۲۰۱۳ میلادی با ۱۵ رأی موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع به تصویب رسید.
خانه ایرانمنش
خانه ایرانمنش مربوط به دوره پهلوی است و در بافت، خیابان طالقانی، کوچه بابک، پ ۲ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۰۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است .این خانه ارزشمند تاریخی متعلق به اوایل دوره پهلوی بوده و در خیابان طالقانی شهر بافت واقع شده است. پلان این خانه مشابه بسیاری از خانه های قدیمی شهر بافت است که شامل فضاهایی نظیر سه دری، ایوان(تالار)، صندوق خانه، مطبخ، غله خانه و اصطبل و … می‌باشد. عمده مصالح به کار رفته در این بنا خشت خام، ملات کاهگل، گچ، آجر و چوب می باشد. یکی از نکات حائز اهمیت در این خانه تنوع تکنیکهای پوشش سقف می باشد به گونه ای که در آن سقف چوبی تیر پوش، سقف گنبدی با طاق تیغه پوش(کرمانی)، سقف بندی با طاق گهواره ای دیده می شود.
لازم به ذکر است که خانه ایرانمنش قدیمی ترین خانه خشتی شهر بافت می باشد که به شیوه ای زیبا سبک زندگی مردم شهرستان بافت را در گذشته با تصویر می کشد. این خانه در سال ۱۳٨۴ از مالکش خانم خاور تقی زاده که حدود ۵۵ سال در آن سکونت داشت توسط سازمان میراث فرهنگی استان کرمان خریداری شد.
ملیکای بلند
ملیکای بلند نام یک گونه از تیره گندمیان است.
سیارک ۳۱۸۱
سیارک ۳۱۸۱ سه هزار و صد و هشتاد و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۸ مارس ۱۹۶۴ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۸۰ است.
شهرستان تیپراری
شهرستان تیپراری (به ایرلندی: Contae Thiobraid؛ به انگلیسی: County Tipperary) شهرستانی در ایرلند است که در استان مونستر واقع شده است.
شهرستان تیپراری بین سال‌های ۱۸۳۸ تا ۲۰۱۴ به دو شهرستان مجزا به نام‌های شهرستان‌های «تیپراری شمالی» و «تیپراری جنوبی» تقسیم شده بود که در ۳ ژوئن ۲۰۱۴ پس از انتخابات محلی و اصلاح قانون یکپارچه شد. این شهرستان نام خود را از شهر تیپراری گرفته و در اوایل قرن سیزدهم مدت کوتاهی پس از تهاجم نورمن ایرلند تأسیس شد. در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیت کل شهرستان ۱۶۰٬۴۴۱ بوده است. بزرگترین شهرهای آن کلانمل، ننق و ثورلس هستند و شورای شهرستان تیپراری، دولت محلی این شهرستان بشمار می‌رود.
جغرافیا و جمعیت
از میان ۳۲ شهرستان ایرلند، شهرستان تیپراری از نظر مساحت ششمین شهرستان بزرگ و از نظر جمعیت دوازدهمین شهرستان پرجمعیت برآورد شده است. و از میان ۶ شهرستان مونستر، سومین بر اساس مساحت و جمعیت است. این شهرستان به دریا راه ندارد و در ایرلند بزرگترین شهرستان محصور در خشکی بشمار می‌رود. مرکز آن به عنوان گلدن واله شناخته می‌شود که در حوضه رودخانه سیور تا شهرستانهای لیمریک و کورک گسترش یافته است.
بارونی‌ها
در این شهرستان دوازده بارونی یا قلمرو تاریخی بارون‌ها وجود دارد.
زیارتگاه خواجه خضر
زیارتگاه خواجه خضر واقع در بخش مرکزی از توابع شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
«خواجه خضر» در کنار جاده بندرعباس به سورو به سمت اسکلهٔ بندرعباس، در سمت راست جاده و به فاصله دویست و پنجاه متری، گنبد مخروبه‌ای بر جای مانده‌است که به «زیارتگاه خضر» یا «خواجه خضر»معروف است و محل ادای نذورات مردم می‌باشد. از باقی مانده بنا و ترکیب ابتدایی آن، تقلید زیگورات ایلامی‌ها و بابلی‌ها و سبک گنبدسازی مضرس جنوب ایران به خوبی آشکار است. گنبد بر مکعبی که اضلاع جانبی مستطیل شکل دارد، بر روی چند ردیف پلکان مانند استوار شده بود که به منزله سکوی عمارتی بوده که اکنون از بین رفته‌است. سبک ساختمان این بقعه، به «بقعه خضر» در بندر کنگ و «بقعه خضر» جزیره هرمز بسیار شباهت دارد. به نظر می‌رسد که در اطراف این زیارتگاه، قبرستان قدیمی متروکه‌ای وجود دارد که هم‌اکنون در اعماق ماسه‌های دریایی مدفون گشته‌است. خضر و الیاس که زیارتگاه‌های بسیاری در جنوب ایران دارند، هر دو در افسانه‌های ایران مشهورند. خضر زنده جاوید و موکل دریاهاست. از این رو، هرگاه صید کم شود یا خطری در دریا پیش‌بینی شود، ماهیگیران در بقاع «خضر» و «الیاس» نذر و قربانی می‌کنند.
زجیسواف مروژفسکی
زجیسواف مروژفسکی (Zdzisław Mrożewski؛ ؛  May 21, 1909 – 1909:5:21, July 5, 2002) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به قماری بالاتر از زندگی، روزها و شب‌ها، داستان گناه و مفیستو اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار تولد لهستان و نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده‌است و در سال ۱۹۷۷ «خرس نقره‌ای بهترین بازیگری» را در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین دریافت نمود.
کوامی اگبو
کوامی اگبو (Kuami Agboh؛ زادهٔ December 28, 1977) یک بازیکن فوتبال اهل توگو است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال توگو بازی کرده‌است.
بیلی گلیه
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تاموورث و باشگاه فوتبال والسال اشاره کرد.
نیل فرنگی
نیل فرنگی یا آبی پروس، آبی برلین، آبی پاریس شناخته میشود، یک رنگدانه شیمیایی به شکل بلورهای آبی تیره است که توسط اکسیداسیون فریسیانید آهن ایجاد میشود.
آبی پروس داروی انتخابی توصیه شده در مسمومیت حاد و مزمن با فلزات سنگین مانند تالیوم می‌باشد. در اثر حرارت و یا محیط های اسیدی یا دیگر شرایط، تجزیه شده و مواد و گاز های بسیار سمی ایجاد می کند.
تاریخچه
رنگدانه آبی پروس اهمیت بالایی دارد زیرا اولین رنگدانه آبی پایدار بود که به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. نقاشان اروپایی ما قبل، از تعدادی رنگدانه مانند رنگ نیلی، مینای لاجوردی، بنفش تیرین و اولترامارین بسیار گران قیمت ساخته شده از لاجورد استفاده کرده بودند. نقاشان ژاپنی و هنرمندان چاپ چوب نیز تا قبل از شروع واردات آبی پروس از اروپا، به رنگدانه آبی با ماندگاری بلند مدت دسترسی نداشتند.
آبی پروس احتمال میرود اولین بار به طور تصادفی توسط یوهان یاکوب دیزباخ در برلین در حدود سال ۱۷۰۶ کشف شده باشد. اعتقاد بر این است که این رنگدانه به طور تصادفی زمانی ایجاد شده است که دیزباخ از پتاس آغشته به خون برای ایجاد رنگ قرمز کوشین استفاده کرده است، او برای این رنگ به پتاس، سولفات آهن و کوشین خشک شده نیاز داشت. درعوض خون، پتاس و سولفات آهن واکنش شیمیایی نشان دادند و ترکیبی به نام آهن فروسیانید ایجاد کردند که بر خلاف رنگدانه قرمز مورد نظر، رنگ آبی منحصر‌به فردی داشت.
منابع
__نمایه__
کیچکی دروگیه
کیچکی دروگیه یک روستا در لهستان است که در گمینا تسگووو واقع شده‌است.
رینالدو دی سوزا
رینالدو دی سوزا در تیم‌های فوتبال پالمیراس سابقهٔ حضور دارد.
رادنی استوک
رادنی استوک (به انگلیسی: Rodney Stoke) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در مندیپ واقع شده‌است. رادنی استوک ۱٬۳۲۶ نفر جمعیت دارد.
ایران مارین سرویسز
ایران مارین سرویسز یک شرکت کشتیرانی ایرانی است. در حال حاضر ۱۰۰ درصد سهام آن به نمایندگی شرکت سرمایه‌گذاری غدیر متعلق به شرکت دریابان جنوب کیش است.
تاریخچه
در دولت ششم توسعه روابط اقتصادی با کشورهای آسیای میانه به ویژه ترکمنستان یکی از سیاست‌های دولت، بود. بخش خصوصی در سال ۷۴ ارائه مجوز «سوآپ یا ترانزیت» به این بخش را به دولت پیشنهاد داد تا دولت فراورده‌های نفتی را در شمال دریافت کند و از جنوب تحویل بدهد یا اینکه مجوز ترانزیت داده شود. ایران مارین سرویسز اولین شرکتی بود که وارد این جریان شد. با توجه به اینکه بخش خصوصی فاقد مخازن بود و امکانات بارگیری در جنوب کشور را نداشت، این شرکت یکی از کشتی‌های خود را به عنوان مخزن در بندر مستقر کرد و در شمال نیز یکی از مخازنی را که متعلق به شرکت مترو بود، گرفت و ترانزیت فراورده‌های نفتی را آغاز کرد. این شرکت اولین شرکتی بود که حجم وسیعی از امکانات ترانزیت فراورده‌های نفتی را فراهم آورد. البته این شرکت «سوآپ» نمی‌کرد بلکه فراورده‌های نفتی را ترانزیت می‌کرد یعنی گازوئیل و نفت را با کامیون‌هایی که داشت حمل و سپس در بندر امام تخلیه و از آنجا صادر می‌کرد. با وجود عدم تحمیل هزینه توسط ترانزیت فراورده‌ها توسط این شرکت و ایجاد درآمد برای شرکت خیلی‌ها در بدنه دولت از کاری که محمد سعیدی مدیرعامل «ایران مارین سرویس» انجام می‌داد و درآمدی که سعیدی، مدیر عامل آن از این محل به دست می‌آورد، خوشحال نبودند. این شرکت علاوه بر ترانزیت نمایندگی بسیاری از شرکت‌های بزرگ کشتیرانی را بر عهده گرفته بود و زمانی که این شرکت‌ها می‌خواستند از بندرهای ایران بارهای شان را حمل کنند، مارین سرویس امکانات در اختیارشان قرار می‌داد و خدماتی مانند غذا، سوخت و آب می‌داد. بیشتر کشتی‌هایی که وارد ایران می‌شدند، کشتی‌های نفتی بودند و شرکت «ایران مارین سرویس» نیز در ازای خدماتی که ارائه می‌داد، روزانه ۳۰–۲۰ هزار دلار از این محل حق‌العمل دریافت می‌کرد. به همین دلیل دسته‌ای از افراد تصمیم گرفتند این شرکت را کله پا کنند تا کاری که انجام می‌شد و سودی که شرکت از محل قانونی به دست می‌آورد، در کاسه این افراد سرازیر شود. به همین دلیل ایراداتی به «شرکت» گرفتند و پرونده‌ای برای سعیدی ایجاد کردند. به سعیدی مدیرعامل شرکت «ایران مارین سرویس» گفتند ارزهایی که وارد کشور کردید را به شبکه بانکی نفروختید و در بازار ارز فروختید و این قاچاق ارز محسوب می‌شود. پرونده سعیدی که به قطع ترانزیت فراورده‌های نفتی توسط بخش خصوصی منتهی شد، به دلیل بحث فروش ارزها بود. نهایتاً شرکت «ایران مارین سرویس» از بازار ترانزیت کنار گذاشته شد و سعیدی نیز زندانی شد و اموال او را مصادره کردند. از ابتدای مجلس ششم در کمیسیون اصل ۹۰ پرونده‌ای برای این شرکت گشوده شد.
پل لندن
پل لندن یا لاندن بریج نام یکی از پل‌های لندن است که بر روی رودخانهٔ تایمز ساخته شده و مرکز قدیمی شهر را به محلهٔ ساوث‌وارک متصل می‌سازد.
پل لندن تا ۱۷۵۰ تنها پلی بود که بر روی تیمز ساخته شده بود اما در ۱۸۲۴ کار ساخت پل دیگری در غرب آن آغاز شد که تا ۱۸۳۱ طول کشید و پس از آن پل قدیمی را تخریب کرده و پل جدید را پل لندن نامیدند.
پس از آن در ۱۹۶۷ و باز به‌منظور ایجاد تغییراتی در سازهٔ پل، عملیات احداث پل جایگزین دیگری آغاز گردید و پل قدیمی برای فروش گذاشته شد. در ۱۹۶۸ بازرگانی آمریکایی این پل را خریداری و آن را در ایالت آریزونای آمریکا بازسازی نمود.
کار ساخت پل کنونی در ۱۹۷۲ به پایان رسید و ملکه الیزابت دوم آن را در۱۷ مارس ۱۹۷۳ افتتاح نمود.
طب آلوپاتی
آلوپاتی، آلوپاتیک یا درمان به ضد یا علاج بضد یک اصطلاح قدیمی است که برای تعریف پزشکی مدرن مبتنی بر علم استفاده می‌شود. و گاهی نقطه مقابل درمان به روش هومئوپاتی در نظر گرفته می‌شود. تفاوت های منطقه ای در استفاده از این اصطلاح وجود دارد. در ایالات متحده، این اصطلاح برای تضاد با پزشکی استئوپاتیک، به ویژه در زمینه آموزش پزشکی استفاده می شود. در هند، این اصطلاح برای تمایز طب مدرن از آیورودا، هومئوپاتی و سایر طب های جایگزین سنتی مشابه، به ویژه هنگام مقایسه درمان‌ها و داروها استفاده می شود. این اصطلاحات در سال ۱۸۱۰ توسط مخترع هومیوپاتی، ساموئل هانمن ابداع شد. در ابتدا توسط طبیبان هومیوپاتی قرن نوزدهم به عنوان یک اصطلاح تحقیرآمیز برای طب قهرمانانه (heroic medicine) رایج سنتی اروپایی آن زمان و پیش درآمدی برای طب مدرن، که بر شواهدی از اثربخشی متکی نبود، استفاده می شد. طب قهرمانانه بر این باور استوار بود که بیماری ناشی از عدم تعادل در میان چهار «مزاج» (خون، بلغم، صفرا زرد و صفرا سیاه) است و سعی می‌کرد به جای درمان علل زمینه‌ای آن‌ها با اصلاح این عدم تعادل، علائم بیماری را با روش‌های «خشن و نادرست» بر خلاف و ضد علائم آن بیماری‌ها درمان کند. : بیماری در اثر بیش از حد بودن یک مزاج طبعی ایجاد می‌شود و بنابراین با ایجاد شرایط «برعکس» آن درمان می‌شود.
مطالعه ای که توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، "پزشکی آلوپاتیک" را به عنوان "مقوله وسیعی از اقدامات پزشکی که گاهی اوقات پزشکی غربی، زیست پزشکی، پزشکی مبتنی بر شواهد، یا پزشکی مدرن نامیده می شود" تعریف کرد. سازمان جهانی بهداشت در یک مطالعه جهانی از این اصطلاح برای تمایز طب غربی از طب سنتی و از طب جایگزین استفاده کرد و خاطرنشان کرد که در مناطق خاصی از جهان «وضعیت قانونی پزشکان برابر با طب آلوپاتیک است» که در آن جا پزشکان هم دارای گواهینامه پزشکی غربی و هم طب جایگزین هستند.
اصطلاح آلوپاتی همچنین برای توصیف هر چیزی که هومئوپاتی نبود به کار می‌رفت.کیمبال اتوود (Kimball Atwood)، محقق آمریکایی و منتقد طب جایگزین، اظهار می‌دارد که معنایی که از برچسب آلوپاتی در نظر گرفته شده است هرگز توسط طب رایج پذیرفته نشده‌‌است و هنوز هم توسط برخی توهین آمیز تلقی می‌شود. ویلیام تی جارویس (William T. Jarvis)، مدافع سلامت و شکاک آمریکایی، اظهار داشت که «اگرچه بسیاری از درمان‌های مدرن را می‌توان به گونه‌ای تفسیر کرد که با یک منطق آلوپاتیک مطابقت دارند (مثلاً استفاده از ملین برای تسکین یبوست)،اما پزشکی استاندارد هرگز به یک اصل آلوپاتیک وفادار نبوده‌است. برچسب "آلوپات" "از نظر طب معمولی بسیار تمسخر آمیز تلقی می‌شد." اکثر درمان‌های پزشکی مبتنی بر علم مدرن (برای مثال آنتی‌بیوتیک‌ها، واکسن‌ها و شیمی‌درمان‌ها) با تعریف هانمن از آلوپاتی مطابقت ندارند، زیرا به دنبال پیشگیری از بیماری یا کاهش بیماری با از بین بردن علت آن هستند.
واژه شناسی
اصطلاحات "پزشکی آلوپاتیک" و "آلوپاتی" برگرفته از پیشوند یونانی {ἄλλος} «آلوس» به معنی «دیگر»، «متفاوت» و + پسوند {πάθος} «پثوس» به معنی "رنج" می‌باشد.
منابع
<references group="" responsive="0">
مرتضی مردیها
سید مرتضی مردیها (متولد ۱۲ مرداد ۱۳۳۹) فیلسوف تحلیلی، نویسنده، روزنامه‌نگار و مترجم ایرانی است. او دانشیار گروه فلسفهٔ دانشگاه علامه طباطبایی بود و هم‌اکنون به عنوان دانشیار گروه ارتباطات این دانشگاه فعالیت می‌کند. مردیها به خاطر فعالیتش در زمینه معرفی فیلسوفان لیبرال شناخته شده است.
زندگی‌نامه
مرتضی مردیها‌ در‌ خانواده‌ای‌ متوسط‌ در‌ اصفهان‌ زاده‌شد.‌ پدرش‌(محمد مردیها) از‌ بازاریان‌‌ اصفهان بود. مردیها دوران نوجوانی را در محله‌ی جلفا در اصفهان گذرانید. پس از انقلاب و همزمان با آغاز جنگ در سال ۱۳۵۹ رهسپار جنوب شد و در مناطق عملیاتی خوزستان در بستان و هویزه و سوسنگرد و آبادان و خرمشهر جنگید.
پس از پایان جنگ،در تهران به ادامه تحصیل پرداخت.
در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی در دوران موسوم به اصلاحات، عضور شورای سردبیری روزنامه جامعه بود و با روزنامه‌های توس و نشاط به عنوان ستون‌نویس اصلی همکاری داشت. او در فروردین‌ماه سال ۱۳۸۹ از دانشگاه علامه طباطبایی اخراج شد و در مهرماه ۱۳۹۰ به فرانسه و سپس آمریکا مهاجرت کرد. مردیها پس از آن به مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در دانشگاه هاروارد رفت و در آنجا از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به عنوان «نویسنده مستقل» در زمینه فلسفه فعالیت کرد. مردیها از سال ۱۳۹۷ مجدداً در دانشگاه علامه طباطبائی در دانشکده ارتباطات به عنوان دانشیار مشغول به فعالیت شد.
در بهمن ماه ۱۴۰۱ فعالیت او به عنوان استاد دانشگاه علامه طباطبایی مجددا به حالت تعلیق درآمد و سرانجام بهار ۱۴۰۲ دانشگاه او راپیش از موعد بازنشسته کرد.
تحصیلات
مردیها دوره کارشناسی ارشد «کلام و حکمت اسلامی» را در سال ۱۳۷۰ با نگارش رساله‌ای تحت عنوان «رئالیسم در فلسفه اسلامی و پیچیدگی‌های شناخت» به راهنمایی عبدالکریم سروش در دانشگاه تهران گذراند. او دوره کارشناسی ارشد فلسفه را در دانشگاه تولوز و دوره دکترای فلسفه (روش‌شناسی) را در دانشگاه نانت در سال ۱۳۷۵ به پایان برد.
دیدگاه‌ها
مردیها از هواداران فلسفه تحلیلی است و معتقد است فلسفه باید به سمت تجربه‌گرایی پیش رود و بر آن است که تا زمانی که فلسفه‌های آرمانی و آسمانی بر فضای فکری ایران حکمرانی می‌کند، زندگی و زیست آدمیان هم در توهمات و رؤیاها سپری می‌شود.