cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جمهوری آذربایجان
قومیت‌ها
آمارهای رسمی این کشور در مورد اقلیت‌های قومی مورد چالش پژوهشگران قرار گرفته‌است و در محافل خصوصی نیز خود آذربایجانی‌ها قبول دارند که تعداد لزگی‌ها، تالش‌ها و کردها بسیار بیشتر است.Cornell, Svante E. Small Nations and Great Powers: A Study of Ethnopolitical Conflict in the Caucasus. Richmond, Surrey,, GBR: Curzon Press Limited, 2000. p 262. Where as officially the number of Lezgins registered as such in Azerbaijan is around ۱۸۰٬۰۰۰ the Lezgins claim that the number of Lezgins registerd in Azerbaijan is much higher than this figure, some accounts showing over ۷۰۰٬۰۰۰ Lezgins in Azerbaijan. These figures are denied by the Azerbaijani government, but in private many Azeris acknowledge the fact that the Lezgins – for that matter the Talysh or the Kurdish-population of Azerbaijan is far higher than the official figures... For the Lezgins in Azerbaijan, the existence of ethnic kin in Dagestan is of high importance. Nariman Ramazanov, one of the Lezgin political leaders, has argued that whereas the Talysh, Tats, and Kurds of Azerbaijan lost much of their language and ethnic identity, the Lezgins have been able to preserve theirs by their contacts with Dagestan, where there was naturally no policy of Azeri assimilation. …. The Lezgin problem remains one of the most acute and unpredictable of the contemporary Caucasus. This said, the conditions for a peaceful resolution of the conflict are present. No past conflict nor heavy mutual prejudices make management of the conflict impossible; nor has ethnic mobilization taken place to a significant extent. Hence there are no actual obstacles to a de-escalation of the conflict at the popular level. At the political level, however, the militancy of Sadval and the strict position of the Azeri government give cause for worry, and may prevent the settlement of the conflict through a compromise such as a freetrading zone. The Lezgin problem needs to be monitored and followed in closer detail, and its continued volatility is proven by the tension surrounding a recent Lezgin congress in Dagestan. هم‌اکنون دولت جمهوری آذربایجان سیاست سخت آسیمیله کردن اقلیتهای قومی را پیگیری می‌کند و باعث گردیده‌است که بسیاری از لزگی‌ها، تالش‌ها و کردها در این صدسال اخیر در قوم آذربایجانی ادغام شوند. این در حالیست که بر اساس قانون اساسی جمهوری آذربایجان تمام اقوام ساکن این کشور از حق آموزش به زبان مادری و حفظ فرهنگ بومی برخوردارند. اما این اصل قانون اساسی کشور به درستی توسط دولت به اجرا در نیامده و شورای اروپا نیز در گزارش سال ۲۰۰۹ خود تلاش دولت این کشور را برای حفظ تنوع فرهنگی و فرهنگ‌های قومی کم دانسته‌است.
جدول جمعیت گروه‌های قومی آذربایجان (۱۹۲۶–۲۰۰۹)
آذربایجانی‌ها
قوم آذربایجانی که اکثریت مردم این کشور را تشکیل می‌دهند مردمی عمدتاً شیعه‌مذهب، ترک‌زبان و با فرهنگ ایرانی هستند. به نوشته دائرةالمعارف بزرگ اسلامی «در این قوم، عنصر غالبِ ترک که پیامد مهاجرت اقوام ترک - به‌ویژه سلجوقیانِ اُغوز در سدهٔ ۱۱ م/۵ ق - به این سرزمین است، با ساکنان کهن این سرزمین، یعنی ایرانیان و دیگر مردمانی که از روزگار باستان در ماوراء قفقاز می‌زیسته‌اند، ترکیب شده‌است». مطالعات ژنتیکی جدید نشان داده که آن‌ها هم از نظر میتوکندری دی‌ان‌ای، که نسب مادری را نشان می‌دهد و هم از نظر کروموزوم Y، که نسب پدری را می‌نمایاند، به همسایگان جغرافیایی خود یعنی اقوام قفقازی (گویشوران به زبان‌های قفقازی) شبیه ترند تا به خویشان زبانی خود یعنی اقوام ترک‌تبار در نقاط دیگر دنیا. خصوصیات ژنتیکی قفقازی‌ها نیز در مجموع چیزی بین اروپائی‌ها و ساکنان خاورمیانه‌است که نسب مادری شباهت بیشتری را به اروپائی‌ها و نسب پدری شباهت بیشتری را به خاورمیانه‌ای‌ها نشان می‌دهد. این نتایج ایده جابجایی زبانی آذربایجانی‌ها را تقویت می‌کند و نشان می‌دهد که گروه‌های مهاجر آن قدر کوچک بوده‌اند که سهم ژنتیکی آن‌ها در جمعیت فعلی قابل مشاهده نیست.
لزگی‌ها
لزگی‌ها جزو اقوام بومی قفقازی هستند که به یکی از زبان‌های خانواده قفقازی تکلم می‌کنند. برای نمونه پروفسور سوانته کرنل می‌گوید:" این آمارها نشانگر نظرات رسمی دولت هست، ولی در واقعیت شمار لزگی‌ها روشن نیست. هرچند مقامات رسمی آن را صد و هشتاد هزار نفر ذکر می‌کنند اما منابع دیگری تعداد لزگی‌ها را بسیار بیشتر دانسته و آن را در حدود هفتصد هزار نفر می‌دانند.<ref name="Cornell, Svante E 2000. p 262">Cornell, Svante E. Small Nations and Great Powers: A Study of Ethnopolitical Conflict in the Caucasus. Richmond, Surrey,, GBR: Curzon Press Limited, 2000. p 262. Where as officially the number of Lezgins registered as such in Azerbaijan is around ۱۸۰٬۰۰۰ the Lezgins claim that the number of Lezgins registerd in Azerbaijan is much higher than this figure, some accounts showing over ۷۰۰٬۰۰۰ Lezgins in Azerbaijan. These figures are denied by the Azerbaijani government, but in private many Azeris acknowledge the fact that the Lezgins – for that matter the Talysh or the Kurdish-population of Azerbaijan is far higher than the official figures... For the Lezgins in Azerbaijan, the existence of ethnic kin in Dagestan is of high importance. Nariman Ramazanov, one of the Lezgin political leaders, has argued that whereas the Talysh, Tats, and Kurds of Azerbaijan lost much of their language and ethnic identity, the Lezgins have been able to preserve theirs by their contacts with Dagestan, where there was naturally no policy of Azeri assimilation. …. The Lezgin problem remains one of the most acute and unpredictable of the contemporary Caucasus. This said, the conditions for a peaceful resolution of the conflict are present. No past conflict nor heavy mutual prejudices make management of the conflict impossible; nor has ethnic mobilization taken place to a significant extent. Hence there are no actual obstacles to a de-escalation of the conflict at the popular level. At the political level, however, the militancy of Sadval and the strict position of the Azeri government give cause for worry, and may prevent the settlement of the conflict through a compromise such as a freetrading zone. The Lezgin problem needs to be monitored and followed in closer detail, and its continued volatility is proven by the tension surrounding a recent Lezgin congress in Dagestan. همچنین در آمار اتنولوگ، حدود لزگی‌ها در جمهوری آذربایجان ۳۶۴٫۰۰۰ نفر ذکر شده‌است.
برپایه آمار رسمی جمهوری آذربایجان جمعیت لزگی‌ها ۱۷۸۰۲۱ هزار نفر است.
به قول پروفسور کرنول، نریمان رمضانُف یکی از رهبران سیاسی لزگی می‌گوید که هرچند بسیاری از تالش‌ها، تات‌ها و کردها زبانشان را به خاطر سیاست‌های آسیمیلاسیون باخته‌اند، ولی لزگی‌ها به خاطر روابط با داغستان (که سیاست آسیمیله شدن دولت جمهوری آذربایجان در آن وجود ندارد) توانسته‌اند زبان و فرهنگ خود را بهتر حفظ کنند.
تالشی‌ها
طبق دانشنامهٔ ایران، بیشترین تراکم جمعیت روستاییان در این کشور در نواحی واقع در جنوب شرقی آن است که اکثریت این جمعیت را تالشی‌ها (که آن‌ها نیز ایرانی‌تبارند) تشکیل می‌دهند و بسیاری از آداب رسوم کهن خود را هم حفظ کرده‌اند.
آمار سال ۱۹۲۶ شوروی (در رابطه با کم شمردن این آمار به بخش تات‌ها در همین مقاله بنگرید)، تعداد تالشی‌ها را ۷۷٫۰۳۹ نفر ذکر کرده‌است. آمار سال ۱۹۵۹ تالشی‌ها را ذکر نکرده و آن‌ها را جزو آذربایجانی‌ها شمرده‌است. سپس در سال ۱۹۹۹ (آمار رسمی جمهوری آذربایجان) تعداد تالشی‌ها ۷۶٫۸۰۰ نفر شمرده شده‌است (یعنی کمتر از سال ۱۹۲۶). امروزه نیز مقامات جمهوری آذربایجان تعداد تالشی‌ها را همان ۷۶٫۸۰۰ نفر برمی‌شمرند. اما از دیدگاه بسیاری از پژوهشگران تعداد تالشی‌ها بسیار بیشتر از این می‌باشد و این ارقام تنها ناشی از کم‌شماری اقلیت‌های قومی توسط دولت است. پروفسور وارتان گریگوریان این آمارسازی مقامات جمهوری آذربایجان را یک تحریف می‌داند.
در کل دو علت برای کم شمردن تالش‌ها ذکر شده‌است: اول از همه فشار بر هویت تالش در دوران شوروی و دوم حساسیت برانگیختن از این‌که کسی خود را غیر آذربایجانی معرفی کند.
تات‌ها
زبان تات‌های قفقاز فارسی است و آن که در ایران، تاتی نامیده می‌شود نیست.
دولت جمهوری آذربایجان در سال ۱۹۹۹ میلادی، جمعیت تات‌های آذربایجان را تنها ۱۰٬۹۲۲ نفر اعلام کرده‌است.
این در حالی‌است که تا قرن بیستم تعداد تات‌زبان‌ها بسیار بیشتر بوده‌است. برای نمونه در آمار سال ۱۸۸۶، شمار تات‌ها ۱۲۰٫۰۰۰ نفر ذکر شده‌است. اما پس از حکومت شوروی، در سال ۱۹۲۶، تعداد تات‌ها به ۲۸٫۵۰۰ تقلیل یافت. بنابر نظر این منبع، تعداد تات‌ها به خاطر سیاست آسیمیله کاهش یافته‌است.
عباس قلیخان باکیخانوف (قرن نوزدهم) نیز زبان «مملکت باکو» به علاوه چند نقطه دیگر را نیز تاتی ذکر کرده‌است Abbas Qoli Agha Bakikhanov, a 19th century literary figure from the Caucasia mentions in his Golestan Iram large number of Tats in the area around Baku: There are eight villages in Tabarsaran which are: Jalqan, Rukan, Maqatir, Kamakh, Ridiyan, Homeydi, Mata'i, and Bilhadi. They are in the environs of a city that Anushiravan built near the wall of Darband. Its remains are still there. They speak the Tat language, which is one of the languages of Old Persia. It is clear that they are from the people of Fars and after its destruction they settled in those villages...The districts situated between the two cities of Shamakhi and Qodyal, which is now the city of Qobbeh, include Howz, Lahej, and Qoshunlu in Shirvan and Barmak, Sheshpareh and the lower part of Boduq in Qobbeh, and all the country of Baku, except six villages of Turkmen, speak Tat. it becomes apparent from this that they originate from Fars.
(Floor, Willem. and Javadi, Hasan. i(۲۰۰۹), "The Heavenly Rose-Garden: A History of Shirvan & Daghestan by Abbas Qoli Aqa Bakikhanov, Mage Publishers, 2009)
Original Persian: درصفحه ۱۸ کتاب مذکور آمده‌است: هشت قریه در طبرسران که جلقان و روکال و مقاطیر و کماخ و زیدیان و حمیدی و مطاعی و بیلحدی باشد، در حوالی شهری که انوشیروان در محل متصل به دربند تعمیر کرده بود و آثار آن هنوز معلوم است، زبان تات دارند. ایضاً در صفحه ۱۹ کتاب یاد شده آمده‌است: محالات واقع در میان بلوکین‌شماخی و قدیال که حالا شهر قبه‌است، مثل حوض و لاهج و قشونلو در شیروان و برمک و شش پاره و پایین بدوق در قبه و تمام مملکت باکو سوای شش قریهٔ تراکمه، همین زبان تات را دارند… قسم قربی مملکت قبه سوای قریهٔ خنالق که ربانی علی‌حده دارد و ناحیهٔ سموریه و کوره دو محال طبرسران که دره و احمدلو می‌باشند به اصطلاحات منطقه، زبان مخصوص دارند و اهالی ترک‌زبان را مغول می‌نامند.
(Gulistan-i Iram, Baki Khanuf, “Gulistan-i Iram”, matn-i ilmi - intiqadi bi-sayy va ihtimam: Abd al-Karim Ali-zadah[va digaran],Bakku: Idarah-i intisharat-i Ilm, 1970.). درصفحه ۱۸ کتاب مذکور آمده‌است: هشت قریه در طبرسران که جلقان و روکال و مقاطیر و کماخ و زیدیان و حمیدی و مطاعی و بیلحدی باشد، در حوالی شهری که انوشیروان در محل متصل به دربند تعمیر کرده بود و آثار آن هنوز معلوم است، زبان تات دارند. ایضاً در صفحه ۱۹ کتاب یاد شده آمده‌است: محالات واقع در میان بلوکین‌شماخی و قدیال که حالا شهر قبه‌است، مثل حوض و لاهج و قشونلو در شیروان و برمک و شش پاره و پایین بدوق در قبه و تمام مملکت باکو سوای شش قریهٔ تراکمه، همین زبان تات را دارند… قسم قربی مملکت قبه سوای قریهٔ خنالق که ربانی علی‌حده دارد و ناحیهٔ سموریه و کوره دو محال طبرسران که دره و احمدلو می‌باشند به اصطلاحات منطقه، زبان مخصوص دارند و اهالی ترک‌زبان را مغول می‌نامند.
کردها
کردها یکی از اقوام جمهوری آذربایجان هستند که زیرفشار سخت آسیمیله، شمار آن‌ها در جمهوری آذربایجان کاهش یافته‌است؛ به گونه‌ای که اگر یک فرد کرد به جای این که خود را یک آذربایجانی معرفی کند، بر هویت قومی خویش پافشاری می‌کرد، قادر به پیداکردن شغل نبود.[۶]
کردهای جمهوری آذربایجان بیشتر در منطقه ناگورنو قره‌باغ (در اطراف شهرهای کلبجر و لاچین) در مرکز کشور (شهرهای هاک و زنگلان و زردآوا و در جمهوری نخجوان (اطراف شهرهای سده رک و تیواز) زندگی می‌کنند. بعد از وقوع جنگ قره‌باغ، کردها نیز مانند آذربایجانی‌ها این منطقه را ترک نمودند و به سایر مناطق آذربایجان کوچ کردند
کردهای ساکن در اطراف منطقه قره باغ از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۹ میلادی، این منطقه را تحت عنوان استان خودمختار کرد (کردستان سرخ) اعلام کردند که این منطقه در نتیجه سیاست‌های شوروی کمونیستی به حالت پیشین برگشت.
زبان‌ها
زبان رسمی کشور، ترکی آذربایجانی می‌باشد ولی زبان‌های روسی، لزگی، تالشی، تاتی، کردی و آواری نیز صحبت می‌شود. ترکی آذربایجانی از نظر تقسیمات زبانی، جزئی از دسته ترکی جنوب باختری یا ترکی اوغوز می‌باشد. ترکی آذربایجانی، ترکی استانبولی و ترکمنی در گروه ترکی جنوب باختری (اوغوز) قرار می‌گیرند.
ادیان
جمهوری آذربایجان به همراه ایران، عراق و بحرین چهار کشوری هستند که در آن شیعیان اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند. پس از استقلال از شوروی تبلیغات اسلامی در این کشور رشد داشته‌است
فرهنگ و هنر
فرهنگ مردم جمهوری آذربایجان بنا به موقعیت جغرافیایی و میراث تاریخی متأثر از فرهنگ‌های مختلف منطقه قفقاز و خاورمیانه از جمله فرهنگ‌های ایرانی، ترکی، روسی و اسلامی است. در سال ۲۰۰۹ باکو از طرف سازمان‌های یونسکو به عنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام معرفی شد. و امروزه فرهنگ غربی با شدت بسیار رایج می‌گردد. بجز اکثریت آذربایجانی اقوام متفاوتی همچون ارمنی‌ها، کردها و تالشی‌ها در جنوب و شرق و لزگی‌ها و یهودی هاو تات‌ها در شمال به رنگارنگی زبان‌ها و فرهنگ رایج افزوده‌اند. نرخ باسوادی در این کشور ۹۸٪ ذکر شده‌است. برگزاری جشن نوروز و موسیقی مقام نشانه‌های نزدیکی و تأثیر ماندگار و تاریخی به فرهنگ ایرانی هستند. از لحاظ ادبیات نیز شعرایی مانند خاقانی شروانی و نظامی گنجوی از خاک جمهوری آذربایجان فعلی برخاسته‌اند و تأثیرهای اساسی در ادبیات فارسی داشته‌اند.
سینما
سینما در آن منطقه ریشه تاریخی دارد. در واقع سه سال پس از نمایش اولین فیلم در فرانسه، فیلم‌هایی کوتاه دربارهٔ فوران نفت و یک رقص توسط یک مهندس فرانسوی فعال در حوزه صنعت نفت که به امپراتوری روسیه و باکو آمده بود، گرفته شد.
موسیقی
جمهوری آذربایجان از لحاظ موسیقی غنی است، انواع موسیقی در این کشور رایج است
مسابقه آواز یورویژن در سال ۲۰۱۲ (به انگلیسی: Eurovision Song Contest ۲۰۱۲)پنجاه و هفتمین دوره سالانه مسابقه یوروویژن است که با برنده شدن آذربایجان در سال ۲۰۱۱ و با ترانه "Running Scared" یاًدوران ترسیده" با اجرای دو هنرمند آذربایجانی اِلدار و نگار این سری مسابقات در جمهوری آذربایجان و در شهر باکو و در تالار نوساز " کریستال " این شهر برگزار گردید. با توجه به تصمیم EBU پایان این مسابقه در ۲۶ مه ۲۰۱۲، برابر با شنبه ۶ خرداد سال ۱۳۹۱ هجری شمسی برگزار گردید. ۴۲ کشور در این نوبت از مسابقه شرکت کرده بودند و ترانه "سرخوشی" از لوریَن از کشور سوئد برنده این مسابقه شد. روسیه با گروه " مادر بزرگها " مقام دوم و صربستان هم مقام سوم را از آن خود کرده آذربایجان هم چهارم شد.
ورزش
در سال ۲۰۱۵ بازی‌های اروپایی در این کشور برگزار شد و همچنین یکی از میزبان‌های مسابقات فوتبال قهرمانی اروپا ۲۰۲۰ می‌باشد.
وجلپر
وجلپر (به انگلیسی: Vejalpore) یک زیستگاه انسانی در هند است که در Navsari district واقع شده‌است.
خصوصیات
وجلپر ۱۵٫۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اتریک، ویرجینیا
اتریک (به انگلیسی: Ettrick) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چسترفیلد، ویرجینیا واقع شده‌است. اتریک ۷٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۶۸۲ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویت‌فیلدز، شهرستان جیلا، آریزونا
ویت‌فیلدز (به انگلیسی: Wheatfields) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جیلا، آریزونا واقع شده‌است. ویت‌فیلدز ۲۰٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۸۸۲ نفر جمعیت دارد و ۹۵۱٫۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جغد خالدار
جغد خالدار یک گونه از خانواده جغدان راستین است. این گونه ساکن جنگل‌های قدیمی در غرب آمریکای شمالی است که در حفره‌های درختان، لانه‌های پیشین پرندگان شکاری یا شکاف‌های سنگ لانه می‌سازد. لانه‌ها می‌توانند بین ۱۲ تا ۶۰ متر (۳۹ و ۱۹۷ فوت) ارتفاع داشته باشند و معمولاً دارای دو تخم هستند (اگرچه برخی از آنها به ۴ تخم می‌رسد). جغدی شب‌گرد است که از پستانداران کوچک و پرندگان تغذیه می‌کند. سه زیرگونه شناخته شده‌است که از بریتیش کلمبیا تا مکزیک پراکندگی دارند. جغد خالدار در سراسر محدوده خود تحت فشار تخریب زیستگاه است و در حال حاضر به عنوان گونه‌های نزدیک تهدید طبقه‌بندی می‌شود.
ویژگی‌ها
جغد خالدار دارای طول متوسط سانتیمتر (۱۷ اینچ)، طول بال‌های سانتیمتر (۴۵ اینچ) و وزن گرم (۱٫۳ پوند) است. تخم‌های آن کمی بیشتر از میلی‌متر (۲٫۰ اینچ) طول و سفید و صاف با بافتی کمی خالدار است. جغد خالدار از نظر ظاهری شبیه جغد نواری است، اما در زیرتنه آن علامت‌های ضربدری شکل دارد، در حالی که جغد نواری به‌طور متناوب روی سینه نواردار و روی شکم رگه‌هایی دارد. جغدهای نواری بزرگتر و خاکستری‌تر از جغدهای خالدار هستند. در سال‌های اخیر، زیرگونه جغد خالدار کالیفرنیا و شمالی توسط جغدهای نواری (S. varia) جابه‌جا شده‌اند که تهاجمی‌تر هستند، رژیم غذایی وسیع‌تری دارند و در زیستگاه‌های متنوع‌تری وجود دارند. اگرچه این دو گونه از نظر ژنتیکی کاملاً متمایز هستند، اما ممکن است در مناطقی که جابجایی اتفاق می‌افتد، دورگه شوند و در نتیجه یک جغد دورگه بین گونه‌ای به نام «جغد شکاری» ایجاد شود.
پراکندگی
جغد خالدار شمالی محدوده‌ای تقریباً پیوسته از جنوب غربی بریتیش کلمبیا از جنوب تا غرب واشینگتن و اورگن تا شهرستان مارین، کالیفرنیا دارد. محدوده جغد خالدار کالیفرنیا با این محدوده در رشته جنوبی کاسکید همپوشانی دارد و از جنوب از طریق غرب سیرا نوادا تا شهرستان تولار، با جمعیت‌های مجزا در مناطق کوهستانی ساحلی و جنوب کالیفرنیا از شهرستان مونتری تا شمال باخا کالیفرنیا گسترش می‌یابد. جغد خالدار مکزیکی در جمعیت‌های مجزا در رشته کوه‌ها و دره‌های جنوب غربی ایالات متحده (از جمله یوتا، کلرادو، آریزونا، نیومکزیکو، و غرب تگزاس) و همچنین در غرب مکزیک (سونورا، چیهواهوا، نووو لئون و شرق). Coahuila) از طریق سیرا مادره غرب و سیرا مادره شرقی.
زیستگاه
به نظر می‌رسد درختان بزرگ برای هر سه زیرگونه‌ها زیستگاه ترجیحی لانه‌سازی و جوجه‌آوری را تشکیل می‌دهند، و تاج پوشش بیش از ۴۰٪ (اغلب بیشتر از ۷۰٪) به‌طور کلی مورد توجه است. پوشش درختچه بلند قابل توجهی از ویژگی‌های رایج زیستگاه جغدهای خالدار است. جغدهای خالدار را می‌توان در ارتفاعات -۶۶۰۰ وت (۲۱–۲۰۱۲ متر) برای زیرگونه شمالی، در -۸۵۰۰ وت (۳۰۰–۲۵۹۹ متر) برای زیرگونه کالیفرنیا و نسبتاً بالاتر (۶) یافت. ۰۰۰–۸٫۵۰۰ وت (۱٫۸۰۰–۲٫۶۰۰ متر)) برای جغد خالدار مکزیکی. به نظر می‌رسد که همه زیرگونه‌ها به نزدیکی منابع آب اهمیت می‌دهند.
گستره خانه و تراکم
گستره خانه جغد خالدار عموماً بزرگ است، اما اندازه آن متغیر است، بسته به زیرگونه، زیستگاه، و در دسترس بودن طعمه، گستره‌های -۱۴/۱۶۹ ریب رنگی (۲٫۶۷–۵۷٫۳۴ لومتر مربع) دارد. گستره خانه در فصل تولید مثل کوچک‌تر از فصل تولید مثل هستند و ماده‌ها گستره خانه بزرگ‌تری نسبت به نرها دارند.
تراکم جفت جغدهای خالدار در زیستگاه مناسب نیز به کیفیت زیستگاه و مکان خاص بستگی دارد، که بین ۰٫۰۲۲ جغد در کیلومتر مربع در جنگل‌های پینیون-خرس کوه‌های ساکرامنتو و ۱٫۰۴۹ جغد در کیلومتر مربع متغیر است.
آشیانه‌سازی
جغدهای خالدار لانه‌های خود را نمی‌سازند، در عوض از حفره‌های موجود در درختان، چوب‌های مرده و گیره‌ها و مکان‌های لانه رها شده شکارچیان یا سنجاب‌ها استفاده می‌کنند. برخی از مکان‌های لانه به‌طور مکرر مورد استفاده قرار می‌گیرند مکان‌های زادآوری با کیفیت بالا (به‌طور مداوم اشغال شده و تولید مثلی) پس از آتش‌سوزی و قطع درختان نجات پس از آتش‌سوزی اشغال باقی می‌مانند، در حالی که مکان‌های با کیفیت پایین‌تر که به‌طور متناقض اشغال شده و تولید مثل می‌کنند، احتمالاً پس از آتش‌سوزی و نجات رها می‌شوند. جغدهای خالدار اغلب همان نوع پوششی را انتخاب می‌کنند که برای مکان‌های لانه‌سازی برای خروس‌کردن در طول روز انتخاب شده‌است.
زادآوری
فصل زادآوری جغد خالدار از اوایل بهار تا اواخر تابستان یا پاییز رخ می‌دهد و رفتارهای پیش‌پروری مانند پیش‌پروری و خروسه‌کردن با هم از فوریه یا مارس شروع می‌شود.
جغد جغدهای خالدار تک همسر هستند و به ندرت پس از تلاش‌های ناموفق برای تولید مثل دوباره لانه می‌کنند. این گونه به‌طور معمول هر سال تولید مثل نمی‌کند و میانگین احتمال تولید مثل ۶۲٪ است. جغدهای جوان ممکن است در سن یک سالگی شروع به تولید مثل کنند، اما دو سال یا بیشتر رایج‌تر است. اندازه طبیعی دسته‌تخم، دو تخم است، اما ممکن است در موارد نادر به چهار تخم نیز برسد. ماده روی تخم‌ها می‌نشیند و از بچه‌ها مراقبت می‌کند، در حالی که ماده نر برای آنها غذا می‌دهد. زمان برتخم‌نشینی در حدود یک ماه از غرب اورگن گزارش شده‌است. زمان تبدیل‌شدن تخم به جوجه تا استقلال جوجه‌ها بین سه تا چهار ماه است. زمانی که بچه‌ها مستقل شدند، در اواخر تابستان تا پاییز پراکنده می‌شوند، در محدوده شمالی اغلب قبل از جستجوی مناطق زاد و ولد در بهار در یک محدوده زمستان‌گذران مستقر می‌شوند. محدوده پراکندگی اغلب کمتر از ۳۱ کیلومتر است.
منابع
doi:10.1650/CONDOR-14-197.1. ISSN 0010-5422. S2CID 85676545.
Gutierrez, R. J. ; Verner, Jared; McKelvey, Kevin S. ; Noon, Barry R. ; Steger, George N. ; Call, Douglas R. ; LaHaye, William S. ; Bingham, Bruce B. ; Senser, John S. (1992). Verner, Jared; McKelvey, Kevin S. ; Noon, Barry R. ; Gutierrez, R. J. ; Gould Jr., Gordon I. ; Beck, Thomas W. (eds.). "The California spotted owl: a technical assessment of its current status" (PDF). General Technical Report. Albany, California: U.S. Department of Agriculture Forest Service: Pacific Southwest Research Station: 79–98. PSW-GTR-133.
Hershey, Katherine T. ; Meslow, E. Charles; Ramsey, Fred L. (1998). "Characteristics of forests at spotted owl nest sites in the Pacific Northwest". Journal of Wildlife Management. 62 (4): 1398–1410. doi:10.2307/3802006. JSTOR 3802006.
Bond, Monica L. ; Bradley, Curt; Lee, Derek E. (2016-09-01). "Foraging habitat selection by California spotted owls after fire". The Journal of Wildlife Management. 80 (7): 1290–1300. doi:10.1002/jwmg.21112. ISSN 1937-2817.
Mexican Spotted Owl Recovery Program at U.S. Fish and Wildlife Service.
Gutiérrez, R. J. ; A. B. Franklin & W. S. Lahaye (1995). "Spotted Owl". bna.birds.cornell.edu. Birds of North America Online. Retrieved 2016-09-12.
BirdLife International (2020). "Strix occidentalis". IUCN Red List of Threatened Species. 2020: e.T22689089A180937862. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-3.RLTS.T22689089A180937862.en.
یلوه ابروسفید
یلوه ابروسفید یا یلوه خاکستری نام یک گونه از تیره یلوگان است.
قطعنامه ۱۱۱۱ شورای امنیت
قطعنامه ۱۱۱۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۴ ژوئن ۱۹۹۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت میان عراق و کویت است. این قطعنامه طی نشست ۳۷۸۶ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
بزرگراه ۸ (عراق)
بزرگراه ۸ یک بزرگراه در عراق می‌باشد که از بغداد، حله، قادسیه، سماوه، ناصریه، بصره تا مرز کویت گسترده شده‌است.
برنارد میدلدیچ
برنارد میدلدیچ بازیکن فوتبال زادهٔ  اهل انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال ایرلند انجام داد.
مگان لنینگ
مگان لنینگ (زاده ۲۵ مارس ۱۹۹۲) یک بازیکن کریکت بین‌المللی استرالیا است که هم‌اکنون کاپیتان تیم ملی بانوان استرالیا و تیم ویکتوریا اسپیریت است. او رکورد حرفه ای‌ترین بازیکن قرن را با دریافت جایزه بین‌المللی یک روز زنان با دوازده دوره در اختیار دارد. در مارس ۲۰۱۸، در بازی استرالیا مقابل انگلیس در سری بازی‌های سه نفره زنان هند ۲۰۱۷–۱۸ هند، لنینینگ اولین استرالیایی، در بین مردان و زنان این کشور بود که موفق به کسب ۲٬۰۰۰ امتیازدر بیست۲۰ راند در این مسابقات بین‌المللی شد.
او در ۶ دسامبر ۲۰۰۸ در برابر تیم Victorian Spirit در برابر Scorpions استرالیا جنوبی، اولین امتیازخود را برای تیم ویکتوریا بدست آورد. او با پیروزی در سه راند برای ویکتوریا، باعث برنده شدن آنان با ۴۵ امتیاز شد. او در این فصل ۳ بازی دیگر انجام داد زیرا ویکتوریا در دیدار برگشت مقابل نیو ساوت ولز در فینال گرند باخت. در فصل ۲۰۰۹/۱۰، وی در ۶ بازی T20 برای ویکتوریا بازی کرده‌است، از دست دادن۵۲ امتیاز نبود او در مقابل تاسمانی را پررنگ کرد. او سپس در فصل ۲۰۱۰/۱۱ موفقیتی بزرگ را تجربه کرد، او با بازی زیبای خود باعث بدست آوردن عنوان بهترین زن مسابقه در بدست آوردن ۷۴ امتیاز از ۶۲ توپ در فینال بزرگ WT20 در برابر نیو ساوت ولز شد و باعث شد تیم ویکتوریا را به عنوان قهرمانی برساند.
او در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۱۱، ویکتوریا را در سده نخست خود قرار داد و ۱۲۷ توپ از ۱۲۳ توپ را در برابر آتش کوئینزلند به دست آورد. او یک فصل داخلی ۲۰۱۱/۱۲ چشمگیر بود و در مسابقات WNCL به‌طور متوسط ۴۸ بار و در مسابقات WT20 37.36 بود. با تشکر از این شکل چشمگیر، لنینگ هم جایزه Sharon Tredrea Trophy و Cathryn Fitzpatrick جایزه WNCL و T20 Player Women of the Year را برای Victorian Spirit جمع کرد، در حالی که از آن به عنوان بازیکن ملی کریکت لیگ T20 بازیکن سال نیز یاد می‌شود.
در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۲، لنینگ رکورد بالاترین امتیاز انفرادی در لیگ ملی کریکت بانوان را شکست و با شکست ۱۷۵ از ۱۴۲ توپ مقابل ACT Meteors، به راحتی از رکورد قبلی تعیین شده توسط کارن رولتون ۱۷۳ پیروز شد. او سپس با به ثمر رساندن ۱۹۰ رکورد در ۱۵۳ توپ فقط در ۱۵۳ توپ مقابل Tasmania Women در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۶ پیشی گرفت. هشت روز پس از ارسال این رکورد، وی سپس ۲۴۱ توپ را خارج از ۱۳۶ توپ برای باشگاه Box Hill Cricket Club در انجمن کریکت زنان ویکتوریا، بالاترین امتیاز انفرادی در کریکت برتر لیگ برتر زنان کسب کرد.
لنینگ اولین مسابقه خود را در بین‌المللی T20 در تاریخ ۳۰ دسامبر ۲۰۱۰ در برابر نیوزیلند در مسابقات رز بول انجام داد و ۱۰ پیروزی در استرالیا به دست آورد و نیوزیلند را با ۴ ویکت شکست داد. او سپس در تاریخ ۵ ژانویه ۲۰۱۱ اولین بازی بین‌المللی یک روزه خود را در برابر انگلیس در WACA Ground انجام داد و یک ضربه محکم و ناگهانی را باز کرد و قبل از اینکه گرفتار شود، ۲۰ اجرا کرد.
دو روز بعد، فقط در دومین بازی بین‌المللی خود، او در سن اوج مقابل تیم ملی انگلیس موفق به گلزنی در برابر انگلیس شد و ۱۰۳ بازی از ۱۴۸ توپ، از جمله ۸ چهار و ۱ شش، از بین نبرد. با انجام این کار، در ۱۸ سال و ۲۸۸ روز او به جوانترین سالگرد تولد همیشه زن - مرد و زن تبدیل شد - با ضرب و شتم رکورد قبلی ریکی پونتینگ ۲۱ سال و ۲۱ روز را شکست.
او از آن زمان به‌طور منظم در تیم کریکت بانوان استرالیا حضور داشت و در ۱۴ مارس ۲۰۱۲ در ورزشگاه ونکدین یک قرن دیگر مقابل هند به ثمر رساند، بمبئی با کسب ۱۲۸ گل از ۱۰۴ توپ را به عنوان استرالیا با ۲۲۱ ران بدست آورد. در طول مسابقات جهانی ICC زنان بیست۲۰۲۰، وی پس از اتمام سومین گلزن برتر و در این مرحله به اولین زن زنی تبدیل شد که در ۵ سری متوالی بالای ۳۰ سال در مسابقات بین‌المللی T20 در این سریال قرار گرفت.
در فینال مسابقات T20 زنان جهان ۲۰۱۲، او در ۲۵ رده ۲۴ قرار گرفت و زمین‌های استرالیا را تنظیم کرد و استرالیا با موفقیت ۴ بر یک انگلیس را شکست داد.
در ژوئن سال ۲۰۱۵، او به عنوان یکی از مهمانی‌های تور استرالیا برای خاکستر زنان ۲۰۱۵ در انگلستان معرفی شد.
در ماه ژوئیه و در طول جام جهانی کریکت بانوان ۲۰۱۷، او یک بازی برنده ۱۵۲ بازی فقط از ۱۳۵ توپ با ۱۹ چهار و شش گل به دست آورد. او سریع‌ترین امتیاز را برای ۱۱ قرن ODI بدست آورد و تنها ۵۹ کار برای انجام کار انجام داده‌است.
در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۴ در بازی مقابل ایرلند در مسابقات جهانی ICC زنان بیست۲۰۲۰، لنینگ ۱۲۶ راند از ۶۵ توپ به ثمر رساند. این بالاترین امتیاز انفرادی در بین‌المللی زنان بود.
در ۵ مارس ۲۰۱۷، در برابر نیوزیلند، او ۱۰ مین صدمه خود را در WODI به ثمر رساند و رکورد بیشتر قرن‌ها در WODI را شکست. او همچنین به اولین کریکت زن تبدیل شد که ۱۰ قرن در تاریخ ODI زنان کسب کرد
در ماه اوت اعلام شد که لنینگ به دلیل جراحی بر روی شانه راست خود قادر به بازی در خاکستر بانوان نخواهد بود. پیش‌بینی می‌شد این آسیب دیدگی او را از شش تا هشت ماه از کریکت دور کند. در دسامبر سال ۲۰۱۷، او به عنوان یکی از بازیکنان تیم ODI زنان OC سال ICC معرفی شد. در آوریل ۲۰۱۸، او یکی از چهارده بازیکنی بود که برای کریکت استرالیا یک قرارداد ملی برای فصل ۲۰۱۸ تا ۱۹ دریافت کرد.
در اکتبر سال ۲۰۱۸، او به عنوان کاپیتان تیم استرالیا برای مسابقات جهانی بیست۲۰۲۰ بانوان ICC 2018 در غرب ایندیز معرفی شد. پیش از مسابقات، او به عنوان ستاره تیم معرفی شد. در آوریل ۲۰۱۹، کریکت استرالیا پیش از فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ قراردادی به وی اهدا کرد.
در ژوئن سال ۲۰۱۹، کریکت استرالیا او را به عنوان کاپیتان تیم استرالیا برای تور خود به انگلیس برای رقابت در خاکستر بانوان معرفی کرد. در تاریخ ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۹ و در اولین مسابقه بین‌المللی بیست و یکمین دوره بین‌المللی بانوان از خاکستر بانوان، لنینگ موفق به کسب ۱۳۳ امتیاز خارج از خانه نشد که بالاترین تعداد کل افراد در WT20Iها بود.
در ماه سپتامبر، در طول سریال استرالیا در برابر استرالیا، لنین سریعترین بازیکن، مرد یا زن شد که سیزده قرن در کریکت ODI به ثمر رساند و این کار را در ۷۶ سالگی خود انجام داد.
۱۱۸۵ (قمری)
۱۱۸۵ (قمری)، هزار و صد و هشتاد و پنجمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با شانزدهم آوریل سال ۱۷۷۱ میلادی است.
آنگلز
آنگلز یک کمون است. این کمون در استان پی دو لا لوآر در شهرستان وانده در غرب فرانسه واقع شده است.
گوریتزیا
گوریتسیا (به ایتالیایی: Gorizia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان گوریتزیا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای زالائگرسگ، لینتس، کیلتس، لیینتس، ساساری، فنلو و کلاگن‌فورت خواهرخوانده‌های گوریتسیا هستند.
اولگ گرابر
اولگ گربر (متولد ۳ نوامبر ۱۹۲۹- درگذشت ۸ ژانویه ۲۰۱۱) پروفسور هنر های زیبا در دانشگاه هاروارد و تاریخ‌نویس و باستان‌شناس هنری بود.
تخصص او در زمینهٔ تاریخ هنر اسلامی و هنر ایرانی بوده است.
زندگی شخصی
اولگ گرابر، پسر بیزانس‌شناس معروف آندره گرابر است. اولگ گرابر و همسرش، تِری (استاد بازنشسته انگلیسی که ۵۹ سال زندگی مشترک داشتند)، دو فرزند به نام نیکولاس و آنه لوئیس دارند و سه نوه به نام هنری،اولیویا و مارگارت دارند.
خورشیدگرفتگی ۲۸ آوریل ۱۹۴۹
خورشیدگرفتگی ۲۸ آوریل ۱۹۴۹ یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی جزئی است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۲۸ آوریل ۱۹۴۹ میلادی ( خورشیدی) روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۷:۴۸:۵۳ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده‌است.
فدوی طوقان
فدوی طوقان (۱۹۱۷–۲۰۰۳)، نویسنده و شاعرِ فلسطینی، از مشهورترین چهره‌ها در ادبیاتِ پایداری به زبانِ عربی، در قرنِ بیستمِ میلادی، به شمار می‌رود. با سرودنِ اشعاری آمیخته به اندوهِ ناشی از اشغالِ اراضیِ فلسطینی، او جوانانِ میهنِ خویش را به مقاومت و مبارزه بر می‌انگیخت.
زندگی
فدوی عبدالفتاح طوقان، به سالِ ۱۹۱۷، در شهرِ نابلس، در خانواده‌ای فرهیخته و مبارز، به دنیا آمد. پس از اتمامِ تحصیلاتِ ابتدایی، به مدرسهٔ انگلیسیِ نابلس رفت. در تمامِ این سال‌ها از آموزش هایِ برادرش، ابراهیم طوقان، که خود از نویسندگانِ مشهورِ فلسطین است، نیز برخوردار بود. در سالِ ۱۹۶۲ به دانشگاهِ آکسفوردِ انگلستان راه یافت و تا سالِ ۱۹۷۴ در آن کشور ماند، سپس به میهن خود بازگشت. او جوایزِ ادبیِ بسیاری را از آنِ خود کرده است. طوقان، در سالِ ۲۰۰۳ در موطنِ خود درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. بر سنگِ مزارش یکی از مشهورترین سروده‌هایش را نگاشته‌اند: مرا بسنده است که بر آن بمیرم و در آن مدفون گردم در زیرِ خاکش، آب گشته، نابود شوم و گیاهوار از خاکش برخیزم و شکوفه‌ای باشم برخاسته در دستِ کودکی که در وطنم به خواب رفته مرا بسنده است که در آغوشِ سرزمینم بمانم چونان خاک، گیاه، شکوفه
مضامینِ شعری
مضمونِ اصلیِ اشعارِ فدوی طوقان، خاصه در دورانِ پختگیِ شعری، مقاومت و مبارزه است. او عشقِ به میهن را با احساساتِ زنانهٔ خود آمیخته است. گاه موطنِ دردمندِ خویش را به شکلِ مادری می‌بیند که رنجِ زاییدنِ نسلی مبارز را تحمل می‌کند، گاه او را زنی می‌یابد، که دور افتاده از معشوقِ اسطوره ایِ خود، در چنگالِ بیگانگان اسیر گشته است و اندوه می‌کشد. به همین دلیل، شعرِ فدوی طوقان، از دو منظرِ ادبِ پایداری و روحیاتِ زنگرایانه، موضوعِ مقالات و تحقیقاتی پُرشمار بوده است.
آثار
از میانِ مجوعه هایِ شعرِ وی، می‌توان به کتاب هایِ زیر اشاره کرد:
برخی از آثارِ منثورِ وی عبارت اند از:
سیرت (رود)
رود سیرت رودی است که به دانوب می‌ریزد. این رود از کشور رومانی می‌گذرد.
خرگوش کالیفرنیایی
خرگوش کالیفرنیایی نام یک گونه از سرده خرگوش صحرایی است.
قورچو
قورچو (Qorçu؛ هایتاغ Հայթաղ ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان‎ است که در شهرستان لاچین واقع شده‌است. این روستا پیشتر در استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ واقع شده بود.
بزرگراه ۹ (عراق)
بزرگراه ۹ یک بزرگراه در عراق می‌باشد که از کربلا، نجف تا قادسیه گسترده شده‌است.
۱۱۸۶ (قمری)
۱۱۸۶ (قمری)، هزار و صد و هشتاد و ششمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با چهارم آوریل سال ۱۷۷۲ میلادی است.
فرودگاه رسسچی
فرودگاه رسسچی یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۴۶۳ متر است. این فرودگاه در شهر اسمیت، نوادا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۶۵٫۸ متری از سطح دریا واقع شده است.
داوود رکنی
داوود رکنی (דוד רוקני؛ زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۳۲) یک فرد نظامی اهل اسرائیل است. او مسئول اصلی حمل کردن مشعل در روز استقلال اسرائیل است.
زندگی‌نامه
رکنی در ایران به دنیا آمد و در جوانی به اسرائیل مهاجرت کرد. او در ارتش اسرائیل دارای رده کلنل است. بیشتر شهرت او در اسرائیل به خاطر حمل مشعل در روز استقلال اسرائیل است که این کار را ۳۷ سال مداوم انجام داده است. او در سال ۲۰۱۶ بازنشسته شد و از رئیس جمهور اسرائیل روبن ریولین نشان افتخار دریافت کرد.
براین میلر
براین میلر زادهٔ  بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ تنها بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال اتریش انجام داد.
سرتنگ مسن
سرتنگ مسن، روستایی در دهستان سپیدار بخش ارمند شهرستان خانمیرزا در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۹۳ نفر (۲۲۱ خانوار) بوده‌است.
خورشیدگرفتگی ۲۱ اکتبر ۱۹۴۹
خورشیدگرفتگی ۲۱ اکتبر ۱۹۴۹ یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی جزئی است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۹ میلادی ( خورشیدی) روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۲۱:۱۳:۰۱ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده‌است.
بروکدیل، نیوجرسی
بروکدیل (به انگلیسی: Brookdale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در بلومفیلد، نیوجرسی واقع شده‌است. بروکدیل ۴٫۱۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۲۳۹ نفر جمعیت دارد و ۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هربرت بوسه
هربرت بوسه (به انگلیسی: heribert busse) استاد دانشگاه کیل است.
پیوند به بیرون
آثار بوسه در جستجوی گوگل
قطعنامه ۱۱۱۲ شورای امنیت
قطعنامه ۱۱۱۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت در بوسنی و هرزگوین است. این قطعنامه طی نشست ۳۷۸۷ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
۱۱۸۷ (قمری)
۱۱۸۷ (قمری)، هزار و صد و هشتاد و هفتمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با بیست و پنجم مارس سال ۱۷۷۳ میلادی است.
وجلپور
وجلپور (به انگلیسی: Vejalpur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Ahmedabad district واقع شده‌است.
خصوصیات
وجلپور ۱۱۳٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتیگنی
آنتیگنی یک کمون است که در استان پی دو لا لوآر در شهرستان وانده در غرب فرانسه قرار دارد.
جاده
جاده‌های D19، D63، D67، D938T و D949B از میان کمون عبور می‌کنند.
سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم
سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم سنگ‌نوشته‌ای در آرامگاه داریوش یکم در نقش رستم است. داریوش در مقام فرمانروایی جهانی، در بالا و کنار دیوارهٔ بیرونی آرامگاه خود در نقش رستم با دو نوشتهٔ بزرگ که هریک به سه زبان فارسی باستان، ایلامی و اکدی نوشته شده، وصیتی معنوی از خود برجای گذاشته که در تاریخ خاورمیانه بی‌مانند است. نخستین نبشته در قسمت بالایی است و به DNa مشهور است و دومی بر کنار درگاه ورودی آرامگاه کنده شده و به‌نام DNb معروف می‌باشد. هردو نوشته جنبهٔ شاعرانه دارند و تجلی مؤثری از شخصیت و نبوغ داریوش هستند و خصوصیات وی را به نیکی روشن می‌سازند. او نبشته‌اش را به دو بخش تقسیم کرده‌است. یکی نبشته‌ای همگانی و بیطرفانه (DNa) و دیگری، نوشته‌ای شخصی (DNb).
سان رامون ده لا نوئوا اوران
سان رامون ده لا نوئوا اوران شهری در کشور آرژانتین، استان سالتا است که در سال ۲۰۰۹ میلادی، حدود ۶۶٬۹۱۵ نفر جمعیت داشته است.
سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم
در زیر متن ایلامی، سنگ‌نوشته‌ای بیست و پنج سطری به خط آرامی وجود دارد که ارنست هرتسفلد در سال ۱۹۲۳ آن را تشخیص داد ولی این نبشته بسیار آسیب دیده و نمی‌توان چیز زیادی از آن دریافت اما والتر هنینگ در سطر چهارم آن، نام سلوکوس را تشخیص داد، بنابراین می‌بایست پیشینهٔ این سنگ‌نوشته به ۳۱۲ تا ۳۰۵ پیش از میلاد یعنی نزدیک به دویست سال پس از ساخت آرامگاه، باشد.
سنگ‌نوشته DNa
داریوش در سنگ‌نوشتهٔ DNa که دارای شش بند است؛ نخست، اهورامزدا را ستایش می‌کند و اعلام می‌دارد که قدرت و شاهی را اهورامزدا به وی بخشیده‌است، پس از آن خود را معرفی می‌کند، سرزمین‌های فرمانروایی‌اش را نام می‌برد و تأکید می‌کند که چون اهورامزدا این سرزمین را آشفته دید، شاهی به آن ارزانی داشت، آنگاه در بند پایانی از دیگران می‌خواهد که از فرمان اهورامزدا پیروی کنند و شورش نکنند!
آشکار است که نه تنها وفاداری به شاه و حمایت از او خواست اهورامزدا معرفی می‌شود، بلکه همهٔ اعمال و اراده‌های شاه نیز با تأیید ایزدان است. هر چند وارونه‌ی خدایان پیشین آنها رأساً دست به اقدامی نمی‌زنند.
سنگ‌نوشته DNb
در سنگ‌نوشتهٔ DNb که در میان ستون‌های آرامگاه جای دارد، داریوش با صراحت بیشتری از خود و اهدافش می‌گوید. این نبشتهٔ داریوش، به‌صورت غریبی، شخص داریوش را در مرکز همهٔ اندیشه‌های سرزمینش قرار می‌دهد.
داریوش در این سنگ‌نوشته که ۱۲ بند دارد، پس از ستایش اهورامزدا، می‌گوید: به گفتهٔ خانم هایدماری کخ، چنین بیانیه‌ای از زبان یک شاه در سدهٔ ششم پیش از میلاد به معجزه می‌ماند.
داریوش در ادامهٔ سخنانش اشاره می‌کند که به هرکس فراخور کاری که کرده‌است، پاداش یا کیفر می‌دهد و از کسی که در حد توانش کار کند خشنود است. او از هوش بالا و توانایی‌های جسمی‌اش مانند توانایی اش در نبرد تن‌به‌تن، کاربرد هر دو دست و پا، سوارکاری، کشیدن کمان و نیزه‌زنی می‌گوید و تأکید می‌کند که نیزه‌زنی و کمانداری‌اش چه در حالت سواره و چه پیاده خوب است.
مرینو، کلرادو
مرینو شهری در ایالت کلرادو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۸۴ نفر بوده‌است.
سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم
سنگ‌نوشته DNb
در دو بند پایانی، داریوش بی پروا رو به مردم کشورش می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که دریابند وی چگونه انسانی بوده و هنر و برتری‌اش چه بوده‌است و می‌گوید که مبادا آنچه به گوشتان رسید را دروغ و نادرست انگارید.
سنگ‌نوشته DNf
سنگ‌نوشته DNf که ۲۵۰۰ سال در سایه و زیر جلبک‌ها و رسوبات پنهان مانده‌بود در بهمن ۱۳۹۷ توسط مجتبی دورودی کشف و ثبت شد. به گفته واوتر هنکلمن باستان‌شناس بین‌المللی کشف این کتیبه اهمیت زیادی در حوزه پژوهش‌های ایران باستان و زبان شناسی باستان داشته و در ۵۰ سال اخیر بی سابقه است.
نیورو
نیورو (به ایتالیایی: Nuoro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نیورو واقع شده‌است.
خصوصیات
نورو ۱۹۲٫۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۶٬۳۴۷ نفر جمعیت دارد و ۵۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای Corte، تولمدزو و ووچ خواهرخوانده‌های نورو هستند.
چشم‌سفید کوهی
چشم‌سفید کوهی نام یک گونه از سرده چشم‌سفید است.
راشمر، ویرجینیا
راشمر (به انگلیسی: Rushmere) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در جزیره وایت کانتی واقع شده‌است. راشمر ۲۲٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۱۸ نفر جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اکسو، الماتی
اکسو، الماتی (به لاتین: Aksu, Almaty) یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان الماتی واقع شده‌است.
خصوصیات
اکسو ۸۹۲ نفر جمعیت دارد.
آتاکوس فیلیپینی
آتاکوس فیلیپینی نام یک گونه از سرده شاپرکان چشم‌گربه‌ای آتاکوس است.
بزرگراه ۱۰ (عراق)
بزرگراه ۱۰ یک بزرگراه در عراق می‌باشد که از رطبه تا مرکز اردن گسترده شده‌است.
تسینو
تسینو رودی است که به دریای آدریاتیک می‌ریزد. این رود از کشور ایتالیا می‌گذرد و طول آن ۳۷ km است.
متسشن (شوشی)
متسشن (به ارمنی: Մեծշեն) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده‌است. متسشن ۱۱۶ نفر جمعیت دارد.
مسن (خانمیرزا)
مسن، روستایی در دهستان سپیدار بخش ارمند شهرستان خانمیرزا در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۳۰۹ نفر (۳۳۷ خانوار) بوده‌است.
صومعه نغوتسی وانک
صومعه نغوتسی (Նեղուցի վանք; Neghuts Monastery) یک صومعه حواری ارمنی واقع در به صورت تقریبی در فاصله ۲ کیلومتری شمال‌غرب روستای آرزاکان در استان کوتایک، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده‌ ۱۰ام یا ۱۱ام میلادی؛ به پایان رسید. همچنین در نزدیکی این صومعه خرابه‌های صومعه آستواتساتسین (مادر مقدس خدا) متعلق به سده سیزدهم میلادی نیز وجود دارد. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
نمرود (شهر)
نیمرود یا شهر نمرود، یا کالح یک شهر آشوری باستانی در میان‌رودان (بین‌النهرین) شمالی در ساحل رود دجله بوده‌است؛ آشوری‌ها آن را در زبان محلی «کلخو»(Kalxu, Kalhu) و در زبان عربی «کال» و «کالخ» و «کالخو» می‌نامیدند. بعدها باستان‌شناسان نام آن را از روی نام نیمرود، نیمرود (Nimrud) گذاشتند. خرابه‌ها و بقایای شهر، امروزه در یک کیلومتری روستای النعمانیه در استان نینوا و حدود ۳۰ کیلومتری جنوب شرق شهر موصل در شمال عراق کشف شده‌است. گفته می‌شود که شهر نیمرود با شهر توراتی کالاح (کالخ) منطبق می‌باشد. نیمرود مساحتی در حدود ۳۶۰ هکتار را دربر می‌گرفته‌است.
نیمرود در زمان آشور-ناصیر-پال دوم
این شهر را پادشاه آشور شلمنسر یکم ساخت و شهر مزبور حدود هزار سال وجود داشت و در سدهٔ سیزدهم پیش از میلاد پایتخت گردید، ولی پس مدتی دچار رکود شد تا اینکه دوباره آشور-ناصیر-پال دوم پادشاه آشور به آن توجه نمود و آن را پایتخت خود قرار داد، به این ترتیب شهر مزبور شهرت و معروفیت فراوان پیدا کرد. آشورناصیرپال دوم با به‌کارگیری هزاران اسیر و برده، کاخی بزرگ و معبدها و ساختمان‌های بسیار بر ویرانه‌های شهر پیشین ایجاد کرد و در شکوفایی شهر کوشید. بناهایی که در دورهٔ شکوفایی در این شهر وجود داشت، مجموعه‌ای کم‌نظیر از هنر و فرهنگ متعالی باستانی محسوب می‌شد. دیواری دراز دور شهر را دربرمی‌گرفت. در سال ۸۷۹ پ. م یک مراسم بازگشایی مجلل و باشکوه به همراه ضیافتی شاهانه و محتشم برگزار گردید و ما اکنون از راه لوح نوشته‌ای از چگونگی این مراسم آگاهی داریم. شهر دارای تعدادی باغ‌های گیاه‌شناسی و یک باغ ویژهٔ جانورشناسی بود. نیمرود تا سال ۷۰۶ پ. م پایتخت آشور باقی ماند و در آن تاریخ، سارگون دوم پادشاه آشور پایتخت را به دور شاروکین (خورساباد کنونی) انتقال داد.
قطعنامه ۱۱۱۳ شورای امنیت
قطعنامه ۱۱۱۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت در تاجیکستان بر سر امتداد مرز بین تاجیکستان و افغانستان است. این قطعنامه طی نشست ۳۷۸۸ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
نمرود (شهر)
نیمرود در زمان آشور-ناصیر-پال دوم
در قصر آشور-ناصیر-پال دوم کتیبه‌های بسیاری بر سنگ آهک (کربنات کلسیم) و نقش برجسته‌هایی بر مرمر سفید تهیه شده بود. بر روی یکی از کتیبه‌های مزبور چنین می‌نوشت:
این کتیبه‌ها، همچنین غنایمی را که در قصر ذخیره شده بود را توصیف می‌نمایند:
افزون بر این‌ها، کتیبه‌های مزبور ضیافت‌ها و جشن‌ها و عیش و نوش‌های او را که پس از فتح‌هایی که کرده بوده برپا می‌داشته‌است، توصیف می‌کنند. در هر صورت قربانیان او از فتوحی که می‌کرده، بسیار ترسان و مضطرب می‌گشتند، متن مزبور در این خصوص می‌گوید:
وی دربارهٔ فتحی دیگر چنین می نویساند:
پادشاه مزبور در جایی دیگر از به صلابه کشیدن برخی از قربانیان و زنده به گور کردن برخی دیگر در درون دیوارهای کاخش سخن می‌گوید.
نقش برجسته‌های آشور-ناصیر-پال دوم هم تصاویر پادشاه مزبور را در حالی که به وسیلهٔ ارواح نگهبان بالدار فرا گرفته شده یا در شکار یا به هنگام جنگ و لشکرکشی نشان می‌دهند. هر یک از این نقش برجسته‌ها، متن نوشته شده‌ای در درون خود دارند. این متون یا یکسان هستند یا به همدیگر بسیار شبیهند و به همین دلیل کتیبهٔ استاندارد نامیده می‌شوند. این متون، اصل و نسب آشور-ناصیر-پال دوم را تا سه نسل پیش معین می‌کنند، پیروزی‌ها و کامیابی‌های نظامی‌اش را برمی‌شمارند، مرزهای امپراتوری‌اش را تعیین می‌کنند، از روابط شاه با خدایان می‌گویند و می‌گویند که وی چگونه شهر نو کلخو (کالح) را انشاء نمود و کاخش را در آنجا بنا کرد. همچنین به دستور وی دروازهٔ بزرگی در آن شهر ساخته شده بود. آن قسمت از قصر که شناخته شده‌است، ۲۰۰ متر از شمال به جنوب و ۱۲۰ متر از شرق به غرب طول دارد. تصاویر و مجسمه‌هایی که در قصر ساخته شده‌است، به‌طور تلویحی و با زبان بی‌زبانی می‌گویند که پادشاه به این دلیل که خادم خدایان بوده‌است، از سوی آنان با قدرتی الهی و ملکوتی محافظت می‌شده‌است.
نیمرود در زمان شلمنسر سوم
شلمنسر سوم پسر آشور-ناصیر-پال دوم بود و کاخی در نیمرود ساخت که در جلال و حشمت از کاخ پدرش پیشی گرفت، وسعت این کاخ حدوداً دو برابر کاخی بود که پدرش در آن شهر ساخته بود و مساحتی در حدود ۴۹۰۰۰ مترمربع را در بر می‌گرفت. این کاخ بیش از ۲۰۰ اتاق را در خود جای می‌داده‌است.
تخریب شهر نمرود توسط داعش
داعش در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۱۵ ویدئویی را منتشر کرد که اعضای این گروه را در حال تخریب این شهر باستانی نشان می‌دهد. افراد داعش با بولدوزر و مواد منفجره به جان آثار باستانی افتادند و نمرود، یکی از گنجینه‌های باستانی عراق را عملاً با خاک یکسان کردند. داعش هدف خود را از این کار بت‌شکنی اعلام کرد.
خودروی برقی
خودروی برقی (به انگلیسی: Electric vehicle) به اختصار ئی‌وی (به انگلیسی: EV)، به خودرویی گفته می‌شود که از باتری‌های قابل شارژ به عنوان منبع انرژی، و از موتور الکتریکی به عنوان نیروی محرکه استفاده می‌کند.
اولین خودروهای برقی کاربردی در دهه ۱۸۸۰ معرفی شدند. خودروهای برقی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ متداول بودند تا این که تولید این‌گونه خودروها با پیشرفت در موتورهای درون‌سوز و به خصوص استارت الکتریکی خودرو و تولید انبوه خودروهای بنزینی ارزان، دچار افت شدید گردید. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی با وقوع بحران انرژی دوباره خودروی برقی مورد توجه قرار گرفت ولی این علاقه‌مندی سبب تولید انبوه و ایجاد بازار رقابتی نشد.
از سال ۲۰۰۸ میلادی با توجه به پیشرفت فناوری باتری‌ها، افزایش بیماری‌ها و مرگ‌های ناشی از آلودگی هوا، نگرانی‌ها در خصوص قیمت نفت و نیاز به کاهش گازهای گلخانه‌ای انقلابی اساسی در تولید خودروهای برقی صورت گرفته‌است.
فروش اولین خودروهای تولید-انبوه ساخته شده توسط خودروسازی‌های بزرگ با معرفی خودروی تمام برقی نیسان لیف و خودروی دونیرو شارژ برقی شورلت ولت در اواخر دسامبر ۲۰۱۰ شروع شد. در دسامبر ۲۰۱۵ خودروهای برقی فروخته شده در سرتاسر جهان از مرز ۱ میلیون دستگاه عبور کرد، و در سپتامبر ۲۰۱۸ این عدد به ۴ میلیون دستگاه رسید. از مزایای خودروی برقی نسبت به خودروی احتراقی می‌توان به کاهش قابل ملاحظه آلودگی هوای محلی، کاهش گازهای گلخانه‌ای و کاهش وابستگی به نفت اشاره کرد. تعداد زیادی از کشورها و دولت‌های مربوطه به منظور ترویج و گسترش بازار خودروهای برقی از انگیزاننده‌های دولتی برای خودروهای برقی استفاده می‌کنند. نتایج تحقیقی که توسط رویترز در ژانویه سال ۲۰۱۹ بر روی ۲۹ خودروسازی بزرگ جهان انجام شده‌است نشان می‌دهد که خودروسازان قصد دارند در ۵ تا ۱۰ سال آینده میزان ۳۰۰ میلیارد دلار روی خودروهای برقی سرمایه‌گذاری کنند که ۴۵٪ از این مبلغ فقط متعلق به کشور چین است.
در مقایسه با خودروهای با موتور درون‌سوز، خودروهای برقی کم صداتر بوده و هیچ گونه آلودگی خروجی از اگزوز ندارند.
خودروهای برقی را می‌توان در ایستگاه‌های شارژ متنوعی شارژ کرد، این ایستگاه‌های شارژ را می‌توان در مناطق عمومی و منازل مسکونی نصب کرد. خودروی تسلا مدل ۳ پرفروش‌ترین خودروی برقی جهان از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ بوده‌است و طبق تأیید سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا، حداکثر مسافت قابل طی با این خودرو با شارژ کامل ۵۰۰ کیلومتر می‌باشد.
تا دسامبر ۲۰۱۸، نزدیک به ۵٫۳ میلیون خودروی تمام-برقی سبک و خودروی برقی دونیرو (خودرویی که علاوه بر شارژ خارجی، موتور و مولد داخلی دارد) در سراسر دنیا در حال استفاده بوده‌است. علیرغم گسترش سریع بازار جهانی خودروهای برقی، تا انتهای سال ۲۰۱۸ سهم خودروهای برقی، فقط ۱ از هر ۲۵۰ خودروی موجود در جاده‌ها خواهد بود.
اصطلاح‌شناسی
خودروی برقی گونه ای از وسیله نقلیه برقی  است. از عبارت «وسیله نقلیه برقی» برای وسایل نقلیه‌ای استفاده می‌شود که نیروی پیشرانه خود را از برق تأمین می‌کند در حالیکه عبارت «خودروی برقی» فقط برای خودروهایی استفاده می‌شود که توانایی و امکان حرکت در بزرگراه را داشته باشد.
اختراع
باتری‌های قابل شارژی که ذخیره‌سازی برق را در خودرو امکان‌پذیر کند در سال ۱۸۵۹ میلادی و توسط یک فیزیک‌دان فرانسوی به نام گاستون پلانته اختراع شد. این باتری‌های باتری سربی-اسیدی نام گرفتند. اولین خودروی برقی را توماس پارکر یک مهندس اهل لندن در سال ۱۸۸۴ میلادی ساخت. پارکر که نگران آلودگی شهر لندن و نیز علاقه‌مند به ساخت خودروهای با مصرف کارآمدتر سوخت بود در نهایت توانست یک خودروی برقی قابل استفاده تولید کند.
ساختار
قوای محرک یک وسیله نقلیه برقی شامل سه زیر مجموعهٔ اصلی است: نیرو محرکهٔ الکتریکی، منبع انرژی و کمک دهنده که این سه زیر مجموعه، خود دارای زیر مجموعه‌هایی هستند که در شکل به‌طور کامل نمایش داده شده‌اند.
بسته به ورودی‌هایی که از طریق پدال‌های گاز و ترمز اعمال می‌شوند، کنترل‌کنندهٔ وسیله نقلیه سیگنال کنترل مناسبی را به مبدل الکترونیکی قدرت ارسال می‌کند که وظیفهٔ مبدل الکترونیکی قدرت، تنظیم توان جاری شده بین موتور الکتریکی و منبع انرژی می‌باشد. جریان توان برگشت، به دلیل احیای ترمز وسیله نقلیهٔ الکتریکی رخ می‌دهد. این انرژی بازیافت شده می‌تواند در منبع انرژی ذخیره شود زیرا منبع انرژی قابلیت پذیرش این انرژی را دارد. اکثر باتری‌های وسایل نقلیهٔ الکتریکی همچون ابرخازن‌ها و فلای‌ویل‌ها، به آسانی توانایی پذیرش انرژی بازیافت شده را دارند. واحد مدیریت انرژی با کنترل‌کنندهٔ وسیله نقلیه همکاری می‌کند تا احیای ترمز و انرژی بدست آمده از طریق آن را کنترل کند. این بخش همچنین با واحد سوخت‌گیری در ارتباط است تا آن را کنترل کند و میزان قابلیت استفاده از منبع انرژی را به تصویر بکشد. منبع توان کمکی، توان مورد نیاز با سطوح ولتاژهای مختلف را برای همهٔ بخش‌های کمکی وسیله نقلیهٔ برقی تأمین می‌کند، مخصوصاً برای واحدهای کنترل‌کنندهٔ شرایط هوا و توان فرمان.
باتری‌ها
در فناوری خودروهای برقی باتری یکی از نقش‌های مهم را بر عهده دارد. عواملی چون ظرفیت باتری، عملکرد باتری، دوام باتری، طول عمر، چگالی انرژی، چگالی توان، حساسیت نسبت به دما، زمان شارژ و قیمت از شاخصه‌های مهم انتخاب باتری می‌باشد. باتری بسیاری از خودروهای برقی که امروزه تولید می‌شوند از نوع لیتیوم-یون هستند. اگرچه باتری‌های لیتیومی اغلب به خاطر ظرفیت زیاد و چگالی انرژی مناسب مورد استفاده قرار می‌گیرند ولی عمر مفید و دوام آن‌ها محدود است و این مسئله از عمده عواملی است که هزینه‌های ساخت و تولید خودروی برقی را بالا برده‌است. تحقیقات برای استفاده از ترکیبات دیگری از لیتیوم مانند فسفات‌آهن-لیتیوم و لیتیوم-تیتانات برای حل مشکل دوام و عمر باتری‌ها در جریان است. انواع دیگر باتری‌های مورد استفاده در خودروی برقی عبارتند از:
استفاده از چندین نوع باتری نیز در حال تحقیق و بررسی است. مانند:
شارژ خودروهای برقی
افزایش تعداد خودروهای برقی، اگرچه کاهش اتکا به سوخت‌های فسیلی را به دنبال خواهد داشت ولی شارژ خودروهای برقی می‌تواند یکی از معضلات پیش روی صنعت برق باشد. از سویی شرکت‌های توزیع و بهره برداران شبکه بایستی در خصوص تحویل توان درخواستی به صاحبان خودروهای برقی زیرساختهای خود را تقویت و به روز کنند و از طرف دیگر رفتار تصادفی و ناهماهنگ مالکان خودرو برای شارژ باتری می‌تواند شبکه توزیع را دچار مشکلاتی چون افزایش پیک مصرف، نوسانات ولتاژ و افزایش تلفات نماید.
هزینه خرید
تولیدکنندگان در هنگام طراحی دریافته اند که برای تولید با حجم کم، ایجاد تغییرات در پلتفرم‌های موجود برایشان ارزان‌تر خواهد بود اما برای تولید انبوه طراحی و ساخت یک پلتفرم مخصوص باعث بهینه‌تر شدن و ارزان‌تر شدن محصول نهایی خواهد شد.
هزینه نگهداری
بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۸ در ایالات متحده انجام شده‌است، هزینه متوسط استفاده از یک خودروی برقی در سال برابر ۴۸۵ دلار می‌باشد در حالیکه هزینه استفاده از یک خودروی بنزینی ۱۱۱۷ دلار در سال است.