cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سمفونی شماره ۷ (بتهوون)
موومان سوم
این قسمت در فرم اسکرتسو است و تم اصلی آن بر گرفته از یک ترانهٔ مذهبی متعلق به زاهدانِ اتریشی است. ساختار این موومان دارای سه‌گانهٔ (ABA) است که تکرار شده و به صورت (ABABA) اجرا می‌شود که این فرم در دیگر آثار بتهوون مانند: سمفونی چهارم، پاستورال و «کوارتت زهی، اپوس ۵۹، شماره ۲» نیز وجود داشته‌است.
موومان چهارم
موومان چهارم در فرم سونات است و دارای ریتم رقص و تمپوی تند است. در ادامه، سمفونی با انرژی و هیجانِ حیرت‌انگیزی به پایان می‌رسد. طبق گفتهٔ گلن استنلی (مورخ موسیقی)، بتهوون «از این احتمال استفاده می‌کند که یک «بخش زهی» می‌تواند هم حرکت زاویه‌دار و هم تضادِ ریتمیک را تحقق ببخشد اگر، از پس زمینه‌ای مانند «اوبلیگاتو» (نت غیرقابل حذف) استفاده شود»، به خصوص در کدا، که حاوی نمونه‌ای کمیاب با شدت  در موسیقی بتهوون است.
جرج گروو در کتاب خود «بتهوون و نُه سمفونی‌هایش»، نوشت: «نیرویی که در تمام این قلمرو حاکم است به معنای واقعی کلمه بسیار باورنکردنی است و رام داس، یکی از قهرمانان توماس کارلایل را به یاد می‌آورد. به اندازه کافی آتش در شکم او قرار دارد تا تمام جهان را به آتش بکشد». دونالد تووی در «مقاله‌های تحلیل موسیقی»، دربارهٔ این موومان اظهار داشت «خشم دیونیسوس» است، و بسیاری از نویسندگان دیگر دربارهٔ «رقص-انرژی» آن اظهار نظر کرده‌اند: تم اصلی یک نوع واریاسیون دوبل از یک موسیقی فولکلور ایرلندی تنظیم خودِ بتهوون با نام «مرا از خردمند و قبر نجات بده»، قطعهٔ شماره ۸، از «دوازده آهنگ فولکلور ایرلندی، وو ۱۵۴» است.
واکنش‌ها
منتقدان و شنوندگان اکثراً احساس اِغنا و الهام از سمفونی هفتم دارند. برای نمونه، یک نویسنده در یادداشتِ برنامه نوشته‌است:
آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و نویسندهٔ موسیقی)، دربارهٔ سمفونی می‌گوید:
تحسین کنندهٔ دیگر، ریشارد واگنر است که با اشاره به ریتم‌های سرزنده‌ای که اثر را در بر می‌گیرد، آن را «ایزدانگاری رقص» و «جشن باشکوهی که برای خدای شراب برپا شده» توصیف می‌کند. اگر این نظر و توصیف واگنر درست هم نباشد، اما جوش و خروش بتهوون در این اثر، نشان از جشن‌های مذهبی دارد که از سرزمین مادری‌اش در خاطرش مانده‌است.
از طرف دیگر، تحسین این اثر همگانی نبوده و انتقاداتی هم داشته‌است. فریدریش ویک که در هنگام تمرین حضور داشت، گفت: اجماع بین موسیقی‌دانان و افراد، غیرمستقیم این بود که بتهوون باید سمفونی را در حالت مستی ساخته باشد، و سر توماس بیچام دربارهٔ موومان سوم اظهار داشت: «چه کاری می‌توانید با آن انجام دهید؟ این مانند بسیاری از یاک‌ها است که در حال پریدن هستند».
تضادهای روحی غیرمنتظره و رفتارهای ناگهانی بتهوون در بیانِ خشم و شادی، جلوه‌های ناهماهنگ ولی پرشکوه و التهابات افسانه‌ای در آثارش خودنمایی می‌کند و همین روحیات باعث شد که مردم آلمان شمالی، سمفونی هفتم را «اثری از یک میخوارهٔ همیشه مست» بدانند. بتهوون خودش گفته‌است: «من همچون باکوس هستم که برای بشریت شرابی مطبوع می‌سازم، من هستم که بر روح مردم سرمستی الهی می‌بخشم».
رومن رولان سمفونی هفتم را «غوغای مستانه و آشوب‌برانگیزِ ریتم و آهنگ» می‌داند و می‌نویسد:
رونوشت
یک رونوشت از نسخهٔ دست‌نویس پارتیتور سمفونی شمارۀ هفتِ بتهوون در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات «فیگارو ورلاگ» منتشر شد.
ساتکاب
شرکت سهامی مادرتخصصی مدیریت ساخت و تهیه کالای آب و برق (ساتکاب) شرکتی زیرمجموعهٔ وزارت نیروی ایران است که مسئولیت ساماندهی و افزایش بهره‌وری و رقابت پذیری، مشارکت و سرمایه‌گذاری در شرکتهای زیرمجموعه در زمینه‌های ساخت کالای آب و برق و پشتیبانی‌های صنعتی، بازرگانی، آموزشی و خدماتی در فعالیت‌های صنعت آب و برق و آب و فاضلاب و همچنین مدیریت سهام در شرکت‌های زیرمجموعه را برعهده دارد. در حال حاضر مجتبی اکبری مدیرعامل این مجموعه می‌باشد.
تاریخچه
شرکت سهامی مادرتخصصی مدیریت ساخت و تهیه کالای آب و برق (ساتکاب) براساس بندهای «الف»، «ج» و «ه» از ماده ۴ اصلاحی اساسنامه شرکت‌های برق منطقه‌ای و بند «و» از ماده ۴ اساسنامه سازمان آب و برق خوزستان در سال ۱۳۴۷ طی گواهی ۱۲۵۵۳ در اداره ثبت شرکت‌ها و مالکیت صنعتی شهرستان تهران به ثبت رسیده‌است.
طبق صورتجلسه مجمع عمومی فوق‌العاده ۱۹ خرداد ۱۳۵۹ و ماده یک اساسنامه نام شرکت اصلاح و به «شرکت سهامی مدیریت ساخت و تهیه کالای آب و برق» تغییر یافت. به استناد ماده ۴ قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، هیئت وزیران در جلسه مورخ ۱۳۸۱/۰۸/۰۵ بنا به پیشنهاد شماره ۱۰۰/۲۰/۳۶۴۷ مورخ ۱۳۸۱/۰۶/۱۷ وزارت نیرو و تأیید سازمان برنامه و بودجه و وزارت امور اقتصادی و دارایی اساسنامه شرکت که مرکز اصلی آن تهران است، را تصویب نمود مضافاً عنوان مادر تخصصی به نام شرکت اضافه گردید و اساسنامه به موجب نامه شماره ۱۶۷۶/۳۰/۸۱ مورخ ۱۳۸۱/۰۷/۲۳ به تأیید شورای نگهبان رسیده‌است.
مرکز اصلی شرکت در تهران، خیابان سید جمال الدین اسدآبادی، خیابان پانزدهم، پلاک ۶۳ واقع است.
انحلال در دولت دهم
شرکت در تاریخ ۱۳۸۹/۱۲/۱۲ طبق تصمیم مجمع عمومی فوق‌العاده صاحبان سهام منحل و در تاریخ ۱۳۹۰/۰۳/۰۳ انحلال شرکت در اداره ثبت شرکت‌ها و موسسات غیر تجاری به ثبت رسیده و از تاریخ انحلال طبق اساسنامه هیئت تصفیه تعیین گردید. مراتب در ۱۳۹۰/۳/۲۳ برای اطلاع عموم در روزنامه رسمی آگهی گردیده‌است، ضمناً در ۱۳۹۲/۱۲/۲۸ طبق بند (۱) تصویب‌نامه ۱۹۲۴۳۷/ت ۵۰۳۹۳ هـ هیئت محترم وزیران، وزارت نیرو مکلف گردید با هدف توسعه رقابت در بخش‌های تولید و توزیع، شرکت مادر تخصصی توزیع نیروی برق با اصلاح اساسنامه شرکت مادر تخصصی مدیریت ساخت و تهیه کالای آب و برق (ساتکاب) تشکیل شود و طبق تبصره ذیل بند (۱) مصوبه فوق، اقدامات مرتبط با انحلال و تصفیه شرکت مورد گزارش از تاریخ ابلاغ تصویب‌نامه مذکور متوقف شده‌است.
بند (۱) مصوبه مذکور و تبصره آن در ۱۳۹۳/۰۶/۲۶ طبق مصوبه ۷۲۳۲۶/ت ۵۱۰۲۳ هـ هیئت محترم وزیران حذف گردید. در پی اقدامات بعمل آمده برای لغو انحلال شرکت، مجوز ۲۴۳۶۴۱ مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۹ هیئت واگذاری دریافت و مجمع عمومی فوق‌العاده شرکت در ۱۳۹۶/۰۳/۰۱ تشکیل و مصوبه شماره ۵۷۱۱۹/ت ۵۲۸۳۷ مورخ ۱۳۹۶/۰۵/۱۱ هیئت وزیران دریافت شد و نهایتاً موضوع لغو انحلال در ۱۳۹۶/۰۶/۰۴ در اداره کل ثبت شرکت‌ها و موسسات غیرتجاری تهران به ثبت رسید و در تاریخ ۱۳۹۶/۰۶/۰۹ در روزنامه رسمی آگهی شده‌است. در حال حاضر به‌طور مستقیم و غیرمستقیم پس از واگذاری‌ها، سهام ۲۰۹ شرکت زیرمجموعه صنعت آب و برق را ساتکاب عهده‌دار می‌باشد.
شرح وظایف
امروزه این شرکت در پی آن است که برای اجرای مأموریت‌های خود به‌ویژه در راستای عملیاتی نمودن فناوری‌های نوین در صنعت آب و برق و آب و فاضلاب که توسط شرکت‌های دانش‌بنیان تولید می‌شود یا انتقال آن دسته از فناوری‌های نوین که در داخل کشور وجود ندارد و هم‌چنین حمایت از کسب وکارهای نوپا و استارتاپها و مشارکت با بخش خصوصی برای سرمایه‌گذاری در مناطق محروم برای حمایت از توسعه زیرساخت‌ها و محرومیت‌زدایی این مناطق، به عنوان سازمان توسعه‌ای شناخته شود تا ظرفیت‌های قانونی لازم برای سرمایه‌گذاری و مشارکت با بخش خصوصی در موارد یاد شده فراهم گردد. این در حالی است که پس از احیای مجدد شرکت، در تاریخ ۱۳۹۷/۱۲/۲۵ مجمع عمومی عادی به‌طور فوق‌العاده به استناد بند (۱) ماده ۱۳ اساسنامه شرکت ساتکاب خط مشی کلی شرکت را در پنج حوزه زیر و نیز ساختار کلان متناسب با آن را تصویب نمود:
بائو بیچ
بائو بیچ (Beau Beech؛ زادهٔ March 1, 1994) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
ایلمایوکی
ایلمایوکی (به لاتین: Ilmajoki) یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در اوستروبوتنیای جنوبی واقع شده‌است.
حسن و نعیمه
حسن و نعیمه (حسن ونعيمة) یک فیلم به کارگردانی هنری برکات است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سعاد حسنی اشاره کرد.
سانتا روسا ده اوسوس
سانتا روسا ده روسوس (به اسپانیایی: Santa Rosa de Osos) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در Northern Antioquia واقع شده‌است.
خصوصیات
سانتا روسا ده روسوس ۸۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۳۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۵۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دوباره (آلبوم دی‌جی اسنیک)
دوباره اولین آلبوم استودیویی تهیه‌کننده موسیقی الکترونیک فرانسوی، دی‌جی اسنیک است که در تاریخ ۵ آگوست ۲۰۱۶ توسط اینتراسکوپ رکوردز منتشر شد.
ویلیام مایکلز
ویلیام مایکلز (William Michaels; July 13, 1876 – January 1, 1934) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
خط آی‌ان‌دی خیابان فولتن
خط آی‌ان‌دی خیابان فولتن (IND Fulton Street Line) یکی از خط‌های متروی نیویورک سیتی در بخش بروکلین و کویینز است.
این خط که در سال ۱۹۱۵ تأسیس شده دارای ۲۲ ایستگاه است.
سیف‌الله رنجبر دائمی
سیف الله رنجبر دائمی (زاده ۶ مارس ۱۹۵۰) یک فیزیک‌دان ایرانی است.
پاتریک خوبری
پاتریک خوبری (Patrik Sjöberg؛ ؛ زادهٔ January 5, 1965) ورزشکار دو و میدانی پرش ارتفاع اهل سوئد f,n.
ارتش داوطلب روسیه غربی
ارتش داوطلب روسیه غربی یا برمونتیان، ارتشی بود در استان‌های بالتیک امپراتوری روسیه در طول جنگ داخلی روسیه در سالهای ۱۹۱۸–۱۹۲۰ شرکت داشت.
توماس اردبرینک
توماس اردبرینک، خبرنگار نیویورک تایمز در ایران است. او هلندی است اما از سال ۲۰۰۲ میلادی در ایران زیسته‌است. همسرش هم نیوشا توکلیان، عکاس ایرانی است که در سال ۲۰۰۳ با او ازدواج کرده‌است.
ماتیا اوانجلیستی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویچنزا و باشگاه فوتبال چزنا اشاره کرد.
گونسالو تورنته مالویدو
گونسالو تورنته مالویدو (Gonzalo Torrente Malvido؛ April 4, 1935 – December 26, 2011) یک نویسنده، و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
دهیری زرداد
دهیری زرداد (به انگلیسی: Dheri Zardad) یک شهرک در پاکستان است که در شهرستان چهارسده واقع شده‌است.
طبقه بعدی
طبقه بعدی یک فیلم کوتاه ساخته دنی ویلنوو کارگردان کانادایی ست. فیلم سینمایی پلتفرم ساخته گالدر گازتلو-اوروتیا مشابه همین فیلم است.
این فیلم یک فیلم سوررئالیستی و معنا گراست طبقه بعدی در سال ۲۰۰۸ ساخته شد و نخستین‌بار در بخش برنامهٔ هفته منتقدین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد.
خلاصه داستان
یازده مهمان در یک ضیافت مجلل، گرد یک میز جمع شده‌اند؛ و در حال خوردن غذا هستند در این مهمانی حوادثی رخ می‌دهد که عادی به نظر نمی‌رسد…
منابع
صفحه فیلم در ویکی‌پدیای انگلیسی
نمای بحرانی
نماهای بحرانی رفتار کمیت‌های فیزیکی در نزدیکی نقطه  گذار فاز سیستم (نقطه بحرانی) را توصیف می‌کنند. این نماها دارای جهانشمولی هستند، به این معنی که بین دسته وسیعی از سیستم‌ها که ممکن است اصلاً به هم شبیه نباشند، مشترکند و به جزئیات سیستم فیزیکی بستگی ندارند بلکه به ویژگی‌های زیر مرتبط است:
این ویژگی‌های نماهای بحرانی توسط آزمایش‌های گوناگون هم تأیید شده‌اند. این داده‌های تجربی با نتایج تئوری از نظریه میدان متوسط(برای ابعاد بالاتر از d=۴) همخوانی دارند. به دست آوردن این نماها به صورت تئوری در ابعاد پایین‌تر کار دشواری است و با کمک گروه‌های باز بهنجارش امکان‌پذیر می‌شود.
تعریف
گذار فاز سیستم در دمای مشخصی که دمای بحرانی سیستم Tc می‌باشد، اتفاق می‌افتد. در نزدیکی این نقطه بحرانی ناحیهٔ کوچکی وجود دارد که آن را ناحیه بحرانی می‌نامیم و در این ناحیه است که همه رفتارهای جالب (از قبیل عمومیت و تقارن مقیاس) مشاهده می‌شوند. در این ناحیه یک دمای کاهش یافته تعریف می‌کنیم که در واقع میزان نزدیکی به نقطه بحرانی را بیان می‌کند:
که در نقطه گذار فاز برابر با صفر است. می‌خواهیم رفتار کمیت فیزیکی \mathit{f} را در اطراف نقطه بحرانی بر حسب سری توانی از \mathit{k} که نمای بحرانی است بدست بیاوریم. آزمایش‌ها نشان می‌دهند که این رفتار به صورت زیر است:
باید این نکته را خاطر نشان کنیم که در \tau\to 0 رفتار تقارنی f(\tau) به هم می‌خورد.
مهم‌ترین نماهای بحرانی
پارامتر نظم کمیتی است که بیان می‌کند ما در فاز بی نظم هستیم یا در فاز منظم و رفتار سیستم در بالا و پایین دمای بحرانی را مشخص می‌کند. ما فازهای منظم(\tau < 0)، فاز نامنظم(\tau > 0) و دمای بحرانی(\tau=0) را جدا از هم بررسی می‌کنیم و نماهای فاز منظم را با پریم مشخص می‌کنیم. این کار به این دلیل است که در محدودهٔ فاز منظم شکست خود به خودی تقارن داریم.
در دمای زیر دمای بحرانی در شرایط روابط زیر را داریم:
در بالای دمای بحرانی مغناطش خود به خودی نداریم و و روابط زیر را داریم:
در دمای بحرانی یعنی اگر قرار دهیم \tau=0 و   هم رابطه دیگری داریم:
و برای تابع همبستگی هم داریم:
در این روابط نماهای بحرانی هستند. این روابط دقیق هستند و با داده‌های آزمایشگاهی همخوانی دارند.
نماهای بحرانی نظریه میدان متوسط برای کلاس عمومیت آیزینگ
از نظریهٔ کلاسیک میدان متوسط مقادیر نماهای بحرانی برای میدان‌های اسکالر (که مدل آیزینگ اصلی‌ترین نماینده این دسته است) به شکل زیر بدست آمده‌است:
اگر عبارت‌های مشتقی را هم اضافه کنیم به نظریه میدان متوسط لانداو-گینزبرگ می‌رسیم و از آنجا خواهیم داشت:
یکی از اساسی‌ترین یافته‌ها در مطالعه پدیده‌های بحرانی این است که نقاط بحرانی ای که در نظریه میدان متوسط به دست می‌آوریم برای فضای با ابعاد ۴ به بالا همخوانی دارد، که این بُعد بُعد بحرانی بالا نام گذاری شده‌است. مشکل نظریه میدان متوسط این است که در آن نماهای بحرانی به بعد فضا بستگی ندارند و این با چیزی که عملاً دیده شده مغایر است. این منجر به اختلاف در مقادیر نماهای بحرانی در ۲ و ۳ بعد با مقادیر این نماها در میدان متوسط شده‌است. همچنین نظریه میدان متوسط برای فضای یک بعدی گذار فاز پیش بینی می‌کند در حالیکه ما در یک بعد گذار فاز نداریم.
روابط مقیاسی
برای مدت طولانی ای باور بر این بود که نماهای بحرانی در بالا و پایین نقطه گذار یکسان هستند اما امروزه نشان داده شده که این حرف لزوماً درست نیست. هنگامی که یک تقارن پیوسته به دو بخش متقارن گسسته شکسته می‌شود نماهای \gamma و \gamma' یکسان نیستند. نماهای بحرانی از روابط مقاسی ویدام به شکل زیر پیروی می‌کنند:
این معادلات نشان می‌دهند که تنها دو نمای بحرانی مستقل داریم : \nu و\eta. تمام این‌ها به دنبال نظریه گروه‌های بازبهنجارش می‌آیند.
غزل البنات
غزل البنات (غزل البنات) فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و موزیکال به کارگردانی انور وجدی است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به نجیب ریحانی، لیلی مراد، انور وجدی، محمود الملیجی، و فرید شوقی اشاره کرد.
ویلیام متوول
ویلیام متوول (William Mutwol؛ زادهٔ October 10, 1967) ورزشکار دو و میدانی اهل کنیا است.
مانوسولفان
مانوسولفان (INN) یک عامل آلکیله کننده است که پتانسیل درمان سرطان را دارد. این دارو توسط FDA ایالات متحده برای درمان سرطان تأیید نشده‌است. تحقیقات نشان می‌دهد که سمیت آن کمتر از آلکیل سولفونات بوسولفان است.
رورو جونگرانگ
رورو "لورو" جونگرانگ یک افسانه (فولکلور) نامدار جاوه‌ای از منطقهٔ جاوه مرکزی که داستانی درباره عشق و خیانت شوالیه، و شاهدختی نفرین شده را روایت می‌کند. این یک داستان بومی است که به پرستشگاه بزرگ جاوه، پرامبانان، مربوط می‌شود و در نزد جاوه‌ای‌ها بسیار مشهور است. همچنین این داستان به شرح منشأ افسانه‌ای کاخ راتو بوکو، معبد بودایی سِوو و تندیس دورگا در معبد پرامبانان می‌پردازد.
رورو جونگرانگ شاهدختی بسیار زیبا از سرزمین پادشاهی جاوه‌ای بود. زیبایی او در سراسر کشور شناخته شده بود و شاهزادگان از نقاط دور افتاده و سرزمین‌های پادشاهی مختلف، به او پیشنهاد ازدواج می‌دادند. اما زیبایی شاهدخت از او انسانی فروتن نساخته بود و در عوض از او فردی متکبر و مغرور ساخته بود. رورو جونگرانگ تمامی پیشنهادها را با رفتاری تند و زننده رد می‌کرد و بسیاری از خواستگاران با قلب‌هایی شکسته به وطن خود باز می‌گشتند. این افسانه، داستانی درباره دو پادشاهی باستانی و همسایه در جاوه، با نام‌های پنگینگ و بوکو را روایت می‌کند.
افسانه
شاهدختی پارسا به نام رورو جونگرانگ توسط شاهزادهٔ محل (باندونگ بوندووسو) به دربار فراخوانده شد، اما چون شاهدخت نمی‌خواست با او ازدواج کند، برایش دو وظیفهٔ دشوار و ناممکن در نظر گرفت. او باید ابتدا چاهی به نام «جالاتوندا» حفر می‌کرد و سپس باید هزار پرستشگاه را در یک شب می‌ساخت. شاهزاده پذیرفت و بلافاصله با استفاده از قدرت‌های فراطبیعی‌اش شروع به ساخت چاه کرد. او به سرعت پس از اتمام ساخت چاه آن را با افتخار تقدیم شاهدخت نمود.
شاهزاده برای انجام شرط دوم به کمک گروهی از اجنه که فقط شب‌ها کار می‌کردند، موفق به ساخت ۹۹۹ پرستشگاه شد و سپس شروع به کار بر روی آخرین معبد کرد. شاهزاده بس مصمم شد که دست شاهدخت را که تقریباً بر او فایق شده بود در دست گیرد، اما رورو جونگرانگ با دیدن خطر، بر آن شد که او را فریب دهد. پس به ندیمه‌هایش فرمان داد که برنج را بکوبند. چون این کار در سپیده‌دم انجام شد، خروس‌ها را به اشتباه انداخت که شروع کردند به آواز خواندن. اجنه‌ها ترسیدند چون فکر کردند با رسیدن نور آفتاب به سنگ تبدیل خواهند شد. پس همه گریختند و شاهزاده از پس این کار بر نیامد. او که از این فریب به خشم آمده بود، شاهدخت را نفرین کرد و او را به سنگ بدل نمود. پیکر سنگ شدهٔ او هنوز در قسمت شمالی پرستشگاه پرامبانان وجود دارد، آنجا که به تندیس ایزدبانو دورگا، همسر درنده‌خوی ایزد شیوا نیز معروف است.
بنه سهراب
بنه سهراب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رامهرمز در استان خوزستان ایران است.
سهراب خان بزرگ طایفه شهماروند بوده که اولین کسی بود که در این نقطه (بنه سهراب فعلی) سکنی گزید
و به مرور دیگر اقوام به این مکان آمدند و روستایی شکل گرفت
جمعیت
این روستا در دهستان حومه‌غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۰۰۶ نفر (۴۲۱خانوار) بوده‌است.
ایستگاه تبلیغ مذهبی
ایستگاه تبلیغ مذهبی (Mission) مکانی برای کار مبلغ مذهبی، به ویژه هیئت‌های تبلیغی مسیحی است.
تاریخچه
از نظر تاریخی، ایستگاه‌های تبلیغ مذهبی جوامع مذهبی بوده‌اند که برای گسترش اعتقاد به مسیحیت به جمعیت‌های بومی محلی استفاده می‌شوند. ایستگاه‌های تبلیغ مذهبی اغلب کارکردهای خیریه نیز داشتند: ارائه کمک پزشکی، غذا، سرپناه و پوشاک به کسانی که آن را درخواست می‌کردند، و آموزش دنیوی و مذهبی. بودجه برای مبلغ‌های مذهبی از کمک‌های مالی افراد در فرقه مسیحی، که احتمالاً توسط دولت محلی، منطقه ای یا ایالتی افزایش یافته بود، تأمین می‌شد.
در آمریکا
حمایت کلیسای کاتولیک از مبلغ‌های اسپانیایی در قاره آمریکا نقش کلیدی در استعمار اسپانیایی قاره آمریکا داشت. جوامع هیئت کاتولیک معمولاً شامل کلیساها، باغ‌ها، مزارع، انبارها، اتاق‌های کار، خوابگاه‌ها و مدارس بودند. آنها اغلب در نزدیکی یک منبع آب خوب برای حمایت از جمعیت محلی قرار داشتند.
در استرالیا
ایستگاه‌های تبلیغ مذهبی در استرالیا هم در تلقین بومیان استرالیا به مسیحیت نقش داشتند، هم در کنترل حرکات آنها و هم در حذف کودکان از خانواده‌ها، که نسل ربوده‌شده را موجب شد. مبلغان آلمانی (آلمانی‌های استرالیا) از نخستین روزهای استعمار استرالیا، ایستگاه‌ها و مدارس لوتری و دیگر مبلغ‌های مذهبی را اداره می‌کردند. یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌ها، مبلغان بومیان متحده بود که ده‌ها مبلغ و ایستگاه را در استرالیای غربی، نیو ساوت ولز و استرالیای جنوبی در دهه ۱۹۰۰ اداره می‌کرد.
در هلند
در زمان مبلغ (باتاویا) هلند (۱۵۹۲–۱۸۵۳)، زمانی که کلیسای کاتولیک رومی در کشور سرکوب شد، نه کلیسایی وجود داشت و نه اسقفی‌ها، و کشور عملاً به منطقهٔ مبلغی تبدیل شد که در آن کلیسا، «ایستگاه» نامیده می‌شدند. ایستگاه که معمولاً در انگلیسی کلیسای مخفی نامیده می‌شود، هم به کلیسای جماعت و هم به مقر یا محل آن اشاره دارد.
ریتمم را بهم نزن
ریتمم را بهم نزن (به انگلیسی: Don't Mess Up My Tempo) ششمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی اکسو است. این آلبوم در ۲ نوامبر ۲۰۱۸ و توسط اس‌ام اینترتینمنت منتشر شد. لی برای نخستین بار پس از آلبوم چندآهنگهٔ برای زندگی، در نسخهٔ چینی قطعهٔ اصلی آلبوم، «تمپو»، حضور داشت. این آلبوم در چهار نسخهٔ آلگرو، مودراتو، آندانته و ویواچه ارائه شد. آلبوم پس از انتشار در صدر جدول آلبوم‌های گائون جای گرفت. آلبوم بسته‌بندی‌شده با عنوان شلیک عشق (به انگلیسی: Love Shot)، در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸ منتشر گردید.
ریتمم را بهم نزن
ریتمم را بهم نزن پنجمین آلبوم کره‌ای گروه و درمجموع ششمین آلبوم آن‌ها می‌باشد. این آلبوم پس از اولین آلبوم استودیویی ژاپنی، کانت‌داون، که در ژانویهٔ ۲۰۱۸ منتشر شده بود، انتشار یافت؛ آلبوم کره‌ای پیشین گروه، آلبوم چندآهنگهٔ کائنات بود که در دسامبر ۲۰۱۷، منتشر شده‌بود. در اکتبر ۲۰۱۸ اعلام شد، لی برای نخستین بار پس از آلبوم اگزکت، در این آلبوم حضور خواهد یافت. لی در ضبط نسخهٔ چینی تک‌آهنگ لید آلبوم، «تمپو» و همچنین در موزیک ویدئوی این قطعه حضور یافت.
در ۲ نوامبر، ریتمم را بهم نزن به‌صورت فیزیکی و دیجیتالی، به‌همراه موزیک ویدئوی کره‌ای «تمپو» منتشر شد. نسخهٔ چینی این موزیک ویدئو چندین ساعت بعد انتشار یافت.
شلیک عشق
در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸، کای و سوهو اعلام کردند که آلبوم بسته‌بندی‌شده بدون حضور لی منتشر خواهد شد. عنوان این آلبوم در ۱۳ دسامبر، شلیک عشق اعلام شد و درنهایت در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸ منتشر گردید.
ریتمم را بهم نزن
در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ و ۲۸ روز پس از آغاز پیش‌فروش، پیش‌فروش ریتمم را بهم نزن از مرز ۱٫۱ میلیون گذشت. در ۸ نوامبر، این آلبوم در صدر جدول آلبوم‌های گائون جای گرفت.
از ۱۱ نوامبر، ۱٬۱۷۹٬۹۹۷ نسخه از آلبوم به‌فروش رسید و اکسو را به نخستین گروهی در کرهٔ جنوبی تبدیل کرده که در مجموع بیش از ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نسخه فروش آلبوم داشته‌است. در ۱۲ نوامبر، این آلبوم در جایگاه ۲۳ بیلبورد ۲۰۰ جای گرفت، این بالاترین جایگاهی بود که آلبومی از اکسو در آن قرار می‌گرفت.
شلیک عشق
در ۹ دسامبر، آلبوم بسته‌بندی‌شده در رتبهٔ اول جدول آلبوم‌های گائون قرار گرفت و در فوریهٔ ۲۰۱۹، گواهی «۲× پلاتین» به آن تعلق گرفت.
فهرست ترانه‌ها
توضیحات برگرفته از اسپاتیفای، اپل میوزیک و ناور می‌باشد.
دکن
فلات دَکَن بزرگ‌ترین فلات کشور هندوستان است؛ که بخش عمده جنوب این کشور را شامل می‌شود. این فلات میان سه رشته کوه واقع شده و ۸ ایالت هند را دربر گرفته و خط ساحلی مثلث شکل شبه قاره هند را تشکیل می‌دهد.
در گذشته به بخش جنوبی شبه قاره هند «دکن» گفته می‌شد و این بخش سرزمینی مستقل به‌شمار می‌رفت. نام «هندوستان» در آن زمان در مقابل «دکن» استفاده می‌شد که به سایر سرزمین‌های شبه‌قاره اشاره داشت.
جغرافی
به‌طور کلی به بخش جنوبی شبه قاره هند در جنوب رودخانه نارمادا، «دکن» گفته می‌شود. به معنای دقیق‌تر دکن فلاتی است محدود شده بین رودخانه‌های نارمادا و کریشنا، شامل کل ایالت ماهاراشترا و بخش‌هایی از ایالت‌های مادیا پرادش، چتیسگر، اوریسا، آندرا پرادش و کارناتاکا. ارتفاع متوسط آن در حدود ۲۰۰۰ فوت (۶۰۰ متر) می‌باشد. رودخانه‌های اصلی آن، گاداواری، کریشنا، و کاوری بوده و جریان رودها از شرق به غرب به سمت محدوده خلیج بنگال است.
تاریخچه
ساکنان اولیه دکن، پیش از تهاجم آریایی‌ها در دومین هزاره پیش از میلاد، دراویدی‌ها بودند. این سرزمین توسط سلسله‌های موریان (سده‌های دوم تا چهارم پیش از میلاد) و گوپتا (چهارم تا ششم میلادی) و چندین سلسله دیگر اداره می‌شد. دکن بارها مورد تهاجم و غارت سلطنت دهلی که مجموعه‌ای از سلسله‌های پادشاهی مسلمان بود قرار گرفت تا سرانجام کنترل این منطقه را بدست آورد. در سال ۱۳۴۷ میلادی سلسله بهمنیان که یک پادشاهی مستقل مسلمان بود در این منطقه تأسیس گشت که بعدها به پنج سلسله سلطنتی مسلمان تقسیم شد که شامل عادلشاهیان، قطب شاهیان، نظام شاهیان، عماد شاهیان و برید شاهیان است. بخش اعظم سرزمین دکن توسط دودمان گورکانیان هند درسده ۱۷ میلادی فتح شد. با تضعیف دولت مرکزی امپراتوری گورکانی، برای کنترل این منطقه مناقشهٔ سه جانبه‌ای بین خاندان هندوی مراتا، و حکومت‌های مسلمان مستقل نواب و نظام حیدرآباد برقرار بود. در قرن ۱۸ دکن صحنه رقابت بین بریتانیا و فرانسه بود. رقابت سه خاندان یاد شده به تدریج موجب تسلط انگلستان بر منطقه شد. بیشتر دکن تا استقلال هند در سال ۱۹۴۷ تحت کنترل بریتانیا باقی‌ماند. در این سال خاندان نظام حیدرآباد ابتدا مقاومت کرد اما در سال ۱۹۴۸ به اتحادیه هند پیوست.
گلوپ، نیومکزیکو
گلوپ شهری در ایالت نیومکزیکو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۱٬۶۷۸ نفر بوده‌است.
یوگنی پلوتنیکوف
یوگنی پلوتنیکوف (Евгений Анатольевич Плотников؛ زادهٔ September 6, 1972) بازیکن سابق فوتبال و مربی حرفه‌ای اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال شوروی و زیر ۲۱ سال روسیه بازی کرده‌است.
فردوس محمد
فردوس محمد (Ferdoos Mohammed; July 13, 1906 – 1906:7:13, September 22, 1961) هنرپیشه اهل مصر بود. از فیلم‌هایی که او در آن حضور داشته می‌توان به غزل البنات اشاره کرد.
چیمیچاگوآ
چیمیچاگوآ (به اسپانیایی: Chimichagua) یک سکونتگاه مسکونی در کلمبیا است که در بخش سزار واقع شده‌است.
خصوصیات
چیمیچاگوآ ۱٬۵۶۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۱٬۱۱۶ نفر جمعیت دارد.
دی‌دی‌بی
دی‌دی‌بی (DDB) شرکت تبلیغات آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۵ تأسیس شد.
جاش گری
جاش گری (Josh Gray؛ زادهٔ September 9, 1993) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
ضدقهرمان
ضدِقهرمان یا ناقهرمان (Antihero) قهرمانی است فاقد ویژگی های پهلوانی، مانند آرمان‌گرایی، از خود گذشتگی و اخلاق. این شخصیت‌ها عموماً دارای صفات شخصیتی منفی‌ای مانند ناسازگاری، حیله گری و پرخاشگری هستند که با ویژگی‌های شخصیتی مرسوم و کهن قهرمانان، ضدیت دارد.
خرونیمو میورا
خرونیمو میورا (Jerónimo Mihura؛ July 6, 1902 – 1902:07:06, October 10, 1990) یک کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به خانه پوشالی اشاره نمود.
پینوکیو (مینی‌سریال)
پینوکیو (Pinocchio) یک مینی‌سریال ایتالیایی-انگلیسی به کارگردانی آلبرتو سیرونی است که در سال ۲۰۰۹ میلادی منتشر شد.
این فیلم بر پایهٔ رمان ماجراهای پینوکیو اثر کارلو کلودی ساخته شد.
رهبری هزینه
رهبری هزینه مفهومی است که توسط مایکل پورتر توسعه یافت و در استراتژی تجاری به کار گرفته شد. رهبری هزینه راهی برای بنا نهادن مزیت رقابتی است. رهبری هزینه، در مفهوم اساسی به معنی کمترین هزینه اجرای عملیات در صنعت است. رهبری هزینه اغلب تحت تأثیر عواملی چون کارآمدی سازمان، اندازه و مقیاس فعالیت، محیط و تجربه جمعی (منحنی یادگیری) قرار دارد. یک استراتژی رهبری هزینه به بهترین نحو، با بهره‌برداری مناسب از مقیاس تولید، حیطه کاری دقیق و دیگر عوامل اقتصادی، محصولاتی با استاندارهای بالا را بواسطه استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته تولید می‌کند. در سالهای اخیر شمار رو به افزایشی از شرکت‌ها ترکیبی از استراتژی‌ها را برای بدست آوردن رهبری بازار به کار می‌گیرند. این الگوها شامل موارد همزمان مانند استراتژی هزینه، استراتژی ارائه خدمات برتر به مشتری و استراتژی رهبری محصول می‌شود. رهبری هزینه مفهومی، متفاوت از رهبری قیمت است. شاید یک سازمان بتواند با کمترین هزینه تولید کند ولی قادر به ارائه محصولات و خدمات با کمترین قیمت نباشد، اگر سازمانی قادر به انجام چنین کاری می‌شد می‌توانست میانگین سود بیشتری نسبت به سطح متوسط داشته باشد. به هر حال شرکت‌های رهبر در هزینه، در عرصه قیمت هم به رقابت می‌پردازند و در راستای کسب ساختار و مدیریتی کم هزینه، مؤثر عمل می‌کنند.
جینی (بچه وحشی)
جینی (زاده ۱۹۵۷) نام مستعار یک کودک وحشی آمریکایی است که مورد کودک‌آزاری شدید، غفلت و جداسازی اجتماعی قرار گرفته بود. شرایط او به‌طور برجسته‌ای در سال‌نامه‌های زبان‌شناسی و روان‌شناسی تکوینی کودکان غیرطبیعی ثبت شده‌است. وقتی که بچه بود، پدرش نتیجه گرفت که او شدیداً از نظر ذهنی کم‌توان است، با بزرگ‌تر شدن او این نظر پدرش شدت می‌گرفت، و باعث شد که پدرش او را دوست نداشته باشد و از مراقبت و توجه به او خودداری کند. تقریباً زمانی که جینی ۲۰ ماهه شد، پدرش در نتیجهٔ تصوری که در مورد او داشت، تصمیم گرفت جینی را از اجتماع دور نگه دارد، بنابراین از آن زمان تا سن ۱۳ سال و هفت ماهگی او را در اتاقی دربسته تنها نگه داشت. در تمام این مدت جینی را به یک توالت کودک می‌بست یا او را در گهواره‌ای می‌گذاشت در حالیکه دست و پاهایش کاملاً بسته بود و همه را از تعامل با او منع و تقریباً هر نوع انگیزشی را از او سلب کرده و او را با سوء تغذیهٔ شدید رها کرده بود. وسعت انزوای او مانع از قرار گرفتن او در معرض کافی زبان شد و در نتیجه، او در دوران کودکی حرف زدن را یادنگرفت. در ۴ نوامبر ۱۹۷۰، مقامات رفاه کودکان لس آنجلس از آزار او خبردار شدند.
در سال‌های اولیهٔ پس از پیدا شدن جینی، زندگی اولیه و وضعیت او مورد توجه قرار گرفت. روان‌شناسان، زبان‌شناسان و دیگر دانشمندان به موضوع جینی توجه زیادی کردند. وضعیت انزوای تقریباً کامل او موقعیت منحصربه‌فردی برای مطالعهٔ بسیاری از جنبه‌های رشد انسان را فراهم می‌کرد. پس از مشخص شدن این مطلب که جینی هنوز زبان نیاموخته است، زبان‌شناسان جینی را به عنوان فرصتی در نظر گرفتند که می‌توانستند با استفاده از آن بینش بیشتری در مورد مراحل کسب مهارت‌های زبان‌آموزی بدست آورده و نظریه‌ها و پیش‌بینی‌های خود را در مورد دوره بحرانی که انسان‌ها طی آن درک و استفاده از زبان را یادمی‌گیرند، آزمایش کنند. در تمام مدتی که دانشمندان در مورد جینی مطالعه می‌کردند، او به‌طور کلی از نظر ذهنی و روانی پیشرفت قابل توجهی داشت. چند ماه پس از کشف شدن، مهارت‌های غیرکلامی جینی به‌طور استثنایی گسترش یافته بود و به تدریج تعدادی از مهارت‌های اجتماعی اساسی را آموخت، اما حتی در پایان مطالعه موردی او توسط دانشمندان، هنوز بسیاری از ویژگی‌های رفتاری مشخصه انسان غیراجتماعی را نشان می‌داد. او همچنین در تمام مدتی که مورد آزمایش قرار داشت به یادگیری و استفاده از مهارت‌های زبان ادامه داد، اما سرانجام نتوانست زبان مادری را به‌طور کامل بیاموزد.
سرانجام مقامات اجازه فرستادن جینی به بیمارستان کودکان لس آنجلس را دادند، در آن جا گروهی از پزشکان و زبان‌شناسان چند ماه مسئولیت مواظبت از او را بر عهده داشتند، و ترتیب چگونگی زندگی آیندهٔ او موضوع بحث و جدل طولانی‌مدت بود. در اواخر ژوئن ۱۹۷۱، او بیمارستان را ترک کرد تا با معلمی که در بیمارستان داشت زندگی کند، اما یک ماه و نیم بعد، مقامات او را نزد خانوادهٔ دانشمندی بردند که پژوهش در مورد او را هدایت می‌کرد، جینی تقریباً چهار سال با او زندگی کرد. به‌زودی پس از رسیدن به سن هجده سالگی، در اواسط ۱۹۷۵، جینی پیش مادرش برگشت، ولی پس از چند ماه، او اظهار کرد که نمی‌تواند از جینی مراقبت کافی داشته باشد. مسئولان سپس او را به جایی که اولین سری از مؤسسات ویژهٔ معلولان بزرگسال محسوب می‌شد منتقل کردند، و افرادی که آن‌جا را اداره می‌کردند تقریباً او را از تمام افرادی که می‌شناخت و موجب اذیت و آزار شدید جسمی و روحی او شده بودند دور کردند. در نتیجه، سلامت جسمی و روحی او به شدت کاهش یافت، و مهارت‌های تازه و مهارت‌های رفتاری او به سرعت پس رفت.
خانواده
جینی آخرین و دومین فرزند زنده مانده از بین چهار فرزند والدینی بود که در آرکادیا، کالیفرنیا زندگی می‌کردند. پدر او در جنگ جهانی دوم در یک کارخانه به عنوان مکانیک پرواز کار می‌کرد، پس از جنگ هم کارش را در بخش هواپیمایی ادامه داد، مادرش که بیست سال جوانتر از پدر و از یک خانوادهٔ کشاورز اهل اکلاهما بود، در جوانی با تعدادی از دوستان خانوادگی برای فرار از طوفان شدید گرد و غبار به جنوب کالیفرنیا آمده بود. مادر جینی در اوایل کودکی‌اش از یک آسیب شدید سر که حاصل تصادف بود رنج می‌برد، همین مسئله موجب آسیب دائمی عصب و کاهش بینایی یک چشم او شده بود. پدر جینی اغلب در پرورشگاهی در شمال غربی اقیانوس آرام بزرگ شد. پدرش در اثر رعد و برق درگذشت و مادرش فاحشه‌خانه‌ای را اداره می‌کرد و به ندرت او را می‌دید، علاوه بر این، مادرش نام کوچک زنانه‌ای روی او گذاشته بود، که موجب تمسخر دائمی او بود. در نتیجه، او در دوران کودکی خشمی شدید نسبت به مادرش داشت، که برادر جینی و دانشمندانی که در مورد جینی مطالعه می‌کردند، آن را علت و ریشهٔ مشکلات پس از خشم او می‌دانستند.
وقتی پدر جینی به بزرگسالی رسید نام کوچکش را به نامی که بیشتر مردانه بود تغییر داد، مادرش هم تا جایی که می‌توانست وقت بیشتری با او می‌گذراند. علی‌رغم بحث‌های بی‌وقفه آن‌ها در مورد تلاش‌های مادر برای متقاعد کردن او برای در پیش گرفتن سبک زندگی کمتر جدی، و قرار دادن تمام روابط در اولویت دوم، او تقریباً به‌طور فردی روی مادرش متمرکز شد. پس از ازدواج والدین جینی، او زنش را از خروج از خانه منع کرد و به دفعات و شدت بیشتری او را کتک می‌زد. بینایی او به‌طور مداوم به علت اثرات ماندگار از آسیب‌های موجود در عصب، شروع شدید آب مروارید و جداشدگی شبکیه در یک چشم بدتر شده و موجب وابستگی فزایندهٔ او به شوهرش شد.
زندگی اولیه
جینی پنج سال بعد از برادرش به دنیا آمد، تقریباً زمانی که پدرش شروع به جداسازی خود و خانواده‌اش از دیگران کرده بود. هنگام تولد وزنش نصف نوزادان تازه متولد شده بود. روز بعد از تولدش نشانه‌های ابتلا به «ناسازگاری Rh» را نشان داد و نیازمند دریافت خون بود، ولی بازماندی نداشت و او را کودکی سالم توصیف کردند. معاینه پزشکی او در سه ماهگی نشان داد که به‌طور طبیعی در حال وزن‌گیری است، اما دررفتگی مفصل ران داشت و لازم بود از چهار و نیم تا یازده ماهگی لباس بسیار محدودکننده‌ای بپوشد. این لباس موجب شد راه رفتن جینی به تأخیر بیفتد و پژوهشگران اعتقاد داشتند که همین مسئله موجب شد پدرش فکر کند که او از نظر ذهنی کم‌توان است. در نتیجه، تلاش کرد با جینی حرف نزده و به او توجه نکند، و همسر و پسرش را هم از انجام این کار شدیداً منع کرد.
اطلاعات کمی در مورد زندگی اولیه جینی وجود دارد، اما سوابق موجود نشان می‌دهد که در ماه‌های اول زندگی، او رشد نسبتاً طبیعی داشت. مادر جینی بعدها به یاد می‌آورد که جینی بچهٔ راحتی نبود، زیاد غان و غون نمی‌کرد و غذای جامد نمی‌خورد. زمانی، مادر جینی گفت: در دورهٔ نامشخصی جینی کلماتی هم می‌گفت، اما زمان دقیق را به یاد نداشت، اما زمانی دیگر گفت: جینی هرگز هیچ کلمه‌ای نتوانست بگوید. پژوهشگران هرگز تشخیص ندادند که کدام یک از اظهارات او درست است.
شش ماه بعد، زمانی که جینی ۲۰ ماهه بود، مادربزرگ پدری‌اش در تصادفی که راننده فرار کرد کشته شد. مرگ او پدر جینی را بیش از اندازه ناراحت کرد. چون هنگام تصادف پسرش در حال راه رفتن با مادربزرگش بود، او پسرش را مسئول مرگ مادرش می‌دانست و همین فکر، عصبانیت او را بیشتر کرد. زمانی که رانندهٔ کامیون به خاطر آدمکشی و رانندگی در حالت مستی فقط حکم تعلیق مراقبتی گرفت، پدر جینی از شدت خشم دیوانه شد. دانشمندان عقیده داشتند که این حوادث موجب شد که او فکر کند جامعه او را طرد کرده و متقاعد شود که لازم است از خانواده‌اش در برابر دنیای خارج محافظت کند و در هنگام انجام این کار، خویشتن‌آگاهی‌اش را از دست داد و تشخیص نمی‌داد که کارهایش چه صدماتی به خانواده‌اش وارد می‌کند. چون فکر می‌کرد جینی از نظر ذهنی به شدت ناتوان است، فکر می‌کرد جینی به محافظت‌های بیشتری از طرف او نیازمند است و بنابراین به این نتیجه رسید که وجود جینی را به‌طور کامل پنهان کند. او بلافاصله کارش را رها کرده و به خانهٔ مادرش که دو اتاق خواب داشت نقل مکان کرد. در آن‌جا ماشین مادرش را برداشت و اتاق خوابش را مثل یک مکان مقدس کاملاً دست نخورده نگه داشت و خانواده‌اش را بیشتر منزوی کرد.
رسوایی (فیلم ۱۳۹۱)
رسوایی چهارمین ساختهٔ سینمایی مسعود ده‌نمکی است که در ژانر درام/کمدی در ۲۳ اسفند ماه سال ۹۱ به پردهٔ سینماها رفت. این فیلم به موضوعات مذهبی مانند امر به معروف و نهی از منکر اشاره دارد.
جینی (بچه وحشی)
کودکی
بعد از نقل مکان، پدر جینی او را به‌طور فزاینده‌ای به اتاق خواب دوم که در پشت خانه بود محدود کرد، در حالیکه بقیهٔ اعضای خانواده در اتاق نشیمن می‌خوابیدند. در طول روز، به مدت تقریباً ۱۳ ساعت، پدر جینی برای مهار جینی او را به توالت بچه‌ای که مشابه تنگ‌پوش طراحی شده بود می‌بست، در حالی که روی آن صندلی تنها پوشک می‌پوشید و تنها می‌توانست انتهای اندام‌هایش را تکان دهد. هنگام شب، او معمولاً جینی را به یک کیسهٔ خواب می‌بست و درون گهواره‌ای می‌گذاشت که رویش پوشش فلزی داشت و دست‌ها و پاهایش را بی‌حرکت نگه می‌داشت. پژوهشگران عقیده داشتند که پدرش جینی را گاهی در تمام شب در همان توالت بچه رها می‌کرد.
رسوایی (فیلم ۱۳۹۱)
خلاصه داستان
افسانه دختری زیبارو و فقیر جنوب شهری است که علاقه‌مند به حضور در جامعه با ظاهری متفاوت و جلب توجه مردان می‌باشد. خانواده وی از طرف آقاشریف که طلبکار و صاحبخانه ایشان است، تحت فشار هستند. آقاشریف که مردی میانسال و مجرد (به دلیل فوت همسر) است، علاقه‌مند به ازدواج با افسانه است و این مهم را شرط برداشتن فشارهای مالی از جانب خود به افسانه و خانواده وی عنوان کرده‌است. افسانه نیز تصمیم می‌گیرد برای کمک به خانواده خود، به آقا شریف نزدیک شود تا بتواند امتیازهایی از وی بگیرد. اما در یکی از دیدارهای خصوصی که بین وی و آقا شریف در دفتر کار آقا شریف انجام می‌شود...
جینی (بچه وحشی)
کودکی
جینی در شرایط اجتماعی نامناسب به خودارضایی تمایل زیادی نشان می‌داد، این مسئله دکترها را به‌طور جدی به سمت این تفکر سوق داد که پدر جینی از او سوءاستفاده جنسی کرده یا برادرش را مجبور به انجام این کار کرده‌است، گرچه هرگز شواهدی قطعی در این مورد به‌دست نیاوردند.
پدر جینی تا حد ممکن به او غذای کمی می‌داد و از دادن غذای جامد به او خودداری می‌کرد، به او غذای بچه، غلات و به ندرت تخم‌مرغ عسلی و مایعات می‌داد. پدرش و زمانی که مجبور بود، برادرش، غذا را تا جایی که ممکن بود با سرعت در دهان او می‌گذاشتند و اگر غذا در گلویش گیر می‌کرد یا نمی‌توانست با سرعت غذا را ببلعد، فردی که به او غذا می‌داد صورتش را در ظرف غذا فرومی‌کرد. این کارها در زمان‌هایی که او به ندرت به زنش اجازه می‌داد با جینی باشد عادی بود، گرچه مادر جینی هرگز اجازه نداشت خودش به او غذا بدهد. مادر جینی ادعا می‌کرد که شوهرش سه بار در روز به جینی غذا می‌داد اما این را هم گفت که گاهی جینی هنگام گرسنگی ریسک کرده و سروصدا می‌کرد، که پژوهشگران را به این باور سوق داد که پدر جینی اغلب از غذا دادن به او خودداری می‌کرد. در اوایل ۱۹۷۲، مادر جینی به پژوهشگران گفت، حدود ساعت ۱۱ شب، زمانی که امکان داشت، سعی می‌کرد به‌طور مخفیانه به جینی غذای اضافه بدهد، و همین مسئله موجب شده بود که الگوی خواب جینی به‌هم بخورد، جینی از ۷ عصر تا ۱۱ شب می‌خوابید، دقایقی بیدار می‌شد، و دوباره شش و نیم ساعت دیگر می‌خوابید. این الگوی خواب چند ماه پس از خروج از اسارت هم ادامه داشت.
پدر جینی با توجه به ممانعت او از روشن کردن تلویزیون یا رادیو در خانه تحمل بسیار کمی در برابر صدا داشت. او اغلب هرگز به زنش و پسرش اجازه نمی‌داد حرف بزنند و اگر بدون اجازه حرف می‌زدند با خشونت آن‌ها را کتک می‌زد، به ویژه آن‌ها را از حرف زدن با جینی یا نزدیک او منع کرده بود؛ بنابراین هر نوع گفتگویی بین آن‌ها خیلی آرام بود و به گوش جینی نمی‌رسید، و از شنیدن هر اندازه گفتگوی معنی‌داری توسط جینی جلوگیری می‌کرد. پدر جینی اتاق او را بسیار تاریک نگه می‌داشت، و تنها وسایل تحریک کنندهٔ اتاق او گهواره، صندلی، پرده‌هایی که به هر پنجره آویخته شده بودند، سه تکه اثاثیه، و دو بارانی پلاستیکی آویخته از دیوار بودند. در موارد بسیار نادر پدر جینی به او اجازه می‌داد با ظروف پلاستیکی غذا، یا قرقره‌های خالی نخ، مجلات تی‌وی گاید که روی آن‌ها تصاویر زیادی وجود داشت و بارانی‌ها بازی کند. اتاق جینی دو تا پنجره داشت که تقریباً به‌طور کامل بسته بودند، پدرش یکی از پنجره‌ها را اندکی باز گذاشته بود، گرچه خانهٔ آن‌ها کاملاً دور از خیابان و دیگر خانه‌ها قرار داشت، جینی می‌توانست گوشه‌ای از خانهٔ همسایه و چند اینچ از آسمان را ببیند و گاهی می‌توانست صداهای محیطی و صدای بچهٔ همسایه را که پیانو تمرین می‌کرد بشنود.
در طی این مدت، پدر جینی اجازه نمی‌داد کسی خانه را ترک کند، فقط به پسرش اجازه می‌داد به مدرسه برود و برگردد، ولی او هنگام وارد شدن به خانه لازم بود هویتش را با وسایل مختلف ثابت کند و از نافرمانی بدش می‌آمد، او اغلب در حالیکه تفنگ آمادهٔ شلیکی را در بغلش داشت در اتاق نشیمن می‌نشست. او به هیچ‌کس دیگری اجازهٔ وارد شدن به خانه یا نزدیک آن نمی‌داد، و تفنگش را در نزدیک خودش و آماده نگه می‌داشت تا کسی نتواند این کار را بکند. هیچ‌کس در همسایگی از آزارهای پدر جینی نسبت به اعضای خانواده‌اش اطلاع نداشتند و هرگز آگاه نبودند و نمی‌دانستند که والدین جینی به جز پسرشان بچهٔ دیگری هم دارند. در طول این مدت، پدر جینی یادداشت‌های مفصلی از بدرفتاری با خانواده‌اش و تلاش برای پنهان کردن آن برمی‌داشت.
مادر جینی طبیعت منفعلی داشت و در این زمان کاملاً نابینا شده بود. شوهرش به‌طور مداوم او را کتک می‌زد و تهدید می‌کرد در صورتی که با والدینش، دوستان نزدیکی که در همسایگی زندگی می‌کردند، یا پلیس تماس بگیرد، او را خواهد کشت. پدر جینی پسرش را هم مجبور به سکوت کرده بود، به او آموزش داده بود که چطور اعمال پدرش را به عنوان راز نگه دارد و او را به دفعات و شدت بیشتری کتک می‌زد، و همان‌طور که او بزرگ‌تر می‌شد پدرش او را مجبور می‌کرد با همان روش خودش جینی را بیشتر آزار دهد. برادر جینی از انجام هر کاری برای متوقف کردن پدرش احساس ناتوانی می‌کرد و از مجازات شدید به خاطر مداخله کردن در کار او می‌ترسید و بارها تلاش کرد تا از خانه بگریزد. پدر جینی متقاعد شده بود که او در ۱۲ سالگی خواهد مرد و قول داده بود اگر جینی پس از آن سن زنده ماند، او به زنش اجازه خواهد داد که به دنبال کمک خارجی برای جینی باشد. اما پس از ۱۲ ساله شدن، پدر جینی قول خود را انکار کرد و مادر جینی یک سال و نیم پس از آن هم اقدامی نکرد.
نجات
در اکتبر ۱۹۷۰، زمانی که جینی تقریباً ۱۳ سال و شش ماه داشت، والدین جینی بحثی خشن داشتند که در آن مادرش تهدید کرد که اگر نتواند با والدین خود تماس بگیرد، بیرون خواهد رفت. سرانجام شوهرش تسلیم شد، و بعداً آن روز زمانی که پدر جینی از خانه بیرون رفته بود، جینی را برداشته و به خانهٔ والدینش در مونته ری پارک، کالیفرنیا رفت، برادر جینی، که آن زمان ۱۸ ساله بود، از خانه فرار کرده بود و با دوستانش زندگی می‌کرد. حدود سه هفته بعد، در ۴ نوامبر، مادر جینی تصمیم کرد، به خاطر نابینایی در شهر تمپل سیتی نزدیک کالیفرنیا تقاضای اعانهٔ ناتوانی بکند و جینی را هم همراهش برد. مادر جینی به‌طور تصادفی وارد ادارهٔ مجاور یعنی خدمات اجتماعی عمومی شد. کارمند آن اداره که با آن‌ها دیدار کرد، بلافاصله با دیدن جینی حس کرد که مشکلی وجود دارد و زمانی که سن واقعی جینی را فهمید شوکه شد. کارمند با دیدن ظاهر و رفتار جینی حدس زده بود که ۶ یا ۷ ساله است و ممکن است مبتلا به اوتیسم باشد. پس از آن‌که آن خانم و ناظرش از مادر جینی سؤالاتی پرسیدند و از سن جینی مطمئن شدند، فوراً با پلیس تماس گرفتند.
پس از پذیرفته شدن جینی در بیمارستان کودکان، دیوید ریگلر، درمان‌گر و استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که روان‌شناس ارشد بیمارستان بود و هاوارد هنسون که بعدها رئیس بخش روان‌پزشکی بیمارستان شد و از متخصصان پیشگام در درمان کودکان مورد آزار قرار گرفته بود، کنترل مستقیم مراقبت از جینی را بر عهده گرفتند. روز بعد آن‌ها جیمز کنت، یکی دیگر از طرفداران پیشگام هوشیاری در برابر آزار کودکان را، برای انجام اولین آزمایش از جینی، تعیین کردند. بیشتر اطلاعاتی که دکترها در مورد چگونگی زندگی اولیه جینی به‌دست آوردند از طریق تحقیق پلیس از والدین جینی بود. حتی پس از پایان تحقیقات پلیس، سؤالات پاسخ داده نشدهٔ زیادی در مورد دوران کودکی جینی وجود داشت که پژوهش‌های بعدی هرگز پاسخ آن‌ها را نیافت.
اخبار جینی در روز ۱۷ نوامبر به رسانه‌های مهم رسید، و بسیار مورد توجه رسانه‌های محلی و ملی قرار گرفت. یکی از عکس‌های منتشر شده از جینی توسط مقامات به‌طور قابل توجهی باعث افزایش توجه مردم به او شد. اگرچه پدر جینی از صحبت با پلیس و رسانه‌ها خودداری کرد، ولی جمعیت زیادی برای دیدن او جمع شدند، که براساس گزارش‌ها روبرو شدن با آن‌ها برای او دشوار بود. او روز ۲۰ نوامبر، صبح پیش از حاضر شدن در جلسهٔ مقرر دادگاه، با شلیک گلوله خودکشی کرد. پلیس دو یادداشت خودکشی از او پیدا کرد، یکی خطاب به پسرش بود و در بخشی از آن نوشته بود: «پسر خوبی باش، دوستت دارم.» و دیگری خطاب به پلیس بود. در یکی از یادداشت‌ها این ادعا وجود دارد: «جهان هرگز آن را درک نخواهد کرد.» که منابع در مورد منظور او از این جمله اختلاف دارند.
پس از اینکه پدر جینی خودکشی کرد، مقامات و کارکنان بیمارستان منحصراً روی جینی و مادرش تمرکز کردند. برادر جینی گفت: مادرش به زودی تمام محبت و توجه‌اش را به جینی اختصاص خواهد داد و لس آنجلس را ترک کرد. به درخواست هنسون، جان وینر وکیل، از آشنایان هنسون، وکالت مادر جینی را بر عهده گرفت. مادر جینی در دادگاه گفت: «کتک‌های شوهرش و نابینایی تقریباً کاملش، موجب ناتوانی او از محافظت فرزندانش گردید.» اتهامات علیه او کاهش یافت، و مسئولان بیمارستان کودکان با او همدردی کردند، هنسون سرپرست مستقیم درمان‌گر او بود.
مشخصات و شخصیت
جیمز کنت گفت: آزمایش‌های اولیهٔ او از جینی جدی‌ترین کودک‌آزاری را که او تاکنون با آن روبرو شده‌است، نشان می‌دهد، و او در مورد وضعیت آیندهٔ جینی بسیار بدبین است. جینی به شدت رنگ‌پریده و دچار سوءتغذیه بود، قد او ۱٫۳۷ سانتیمتر و وزنش فقط ۲۷ کیلو بود، در دهانش دو ردیف تقریباً کامل دندان وجود داشت و شکمش متورم بود. محدودیت‌های ایجاد شده توسط پدرش موجب ایجاد پینهٔ ضخیم و کبودی شدید روی باسن او شده بود که چند هفته طول کشید تا بهبود یابد. چند سری عکسی که با پرتو ایکس برداشته شد مشخص کرد که جینی در هر دو طرف لگنش دچار برون‌خمیدگی لگن و قفسه سینه کوچک‌تر از حد طبیعی است؛ و پزشکان متوجه شدند که استخوان‌های او به حد کافی رشد نکرده‌اند و در حد یک فرد ۱۱ ساله هستند. علی‌رغم آزمایش‌های اولیه که نشان داد بینایی هر دو چشم او طبیعی هستند، نمی‌توانست چشمانش را روی چیزی دورتر از سه متر، مطابق با ابعاد اتاقی که پدرش او را در آن نگه داشته بود، متمرکز کند.
مهارت‌های حرکتی اصلی جینی خیلی ضعیف بود، او نه می‌توانست راست بایستد و نه می‌توانست هیچ‌یک از اندام‌هایش را کاملاً صاف کند، و بدنش استقامت خیلی کمی داشت. حرکات او خیلی کند و شکننده بود و مشخصه حرکت او مثل حرکت «بانی خرگوشه» بود، یعنی در حال راه رفتن دست‌هایش را مثل پنجه در جلویش قرار می‌داد و این گونه القا می‌کرد که پردازش اطلاعات برای او بسیار مشکل و در ادغام اطلاعات تصویری و لمسی ناتوان است. کنت تا حدودی شگفت‌زده شد زمانی که متوجه شد مهارت‌های حرکتی ظریف او به‌طور قابل توجهی بهتر بودند، و این مهارت‌ها را تقریباً در حد یک کودک دو ساله تعیین کردند. او نمی‌توانست بجود و دیسفاژی خیلی شدید داشت، کاملاً از جویدن غذای جامد یا حتی غذای نرم ناتوان بود و مایعات را هم به سختی می‌توانست ببلعد. موقع غذا خوردن هر چیزی را که نمی‌توانست ببلعد در دهان خود نگه می‌داشت تا بزاقش آن را له کند، و اگر این کار خیلی طول می‌کشید آن را تف می‌کرد و با انگشتانش له می‌کرد. او همچنین کاملاً بی‌اختیاری داشت، در برابر دماهای شدید هم هیچ عکس‌العملی نداشت.
از ابتدا جینی به خیلی از کارکنان بیمارستان علاقهٔ زیادی نشان داد، گاهی به افراد کاملاً غریبه نزدیک می‌شد و کنار آن‌ها راه می‌رفت، اما کنت گفت: به نظر نمی‌رسد که او بین افراد تفاوتی قائل باشد و هیچ نشانه‌ای از دلبستگی به کسی، از جمله مادر و برادرش نشان نداد. ابتدا به کسی اجازه نمی‌داد او را لمس کند، با سرعت از هر تماس فیزیکی رم می‌کرد، و در حالیکه در دامن مادرش نشسته بود، وقتی از او خواسته شد برخیزد، خیلی ناراحت شده و تا جایی که امکان داشت سریع بلند می‌شد. کارکنان بیمارستان نوشتند که به نظر می‌رسد مادر جینی نسبت به احساسات و کارهای جینی کاملاً بی‌تفاوت است. جینی معمولاً رفتاری بسیار غیراجتماعی داشت و ثابت شد که کنترل رفتار او برای دیگران بسیار مشکل است. بدون توجه به جایی که در آن قرار داشت آب دهانش را جاری کرده و تف می‌انداخت، به‌طور مداوم فین‌فین می‌کرد و با بینی‌اش به هر چیزی که نزدیکش قرار داشت می‌دمید. هیچ نوع احساس مالکیت شخصی یا موقعیت‌شناسی نداشت، اغلب به چیزی که از دیگری می‌خواست اشاره می‌کرد یا آن را برمی‌داشت. پزشکان نوشتند که او اغلب با انگیزهٔ ناگهانی و بدون مراعات ادب رفتار می‌کرد، به ویژه اشاره می‌کنند که او آشکارا خودارضایی می‌کرد و گاهی تلاش می‌کرد مردان مسن‌تر را در این امر دخیل کند.
از ابتدا جینی، در برابر اطلاعات غیرکلامی از طرف دیگران، از جمله ژست و حالت چهره واکنش کمی نشان می‌داد و ارتباط چشمی قابل قبولی داشت. به هر حال رفتار او عاری از هر گونه ابراز احساسات یا اشارات بدن بود، و او تنها به‌طور غیرمستقیم می‌توانست چند نیاز خیلی اساسی‌اش را برطرف کند. او به‌طور واضح گفتار را از دیگر صداها تشخیص می‌داد، اما تقریباً به‌طور کامل ساکت ماند و به گفتار واکنشی گفتاری نشان نداد و پاسخ‌های وی علائم غیرکلامی بودند. جینی زمانی که غمگین بود به‌طور وحشیانه‌ای خودزنی می‌کرد، اما چهره‌اش کاملاً بی‌احساس باقی ماند و هرگز گریه نکرد یا صدایش درنیامد؛ بعضی گزارش‌ها گفتند: «که او هرگز نمی‌تواند گریه کند.» برای ایجاد سروصدا صندلی‌ها یا اشیاء مشابه را هل می‌داد. ابتدا خیلی کم دچار غلیان احساسات می‌شد که هیچ علامت قابل تشخیصی نداشت. کنت نوشت او هرگز سعی نکرد عامل عصبانیتش را آشکار کند و ادامه می‌داد تا زمانی که کسی توجه او را جلب کند یا خودش از نظر فیزیکی خسته شود، که در این حالت دوباره ساکت و آرام می‌شد.
زبان‌شناسان بعدها در ژانویه ۱۹۷۱ متوجه شدند که جینی نشان داد که فقط نام خودش و چند نفر دیگر و حدود ۱۵ تا ۲۰ کلمه را می‌فهمد و دامنهٔ لغات او در حد دو عبارت بود: «آن را متوقف کن» و «بیشتر نه». پیش از ژانویه ۱۹۷۱ آن‌ها نمی‌توانستند محدودهٔ دامنهٔ کلمات حاکی از بیان احساسات یا پذیرش او را تعیین کنند و بنابراین نمی‌دانستند که آیا او پیش از دو ماه اخیر کلمه‌ای یا همهٔ آن کلمات را یادگرفته‌است یا نه؟ پس از مشاهدهٔ جینی برای مدتی، آن‌ها نتیجه گرفتند که سکوت او انتخابی نیست و با تست‌ها هیچ توضیح فیزیولوژیکی یا روانشناختی برای ناگویا بودن او یافت نشد. چون پروندهٔ پزشکی او هم، هیچ نشانهٔ روشنی از ناتوانی ذهنی او نداشت، پژوهش‌گران نتیجه گرفتند که، به علت انزوای شدید او و قرار نگرفتن در معرض زبان در دوران کودکی، او زبان مادری‌اش را یادنگرفته‌است.
تشخیص اولیه
یک ماه پس از پذیرش جینی در بیمارستان، جی شرلی، استاد روان‌پزشکی و علوم رفتاری در دانشگاه اکلاهما و متخصص در انزوای شدید اجتماعی به موضوع جینی علاقه‌مند شد. شرلی اشاره کرد که جینی شدیدترین نوع انزوایی است که او تاکنون مطالعه کرده یا شنیده‌است که آن را بیش از ۲۰ سال بعد هم ادامه داد. در سراسر یک سال و نیم بعد او سه روز در هفته هر روز سه بار برای انجام مشاهدات روزانه و مطالعات هنگام خواب به ملاقات جینی می‌رفت با این امید که تشخیص دهد آیا او اوتیسم دارد، مغزش آسیب دیده‌است، یا به‌طور مادرزادی از نظر ذهنی ناتوان است. شرلی نتیجه گرفت جینی مبتلا به اوتیسم نیست، که پژوهشگران بعداً نظر او را تأیید کردند؛ او اشاره کرد که جینی سطح بالایی از اختلالات عاطفی را تجربه کرده‌است، اما نوشت: اشتیاق جینی برای محرک‌های جدید و کمبود سازوکار دفاعی رفتاری ناخوشایند از اوتیسم است.
شرلی هیچ نشانه‌ای از آسیب مغزی پیدا نکرد ولی چندین اختلال پایدار در خواب جینی، از جمله کاهش قابل ملاحظهٔ (و خیلی بیشتر از اختلاف در مدت زمان آن) حرکت تند چشم در خواب و میزان غیرمعمول بالا بودن دوک‌های خواب مشاهده کرد. او سرانجام، به ویژه با اشاره به تعداد افزایش قابل توجه دوک‌های خواب، نتیجه گرفت جینی از زمان تولد از نظر ذهنی ناتوان بوده‌است. دانشمندان دیگری که قضیه جینی را دنبال می‌کردند، در مورد ناتوانی ذهنی عقاید مختلفی داشتند و به چند گروه تقسیم شدند. بعدها، به عنوان مثال، سوزان کرتیس به شدت به این اظهار نظر اعتراض کرد، گرچه جینی به شدت مشکلات عاطفی داشت، نمی‌توانست از نظر ذهنی ناتوان باشد. او اشاره کرد که جینی پس از نجاتش با هر تقویمی که در نظر بگیریم به اندازهٔ یک سال پیشرفت کرد، که اگر مشکل او مادرزادی بود چنین پیشرفتی از او انتظار نمی‌رفت و تعدادی از جنبه‌های زبان که جینی کسب کرد، افرادی که ناتوان ذهنی هستند نمی‌توانند بیاموزند. در عوض او عقیده داشت جینی در هنگام تولد دارای حداقل هوش متوسطی بوده و آزار و انزوای دوران کودکی او را عملاً ناتوان ساخته‌است.
اقامت در بیمارستان
جینی به سرعت شروع به رشد و افزایش وزن کرد و به‌طور پیوسته حرکاتش با اعتمادبه‌نفس بیشتری همراه بود، و در ماه دسامبر هماهنگی خوبی بین حرکات دست و چشمش ایجاد شده بود و در متمرکز کردن چشمهایش خیلی بهتر شده بود. حس مالکیت او به سرعت توسعه یافت، احتکار اشیایی که به دلیلی دوست داشت کاری بود که پزشکان دلیل آن را نمی‌دانستند، و اگر کسی به اشیایی که احتکار کرده بود دست می‌زد یا آن‌ها را جابه‌جا می‌کرد خیلی غمگین می‌شد.
او انواع مختلفی از اقلام را برمی‌داشت اما به‌طور خاص به اشیای پلاستیکی رنگارنگ علاقه داشت، که پزشکان حدس زدند به این دلیل است که در دوران کودکی چنین اشیایی در دسترس او بودند، و به نظر می‌رسید که برایش مهم نبود که آن اشیا اسباب‌بازی هستند یا ظروف معمولی، اما به ویژه به دنبال سطل‌های ساحل بود. در ماه‌های اول اقامتش در بیمارستان، دادن یکی از این اشیا به او می‌توانست او را از حالت خشم بیرون بیاورد.
دوسهره
دوسهره (به انگلیسی: Dosehra) یک شهرک در پاکستان است که در شهرستان چهارسده واقع شده‌است.
جینی (بچه وحشی)
اقامت در بیمارستان
بعد از چند هفته جینی عکس‌العمل خیلی بیشتری نسبت به دیگران نشان می‌داد، و کمی بعد شروع به توجه به صحبت کردن مردم کرد، اما در ابتدا، او بیشتر عاری از احساسات بود و مشخص نبود که آیا بیشتر به محرک‌های کلامی یا غیرکلامی عکس‌العمل و پاسخ داده‌است. مدت کوتاهی پس از آن جینی عکس‌العمل‌های واضحی در برابر علائم غیرکلامی نشان می‌داد، و مهارت‌های ارتباط غیرکلامی او به سرعت استثنایی شدند. یک ماه بعد از اقامتش با افراد بزرگسال آشنا، ابتدا با کنت و به‌زودی پس از او با دیگر کارمندان بیمارستان رفتارش دوستانه شد. او به‌طور آشکار هنگام ملاقات فردی که می‌شناخت خوشحال می‌شد و گاهی به سختی تلاش می‌کرد تا آن فرد پیشش بماند و اگر موفق به این کار نمی‌شد، ناامیدی‌اش را ابراز می‌کرد؛ بدون دلیل غیرقابل درکی خوشامدگویی او بسیار پرانرژی‌تر از ناراحتی نسبتاً خفیف او در زمانی بود که مردم ترکش می‌کردند. پس از اتهامات عنوان شده علیه مادر جینی، او دو بار در هفته به دیدن جینی می‌رفت و طی چند ماه روابط متقابل آن‌ها به‌طور پیوسته بهتر شد.