cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
زنان در ویتنام
تحصیلات
شکاف جنسیتی در آموزش وجود دارد که مردان بیشتر از دختران می‌توانند در مدرسه شرکت کنند و آموزش خود را ادامه دهند. زنان و مردان تمایل دارند در مشاغل مختلف تفکیک شوند و تعداد بیشتری از زنان در خدمات آموزشی، ارتباطی و خدمات عمومی نسبت به مردان هستند.
الپ، هلند
آلپ (به هلندی: Elp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در میدن-درنته واقع شده‌است. آلپ ۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
مارک شولودنکو
مارک شولودنکو (Marc Cholodenko؛ زادهٔ February 11, 1950) شاعر، رمان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، و مترجم اهل فرانسه است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به دیگر صدای گیتار را نمی‌شنوم، حسادت و شاهزاده کوچک من اشاره نمود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه مدیسی شده‌است.
رپید باس
رپید باس (RapidBus) یک شبکه اتوبوس سریع‌السیر با عناصر سامانه اتوبوس تندرو در مترو ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا است.
نالچیتی اوپازیلا
نالچیتی اوپازیلا (به لاتین: Nalchity Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جلوکاتی واقع شده‌است. نالچیتی اوپازیلا ۲۳۷٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۳٬۵۶۳ نفر جمعیت دارد.
قاضی بلاغی
قاضی بلاغی یک روستا در ایران است که در دهستان دستجرده واقع شده‌است. قاضی بلاغی ۴۱۲ نفر جمعیت دارد.
الیم، هلند
الیم (به هلندی: Elim) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هوخه‌فین واقع شده‌است. الیم ۲٬۹۹۳ نفر جمعیت دارد.
سفر به غرب: بازگشت شیطان
سفر به غرب: بازگشت شیطان (به انگلیسی:Journey to the West: The Demons Strike Back) یک فیلم سینمایی ماجراجویانه، کمدی و فانتزی چینی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی تسوی هارک می‌باشد.
برتران بورگالا
برتران بورگالا (Bertrand Burgalat؛ زادهٔ July 19, 1963) آهنگساز، خواننده، تهیه‌کننده موسیقی، و خواننده-ترانه‌پرداز اهل فرانسه است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به شاهزاده کوچک من اشاره نمود.
ایوان دیچکو
ایوان دیچکو (Иван Фёдорович Дычко؛ زادهٔ August 11, 1990) بوکسور اهل قزاقستان است.
چریک‌های فدایی خلق ایران-هرمزگان
چریک‌های فدایی خلق ایران-هرمزگان یک سازمان کمونیستی بود که در نتیجۀ انشعاب از چریک‌های فدایی خلق ایران و از تغییر نام «چریک‌های فدایی خلق ایران-شاخۀ هرمزگان» (با حذف کلمۀ شاخه) و در ادامۀ فعالیت‌های تشکیلات هرمزگان چریک‌های فدایی خلق ایران در دی ۱۳۶۱ تأسیس شد. این گروه بدون اعلام انحلال فعالیت بیرونی آشکاری نداشته‌است.
تاریخچه
گروهی از جوانان هرمزگان از اواخر سال ۱۳۵۶ با متون و منابع فکری سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران آشنا شده‌بودند. در سال ۱۳۵۸ اعضای اصلی این گروه که «هستۀ هرمزگان» نامیده می‌شدند برای حضور در سخنرانی اشرف دهقانی و برقراری ارتباط با چریک‌های فدایی خلق ایران به مهاباد رفتند. پس از این دیدار، گروه به هرمزگان بازگشت و به عنوان هوادار به تبلیغ برای خط اشرف دهقانی پرداخت. همزمان گروه دیگری نیز در هرمزگان در ارتباط با تشکیلات چریک‌های فدایی خلق ایران شکل گرفته بود که «هستۀ سیاهکل» نامیده می‌شد. هستۀ‫ هرمزگان از عزیز پوراحمدی، علیرضا قاسمی، محمود یوسفی، حسین رکنی و هستۀ سیاهکل از فتح الله فربد، قنبر پیشدست، محمد رمضان‌پور، سعید اسکندری و رضا خالصی تشکیل شده‌بود. هستۀ هرمزگان از طریق عزیز پوراحمدی و علیرضا قاسمی با محمد حرمتی‌پور در ارتباط بودند. به تدریج هر دو گروه رشد کرده و افراد زیادی را جذب کردند. علاوه بر این‌ها در بهار ۱۳۵۸ «جنبش دانش‌آموزی ۱۹ بهمن» در هرمزگان با انتشار اعلامیه‌ای اعلام موجودیت کرد که این گروه نیز به خط اشرف دهقانی متمایل بود و به فعالیت سیاسی-تبلیغاتی می‌پرداخت.
پس از اعلام موجودیت «جنبش دانش‌آموزی ۱۹ بهمن»، چریک‌های فدایی خلق ایران محمدحسین خادمی را به عنوان نمایندۀ خود از تهران برای سامان دادن و یکپارچه‌سازی نیروها در هرمزگان به این منطقه اعزام کردند. پس از بحث و تبادل نظر دو هستۀ هرمزگان و سیاهکل یکپارچه شده و افراد این دو هسته در دو گروه سیاسی و نظامی با یکدیگر وحدت یافتند و «شاخۀ هرمزگان» نامیده شدند. شاخۀ هرمزگان توسط شورایی ۵ نفره اداره می‌شد که ترکیبی از افراد باسابقۀ هر دو گروه سیاسی و نظامی و یک نماینده از تشکیلات مرکزی چریک‌ها بود. اعضای شورا عبارت بودند از عزیز پوراحمدی، فتح‌الله فربد، حسین رکنی، رضا خالصی و کاک حسین. شاخۀ هرمزگان تا اواسط سال ۱۳۵۹ به گسترش فعالیت‌های خود پرداخت و اعضای زیادی را جذب کرد.
در تابستان ۱۳۵۸ مباحثه‌ای حول استراتژی، تاکتیک و فعالیت عملی در میان نیروهای تشکیلات هرمزگان آغاز شده و دو گزینه برای فعالیت مسلحانه مطرح شده‌بود: اول گشودن جبهه‌ای در بلوچستان با هدف تضعیف نظامی رژیم که در کردستان درگیر است و دوم تقویت تشکیلات مادر و کمک‌رسانی به نقاط ضعیف‌تر در شهرهای دیگر ایران از طریق گسترش جنگ چریکی شهری. هر دو دیدگاه بر ضرورت اتخاذ استراتژی جنگ مسلحانه تأکید می‌کرد و بحث عمدتاً بر سر اولویت‌ها، وضعیت مناطق و حوزه‌ها و چگونگی انجام آن بود. به دنبال این مباحثات چند عملیات مصادرۀ بانک و ابزارهایی مانند دستگا تایپ، کپی و بی‌سیم به منظور تأمین نیازهای مالی و تدارکات جنگ مسلحانه صورت گرفت. سپس مباحثات حول شناسایی منطقۀ مناسب برای آغاز مبارزۀ مسلحانه به این نتیجه منجر شد که کوه‌های بلوچستان گزینۀ منسبی برای ورود به فاز مسلحانه است. در انتخاب این گزینه، یکی از اعضای جدید گروه به نام عیسی احمدی که اهل آن منطقه بود و با کوه‌های بلوچستان آشنایی داشت نقش داشت. به دنبال این تصمیم، گروه در رشته‌کوه دستگرد در امتداد کوه‌های بشاگرد در شرق استان هرمزگان و در محلی به نام قلعه‌گنج مستقر شد. هدف گروه در ابتدا آموزش نظامی اعضای خود و نیز شناسایی کامل منطقه و ایجاد تأسیسات برای نگهداری سلاح، مواد غذایی و دارو بود که چند ماه به طول انجامید.با این وجود وقوع درگیری محلی سبب قتل قنبر پیشدست و محمود یوسفی و زخمی شدن عزیز پوراحمدی و فتح‌الله فربد و نتیجتاً لو رفتن محل استقرار شد که برنامه را ناکام گذاشت و اعضای تشکیلات به شهر بازگشتند. این در حالی بود که تشکیلات مرکزی چریک‌های فدایی خلق ایران هم از برنامۀ شاخۀ هرمزگان برای انجام فعالیت مسلحانه در بلوچستان مطلع شده و با آن مخالفت کرده‌بود.
این اعزام‌ها با انشعاب گروه محمد حرمتی‌پور و عبدالرحیم صبوری تحت عنوان چریک‌های فدایی خلق ایران (ارتش رهایی‌بخش خلق‌های ایران) در سال ۱۳۶۰ مصادف شد، با این وجود تشکیلات هرمزگان و گروه‌های اعزامی به تهران از این انشعاب اطلاع نیافتند و از آنجا که محمدحسین با فریبرز سنجری که به خط اشرف دهقانی گرایش داشت در ارتباط بود، لذا شاخۀ هرمزگان نیز فعالیت خود را با همان تشکیلات ادامه داد. این در حالی بود که حرمتی‌پور با برخی از اعضای تشکیلات هرمزگان در ارتباط بود و رابط عزیز احمدی‌پور محسوب می‌شد و مسئلۀ ایفای نقش به عنوان پشت جبهۀ نیروهای شمال نیز به همین امر بازمی‌گشا. با همۀ این‌ها مسئلۀ ایفای نقش به عنوان پشت جبهۀ نیروهای شمال منتفی شده‌بود، چرا که تشکیلات هرمزگان در ارتباط با چریک‌های فدایی خلق ایران و تشکیلات تحت رهبری اشرف دهقانی باقی ماند که با جنگ در شمال مخالف بودند.
یکی از هسته‌های تشکیلات هرمزگان در کرج دست به مصادرۀ یک بانک زد. به دنبال آن از مرداد ۱۳۶۰ ضربات به گروه افزایش یافت. محمدحسین، زهرا ابایی (طیبه)، فتح‌الله فربد و دو نفر دیگر در کرج دستگیر شدند. دستگیری‌ها و درگیری‌ها ادامه یافت و تا ماه شهریور بیشتر اعضای هسته یا دستگیر و یا کشته شده‌بودند. در این دوران حسین رکنی به سازماندهی چند ترور پرداخت. با این وجود در اواخر آبان ۱۳۶۰ هستۀ تحت مسئولیت حسین رکنی نیز ضربه خورد و اعضای آن دستگیر شدند. گروه توانست حتی با وجود این حملات فعالیت خود را ادامه دهد و چند ترور دیگر را سازماندهی کند.
در پاییز یا زمستان ۱۳۶۰ نمایندۀ تشکیلات هرمزگان به کردستان رفت و با مرکزیت چریک‌های فدایی خلق ایران دیدار کرد. در این دیدار مرکزیت از فعالیت‌های مسلحانۀ تشکیلات استقبال کرد و در جلسه‌ای که در روستای دایماب نقده برگزار شد محمدحسین به عنوان عضو مرکزیت چریک‌های فدایی خلق ایران ارتقاء یافت و تشکیلات هرمزگان نیز به صورت رسمی «چریک‌های فدایی خلق ایران-شاخۀ هرمزگان» نامگذاری شد. در اسفند ۱۳۶۰ هسته‌هایی از هواداران شاخۀ هرمزگان از بندرعباس، زاهدان و تهران به کردستان رفتند و تحت نظر میرهادی کابلی و خادمی دورۀ آموزشی سپری کردند. این دوره‌ها سبب شد تا چند نفر از اعضای شاخۀ هرمزگان به افرادی عملیاتی تبدیل شوند.
با این وجود اختلافاتی در میان شاخۀ هرمزگان و دیگر گروه‌های چریک‌های فدایی خلق ایران بروز کرد. یکی از موارد اختلاف بر سر ارتباط چریک‌های فدایی خلق ایران با دولت عراق و دریافت کمک مالی از این دولت بود. شاخۀ هرمزگان با این روابط مخالف بود و آن را جدایی از مشی مسعود احمدزاده می‌دانست که به وابستگی خواهد انجامید. این در حالی بود که سایر بخش‌های گروه دریافت این کمک‌ها را یک تاکتیک با هدف استفاده از تضاد امپریالیست‌ها به نفع انقلاب ارزیابی می‌کردند. اختلافات در مرکزیت سبب شد تا نیروهای شاخۀ‌ هرمزگان در کردستان در سه مقر دایماب (به فرماندهی میرهادی کابلی)، کلب‌رضاخان (به فرماندهی خادمی) و خلیفان (به مسئولیت محمدحسین) تقسیم شوند.
انحلال و انشعاب
اختلافات میان شاخۀ هرمزگان و مرکزیت چریک‌های فدایی خلق ایران در نهایت در تیر ۱۳۶۱ باعث گسسته شدن روابط داخلی گروه شد. شاخۀ هرمزگان با انتشار اعلامیه‌ای اعلام کرد که اعضای گروه زین‌پس با یکدیگر رابطۀ تشکیلاتی ندارند و تجربۀ اقامت خود در کردستان را نیز ناموفق اعلام کرد. امکانات گروه‌ها تقسیم شد و تعدادی از اعضا به تدریج خروج از کردستان را آغاز کردند. پس از انتشار خبر انحلال شاخۀ هرمزگان و اعلام تصمیم آن‌ها به خروج از کردستان، نیروهای سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران (اقلیت) با همکاری حزب دموکرات کردستان ایران با بهانه ساختن اینکه این افراد قصد تحویل سلاح خود به حکومت را دارند با آن‌ها درگیر شدند که این درگیری با وساطت دفتر سیاسی حزب دموکرات و خلع سلاح آن افراد پایان یافت. چریک‌های فدایی خلق ایران نیز با انتشار اعلامیه‌ای به سازمان اقلیت هشدار داد که چنین رفتارهایی به ضرر جنبش خواهد بود.
متعاقباً محمدحسین در شهریور ۱۳۶۱ از گروه هرمزگان اخراج و یک شورای ۵ نفره جایگزین او شد. بخش باقی‌ماندۀ شاخۀ هرمزگان در کردستان از دی ۱۳۶۱ با حذف کلمۀ «شاخه» از نام خود دست به انشعاب زد و به عنوان سازمان جدیدی اعلام موجودیت کرد. اعضای «چریک‌های فدایی خلق ایران-هرمزگان» به تدریج به بندرعباس بازگشتند و در آنجا مورد سرکوب قرار گرفتند.
الدرسلو
الدرسلو (به هلندی: Eldersloo) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در آ ان هونزه واقع شده‌است. الدرسلو ۴۷ نفر جمعیت دارد.
راجاپور
راجاپور (به لاتین: Rajapur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جلوکاتی واقع شده‌است. راجاپور ۱۶۴٫۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۳٬۶۵۹ نفر جمعیت دارد.
رولاندو آروخو
رولاندو آروخو (Rolando Arrojo؛ زادهٔ July 18, 1968) بازیکن بیس‌بال اهل کوبا بود.
زمین کشاورزی
زمین کشاورزی معمولاً زمینی است که به کشاورزی اختصاص داده شده‌است، استفاده سیستماتیک و کنترل‌شده از دیگر شکل‌های زندگی — به ویژه پرورش دام و تولید محصول کشاورزی — برای تولید غذا برای انسان. این به‌طور کلی مترادف با هم زمین کشاورزی (farmland) یا زمین محصول کشاورزی (cropland) است و هم چراگاه یا مرتع را دربر می‌گیرد.
بر اساس تعاریف فائو، زمین‌های کشاورزی تا سال ۲۰۱۱، ۳۸٫۴ درصد از مساحت زمین را پوشش می‌دهد. مراتع دائمی ۶۸٫۴ درصد از کل زمین‌های کشاورزی (۲۶٫۳ درصد از مساحت زمین جهان)، زمین‌های زراعی (محصولات ردیفی) ۲۸٫۴ درصد از کل زمین‌های کشاورزی (۱۰٫۹ درصد از سطح زمین‌های جهانی) و محصولات دائمی (به عنوان مثال تاکستان‌ها و باغ‌ها) ۳٫۱٪ (۱٫۲٪ از مساحت زمین جهان) هستند.
در سطح جهانی، مقدار کل مراتع دائمی طبق FAO از سال ۱۹۹۸ کاهش یافته‌است، تا حدی به دلیل کاهش تولید پشم به سود الیاف مصنوعی (مانند پلی‌استر) و پنبه بوده‌است.
منبع: کتابخانه هلگی، بانک جهانی، فاوستات
قلیچ قشلاقی
قلج قشلاقی یک روستا در ایران است که در دهستان گرده واقع شده‌است. قلج قشلاقی ۶۹ نفر جمعیت دارد.
بیلی آیویسون
بیلی آیویسون (Billy Ivison؛ 5 june 1920 – 1920:6:5, March 12, 2000 ) ورزشکار فوتبال اهل بریتانیا بود.
مایکروسافت آفیس ۲۰۰۱
}}مایکروسافت آفیس ۲۰۰۱ مجموعه ای از نرم‌افزارهای بهره‌وری برایمک او اس ۸، مک او اس ۹ یا محیط کلاسیک درمک او اس ایکس است. این معادل مک آفیس ۲۰۰۰ است. این ویرایش توسط مایکروسافت ساخته شده و در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۰ قبل از انتشار آن در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۰ اعلام شد.
برنامه‌های کاربردی
مانند نسخه‌های قبلی مایکروسافت آفیس، آفیس ۲۰۰۱ شامل ورد، پاورپوینت و اکسل نیز می‌باشد. همچنین، برای اولین بار، همراهان، یک مدیر اطلاعات شخصی را شامل می‌شود که دارای یک سرویس گیرنده پست الکترونیکی، تقویم، دفترچه آدرس، لیست کارها و یادداشت‌های شخصی باشد.
پانویس
گاهی اوقات آفیس ۲۰۰۱ خطا در هنگام ذخیره سند ورد خطای «کامل» را گزارش می‌کند، حتی اگر هارد دیسک کامل نباشد. این امر با صرفه جویی در ذخیره‌سازی یک سند بیش از حد مکرر ایجاد می‌شود و رایانه در حال خارج شدن از فضای موقت مورد نیاز برای ذخیره فایل است. با راه اندازی مجدد ورد یا مجدداً راه اندازی مجدد مک، این مشکل قابل حل است.
جستارهای وابسته
هنگامی که استیو جابز در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۰، آفیس ۲۰۰۱ را در نمایشگاه اپل پاریس اعلام کرد، جمعیت به روشی شبیه به چگونگی بهره‌برداری از اینترنت اکسپلورر برای مکینتاش زدند. جابز با بیان این جمله به جمعیت اطمینان داد: "آیا این عالی نیست که مک قصد دارد بهترین نسخه آفیس را داشته باشد؟" سپس این نرم‌افزار توسط کوین براون، مدیر کل مک بی یو در آن زمان، در یک رابط کاربری فرانسوی نشان داده شد. Entround 2001 اولین برنامه ای بود که جمعیت با شنیدن اینکه این ویژگی به همراه ویژگی‌های منحصر به فردش فقط برای مک در دسترس هستند، از آن تشویق کردند. ورد ۲۰۰۱ و مایکروسافت پاورپوینت ۲۰۰۱ نیز به واکنش‌های مثبت جمعیتی نشان داده شدند. اکسل ۲۰۰۱ نشان داده نشد.
بیکتور مسا
بیکتور مسا (Víctor Mesa؛ زادهٔ February 20, 1960) بازیکن بیسبال اهل کوبا بود.
پاتیل
پاتیل یک ظرف بزرگ فلزی (قابلمه) برای پختن غذا یا جوشاندن آب روی یک آتش باز است، این ظرف دهانی باز و اغلب دسته‌ای قوسی شکل دارد.
نمادگرایی و اساطیر
پاتیل‌ها در دنیای پیشرفته به عنوان وسیله آشپزی به شدت از مد افتاده‌اند. یک استفادهٔ متداول در فرهنگ غربی، استفاده از پاتیل به عنوان وسیلهٔ جادوگر است، کلیشه‌ای که بوسیلهٔ ادبیات داستانی مختلف مانند نمایشنامه مکبث نوشته شکسپیر محبوب شده‌است. در ادبیات معمولاً جادوگران معجون‌هایشان را در پاتیل آماده می‌کنند. در فولکلور ایرلندی، یک پاتیل مکان نگهداری گنج لپرکان‌ها را لو می‌دهد.
در برخی از اشکال ویکا، با ترکیب جنبه‌های اسطوره‌شناسی سلتی، پاتیل با الهه کریدوِن مرتبط است. اسطوره‌شناسی ولز هم، از پاتیل‌هایی صحبت می‌کند که برای جنگجویان ارتش مفید بودند.
در شاخه دوم مَبی‌نوگیون [اولین داستان‌های نثر ادبیات بریتانیا] در داستان برانون، دختر لیر، دِ پِیر دادنی (پاتیل تولد دوباره) پاتیلی جادویی است که می‌توان جنگجویان مرده را در آن قرار داد تا زنده شوند، فقط آنها قدرت سخن گفتن نخواهند داشت. گمان می‌رود که این جنگجویان فاقد روح هستند، آن‌ها می‌توانند دوباره به میدان نبرد برگردند تا زمانیکه دوباره کشته شوند. در ویکا و برخی از اشکال دیگر سیستم‌های اعتقادی نئوپاگان یا پاگان پاتیل هنوز در کارهای جادویی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اغلب پاتیل از چدن ساخته می‌شود و برای سوزاندن بخور بر روی یک صفحه زغال چوب، برای ساخت نمک سیاه (مورد استفاده در مراسم تبعید)، برای مخلوط کردن گیاهان، یا برای سوزاندن عریضه‌ها (کاغذی با کلمات قدرت یا خواسته‌های نوشته شده در آنها) استفاده می‌شود. پاتیل‌ها نه تنها نماد الهه، بلکه نماد رحم نیز هستند (چون چیزی را توی خود نگه می‌دارند) و بر روی یک محراب نشان‌دهندهٔ زمین است، چون ابزار کاربردی است. پاتیل‌ها اغلب در مغازه‌های عصر جدید یا «متافیزیکال» فروخته می‌شوند و ممکن است نمادهای قدرت‌های مختلفی باشند که بر روی آنها نوشته شده‌است.
جام مقدس ماهیت بریتن گاهی‌اوقات پاتیل نامیده می‌شود، گرچه به‌طور سنتی جام در مورد فنجان دسته‌دار بیشتر از ظرف بزرگی که کلمهٔ پاتیل برای بیان آن به کار می‌رود استفاده می‌شود. ممکن است این از ترکیبی از جام افسانه‌ای با اسطوره‌های پیشین سلتیک از پاتیل‌های جادویی حاصل شده باشد.
میخائیل آلویان
میشا «میخائیل» سورنی آلویان (Михаил Суренович Алоян؛ زادهٔ در بامباکاشات، استان آرماویر) بوکسور ایزدی‌تبار اهل ارمنستان-روسیه است.
فهرست نمایندگان دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی
آنچه در پی می‌آید فهرست نمایندگان دورهٔ بیست و چهارم مجلس شورای ملی ایران است. دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی در ۱۷ شهریور ۱۳۵۴ افتتاح شد.
پرتوباله‌ایان
پرتوباله‌ایان گروه خواهری Cladistia در ردهٔ پرتوبالگان (پرتوماهی‌ها) است.
قدمت پرتوباله‌ایان به دوره پرمین بازمی‌گردد و شامل غضروفی‌استخوانان (ماهیان خاویاری و پوزه‌پارویی) و نوبالگان (کمان‌باله ،ماهی سرسوسماری و پیوسته‌استخوانان) می‌شود. به عبارت دیگر، پرتوباله‌ایان شامل تمام پرتوبالگان موجود، منهای پرباله‌ماهیان می‌شود.
یک طلسم برای دفع تاریکی
یک طلسم برای دفع تاریکی فیلمی است که در سال ۲۰۱۳ توسط دو کارگردان انگلیسی‌تبار به نام‌های بن ریورز و بن راسل ساخته شده‌است.
داستان فیلم
داستان فیلم در مورد یک گروه گردش گری است که در اواسط فیلم یک سیاه‌پوست از این گروه جدا می‌شود و در دل طبیعت می‌رود و در نهایت فیلم با اجرای موسیقی متال توسط همین سیاه‌پوست به اتمام می‌رسد.
قطار زرهی دانوتا
قطار زرهی دانوتا که به نام قطار زرهی شماره ۱۱ نیز شناخته می‌شود یک قطار زرهی بود که ارتش لهستان از آن برای نبرد علیه ارتش آلمان نازی در سال ۱۹۳۹ بهره برد.
تاریخچه
دانوتا در سال ۱۹۱۹ در پوزنان ساخته شد و یک سال بعد در جریان نبرد ورشو به عنوان جزئی از سپاه اول لهستان به جنگ ارتش سرخ رفت. چهار سال بعد در ۱۹۲۴ میلادی این قطار به عنوان یک قطار آموزشی زرهی مورد استفاده قرار گرفت و در یابوونا مستقر گشت. در دهه ۱۹۳۰ میلادی این قطار نیز مانند دیگر قطارهای زرهی لهستان مورد نوسازی قرار گرفت و پیشرانه جدید به همراه توپ‌های ضدهوایی به آن اضافه شدند.
قطار زرهی دانوتا در سال ۱۹۳۹ به عنوان جزئی از سپاه پوزنان عملیات پشتیبانی از واحدهای پیاده‌نظام لهستانی را به عهده داشت. در ۴ سپتامبر این قطار مورد حمله نیروی هوایی آلمان نازی قرار گرفت و به صورت جزئی آسیب دید. پس از آن دانوتا در نبرد بزورا شرکت داشت تا آنکه در ۱۶ سپتامبر جلوی پیش‌روی نیروهای آلمانی را گرفت و همراه با نیروهای لهستانی در حال عقب‌نشینی بود که مورد کمین توپخانه ضد زرهی آلمان قرار گرفت. در اثر آسیب‌های وارده به قطار در جریان کمین و همچنین به انتها رسیدن مهمات نیروهای لهستانی جهت جلوگیری از غنیمت گرفته شدن قطار توسط نیروهای آلمانی آن را منفجر نمودند.
هار یا هر
هار (همچنین Hávi ؛ در اساطیر نورس قدیم به معنی بالا) و هر ( در اسکاندیناوی قدیم : به معنی یک چشم آمده است) که این نام ها از جمله نام های اودین است. در کتاب نثر ادا Hár ("بالا") به عنوان یکی از چهره های سه گانه افسانه ای (در کنار Jafnhárr "برابر بالا" و Þriði "سوم") نشان می دهد که به سوالات پرسیده شده توسط گانگلری پاسخ می دهد.
نام
نام Hár در زبان نورس باستان / ایسلندی به معنای "بالا" یا "یگانۀ بالا" است. که سر منشأ آن از شکل پیشین نورس *hauhaʀ می باشد. در شعر ادیک Hávamál (آواز های Hávi)، اودین نام Hávi را به عنوان گونه‌ای از نام Hár برگزیده است. بر اساس فهرست موجود در Völuspá ("پیشگویی از Völva ")، Hár همچنین نام یک کوتوله دورف به شمار میرود.
منشا نام Hárr نامشخص است. تعدادی از محققان، از جمله Jan de Vries ، EOG Turville-Petre و Vladimir Orel نظریه خویش را ارائه داشته و این نام را به عنوان "یک چشم" ترجمه کنند. این کلمه ممکن است استخراجی از زبان نیا-نورس باشد که فرم بازسازی باز سازی شده آن Haiha-hariʀ میشود، به معنی ( 'قهرمان یک چشم')، که ترکیبی از کلمه haihaz از زبان نیار ژرمنی (پروتو-ژرمنی) است. کلمه * haihaz معنی یک چشم بوده که میتوانید برای معلومات بیشتر مراجعه کنید به (هایه های گوتیک "یک چشم"). در منشا پروتو-هندو اروپایی نیز caecus که در لاتین به معنی ("کور") است و در زبان ایرلندی قدیمی caech به معنی ("یک چشم") پیشنهاد شده است. از سوی دیگر معنی Hárr به (موجوی هولناک با موهای خاکستری و ریش ) ترجمه شده است و یا به عنوان یک شکل صفت برای تکواژه HAR که معنی آن ( 'بالا یکی') است، تعریف گردیده است.
گواهینامه ها
در گیلفاگینینگ (به معنی فریبنده گیلفی)، شاه گیلفی ، به شکل مرد کهن سالی به اسم گانگلری، برای بازدید از مکان خدایان آسگارد Ásgard ظاهر میشود. اما آسیریا اِزیر (یکی از خدایان) که سفر او را پیش‌بینی نموده بود، یک مکان خیالی و غیر واقعی برای او میسازد طوری که گیلفی فکر می‌کند به سالن بزرگی می‌رسد که در آنجا با سه فرد مهم چون Hár ("بالا")، Jafnhárr ("به یک اندازه بلند") و Þriði( 'سوم') مقاقات میکند. سپس گانگلری از این سه فرد مهم سوالاتی در رابطه به هویت خدایان یا پیدایش و بوجود آمد کیهان می پرسد. پاسخ ها به سوالات شاه گیلفی معمولاً توسط Hár و بعضی اوقات با تاکید و افزودن بعضی موارد از جانب Jafnhárr یا Þriði ارائه شد. سرانجام گانگلری (شاه گیلفی) در مورد راگناروک (پایان جهان یا فرجام خدایان و یا نبرد پایانی) و عواقب آن می پرسد، سپس صدایی بلند میشنود و ناگهان سالن ناپدید می شود.
نوعی دیگر از Hár, Hávi, در شعر Hávamál به معنی (سرود عالی‌جناب) به چشم میخورد که ( «کلمات Hávi به معنی [اعلی یا یگانه والا مقام]» به عنوان یکی از نام های اودین ظاهر میشود.
این-وست
این-وست (به هلندی: Een-West) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در نوردن‌فلد واقع شده‌است. این-وست ۲۲۰ نفر جمعیت دارد.
تانیا اورتیس
تانیا اورتیس (Tania Ortiz؛ زادهٔ October 30, 1965) بازیکن والیبال اهل کوبا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
قشلاق بخشعلی
قشلاق بخشعلی، روستایی در دهستان انگوت شرقی بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۲ نفر (۱۴ خانوار) بوده‌است.
اوپازیلا
اوپازیلا (উপজেলা) یا منطقه فرعی، یک منطقه از تقسیمات کشوری در کشور بنگلادش است، که زیرمجموعه‌ای از مناطق و ناحیه‌های این کشور محسوب می‌شوند. اوپازیلا در سایر کشورها و بطور خاص در کشورهای غربی، شهرستان نامیده می‌شود. کشور بنگلادش شامل ۴۹۲ اوپازیلا می‌باشد.
لیم یونگ وونگ
لیم یونگ وونگ (؛ زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۹۹۱) خواننده، انترتینر و یوتیوبر اهل کره جنوبی است. او با مول‌گوگی میوزیک در سال ۲۰۱۶ قرارداد امضا کرد و با انتشار نخستین تک‌آهنگ خود به نام «ازت متنفرم» فعالیتش را به عنوان خواننده آغاز کرد. در سال ۲۰۲۱، لیم برای نخستین بار به جایگاه شماره یک جدول دیجیتال گائون با تک‌آهنگ «My Starry Love» رسید. همچنین کانال یوتیوب رسمی او به بیش از یک میلیون دنبال‌کننده و دکمه پخش طلایی یوتیوب دست یافت.
توگستسوگت نیامبایار
توگستسوگت نیامبایار (Нямбаярын Төгсцогт؛ زادهٔ June 23, 1992) بوکسور اهل مغولستان است.
پوشش سرزمین
پوشش سرزمین ماده فیزیکی در سطح زمین است. پوشش زمین شامل چمن، آسفالت، درختان، زمین برهنه، آب و غیره است. پوشش زمین عبارتی است که توسط بوم‌شناس فردریک ادوارد کلمنتز استفاده شد که نزدیک‌ترین معادل نوین خود یعنی پوشش گیاهی را دارد. این عبارت همچنان توسط اداره مدیریت سرزمین ایالات متحده استفاده می‌شود.
رابرت اودونگکارا
رابرت اودونگکارا (Robert Odongkara؛ زادهٔ September 2, 1989) بازیکن فوتبال اهل اوگاندا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوگاندا بازی کرده‌است.
توافقنامه مینسک
توافقنامه مینسک (Мінський протокол؛ Минский протокол؛ Minsk Protocol) توافقی است که به دنبال پایان دادن به جنگ در منطقه دونباس، اوکراین است. این توافق در سال ۲۰۱۴ با میانجیگری رهبران فرانسه و آلمان و توسط اوکراین، فدراسیون روسیه و سازمان امنیت و همکاری اروپا نوشته شد. پس از گفتگوهای گسترده در مینسک، بلاروس، این توافقنامه توسط سران وقت جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک امضا شد.
سامسونگ گلکسی آ۷۱
سامسونگ گلکسی آ۷۱ (به Samsung Galaxy A71) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط شرکت سامسونگ تولید و عرضه می‌شود. این گوشی جزء میان‌رده‌های سری آ سامسونگ است.
آ۷۱ با کدهای SM-A715F/DS, SM-A715F/DSN و SM-A715F/DSM عرضه می‌شود.
ارتقاهای کلیدی این گوشی نسبت به سامسونگ گلکسی آ۷۰ در ارائه با سیستم‌عامل بروزتر، پردازنده قوی‌تر و دوربین قوی‌تر است. این گوشی در دسامبر ۲۰۱۹ معرفی و منتشر شد.
این گوشی یک نمایشگر سوپر آمولد پلاس فول اچ‌دی پلاس ۶٫۷ اینچی، دوربین واید ۶۴ مگاپیکسل، دوربین اولترا واید ۱۲ مگاپیکسل، سنسور تشخیص عمق تصویر ۵ مگاپیکسل، دوربین ماکرو ۵ مگاپیکسل، باتری با ظرفیت ۴۵۰۰ میلی‌آمپر و حسگر اثر انگشت اپتیکال (نوری) در زیر صفحه نمایش خود دارد.
نسخه ۵جی استاندارد این گوشی در آوریل ۲۰۲۰ و نسخه ۵جی یودبلیو این گوشی نیز در ژوئیه ۲۰۲۰ عرضه شد.
در ۱۸ اوت ۲۰۲۰، سامسونگ اعلام کرد که دستگاه‌های خانوادهٔ گلکسی اس، گلکسی نوت، گلکسی تب و دستگاه‌های منتخب خانوادهٔ گلکسی آ، از جمله گلکسی آ۷۱، ۳ سال پشتیبانی نرم‌افزاری و ۴ سال پشتیبانی امنیتی دریافت خواهند کرد. همچنین در یک به‌روزرسانی نرم‌افزاری در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۲۰، این تلفن سیستم‌عامل اندروید ۱۱ را دریافت کرد.
قشلاق دمیرچلوی قره قشلاق حاج مجید
قشلاق دمیرچلوی قره قشلاق حاج مجید یک روستا در ایران است که در دهستان قشلاق جنوبی واقع شده‌است. قشلاق دمیرچلوی قره قشلاق حاج مجید ۱۶ نفر جمعیت دارد.
ایمستر
ایمستر (به هلندی: Eemster) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در وسترفلد واقع شده‌است. ایمستر ۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
کورانکیج
ابو شجاع کورانکیج بن فارادی فرمانده نظامی دیلمی بود که مدتی کوتاه، در سال ۹۴۱ میلادی، خود را امیرالامرای خلافت عباسی نامید.
اقدامات
کورانکیج یک فرمانده دیلمی بود که در ارتش ابوعبدالله البریدی خدمت می‌کرد و ۳۱ ماه مه ۹۴۱ بغداد در اسیر بود. در ۲۷ ژوئن، سربازان ارتش بریدی شورش کردند؛ دیلمی‌های این ارتش کورانکیج را به عنوان رهبر خود انتخاب کردند و تاکیناک به عنوان رهبر گروه رقیب که تُرک بودند، انتخاب شد. کورانکیج و تاکینک با یکدیگر همکاری کردند و به نیروهای خود پیوستند تا به البریدی حمله کنند و گنجینه‌هایی را که البریدی جمع‌آوری کرده بود، غارت کنند. ترک‌ها توانستند با بریدن پل بین شرق و غرب بغداد، خود را نجات دهند و به سرعت شهر را ترک کنند. با پیوستن مردم به شورش ارتشیان، جنگ تمام شد.
در این میان، سربازان تُرکی که بغداد را ترک می‌کردند، به یکی از امیرالامراهای سابق، محمد بن رائق، که به سوریه گریخته بود، پیوستند ابن رائق نامه‌ای از خلیفه متقی دریافت کرد که از وی دعوت می‌کرد به پایتخت عباسیان بازگردد. هنگامی که کورانکیج خبر لشکرکشی ابن رائق به بغداد را دریافت کرد، اسپهان را از واسط بازخواست و اینچنین واسط به دست بریدیان بازگشت. در ۲۲ اوت نیز وزیر القراریطی را عزل کرد و ابوجعفر محمد بن قاسم الکرخی را جایگزین وی کرد.
با نزدیک شدن ابن رائق به بغداد، کورانکیج از شهر خارج شد و عازم عکبرا شد. دو سپاه چند روز با هم جنگیدند، اما ابن رائق نتوانست پیروز شود. با این وجود، در ۲۳ اوت، گروهی از سپاه ابن رائق به فرماندهی ابن مقاتل وارد بغداد شدند و دو روز بعد، بخش اعظم سپاه ابن رائق، و کورانکیج یک روز بعد به دنبال آن وارد بغداد شدند. گویا کورانکیج و افرادش حریف خود را تحقیر می‌کردند و گفته می‌شود که خود ابن رائق نیز در فکر بازگشت به سوریه بوده‌است. اما در درگیری که در خود شهر رخ داد، عده‌ای از افراد ابن رائق موفق شدند از پشت به دیلمیان حمله کنند. دیلمی‌ها وحشت کردند و پراکنده شدند، زیرا مردم نیز به آن‌ها حمله می‌کردند. کورانکیج مخفی شد و جانشینی ابن رائق محفوظ ماند. در ۲۲ سپتامبر، ابن رائق بازماندگان دیلمی را اعدام کرد، و روز بعد، او را به امیرالامرایی منصوب کردند. کورانکیج کشف و در کاخ زندانی شد.
وقتی بریدیان تحت سرکردگی ابوالقاسم حسین البریدی بغداد را در ماه مارس ۹۴۲ فتح کردند، کورانکیج همچنان در زندان به سر می‌برد. ابوالحسین او را نزد برادرش به بصره فرستاد و پس از آن چیزی از کورانکیج در دست نیست.
بازگشت علاف‌ها
بازگشت علاف‌ها یا بازگشت تنبل‌ها  فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی مریگدیپ سینگ لامبا است. در این فیلم بازیگرانی همچون پولکیت سامرات، مانجوت سینگ، علی فضل، وارون شارما، پریا آناند، ویشاکا سینگ، پانکاج تریپاتی، راجیو گوپتا، سانجانا سنگهی و ریچا چادا ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم دنباله فیلم علاف‌ها است.
دبیدوار
دبیدوار (به لاتین: Debidwar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کومیلا واقع شده‌است. دبیدوار ۲۳۸٫۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۶٬۸۷۷ نفر جمعیت دارد.
جامی لور
جامی لور (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۸۷) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم خانه شلوغ ۴ و پلیس ارواح اشاره کرد.
او فرزند جانی لور است.
جوزف اوشایا
جوزف اوشایا (Joseph Ochaya؛ زادهٔ December 14, 1993) بازیکن فوتبال اهل اوگاندا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوگاندا بازی کرده‌است.
دبی دانینگ
دِبی دانینگ (Debbe Dunning؛ زادهٔ July 11, 1966) یک مانکن و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
داودکندی
داودکندی (به لاتین: Daudkandi) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کومیلا واقع شده‌است. داودکندی ۳۷۶٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۸٬۵۰۳ نفر جمعیت دارد.
گروه تاج
در تبارشناسی، گروه تاج یا مجموعه تاج، مجموعه‌ای از گونه‌ها است که از نمایندگان زنده مجموعه، نزدیک‌ترین نیای مشترک مجموعه و همه نوادگان جدیدترین جد مشترک تشکیل شده‌است؛ بنابراین راهی برای تعریف کلاد، گروهی متشکل از یک گونه و همه نوادگان موجود یا منقرض‌شده آن است. به عنوان مثال، نوپرندگان را می‌توان به عنوان یک گروه تاج تعریف کرد که شامل جدیدترین جد مشترک همه پرندگان مدرن و تمام فرزندان موجود یا منقرض‌شدهٔ آن است.
این مفهوم توسط ویلی هنیگ، فرمول‌دهنده رده‌بندی تبارشناختی، به‌عنوان راهی برای طبقه‌بندی موجودات زنده نسبت به خویشاوندان منقرض‌شده آنها در «Die Stammesgeschichte der Insekten» و اصطلاحات گروه «تاج» و «ساقه» ایجاد شد و توسط RPS Jefferies در سال ۱۹۷۹ ابداع شد. اگرچه این اصطلاح در دهه ۱۹۷۰ فرموله شد، اما تا قبل از معرفی مجدد آن در سال ۲۰۰۰ توسط گراهام و سورن جنسن، معمولاً استفاده نمی‌شد.
ای. دیوک وینسنت
'''ای. دیوک وینسنت''' (E. Duke Vincent؛ زادهٔ April 30, 1932) یک تهیه‌کننده تلویزیونی، نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به سانست بیچ، بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰، افسون‌شده و فرشتگان چارلی اشاره نمود.
یوسف‌آباد (فهرج)
یوسف‌آباد، روستایی در دهستان چاهدگال بخش نگین کویر شهرستان فهرج در استان کرمان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۲ نفر (۹۹ خانوار) بوده‌است.
بیلی اسپنسر آدامز
بیلی اسپنسر آدامز (Bayli Spencer-Adams؛ زادهٔ June 26, 2001 ) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال گویان بازی کرده‌است.
فریده فرجام
فریده فرجام (۲۲ دی ۱۳۱۷، تهران)، نویسنده کودکان، نمایش‌نامه‌نویس، نویسنده و شاعر بزرگسالان اهل ایران است. او نخستین زن نمایش‌نامه‌نویس ایرانی است که در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی نمایش‌نامه نوشته است. کتابش، مهمان‌های ناخوانده، در فهرست میراث ناملموس ملی ثبت شده‌است.
زندگی‌نامه
فریده فرجام در ۲۲ دی ۱۳۱۷ در تهران به دنیا آمد. دوران دبستان را در زادگاهش گذرانید و تحصیلات دبیرستانی را نیز در تهران و پاریس به پایان رسانید. هنگامی که به ایران بازگشت، به نوشتن داستان‌های کوتاه پرداخت و آن‌ها را بین سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۵، در مجله‌های فردوسی، خوشه، و بامشاد به چاپ رسانید.
فرجام در سال ۱۳۳۶ در فرانسه در رشته زبان و ادبیات فرانسه در دانشگاه مشغول به تحصیل شد و در این رشته لیسانس گرفت. هنگامی که در دانشگاه تحصیل می‌نمود، در کلاس تئاتر که استاد آن پروفسور «کوئین بی» بود، جایزه اوّل بازیگری به او اعطا شد، و نمایش‌نامه‌ای که وی نگاشته بود، یکی از چهار نمایش‌نامه‌ای بود برنده جایزه شد و به اجرا درآمد. وی نخستین کار کودکانه خود را به عنوان «حسنی» در سال‌هایی نوشت که در دانشگاه مشغول به تحصیل بود.
در سال‌های آغازین دهه ۴۰ که شورای کتاب کودک شروع به کار کرد، وی به عضویت این نهاد درآمد. او در زمره افرادی است که به فعالیت‌های سازمان‌های غیردولتی بها می‌دهد و معتقد است تعداد این سازمان‌ها و مشارکت آن‌ها در حل مسائل جامعه می‌تواند دولت را در حال مصائب آن یاری دهد. در سال ۴۲–۱۳۴۱ برای شرکت در سمینار فرهنگی کشورهای در حال توسعه به خارج از ایران سفر نمود. در دی ماه همان سال در «کتابخانه بین‌المللی مونیخ» برای کودکان، وابسته به یونسکو، دربارهٔ «مذهب و سیاست» در کتاب‌های کودکان مطالعه کرد و به همّت او در آنجا قسمت کتاب‌های ایران تأسیس شد.
نمایش‌نامه «عروس» در تلویزیون ملی ایران اجرا و دو بار پخش شد. هم‌زمان نمایش‌نامه «خانه بی بزرگتر» وی در تئاتر سنگلج به روی صحنه رفت. در بازگشت به ایران نمایش‌نامه «هوای مقوّایی» را نوشت. در سال ۱۳۴۵ نمایش‌نامه «خانه بی بزرگتر» را نوشت که در تئاتر شهر به روی صحنه آمد. داستان «گل بلور و خورشید» وی برنده جایزه بولونی در ایتالیا در سال ۱۹۶۷ و جایزه یونسکو در ژاپن شناخته شد. «زنجیر عمو زنجیر باف» نیز از داستان‌هایی است که فریده فرجام برای کودکان نوشته است. از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۹ شعرهای او در «دفترهای زمانه» و «مجلّه آرش» چاپ می‌شد.
خانم فرجام در آذرماه ۱۳۹۳ در بازگشت به ایران نمایش‌نامه عروس را با همکاری بازیگران حرفه‌ای سینما، تئاتر و تلویزیون به نفع یک بنیاد خیریه در باغ موزه قصر و در خانه تئاتر فرهنگسرای گلستان روخوانی کرد.
او در یکی از گفتگوهایش گفت: وی در سال ۱۳۹۴ در جلسه امضای چاپ تازه‌ای از مجموعه نمایش‌نامه «تاجماه» که برای نخستین بار ۵۱ سال پیش منتشر شده‌است شرکت کرد. وی در ٢٩بهمن ١٣٩٧ نمایشنامه "سیندخت" را در کتابخانه ملی رونمایی کرد.
بازگشت به مبارزه
بازگشت به مبارزه (به انگلیسی: Back in Action) یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی آماده اکران به کارگردانی ست گوردون بر اساس فیلمنامه‌ای که او با برندان اوبراین نوشته است، همراه با بازی جیمی فاکس، کامرون دیاز (در اولین فیلم او پس از آنی محصول ۲۰۱۴)، کایل چندلر و گلن کلوز است. این فیلم قرار است توسط سرویس استریم نتفلیکس توزیع شود.
تولید
فیلمبرداری اصلی از ۲ دسامبر ۲۰۲۲ تا ۹ مارس ۲۰۲۳ در لندن انجام شد. در اواخر فوریه ۲۰۲۳، دیاز صحنه‌هایی را در رودخانه تیمز گرفت. فیلمبرداری در ۲۷ مارس در آتلانتا آغاز شد و در اواخر آوریل به پایان رسید.
بیلی اسپرین
بیلی آسپرین (Billy Sperrin; April 9, 1922 – 1922:4:9, June 21, 2000 ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هیلینگدون بورو، باشگاه فوتبال برافورد پارک آونیو، باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال چلسی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال گیلفورد سیتی، باشگاه فوتبال تانبریج ولز، باشگاه فوتبال میلوال، باشگاه فوتبال وینگیت و فینشلی، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، و باشگاه فوتبال لیتون اورینت اشاره کرد.
زنان در روسیه
زنان در جامعه روسیه در طول رژیم‌های بیشماری در طول قرن‌ها، تاریخ غنی و متنوعی دارند. توجه به این نکته مهم است که از آنجا که روسیه یک جامعه چند فرهنگی است، تجربیات زنان در روسیه از نظر قومی، نژادی، مذهبی و اجتماعی به‌طور قابل توجهی متفاوت است. زندگی یک زن روسی می‌تواند به طرز چشمگیری متفاوت از زندگی یک زن باشقیر ی، چچنی یا یاقوت (ساوا) باشد. درست همان‌طور که زندگی یک زن از یک خانواده روستایی طبقه پایین می‌تواند متفاوت از زندگی یک زن با یک خانواده شهری طبقه متوسط باشد. با این وجود، یک بستر مشترک تاریخی و سیاسی، محلی را برای صحبت در مورد زنان در روسیه به‌طور کلی فراهم می‌کند.
تاریخ
زنان در روسیه یک گروه یکپارچه نیستند، زیرا خود این کشور بسیار متنوع است: تقریباً در روسیه ۲۰۰ گروه ملی / قومی وجود دارد (از سال ۲۰۱۰ حدود ۷۷٫۷ درصد آنها روس هستند)، و گرچه بیشتر جمعیت در این کشور قرار دارند. دین مسیحی که حداقل رسمی است، اما سایر ادیان، مانند اسلام (تقریباً ۶٪ - به اسلام در روسیه مراجعه کنید) نیز وجود دارند.
زنان مشهور در تاریخ روسیه عبارتند از آنای روسیه، الیزابت روسیه، کاترین کبیر و یکاترینا ورونونسوا-داشکووا.
آموزش برای زنان
در قرنهای قبل از پطرس، تزارهای روس هرگز نگران آموزش مردم خود نبودند. اصلاحات آموزش و پرورش بخش بزرگی از غرب زدگی بود. با این حال، از زمان اصلاحات کاترین دوم نگذشته بود که حقوق آموزش و پرورش برای زنان و مردان اعمال می‌شد. تحصیلات برای دختران بیشتر در خانه اتفاق می‌افتاد، زیرا آنها بیشتر به خاطر تحصیل، بر یادگیری در مورد وظایف خود به عنوان همسر و مادر متمرکز بودند. تأمین آموزش رسمی برای زنان فقط از سال ۱۷۶۴ و ۱۷۶۵ آغاز شد، هنگامی که کاترین دوم ابتدا مؤسسه اسمولنی را برای دختران اشراف در سن پترزبورگ و سپس مؤسسه نوودویویچی برای دختران متداول تأسیس کرد.
ورزش زنان
روسیه سابقه طولانی در اسکیت بازی زن و ژیمناستیک را دارد. اسکیت بازی یک ورزش محبوب است. در دهه ۱۹۶۰ اتحاد جماهیر شوروی به یک قدرت مسلط در اسکیت، به ویژه در اسکیت دو نفری و رقص روی یخ تبدیل شد و این حتی پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی ادامه یافت. ژیمناستیک هنری از محبوب‌ترین ورزش‌های روسیه است. اسوتلانا خورکینا یکی از موفق‌ترین ژیمناست‌های زن در تمام دوران است. زنان روسی همچنین در بسیاری از ورزشهای دیگر مانند دو و میدانی، بسکتبال، تنیس و والیبال در سطح بین‌المللی موفق هستند.
تارا وستوور
تارا وستُوِر (Tara Westover؛ زادهٔ September undefined ) تاریخ‌نگار و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است.
او به ویژه پس از نگارش کتاب تحصیلکرده به شهرت رسید. مجله تایم او را در فهرست ۱۰۰ چهره تأثیرگذار ۲۰۱۹ قرار داد. کتاب «تحصیلکرده» سرگذشت او را از کودکی تا حدود سی سالگی در بر می‌گیرد. وستور در آیداهوی آمریکا و در خانواده‌ای مورمون به دنیا آمد. پدرش یک مذهبی افراطی بود و در عین حال از اختلال دو قطبی رنج می‌برد. بیماری و باورهای مذهبی خاصَش باعث شد که نسبت به حکومت آمریکا، پلیس فدرال، خدمات درمانی و مدارس دولتی بدگمان شود. در نتیجه «تارا» و برخی از براداران و خواهرش به مدرسه نرفتند، شناسنامه نداشتند و از خدمات درمانی استفاده نمی‌کردند. آنها حتی واکسیناسیون نشده بودند.
تارا شرح این محرومیت‌ها را در کتاب تحصیلکرده منتشر ساخت. سرگذشت مزبور بلافاصله در ردیف کتاب‌های پرفروش قرار گرفته و ۱۱۳ هفته متوالی است که در لیست پرفروش‌ها قرار دارد. ویراستاران آمازون، کتاب تحصیلکرده را به عنوان کتاب سال ۲۰۱۸ انتخاب کرد. گودریدز این سرگذشت را به عنوان کتاب برتر در بخش «اتوبیوگرافی و سرگذشت نامه نویسی» برگزید. نیویورک‌تایمز آن را جزء ده کتاب برتر سال قرار داد. باراک اوباما و بیل گیتس «تحصیلکرده» را جزء کتاب‌های محبوب خود آوردند.
آثار ترجمه شده به فارسی
دختر تحصیلکرده، ترجمه هوشمند دهقان، تهران، انتشارات نیلوفر، ۱۳۹۷
حقوق بشر در کلمبیا
حقوق بشر در کلمبیا (Human rights in Colombia) به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان کشوری با بدترین سابقه حقوق بشر در نیم‌کره غربی شناخته می‌شود.
کلمبیا یک کشور مستقل است که در آمریکای جنوبی واقع می‌باشد. از روز ۵ ماه نوامبر ۱۹۴۵ عضو سازمان ملل متحد بوده‌است، و طرفی است که به‌انواع مختلف قراردادهای بین‌المللی مربوط به حقوق بشر می‌پردازد. همچنین دارای مجموعه ای از قوانین داخلی مربوط به حمایت از حقوق بشر است. با این حال، در عمل سابقه حقوق بشر کلمبیا اغلب با قوانین و توافق‌هایی که به آن مقید شده‌است، مغایرت دارد. در گزارش سالانه حقوق بشر بریتانیا در سال ۲۰۱۰، کلمبیا به عنوان یکی از ۲۰ «کشور نگران کننده» شناخته می‌شود.
کلمبیا و قانون حقوق بشر بین‌المللی
در سال ۱۹۶۱ کلمبیا چهارمین کنوانسیون ژنو، که اساس قانون بین‌المللی بشردوستانه را تشکیل می‌دهند را به تصویب رساند و دو پروتکل دیگر مربوط به سال ۱۹۷۷ را به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ به تصویب رساند. تا سپتامبر ۲۰۱۱، کلمبیا سومین پروتکل الحاقی دیگر سال ۲۰۰۵ را امضا نکرده‌است.
قانون اساسی و حقوق بشر
به علاوه جزئیات حقوق شهروندان کلمبیایی در مورد حقوق بنیادین (مانند حق زندگی، برابری در برابر قانون)، قانون اساسی حق برخورداری از حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (به عنوان مثال حقوق کار، حق تحصیل، حقوق) برای گروه‌هایی که نیاز به حفاظت ویژه دارند و همچنین حقوق جمعی و زیست‌محیطی را ذکر می‌کند این حقوق را برای مردم بومی هم به رسمیت می‌شناسد، قانون اساسی اجازه می‌دهد که شهروندان می‌توانند اقدام قانونی مستقیم علیه دولت را با حق برخورداری از آنچه به نام تایتلا شناخته می‌شود، انجام دهند، دادگاه قانون اساسی را تشکیل می‌دهد و وجود پست‌های بازرسی حقوق بشر را تعیین می‌کند. به بازرسان قانون اساسی ۱۹۹۱ اجازه می‌دهد، حداقل از نظر تئوری، حقوق بشر شهروندان کلمبیا تحت مقررات قانون اساسی ملی را محافظت کنند.
مدافعین حقوق بشر در کلمبیا
آنطور که کمپین ملی و بین‌المللی برای دفاع از حقوق بشر گزارش داده‌است، و به‌طور مستمر در گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشر پیشرو گزارش شده‌است، در سال ۲۰۱۰، بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر کلمبیا، دست کم ۱۷۴ مورد اقدام تجاوزکارانه نسبت به مدافعان حقوق بشر انجام شد، که شامل ۳۲ قتل و ۱۰۹ مورد تهدید به قتل بوده‌است. طبق اولین گزارش‌های حقوق بشر، حملات علیه مدافعان حقوق بشر عبارتند از «کمپین لکه‌دار کردن و دستبرد زدن، حملات فیزیکی، آدم‌ربایی، خشونت نسبت به اعضای خانواده و تلاش‌های ترور». حکومت کلمبیا دارای یک برنامه حفاظت ویژه است که هدف آن محافظت از افراد مورد تهدید است. سفارت کلمبیا در واشینگتن اعلام کرده‌است که برنامه این حفاظت ویژه «ارائه خدمات بلند مدت براساس نیازهای ویژه افراد و گروه‌های آسیب‌پذیر است». با این حال، ارقام ترم اول سال ۲۰۱۱ نشان دهنده افزایش ۱۲۶ درصدی اعمال خشونت علیه مدافعان حقوق بشر نسبت به سال ۲۰۱۰ می‌باشد. گروه‌های شبه نظامی در ۵۹٪ موارد، نیروهای امنیتی کشور مسئول ۱۰٪ و گروه‌های چریکی ۲٪ مسئول بودند. مقامات کلمبیا نیز به‌طور گسترده‌ای کار مدافعان حقوق بشر را نادیده می‌گیرند، و ادعا می‌کنند که اغلب اتهامات بی‌اساس و از جانب گروه‌های چریکی می‌باشد. سازمان عدالت برای کلمبیا گزارش می‌دهد که بین ماه‌های اوت سال ۲۰۱۰ و ژوئن سال ۲۰۱۱، حداقل ۱۰۴ مورد قتل با عواقب مستقیم مربوط به نگرانی‌های حقوق بشری در کلمبیا وجود داشته‌است. کسانی که به قتل رسیده‌اند شامل مدافعان حقوق بشر، اعضای اتحادیه‌های کارگری و رهبران اجتماعی می‌شوند. به‌طور متوسط، طبق این آمارها، هر سه روز یک قتل رخ می‌دهد. سیستم قضائی کلمبیا حمایت کمی از مدافعان حقوق بشر بعمل می‌آورد، بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹، با اینکه ۷۸۴ بار مدافعین حقوق بشر مورد تهدید قرار گرفته، یا مورد حمله قرار گرفته یا به‌قتل رسیده‌اند، تنها ۱۰ مورد از این موارد محکوم شده‌است.
نمودار راگونی
یک نمودار راگونی نمودار مورد استفاده برای مقایسه‌کردن چگالی انرژی افزاره‌های مختلف ذخیره‌سازی انرژی است. در چنین نموداری مقادیر انرژی ویژه (در وات. ساعت/ کیلوگرم) برحسب توان ویژه (در وات/کیلوگرم) رسم می‌شود. هر دو محور لگاریتمی هستند، که امکان مقایسه عملکرد افزاره‌های بسیار متفاوت را می‌دهد. نمودارهای راگونی می‌تواند اطلاعاتی در مورد چگالی انرژی وزنی نشان دهد، اما جزئیاتی در مورد چگالی انرژی حجمی ارائه نمی‌دهد.
تیموتی اوانی
تیموتی اوانی (Timothy Awany؛ زادهٔ August 6, 1996) بازیکن فوتبال اهل اوگاندا است.
نمودار راگونی
نمودار راگونی ابتدا برای مقایسه عملکرد باتری‌ها استفاده شد. با این حال، این نمودار برای مقایسه هر وسیله ذخیره‌کننده انرژی، و همچنین افزاره‌های انرژی مانند موتورها، توربین‌های گازی و پیل‌های سوختی مناسب است. نام نمودار برگرفته از دیوید وی راگونی است.
برای سیستم‌های الکتریکی، معادلات زیر مربوط است:
تیموتی اوانی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوگاندا بازی کرده‌است.
نمودار راگونی
که V ولتاژ (V), I جریان الکتریکی (A) , t زمان (s) و m جرم (kg) است.
بجکم
نام
نام «بَجْکَم» از ریشهٔ زبان‌های ایرانی است که وارد ترکی شده و به صورت «بچکم» (Bäčkäm)، به معنای دم اسب یا غژگاو است. در عین حال، معانی دیگری چون تیرکمان، نشان و پرچم برای آن ذکر شده‌است. بجکم پسوند نسب خود را برای مدتی، ابتدا از روی نام ماکان کاکی (ماکانی) و سپس از نام ابن رائق (رائقی) برگزید.
خدمت به عنوان غلمان
جزئیات زندگی نخستین بجکم مشخص نیست. او ترک بود و کار خود را به عنوان یکی از غلمانان (غلامان نظامی معمولاً ترک‌تبار) نزد بوعلی عارض آغاز کرد؛ بوعلی عارض وزیر جنگِ سردار دیلمی، ماکان بن کاکی، در طبرستان و دیلمان بود و پس از مدتی تمامی غلمانان خود، از جمله بجکم را، به ماکان هدیه کرد. ماکان به تربیت و تعلیم بجکم جوان پرداخت؛ آنچنان که بجکم با برگزیدن نام او به عنوان نسب خود، قدردانیش نسبت به ماکان را نشان داد.
پس از شکست ماکان از مرداویج (مؤسس سلسله زیاریان) مناطق دیلم، جبال و طبرستان تحت سیطرهٔ زیاریان درآمد و بسیاری از غلمان‌های ماکان به خدمت مرداویج درآمدند. مرداویج با غلمانان خود بدرفتاری می‌کرد، و در نتیجه غلمانان ترک او را در ژانویه ۹۳۵ (۳۲۳ هجری قمری) در اصفهان به قتل رساندند؛ عملی که احتمالاً بجکم در آن شریک بوده‌است. به نظر می‌رسد بجکم و دیگر سران ترک لشکر مرداویج، در توطئهٔ قتل او، با خلیفه الراضی بالله همکاری کرده‌اند. به‌هرترتیب، پس از مرگ مرداویج، اکثر غلمان‌ها از خدمت آل زیار سر باز زدند. بجکم و افسر همکارش، توزون، رهبری گروه بزرگی از غلمان‌ها را بر عهده گرفتند و پس از ارائه خدمات خود به حسن بن هارون، والی جدید جبل، به دربار خلافت عباسیان در بغداد رفتند. در ابتدا، دربار خلیفه خدمت آن‌ها را بر خود نپذیرفت زیرا که محافظان حُجَریه، که گارد حفاظتی خلیفه بودند، به امتیازها و برتری غلمانان حسودی می‌کردند و از نزدیک شدن آنان به خلیفه واهمه داشتند؛ اما در نهایت ترکان موفق شدند به خدمت محمد بن رائق، فرماندار بصره و واسط در جنوب عراق عرب، درآیند. بجکم که از آن پس به نام بجکم رائقی شناخته می‌شد، نیروی نظامی بزرگی را تحت فرمان خود ایجاد کرد که از پیروانش و همچنین ترکان و دیلمی‌های دیگری که از جبال فراخوانده شده بودند، تشکیل می‌شد.
در اوایل نوامبر ۹۳۶ میلادی برابر با ۳۲۴ قمری، خلیفه الراضی ((r. ۹۳۴ – ۹۴۰) م) به ابن رائق عنوان تازه ایجاد شدهٔ امیرالامرا بخشید، و اینچنین عملاً کنترل مطلق بر قلمرو خلافت به او اعطا گردید. این امر واکنش فرمانداران استان‌های مختلف و نیز گروه‌های ذی‌نفع قدرتمند در بغداد، مانند محافظان خلیفه، را برانگیخت. در مقابل آن‌ها، ابن رائق بجکم و لشکریان ترک او را به کار گرفت. او با کمک ترکان موفق شد واحدهای محافظان حجریه و ساجی را شکست دهد و پس از آن، در فوریه ۹۳۷ میلادی (۳۲۵ قمری)، بجکم را به عنوان صاحب الشرطه (رئیس شهربانی) و فرماندار استان‌های شرقی منصوب کرد.
جنگ با استاندار جاه‌طلب اهواز، ابوعبدالله البریدی که هدفش جانشینی ابن رائق بود، بسیار دشوارتر و طولانی‌تر از دیگر رقیبان بود. خاندان بریدیان یا آل بریدی، اصالتاً بصره‌ای بودند و قبل از این که موفق به اعمال نفوذ در خوزستان شوند، در نقش‌های مختلف به عنوان مقامات درباری به عباسیان خدمت کرده‌بودند. خود ابن رائق با لشکریانش شکست خورد و مجبور شد بصره را به بریدی بسپارد، اما بجکم با به دست آوردن دو پیروزی بزرگ، علی‌رغم تلفات زیاد، بر اوضاع مسلط شد و کمک کرد تا ابن رائق بر خوزستان فائق آید. البریدی که تحت فشار قرار گرفته بود، برای کمک خواستن از همسایه قدرتمندش، حاکم آل بویه در فارس، علی بن بویه، متوسل شد. احمد بن بویه، برادر علی، به سرعت خوزستان را تصرف کرد و ابن رائق پذیرفت که قول دهد که در صورت بازپس‌گیری خوزستان توسط بجکم، این استان را به عنوان یک قلمرو مستقل به رسمیت بشناسد. در ۳۲۶ ق (۹۳۸ م)، بجکم در ارجان از احمد بویی که به دستور برادرش علی، به یاری ابوعبدالله بریدی برخاسته بود، شکست خورد و به اهواز گریخت و پس از سقوط عسکر مکرم به دست سپاه بوییان، به واسط عقب‌نشینی کرد. اما تدریجاً بین احمد بویی و ابوعبدالله بریدی اختلاف افتاد و بجکم با استفاده از موقعیت، در تسخیر شوش و جندی‌شاپور توفیق یافت.
بجکم با نادیده گرفتن دستور ابن رائق برای بازگشت از خوزستان، در واسط ماند و شروع به توطئه برای خلع قدرت ابن رائق کرد. برای این منظور، بجکم شروع به جستجو برای یافتن متحد خود کرد: به بریدیان جایگاه والی واسط را پیشنهاد داد و از طریق وزیر سابق، ابن مقله، که می‌خواست از ابن رائق به خاطر کنار گذاشتنش و مصادره اموالش انتقام بگیرد، مخفیانه توانست حمایت خلیفه الراضی را از شورشش کسب کند. در سپتامبر ۹۳۸ (ذیقعدهٔ ۳۲۶)، بجکم نام ابن رائق را از پرچم‌ها و سپرهای ارتش خود زدود و پسوند «رائقی» را از نام خود حذف کرد و سپاهیانش را از واسط به بغداد برد. ابن رائق با ویران کردن سدهای بزرگ رود نهروان و ایجاد سیل در دشت، تلاش کرد تا مانع از پیشروی بجکم شود، اما ارتش بجکم بدون روبرو شدن با هیچ مقاومتی، در ۱۲ یا ۱۳ ذیقعده، وارد پایتخت عباسیان شدند و الراضی بلافاصله عنوان امیرالامرای ابن رائق را به او سپرد.
امیرالامرا
علی‌رغم تنزل مقام الراضی به یک نقش تشریفاتی، رابطهٔ بین خلیفه و بجکم قوی بود؛ طوری که الراضی بجکم را به دلیل نظم و انضباط خشنش ستود و از وی به عنوان «حامی» یاد کرد. الراضی از احترام بجکم به مقام خلیفه قدردانی کرده و قول حمایت از امیرالامرا را داد.
در اکتبر و نوامبر ۹۳۸ (محرم ۳۲۷)، بجکم و خلیفه علیه امیر بانفوذ حمدانیان در موصل، حسن بن عبدالله، لشکر آراستند؛ حسن حمدانی از آشفتگی در عراق استفاده کرده بود و خراج خود را به پایتخت نپرداخت. اگرچه ارتش بجکم موصل را تصرف کرد، حسن قبل از او به دورترین نقاط قلمروش گریخت، جایی که نیروهای بجکم او را بیهوده تعقیب می‌کردند. در این بین، مردم محلی از حضور سپاهیان خلیفه رنجیده‌خاطر شدند و جنگ چریکی علیه آن‌ها به راه انداختند. در همین حال، ابن رائق از غیبت بجکم برای به دست گرفتن کنترل مجدد بغداد استفاده کرد و در رأس یک نیروی قرمطی به آن شهر لشکرکشی کرد. این تحولات بجکم را وادار به مذاکره با رقبای خود کرد: حمدانیان در ازای پرداخت مالیات معوقه به جایگاه پیشین خود بازگردانده شدند و ابن رائق به گرفتن حُکم فرمانداری بر استان‌های طریق الفرات، دیار مضر، قنسرین و العواصم‎، که آل اخشید از مصر مدعی آن بودند، رضایت داد. به این ترتیب بجکم و خلیفه توانستند در فوریه ۹۳۹ به بغداد بازگردند.
بجکم، پس از تثبیت کنترل خود بر بغداد، به فکر رویارویی با تهدید ناشی از قدرت گرفتن آل بویه افتاد. به همین منظور، در سال ۹۴۰ میلادی (۳۲۸ ق)، روابط خود را با آل برید در بصره تقویت کرد و با تحویل واسط، همان‌طور که قبلاً توافق شده بود، ابوعبدالله البریدی را به عنوان وزیر دربار عباسی منصوب کرد (البته او در واسط ماند و به دربار بغداد نیامد). سرانجام هم بجکم با یکی از دختران البریدی ازدواج کرد تا پیوند مستحکم شود. هیچ‌یک از طرفین واقعاً به طرف مقابل اعتماد نکرد - گفته می‌شود که بجکم پدرشوهرش را یک دسیسه‌گر متعصب دانسته و درباره‌اش گفته که: «عمامه او نه سر یک مرد را، بلکه سر یک شیطان را پوشانده‌است» - اما این پیمان باعث شد تا صلحی شکننده وجود داشته باشد که با استفاده از آن، بجکم بر عراق غلبه یابد.
موفقیت بجکم در برابر آل بویه متفاوت بود: واسط از حمله بویه نجات یافت و بریدی‌ها لشکرکشی موفقی را در شوش رهبری کردند، اما لشکرکشیشان به جبال توسط سومین برادر آل بویه، حسن، سرکوب شد. با این حال، اتحاد بجکم با بریدی‌ها به سرعت از هم پاشید، زیرا البریدی همچنان جاه‌طلبی خود را برای نشستن جای او، حفظ کرد و بجکم از این موضوع آگاه بود. در اواخر اوت ۹۴۰، بجکم البریدی را از وزیری برکنار کرد و به واسط حمله کرد که بریدیان بدون مقاومت شکست خوردند. در این میان، بغداد در آشوب بود؛ زیرا خشونت مذهبی به امری عادی تبدیل شده بود و اعضای متعصب مکتب حنبلی عقاید خود را بر عموم مردم تحمیل می‌کردند.
در دسامبر ۹۴۰، الراضی درگذشت. بجکم در واسط ماند، اما منشی خود (ابوعبدالله کوفی) را برای تشکیل شورایی از اشراف و بزرگان عباسی به بغداد فرستاد که المتقی ((r. ۹۴۰ – ۹۴۴))، برادر الراضی، را به عنوان خلیفه برگزیدند. انتخاب المتقی، در واقع به خواست بجکم صورت گرفته بود. بجکم همچنین برده‌ای به نام تاکینک را برای تهیه اقلام مختلف از جمله دُرِّ یتیم (مرواریدی ارزشمند) به قصر خلیفه متوفی، در دارالسلطنه فرستاد. او همچنین سه کنیز را از کاخ الرضی برای خود برداشت که آواز خواندن آن‌ها را در دیدارهای قبلی خود با خلیفه پسندیده بود.
از اولین اقدامات المتقی در مقام خلیفه، تأیید بجکم به عنوان امیرالامرا بود. علی‌رغم حمایت ظاهری المتقی از بجکم، او همچنان با مخالفت فرمانداران نیمه‌خودگردان استان‌های پیرامونش، از جمله بریدیان، مواجه بود.
درگذشت
بجکم در اوایل بهار ۹۴۱ (۳۲۹ ق)، لشکرکشی دیگری را علیه البریدی آغاز کرد. فرمانده او، توزون، ابتدا توسط بریدیان شکست خورد، پس از آن بجکم خود واسط را ترک کرد تا به میدان کارزار برود. اما در راه پیوستن به ارتش توزون، به او اطلاع دادند که فرمانده‌اش به پیروزی بزرگی بر بریدیان دست یافت و تصمیم گرفت به واسط بازگردد. در ۲۱ آوریل ۹۴۱، به همراه خدم و حشم خود در حال رفتن به شکار بود، که با گروهی از راهزنان کُرد مواجه شدند. در یک درگیری کوتاه، یکی از کردها با نیزهٔ خود از پشت به بجکم ضربه زد و او به قتل رسید.
میراث
مرگ غیرمنتظرهٔ بجکم در بغداد خلاء قدرت ایجاد کرد و اختلافات بین دیلمی‌ها و تُرک‌ها باعث شد که نیروها به بریدیان شکست‌خورده بپیوندند. البریدی با کمک این لشکر توانست به واسط و بغداد حمله کرده و این شهرها را به تصرف خود درآورد، اما در پی غصب قدرت با هرج و مرج روبرو شد و وقتی کنترل از دستش خارج شد، بگریخت. یکی از رهبران دیلمی به نام کورانکیج، توانست از بی‌نظمی و خلأ استفاده کرده و عملاً بر شهر بغداد تسلط یابد، اما او حکومت ظالمانه‌ای را بر اهالی شهر تحمیل کرد و المتقی در این شرایط بغرنج از امیرالامرای سابق، ابن رائق، درخواست کمک کرد.