cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نخستین جنگ صلیبی
محاصره انطاکیه و برپایی شاهزاده نشین انطاکیه
در بین این کشاکش میان ریموند و بوهموند سران رده پایین سپاه در اطراف انطاکیه دست به تاراج می‌زدند یا به دنبال قلمرویی کوچک برای خود بودند، در این بین عده‌ای دیگر نیز به سوی ادسا می‌رفتند تا به جمع یاران بالدوین بپیوندند. در میان اینان فردی به نام ریموند پیلت که از افراد سپاه ریموند به‌شمار می‌رفت توانست در هفدهم ژوئیه از رود اورنتس گذر کرده و پس از سه روز شهر تلمنس و قلعه نزدیک به آن را همراه با استقبال مسیحیان شامی، از کنترل ترکان خارج کند. او به همراه مسیحیان بومی و شماری از سربازانش سپاهی فراهم کرد و به سوی معره النعمان اردو کشید ولی سپاه جنگ ندیده او در برابر شهر با مشاهده سپاه کمکی رضوان پا به فرار گذاشتند ولی او توانست موقعیت خود در تلمنس را در برابر رضوان حفظ کند.
ریموند همواره به صحت سنان یافت اعتقاد داشت و مشارکت خود در امر یافتن و نگهداری آن را یکی از عوامل پیروزی در برابر کربغا می‌دانست و عدهٔ زیادی از لشکریان نیز به این باور بودند. او می‌دانست اگر به صحت گفته‌های پتر خدشه وارد کند در حقیقت اعتبار خود را هم در نظر یارانش لکه دار می‌کند. با این وجود او پس از گذشت چند روز گفته‌ها و ادعاهای اخیر پتر را زیر سؤال برد. این مخالفت و تشویش ریموند از اعتقاد او مبنی بر لزوم واگذار کردن حکومت انطاکیه به امپراتور بیزانسی سرچشمه می‌گرفت. این تشکیک در سخنان پتر منجر به این موضوع گردید تا آنانی که در نهان از گذشته نسبت به صحت و اصالت سنان شک داشتند به همراه مردمان شمال فرانسه و نرمن‌ها از اندیشه‌های خود رونمایی کرده و به نام دفاع از اعتبار آدهمار که پیش از این نسبت به سنان و ادعاهای پتر شک روا داشته بود، بیش از پیش اعتبار سنان یافت شده را زیر سؤال ببرند. به عقیده رانیسمان این رویدادها تماماً موجب تقویت جایگاه بوهموند می‌شد.
شیوع بیماری در انطاکیه باعث گردیده بود تا سران صلیبیون به‌آبادی‌های اطراف بروند. در این میان بوهموند که معتقد بود حکومت او در انطاکیه باید کنترل سرزمین‌های کیلیکیه را هم شامل شود از کوهستان آمانوس گذر کرده و خود را به کیلیکیه رساند تا موجب تقویت و سازماندهی پادگانی که تانکرد در پاییز سال گذشته در آنجا مستقر کرده بود، شود. گادفری به سوی شمال و کنت نشین برادرش رفت و کنترل دو شهر از جمله توربسل را از برادرش دریافت کرد و رابرت نرماندی نیز رو به سوی لاذقیه نهاد. در پاییز ۱۰۹۷ گاینمر بولونی توانست با ناوگان خود این شهر را به کنترل خود درآورد ولی طولی نکشید تا در ماه مارس ناوگان ادگار آتلینگ پس از تخلیه بارهایش در بندر سنت سیمون به سوی لاذقیه به حرکت درآمده و افراد گاینمر را از آنجا راند و پرچم امپراتوری را در آنجا افراشته کرد. چندی بعد، ادگار که نیروهای کمی برای باقی گذاشتن در شهر به عنوان پادگان داشت از صلیبیون در انطاکیه درخواست کمک نمود و پس از شکست سپاه کربغا رابرت نرماندی برای کمک به سوی لاذقیه رفته و از سوی امپراتور حکومت شهر را دریافت کرد. حکومت رابرت که بیشتر شبیه غارتگری بود اندکی بیشتر دوام نیافت و او پس از سه یا چهار هفته شهر را به حکمران بیزانسی قبرس واگذار کرد.
سران صلیبی در پی فروکش کردن بیماری در ماه سپتامبر و لزوم وجود رهبری قدرتمند و فراگیر در میان خود، تصمیم گرفتند تا با ارسال نامه ای شرح اقدامات انجام گرفته را به اطلاع پاپ رسانده و از او بخواهد تا خود به انطاکیه بیاید و آنان را رهبری کند. در این نامه که امضای بوهموند در بالای آن و پیش از امضای دیگران آورده شده بود از لزوم تکیه دادن بر تخت نخستین پاپ در کلیسای جامع پیتر مقدس، دیدار پاپ از شهر مقدس و شرح نامهربانی عیسویان بومی که از آنان با لقب کفار آورده شده بود، سخن رفته بود. انتظار دریافت پاسخ برای این نامه سبب شد مسئله تعیین فرمانروا برای انطاکیه تا مدتی فراموش شود.
پتر بارتلمه در ماه اکتبر بار دیگر مدعی دریافت الهاماتی از آندره قدیس مبنی بر آغاز حرکت به سوی اورشلیم شد ولی ریموند بدون توجه به او قصد کرد تا برای یافتن آذوقه مورد نیاز سپاه به مناطق در کنترل مسلمانان حمله ببرد. او که پیش از این جلگه روج را به کنترل خود درآورده بود، از آنجا به سوی جنوب حرکت کرد و شهر باره را تصرف کرد و همه مردم تسلیم شده شهر را کشته و به بردگی گرفت و در انطاکیه به فروش رساند. او در این شهر همه مساجد را به کلیسا تبدیل کرد و یکی از کشیشان لاتین سپاه خود را به مقام اسقفی این شهر منصوب نموده و این انتصاب مورد تأیید ژان پاتریارک انطاکیه نیز قرار گرفت.
از آنجا که حرکت به سوی اورشلیم به وسیله سران صلیبیون برای ماه نوامبر تعیین و برنامه‌ریزی شده بود، آنان حرکت خود را به سوی انطاکیه آغاز کردند. در روز پنجم نوامبر آنان در کلیسای پطر مقدس جمع شده و به مشورت پرداختند و معلوم گردید هیچ‌کدام موافق نظرات دیگری نیستند. با آغاز سخن رفتن از سپردن انطاکیه به بوهموند که توسط یاران او طرح شده بود اختلافات در میان جمع زبانه کشید و ریموند سوگند صلیبیون به امپراتور را یادآور شده و به مخالفت برخاست. پس از چند روز از گذشت آغاز این جلسات صبر سپاهیانی که در بیرون در انتظار بودند به پایان رسید و به شرکت کنندگان در اجلاس اولتیماتوم دادند که آنان خواهان حرکت هرچه سریعتر به سوی اورشلیم و رها کردن طمع کاران به انطاکیه و منتظران هدایای امپراتورند و پیش از ترک شهر، آن را نابود خواهند کرد. سران سپاه با دیدن این وضعیت و اینکه اختلافات میان ریموند و بوهموند به آستانه جنگ رسیده بود به این نتیجه رسیدند که جلسه ای محدود به سران بزرگ سپاه برگزار کنند و در آن تصمیم برآن شد تا برای سرگرم شدن سپاهیان تا هنگام حرکت اصلی به سوی اورشلیم به معره نعمان که بر مسیر جنوب و جناح چپ سپاه، مشرف بود، حمله ببرند و کنترل سه چهارم انطاکیه و ارگ توسط بوهموند و پل بارودار و قصر توسط ریموند به رسمیت شناخته شد.
ریموند و کنت فلاندرز در ۲۳ نوامبر به سوی روج و باره حرکت و در ۲۷ به مقابل باروهای معره نعمان رسیدند و در عصر همان روز بوهموند نیز به آنان ملحق شد و پس از دو هفته محاصره شهر همراه با قتل‌عامی بزرگ تصرف شد. ریموند و بوهموند هر کدام مدعی کسب این پیروزی شده و موجب شدند میان سربازان نرمن و پروانسی، کینه‌توزی و ستیز دربگیرد. بوهموند که جز در ازای در اختیار گرفتن مناطق ریموند در انطاکیه حاضر به ترک شهر نبود، اظهارات پتر را مشکوک خواند و در برابر او، ریموند قصد داشت کنترل شهر را به اسقف باره واگذار کند. با گسترش نافرمانی در میان سپاه و درخواست آغاز حرکت به سوی اورشلیم و پیشنهاد سپه سالاری به ریموند، او پس از سه روز به سوی روج حرکت کرد، بوهموند نیز شهر را به سوی انطاکیه ترک کرده و کنترل شهر به اسقف باره سپرده شد.
با این وجود ریموند نسبت به آغاز حرکت هنوز تعلل می‌کرد و راضی به واگذاری انطاکیه به بوهموند نبود. بوهموند هم که نسبت به خشم سپاهیان ریموند برای آغاز حرکت آگاه بود پیشنهاد کرد حرکت سپاه تا روز عید پاک به عقب افتد. ریموند از سران صلیبی دعوت کرد تا به روج آمده و در آنجا قصد داشت تا آنان را با پرداخت مقادیری رشوه آنان را خریده و سپهسالاری خود را بر آنان تحمیل کند ولی پیشنهادهای او بی‌نتیجه ماند. در همین هنگام ذخایر آذوقه سپاه صلیبی که در معره نعمان حضور داشت به انتها رسید و وضعیت چنان وخیم گردید که سپاهیان به آدم‌خواری روی آوردند. رالف کان نوشته‌است: «در معره‌نعمان، نیروهای ما کافران بالغ را در دیگ‌های پخت‌وپز، می‌پختند و بچه‌ها را نیز به سیخ کشیده و بریان شده حریصانه می‌خوردند». آنان که از صبر کردن ناامید شده بودند باروهای شهر را منهدم کردند و شهر را به آتش کشیدند. ریموند با آگاهی از وضعیت به معره نعمان رفته و با مشاهده وضعیت در سیزدهم ژانویه ۱۰۹۹ در پیشاپیش سپاه و برای شبیه کردن هرچه بیشتر خود به رهبر زائران، با پای پیاده به سوی اورشلیم به راه افتاد. دست نشاندگان ریموند یعنی ریموند پیلت، اسقف باره و پادگان سربازان ریموند در انطاکیه نیز، همگی با شنیدن حرکت سپاه، موقعیت‌های خود را رها کرده و به او پیوستند. از سران صلیبی رابرت نرماندی، تانکرد و کمی بعد گادفری و رابرت فلاندرز هم همراه سپاه ریموند شدند ولی بوهموند و بالدوین در شهرهایی که تسخیر کرده بودند باقی ماندند. بدین ترتیب بوهموند، شاهزاده انطاکیه و ریموند نیز سپهسالار کل سپاه صلیبی در حمله به اورشلیم شد.
پیشروی به سوی اورشلیم
در جریان پیشروی به سوی اورشلیم در ساحل مدیترانه، صلیبیون به دلیل صلح‌جویی حاکمان محلی و آمادگیشان برای تهیه آذوقه و تجهیزات مورد نیاز صلیبیون، با مقاومت کمی روبرو شدند و تنها مجبور به محاصرهٔ عرقا گشتند که آن را نیز نیمه کاره رها کرده و به ادامهٔ مسیر پرداختند.
افتخارالدوله، فرماندار فاطمی اورشلیم، که از رسیدن صلیبیون آگاه شد، همهٔ ساکنان مسیحی اورشلیم را از شهر اخراج کرد تا احتمال سقوط شهر را به‌خاطر خیانت داخلی کاهش دهد؛ همچنین او بسیاری از چاه‌های اطراف بیرون شهر را نیز مسموم نمود. هنگامی که صلیبیون در ۷ ژوئن به اورشلیم رسیدند، تنها چند سال بود که فاطمیان این شهر را از سلجوقیان بازپس‌گرفته بودند. بسیاری از صلیبیون پس از دیدن شهر و به پایان رسیدن سفر بسیار طولانیشان گریستند.
محاصره اورشلیم
صلیبیون هنگامی که به حومهٔ اورشلیم رسیدند با منطقه‌ای خشک و بدون گیاه و خالی از منابع آب و غذا مواجه شدند. در این مکان، هیچ دورنمایی برای رسیدن نیروی‌امدادی وجود نداشت و حتی بیم حملهٔ قریب‌الوقوع حاکمان محلی فاطمی نیز می‌رفت. هیچ امیدی به تلاش برای محاصره کردن شهر مانند آنچه در انطاکیه روی داده‌بود، وجود نداشت و صلیبیون از جنگجویان، پشتیبانی، آذوقه و زمان کافی برخوردار نبودند. در مقابل، آن‌ها تصمیم گرفتند تا مستقیماً به شهر یورش ببرند. صلیبیون دارای انتخاب‌های محدودی بودند، زیرا برطبق تخمین‌ها از نیروی آنان، تنها ۱۲٬۰۰۰ نفر شامل ۱۵۰۰ سواره‌نظام باقی‌مانده بود. گادفری و تنکرد، در شمال شهر اردوگاهی ساخته بودند. ریموند اردوگاه خود را در جنوب شهر برپا کرد. علاوه بر این، نیروهای پروانسی نیز در ۱۳ ژوئن و در نخستین حمله شرکت نکردند. این اختلافات در میان سپاه صلیبیون به وحدت عمل آنان صدمه می‌زد. در نخستین حمله که احتمالاً بیشتر برای گمانه‌زنی از میزان توان استحکامات صورت پذیرفت، صلیبیون پس از رخنه کردن به دیوار بیرونی، در نفوذ به دیوار درونی شهر ناکام ماندند.
در جلسهٔ پس از شکست نخستین حمله در بین رهبران مختلف صلیبیون برسر لزوم هماهنگی بیشتر در حملات آینده توافق شد. در ۱۷ ژوئن، گروهی از دریانوردان جنوایی تحت فرمانِ برادران امبریاکو وارد بندر یافا شده و سپاه صلیبی را با مهندسین ماهر و به احتمال زیاد با قطعات الوارهای چوب کشتی‌هایشان برای ساختن برج‌ها و ابزارآلات محاصره تجهیز کردند. در همین هنگام کشیشی به نام پیتر دزیدریوس مدعی شد که اسقف آدهمار را در خواب دیده‌است. او همگان را به سه روز روزه گرفتن و سپس به طواف دیوارهای اورشلیم با پای برهنه واداشت و گفت که پس از آن، همانند اتفاقی که در داستانی در کتاب مقدس در مورد محاصره اریحا به‌وسیلهٔ یوشع روی داده‌بود، شهر سقوط خواهد کرد. پس از سه روز روزه در ۸ ژوئیه، صلیبیون مراسم طواف دسته‌جمعی را به همان صورت که دزیدریوس به آنان آموخته بود، اجرا نموده و مراسم در کوه زیتون و با موعظهٔ پیتر زاهد پایان یافت؛ اندکی پس از این ماجرا، گروه‌های گوناگون صلیبی که با یکدیگر اختلافات شدید داشتند، پیمان به ایجاد روابط حسنه و کنار گذاشتن اختلافات بستند. خبرهای حرکت و خروج سپاه کمکی فاطمیان از مصر، به سپاه صلیبیون نیز انگیزه‌ای بسیار قوی برای حمله‌ای دیگر به شهر داد.
حملهٔ نهایی به اورشلیم در ۱۳ ژوئیه آغاز شد؛ نیروهای ریموند به دروازه جنوبی حمله کرده و در همان هنگام، گروه‌های دیگر به دیوار شمالی حمله نمودند. در ابتدا پروانسی‌ها در دروازه جنوبی پیشرفت کمی داشتند، اما وضعیت نیروها در دیوار شمالی در حالت بهتری قرار داشت؛ آنان آرام ولی به صورت پیوسته مشغول از میان برداشتن مدافعان شدند. در روز ۱۵ ژوئیه، یورش نهایی در هر دو سمت شهر آغاز شد و در نهایت استحکامات لایهٔ درونی دیوار شمالی، تسخیر گشت. هراس به وجود آمده ناشی از این رویداد در مدافعان، آنان را بر آن داشت تا دیوارهای شهر را در هر دو سوی شهر رها کنند و در نهایت به صلیبیون اجازه دهند که وارد شهر شوند. پس از حمله موفقیت‌آمیز به دیوار شمالی، مدافعان درحالی که توسط تنکرد و مردانش تعقیب می‌شدند، به سمت حرم شریف فرار کردند. پیش از آنکه مدافعان بتوانند منطقه را تسخیر کنند و سنگر بگیرند، مردان تنکرد به آنجا حمله، و بسیاری از مدافعان را سلاخی کردند و بازماندگان نیز در مسجد الاقصی پناه گرفتند. تنکرد کشتار را متوقف کرد و اعلام کرد، کسانی که در مسجد هستند مورد حمایت او و در امان خواهند بود. هنگامی که مدافعان دیوار جنوبی، دربارهٔ رویداد سقوط دیوار شمالی شنیدند، به سمت ارگ گریخته و اجازه دادند تا ریموند و پروانسی‌ها نیز وارد شهر شوند. افتخارالدوله، فرمانده پادگان شهر، در پی قراردادی با ریموند، ارگ را در قبال حفظ جان خود و محافظانش تسلیم او کرد و در عوض با امنیت و درپناه سپاه ریموند، به اشکلون رفت.
گزارش‌های شاهدان عینی در میان سپاه صلیبیون، تأییدکنندهٔ درستی رویداد کشتار فجیع و بسیار بزرگ پس از محاصره است. با این وجود، برخی از مورخان گفته‌اند که مقیاس این کشتار در منابع قرون وسطایی، بیش از حد بزرگنمایی شده‌است.
کشتار در ادامهٔ روز نیز ادامه یافت. تمام مسلمانان کشته شدند و یهودیانی که در کنیسه جامع پناه گرفته بودند، به‌وسیلهٔ صلیبیون و همراه با کنیسه‌شان به آتش کشیده شدند. روز بعد، زندانیان تنکرد در مسجد الاقصی نیز کشته شدند. با این وجود، واضح است که برخی از مسلمانان و یهودیان این شهر از این کشتار، جان سالم به در برده یا فرار کردند یا برای دریافت خون‌بها به اسارت درامدند. جمعیت مسیحی شرقی این شهر، پیش از محاصره توسط فرماندار شهر اخراج شده بودند و بدین ترتیب از این کشتار جان سالم بدر بردند.
برپایی پادشاهی اورشلیم
در ۲۲ ژوئیه شورایی در کلیسای مقبره مقدس برپا شد تا پادشاهی برای پادشاهی تازه ایجاد شدهٔ اورشیلم برگزیند. ریموند تولوز در ابتدا شاید برای نشان دادن تقوایش، پادشاه شدن را نپذیرفت، اما احتمالاً امیدوار بود که دیگر نجیب‌زادگان بر انتخاب او در هر صورتی پافشاری بورزند. گادفری که پس از اعمال ریموند در محاصرهٔ انطاکیه محبوبیت بیشتری به‌دست آورده بود، جایگاه پادشاهی اورشلیم را پذیرفت اما عنوان پادشاه را برای خودش نپذیرفت. ریموند که از این ماجرا خشمگین شده‌بود، سپاهش را از شهر به مقصد حومه شهر خارج نمود.
ماهیت و معنی دقیق عنوان گادفری مورد بحث و اختلاف دیدگاه‌ها است. اگرچه به صورت گسترده‌ای ادعا شده که وی عنوان آدوکاتوس سانتی سپولکری («حامی» یا «مدافع» مقبره مقدس) را برگزیده‌است، اما این عنوان تنها در نوشته‌هایی که خود گادفری نویسندهٔ آن‌ها نبوده، موجود است. به جای آن، گادفری خودش را به طرز ابهام‌برانگیزی پرینچپس یا به طرز ساده‌ای دوکس از لورن سفلی می‌نامیده‌است. طبق گفتهٔ ویلیام صوری در اواخر سده دوازدهم میلادی، گادفری در آن هنگام جنگجویی افسانه‌ای در اورشلیم صلیبی محسوب می‌شد؛ او از برسر گذاشتن «تاج طلایی» در مکانی که مسیح «تاجی از خار» برسر داشت، خودداری کرد. رابرت راهب، تنها رویدادنگار دوره جنگ‌های صلیبی است که نوشته‌است گادفری عنوان «پادشاه» را برگزیده است.
نبرد اشکلون
صلیبیون در هنگام حرکت به سوی اورشلیم، تلاش کردند با فاطمیان مذاکره کنند ولی مفید واقع نشد. صلیبیون پس از تصرف اورشلیم متوجه شدند که فاطمیان در حال تدارک حمله‌ای به آنان هستند. در ۱۰ اوت گادفری بوین، سربازان باقی‌مانده را در یک راهپیمایی یک روزه از اورشلیم به سمت اشکلون هدایت کرد.
شمار سپاه فاطمیان که بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ تن تخمین زده‌شده در نبرد شرکت کردند. سربازان آن‌ها شامل ترکان سلجوقی، عرب‌ها، پارس‌ها، کردها و اتیوپیایی‌ها می‌شد که توسط وزیر افضل شاهنشاه فرماندهی می‌شدند. در مقابل آن‌ها نیروهای صلیبی قرار داشتند، که شمار آن‌ها توسط ریموند آگیولرس پیرامون ۱۲۰۰ شوالیه و ۱۰٬۰۰۰ پیاده‌نظام تخمین زده شده‌است. در روز ۱۲ اوت، پیش‌آهنگان صلیبی، محل برپایی اردوگاه فاطمیان را کشف کردند، سپس سپاه صلیبی‌ها به سرعت به سمت آنان حرکت نمود. براساس گفته‌های بیشتر صلیبیون و مسلمانان، فاطمیان غافلگیر شدند. به گفتهٔ آلبرت اکس، به دلیل آماده نبودن کامل سپاه فاطمیان، مدت نبرد نسبتاً کوتاه بود، اگرچه با این وجود، جابجایی نیروها مدت زمان زیادی نیاز داشت. پس از شکست در نبرد، افضل شاهنشاه و باقی‌ماندهٔ سپاه او به شهر مستحکم و دارای استحکامات اشکلون عقب‌نشینی کردند. روز بعد صلیبیون آگاه شدند که افضل شاهنشاه به‌وسیلهٔ کشتی کوچکی به مصر عقب‌نشسته‌است، بنابراین آن‌ها به غارت اردوگاه فاطمیان و چیزی‌های باقی‌مانده پرداختند. پس از بازگشت به اورشلیم، بیشتر صلیبیون سرزمین مقدس را ترک و به خانه‌های خود در اروپا بازگشتند.
پیامد
دولت بیزانس توانست با هدایت امپراتور الکسیوس نواحی زیادی را در غرب آسیای صغیر از ترکها بازپس بگیرد و به کمک نیروی دریایی خود بر سراسر نوار ساحلی شبه جزیره آناتولی تسلط یابد و حتی توانست با کمک ریموند، کنت تولوز، کنترل بندر ساحلی لاذقیه را در سرزمین شام به‌دست آورد و دوران کامیابی و صلحی نسبی را در سدهٔ دوازدهم میلادی تجربه نماید. امیرنشین‌های ارمنی توروس و آنتی توروس که در معرض تهدید ترک‌ها قرار داشتند و موجودیتشان در خطر بود توانستند جایگاهشان را محکمتر کرده و به دوام دولتشان امیدوار شوند.
شاهزاده‌نشین انطاکیه که توسط بوهموند برپا گشته بود، علیرغم در اختیار نداشتن سرزمینی پهناور دارای صنعتی نیرومند در شهر انطاکیه بود. در این شهر پارچه‌های ابریشمی، قالی، شیشه و غیره تولید می‌شد. همچنین این شهر محل رفت و آمد کاروان‌های تجاری حلب و بین‌النهرین بود که از شرق به این شهر وارد می‌شدند. بزرگ‌ترین دشمن این امیرنشین نه مسلمانان، بلکه امپراتوری بیزانس بود چرا که امپراتور معتقد بود که بر سر به‌دست آوردن فرمانروایی این خطه توسط صلیبیون فریب خورده‌است و چشم طمع به این شهر را در سر می‌پروراند. کنت‌نشین ادسا (رها) در شرق کنت نشین انطاکیه قرار داشت و به عنوان سپری در برابر مسلمانان برای انطاکیه به حساب می‌آمد. این کنت نشین سرزمین پهناوری در اختیار داشت، ولی دارای مردمان گوناگونی بود و علیرغم وجود تعداد زیادی از مسیحیان و ارمنی‌ها ولی به علت وجود شهرهایی مسلمان نشین توانایی تشکیل دولتی متمرکز برای صلیبی‌ها وجود نداشت. صلیبی‌ها در این ناحیه چندین دژ برپا کرده و از آن برای مالیات‌گیری و غارت نواحی اطراف استفاده می‌کردند که باعث می‌شد ثروت زیادی نصیب کنت این ناحیه گردد.
در پادشاهی اورشلیم، دوران فرمانروایی گادفری کوتاه بود و با درگذشت او، برادرش بالدوین از سال ۱۱۰۰ میلادی به فرمانروایی رسید و نخستین کسی بود که رسماً عنوان پادشاه لاتین اورشلیم را برای خود برگزید. بالدوین برخلاف گادفری که سست اراده بود، از تدبیر و بینش‌های لازم برای یک فرمانروا بهره‌مند بود ولی با مشکلات زیادی روبرو بود. خرانه خالی و نداشتن نفرات کافی از مشکلات مهم او بود. همچنین یکی دیگر از مشکلات او شهرهای بندری در نوار ساحل در شمال سرزمین صلیبی - یعنی کرانه‌های ساحلی از حیفا تا سرحد لاذقیه که قلمرو کنت تولوز محسوب می‌گردید- همگی در دست مسلمانان قرار داشت. در سال‌های بعد، کمک‌هایی نیز از سوی بازرگانان ایتالیایی ساکن‌شده در بنادر سوریه و همچنین از فرقه‌های مذهبی و نظامی شوالیه‌های معبد و شوالیه‌های هوسپیتالر که در زمان پادشاهی بالدوین یکم پایه‌ریزی شده‌بودند، فراهم گشت.
شکست‌های فاطمیان از ترک‌ها در شام و پس از آن شکست سپاه امدادی آنان از صلیبیون در اشکلون باعث کاهش اقتدار و آسیب به اعتبار این دولت گردید. با این حال وزیر الافضل که ادارهٔ امور این خلافت را برعهده داشت، قصد داشت تا انتقام این شکست را از صلیبی‌ها بگیرد و توانست ارتباط ناوگان دریایی مصری را با شهرهای مسلمان نشین بندری شام و فلسطین حفظ کند. تلاش مداوم پادشاهی اورشلیم برای تصرف مناطق ساحلی اثربخش بود و آنان توانستند تا سال ۱۱۰۱ شهرهای حیفا، ارسوف و قیصریه را از کنترل فاطمیان خارج سازند. در همین هنگام بود که مستعلی درگذشت و فرزندش منصور الآمر باحکام الله به خلافت رسید. افضل برای بیست سال توانست با قدرت و کفایت لازم حکومت را اداره کند، ولی با قتل وی در سال ۱۱۲۴ به دست خلیفه جوان فاطمی، دورانی از تغییرات مداوم در ارکان دولت فاطمی فرا رسید. با قتل خلیفه الآمر در سال ۱۱۳۰ خلافت فاطمی دچار هرج و مرج شد و رو به زوال نهاد.
حضور در این جنگ برای نجبا، نیازمند ساز و برگ رزم همانند اسلحه، زره و اسبی سالم برای خود و همراهانشان بود که همگی گران‌قیمت بودند. از این رو، این افراد که در مرحله نخست جنگ هیچ‌یک به منفعت یا موفقیتی نرسیده بودند، اگر می‌توانستند زنده بازگردند، هنگام مراجعت فقیرتر از گذشته شده بودند و اگر کشته می‌شدند، املاک خود را فقیرتر کرده بودند. در این شرایط و با توجه به این که فروش زمین برای آن‌ها غیرقابل تصور بود، این نجبا چاره‌ای جز فروش حقوق ویژه و مزیت‌های خاص به برخی اتباع و رعایای خود که گسترش تجارت و کشاورزی موجب افزایش توان مالی آن‌ها شده بود، نداشتند. این امر موجب افزایش آزادی افراد این جوامع می‌شد.
هنگامی که خبر پیروزی جنگ صلیبی به اروپا رسید افرادی که صلیب برگرفته بودند و هیچگاه از اروپا خارج نگردیده بودند یا آن عده‌ای که در مسیر حرکت، سفر به اورشلیم را نیمه کاره رها کرده و به اروپا بازگشته بودند، مورد تمسخر و اهانت خانواده‌هایشان و همچنین تهدید به تکفیر شدن از سوی پاپ قرار گرفتند. تا زمستان سال ۱۱۰۰ م بیشتر جنگجویان صلیبی به اروپا بازگشتند و در آنجا از لزوم یاری رساندن به همرزمانشان که در سرزمین مقدس باقی مانده و همچنین ثروت زیاد و زمین‌های فراوان در شرق سخنانی بسیار سردادند. بر طبق نوشته‌های فوشیه شارتری، در این سال تنها چندصد شوالیه در پادشاهی تازه برپاگشتهٔ اورشلیم باقی‌مانده‌بود.
سه سپاه صلیبی در پی این تبلیغات و دعوت‌ها در سال ۱۱۰۰و اوایل ۱۱۰۱ به سوی شرق به راه افتاد. سپاه نخست که بیشتر از مردم لمباردی تشکیل شده بود و شماری از مردم ژرمن به فرماندهی ژنرالی از سوی هاینریش چهارم به این دسته از صلیبیون پیوستند. لشکری نوری به رهبری کنت نور چند روز پس از حرکت لمباردی‌ها از نیکومدیا به قسطنطنیه رسید. کنت نور حرکت خود را در ماه فوریه ۱۱۰۱ آغاز کرده بود. ویلیام نهم، دوک آکیتن سپاه صلیبی دیگری گرد آورده و عازم سرزمین مقدس شده بود. این سپاه از صلیبیون حرکت خود را در ماه مارس آغاز کرده و تصمیم گرفتند تا با گذر از فرانسه، آلمان و مجارستان خود را به قسطنطنیه برسانند. در میان راه و در آلمان، ولف، دوک باواریا به همراه اسقف اعظم سالزبورگ و مارگرافین ایدا که بیوهٔ لئوپولد دوم بود به همراه نیروهای خود به این سپاه صلیبی ملحق شدند. این سپاه تازه ملحق شده آلمانی کاملاً مجهز و شامل نیروهای پیاده و سواره نظام بود. سپاه متحد صلیبیون فرانسوی و آلمانی با گذر از خاک مجارستان در راستای رود دانوب به بلگراد و سپس به قسطنطنیه رسیدند. استفان دوم، کنت بلوآ و اوگ ورماندو که هر دوی آن‌ها در شمار کسانی بودند که در جریان نخستین جنگ، سفرشان به اورشلیم را نیمه کاره رها کرده بودند نیز در میان این سپاهیان حضور داشتند. از این سه سپاه صلیبی، سپاه نخست در نبرد مرزیفون و دو سپاه دیگر هر کدام در نبردهایی جداگانه در هرقله از سوی ترکان درهم کوبیده شده و تقریباً نابود شدند اما بازماندگانشان پس از ورود به اورشلیم، موجب تجدید نیروی پادشاهی شدند.
قلج ارسلان، سلطان سلجوقیان روم، با از دست دادن پایتختش و خزائنش در نبرد دورلیوم و در ادامه از دست دادن و اشغال مناطق زیادی از سرزمین در اختیارش به وسیلهٔ بیزانسی‌ها، دچار مشکلاتی گردیده بود. علیرغم اینکه او با امیران سلجوقی در نواحی شرقی روابط خوبی نداشت اما ورود مهاجران و دسته‌های ترکمانان به آناتولی باعث گردید تا او بتواند تجدید نیرو کند. در نواحی شمالی شبه جزیره آناتولی، دانشمندیان به سرکردگی امیر گمشتکین غازی و به مدد مهاجران ترک توانسته بودند موقعیتی نیرومند برای خود ایجاد نمایند و نخستین کسانی باشند که در رویارویی با صلیبی‌ها به پیروزی می‌رسند. آنان توانستند سواران بوهموند را شکست داده و وی را در نبرد ملطیه اسیر کنند. تأثیر این رویدادها بر دودمان‌های مسلمان شرق بسیار آهسته ولی پراهمیت بود. پس از مرگ ملکشاه یکم در ۱۰۹۲ م، بی‌ثباتی سیاسی و نیز تکه‌تکه شدن امپراتوری سلجوقیان بزرگ، از دفاع یکپارچه در برابر دولت‌های لاتین جلوگیری کرد و همکاری میانشان برای دهه‌ها، بسیار دشوار و ناممکن باقی‌ماند، اما در همین هنگام فراخوان‌ها و تلاش‌هایی از مصر تا سوریه و حتی بغداد، برای بیرون راندن صلیبیون آغاز گردید که پس از یک سده و تنها در همان هنگامی که ایوبیان توانستند همهٔ این مناطق را متحد سازند، با بازپس‌گیری اورشلیم به دست صلاح‌الدین به اوج خود رسید.
مباحث تاریخی دربارهٔ علل و شرایط جنگ‌های صلیبی
ویلیام صوری، تاریخ‌نگاری‌اش را با سقوط اورشلیم در زمان عمر بن خطاب، خلیفه دوم مسلمانان، آغاز کرد. هرچند فتح شام به‌دست مسلمانان، چهار سده پیش از آغاز نخستین جنگ صلیبی روی داده بود اما علت اصلی آغاز جنگ، تسخیر آناتولی بیزانس به‌وسیلهٔ سلجوقیان در بین دههٔ ۱۰۷۰ تا ۱۰۸۰ م محسوب می‌شود. در پی شکست ملازگرد در سال ۱۰۷۱، مسلمانان نیمی از سرزمین‌های امپراتوری بیزانس را تسخیر کردند، و توانستند شماری از مهم‌ترین شهرهای راهبردی و مذهبی مانند نیقیه و انطاکیه را تا تنها ده سال پیش از شورای پیاچنزا به تصرف خود درآورند. علاوه بر این، گزارش‌های خشونت‌آمیزی از جنایاتی که مهاجمان علیه مردمان آناتولی انجام دادند، توسط تاریخ‌نگاران شرقی و مسیحی همچون جان اسکیلیتز، مایکل آپتلیتا، متیو ادسا، مایکل سوری و دیگران و با انگیزهٔ اصلی کم کردن درد و رنج‌ها و مصائبی که امپراتوری بیزانس متحمل گشته بود، نوشته شدند. علاوه بر این، در اوایل قرن یازدهم میلادی روابط مسلمان و مسیحی عیسویان در شام رو به وخامت گذاشت؛ برای نمونه در سال ۱۰۰۹ م کلیسای مقبره مقدس توسط خلیفه فاطمی حاکم بأمرالله نابود شد و احتمالاً پاپ سرگیوس چهارم در برابر این کار، خواستار برپایی اردوکشی نظامی به سرزمین مقدس گردید و حتی کمی بعدتر و در میان حرکت زیارت بزرگ آلمانی‌ها در سال‌های ۱۰۶۴–۱۰۶۵ م به سوی سرزمین مقدس، آزار و اذیت‌های زیادی به زائران وارد گردید؛ بنابراین فتح اورشلیم و کلیسای مقدس به عنوان انگیزه اصلی صلیبیون بیشتر از کمک به نیروهای بیزانسی برای نبرد با سلاجقه، به‌وسیلهٔ تاریخ‌نگاران آن دوره مورد توجه قرار گرفته‌است.
این وضعیت از علل و انگیزه‌های متعدد برای جنگ صلیبی به بحث‌های گسترده در تاریخ‌نگاری مدرن منجر شد. برای نمونه نظریه‌ای از کارل اردمن (۱۹۳۵)، که به عنوان «پایان‌نامه اردمن» شناخته می‌شود، نخستین جنگ صلیبی را به اصلاحات گرگوری — اصلاحاتی که توسط پاپ گرگوری هفتم در طول سال ۱۰۵۰–۱۰۸۰ م — ارتباط می‌دهد. این اصلاحات، کلیسای غربی را که در طول قرن دهم میلادی بسیار ضعیف شده بود، به عنوان یک قدرت الهام‌بخش و هماهنگ‌کنندهٔ جنگ‌های صلیبی پایه‌ریزی کرد. اردمن در نظریه خود پیشنهاد می‌کند که اتحاد کلیسای قدرتمند غربی با امپراتوری ضعیف بیزانس، اجازه داد تا انتقال قدرت از غرب به شرق — با فتح اورشلیم به عنوان یک هدف ثانویه — صورت گیرد. با این حال باید انگیزه‌ها و علل نخستین جنگ‌های صلیبی را هم در شرق و هم در غرب بررسی کرد و هنوز هم در میان تاریخ‌نگاران قرن بیستم در مورد چگونگی تأثیر نسبی چنین عللی بحث می‌شود.
طی قرن بیستم، استیو رانیسمان توانست برداشتی عمومی از صلیبیون را شکل دهد. رانیسمان در دیدگاه خود بیان می‌کند که انگیزهٔ حملات وحشیانهٔ جنگ صلیبی عمدتاً حرص و طمع و تمایل به کسب ثروت و غنائم و نیز روحیهٔ ماجراجوی اشراف فرانسوی بوده‌است. وی در ادامه استدلال می‌کند که جنگ صلیبی با ترکیبی از توجیهات الهی برای جنگ و بی‌قراری عمومی و آزمون ماجراجویی، به خصوص در میان نورمن‌ها و پسران جوان اشراف فرانسوی که هیچ فرصت مناسبی همچون این زمان، دیگر برای آن‌ها وجود نداشت، بود و تا آنجا پیش می‌رود که بیان می‌کند تهدیدی فوری از جانب دنیای اسلام وجود ندارد و استدلال می‌کند که «عیسویان فلسطین کمتر روزگاری را به پر برکتی میانهٔ قرن یازدهم میلادی دیده بودند». مشابه نظر رانیسمان، توماس آسبریج (۲۰۰۴) معتقد است که نخستین جنگ صلیبی، تلاشی استراتژیک برای گسترش قدرت کلیسای غربی و اتحاد مجدد کلیساهای رم و قسطنطنیه بود. بر اساس این دیدگاه، فتوحات اسلامی در این مورد بسیار کم‌اهمیت بود، چرا که اسلام و مسیحیت برای قرن‌ها زندگی مسالمت‌آمیزی با یکدیگر داشتند.
از سوی دیگر، مورخان نیمه دوم قرن بیستم، همچون اسپروس وریونیس (۱۹۷۱)، بر تهدید نظامی گسترش اسلام و جنایات و حملات علیه مسیحیان در آناتولی و شام را تأکید کرده‌اند. و موسی گیل (۱۹۹۷) با وجود منابع یهودی در مصر با رانیسمان مخالفت می‌کند و نتیجه‌گیری می‌کند که حمله سلجوقی به آناتولی و اشغال فلسطین (۱۰۷۳–۱۱۰۳ م)، دوره‌ای از کشتار و نابودی‌ها، مشکلات اقتصادی و از بین بردن جمعیت را به وجود آورد. در واقع این سخن وی براساس نوشته‌های نویسندگانی همچون مایکل سوری مطرح شده‌است.
توماس مادن (۲۰۰۵) یک دیدگاه تقریباً کاملاً متضاد نسبت به نظریه آسبریج (تلاش برای گسترش کلیسای رم) دارد. وی استدلال می‌کند که مهم‌تر از همه این دلایل، جنگ صلیبی نبردی شایسته برای آزاد کردن مسیحیان که به شدت از دست ترکان رنج می‌بردند، است. کریستوفر تیرمن با استدلال بر علل گوناگون و ترکیبی، تلاش کرده‌است تا نخستین جنگ را ناشی از توسعه اصلاحات کلیسای غرب و نظریه‌های جنگ مقدس، به مثابه یک پاسخ به درگیری با جهان اسلام در سراسر اروپا و غرب آسیا بیان کند.
جاناتان ریلی-اسمیت (۲۰۰۵) علاوه بر دلایل دیگر مورخان، علل دیگری همچون قحطی و کمبود برداشت کشاورزی در اروپا، جمعیت رو به افزایش و تلاش برای استعماری اولیه در مناطق دیگر را بیان می‌کند که در آغاز این جنگ‌ها بی تأثیر نبود. پیتر فرانکوپن (۲۰۱۲) نیز بیان می‌کند که تاریخ نخستین جنگ صلیبی که بیشتر بر پایه منابع غربی (لاتین) است تا منابع ارمنی، سوری، یونانی و عربی، اساساً تحریف شده‌است و اشاره می‌کند که فتح اورشلیم در واقع به واسطه زوال امپراتوری بیزانس و تلاش امپراتور آلکسیوس یکم برای احیای قدرت پیشین بیزانس در شام و فلسطین صورت گرفته‌است؛ و توسل امپراتور بیزانس به پاپ در واقع حرکتی ناشی از ترس بود که دست آخر منجر به تضعیف بیزانس شد. فرانکوپن در ادامه بیان می‌کند که اهداف اصلی نظامی در جنگ نخست در خاورمیانه، نیازمند نیروهایی توانمند و همراه با ابزار محاصره بود که دقیقاً با خواسته پاپ اوربان دوم در رابطه با نیروهای صلیبی مطابقت دارد.
یادداشت
<references group="پ"/>
تپه صدرات چای (و)
تپه صدرات چای (و) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شوشتر، روستای عله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۷۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گمینا میشچیسکو
گمینا میشچیسکو یک گمینا در لهستان است که در شهرستان وانگروویتس واقع شده‌است. گمینا میشچیسکو ۱۳۵٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۹۴۲ نفر جمعیت دارد.
پارتانا
پارتانا (به ایتالیایی: Partanna) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تراپانی واقع شده‌است.
خصوصیات
پارتانا ۸۲ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۴۲۷ نفر جمعیت دارد و ۴۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امبالاترا
امبالاترا (به انگلیسی: Ambalathara) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در کرالا واقع شده‌است.
خصوصیات
امبالاترا ۹٬۱۳۸ نفر جمعیت دارد.
گروه واندا
گروه واندا (Wanda Group) شرکت خوشه‌ای چینی است، که در زمینه ساخت‌وساز، رسانه گروهی، خدمات مالی، صنعت مهمان‌نوازی، توسعه املاک و مستغلات، خرده‌فروشی، صنعت ورزش و سرمایه‌گذاری فعالیت می‌کند.
حمدی مرزوقی
حمدی مرزوقی (حمدي مرزوقي؛ زادهٔ January 23, 1977) یک بازیکن فوتبال اهل تونس است.
گروه واندا
گروه واندا در سال ۱۹۸۸ در شهر دالیان راه‌اندازی شد و در حال حاضر مالک شرکت‌هایی چون تئاترهای ای‌ام‌سی و لجندری پیکچرز می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در پکن قرار دارد.
حمدی مرزوقی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
اندیس آهن اجت آباد
آهن اجت آباد یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر جام استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، آهن است.
حسن بیجاوی
حسن بیجاوی (حسن بيجاوي؛ زادهٔ February 14, 1975) یک بازیکن فوتبال اهل تونس است.
نورتفیلد، ماساچوست
نورتفیلد شهرکی در شهرستان فرانکلین ایالت ماساچوست می‌باشد که در سال ۱۷۲۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهرک در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۰۳۲ نفر جمعیت داشته‌است.
قزل‌ارخ علیا
جمعیت
این روستا در دهستان چایپاسار شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۷ نفر (۱۵۰خانوار) بوده‌است.
محوطه نگینی
محوطه نگینی غربی و شرقی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شوشتر، روستای نقیشات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۷۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کنفرانس دامبارتن اوکس
کنفرانس دامبارتن اوکس (Dumbarton Oaks Conference) (یا گفتگوهای واشینگتن دربارهٔ سازمان صلح و امنیت بین‌المللی) نام کنفرانسی است که در اوت ۱۹۴۴ در مِلکِ دامبارتن اوکس در شهر واشینگتن دی.سی برگزار شد.
موضوع این کنفرانس ترتیبات مربوط به ایجاد سازمان ملل متحد بود. در این کنفرانس آمریکا، شوروی، بریتانیا و جمهوری چین شرکت داشتند. در این کنفرانس حق وتو به تصویب رسید.
گمینا میشکوویتسه
گمینا میشکوویتسه یک گمینا در لهستان است که در شهرستان گرفینو واقع شده‌است. گمینا میشکوویتسه ۲۳۸٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۴۵۷ نفر جمعیت دارد.
اینچه رهبری
اینچه رهبری، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ایجرود در استان زنجان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ایجرود بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۲۱ نفر (۲۰۲خانوار) بوده‌است.
متیاپین
متیاپین یک داروی ضدروان‌پریشی تیپیکال از گروه دی‌بنزوتیازپین است. به دلیل آزمایشات انسانی محدود، نتایج کمی در مورد ایمنی و اثربخشی متیاپین در انسان وجود دارد.
مصارف پزشکی
متیاپین برای درمان اسکیزوفرنی مورد بررسی قرار گرفته‌است.
عوارض جانبی
متیاپین دارای اثرات آنتی‌دوپامینرژیک قوی است و به عنوان یک آنتی‌سایکوتیک تیپیکال (یعنی نسل اول) طبقه‌بندی می‌شود.
شیمی
متیاپین یک مشتق دی‌بنزوتیازپین است. مانند کلوتیاپین، متیاپین دارای اتم گوگرد است که جایگزین اتم نیتروژن موجود در داروهای ضدروان پریشی مشتق از دی‌بنزاپین مانند کلوزاپین می‌شود.
سنتز
متیاپین را می‌توان از طریق مکانیسم زیر سنتز کرد:
هامر اچ۳ لیموزین
هامر اچ۳ لیموزین خودرویی است ساخت کشور آمریکا (شرکت هامر). این خودرو جزء خودروهای تزیینی و فانتزی لیموزین می‌باشد. طول این خودرو ۱۳ متر و ۵۵ سانتی‌متر است. هامر اچ۳ لیموزین دارای مولد برق دوگانه و دو سری باتری خودرو می‌باشد. الیاف نوری در ساخت این خودرو به کار برده شده‌است. کف داخل این خودرو دارای سامانه رقص نور بوده و از لامپ‌های لاوا که لامپ‌های تزیینی هستند در آذین‌بندی آن استفاده کرده‌اند. این خودرو دارای سامانه‌های بسیار مدرن صوتی و تصویری است و از نور و روشنایی لیزری در آن استفاده شده‌است. ظرفیت خودرو هامر اچ۳ لیموزین ۱۲ تا ۱۴ نفر می‌باشد. این خودرو همچنین دارای ۵ تلویزیون ال‌سی‌دی پلاسما است.
۱۳ آدم‌کش
۱۳ آدم‌کش فیلمی ژاپنی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۱۰ است. این فیلم بازسازی یک فیلم ژاپنی سیاه و سفید به همین نام ساخته شده در سال ۱۹۶۳ به کارگردانی کودوئو ساکائه است. این فیلم یک اثر حماسی سامورایی است که داستان آن رگه‌هایی در تاریخ دارد. این فیلم در سی و چهارمین جایزه آکادمی فیلم ژاپن برای بهترین فیلم نامزد شد.
داستان
در سال ۱۸۴۴ در ژاپن فئودال (دایمیو) ناریتسوگو ماتسودایرای ظالم صلح و آرامش را به خطر انداخته‌است. ناریتسوگو از لحاظ سیاسی در حال قدرتمند شدن است و دارد به نابرادری اش که یک شوگون است نزدیک می‌شود. پس از هاراکیری رهبر خاندان نامیا، مشاور شوگان قبیلهٔ آکاش سامورایی شینزائمون را فرا می‌خواند تا به داستان تراژیک ماکینو اونمه که پسر و عروسش توسط ناریتسوگو به قتل رسیده‌اند گوش دهد. سپس زنی با دست‌ها پاها و زبان بریده توسط ناریتسوگو را به او نشان می‌دهند و او با ساعد درخواستی برای کشتن ناریتسوگو و سامورایی‌های وی می‌نویسد. شینزا قول می‌دهد که ناریتسوگو را به قتل برساند و یازده سامورایی دیگر را گرد هم می‌آورد و برنامه‌ای برای کشتن ناریتسوگو هنگامی که به سرزمین آکاش بازمی‌گردد را طرح می‌کند. اما سامورایی هانبه کیتو که مسئول حفظ امنیت اربابش است قصد شیمزا را پیش‌بینی می‌کند و شیمزا تصمیم می‌گیرد که از مسیر کوهستان سامورایی‌ها را هدایت کند و در آنجا آن‌ها با کویاتای شکارگر آشنا می‌شوند که در کوهستان آن‌ها را راهنمایی می‌کند و به آن‌ها می‌پیوندد؛ و اکنون سیزده نفر…
روستی راسل
روستی راسل یک مدافع و برنامه‌نویس نرم‌افزار آزاد اهل استرالیا است. او نویسنده پکت فیلترهای آی‌پی‌چین و آی‌پی‌تیبلز در هسته لینوکس است. در سال ۲۰۰۳ لینوس توروالدز از او به عنوان یکی از «نمایندگان ارشدش» نام برد. در سال ۲۰۰۲، روستی آغاز به کارTrivial Patch Monkey را اعلام کرد که یک آدرس ایمیل برای توسعه‌دهندگان هسته لینوکس است تا وصله‌های‌ جزئی، اشتباهات املایی، یک-خطی‌ها و دیگر اصلاحات جزئی در کدهای لینوکس را به آن ارسال کنند. روستی همچنین شروع به توسعه سیستم مجازی‌سازی ال‌گست در هسته لینوکس کرده است و یکی از توسعه‌دهندگان اصلی این پروژه است. در اکتبر ۲۰۰۹ یک تیشرت رسمی سامبا از طرف تیم توسعه‌دهنده این برنامه، به جهت استقبال از راسل به خاطر پیوستن به این تیم، به او اهدا شد.
گوالبا
گوالبا (به اسپانیایی: Gualba) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان بارسلون واقع شده‌است.
خصوصیات
گوالبا ۲۳٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرایبورگ
فرایبورگ  شهری است در جنوب‌غرب آلمان. این شهر در جنوب‌غربی ایالت بادن-وورتمبرگ و حاشیهٔ جنوب‌غربی جنگل سیاه واقع شده‌است. این شهر با ۲۰۵ هزار نفر جمعیت یکی از گرم‌ترین و پرآفتاب‌ترین شهرهای آلمان است. در طول جنگ جهانی دوم، ۸۰٪ شهر با بمب نابود شده بود، ولی بعد از خاتمهٔ جنگ، بیشتر ویرانه‌ها دوباره عین مدل تاریخی شهر بازسازی شد.
برنامه ساخت نیروگاه هسته‌ای و مقاومت مدنی مردم
در سال ۱۹۷۰ ایالت بادن-وورتمبرگ تصمیم به ساخت یک نیروگاه هسته‌ای در ویل (Wyhl) گرفت که تنها ۳۰ کیلومتر با فرایبورگ فاصله دارد. این تصمیم با مخالفت مردم فرایبورگ روبرو شد و اعتراض‌ها و نافرمانی‌های مدنی بزرگی توسط مردم شکل گرفت که در نهایت مردم پیروز شدند و ساخت این نیروگاه هسته‌ای در سال ۱۹۷۵ متوقف شد. این امر در بین مردم شهر هوشیاری نسبت به محیط زیست ایجاد کرد و برای یافتن انرژی‌های تمیز و جایگزین تحقیقات و پروژه‌های مختلفی در این زمینه آغاز و شبکه بزرگی از سازمان‌ها، موسسه‌های تحقیقاتی و تجاری ایجاد شدند. در سال ۱۹۸۶ فاجعهٔ نیروگاه چرنوبیل به مردم شهر نشان داد که ایستادگی‌شان در مقابل ایجاد نیروگاه هسته‌ای صحیح بوده و شهرداری فرایبورگ نیز رای به ایجاد برنامه‌ای آینده‌نگر در زمینهٔ انرژی داد. امری که امروزه فرایبورگ را به معروف‌ترین شهر خورشیدی اروپا و پایتخت اکولوژیک آلمان تبدیل کرده‌است.
دهکده خورشیدی
در منطقه‌ای از شهر فرایبورگ که سابقاً پایگاه نظامی فرانسه بود امروزه ۲۰۰۰ خانهٔ «مهربان با محیط زیست» وجود دارد. بخشی از این خانه‌ها (۵۰ خانه) زیر مجموعه پروژه‌ای هستند با عنوان دهکده خورشیدی. تمامی خانه‌های این دهکده مجهز به سلول‌های خورشیدی بر روی سقف خود هستند و این جامعه کوچک تمامی انرژی الکتریکی خود را از طریق همین سلول‌هایی که بر روی سقف خانه‌ها نصب شده‌اند تهیه می‌کند. رولف دیش (Rolf Disch) معمار و طراح این خانه‌های خورشیدی است که اولین سلول‌ها را بر روی سقف خانهٔ خودش نصب کرده. اهالی این دهکدهٔ خورشیدی نه تنها انرژی مورد استفاده خود را از طریق همین سلول‌های خورشیدی تأمین می‌کنند بلکه ۳–۴ برابر مصرف خود الکتریسیته تولید می‌کنند و در نتیجه با فروش این الکتریسیته مازاد درآمدی نیز برای خود ایجاد کرده‌اند. با اینکه خرید این خانه‌های مجهز بسیار گران‌تر از خانه‌های معمولی باشد ولی خریدار از پرداخت هزینه‌هایی مثل گرمایش و الکتریسیته رها می‌شود و با فروش الکتریسیته در درازمدت می‌تواند حتی هزینه خرید خانه را جبران کند.
خواهرخواندگی
در سال ۲۰۰۰ (میلادی)، خواهرخواندگی فرایبورگ با اصفهان اعلام شد. این شهر خواهرخواندهٔ شهرهای زیر است:
جزیره ماریا
جزیره ماریا جزیره‌ای است در شرق تاسمانی که بیشتر دارای مناطق کوهستانی است.
این جزیره به طور کامل بخشی از پارک ملی جزیره ماریا محسوب می‌شود که شامل ۱۱۵.۵۰ کیلومتر مربع مساحت این جزیره و ۱۸.۷۸ کیلومتر مربع از منطقه دریایی اطراف جزیره است. طول جزیره در حدود ۲۰ کیلومتر و پهنای آن در وسع‌ترین بخش ۱۳ کیلومتر است و همچنین با شورای گلامورگان اسپرینگ که نزدیکترین نقطه از ساحل تاسمانی است، در حدود ۴ کیلومتر فاطله دارد.
این جزیره هم زمان با تاسمانی در سال ۱۶۴۲ توسط کاشف هلندی آبل تاسمان کشف شد.
بخش شمالی جزیره به صورت قابل توجهی از بخش جنوبی بزرگتر است. مرتفع‌ترین نقطه جزیره به ارتفاع ۷۱۱ متر در بخش شمالی این جزیره واقع شده است.
پدیده میعان معکوس
میعان معکوس زمانی اتفاق می‌افتد که گاز در یک لوله فراتر از نقطه میعان فشرده شود و مایع دوباره تبخیر شود. این برعکس فرآیند میعان است: که به اصطلاح میعان معکوس می گویند.
معرفی
از آنجایی که بیشتر گاز طبیعی موجود در مخازن نفتی یک محصول خالص نیست، وقتی گاز غیر مرتبط از یک میدان تحت شرایط فشار/دما فوق بحرانی استخراج می‌شود (یعنی فشار در مخزن زیر نقطه شبنم کاهش می‌یابد)، مایعات حاصل از میعان به دلیل اثر پدیده میعان معکوس در ضمن کاهش فشار، ممکن است در طول همدما تشکیل شوند.
کشف
جوهانس پتروس کوئنن (به انگلیسی: Johannes Petrus Kuenen) پدیده میعان معکوس را کشف کرد و یافته های خود را در آوریل 1892 با عنوان "Metingen betreffende het oppervlak van Van der Waals voor mengsels van koolzuur en chloormethyl" (اندازه‌گیری‌های سطح واندروالس برای مخلوط‌های کربنیک اسید و متیل کلرید) منتشر کرد.
آثار مخرب
به موجب این پدیده هنگام استخراج گاز از مخازن زیر زمینی، از آن جا که در اعماق زمین فشار زیاد است با استخراج و کاهش فشار گاز تبدیل مایع شده و با نفوذ در خلل و خرج مخزن مانع از خروج و استخراج بیشتر گاز شده و همچنین در صورت استخراج نیز باید عملیات جداسازی گاز و مایع را انجام دهیم که این موضوع نیز موجب افزایش هزینه خواهد شد.
قلعه گبری تنگ چکاب خرامه
بقایای قلعه گبری تنگ چکاب خرامه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شیراز، خرامه، تنگ چکاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۷۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امبالوائو
امبالوائو (به لاتین: Ambalavao) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده‌است.
خصوصیات
امبالوائو ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شوراق‌گل
شوراق‌گل، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ماکو در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چایپاسار شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۸۴ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
اندیس آهن سرخ کوه
آهن سرخ کوه یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر معبد استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، آهن است.
همایون ارجمند
همایون ارجمند (زاده ۱۳۱۱ - درگذشته ۱۳۸۸) مدیر فیلم‌برداری و تدوین‌گر اهل ایران بوده‌است.
گمینا میکستات
گمینا میکستات یک گمینا در لهستان است که در شهرستان اوستژشوف واقع شده‌است. گمینا میکستات ۸۷٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۱۸۷ نفر جمعیت دارد.
استانیسلاو دا سیلوا
استانیسلاو دا سیلوا (Estanislau da Silva؛ زادهٔ August 4, 1952) یک سیاست‌مدار اهل تیمور شرقی است.
بنارآب‌شیرین
روستای بنار آب شیرین (bonaar aab shirin) در بخش مرکزی شهرستان دشتستان در استان بوشهر واقع شده‌است. این روستا در ۱۷ کیلومتری غرب برازجان و از شمال با بنار سلیمانی(۱ کیلومتری)، از شرق با زیارت (۳/۵ کیلومتری) و از غرب با صفی‌آباد (۲ کیلومتری) همسایه است. جنوب این روستا، باغستان‌های انبوه نخل است که از دههٔ ۶۰ به این سو کاشته شده‌است. این نخل‌ها از طریق پمپاژ آب رودخانه در روستای کلل، به وسیلهٔ کانال و به شیوهٔ غرقابی آب یاری می‌شوند. آب این کانال‌ها، پس از گذشتن از زمین‌های کلل و زیارت، به بنارآب شیرین می‌رسد. در بنار قریب صد هزار اصله نخل کاشته شده‌است. رودخانهٔ حله که ترکیبی از رود دالکی و شاپور است، از شمال بنار می‌گذرد و با پیچ ملایمی به جنوب، مرز شمال تا شمال غربی بنار را مشخص می‌کند آن گاه به غرب می‌چرخد تا از شمال صفی‌آباد بگذرد «رودخانهٔ دالکی از مهم‌ترین رودخانه‌های دائمی جنوب است که از محلی به نام «دارینی» واقع در استان فارس (منطقه کازرون) سر چشمه گرفته و پس از طی مسیری طولانی و کوهستانی در غرب شهر دالکی با جهت شمال جنوبی جریان یافته و در منطقهٔ درودگاه با رودخانهٔ شاپور تلاقی کرده و در منطقهٔ حله به خلیج فارس وارد می‌شود. جغرافی نویسان قدیم از این رود به نام «اَخشین» یاد کرده‌اند.» * سرتا سر زمین‌های شمال، شمال شرقی و شمال غربی بنار، حوضهٔ رودِ حله است که به این جلگهٔ حاصل خیز، «چم cham» می‌گویند. چم، مرغوب‌ترین زمین زراعی است که علاوه بر غلات، در سال‌های پرباران که آب رودخانه طغیان می‌کند، محل کاشت هندوانهٔ دیم است. در گذشتهٔ دور که خوانین حاکم بلامنازع منطقه بودند، اول آن‌ها و پس از آنان، کدخدایان، صاحبان بیشترین قسمت از زمین چم بودند. چم «خان» که هنوز با همین نام معروف است، گواه این ادعاست.
مردم روستاهایی که در حاشیهٔ رودخانه زندگی می‌کنند، مرز بودن رود را پذیرفته‌اند. بارها و بارها پیش آمده و پیش می‌آید که رودخانه بر اثر طغیان، از بستر خود خارج و در حوضهٔ خود (چم) جاری می‌شود و بر اثر شستن خاک‌های آبرفتی و سست زمین‌های چم، جایی دیگر برای جاری شدن پیدا کرده و تغییر بستر می‌دهد. در چنین شرایطی، باز هم رودخانه، مرز محسوب می‌شود و به قول قدیمی‌ها، رود پادشاست. به همین خاطر ممکن است در یک سال، بر اثر همین تغییرات، تمام یا بخشی از زمین‌های چم روستای آن سوی آب، به زمین‌های روستای این سوی آب وصل شود یا بلعکس باشد؛ بنابراین، مساحت زمین‌های حاشیهٔ رودخانه، متغیر است. گاه ممکن است برای کسی چند متر زمین باقی نماند یا ممکن است هکتارها زمین به ملک او افزوده گردد. اگر در ذهن خود مثلثی رسم کنیم که سه ضلع آن بنار سلیمانی، بنار آب شیرین و باغ کل غلوم باشد، می‌توان گفت طی نیم قرن اخیر، در زمین‌های بنار، بیشترین تغییرات در این ناحیه صورت گرفته‌است. تعدادی از مردم بنار، زمینشان به رودخانه متصل است که این اتصال بیشتر از ناحیهٔ عرض زمین‌ها است. در سال‌هایی که زمین‌ها تغییر می‌کند، آن افراد مجدداً برای تعیین مرز ملک‌های خود، سامان می‌زنند. آنان با بیل در یک نقطه، چند بار خاک را برداشته و روی هم انباشته می‌کنند و تلی کوچک می‌سازند و این تل‌ها را در فاصله‌های دلخواه و تقریبی ۲۰، ۳۰ یا ۵۰ متری درست روی مرز دو زمین تکرار می‌کنند تا هنگام کشاورزی دچار مشکل نشوند. به هرکدام از این پشته‌های کوچک «تنبور» می‌گویند. براساس موقعیت طبیعی زمینی که به رود وصل می‌شود یا بر اساس موقعیت زمین کف و حاشیهٔ رودخانه، با نام‌های خاصی روبه رو می‌شویم. به‌طور کلی بستر رود به علت جاری بودن دایمی آب در آن، همیشه گودترین قسمت حوضهٔ است اما همیشه زمین‌های اطراف رودخانه، پست نیستند. گاهی زمین همسایهٔ رود، ارتفاع دارد و قریب ۱۰ متر از سطح آب بالاتر است. به لبهٔ زمینی که با رودخانه، همسایه است اما از سطح آب بلند تراست، کمر می‌گویند. کمر هم می‌تواند در بخش چم واقع شده باشد هم در بخش خارج از حوضهٔ رودخانه. اگر کسی مجبور باشد از ناحیهٔ مرتفع کمر به آب دست رسی داشته باشد، ناچار است به اندازهٔ نیاز خود، کمر را بتراشد و راهی هموار کند تا بتواند به آب برسد. به قسمتی که هموار می‌شود و راه عبور افراد یا جانوران به رود است «گدار» می‌گویند. قبلاً گدارها یی که در زمین سخت ساخته می‌شد را به صورت پلکانی می‌ساختند و ممکن بود کسی قریب ۲۰ پله را طی کند تا از سطح زمین به لب آب برسد اما گدارهایی که محل عبور گاری یا ماشین است را باید طوری هموار کرد که عبور و مرور در آن آسان باشد. بیشتر گدارها در محلی درست می‌شد که بتوان از همان‌جا، عرض رود را طی کرد و به ساحل دیگر رسید به همین دلیل معمولاً گدارها در محل‌هایی درست می‌شدند که کسان بیشتری از آن محل عبور کنند اگر چه ممکن است یک نفر برای استفادهٔ شخصی خودش گداری بسازد تا بتواند راحت‌تر به آب رود دست رسی داشته باشد. معروف‌ترین گدار در بنار، گدار خَشَم نام دارد. علت معروف بودنش نیز این است که نزدیک‌ترین نقطه رود به روستا بوده و روزانه بدون استثنا، همه از آن استفاده می‌کردند وانگهی راه عبور و ارتباطی بین بنار آب شیرین و بنار سلیمانی بوده‌است. این قسمت در زمین محمد جعفر غلامی واقع شده و هنوز هم به همین نام معروف است.
جمعیت
این روستا در دهستان زیارت قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۸۹نفر (۱۱۱خانوار) می‌باشد.
عماد مهذبی
عماد مهذبی (عماد المهذبى؛ زادهٔ March 22, 1976) یک بازیکن فوتبال اهل تونس است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
کیتی گلد
کیتی گلد بازیگر پورنوی آمریکایی است.
پرتوسا
پرتوسا (به ایتالیایی: Pertosa) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سالرنو واقع شده‌است.
تنگ راستگون
تنگ راستگون، روستایی از توابع بخش لنده شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان عالی طیب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
وان وال استریت
وان وال استریت، یک ساختمان و آسمان‌خراش ۳۶ طبقه به ارتفاع ۱۹۹ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در تقاطع خیابان وال استریت و خیابان برادوی در منهتن، ایالت نیویورک، در ایالات متحده آمریکا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۲۹ آغاز شد و در سال ۱۹۳۱ تکمیل و افتتاح گردید.
تفنگ سیاوش
سیاوش یک تفنگ گلوله‌زنی جهت شکار چهارپایان می‌باشد. لوله سلاح از جنس فولاد ضد زنگ و دارای ۴ خان راستگرد بوده و به صورت معمول با کالیبر ۰٫۳۲۳ ارائه می‌شود. جنس قنداق سلاح از چوب گردو است.
احمدرضا طالبیان
احمدرضا طالبیان (متولد ۲۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ در اصفهان)، عضو تیم ملی قایقرانی جمهوری اسلامی ایران است.
تفنگ سیاوش
گونه نظامی این سلاح به صورت تفنگ تک‌تیراندازی با کالیبر ۵۱×۷٫۶۲ ارائه می‌شود.
احمدرضا طالبیان
سابقه ورزشی
احمدرضا طالبیان از سال ۱۳۸۴ به تیم ملی راه یافت. او یازده مدال طلا، دو نقره و ۳ برنز در رقابت‌های مختلف آسیایی و جهانی کسب کرده‌است. او همچنین دارندهٔ مدال طلای مسافت ۱۰۰۰ متر رشته کایاک بازی‌های آسیایی و قهرمان فینال ب جهان است.
کلل (دشتستان)
کلل، روستایی است از توابع بخش مرکزی در شهرستان دشتستان استان بوشهر ایران. این روستا در فاصله ۵ کیلومتری روستای زیارت مرکز دهستان زیارت و در فاصله ۱۵ کیلومتری مرکز شهرستان دشتستان یعنی شهر برازجان و در کنار جاده اصلی برازجان- بندرگناوه و در کنار رود حله قرار دارد.
باب اندرسون (شمشیرباز)
باب اَندرسون (Bob Anderson؛ September 15, 1922 – 1922:9:15, January 1, 2012) شمشیربازالمپیک و هنرپیشه اهل کشور بریتانیا بود.
مرگ
وی در اولین روز سال میلادی ۲۰۱۲ و در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
دیوان (بندر لنگه)
جنوب روستای از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا در یک کیلومتری کرانه دریا واقع شده‌است.
محدود دیوان
محدوده: از شمال روستای جنگل و روستای هیروند، از جنوب خلیج فارس، از مغرب گافرغان، و از مشرق به روستای بستانه منتهی می‌شود.
پیشه
شغل اهالی دیوان قریب به اتفاق صیادی (ماهی گیری) است ولی هم‌اکنون دکتر، مهندس، معلم و کارمند ادارت دولتی نیز در این روستا یافت می‌شود. حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم داشته که به علت خشکسالی‌های فراوان در دهه‌های گذشته رو به نابودی می‌رود و به خاطر عدم درآمدزایی نخلستان‌ها به حال خود رها شده‌است.
جاذبه‌های توریستی دیوان
ساحل روستای دیوان یکی از ساحل‌های خلیج فارس است که به علت کاشت درخت‌هایی در ۱۰۰ متری آن منظره‌ای زیبا از دریا و جنگل را نیز به وجود آورده‌است. و به دلیل وسعت ساحل این روستا و قرار گرفتن غروب خورشید در پشت آب‌های نیلگون خلیج فارس به زیبایی‌های آن افزوده‌است.
سد گلستان دیوان: این سد در قسمت شمال شرقی روستا واقع شده‌است. که توسط خیرین ساخته شده‌است. با توجه به کم آبی در منطقه این سد در اکثر سال‌ها تا ۴ ماه دارای آب است. و در فصول پائیز و زمستان با گل‌های زرد و قرمز و بنفش نمای خاصی به خود می‌گیرد.
شاشه: این نوع وسیله شناور در ۲۰۰ سال پیش توسط فردی به نام حسن پاکل و به صورت ابتکاری در روستای دیوان ساخته شده‌است که هم‌اکنون می‌توان در اکثر سواحل خلیج فارس چه در کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس و چه درشهرهای شمالی خلیج فارس آن را یافت. این نوع شناور به‌وسیله چوپ درخت خرما (نخل) ساخته می‌شود.
پارک ساحلی روستای دیوان: روستای دیوان به دلیل موقعیت جغرافیایی مناسب چشم‌اندازهای بدیعی را برای هر ببینده به وجود می‌آورد. در کنار ساحل شنی و پهناور روستای دیوان احداث پارک ساحلی در دستور کار قرار دارد که این امر زیبای‌های طبیعی ساحل دیوان را چند برابر خواهد کرد.
وجه تسمیه روستای دیوان
وجه تسمیه روستای دیوان: دیوان در لغت به معانی زیر است: محل گردآوری دفاتر (مجمع الصحف)
صورت حساب: کلمه دیوان در نزد مسلمین در آغاز جهت ثبت و ضبط مداخل و مخارج مملکت به کار می‌رفته‌است.
مناوی می‌گوید که دیوان به معنای صورتحساب است و سپس بر حسابگر و جای و موضع وی اطلاق گردیده است.
دیوان اطلاق به دفتر می‌شده‌است سپس به هر کتابی اطلاق گردیده و گاه مجازاً اختصاص به مجموعه شعر شاعری می‌یافت. دیوان بر پنج معنی است: کتاب، محل کتاب، دفتر، مطلق کتاب و مجموعه اشعار (از تاج العروس)
دیو به معنی جن است و به جمع الف و نون فارسی (جن‌ها)
مولف تاج العروس در سبب تسمیه اولیه دیوان می‌گوید چون کسری سرعت عمل منشیان را در اجرای کارها ملاحظه کرد گفت این کار دیوان (جن) است.
(برگرفته از لغت‌نامه دهخدا)
سه روایت در این باره موجود است که به اولویت به شرح ذیل است: