cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
زفره (کوهپایه)
آثارباستانی
از جمله بناهای تاریخی و مهم و دیدنی در زفره مسجد جامع زفره می‌باشد که سابقه اش به سال ۷۹۰هجری قمری بر می‌گردد. از جاذبه ی‌های دیگر زفره می‌توان به برج دیدبانی اشاره کرد که قدمت آن به دوران قاجار بازمی‌گردد و برای حفاظت از روستا در مقابل راه زنان ساخته شده‌است در مجاور این روستا سه مزرعه که از توابع این روستا می‌باشند قرار گرفته که مزرعه عبدالله، مزرعه مشهدی و مزرعه رجبعلی نام دارند. در مزرعه عبدالله حمام خزینه ای از دوران پهلوی وجود دارد که هم‌اکنون خرابه ای آن باقی مانده‌است. این مزرعه در زمان‌های قدیم دارای آسیاب، خانه بهداشت، و یک مدرسه که نام آن مدرسه ناصریه مزرعه عبدالله است بوده بعدها توسط جهاد سازندگی حمامی برای اهالی این مزرعه ساخته شده این مزرعه اکنون تقریباً خالی از سکنه است
ولسوالی تاله و برفک
ولسوالی تاله و برفک یکی از ۱۵ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت بغلان، به مرکزیت شهر تاله و برفک در شمال افغانستان است. تاله و برفک از ولسوالی‌های درجه دوم و ولایت بغلان بوده، ۳٬۱۸۱ کیلومترمربع مساحت دارد و بزرگ‌ترین ولسوالی بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۴۴٬۸۵۲ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هشتمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
جغرافیا
ولسوالی تاله و برفک به شکل مثلث در جنوب غربی ولایت بغلان قرار دارد و از شمال غرب با ولسوالی‌ دوشی، از جنوب با ولایت پروان و از جنوب غرب با ولایت بامیان محدود می‌باشد. تاله و برفک مرکز این ولسوالی ۱۲۳ کیلو متر از شهر پلخمری فاصله دارد.
ولسوالی تاله و برفک از ولسوالی‌های کوهستانی و مرطوب ولایت بغلان است که حدود ۱۴ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای تاله و برفک سرد و خشک است و متوسط ​​دما ۲ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۸ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۱۴- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به طور میانگین ۸۸۱ میلی متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۷۷۱ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۳ میلی‌متر بارندگی است.
حلقه انگشتی
حلقه انگشتی یا سنج انگشتی (به انگلیسی: finger cymbals) سازی است کوبه ای، که برای تولید ریتم در موسیقی بکار میرود. حلقه انگشتی در ایران باستان و موسیقی عربی رواج داشته‌است.
ویژگی
حلقه‌های سنج انگشتی در اندازه‌های محدودی ساخته می‌شود و شایع‌ترین آن با قطری حدود ۵ سانتیمتر است و آن را بر سر انگشتان می بندند و با حرکات دست و انگشتان تولید صدا می‌کنند. این ساز صدایی زیر و زنگوار دارد.
بای محمد دوجی
بای محمد دوجی مربی فعلی والیبال و بازیکن سابق تیم ملی ایران است. او در سال ۱۳۶۰ خود را در سطح اول والیبال این گنبد مطرح کرد و دو سال بعد به عضویت تیم ملی والیبال مردان ایران در آمد. دوجی بازیکنی فکور و کوتاه زن بود. وی والیبال را از سال ۱۳۶۰ با تیم منتخب گنبد شروع کرد و سال بعد به همراه تیم منتخب جوانان استان مازندران مقام قهرمانی کشور را کسب کرد.دوجی از سال ۱۳۶۲ به مدت ۵ سال متوالی به عضویت تیم ملی والیبال ایران در آمد و در این سال‌ها به مسابقات بین‌المللی جام آتا ترک ترکیه اعزام شد.در تورنمنت‌های دهه مبارک فجر چهار بار به همراه تیم منتخب مازندران به قهرمانی دست یافت.
مربی
وی حرفه مربیگری را از سال ۸-۱۳۶۷ با هدایت تیم امید استان گلستان آغاز کرد و موفق به کسب قهرمانی در دسته سوم و دسته دوم شد و به واسطه این موفقیت‌ها مربیگری تیم نئوپان گنبد را به مدت ۷ سال بر عهده داشت. بای محمد دوجی در سال ۸۶ به عنوان مربی تیم نوجوانان ایران انتخاب شد و توانست در مسابقات قهرمانی آسیا که در کوالالامپور مالزی برگزار شد مقام اول را برای ایران به ارمفان آورد.دوجی در سال ۱۳۸۹ سرمربی بازرگانی جواهری گنبد شد و در سال بعد به هاوش گنبد رفت و پس از سه سال حضور در این تیم به جواهری گنبد پیوست.
مایا رودولف
مایا رودولف (Maya Khabira Rudolph؛ زادهٔ July 27, 1972) کمدین و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا یهودی‌تبار است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. در سال ۲۰۰۰، رودولف عضوی از بازیگران پخش زنده شنبه شب شد و به عنوان بازیگر نقش مکمل در فیلم‌های ۵۰ قرار اول (۲۰۰۴)، همراهان خانه‌ای در علف‌زار (۲۰۰۶) و ایدیوکراسی (۲۰۰۶) ظاهر شد.
پس از ترک برنامه پخش زنده شنبه شب در سال ۲۰۰۷، رودولف در فیلم‌هایی همچون بزرگ‌شده‌ها (۲۰۱۰)، ساقدوش‌ها (۲۰۱۱)، بزرگ‌شده‌ها ۲ (۲۰۱۳)، خباثت ذاتی (۲۰۱۴)، خواهران (۲۰۱۵) و پایه مهمانی (۲۰۱۸) حضور یافت. از صدای او در انیمیشن‌های شرک سوم (۲۰۰۷)، شش قهرمان بزرگ (۲۰۱۴)، فیلم پرندگان خشمگین (۲۰۱۶)، فیلم شکلک (۲۰۱۷)، فیلم پرندگان خشمگین ۲ (۲۰۱۹)، میچل‌ها در برابر ماشین‌ها (۲۰۲۱) و لوکا (۲۰۲۱) استفاده شده‌است.
در سال ۲۰۱۶، او به همراه مارتین شورت در سریال مایا و مارتی به عنوان بازیگر، تهیه‌کننده و نویسنده حضور یافت. از سال ۲۰۱۷، وی در سریال انیمیشنی نتفلیکس، دهان بزرگ، صداپیشه شخصیت‌های مختلف را انجام می‌دهد که برای او یک جایزه امی به‌همراه داشت. از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ رودولف در سریال جای خوب بازی کرد که برای این نقش سه بار نامزد جایزه امی شد.
بردلی کارنل
بردلی کارنل (Bradley Carnell؛ زادهٔ January 21, 1977) یک بازیکن فوتبال بازنشسته اهل آفریقای جنوبی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آفریقای جنوبی بازی کرده، و عضو این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بوده است.
شگفت‌زده
شگفت‌زده ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گل محبوبه شب
گل محبوبه شب نام یک گونه از تیره بادنجانیان است.
بخش سرسی
بخش سرسی (به فرانسوی: Arrondissement de Sarcelles) یک بخش در فرانسه است که در ول-دوآز واقع شده‌است.
اهلرستدت
اهلرستدت (به آلمانی: Ahlerstedt) یک شهر در آلمان است که در نیدرزاکسن واقع شده‌است.
خصوصیات
اهلرستدت ۶۲٫۴۵ کیلومترمربع مساحت دارد ۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گل خندان
گل خندان، روستایی از توابع بخش پیشخور شهرستان فامنین در استان همدان ایران است.
روندونیا
روندونیا یک ایالت برزیل است که در شمال غربی این کشور قرار گرفته است.
پایتخت این ایالت شهر پورتو ولیو می‌باشد.
دو سوم مساحت این ایالت را جنگل‌های بارانی آمازون پوشانده است.
این ایالت صادرکننده چوب، قهوه و کاکائو می‌باشد.
لیلا کنزله
لیلا کنزله (زاده July 16, 1960) بازیگرآمریکایی است.
ها هی-را
ها هی-را (خط لاتین: Ha Hee-ra) بازیگر سینما و تلویزیون اهل کره‌جنوبی است. او با چوی سو جونگ بازیگر کره‌ای در سال ۱۹۹۳ میلادی ازدواج کرد. او صاحب یک پسر و یک دختر است. زندگی این دو در کره شهرت زیادی یافته‌است.
تاریخ خوزستان
نام
[[پرونده:Kashgari map.jpg|
بندانگشتی|250px|خوزستان در نقشه‌ای اثر محمود کاشغری (سدهٔ ۱۱م)]]
نام خوزستان در دوران هخامنشیان
خوزستان یعنی سرزمین مردمان خوزی یا هوزی. در سنگ‌نوشته‌های فارسی باستان که مربوط به ۲۵۰۰ سال پیش هستند برای نامیدن سرزمین عیلام (یعنی منطقهٔ جنوب غربی ایران امروز و دربردارندهٔ خورستان امروز) واژه‌های -ʰŪja و -ʰŪvja به کار رفته است. این واژه‌ها ۲۴ بار در سنگ‌نوشته‌های داریوش بزرگ و یک بار در سنگ‌نوشته‌ای از خشایارشا ثبت شده‌اند. همین واژهٔ -ʰŪja است که در زبان فارسی تبدیل به خوز شده‌است.
واژه‌های -ʰŪjiya و -ʰŪvjiya نیز ۷ بار در سنگنوشته‌های داریوش بزرگ به کار رفته‌اند که در واقع صفت و به معنای «خوزی یعنی اهل سرزمین -ʰŪja و -ʰŪvja» هستند. همین واژهٔ -ʰŪjiya است که در زبان فارسی تبدیل به خوزی شده‌است.
استرابون و پلینیوس از خوزستان به اسم اوکسی نام می‌برند. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و هویزه منعکس‌کننده ساکنین این منطقه در زمان عیلامیان بوده‌است
نام خوزستان در دوران ساسانیان
نام استان خوزستان در فارسی میانه (یا همان پهلوی ساسانی) و نیز در پارتی (یعنی همان پهلوی اشکانی) به صورت hūjestān (یعنی هوجِستان) یا hūžestān (یعنی هوژِستان) آمده است.
بخشی از متنی پارتی بر روی دستنویس مانوی M 5569 که از زمان و مکان مرگ مانی می‌گوید و در سدهٔ سوم میلادی (یعنی سیصد سال پیش از اسلام) نوشته شده‌است:
برگردان فارسی:
نام خوزستان در دوران اسلامی
به گفته سوات سوجک در کتاب‌های تاریخ کلاسیک اسلامی، نام این استان خوزستان بود. ابن حوقل- جغرافی دان قرن ۱۰ میلادی - در کتاب خودش صورت الارض در فصلی جداگانه این استان را همراه با نقشه توصیف می‌کند و یاقوت در سده ۱۳ میلادی در مجمع البلدان جزئیاتی از استان خوزستان نوشته‌است
ریچارد فرای در مورد خوزستان می‌نویسد: "خوزستان استانی ثروتمند و کم ارتفاع بود که دست کم به هفت کوره تقسیم می‌شد؛ بزرگترین جز آن هرمزداردشیر یا هرمزدشهر بود که عرب‌ها بدان سوق‌الاهواز می‌گفتند "
واژه خوزستان به معنای سرزمین «خوزها» است و خوز را به صورت‌های «هوز» و «حوز» نیز می‌نوشتند و جمع هوز در زبان عربی اهواز است که نام کرسی ایالت خوزستان است. البته ابن خردادبه (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می‌داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره برمی‌شمارد که با نام کور الاهواز می خواندش.
ابن خردادبه نظر دیگری دربارهٔ نام اهواز دارد. او نه فقط اهواز بلکه کل موقعیت جغرافیایی خوزستان امروزی را اهواز می‌داند. (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می‌داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره برمی‌شمارد و به آن اکوار الاهواز می‌گوید. سبب وجود همین هفت کوره در این سرزمین، عضدالدوله دیلمی، آنجا را اقلیم هفت حوزه نام‌گذارده تا آنجا که مقدسی در قرن چهارم هجری، از رواج این نام خبر داده و پیروی خود را از آن، اعلام می‌دارد. همچنین او یادآور می‌شود که برخی از این حوزه‌ها از میان رفته‌است.
کاربرد نام خوزستان در نوشته‌های کهن عربی
برگردان دو متن بالا به فارسی (از این کتاب): أبو ریحان بیرونی (درگذشت: ق ۴۴۰): آثار الباقیه. ترجمه: اکبر دانا سرشت. نشر امیر کبیر. چاپ پنجم. تهران ۱۳۸۶.
قبل از اسلام
ناحیهٔ خوزستان در ادوار مختف تاریخی به نام‌های گوناگونی خوانده شده‌است. کهن ترین نام برای این سرزمین هَتَمتی است. همچنین آنجا را اَنشان سوسونکا(کشور انشان و شوش) می‌گفتند. در حدود ۶۴۰ پیش از میلاد که چیش‌پیش دوم، جد داریوش اول هخامنشی، به انشان هجوم آورد و انرا تصرف کرد، نام این منطقه به اَنزان بدل شد. در این هنگام، بابلی‌ها و آشوری‌ها این ناحیه را که شامل شوش (پایتخت) و نواحی انشان و خووَج بود، عیلام می‌خواندند. در کتیبهٔ بهستان در تخت جمشید نیز داریوش بزرگ در ذکر سرزمین‌های تحت فرمان خود، از این سرزمین با نان اووَج یاد کرده‌است، که برخی پژوهشگران آن را به معنای سرزمین عیلام دانسته‌اند. در منابع یونانی خوز و خوزین اوکس/اوکسی و کیسیا نام دارد. در دورهٔ اسلامی گاهی تمام خوزستان را اهواز یا هوجستان می‌خواندند و در مقابل، شهر اهواز را که بازاریان در آن بودند، سوق الاهواز نامیده می‌شد. به رغم این اختلافات، در دورهٔ اسلامی چه در منابع لغوی عربی و چه در منابع ادب فارسی، واژه خوزستان که در عهد ساسانیان نام رسمی این ناحیه بود، بر آن اطلاق شده و گزارش‌های یاقوت حموی نیز این استعمال را تأیید کرده‌است. همچنین در این دوره، اشخاص بسیاری با نام خوزی بدین ناحیه منسوب بودند، که برخی از نامورترین آنان عبارتند از سلیمان موریانی (متوفی ۱۵۴)، وزیر منصور عباسی؛ سهل بن ساور بن سهل خوزی، از پزشکان معروف سده‌های دوم و سوم و فرزندش، ساور بنب سهل خوزی (متوفی ۲۵۵)، رئیس بیمارستان جندی‌شاپور و صاحب کتاب اقراباذین؛ ابویوسف یعقوب بن اسحاق معروف به ابن سکیت خوزی (متوفی ۲۴۴)، لغوی و نحوی؛ و ابوحفض خوزی، از عارفان سدهٔ پنجم.
خوزستان و شهرهای کهن آن مانند شوش، از مناطق متمدن باستان بوده‌اند، البته، علاوه بر ساکنان شهرهای متمدن، اقوام کوهستانی بدوی و نیمه بدوی نیز در این ناحیه به سر می‌بردند. در دورهٔ هخامنشی، خوزستان بخشی از مسیر جادهٔ شاهی را در خود جای می‌داد و اهمیت بسیاری برای شاهان داشت و شهر ثروتمند شوش پایتخت آن بود. پس از هخامنشیان، سلوکیان از ۳۱۲ پیش از میلاد، این سرزمین را مورد هجمه قرار دادند.
خوزستان در دورهٔ اشکانیان (حکومت: ۲۲۶–۲۵۰ م)، حکومت مستقل داشت، اما پادشاهان آن هدایایی به شاهان اشکانی می‌دادند و تا زوال این دولت، خوزستان تقریباً به همین شکل، به صورت یکی از دولت‌های دست نشاندهٔ اشکانیان، استقلال داخلی خود را حفظ کردند. چنان‌که حتی استرابو در این دوره، شوش، اوکسی ، الیمائی و پادشاهی میشان را از نواحی مستقل دانسته‌اند.
در سال ۲۲۴ میلادی، اردوان پنجم به وسیله اردشیر بابکان حاکم فارس (بعداً اردشیر یکم ساسانی) در نبرد هرمزدگان واقع در استان خوزستان کنونی، شکست خورده و کشته می‌شود. طی این رویداد پادشاهی ۴۷۱ ساله اشکانیان پایان می‌پذیرد.
بعد از اسلام تا صفویه
خوزستان از اولین مناطق فلات ایران بود که مسلمانان به آن روی آوردند. ابتدا در سال ۱۴ هجری و در دوره خلافت عمر، سپاهی به فرماندهی عتبه بن غزوان از نواحی اُبُلَه و دشت میشان وارد خوزستان شد. سپس تا سال ۱۷ شهرهای مهم آن مانند سوق‌الاهواز (هرمزاردشیر)، سوس (شوش)و شوشتر فتح شدند. از جمله مهم‌ترین حوادث خوزستان در دهه‌های اولیه اسلامی، آشوب‌های مختلف خوارج بود که دست کم چند دهه به ناآرامی این منطقه و حداثی چون قیام خوارج و سرکوب آن انجامید. در پی شورش غلامان زنگباری در سال‌های ۲۵۶ تا ۲۵۹، آشوب دیگری رخ داد که خساراتی مانند ویرانی و غارت شهرهای خوزستان و کشتار بسیاری از اهالی آن به دست شورشیان را به دنبال داشت و در ۲۶۷، ابواحمد موفق، برادر خلیفه معتمد عباسی، آن را سرکوب کرد. اسماعیلیه نیز در خوزستان فعالیت داشتند و در ۲۹۴ بر قلعه الناظر دست یافتند.
مریدا (ایالت)
مرکز این ایالت، شهر مریدا است.
تاریخ خوزستان
بعد از اسلام تا صفویه
از نیمهٔ دوم سدهٔ چهارم، آل بویه خوزستان را تحت نفوذ خود درآوردند و معمولاً برای ادارهٔ آنجا والیانی انتخاب می‌کردند، چنان‌که ابوعلی حسن بن استاد هرمز از طرف بهاءالدوله، حاکم بغداد، بر خوزستان گمارده شد. در سدهٔ ششم و نیمهٔ اول سدهٔ هفتم، میان سلجوقیان، برخی حاکمان محلی مانند امیر شلمهٔ ترکمانی و فرزندش سوسیان و دستگاه خلافت عباسی بر سر تصاحب حکومت خوزستان درگیری بود. شوشتر در عهد ایلخانان، چندی مرکز سیاسی خوزستان شد.
مریدا (ایالت)
خصوصیات
ایالت مریدا ۱۱٬۳۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۸۲۸٬۵۹۲ نفر جمعیت دارد.
تاریخ خوزستان
از صفویه تا پهلوی
به رغم ظهور دولت صفوی (حکومت ۹۰۶–۱۱۳۵) در ایران، مشعشعیان که از ۸۴۵ بر خوزستان حکومت داشتند، همچنان به تأیید حکومت صفویان به سلطهٔ خود بر این ناحیه، به ویژه بخش غربی آن - که در ان زمان عربستان خوانده می‌شد - ادامه دادند و فقط بخش شرقی خوزستان را که شامل شوشتر، رامهرمز و دزفول بود و همچنان خوزستان نامیده می‌شد، شاهان صفوی به خاندان رعناشی سپردند.
در دورهٔ نادرشاه (حکومت: ۱۱۴۸–۱۱۶۰) برخی اروپائیان این ناحیه را عربستان خواندند، در حالی که روملو، همچنان آن را خوزستان نامیده‌است. در دورهٔ زندیه (حکومت: ۱۱۶۴–۱۲۰۸) و قاجار (حکومت: ۱۲۱۰–۱۳۰۴/۱۳۴۴ ش) گاه خوزستان را عربستان یا عربستانِ ایران می‌گفتند.
در دورهٔ زندیه، مشعشعیان جای خود را به حاکمان محلی، از جمله روسای عربی قبیلهٔ بنی کعب داده‌اند. در دوره قاجار شهر شوشتر به عنوان مرکز ایالت خوزستان شناخته می‌شد تا اینکه در ابتدای دوره پهلوی مرکز خوزستان از شوشتر به بندر ناصری (اهواز) منقل شد. از اواخر دوره قاجار، دولت انگلستان به خوزستان به ویژه به منظور جداسازی همه یا بخش‌هایی از آن از ایران، توجه نشان داد. برای الحاق بندرهای آبادان و خرمشهر به خاک عثمانی، در جریان عهدنامهٔ ارزروم، استراتفورد کانینگ، سفیر انگلستان در عثمانی، فردی به نام لایارد را به منظور جمع‌آوری اسنادی برای تعیین خط سرحدی جدید به خوزستان فرستاد، اما به رغم این تلاش‌ها این بندرها همچنان ضمیمهٔ خوزستان و جز ایران باقی ماندند. ظاهراً اهمیت این منطقه از نظر دولت مرکزی ایران به حدی بود که در پی تسخیر هرات به دست قوای ایران در سال ۱۲۷۳، نیروهای انگلیسی برای وادار کردن دولت ایران به خارج ساختن نیروهای خود از هرات، خوزستان را اشغال کردند.
در حدود ۱۲۹۹، به دستور ناصرالدین شاه، هیئت ویژه‌ای برای بررسی امکانات و آبراهه‌های خوزستان و برآورد هزینه‌ای احداث سد به این منتطقه اعزام شد. در گزارش‌های این هیئت، علاوه بر اطلاعات ارزنده‌ای در باب شهرهایی چون خرمشهر، شوش، دزفول، شوشتر، رامهرمز و باغ‌ملک، جمعیت عرب خوزستان حدود دويست هزار خانوار، طوایف هفت‌لنگ و چهارلنگ ساکن آن پنجاه هزار خانوار و لرهای آن منطقه چهارهزار خانوار ضبط شده‌است. در این دوره اهمیت طوایف خوزستان چنان بود که این ولایت به مرکزیت شوش در دست حسینقلی خان، ایل خان طوایف بختیاری، قرار داشت. پس از دایر شدن تجارتخانه اسلحه در بوشهر در ۱۳۰۱، طوایف خوزستان به سلاح‌های حتی پیشرفته تر از اسلحه‌های قوای دولتی مجهز شدند و بر اهمیت نظامی شان نیز افزوده شد. به این ترتیب، به رغم ایجاد زمینه‌ای برای افزایش حق کشتیرانی بین‌المللی در کارون در ۱۳۰۶، نبود امنیت و غارت کالاهای تجار، مانع تحقق رونق‌های تجاری خوزستان بود. توان نظامی ایلات و طوایف، درگیری قبایل مختلف لر، بختیاری و عرب در سراسر خوزستان را نیز به همراه داشت.
نفت از دیرباز در خوزستان وجود داشت و جیهانی در سده چهارم نیز بدان اشاره کرده‌است،چاه شماره یک نام اولین چاه نفت خاورمیانه است که در منطقه‌ای شهر مسجدسلیمان کنونی، در استان خوزستان قرار دارد. این چاه در منطقه‌ای بنام دره خرسون مستقر می‌باشد، که عملیات حفاری آن در سال ۱۲۸۶ توسط کنسرسیوم دارسی آغاز شد و در تاریخ ۵ خرداد ۱۲۸۷ به مخزن نفتی رسید. چاه شماره یک در حدود ۳۶۰ متر عمق دارد، که از آن روزانه ۳۶ هزار لیتر (معادل ۲۲۸ بشکه در روز) نفت خام سبک تولید می‌شد. نیروی محرکه ماشین‌آلات مربوط به دکل حفاری چاه شماره یک از توربین بخار تأمین می‌شد. این چاه هم‌اکنون در مرکز شهر مسجدسلیمان، در مجاورت منطقه نمره یک، به صورت موزه تحت نظارت شرکت ملی نفت ایران قرار دارد. اما اکتشاف صنعتی آن در سال ۱۳۲۷ در مسجدسلیمان، خوزستان را وارد دوره‌ای جدید کرد که بخشی از آن نیز درگیری‌های سیاسی بود. پس از احداث پالایگاه نفت آبادان و کشیدن خط لوله نفت مسجدسلیمان به خلیج فارس، درگیری حکومت مرکزی به مسائل داخلی و نیز ضعف نظامی اش، دولت انگلیس را بر آن داشت تا بار دیگر توطئه تجزیه خوزستان را از سر بگیرد و از کمک شیخ خزعل، که از ۱۳۱۷ ریاست طایفه عرب بنی کعب را در دست داشت و خود را امیر عربستان (خوزستان) می‌خواند و برای تشکیل عربستان آزاد تلاش می‌کرد، استفاده کند. در ۱۳۲۸، انگلیس طی قراردادی با شیخ خزعل، حمایت از حکومت وی را در مقابل دولت مرکزی ایران به عهده گرفت، اما پس از چندی، انگستان به حمایت از رضاشاه پرداخت.
در این دوره، علاوه بر انگلیس، آلمان و عثمانی نیز متوجه خوزستان بودند و حتی به این منطقه نیرو می‌فرستادند. چنان‌که در جنگ جهانی اول، دولت عثمانی در ۱۳۳۴ به خوزستان نیرو فرستاد که واکنشی انگلستان را، به صورت اعزام نیروی بیشتر و استقرار در اهواز، به دنبال داشت.
سرانجام در پی قدرتمند شدن حکومت مرکزی در ایران، در ۱۳۰۲ ش، دیگر بار نام خوزستان رسماً بر این منطقه، به عنوان جزئی از خاک ایران، اطلاق شد.
به رغم تثبیت موقعیت خوزستان در جغرافیای سیاسی ایران، دولت عراق که پس از سقوط عثمانی در منطقه عراق تشکیل شده بود، از همان ابتدا اندیشه تجزیه خوزستان (تحت نام عربستان) از ایران را دنبال کرد و کوشید تا اعراب خوزستان را ضد دولت مرکزی ایران تحریک کند. این سیاست در ۱۳۰۴ و ۱۳۰۷ ش به شورش‌های اعراب محلی در خوزستان انجامید. روزنامه‌های منتشره در عراق نیز خوستان را «امارت مستقله عربیه» و شیخ آن را سلطان عربستان می‌نامیدند. به رغم این فعالیت‌ها، در ۱۳۱۵ ش موافقت شد تا در قطعه ۶٫۵ کیلومتری از اروندرود، در مقابل بندر نفتی آبادان که در آن موقع در حال رشد و شکوفایی بود، خط تالوگ (خط القعر، قسمت عمیق رودخانه) مرز قرار گیرد. با این حال، در پی سقوط رضاشاه و پس از اینکه در ۱۳۲۰ ش، انگلستان بهانه حفظ منافع خود در حوزه نفتی این منطقه، خوزستان را اشغال کرد، مجدداً زمینه برای فعالیت‌های تجزیه طلبانه فراهم شد. به طوری که در ۱۳۲۵ ش، بار دیگر توطئه تجزیه خوزستان را حزب استقلال عراق مطرح کرد. در همین سال، حزب سعادت که عراق و انگلیس از آن حمایت می‌کردند، در خوزستان تشکیل شد. تقابل این حزب باب حزب توده، که تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی بود، درگیری‌هایی در خوزستان ایجاد کرد. به دنبال ملی شدن صنعت نفت در ۱۳۲۹ ش، دولت انگلیس مسئله ایجاد دولت مستقل عربی خوزستان را مطرح ساخت و ایلات بختیاری، قشقایی و عرب منطقه را علیه دولت مرکزی تحریک کرد و عمال و جاسوسان شرکت نفت نیز به عشایر جنوب اسلحه رساندند. اما با سقوط دولت مصدق و گرایش دولت جدید به غرب و تأمین منابع نفتی آنها، تجزیه خوزستان ملغا شد.
با این حال در ۱۳۵۳، دولت ایران و عراق طی توافق نامه مرزی الجزیره، مرز میان دو کشور را خط تالوگ اروندرود قرار دادند، مظروط بر اینکه دولت ایران از حمایت شورشیان کُرد در شمال عراق دست بردارد.
درگیری داخلی پس از انقلاب
پس از انقلاب اسلامی در ۱۳۵۷ ش، فعالیت عراق برای تجزیه خوزستان شدت یافت و این دولت حوادث تاریخی مجعول مرتبط با این استان و نقشه‌های جغرافیایی جعلی را به تعداد زیادی چاپ و منتشر کرد. در این نقشه‌ها، تمام دامنه جنوبی زاگرس، خوزستان و نواحی اطراف آن از ایران جدا و ضمیمه خاک عراق تصویر شده بودند. این اقدامات بغداد را به پایگاه جنبش‌های تجزیه طلبانه خوزستان تبدیل کرد و علاوه بر این، اسلحه بسیاری نیز از عراق وارد خوزستان شد و ناآرامی‌هایی را به دنبال آورد.
آغاز حمله نظامی عراق
حمله زمینی عراق به ایران در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، از استان خوزستان آغاز شد و قسمت‌هایی از نواحی غربی و جنوب غربی آن اشغال گردید. در ماه‌های اول جنگ، نیروهای عراق بستان، سوسنگرد، خرمشهر و هویزه را اشغال کردند و شهرهای مهم دیگری چون اهواز و آبادان، محاصره شدند و در آستانه سقوط قرار گرفتند. هر چند تا آذر ۱۳۶۰، بسیاری از این مناطق را نیروهای ایران آزاد کردند، اما تا پایان جنگ، خوزستان همچنان آسیب دید. چانکه حتی پس از قطعنامه ۵۹۸ و در آستانه آغاز مذاکرات صلح در ۳۱ تیر ۱۳۶۷، بار دیگر عراق از محورهای کوشک و شلمچه، حدود سی کیلومتر از جاده اهواز-خرمشهر را اشغال کردند، ولی نیروهای ایران در مغرب کارون آن‌ها را به سوی غرب راندند.
بروک پارک، اوهایو
بروک پارک شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۹٬۲۱۲ نفر بوده‌است.
لا کار-یینگ
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان از خدای آشپزی و ققنوس وارد می‌شود و جادوگر و مار سفید نام برد.
ریچارد ئی. لاویر
'''ریچارد ئی. لاویر''' فضانورد اهل کشور ایالات متحده آمریکا است که در November 8, 1932 میلادی در لس‌آنجلس زاده شد.
بخش نوژان-سور-مرن
بخش نوژان-سور-مرن (به فرانسوی: Arrondissement de Nogent-sur-Marne) یک بخش در فرانسه است که در ول-دو-مرن واقع شده‌است.
پرچم بریتانیا
پرچم بریتانیا یا پرچم اتحاد  یا نشان اتحاد ، پرچم رسمی کشور بریتانیا و ایرلند شمالی است. این پرچم مشهور پس از تشکیل کشور پادشاهی متحد در سال ۱۷۰۷ میلادی در پی اتحاد پادشاهی انگلستان (شامل انگلستان و ولز) با پادشاهی اسکاتلند به وجود آمد. در قرن ۱۹ میلادی، نشان پرچم ایرلند نیز به آن اضافه شد.
ترکیب پرچم
پرچم بریتانیا از ترکیب پرچم‌های سه کشور اصلی در پادشاهی متحد ایجاد شده‌است:
نسبت تناسب پرچم بریتانیا ۱:۲ است اما در ارتش بریتانیا از نسبت ۳:۵ استفاده می‌شود.
گسترهٔ استفاده
نقش پرچم بریتانیا در طول ۳۰۰ سال گذشته در پرچم‌های کشورهای بسیاری از جمله هند، استرالیا، زلاندنو، قبرس، آمریکا، فلسطین، کنیا، نیجریه، سیلان، جامائیکا، کانادا و سنگاپور وجود داشته‌است. در سال ۱۹۹۹ پس از تبدیل هنگ کنگ بریتانیا به هنگ کنگ چین، نقش پرچم بریتانیا از پرچم هنگ کنگ حذف شد.
پرچم اتحاد پراستفاده و معروف‌ترین پرچم در سراسر جهان است که به واسطه امپراتوری بریتانیا گسترش یافت. در گذشته بر روی پرچم‌های زیادی از مناطق جهان بود. هم‌اکنون پرچم اتحاد در بالای سمت چپ پرچم‌های آنگویلا، استرالیا، آکراتاری و داکیلیا، جزیره اسنشن، برمودا، قلمرو جنوبگان بریتانیا، قلمرو بریتانیا در اقیانوس هند، جزایر ویرجین بریتانیا، جزایر کیمن، جزایر فالکلند، مونتسرات، جزایر پیت‌کرن، سنت هلن، جزایر جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی، تریستان دا کونا، جزایر تورکس و کایکوس، نیوزیلند و ایالت‌های هاوایی، بریتیش کلمبیا، منیتوبا و انتاریو ترسیم شده‌است.
فریدا (رود)
فریدا رودی در ایالت هسن در غرب کشور آلمان است.
گل مومی
گل مومی نام یک گونه از تیره مورت است.
ده‌حسن (هیرمند)
ده حسن، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان جهان‌آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۳۶نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
ابوالقاسم بختیار
زندگی‌نامه
ابوالقاسم بختیار در خانواده‌ای بختیاری در دهستان چغاخور زاده شد. وی هنگام تولد مادر خود را از دست داد. در دوران کودکی، به کارهای زیادی همچون، پینه‌دوزی، کشاورزی و دست‌فروشی پرداخت و به موازات آن کسب علم و دانش را هیچگاه رها نکرد. وی در مکتب خانه تعلیمات مقدماتی را فرا گرفت تا آنجا که به معلمی (مکتب‌داری) فراخوانده شد. در وجود ابوالقاسم نیرویی برای جستجو و مطالعه جهت پیشرفت وجود داشت، که منجر به این شد تا در ۳۴ سالگی از محدوده بروجن پا فراتر گذارده و به اصفهان و سپس تهران نقل مکان نماید. مدتی در اصفهان بود، تا با بی بی ماه بیگم بختیاری همسر مرتضی‌قلی خان صمصام آخرین ایلخانی بختیاری آشنا شدند.
مسئولیت تعلیم و تربیت فرزندان مرتضی قلی خان صمصام به ابوالقاسم سپرده شد و این گام بلندی بود برای بروزرسانی معلومات ابوالقاسم و از طرف دیگر آشنائی با کالج آمریکائی‌های البرز، که مدیریت آن به عهده ساموئل مارتین جردن بود. بختیار در سال ۱۲۸۹ خورشیدی دانش آموز کالج آمریکایی تهران (دبیرستان البرز) شد.
جردن از پنجره دفتر کارش می‌دید که هر روز جوانی قوی هیکل چند دانش آموز را به مدرسه می‌آورد. یک روز که این جوان در شکستن و انبار کردن چوب به خدمتگزار مدرسه کمک کرد، جردن از کار او خوشش آمد و او را به دفتر فرا خواند و از او پرسید که چرا ادامه تحصیل نمی‌دهد؟ جوان، (ابولقاسم بختیار) گفت که بعلت سن بالا و نداشتن هزینه تحصیل و همچنین با داشتن سه فرزند قادر به این کار نیست.
جردن پذیرفت که خود شخصاً آموزش او را در زمانی که باید منتظر بچه‌های مرتضی‌قلی خان صمصام باشد بر عهده بگیرد. ابوالقاسم بعلت استعداد بالا ظرف چند سال موفق به اخذ دیپلم شد و با کمک جردن برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. ابوالقاسم بختیار راهی آمریکا شد و در دانشگاه سیراکیوس در نیویورک به آموختن پرداخت و سرانجام در پنجاه و پنج سالگی آموختن پزشکی را به اتمام رساند.
ابوالقاسم بختیار در سال ۱۳۰۹ خورشیدی به دعوت رضاشاه پهلوی با همسر دوم خود هلن جفریز بختیار به ایران مراجعت نمود. مأموریت اول او احداث دانشکده پزشکی، دانشگاه تهران بود و سپس معاونت دانشگاه تهران را بر عهده داشت. وی از همسر آمریکایی خود هلن صاحب هفت فرزند و از همسر اولش که بختیاری بود صاحب ده فرزند شد. ابوالقاسم بختیار به همراه همسر خود هلن جفریز بختیار در مناطق محروم استان چهارمحال و بختیاری دهستان مشایخ به مداوای مردم می‌پرداختند که بعدها بخاطر پاسداشت از تلاشهای همسرش کوه بزرگی در آن منطقه (بُزی مَنی) به نام هلن تغییر یافت.
زندگی شخصی
همسر وی هلن جفریز بختیار است، ابوالقاسم و هلن در مناطق محروم چهارمحال و بختیاری به مداوای مردم می‌پرداختند، که بخاطر پاسداشت از زحماتشوت کوهی بزرگی به نام هلن در منطقه حفاظت شده هلن در دهستان مشایخ به نام وی نام گذاری شده‌است.
هوما بی، کنیا
هوما بی شهری در استان نیانزا واقع در کشور کنیا است که در سال ۱۹۹۹ میلادی ۳۲٫۱۷۴ نفر جمعیت داشته و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۴۷٫۷۵۸ نفر رسیده‌است.
انگلستان در قرون وسطی
انگلستان در قرون وسطی (England in the Middle Ages) عنوان دوره‌ای است در تاریخ انگلستان که از اواخر قرن پنجم میلادی آغاز و تا اوایل سال ۱۴۸۵ ادامه می‌یابد. هنگامی که انگلستان از فروپاشی امپراتوری روم پدید آمد، اقتصاد بسیار فقیری داشت و اغلب شهرها به حال خود رها گردیده بودند. با گذشت چند قرن و مهاجرت آلمان‌ها، هویت و فرهنگ جدیدی پدیدار گشت. این هویت جدید باعث شد تا حاکمان محلی در جهت توسعه پادشاهی به قدرت و رقابت بپردازند. در همان زمان فرهنگی غنی تحت لوای آنگلوساکسون شکوفا گردید، فرهنگی که باعث به وجود آمدن اشعار حماسی همچون بیوولف و کشف پیچیدگی‌های فلزکاری گردید. آنگلوساکسون‌ها در قرن هفتم به مسیحیت گرویدند و شبکه‌ای از صومعه و کلیسا در سراسر انگلستان ساخته شد.
در قرن هشتم تا نهم میلادی، انگلستان مواجه با حملات شدید وایکینگ‌ها گردید. این حملات مُنجر به جنگ‌هایی گردید که برای چند دهه به طول انجامید. ایجاد وسکس یا همان پادشاهی ساکسون غربی به عنوان یک پادشاهی قدرتمند در همین برهه از زمان به همراه ترویج و رشد هویت انگلیسی، با وجود بحران‌های مکرر از جانشینی و تشنج دانمارکی‌های ژرمنی که یک قبیله ژرمنی شمالیِ ساکن جنوب اسکاندیناوی بودند سرآغازی بود بر ورود انگلستان به سده یازدهم، از ۱۰۶۰ میلادی انگلستان کشوری قدرتمند بود. دولتی قدرتمند، با یک ارتش قوی و اقتصادی موفق.
تهاجم نُرمَن‌ها به انگلستان در ۱۰۶۶ مُنجر به شکست و جایگزینی نُخبگان آنگلوساکسون با نُرمَن‌ها و اشراف فرانسه گردید که مشارکت حامیان خودشان را نیز در پی داشت. ویلیام فاتح و جانشینان وی بر سیستم دولتی موجود اشراف کامل داشتند. سرکوب شورش‌های محلی و کنترل جمعیت از طریق ایجاد یک شبکه از قلعه‌های نظامی میسر گردید. حاکمان جدید، یک رویکرد فئودالی انگلیسی را حاکم نمودند. هر چند عمل برده‌داری ریشه‌کن گردید با این حال به جای آن یک پیکره گسترده و تشکیلاتی از کارگران غیر آزاد به نام رعیت‌داری پدید آمد و معرفی گردید. موقعیت زنان قرون وسطی در جامعه، با توجه به قوانین مربوط به زمین و لردنشین قابل تغییر بود. جمعیت انگلستان در طول قرون ۱۲ تا ۱۳ میلادی تقریباً ۲ برابر گردید.
توسعه و گسترش شهرها زمینه‌ساز افزایش جمعیت در شهرها و شهرستان‌ها گردید که به دنبال آن گسترش تجارت را به همراه داشت. در کنار این موارد موج جدیدی از صومعه‌ها تأسیس گردید و راهبان بسیاری شروع به فعالیت نمودند. این در حالی بود که اصلاحات کلیسا که به نام گِریگوریان رِفورم شُهره بود، باعث دامن زدن تنش‌ها میان پادشاهان پی‌درپی و اسقف‌های اعظم گردید. با وجود توسعه حکومت انگلستان و نظام حقوقی، منازعه میان انگلیسی‌ها و نخبگان نُرمَن زمینه‌ساز جنگ‌های متعدد داخلی گردید که حاصل آن از دست رفتن نُرماندی بود.
در طول قرن چهاردهم، انگلستان شاهد قحطی بزرگ و مرگ سیاه بود. این اتفاقات حوادثی بسیار فاجعه‌بار بود که حدود نیمی از جمعیت انگلستان را از میان برداشت. در کنار آن، ویران شدن اقتصاد باعث تضعیف نظام سیاسی و یک هَرج و مَرج کامل گردید. ناآرامی‌هایِ اجتماعیِ حاصل از این رویداد در قالب شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ میلادی نمود پیدا کرد. تغییرات اقتصادی، زمینه‌ساز ظهور یک گروه از طبقه مُرفه و اشراف گردید که شروع به اعمال قدرت از طریق سازوکاری نوظهور به نام فئودالیسم حرامزادگی نمودند. دهقانانِ نزدیک به ۱۵۰۰ روستا در همین زمان روستاها را ترک نمودند که نتیجه آن خالی شدن این مناطق از سَکَنه گردید. زنان و مردان بسیاری در طلب فرصت‌های جدید به شهرها و شهرستان‌ها سرازیر شدند.
فناوری‌های جدید معرفی گردیدند و انگلستان زمینه‌ساز معرفی برخی از فلاسفه بزرگ قرون وسطی و دانشمندان علوم طبیعی گردید. پادشاهان سده چهاردهم و پانزدهم میلادی انگلستان مُدعی تاج و تخت فرانسه گشتند که نتیجه این ادعا شعله‌ور شدن جنگ‌های صد ساله بود. در آن برهه از زمان انگلستان از موفقیت نظامی بزرگی برخوردار گردید که مُبتنی بود بر اقتصاد شناور از عایدی و منافع تجارت بین‌المللی منسوجات و البسه. اما با آغاز سال ۱۴۵۰ میلادی کشور در یک وَرطه بحرانی فرورفت. یک رکود دامنه‌دار که حاصل از شکست نظامی در فرانسه بود. ناآرامی‌های اجتماعی اندک اندک نمود پیدا کرد. به دنبال این وقایع، تنش میان خاندان‌های اشرافی انگلیسی مُنجر به وقوع جنگ داخلی موسوم به جنگ رزها گردید. پیروزی هِنری هفتم در سال ۱۴۸۵ میلادی، پایانی بود بر دوران انگلستان قرون وسطی و ورود این کشور به دوران مُدرن نخستین.
اوایل قرون وسطی (۶۰۰–۱۰۶۶)
با آغاز قرون وسطی، انگلستان بخشی از خاک بریتانیای روم و یک استان سابق از امپراتوری روم به حساب می‌آمد. اقتصاد بریتانیا تحت استیلای امپراتوری روم در جهت ایجاد یک تشکیلات نظامی بزرگ قرار گرفت که به نوبه خود حامی شبکه پیچیده‌ای از شهرها، جاده‌ها و ویلاهای رومی می‌گردید. با همه این احوال تا پایان قرن چهارم میلادی، اغلب نیروهای رومی از انگلستان خارج شده بودند و پس از آن اقتصاد انگلیسی فرو ریخت. در طول قرن پنجم مهاجرت آلمان‌ها به این منطقه رو به فزونی نهاد. مهاجرت آغازین آن‌ها مسالمت‌آمیز بود که منجر به ایجاد شهرک‌ها و مزارع کوچک گردید. هویت سیاسی و اجتماعی نوینی از بطن این مهاجرت پدید آمد که از جمله آن‌ها می‌توان به فرهنگ آنگل‌ها در شرق و فرهنگ ساکسون‌ها در جنوب انگلستان اشاره داشت که ضمن تلفیق با گروه‌های محلی باعث پایه‌گذاری بخش‌ها و قلمروهایی گردید که حکومت‌های کوچک اداره شده توسط خانواده‌های قدرتمند و اشخاص را شامل می‌گردید. از قرن هفتم، برخی از حاکمان منتسب به خاندان‌ها و خانواده‌هایی همچون وسکس، پادشاهی آنگلیای شرقی، اسکس، و کنت، ضمن تشکیل عمارت پادشاهی، به زندگی در ویلاهای شخصی و مراکز سلطنتی پرداخته و درهای بارگاه خود را به روی تابعین و خراج‌گذاران اطراف و اکناف قلمروهایشان گشودند. این شیوه از پادشاهی به هپتارچی یا حکومت هفت نفری در تاریخ انگلستان شهره گشت.
پادشاهی مرسیا در قرن هفتم میلادی، تحت رهبری و هدایت پادشاه پندا به بالندگی و شهرتی درخور دست یافت. مرسیا در همان زمان به سرزمین‌های مجاور یورش برد و این هجمه تا زمان از دست رفتن کنترل ۵۰ قلمرو ضمیمه انگلستان ادامه داشت. مرسیا و بازمانده پادشاهی، تحت رهبری جنگجویان برگزیده‌اش به رقابت و کشمکش بر سر قلمروها پرداختند که این کشمکش‌ها تا حدود سده هشتم میلادی ادامه یافت. استحکامت و سنگرهای عظیمی توسط اوفای مرسیا ایجاد گردید که از میان آن‌ها می‌توان به استحکامات دایک اشاره داشت. اغلب این استراتژی‌ها در جهت دفاع از مرزها و حمایت از شهرهای کلیدی بود. با همه این تفاسیر در ۷۸۹ میلادی نخستین حملات اسکاندیناوی در انگلستان آغاز گردید. این حملات وایکینگ‌ها در مقیاس و ابعاد متفاوتی ادامه داشت تا اینکه در ۸۶۵ میلادی قبیله ژرمنی دانمارکی‌ها به همراه ارتشی بزرگ، انگلستان را مورد تهاجم قرار داد. این تهاجم منتج به تسخیر یورک و شکست پادشاهی آنجلیای شرقی گردید. مرسیا و پادشاهی نورثامبریا در ۸۷۵ و ۸۷۶ سقوط کردند و آلفرد وسکس در ۸۷۸ گرفتار یک سرگشتگی و تبعید داخلی گردید.
با همه این احوال. در همان سال، آلفرد موفق به کسب یک پیروزی قاطع در نبرد ادینگتون علیه دانمارکی‌ها گردید. آلفرد، در عین حال با القای ترس از خطر تهاجم و تسلط وایکینگ‌ها توانست تعداد بسیار زیادی از مردان جنگی را بسیج نماید و با کمک یک زنجیره از شهرهای دفاعی به نام بُرْس به دفاع از قلمرو و صیانت از منابع سلطنتی پرداخت. آلفرد با نقش مهمی که در این زمان داشت، به سرکوب مخالفت‌های داخلی پرداخت. وی همچنین مهاجمان را به محوطه وسیع و بی‌انتهایی به نام دان‌لاو کشاند. در زمان پسر او مشهور به ادوارد پدر و نوه او، اتلستن، وسکس، به سمت شمال بسط و گسترش بیشتری یافت و مرزهای آن به مرسیا و دان‌لاو رسید. در سال ۹۵۰ میلادی و در زمان حکومت ادرد و ادگار، یورک مجدداً و به‌طور دائمی از دست وایکینگ‌ها پس گرفته و آزاد شد. با مرگ ادگار، موضوع جانشینی، تبدیل به مسئله‌ای مشکل ساز شد. اتلرد بدفهم، در سال ۹۷۸ پس از قتل برادرش ادوارد، قدرت را به دست گرفت اما پس از آن، انگلستان توسط اسون یکم، فرزند پادشاه دانمارک‌ها مورد تهاجم قرار گرفت. تلاش‌ها برای پرداخت رشوه به اسون بر پایهٔ مالیات دین‌گلد در جهت چشم پوشی از حمله با شکست مواجه شد و او تاج و تخت را در سال ۱۰۱۳ میلادی به دست گرفت. فرزند اسون، مشهور به کانوت بزرگ، پس از به دست گرفتن قدرت در سال ۱۰۱۶ میلادی، بسیاری از خانواده‌های قدیمی انگلیسی را به زعم تسویه حساب از میان برداشت. ادوارد خستو، فرزند اتلرد، از تبعید نرماندی جان سالم به در برد و در سال ۱۰۴۲ برای احقاق حق و نشستن بر تخت سلطنت بازگشت. ادوارد فرزندی نداشت و موضوع جانشینی مجدداً تبدیل به یک معضل اساسی گشت. انگلستان در همین زمان تحت تسلط خاندان گادوین قرار گرفت و عطف به کشتار دانمارکی‌ها، دستمایه‌ای شد برای به دست آوردن ثروتی عظیم توسط این خاندان. هنگامی که ادوارد در سال ۱۰۶۶ درگذشت، هارولد گادوینسن مدعی تاج و تخت گردید و هارالد هاردرادا، رقیب نروژی خود را در نبرد استمفورد بریج شکست داد.
قرون وسطای میانه
در سال ۱۰۶۶، ویلیام، دوک نرماندی، از بحران موجود به واسطهٔ مسئله جانشینی استفاده کرد و انگلستان را مورد تهاجم قرار داد. ویلیام ارتشی به همراه داشت که مرکب از پیروان و مزدوران نورمن بودند و با کمک این ارتش توانست که هارولد را در نبرد هیستینگز شکست دهد و به سرعت جنوب انگلستان را تسخیر نماید. ویلیام با کمک شبکه‌ای از قلعه‌ها، کنترل مراکز عمدهٔ قدرت را به دست گرفت. او زمین‌های فراوانی را به پیروان اصلی و همراهان نورمن خود اختصاص داد و نخبگان آنگلوساکسون را به همکاری پذیرفت و تعدادی را هم از میان برداشت. برخی از لردهای نورمن، از انگلستان به عنوان سکوی پرتابی برای حمله به جنوب و شمال ولز استفاده نمودند و بدین وسیله سرزمین‌های جدید تحت حاکمیت خود را گسترش داده و اربابان قلمروهای تازه گشتند. در هنگام مرگ ویلیام به سال ۱۰۸۷، انگلستان متشکل از بزرگترین بخش امپراتوری آنگلو - نورمن گشته بود که توسط زنجیره‌ای از نجیب‌زاده‌ها در سراسر انگلستان، نرماندی و ولز حکمرانی می‌گردید.
ثروت رو به رشد انگلستان به پادشاهان نورمن اجازه داد تا برای اجرای قدرت در سراسر منطقه، از جمله کمک‌های مالی در امتداد مرزهای نورماندی اقدام نمایند. هنگامی که ویلیام دوم، پادشاهی را به ارث برد، با شورش‌هایی مواجه گردید که هدف آن‌ها جایگزینی وی با برادر بزرگترش رابرت یا حتی پسر عمویش، اسیون آومال بود. در سال ۱۱۰۰ میلادی، ویلیام دوم در حالی که در شکارگاه مشغول شکار بود، طی حادثه‌ای کشته شد. با وجود ادعاهای رابرت نسبت به تاج و تخت، با همه اینها برادر کوچکتر وی، هنری یکم بلافاصله قدرت را به دست گرفت. در ادامهٔ این ماجراها نبردی شکل گرفت که به شکست رابرت در تینچبری ختم گردید و متعاقب آن وی اسیر و زندانی گردید. هر چند فرزند وی ویلیام کلیتو از بند اسارت رست و برای شورش‌های تازه تا زمانی که در سال ۱۱۲۸ به قتل رسید، برنامه‌ریزی نمود. تنها فرزند قانونی هنری، موسوم به ویلیام آدلین، در اثر فاجعهٔ مشهور به کشتی سفید در سال ۱۱۲۰ جان خود را از دست داد که خود این موضوع، موجب بحران جانشینی جدیدی گردید. برادرزادهٔ هنری، استیون، در ۱۱۳۵ میلادی مدعی تاج و تخت گردید که ادعای وی توسط امپراتریس ماتیلدا، دختر هنری، مورد بحث قرار گرفت. به دنبال این موضوع، جنگ داخلی در سرتاسر انگلستان و نرماندی آغاز گردید. نتیجهٔ این مناقشات طولانی در تاریخ با نام هرج و مرج ثبت گردید. فرزند ماتیلدا، هنری، در نهایت به توافق حل و فصل وینچستر تمکین نمود و در سال ۱۱۵۴ به عنوان پادشاه برگزیده شد.
ریچارد، تقریباً، تمام دوران پادشاهی خود را صرف حفاظت از اموال و املاکش در فرانسه و همچنین مشارکت در سومین دوره از جنگ‌های صلیبی نمود. برادر وی موسوم به جان، که با نام جان لکلند شهره بود، در سال ۱۱۹۹ بر اریکهٔ قدرت نشست. جان پس از چندین سال نبرد با فرانسه، نرماندی و اغلب سرزمین‌های آکیتن را از دست داد. او مجبور شد تا با انجام مبارزات متوالی، که به‌طور فزاینده‌ای گران و سنگین بودند و همین‌طور برخی کمپین‌ها، اموال از دست رفته را بازیابد. جان تلاش‌های بسیاری برای بالا بردن عایدی‌های سلطنتی ابراز می‌نمود و به واسطهٔ همین تلاش‌ها، روابط وی با بارون‌های انگلستان رو به تیرگی نهاد که در نهایت به مناقشه سال ۱۲۱۵ ختم گردید. بازگرداندن صلح از طریق امضای پیمان مگناکارتا یا منشور کبیر مرحمی کارساز بر زخم این تنش‌ها نبود و به دنبال آن نخستین نبرد بارون‌ها صورت پذیرفت. شورش بارون‌ها و پشتیبانی فرانسه از شورشیان، تا زمان مرگ جان ادامه داشت که تبدیل به یک موضوع لاینحل گردید. در همین زمان، قدرت سلطنتی، توسط بارون‌های وفادار به فرزند و وارث جان، هنری جوان، بازگردانده شد. ساختارهای قدرت انگلستان در آن مقطع ناپایدار بودند که این موضوع به اسارت موقت هنری به دست شورشیان انجامید، با آغاز دومین نبرد بارون‌ها در سال ۱۲۶۴. فرزند هنری، پرنس ادوارد، توانست در نبرد ایوشام، ضمن کشتن رهبر بارون‌های شورشی موسوم به سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر، گروه‌های شورشی را شکست داده و پدر را مجدداً به قدرت بازگرداند. تمام این جریانات در میان سال‌های ۱۲۶۵ تا ۱۲۶۷ صورت پذیرفت.
اواخر قرون وسطی
ادوارد یکم پس از رسیدن به تخت پادشاهی، اقدام به بازسازی پایه‌های حکومت نمود. بسیاری از قلعه‌های ویران شده و کلیدی، در همین زمان بازسازی یا گسترش داده شدند و سپس مورد بهره‌برداری قرار گرفتند. شورش‌های شاهزادگان شمالی ولز، سبب گردید تا ادوارد ارتش بزرگی را بسیج نماید. با کمک این ارتش، وی توانست ولزی‌های را شکست داده و برنامه‌ای برای استعمار این منطقه به وسیلهٔ ایجاد کوچ‌نشین‌های متعدد و ساخت قلعه‌های مستحکم تدوین نماید. جنگ‌های بیشتری نیز در مناطق فلاندر و آکتین صورت پذیرفت. ادوارد همچنین در نبردها و لشکرکشی‌های اسکاتلند هم مشارکت داشت که منتج به اولین جنگ استقلال اسکاتلند گردید. این کمپین‌های نظامی برای انگلستان پیروزی استراتژیک در پی نداشت و به دنبال این موضوع، هزینه‌های ایجاد شده باعث تنش‌هایی گردید که منجر به جنگ داخلی شد. میراث جنگ با اسکاتلند، گریبان ادوارد دوم را نیز گرفت و در نتیجهٔ دلمشغولی‌های پادشاهی و ناکامی‌های نظامی، مخالفت‌هایی در راستای حکومت وی پدیدار گشت. جنگ دسپنسر، که از سال ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۲ به طول انجامید، باعث ایجاد بی‌ثباتی و به دنبال آن قتل ادوارد به دست همسر فرانسوی‌اش، ایزابلا و بارون شورشی، راجر مورتیمر گردید. پس از این اقدامات، ایزابلا و مورتیمر به حکومت پرداختند اما این دستاورد پایدار نبود و تنها برای چند سال تا پیش از وقوع کودتای سال ۱۳۳۰ میلادی، که توسط فرزند ایزابلا موسوم به ادوارد سوم صورت پذیرفت ادامه داشت.
ادوارد سوم، همانند پدربزرگش، اقداماتی را برای بازگرداندن قدرت و اعتبار سلطنتی آغاز نمود اما در دههٔ ۱۳۴۰، مرگ سیاه به انگلستان رسید. تلفات ناشی از همه‌گیری و به دنبال آن عود کردن‌های متوالی این طاعون، به‌طور قابل توجهی بر رویدادهای انگلستان در سال‌های آینده تأثیر گذاشت. در همین زمان، ادوارد، تحت فشار منطقهٔ فرانسوی آکیتن قرار گرفت که این موضوع باعث ایجاد یک چالش برای تاج و تخت پادشاهی فرانسه گردید. در طول قرن بعد، نیروهای انگلیسی، درگیر جنگ‌های طولانی مدت و فرساینده گردیدند که در طول تاریخ، از این سلسله جنگ‌ها با عنوان جنگ‌های صد ساله یاد می‌گردد. با وجود چالش‌هایی که به واسطهٔ ابهام در بازدهی پرداختی‌های کلان برای جنگ صورت گرفت، موفقیت‌های نظامی ادوارد، موجب هجوم ثروت غارت شده به بسیاری از نقاط انگلستان و تأثیر قابل توجه آن در ساخت و سازها توسط پادشاه گردید. بسیاری از نخبگان و برگزیدگان انگلستان، از جمله فرزند ادوارد مشهور به ادوارد، شاهزاده سیاه، به شدت در مبارزات انتخاباتی مناطق تسخیر شدهٔ فرانسه و ادارهٔ سرزمین‌های قلمرو جدید فعالیت می‌نمودند.
نوهٔ جوان ادوارد، موسوم به ریچارد دوم، با بحران‌های سیاسی و اقتصادی بسیاری مواجه شد که میراث مرگ سیاه بودند. از جملهٔ این بحران‌ها می‌توان به شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ اشاره داشت که سراسر جنوب انگلستان را در بر می‌گرفت. در طی دهه‌های بعد، ریچارد و گروهی از نجیب‌زادگان، توان سیاسی خود را معطوف به اعمال قدرت و تسلط بر فرانسه نمودند و این شیوه تا زمان به قدرت رسیدن هنری بولینگبروک به سال ۱۳۹۹ و تحت حمایت پارلمان ادامه داشت. بولینگبروک که اکنون با نام هنری چهارم سلطنت می‌نمود، قدرت را از طریق یک شورای سلطنتی مرکب و پارلمان به اجرا می‌گذاشت و در همین حال تلاش بسیاری برای برانگیختگی سیاسی و مذهبی مبذول داشت. فرزند او مشهور به هنری پنجم، موضوع جنگ با فرانسه را که برای مدت کوتاهی به محاق فراموشی سپرده شده بود به جریان انداخت و چیزی نمانده بود که در مدت زمان کوتاهی قبل از مرگش به سال ۱۴۲۲، به موفقیت استراتژیک دست یابد. پس از وی، هنری ششم، زمانی به پادشاهی رسید که ۹ ماه بیشتر نداشت و در همین زمان دو موضوع پیچیدهٔ نظام سیاسی انگلستان از طرفی، و وضعیت نظامی فرانسه از طرف دیگر رو به تجزیه و تحلیل گذاشتند.
جنگ خونین دیگری که در درون انگلستان به وقوع پیوست، بعدها با نام جنگ گل‌های رز شهرت یافت. شعله‌های این نزاع درونی به تاریخ ۱۴۵۵ زبانه کشید که دلیل آن بحران اقتصادی و گسترش بی‌لیاقتی و ضعف پادشاهی وقت بود. ادوارد چهارم، رهبری جناح یورک‌ها را بر عهده داشت و توانست که در سال ۱۴۶۱، هنری را از قدرت ساقط و به پادشاهی دست یابد اما در سال ۱۴۶۹، برادر ادوارد، جورج پلانتاژنه، نخستین دوک کلارنس، با کمک نجبا و حامیان فرانسوی مدعی تاج و تخت انگلستان گردید. در سال ۱۴۷۱، ادوارد از همهٔ این جریانات رسته و اغلب رقبای وی از میان برداشته شدند. با مرگ ادوارد، قدرت وی به برادرش ریچارد گلاستر منتقل گردید که در ابتدا، نقش نیابت سلطنت برای فرزند خردسال ادوارد و برادرزاده‌اش یعنی ادوارد پنجم را ایفا می‌نمود. سرانجام، هنری هفتم، با کمک سربازان فرانسوی و اسکاتلندی به انگلستان بازگشت و توانست که ریچارد را در نبرد بازورث فیلد به سال ۱۴۸۵ شکست دهد. این نبرد که به کشته شدن ریچارد هم ختم گردید، پایانی بود بر جنگ‌های داخلی آن دوران. شورش‌های مقطعی و کوچکی هم به وقوع پیوست با همهٔ این احوال، خاندان تودور توانست که برای سال‌ها به بقای خود ادامه دهد.
اوایل قرون وسطی (۶۰۰ تا ۱۰۶۶ میلادی)
پادشاهی آنگلوساکسون بر پایهٔ نوعی سازوکار جامع قشربندی بنا گردیده بود که ریشه‌های ساختاری آن متکی به پیوندهای وفاداری میان اربابان قدرتمند و زیردستان نزدیک آن‌ها بود.
علم و فناوری
علم و فناوری به شکل قابل توجهی در انگلستان دوران قرون وسطی پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته‌است. تفکرات فلسفه یونان باستان و علوم اسلامی که از قرن دوازدهم به بعد به انگلستان رسیده بودند، مسبب پیشرفت‌های بسیاری در نظریه‌های علمی گردید. از جمله موارد مورد توجه در این زمینه‌ها می‌توان به آشنایی با اعداد عربی اشاره داشت که زمینه‌ساز پیشرفت در واحدهای مورد استفاده برای اندازه‌گیری زمان گردید. ساعت‌های ساخته شده و مبتنی بر این دستاورد، برای نخستین مرتبه در اواخر قرن سیزدهم میلادی در انگلستان ساخته شدند و تقریباً به‌طور قطع می‌توان گفت که نخستین ساعت‌های مکانیکی تا دهه ۱۳۲۰، در اغلب کلیساها و صومعه‌ها نصب گردیدند. اختربینی، سحر و جادو و کف‌بینی از مهمترین موارد مهم دانش در انگلستان قرون وسطایی به حساب می‌آمدند. هر چند برخی به قابلیت موارد موصوف شک داشتند و مطمئن نبودند.
این دوره همچنین محققان تأثیرگذاری را نیز معرفی کرد که از میان آنها، راجر بیکن، فیلسوف و راهب صومعهٔ فرقه فرانسیسکن می‌باشد. بیکن آثاری در زمینهٔ فلسفه طبیعی، اخترشناسی و کیمیا از خود به یادگار گذاشته‌است. کارهای بیکن پایه‌گذار مبانی نظری روش اثبات تجربی در علوم آینده گردید. ویلیام اکام ضمن ادغام نوشتارهای لاتین، یونانی و اسلامی، به یک نظریهٔ جامع و فرضیهٔ مشهور به تیغ اکام دست یافت. فرضیه‌ای که غالباً شامل نتیجه‌گیری‌های استناد شده به او است. عالمان انگلیسی از زمان سنت بید اعتقاد داشتند که جهان، احتمالاً مدور است اما این یوهانس دی ساکرابوستو بود که در سده ۱۳ میلادی، محیط پیرامون زمین را تخمین زد. علی‌رغم محدودیت‌های پزشکی قرون وسطایی، گیلبرتو آنگلیکوس یکی از مدون‌ترین آثار پزشکی را که به زبان لاتین نوشته شده‌است ارائه نمود. متون برجستهٔ علمی و تاریخی برای نخستین مرتبه در نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۴ میلادی به انگلیسی ترجمه شدند که برجسته‌ترین آنها پولی‌کرونیکون اثر رانولف هیگن است. پولی‌کرونیکون گاه‌شمار الهیات و تاریخ جهان می‌باشد و دیگری سفرنامهٔ سر جان ماندویل است. دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج در سده‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی تأسیس شدند که الگوبرداری‌شده از دانشگاه پاریس بودند.
پیشرفت‌های فناوری در طیف وسیعی از مناطق صورت پذیرفته‌است. در بیشتر دوران انگلوساکسون استفاده از آسیاب آبی برای آسیاب آرد و غلات بسیار مرسوم بوده‌است و در همین دوره و از سده ۱۲ میلادی، آسیاب‌های آبی افقی نیز در بسیاری از مناطق ساخته و به بهره‌وری گرفته شد. ایدهٔ آسیاب‌های آبی افقی، طرح‌های قدیمی‌تر همچون آسیاب‌های دستی و همین‌طور آسیاب‌های افقی قدیمی را از میان برداشت. آسیاب‌های بادی از اواخر سدهٔ ۱۲ میلادی به تدریج شروع به فعالیت نمودند. فولینگ یا مهندسی نساجی کاموا نخستین مرتبه در همین سده به اوج اعتلای خود رسید و ذوب فلز با استفاده از نخستین کوره بلند در سال ۱۴۹۶ ممکن گردید. روش‌های جدید در استخراج معادن کشف و توسعه داده شد و در اواخر قرون وسطی، پمپ‌های مبتنی بر کارکرد نیروی بخار نیز در معادن مورد استفاده قرار گرفت. ابداع آبجوهای تولید شده باگل رازک در سده ۱۴ میلادی مسبب دگرگونی صنعت آبجوسازی گردید و روش‌های جدیدی نیز برای حفظ و نگه‌داری ماهی اختراع گردید. سفال‌های لعابدار در سدهٔ ۱۲ تا ۱۳ میلادی رواج پیدا کردند و سنگینه تا حد زیادی جایگزین سینی‌های چوبی و تغارهای سده ۱۵ شد. ویلیام کاکستون و وینکن دی وورد در اواخر سده ۱۵ میلادی، استفاده از دستگاه چاپ فشاری را آغاز نمودند. مسیرهای تجاری و حمل‌ونقل نیز بهبود یافته و در طی رونق اقتصادی طولانی‌مدت سده‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی، بسیاری از پل‌های سنگی جاده‌ها احداث یا بازسازی و مرمت شدند. با معرفی کشتی‌های موسوم به کوج، تجارت دریایی انگلستان، سود سرشاری به دست آورد و بسیاری از اسکله‌ها بهبود و ارتقا یافته و اغلب آنها برای نخستین مرتب مجهز به جرثقیل گردیدند.
هنر
انگلستان در دوران قرون وسطی مُبدع هُنر به اَشکال مختلف بود که این اِبداعات به شکل نقاشی، حکاکی، کتاب، پارچه و بسیاری از اشیا کاربردیِ زیبای دیگر بود. طیف گسترده‌ای از موادی مُشتمل بر طلا، شیشه و عاج برای اِعتلای این هُنر مورد استفاده قرار می‌گرفت. هُنر، در این دوره توجهٔ دقیقی به مواد و متریال‌های مورد استفاده در طرح دارد. هنرمندان آنگلوساکسون، عاج‌های حکاکی‌شده، نسخه‌های خطی تذهیب‌شده، پارچه‌های نفیس قلاب‌دوزی شده، صلیب‌ها و مجسمه‌های سنگی بسیاری پدیدآوردند که امروزه تعداد اندکی از آن‌ها تا همین دورهٔ مُدرن باقی مانده‌اند. آن‌ها طیف‌های متنوع و گسترده‌ای از ادوات مختلف از جمله؛ انواع قلاب‌ها و تسمه‌ها، سنجاق‌های سینه، شاخ‌نوش‌های مختلف و همین‌طور شمشیر را به وسیلهٔ فلزکاری و غالباً با استفاده از طلا و گارنت می‌ساختند که بسیاری از آن‌ها مزین به طرح‌های اختصاصی و شخصی بود. طرح‌های اولیه، از جمله بازمانده‌هایی که در گورستان سوتون هو کشف گردیدند، دارای یک سبک جانورسان بودند که به شدت متأثر از سبک‌های آلمانی بود که نشانهٔ بارز آنها، شکل و قوارهٔ مختلف حیوانات به صورت اشکال تحریف‌شده در کنار الگوهای هندسی می‌باشد. از قرن هفتم به بعد، واقع‌گرایی یا طرح‌هایی مبتنی بر طبیعت، محبوبیت گسترده‌تری یافت. نمایش هنرهای پلاستیکی ضمن گنجاندن حیوانات و افراد در اینگونه از طرح‌ها، باعث انعطاف‌پذیری این فرم نیز گردید. قرن دهم میلادی، سرآغاز ورود هنر کارولنژی با الهام و منبعث از تصاویر کلاسیک به این قاره بود که به صورتی بسیار فراگیر، در صومعه‌های اصلاحاتی بندیکت و در سراسر جنوب و شرق انگلستان مورد استفاده قرار گرفت.
تهاجم نرمن‌ها به انگلستان، سبک‌های هنری بخش شمالی فرانسه به ویژه تذهیب‌کاری و نقاشی‌های فرسکو یا دیواری را رواج داده و هنر حکاکی و کنده‌کاری را منسوخ نمود. در زمینهٔ هنرهای دیگر از جمله گل‌دوزی، نفوذ انگلوساکسون تا قرن ۱۲ میلادی مشهود است و گل‌دوزی برجسته و مشهور فرشینه بایو نمونه‌ای از سبک‌های قدیمی‌تر است که در دوره‌های جدید بعدی نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است. ویترای یا شیشه‌های مزین رنگی از متمایزترین نمونه‌های بارز هنر انگلیسی در اواخر قرون میانه است هر چند به‌طور کلی شیشه‌های رنگی تقریباً در تمام مناطق اروپا مورد استفاده قرار گرفته بود. هنر ساخت شیشه‌های کوچک رنگی و تزیینی تا همین امروز هم در انگلستان پابرجا و میراث همان دوره است اما معمولاً جنبهٔ هنری، زینتی و آموزشی دارد. ساخت پرده‌های نگارین انگلیسی در اوایل قرن ۱۴ میلادی از کیفیت بسیار بالایی برخوردار بوده‌است. آثار تولیدی در این زمینه توسط راهبان و خبرگان لندنی تحت عنوان اوپوس انگلیکوم به سراسر اروپا صادر شد. کتاب‌های تذهیب‌شدهٔ انگلیسی همچون مزامیزنامهٔ ملکه مری در همین مقطع از شهرت بسزایی برخوردار بودند که علاوه بر نقش‌های پیکرنمای بسیار، دارای طراحی، بافت و رنگ‌آمیزی بسیار غنی نیز بودند. در همان سده ۱۴ میلادی با توجه به رقابت این هنر با فلاندرز، کیفیت هنر تذهیب‌انگلیسی کاهش چشمگیری یافت و بعدها تکه‌های تذهیب‌شدهٔ قرون وسطایی انگلیسی، به‌طور کلی تقلیدی از سبک‌های فلمیش بودند.
ادبیات، موسیقی و تئاتر
انگلوساکسون‌ها اشعار بسیاری را به زبان انگلیسی باستان ارائه نمودند که برخی از آنها در اوایل سدهٔ ۹ نگاشته شده‌اند هر چند اغلب اشعار باقیمانده در سده ۱۰ و ۱۱ میلادی گردآوری شدند. بیوولف که احتمالاً میان سال‌های ۶۵۰ تا ۷۵۰ میلادی نوشته شده، نمونه‌ای از همین اشعار است که حکایت شعرگونهٔ یک قهرمان اژدهاکُش است که فرجام وی نیز مرگ توسط اژدها است اما با این همه نشانه‌هایی از تأثیرات وام‌گرفته از مسیحیت جدید در انگلستان را نشان می‌دهد. زبان انگلیسی باستان همچنین از سده ۹ به بعد برای نوشتار آکادمیک و متون ادبی مورد استفاده قرار گرفته‌است که از جمله آنها می‌توان به ترجمهٔ آثار مشهور خارجی بر همین پایه از کتاب پروای شبان نام برد
شعر و مزامیر فرانسوی پس از فتح نورمن‌ها محبوب شد و متقابلاً، تا قرن ۱۲ میلادی برخی از آثار انگلیسی نیز بر پایهٔ نثر و منظوم به زبان فرانسوی ترجمه شد. اشعار عاشقانه دربارهٔ رقابت‌ها و عشق محجوبانه در پاریس مورد توجه اقبال عمومی قرار گرفت. داستان‌های مرتبط با دربار شاه آرتور نیز از علاقمندی‌های روزانهٔ عوام بود که بخشی از آن به توجهٔ هنری دوم به این موضوع ارتباط داشت. زبان انگلیسی همچنان برای نوشتار آثار مذهبی و محلی و برخی شعرها در مناطق شمالی انگلستان مورد استفاده قرار می‌گرفت اما بیشتر آثار به زبان‌های لاتین یا فرانسه منتشر می‌گردید. در زمان سلطنت ریچارد دوم جنبشی در استفاده از زبان انگلیسی میانه به راه افتاد که گاهی اوقات از این جنبش با عنوان شعر و شاعری ریکاردیان نام برده می‌شود هر چند اینگونه آثار هم الهام‌گرفته از همان اسلوب فرانسوی بود. شیوهٔ کار جفری چاسر از دههٔ ۱۳۷۰ میلادی به بعد، با مقبولیت عامه از حکایت‌های کنتربری وی بر پایهٔ سبک خالص انگلیسی منحصربفرد بود. بخش عمده‌ای از شعرهای درباری توسط شاگردان چاسر تا قرن ۱۵ ادامه یافت و تامس مالوری حکایت‌های قدیمی‌تر از دوران آرتور را در کتابی تحت عنوان مرگ آرتور گردآوری نمود.