cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
صنیع‌الملک
زمینهٔ تاریخی
ایرانِ عصرِ فتحعلی‌شاه در آغاز سدهٔ نوزدهم میلادی، درگیر جنگ‌های با روسیه در منطقهٔ قفقاز بود که به جدایی همهٔ سرزمین‌های قفقاز از ایران انجامید. با مرگ عباس میرزا، فرزندش محمد میرزا، ولیعهدِ ایران شد و پس از مرگِ فتحعلی‌شاه در کشمکش با مدعیانِ تاج و تخت، به پادشاهی رسید. دوران پادشاهی محمدشاه ادامهٔ روشِ شاهِ پیشین بود. ایرانْ درگیرِ شورش‌ها و آشوب‌ها در ایالاتِ جنوبی بود که از سوی مدعیان پادشاهیِ در تبعید پشتیبانی می‌شد. روزگارِ پس از محمدشاه و عصرِ ناصری سرآغاز دگرگونی‌هایی بود. پیدایش بابیه و برنامه‌های اصلاحیِ امیرکبیر از این دگرگونی‌ها بود. ایجاد نخستین خطوطِ تلگراف در ایران به ناصرالدین‌شاه برای حفظ و افزایشِ قدرت دولتِ مرکزی یاری رساند. مرگ امیرکبیر و به‌دنبال آن، صدارتِ میرزا آقاخان نوری، سببِ مشکلات بسیاری در ادارهٔ کشور شد. ناتوانیِ دولت در ادارهٔ امور سبب شد تا ناصرالدین‌شاه پس از دوره‌ای حکومتِ بدون صَدرِاعظم، سرانجام میرزا حسین‌خان سپهسالار را — که از نظر اندیشه بسیار به امیرکبیر شباهت داشت — به صِدارَتِ عُظمیٰ برگزیند.
هنر و نقاشی ایرانی در روزگار قاجار
در دورهٔ تکوینِ شیوه‌های التقاطی در نقاشی ایرانی، نقاشی سنتیْ قالب‌های تازه‌ای در روندِ وام‌گیری از طبیعت‌گراییِ اروپایی را به‌دست می‌آورد. سرآغازِ این دورهٔ دویست ساله، ارتباط با جهان غرب و آشنایی با هنر اروپایی بود که به فرنگی‌سازی انجامید. راه‌های این آشنایی، افزون‌بر آثار هنر اروپایی در ایران و برقراری ارتباط با نقاشان اروپاییِ مقیمِ اصفهان، نقاشی جلفای نو و نقاشی گورکانی نیز بود. رویین پاکباز می‌گوید جلبِ هنرمندانی مانند محمد زمان به طبیعت‌پردازی، از سرِ تقلیدِ ناآگاهانه یا نوعی طبع‌آزمایی نبود، بلکه دگرگونی در نقاشیِ آن روزگار با توجه به شرایط اجتماعی و فرهنگی ضروری می‌نمود. ورودِ موضوعاتِ تازه‌ای مانند گل و مرغ، چهره‌نگاری و منظره‌سازی به نقاشی ایرانی، و تکنیک‌هایی مانند نقاشی رنگ روغن بر دیوار و بوم، نقاشی زیر لاکی روی قلمدان و جعبه و آینه از دیگر نتایجِ فرنگی‌سازی بود؛ اما در همهٔ اینها ردپایی از سنتِ کهنِ تزیین و ظریف‌کاری به‌چشم می‌خورد. پیامدِ فرنگی‌سازی در نقاشیِ ایرانی، پیکرنگاری درباری بود که در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی آغاز شد و در عصرِ فتحعلی‌شاه به اوج خود رسید. با آنکه این مکتب از عناصرِ طبیعت‌گراییِ اروپایی بهره برد، اما به شیوهٔ سنتیِ آرمانیِ نمایشِ واقعیت در نقاشی ایرانی وفادار ماند. ویژگی‌های کلی این مکتب عبارتند از: ترکیب‌بندی متقارن و ایستا با عناصری افقی، عمودی و یا منحنی، و انتخاب رنگِ محدود با غلبهٔ رنگ‌های گرم و به‌ویژه قرمز. در این مکتب، نمایشِ پیکر انسانی بدون شبیه‌سازی اهمیت بنیادین دارد. پیکره‌ها نمونه‌وار و قراردادی تصویر می‌شوند و هدف، نشان‌دادنِ جلال و شکوهِ شخصیت‌هاست. این مکتب در آثار نقاشانی چون محمدصادق، باقر و میرزابابا به کمال خود رسید و سپس در آثار مهرعلی، محمدحسن، ابوالقاسم و احمد ادامه یافت. پیکرنگاری درباری نخستین سبکِ منسجمِ نقاشیِ ایرانی پس از سقوطِ صفویه است و در آن تلفیقِ سنت‌های ایرانی و اروپایی در فرمی پالایش‌شده و شکوهمند نمایش داده می‌شود. پس از مرگ فتحعلی‌شاه، مکتب پیکرنگاری درباری نیز رو به افول گذاشت و عصر محمدشاه دوباره شاهدِ نابسامانی در نقاشی درباری بود. از دیگر سو، بیرون از حیطهٔ دربار، انواع نقاشیْ بازاری برای خویش یافتند.
سفر اروپا
اواخر سلطنت محمدشاه در اواخر سال ۱۲۶۳ ه‍.ق یا پس از آن سال، با سرمایهٔ خویش یا به‌کمک محمدشاه یا به‌گفتهٔ خان ملک ساسانی با کمک‌های حسینعلی‌خان معیرالممالک جهت آشنایی با نقاشی اروپا به ایتالیا فرستاده شد. تاریخ دقیق آغاز سفرش به اروپا روشن نیست. خان ملک آغاز و پایان سفر را ۱۲۵۶ و ۱۲۶۲ ه‍.ق نوشته‌است؛ اما یحیی ذکاء با توجه به آثار تاریخ‌دارِ ابوالحسن که نشانه‌های طبیعت ایران را دارد، بر این عقیده است که ابوالحسن در فاصلهٔ این تاریخ در ایران بوده‌است. ذکاء ادامه می‌دهد شواهد این نتیجه را به‌دست می‌دهند که سفر ابوالحسن به اروپا پس از ۱۳۶۳ ه‍.ق بوده‌است. حدودِ سالِ بازگشتش را هم از کتاب گنج شایگان — که نگارش آن در سال ۱۲۷۳ ه‍.ق پایان یافته — می‌توان به‌دست آورد. دیباچه‌نگار اصفهانی در گنج شایگان می‌نویسد: «میرزا ابوالحسن خان نقاشباشی... و حالیا هفتم سال است که از ایتالیا معاودت نموده...» بر اساس سال نگارش کتاب، ابوالحسن در سال ۱۲۶۶ ه‍.ق به ایران بازگشته‌است. از سوی دیگر، با توجه به اینکه میان سال‌های ۱۲۶۴ و ۱۲۶۶ ه‍.ق هیچ اثری از کارهای انجام‌شدهٔ او در ایران در دست نیست، می‌توان پنداشت که آغاز سفر او در اواخر سال ۱۲۶۳ ه‍.ق بوده و حدود سه تا چهار سال را در ایتالیا به‌سر برده‌است. تاریخ نخستین آثار او پس از بازگشت، ۱۲۶۷ ه‍.ق را نشان می‌دهد. تعداد آثار او در این سال، شش اثر است. او نخستین هنرمند ایرانیِ آموزش‌دیده در اروپاست. بین سال‌های ۱۸۴۶ و ۱۸۵۰ او در ایتالیا به مطالعه و نسخه‌برداری از کارهای استادان ایتالیایی مانند رافائل و تیسین در رم، واتیکان، فلورانس و ونیز مشغول بود.
در دربار
ابوالحسن در سال ۱۲۶۷ ه‍.ق، به ایران بازگشت و به‌عنوان «نقاشباشی» منصوب، و جانشین محمدابراهیم نقاش‌باشی شد. او به دارُالْفُنون که ناصرالدین‌شاه در تهران تأسیس کرده بود، علاقه داشت؛ طرحی که اصالت و پی‌ریزیِ آن متعلق به میرزا تقی‌خان امیرکبیر بود، اما تا پس از قتلِ نابهنگام او در ۱۲۶۸ ه‍.ق تکمیل نشد. ابوالحسن در سال ۱۲۷۷ ه‍.ق و از سوی ناصرالدین‌شاه، مدیر چاپ و سردبیر رسمیِ روزنامهٔ دولتِ عِلّیهٔ ایران شد. شش سالِ پایانِ زندگیِ ابوالحسن به انتشار روزنامه و ادارهٔ امور دارُالطِّباعه و نقاشخانهٔ دولتی گذشت. او در این مدت، چهره و شبیهِ رجال و شخصیت‌های معروف بسیاری و بناهای سلطنتی و دولتی تهران را به‌صورت نقاشی و باسمه در روزنامه به چاپ رساند. اما این فعالیت‌ها سبب شد تا او کمتر اثری مستقل از روزنامه بیافریند. در ۱۲۷۸ ه‍.ق نُه ماه پس از چاپ و انتشار روزنامهٔ دولت، از سوی ناصرالدین‌شاه و به‌خاطر کوشش و مهارت در طراحی‌های استادانه و چاپ نفیسِ روزنامه، لقب «صَنیعُ‌الْمُلک» به او اعطا شد — که معمولاً با این نام شناخته می‌شود — و ساختمانی جهت تأسیس نخستین مدرسهٔ نقاشی به وی داده شد. فرمان اعطای این لقب در شمارهٔ ۴۹۱ روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران به‌تاریخ ذیقعدهٔ ۱۲۷۷ ه‍.ق چاپ شد. صنیع‌الملک در ساختمانی در کنار ارگ سلطنتی، با ابزارِ به‌همراه‌آورده از ایتالیا برای تشکیل هنرستان نقاشی، نقاشخانهٔ رایگان دولتی با روش جدید را تأسیس کرد. این خبر در ۳ شوال ۱۲۷۸ ه‍.ق در روزنامه به چاپ رسید. پس از انتشار این اطلاعیه، مقدمات کار از سوی صنیع‌الملک آماده شد و سپس ناصرالدین‌شاه از هنرستان بازدید، و رسماً اجازهٔ افتتاح و پذیرش شاگرد را صادر کرد. خبر بازدید و افتتاح و پذیرش شاگرد در شمارهٔ ۵۲۰ روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران به چاپ رسید. با آنکه دورهٔ فعالیتِ این هنرستان کوتاه بود، اما نقشی اثرگذار در جنبشی تازه در نقاشی ایران داشت. فعالیت‌های نظم‌آفرینِ صنیع‌الملک چنان بود که از سوی شاه تحسین شد که نمونهٔ آن خبری است که در شمارهٔ ۵۴۳ روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران به‌تاریخ ذیحجهٔ ۱۲۷۹ ه‍.ق به چاپ رسید. او در این سال یک قطعه نشانِ سرتیپی و حمایلش را از سوی شاه دریافت کرد. سپس‌تر وظایف و مسئولیت‌هایی از سوی شاه بر عهدهٔ او گذاشته شد که به‌گفتهٔ یحیی ذکاء، سرآغاز رسمیِ سانسور در مطبوعات است.
درگذشت
روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران چندین سال با نظارت صنیع‌الملک چاپ و با سرلوح‌ها و نقاشی‌های وی تزیین می‌شد؛ اما از شمارهٔ ۵۲۶، تغییرات محسوسی در سرلوح آن دیده شد. دو شمارهٔ بعد یعنی در ۵۲۸ به‌تاریخ چهارم رجب ۱۲۸۲ ه‍.ق، تصویری در روزنامه به چاپ رسید که با شیوهٔ صنیع‌الملک تفاوت داشت. پس از آن چند شماره بدون تصویری از رجال و شخصیت‌ها چاپ شد. مجدداً سرلوحِ شیر و خورشید در شماره‌های ۵۷۹ تا ۵۸۸ در محرم ۱۲۸۳ ه‍.ق، ناشیانه و زشت به چاپ رسید که نشان از عدم نظارتِ صنیع‌الملک داشت، اما در شمارهٔ ۵۸۹ اندکی بهتر شد که احتمالاً از نسخه‌های کارِ صنیع‌الملک نسخه‌برداری شده بود. صنیع‌الملک در ربیعُ‌الْاوّل سال ۱۲۸۳ ه‍.ق به سمت نیابتِ اِعتِضادُالسَّلطنه در وزارت علوم منصوب شد. در این میان و در شمارهٔ ۵۹۱ به‌تاریخ ششم ربیع‌الاول ۱۲۸۳ ه‍.ق، خبر جایگزینی روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران با راه‌اندازی و انتشار چهار روزنامه به چاپ رسید. اما شمارهٔ ۵۹۲ مجدداً با نام دولت علّیهٔ ایران و سرلوحِ شیر و خورشیدی مانند سرلوح‌های پیشین و نیز پس از ماه‌ها نگاره‌ای از عزیزخان مکری به قلم صنیع‌الملک چاپ شد. از شمارهٔ ۵۹۳ نام روزنامه مطابق با همان خبر پیشین، به روزنامهٔ دولتی تغییر یافت، اما ترتیب شماره‌ها همچنان باقی ماند و شیر و خورشیدِ این شماره نیز به‌دستِ صنیع‌الملک نقاشی شد، اما در شیر و خورشیدهای شماره‌های ۵۹۴ تا ۵۹۹ اثری از قلمِ صنیع‌الملک نبود. شمارهٔ ۵۹۶ تصویری دارد که احتمالاً متعلق به صنیع‌الملک است و در شمارهٔ ۵۹۹ روزنامهٔ دولتی به‌تاریخ ۲۲ شوال ۱۲۸۳ ه‍.ق، تصویری از شاهزاده کیومرث میرزا چاپ شد که آخرین اثر چاپ‌شده از صنیع‌الملک در این روزنامه است. پس از این و در شمارهٔ ۶۰۰ روزنامهٔ دولتی به‌تاریخ ۷ ذیقعدهٔ ۱۲۸۳ ه‍.ق، خبری دربارهٔ بازدید ناصرالدین‌شاه از دارالفنون و دارالطباعه در پنجم ذیقعده چاپ شد، اما از صنیع‌الملک نام برده نشد. او در فاصلهٔ ۲۲ شوّال تا ۵ ذیقعده ۱۲۸۳ ه‍.ق، در اثر سکته‌ای ناگهانی درگذشت.
یحیی ذکاء می‌گوید ماجرای تغییراتِ پیاپی در روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران و درگذشتِ ناگهانیِ صنیع‌الملک و سکوت دربارهٔ آن، موضوعی است که همچنان مبهم است. روشن نیست تغییرات در سرلوحِ روزنامه در سال ۱۲۸۲ ه‍.ق و پس از آن، به‌خاطر بیماری صنیع‌الملک بوده یا ناراحتی وی از دستگاه حکومتی. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که پس از درگذشتش، در هیچ روزنامه و نوشته‌ای، یادی از او نشد و این گمان را پیش می‌آورد که او مغضوبِ شاه یا اطرافیان مانند اعتضادالسلطنه قرار گرفته باشد. تنها یادی که از او شد، دربارهٔ تاریخ درگذشتش است که فرهاد میرزا در ماده‌تاریخی آن را ثبت کرده‌است. ذکاء ادامه می‌دهد گزارش‌های گوناگونی دربارهٔ تاریخ درگذشت وی نقل شده‌است، اما با توجه به شواهد، وی در فاصلهٔ اواخر شوال تا اوایل ذیقعدهٔ ۱۲۸۳ ه‍.ق و در حدود پنجاه و چهار سالگی درگذشته‌است. ماده‌تاریخ ضبط‌شدهٔ فرهاد میرزا در کتاب زنبیل، عبارت «نقاشباشی چرسی بمرد» است که ۱۲۸۳ ه‍.ق را به‌دست می‌دهد. این ماده‌تاریخ حکایت از ناراحتی میان او و صنیع‌الملک است که سببش روشن نیست. طبق وصیتش در یکی از هشتی‌های مقبرهٔ میرزا ابوالقاسم، امام جمعهٔ تهران به‌خاک سپرده شد. میرزا عباس نقاش در صفحهٔ پایانی نسخهٔ چاپ سنگی یوسف و زلیخا، به‌اشتباه تاریخ ۱۲۸۲ ه‍.ق را ذکر می‌کند که باعث خطای نویسندگان بسیاری شده‌است. میرزا عباس سن او را به هنگام مرگ پنجاه سال و دیگران پنجاه و یک تا پنجاه و چهار سال ذکر کرده‌اند. اینکه بار عظیمِ این مسئولیت بیش از حدِ توانِ او بود یا اینکه بیماری جسمی داشت، روشن نیست.
صنیع‌الملک سه پسر به نام‌های اسدالله خان، سیف‌الله خان و یحیی خان داشت که هر سه در نقاشی دستی داشتند، اما مهارت فرزند سوم چنان بود که مورد توجه ناصرالدین‌شاه قرار گرفت و از سوی شاه «ابوالحسن ثالث» نامیده، و به این نام مشهور شد.
سبک
مهارت ابوالحسن در شبیه‌سازی با بهره‌گیری از اسلوبِ پرداز حتی پیش از سفر به ایتالیا روشن بود. این ویژگی در اثر چهره‌نگاریِ حاجی میرزا آقاسی به‌خوبی به چشم می‌آید. در آثاری مانند «دلدادگان و مشاطه»، تأثیر روش‌های مرسوم دربار بر صنیع‌الملک آشکار است. آثار ابوالحسن تا پیش از سفر اروپا، تأثیر استادان ایرانی او و سبک نگارگران اصفهان را نشان می‌دهد. سپس‌تر با اثرپذیری از کارهای نقاشان اروپایی، در اسلوب و سبک و دید هنری خویش تحولی ایجاد کرد. با آنکه درک بالایی از مبانی و قواعد علمی طبیعت‌نگاری داشت، اما همیشه بر پایداری روح سنت ایرانی در نقاشی اهتمام می‌ورزید. همین شناخت و درک، سبب تلاش برای گشایش هنرستان به سبک اروپایی در ایران از سوی او بود. کوشش او این بود که میان سنت‌های نقاشی اروپایی و ایرانی پیوند برقرار کند. به‌کارنبردن دقیق پِرْسْپِکتیو و عدم پایبندی به آن — که ظاهراً از سوی او آگاهانه بوده‌است — نشان‌دهندهٔ توجه او به سنت‌های نقاشی ایرانی و محفوظ نگهداشتن طراحی و رنگ‌آمیزی دوبعدی است. صنیع‌الملک به‌ویژه در چهره‌نگاری واقع‌گرایانه نوآوری کرد. او افزون بر شبیه‌سازی ویژگی‌های ظاهری و درونی، مهارت و دقت فراوانی نیز در نمایش حالت و شخصیت اشخاص داشت. بی‌شک تخصص وی در چهره‌نگاری بود، آنچنان‌که به‌خاطر شخصیت‌پردازی‌های هوشمندانه و ماهرانهٔ وی اغلب به‌نظر می‌رسید که موضوع از لحاظ زنده و واقعی‌بودن چنان است که گویی در مقابل بیننده ایستاده‌است. بسیاری از شاگردان، نقاشان معاصر و نیز نقاشان دوره‌های پسین نیز چهره‌نگاری کردند، اما کمتر نقاشی توانست در چهره‌نگاری روان‌شناسانه — مانند نقاشی «طبیب و بیمار» — در سطح او ظاهر شود. با آنکه او بیشتر بنا به جایگاهش، چهره‌نگاری درباری بود، اما به موضوعات اجتماعی نیز توجه داشت. این ویژگی واقع‌گرایانهٔ او در آثار برخی از نقاشان عصر ناصری بیشتر نمود یافت.
آثار صنیع‌الملک نشان‌دهندهٔ طبیعت‌گرابودنِ اوست. او بیش از هر موضوعی، به انسان علاقه داشت و ازاین‌رو، تک‌چهره‌های فراوانی از او به‌جای مانده‌است که بیشترشان با اسلوبِ نقطه‌پرداز کار شده‌اند. مهارت او در ترکیب رنگ‌های چهره و توازن و هماهنگی آن‌ها و ظرافت و دقت در آثار چشمگیر است. نگاه او، غربی است و برخلاف هنرمندان گذشتهٔ ایران که دیدی درونی و ذهنیت‌گرا به موضوع داشتند، نگاه و دید او بیرونی و عینی است که نتیجهٔ اثرگذاری هنرمندانِ رنسانسیِ اروپاست. او در وهلهٔ نخست، طراح است. ظرافت و دقت طراحی‌اش، پیونددهندهٔ آثارش با نقاشی ایرانی است. او ترکیب‌بندی آثارش را با توجه به موضوع و محل، گاهی به روش غربی و گاهی به روش ایرانی و شرقی به‌صورت مبتکرانه آفریده‌است. ظاهراً توجه و اصالت دادن او به موضوع سبب شد تا چندان به رعایت اصول پرسپکتیو پایبند نباشد. بیشتر آثار او دربردارندهٔ گونه‌ای هَزْل و طنزند که در نگارگری ایران کمیاب است. حضور او در اروپا در زمانی بود که در نقاشی ایتالیا هنوز تحولی نو رخ نداده بود و بیشتر هنرمندان پیرو اصول کلاسیک رنسانس بودند. هنرمندان نامبرده در آگهی گشایش مدرسهٔ نقاشی — که او از آثارشان نسخه‌بردای کرده بود — نشان‌دهندهٔ گرایش او به رنسانس و هنرمندان شاخص آن هستند. بااین‌حال، انتخاب موضوع، طراحی، رنگ‌آمیزی و ترکیب‌بندیِ آثارِ او نشان می‌دهد که او به جنبه‌های ایرانی‌بودن آثارش توجه داشته و آن را فراموش نکرده؛ و علی‌رغمِ استفاده از هنر غربی، در برابر آن احساسِ خودباختگی نداشته و شخصیت هنری خویش را حفظ کرده‌است. همین نکته، او را دارای جایگاهی ویژه در هنر سده‌های اخیر ایران قرار می‌دهد.
میراث
عباس امانت می‌گوید دگرگونیِ آرامِ سبکِ هنریِ صنیع‌الملک و طنز ماهرانهٔ مشهود در آثارش را می‌توان نشانهٔ تغییر تدریجیِ جهان‌بینی‌اش دانست. او از هنر درباریْ گریزان بود. با آنکه از هنر گرافیک اروپایی اثرپذیرفته بود، اما برای ترسیم جهانی ایرانی با اصول و ارزش‌های ویژهٔ خود اهتمام داشت. درهم‌آمیختن طنز و کنایه، کاریکاتور و لطافتی از نگارگری ایرانی در آثارش، گواهی بر هنرِ مدرنِ ایرانی‌شده و پیام اجتماعیِ آن است. گشایشِ یک مدرسهٔ هنریِ مدرن برای نقاشی و چاپ سنگی، اشتیاق او به پیشرفت را نشان می‌دهد. این تلاش‌ها برای تدوین مدرنیته‌ای بومی، با وجود وعده‌های آغازین و به‌خاطر موانعِ به‌وجودآمده از سوی حکومتِ استبدادیِ شکاک به هر محیط اجتماعی و ماهیت چاپ، نتیجه‌ای نداشت. گذشته از این، احتمال دارد کوشش‌های او به‌خاطر گسترش شیوهٔ غربیِ تکنیک‌های نقاشی، چاپ سنگی و عکاسی در دههٔ دوم سدهٔ نوزدهم میلادی، امکان بروز بیشتری نداشته‌است. این توانایی، نشان‌دهندهٔ اثرپذیری معلمان و دانشجویان دارالفنون از این نوع دیدگاهِ جدید و مهم‌تر از همه، دسترسی به فناوری و هنر گرافیکِ غربی نیز بوده‌است. بدین‌ترتیب در دوره‌ای کوتاه، اثرگذاریِ صنیع‌الملک بر جامعه کاملاً از بین رفت. حتی روشن نیست مدرسهٔ هنری‌اش باقی ماند یا از میان رفت؛ و اگر باقی بوده‌است، چه مدت دوام داشته‌است. جز شمارِ اندکی از شاگردانش، دربارهٔ کارآموزانش در مجمع‌الصنایع یا کسانی که در روزنامه یا مدرسه هنری‌اش آموزش دیدند، اطلاعات بسیار اندکی وجود دارد.
شاید نزدیک‌ترین شخص به او در سبک کاری، سلیقه و علاقه‌مندی به جدایی از پشتیبانی درباری، برادرزاده‌اش محمد غفاری، ملقب به کمال‌الملک بوده باشد. او مانند عمویش که شاید الگویش نیز بوده، دربار را به قصد سفر به ایتالیا و یادگیری شیوهٔ نقاشیِ استادان رنسانسی، ترک کرد و همانند صنیع‌الملک، شیوهٔ شخصی خود را در جهت رئالیسمِ اجتماعی دنبال نمود. شگفت‌انگیز آنکه در سال ۱۳۲۵ ه‍.ق و در اوج انقلاب مشروطه، پا در جای پای عموی خویش گذاشت و مدرسهٔ هنرهای زیبایی را با نام «مدرسهٔ صنایع مُستَظرَفه» تأسیس کرد و در طول بیش از دو دهه، نسلی از هنرمندانی را که بیشتر از فرزندانِ بزرگانِ قاجار و در دورهٔ پس از مشروطه بودند، در سبکِ رئالیسم رمانتیک آموزش داد. او بسیار کوشش کرد تا از حمایتِ دربار و بزرگان تا زمان اوایلِ حکومتِ پهلوی، مستقل و دور بماند.
آثار
مأموریت‌های بزرگ ابوالحسن به‌عنوان نقاشباشی دربار، دو سفارش بود: نخست نقاشی مراسم سلام نوروزی ناصرالدین‌شاه و دوم، تصویرسازی کتاب هزار و یک شب. پرده‌های نقاشی سلام نوروزی — که شبیه نقاشی‌های دیواری عبدالله خان نقاش‌باشی بود — به‌منظور نصب در تالار پذیرایی عمارت نظامیه نقاشی شدند. پیکرها به‌مانند نمونهٔ آثار عبدالله خان در کاخ نگارستان در اندازهٔ واقعی‌اند. اما برخلاف پیکرهای خشک و چوبین و چهره‌های یکسانِ نقاشیِ عبدالله خان، پیکرهای این نقاشی‌ها کاملاً شخصی و هر کدام متفاوت از دیگری نقاشی شده‌اند. این اثر پرکارترین کار ابوالحسن است که به‌سفارش میرزا آقاخان نوری و در سال ۱۲۷۳ ه‍.ق به پایان رسیده‌است. او همراه با شاگردانش چهار سال بر روی آن کار کردند. این نقاشی‌ها اکنون در موزهٔ ایران باستان در تهران نگاه‌داری می‌شوند. این اثر نشان‌دهندهٔ ناصرالدین شاه بر تخت با پسران و وزرایش و با حضور درباریانِ بسیار و فرستادگان خارجی است. همزمان با انجام این نقاشی‌ها، ابوالحسن با همکاری شاگردان خویش، تصویرسازی نسخهٔ خطیِ هزار و یک شب در شش جلد و با ۱۱۳۴ صفحه نقاشی را انجام دادند. این اثر نشان‌دهندهٔ آخرین کوشش‌ها برای پاسبانی و نگاه‌داری سنتِ کتاب‌نگاری ایرانی است. در سال ۱۲۶۹ ه‍.ق از سوی ناصرالدین‌شاه و راهنمایی و نظارت حسینعلی‌خان معیرالممالک، طراحی و نظارت بر تصویرسازیِ ترجمهٔ فارسیِ شش جلدی از کتاب هزار و یک شب را عهده‌دار شد. ساختِ کلیِ کتاب هفت سال میان سال‌های ۱۲۶۹–۱۲۷۶ ه‍.ق توسط چهل و سه نفر از هنرمندان متخصص گوناگون به‌طول انجامید؛ که از آن میان، گروهی متشکل از سی و چهار نقاش در مصورسازی کتاب زیر نظر ابوالحسن کار می‌کردند. کتاب در حال حاضر در کتابخانهٔ گلستان نگاه‌داری می‌شود. پس از پایان کار کتاب، ابوالحسن نقاشی‌ای از معیرالممالک درحال تقدیم کتاب به شاه را انجام داد. او به پاس زحمات و حمایت‌های معیرالممالک از او در سفر به اروپا، از او و فرزندانش نقاشی‌های بسیاری انجام داد.
پس از انتصاب به‌عنوان مدیر چاپ و سردبیر رسمی روزنامهٔ دولت از سوی ناصرالدین‌شاه در سال ۱۲۷۷ ه‍.ق، روزنامه تحت هدایت او با فرم و ظاهر چشمگیری بهبود داده شد و با نام جدیدی ارائه شد: روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران؛ وی مجموعه‌ای استادانه دربردارندهٔ پرتره‌های چاپ سنگی ظریف از شاهزادگان و دولتمردان و گاهی اوقات، نمایشی از رویدادهای روزمرهٔ قابل‌توجه را سامان‌دهی کرد. تا پیش از آن، روزنامه — که از اقدامات امیرکبیر بود — وقایعِ اتّفاقیّه نام داشت و ۴۷۱ شماره از آن به‌صورت هفتگی منتشر شده بود. ابوالحسن در شمارهٔ ۴۷۲، نام آن را به روزنامهٔ دولت علّیهٔ ایران تغییر داد و در قطعی بزرگ‌تر و کاغذی مرغوب‌تر چاپ کرد. به‌خاطر جنبهٔ رسمی و دولتی روزنامه، نشان شیر و خورشید بر سرلوحهٔ روزنامه و همین‌طور تصاویری از شاهزادگان و رجال سیاسی و رویدادهای رسمی در هر شماره چاپ می‌شد. این نخستین روزنامهٔ مصور به روش چاپ سنگی در ایران بود.
او در نقاشی رویدادهای معاصر — مانند «مرگ درویش دروغگو در استرآباد» — و نیز طراحی نشانه‌های گرافیکی برای موضوعات دولتی و فرمان‌ها و نگارگری بر روی قلمدان مهارت داشت. از آثارش عبارتند از: «چهرهٔ میرزا آقاخان نوری» (۱۲۷۰ ه‍.ق)، «ناصرالدین‌شاه نشسته بر صندلی» (۱۲۷۶ ه‍.ق)، «مجلس بزم و میزبانان مخمور» (۱۲۷۶ ه‍.ق) و «علامت فرمان همایون» (۱۲۷۷ ه‍.ق).
هواوی اسند میت۷
هواوی اسند میت۷ (Huawei Ascend Mate7)؛ یک فبلت اندرویدی است که در اکتبر ۲۰۱۴ میلادی عرضه شده است.
تفریجان
تفریجان، روستا یی از توابع بخش مرکزی شهرستان همدان در استان همدان ایران است.
جمعیت
تفریجان، روستایی است که در جنوب شرقی شهر همدان و در شرق کوه الوند قرار دارد و مرکز دهستان الوند کوه شرقی است که این دهستان از مجموع چند روستا تشکیل شده‌است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۱۴۹ نفر (۶۹۱خانوار) بوده‌است. تفریجان در فاصله ۳ کیلومتری همدان قرار گرفته‌است و برای دسترسی به آن از همدان دو راه اصلی وجود دارد: یک راه که اخیراً (سال ۱۳۹۴) آسفالت شده‌است و در حال حاضر بیشتر از آن استفاده می‌شود، از انتهای شهرک بهشتی آغاز می‌شود و با گذشتن از کنار تصفیه خانه شماره دو همدان و سپس عبور از کنار آسایشگاه سالمندان یاس سفید به سمت راست تغییر مسیر می‌دهد و به جاده‌ای وارد می‌شود که در بهار، سرسبزی دو طرف آن زیبایی دل‌انگیزی به آن می‌بخشد. این مسیر با عبور از گورستان به تفریجان وارد می‌شود. راه دسترسی دوم که تا سال ۹۳ راه اصلی روستا بود، از مسیر جاده ملایر می‌گذرد و در کیلومتر ۳ جاده همدان به ملایر، جنب پمپ بنزین به جادهٔ سد اکباتان وارد می‌شود و پس از عبور از گردنه‌ای با مناظری دل‌انگیز و طی ۴ کیلومتر، به دو راهی سد اکباتان- تفریجان می‌رسد که راه سمت راست به تفریجان تعلق دارد. با ورود به این راه و با طی نزدیک به ۵۰۰ متر وارد محلهٔ برج بالای تفریجان می‌شویم که پس از عبور از این محله به ایستگاه اصلی روستا می‌رسیم. این مسیر ۷ کیلومتر از مسیر اول طولانی‌تر است. تفریجان دو مسجد دارد. همچنین ساختمان دهداری و شورا، واحد پست بانک، مدارس ابتدایی و راهنمایی، خانه بهداشت، سه واحد نانوایی، ورزشگاه، غسالخانه، فروشگاه‌های کوچک و بزرگ، چندین باب قهوه‌خانه، آب و برق و گاز و تلفن، سیستم پخش دیجیتال تلویزیونی و دسترسی به اینترنت از اماکن و امکانات روستاست.
نام و پیشینه
تفریجان از دو قسمت "تف" + "ریجان" تشکیل شده‌است؛ که "ریجان" در واقع "ریگان"، بوده‌ و به عربی تبدیل به "ریجان" شده است. "ری گا" نام قدیمی شهر ری در استان تهران است که اولین بار به همینطور یعنی ری گا در کتیبه های بیستون در ۵۹۰ سال قبل از میلاد مسیح به آن اشاره شده و به معنی شهر سلطنتی در زبان ماد میباشد. " تف"که معرب شده همان تپه است که در پارسی به معنی جای بلند می باشد. و "تپه ری گا" به معنی تپه سلطنتی در گذر زمان به "تپه ری گان" و بعد از حمله تازیان به ایران به تفریجان تغییر یافته است و وجود دست کم دو تپه باستانی در کنار حاشیه تفریجان موید همین موضوع است.ظاهرا اگر کاوشهای باستان شناسی در آنها که دستکم یکی از آنها ثبت ملی است انجام شود نقاط تاریکی از تاریخ مادها را روشن خواهد نمود. تنها تفریجان نیست که نامش بعد از حمله تازیان دستخوش تغییر گشته ، روستاهای پارسی زبان اطراف تفریجان نیز ، نظیر کنجینه یا همان «گنجینه» ، یکانه یا همان «یگانه» ، مزدقینه یا همان «مزداگینه» ، کشین یا همان «چشین» از معرب سازی در امان نمانده اند. به‌طور کلی از نام تفریجان، آثار به جای مانده و همچنین نام محلات آن می‌توان به قدمت آن پی برد و این خود گواهی است بر بنیاد آن، در دوران پیش از اسلام و پارسی بودن زبان اهالی در طول همه زمانها بوده است ، نام محلات مسکونی تفریجان عبارتند از:پشت قلعه، محله پایین، برج بالا، سر سرد آب، کوچه چرچره.
قدیمی‌ترین کتابی که نام تفریجان در آن آمده‌است سفرنامه ای می‌باشد که آن جهانگردی اروپایی به نام جیمز سیلک باکینگهام انگلیسی در کتابی به نام "سفرها در آشورستان، مادستان و ایران" (۱۸۱۷میلادی/۱۲۳۳ قمری) از همدان به طرف اصفهان در حرکت بوده و از تفریجان می‌گذرد و آن را داری دژی مستحکم و دست نیافتنی و دارای بیشه زارهای فراوان توصیف می‌کند، که پس از گذشتن از تفریجان به یلفان می‌رسد. در این سفرنامه ذکر شده که راه همدان به اصفهان از امامزاده یحیی واقع در همدان شروع شده و پس از عبور از کنار خورزنه و تفریجان به سمت یلفان و ارزانفود پیش می‌رفته. در دو سند تاریخی نیز که یکی در مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی و دیگری در موزه مجلس شورای اسلامی نگهداری می‌شود، از تفریجان نام برده شده‌است؛ که در سند اول، فتحعلی شاه قاجار در رجب سال ۱۲۴۰ هجری قمری، طبق درخواست دولت قاهره مبنی بر فروش املاکی که مرحوم هاشم بیک بیات در "قریه تفریجان" داشته‌است، به ورثه ایشان آقایان محمد علی بیک و علی بیک بیات امان نامه و اجازه‌نامه فروش به هر کس که دلشان بخواهد می‌دهد و در دومی علی مراد زارع و رعایای تفریجان در سال ۱۳۱۴ خورشیدی، شکایت از آفت زدگی محصول خود به دولت مرکزی می‌کنند، که به شماره ۶۶۱۷۶۳ در موزه مجلس شورای اسلامی قرار دارد.
مناطق دیدنی
از مناطق دیدنی آن می‌توان به کوه خورزنه که در واقع تپه‌ای بزرگ و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۲۰۰ متر میباشد در غرب تفریجان واقع است، اشاره نمود. در میان دل این کوه تعداد زیادی غار وجود دارد، که به غیر از یکی از آنها، بقیه توسط انسان کنده شده، در سقف غارها، شکل‌های دایره شکلی به چشم می‌خورد، که گویا به عنوان چرخ آسیاب، از سقف یکپارچه غار جدا شده‌است. نظریات دیگری نظیر استفاده به عنوان نوعی تقویم نیز مشهور می‌باشد. سقف غارها با نظم خاصی توسط تیشه و قلمی که سنگ یکپارچه سقف را شکافته، تزیین شده‌است. متأسفانه در چند سال اخیر شهرداری همدان به بهانه ایجاد سایت ورزش‌های هوایی اقدام به مسدود نمودن برخی از آن‌ها نموده‌است. افسانه قدیمی راجع به دو پیکره سنگی در آخرین نقطه غربی آن نیز که سنگ شده‌اند، زبانزد اهالی می‌باشد. همچنین می‌گویند ارتفاع غارها از کف بسیار زیادتر از امروزه آن بوده‌است ولی در اثر رفت‌وآمدها خاک و سنگ به داخل غارها وارد شده و کف آن بالاتر از قدیم آمده، که مشهود می‌باشد. افسانه، دیگری عنوان می‌کندکه انتهای یکی از غارها به زیر بازار مسگرهای همدان را داشته‌است. در سمت شرق این کوه فسیلها و سنگوارهای زیادی بسیاری به شکل صدف و موجودات دریایی به صورت نواری آهکی به وفور یافت می‌شود که نشان از زیر آب بودن این منطقه در دوره‌ای از زمین‌شناسی بوده‌است.
محل زندانی شدن بوعلی سینا
سر در خانه «اوستا مد قلی»: که واقع در محله پایین، روبروی منزل «اسد حاج ملک محمد»، بوده و شامل ساختمانی از جنس خشت خام، با یک طاق ورودی به ارتفاع ۶ متر دارای دو سکو در دوطرف ورودی که به دالانی ختم می‌شد که درب ورودی چندین خانه به داخل آن باز می‌شد. ساختمان به گفته اهالی محل زندانی شدن بوعلی سینا بوده‌است و مربوط به اواخر حکومت آل بویه و اوایل دوران سلجوقی بوده‌است که متأسفانه در سال ۱۳۹۴ در انجام عملیات راه جدید تفریجان به‌طور کامل تخریب گردید.
تپه شاه طهماسب
این تپه بین قبرستان و خورزنه واقع شده‌است و در فهرست آثار ملی به نام تپه الله وردی خان به شماره ۱۷۴۶۳ به ثبت رسیده ‌است. اهالی تفریجان از به سرقت رفتن کالسکه طلا از دل این تپه که به خورزنه متصل است، در روزگار گذشته خبر می‌دهند. همچنین آثار حفاری‌های غیرمجاز بر پیکره آن مشاهده می‌شود.
تفرجگاه‌ها (باغها، دشت‌ها، زمینها، دره‌ها، چشمه‌ها و بیشه‌زارها)
تفریجان باغ‌ها و بیشه زارهایی دارد که در بهار بسیار سرسبز و خرم هستند، اما متأسفانه در دهه‌های اخیر به دلیل کمبود آب و عدم پشتیبانی و نیافتن راهکاری برای تأمین آب کشاورزی آن، این باغ‌ها در تابستان سرسبزی خود را از دست می‌دهند که برخی با کندن چاه‌های کم عمق در باغ‌های خود تا حدودی بر این مشکل فائق آمده‌اند، اما انبوهی از باغ‌های تفریجان از کمبود آب در تابستان رنج می‌برند. در سال‌های اخیر ویلاهای بسیاری در مناطق مختلف آن احداث شده که اغلب از آب و برق برخوردارند. باغ‌ها و دشت‌ها و زمین‌های تفریجان به دو قسمت عمدهٔ «بالاها» و «پاینا» تقسیم می‌شوند که هر قطعه از این دو منطقه نیز نام خاصی دارند که اهم آن‌ها عبارت‌اند از: «میان باغا»، «باغای پاین»، «باغای بالا»، «باغای پشت قلعه»، «خوسارا»، «باغای نجارا»، «پشت بخچه»، «باغای بخشی»، «دره ایسیل»، «دره نبی»، «پای کوره»، «نیسانه»، «درهٔ دوشاقا»، «زیره میزلانا»، «سیاپشکا»، «چشمه رگینه»، «قُرُقا»، «میان راهنگا»، «درهٔ میان خانه»، «سِرِه ایسیل»، «چشمه دباغا»، «دانه اَراز»، «درهٔ کریم»، «دره روبا»، «درهٔ رضا»، «باغای شور»، «سِرِ باغای سنگسان»، «درهٔ گُرِوو»، «دارینه»، «چِمَن اییلپان»، «چشمه قلندر»، «پای بیدای قربان»، «چشمه دوگوله»، «سِرِه رای انجلاس»، «دره حموما»، «بیشای ایسیل» و ….
دریاچه‌ها و آبگیرها
از بزرگترین دریاچه‌ها و آبگیرها می‌توان به» ایسیل «و» گچ کان «اشاره نمود. ایسیل که در جنوب شرقی تفریجان قرار گرفته در دره‌ای به همین نام واقع شده‌است و در واقع آب‌بندی می‌باشد که توسط خود اهالی برای تأمین آب کشاورزی احداث شده‌است. اما گچ کان دریاچه‌ای در «باغهای پایین» می‌باشد که برای رسیدن به آن از جاده ای خاکی به نام جاده لوله کشی که همان خط انتقال آب از سد اکباتان به داخل شهر همدان باید استفاده نمود. این دریاچه در واقع معدن گچ متروکه‌ای بوده که اکنون به صورت دریاچه‌ای مورد بهره‌ برداری قرار می‌گیرد. لازم است ذکر شود که این دریاچه در بین باغ‌های شخصی قرار گرفته.
ساختمان‌های قدیمی
منازل قدیمی تفریجان که همگی آن‌ها از سنگ لاشه ساختمانی و خشت خام احداث شده‌است، جلوه خاصی به روستا داده، سقف منازل قدیمی اکثراً تیرپوش است. در این میان طرح بهسازی تفریجان با تخریب محلات و منازل قدیمی و بازسازی آن‌ها در حال انجام است.
از خانه‌های به جای مانده و دارای ارزش تاریخی می‌توان به چند نمونه زیر که عمدتاً در محله " سر خرند " که از محلات بسیار قدیمی تفریجان است می‌توان به چند نمونه زیر اشاره کرد.
از آثاری که در طی یک دهه گذشته تخریب یا به یغما رفته‌است می‌توان به چند نمونه مختصر اشاره نمود:
۱- کتیبه‌ای به خط پهلوی باستانی اشاره کرد که روبروی دکان نانوایی ابراهیم بودو در دهه ۷۰ خورشیدی به سرقت رفت.و به احتمال زیاد در موزه لوور فرانسه نگه داری میشود.
۲- باقی‌مانده برج و باروی خشتی سرخرند در روبروی خانه فرزندان "غلام میدی (مهدی)" در محله پایین که در سال ۱۳۸۵ تخریب گردید.
۳-مسجد حضرت ولی عصر (مسجد پایینی) که با محرابی بی‌نظیر در کنار حمام جای گرفته بود و اکنون فقط ستون‌های سنگی آن که همانند ستون‌های مسجد وکیل شیراز حجاری شده‌اند، در جلوی ساختمان جدید مسجد بر زمین افتاده‌اند.
۴- خانه پدری فرزندان "ملک مد (محمد)"، که شاهکار معماری دوران زندیه بود و دارای چندین اندرونی و حیاط بیرونی بود و قسمت‌های اعظم آن توسط فرزتدان مرحوم اکبر فامیل حاتمی در سال ۱۳۹۰ خورشیدی با لودر تخریب شد.
۵- «سر نمازگاه» که در واقع میدانگاهی اصلی تفریجان است که متأسفانه در دهه ۷۰ خورشیدی در عملیات بهسازی روستا به همراه تعداد زیادی بنای دیگر، طی چند هفته با لودر تخریب گردید.
۸- حمام، که مربوط به دهه ۱۳۴۰ خورشیدی است و در جای خزینه قدیمی تفریجان و به سبک حمام‌های قدیمی نوسازی شده بود و در جریان عملیات احداث راه جدید تفریجان در سال ۱۳۹۴ به‌طور کامل تخریب گردید.
۹- سر در خانه «اوستا مد قلی»: که واقع در محله پایین، روبروی منزل «اسد حاج ملک محمد»، بوده و شامل ساختمانی از جنس خشت خام، با یک طاق ورودی به ارتفاع ۶ متر دارای دو سکو در دوطرف ورودی که به دالانی ختم می‌شد که درب ورودی چندین خانه به داخل آن باز می‌شد. ساختمان به گفته اهالی محل زندانی شدن بوعلی سینا بوده‌است و مربوط به اواخر حکومت آل بویه و اوایل دوران سلجوقی بوده‌است که متأسفانه در سال ۱۳۹۴ در انجام عملیات راه جدید تفریجان به‌طور کامل تخریب گردید.
محصولات کشاورزی
در قدیم خربزه تفریجان شهرتی بسیار داشته‌است، که تمام شهر همدان از آن یاد می‌کنند؛ ولی طی دو دهه گذشته دیگر کشت نمی‌شود؛ و فقط شیرینی مثال زدنی آن در بین اهالی همدان باقی مانده‌است. هم‌اکنون انگور، گردو ،زردآلو و بادام محصولات باغی تفریجان را تشکیل می‌دهند و گندم نیز در اراضی دیم و آبی آن کاشته می‌شود.
کوچه اقاقیا
کوچهٔ اقاقیا مجموعه‌ای کمدی ساخته رضا عطاران تولید ۱۳۸۲ در شبکه تهران است.
سریال دربارهٔ مردی پا به سن گذاشته (با بازی منوچهر نوذری) است که در خانه قدیمی خود زندگی می‌کند. همسر او گل‌نساء (کتایون امیرابراهیمی) چند سال پیش فوت کرده‌ ، اما مدتی است که شب‌ها به خواب او می‌آید و دربارهٔ مسائل مختلف با او صحبت می‌کند. گاهی به نصرت خان نوید می‌دهد که به زودی باید بار سفر را بسته و به او بپیوندد. این رؤیاها باعث نگران شدن فرزندان او نسبت به تندرستی پدر و دورهم جمع شدن ایشان در خانه پدری می‌شود. حضور آن‌ها در کنار هم ماجراهای طنزی را رقم می زند که کلیت این مجموعه را تشکیل می‌دهد.
بعضی از ایده‌های سریال‌های بعدی مانند درآمدن کفش و ادای رقص درآوردن اولین بار در این سریال به نمایش درآمد. در طول سریال به شغل نصرت خان تهرانی اشاره ای نمی‌شود؛ ولی فرهاد در زندگی قبلی اش در آلمان در کارخانه شیشه دو جداره مشغول بوده و فرامرز بعد از دوره زندان که به طعنه قبرس ذکر می‌شود به همراه فریدون بنگاه ماشین دارند. فرامرز در طول سریال با نیلوفر همسایه شان ازدواج می‌کند و مهناز همسر فرهاد هنوز در شهر بوخوم آلمان است. از دیگر بخش‌های جالب سریال می توان به خواندن ترانه ای قدیمی از نامیک خواننده و شاعر آذری توسط گشتاسب اشاره کرد. ایده قبلی رضا عطاران برای این سریال به تصویر کشیدن یک خانواده اصفهانی به سرپرستی رضا ارحام صدر بود ، که به دلیل بیماری نقش نصرت خان را نپذیرفت و با جایگزین شدن منوچهر نوذری نام فامیلی این خانواده از اصفهانی به تهرانی تغییر یافت!
پیوند به بیرون
رضا عطاران
کانون نویسندگان ایران
کانون نویسندگان ایران نهادی است فرهنگی-صنفی و غیرانتفاعی که ضرورت تأسیس آن از اوایل دهه چهل خورشیدی احساس شده بود و پس از تمهید مقدمات، سرانجام، در اردیبهشت سال ۱۳۴۷ خورشیدی به‌طور رسمی و علنی به عنوان نخستین تشکل صنفی و دموکراتیک اهل قلم فعالیتش را آغاز کرد. از چهل‌ونُه نویسنده همچون مؤسسان کانون نویسندگان ایران یاد می‌شود.
منشور کانون نویسندگان ایران بر اساس بیانیهٔ مذکور و نیز بیانیهٔ دیگری با عنوان موضع کانون نویسندگان ایران و نامهٔ مشهور به «متن ۱۳۴ نویسنده» (ما نویسنده‌ایم) نگاشته شده و در مجله تکاپو توسط منصور کوشان به چاپ رسید.
اعضای کانون نویسندگان را نویسندگان، مترجمان، ویراستاران و اهل قلم دارای شرایط مصوب اساس‌نامه تشکیل می‌دهند. کانون نویسندگان ایران بخشی است از انجمن جهانی قلم. اعضای کانون از دهه ۱۳۶۰ تاکنون با اعدام، ربودن به قصد قتل، کشته شدن در قتل‌های زنجیره‌ای، زندان و شکنجه، تبعید، سانسور و حذف فرهنگی رو به رو بودند. محمدجعفر پوینده و محمد مختاری از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای و همچنین هوشنگ گلشیری و اسماعیل خویی از اعضای کانون نویسندگان ایران بودند.
تأسیس
اعضای هیئت مؤسّس کانون ۴۹ نویسنده بودند، از این قرار:
شکل‌گیری
روز یکم اردیبهشت سال ۱۳۴۷ در نشست پرشماری در خانهٔ جلال آل‌احمد، به‌آذین متنی را که دربارهٔ شکل‌گیری کانون نوشته بود، خواند. این نوشته، پس از بررسی، با اصلاحاتی زیر عنوان «دربارهٔ یک ضرورت» به تصویب حاضران رسید. حاضران با تأیید و امضای مرامنامه و اساسنامه بر آن صِحه گذاشتند و «کانون نویسندگان ایران» از آن لحظه به بعد، رسماً آغاز به کار کرد. بنا بر پیش‌بینی اساسنامه، ۴۹ تن از امضاکنندگان بیانیهٔ یکم اسفند ۱۳۴۶ -که در جلسه حضور داشتند- هیئت مؤسس نامیده شدند و از میان آن‌ها کمیسیونی مأمور شد که مقدمات انتخابات هیئت دبیران کانون را مطابق اساسنامه فراهم نماید. یکی-دو هفته بعد، در خانهٔ جعفر کوش‌آبادی انتخاب هیئت دبیران انجام شد.
اعضای نخستین هیئت دبیران عبارت بودند از: سیمین دانشور (که عملاً آرای جلال آل‌احمد، به دلیل خودداری وی از نامزدی برای هیئت دبیران، به او تعلق گرفته بود)، محمود اعتمادزاده (به‌آذین)، نادر نادرپور، سیاوش کسرایی، داریوش آشوری و اسماعیل خویی (اعضای اصلی)، غلامحسین ساعدی و بهرام بیضایی (اعضای علی‌البدل). رئیس کانون، سیمین دانشور؛ سخنگو، نادر نادرپور؛ بازرسان مالی، نادر ابراهیمی و فریدون معزی‌مقدم؛ صندوق‌دار، فریدون تنکابنی؛ منشی کانون، اسماعیل نوری‌علاء بود.
در سال ۱۳۵۸ خورشیدی، هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران که عبارت بودند از باقر پرهام، احمد شاملو، محسن یلفانی، غلامحسین ساعدی و اسماعیل خویی تصمیم به اخراج سیاوش کسرایی، به‌آذین، هوشنگ ابتهاج، فریدون تنکابنی و برومند گرفتند. این تصمیم نهایتاً به تأیید مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران رسید و منجر به اخراج کل اعضاء توده‌ای، به همراه این پنج تن، از کانون نویسندگان ایران شد.
در ۲۲ آبان ۱۳۸۷، کانون نویسندگان با صدور بیانیه‌ای ۱۳ آذر را «به یاد جان‌باختگان آذر ۷۷»، «روز مبارزه با سانسور» اعلام کرد. همچنین در ۱۰ دی ۱۳۸۷ کانون با انتشار بیانیه‌ای «کشتار تبهکارانهٔ مردم غزه» را محکوم کرد.
جرقه انقلاب ۱۳۵۷
در پاییز ۱۳۵۶، ماه‌ها پیش از آن‌که حرکت‌های اعتراضیِ منتهی به قیام بهمن ۵۷ آغاز شود، گردهمایی ادبی جمعی از نویسندگان و شاعران ایران فضای سیاسی کشور را دگرگون کرد. شب‌های نویسندگان و شاعران در انستیتو گوته تهران و به ابتکار کانون نویسندگان ایران برپا شد که در آن شاعران و نویسندگان طی ۱۰ شب آشکارا حزب رستاخیز را محکوم کردند و از «خفقان» و «لجنزار بی‌قانونی‌های تنگ‌چشمانه» و «برداشت‌های فاشیستی نظام حاکم» سخن گفتند.
یرواند آبراهامیان در کتاب تاریخ ایران مدرن می‌گوید: «به دنبال برگزاری ده شب شعر توسط کانون به تازگی احیا شده نویسندگان ایران و انستیتو گوته در مهر ۱۳۵۶، نویسندگان که همگی از مخالفان سرشناس بودند به انتقاد از رژیم پرداختند و نهایتاً در شب پایانی این برنامه، شرکت کنندگان همگی به خیابان ریختند و با پلیس درگیر شدند. در این تظاهرات یک دانشجو کشته و هفتاد نفر زخمی و بیش از یکصد نفر دستگیر شدند. اعتراضات در تهران طی ماه‌های بعد به ویژه در روز ۱۶ آذر ادامه یافت. افراد دستگیر شده در این اعتراضات به دادگاه‌های غیرنظامی سپرده شدند که یا آزاد شدند یا محکومیت‌های سبکی گرفتند. این اقدام عملاً در حکم پیام آشکاری برای دیگران از جمله طلاب حوزه علمیه قم بود».
دستگیری و زندان
در سالیان پس از انقلاب اعضای کانون نویسندگان بارها دستگیر و محاکمه شده‌اند. با وجود این فضای اختناق اعضای کانون مراسمات سالانه ای چون بزرگداشت محمد مختاری و جعفر پوینده و احمد شاملو را هر ساله پاس داشته‌اند.
در آذر ۱۳۹۵در پی دعوت کانون نویسندگان ایران برای برگزاری مراسم هجدهمین سالگرد قتل جعفر پوینده و محمد مختاری در امامزاده طاهرِ کرج، روز جمعه (۱۲ آذر) نیروهای امنیتی تعدادی از اعضای کانون از جمله ناصر و مزدک زرافشان، محمد مهدی‌پور و بکتاش آبتین را دستگیر کردند.
در روز سه‌شنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۸ رضا خندان و بکتاش آبتین دو عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران که هر یک به شش سال زندان و کیوان باژن عضو هیئت دبیران سابق کانون نویسندگان که به سه سال و شش ماه زندان محکوم شده‌بودند، برای اجرای احکامشان فراخوانده شدند.
۲۴ تیر ۱۳۹۹ مأموران امنیتی با مراجعه به منزل میلاد جنت و تفتیش خانه وی، او را بازداشت کردند. روز پنج‌شنبه کانون نویسندگان ایران در بیانیه‌ای این عمل را محکوم کرد و خواستار آزادی فوری وی و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی شد. در این بیانیه همچنین آمده‌است که «از نهاد بازداشت‌کننده و محل نگهداری این عضو خود کماکان اطلاعی ندارد.» و ادامه داد: «با گسترش دامنه اعتراض‌ها، حاکمان به سرکوب مردم معترض وسعت و شتابی افزونتر داده‌اند و بازداشت میلاد جنت در ادامه همین سرکوب‌ها است.» در حال حاضر چهار تن از اعضای کانون نویسندگان ایران، رضا خندان (مهابادی)، آرش گنجی، هاله صفرزاده و علیرضا ثقفی، در زندان محبوسند و عضو دیگر کانون، کیوان مهتدی، بیش از هفتاد روز است که در بازداشت نیروهای امنیتی است.
فرودگاه ویمه-کوهالا
فرودگاه ویمه-کوهالا  یک فرودگاه همگانی باربری با کد یاتا MUE است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۵۸۴ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۸۱۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
سد خرسان ۳
سد خرسان۳، بر روی رودخانه خرسان (رود) در شهرستان لردگان و استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. این سد با جنس بتنی با ارتفاع ۱۹۵ متر، مخزنی با حجم ۱۱۸۵ میلیون مترمکعب می‌باشد. نیروگاه ۴۰۰ مگاواتی این طرح قادر خواهد بود سالانه ۱۱۰۶ میلیون کیلووات ساعت برق تولید کند. عملیات خط‌کشی تونل انحرافی آب سد و نیروگاه خرسان سه به طول ۷۶۵ متر و قطر ۱۲/۵ متر، در سال ۱۳۹۱ به پایان رسیده‌است.
مشخصات رودخانه
در مدخل دره مزبور روستای ده تولی را مشروب می‌کند و پس از آمیختن با یک ریزابه شرقی با آب دره دلی صفدر و سپس با رود وزگ مخلوط می‌گردد و از طریق دره شرقی کوه خرکلون به سوی روستای کلگه جاری می‌شود.
پس از عبور از روستای سرتنگ، در ۳ کیلومتری روستای ده شیخ با آب دره آبزا در هم می‌آمیزد و بعد از عبور از روستاهای ده کهنه و سرسور به روستای دوراه می‌رسد. در شرق روستای اخیر با رودخانه گرداب، که از تنگه آبدوهی می‌گذرد، مخلوط می‌شود و به نام رودخانه گرم و گاه به نام رود خرسان به ناحیه لردگان در چهار محال و بختیاری وارد می‌شود. طول رودخانه خرسان ۱۸۰ کیلومتر و ارتفاع سرچشمه آن از سطح دریا ۲۹۰۰ متر می‌باشد.
مسایل اقتصادی طرح
طبق برآورد اولیه هزینه‌های اجرای پروژه بالغ بر ۵۸۰۰ میلیارد ریال (به مآخذ سال ۱۳۸۸) بوده که از طریق منابع منابع عمومی، تسهیلات خارجی (فاینانس، وام و…)، سایر منابع (منابع داخلی، تسهیلات بانکی داخلی، اوراق مشارکت و…) تأمین می‌گردد. نسبت فایده به هزینه (B/C) برابر ۱/۶۵ و نرخ بازگشت داخلی آن ۱۸ درصد می‌باشد. زیان‌های ناشی از طولانی شدن پروژه عبارتند از افزایش قیمت تمام شده طرح و نیز عدم کسب منافع حاصل از فروش برق، و افزایش قیمت‌ها و افزایش هزینه خسارت مخزن خواهد بود. بر اساس برآورد اولیه درآمد سالیانه بر حسب هر کیلووات ساعت ۴۳۰ ریال برابر با ۴۷۵ میلیارد ریال است. در بودجه سال ۱۳۹۳ مجلس ۴۵۰ میلیارد ریال اعتبار برای اجرا و تکمیل سد خرسان در شهرستان لردگان پیش‌بینی شده‌است.
در کنار این منافع زیست‌محیطی نیز برای طرح متصور می‌باشد از جمله تولید انرژی پاک و عدم ایجاد آلاینده‌های مخرب زیست‌محیطی در اثر تولید برق، جلوگیری از بروز سیلاب‌های مخرب و کاهش فرسایش ناشی از آن، ایجاد مخزنی به وسعت بیش از ۲۴ کیلومتر مربع که باعث بهبود وضعیت جوی در منطقه و فراهم آمدن شرایط مساعد برای رشد و توسعه فزاینده پوشش‌های گیاهی و گونه‌های جانوری (حیوانات و آبزیان) خواهد شد.
اوا کوزیک-فلورچاک
اِوا کوزیک-فلورچاک (Ewa Kuzyk-Florczak؛ زادهٔ ۱ مه ۱۹۴۹) بازیگر اهل لهستان است.
وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است و بابت فعالیت‌های هنری‌اش در سال ۱۹۸۱ برندهٔ صلیب لیاقت شد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به اجاره‌نشین‌ها، صفر-هفت، به‌گوشم، رنگ‌های خوشبختی، چه خوب و چه بد، قانون حقیقی، نامه به بابا نوئل، ماگدا ام.، کارآگاهان جنایی و طایفه اشاره نمود.
تی-۶۲
تی-۶۲ نوعی تانک رزمی اصلی ساخت شوروی است که بر اساس پیشرفت طرح تانک‌های خانواده تی-۵۴/۵۵ طراحی شده و تولید آن از سال ۱۹۶۱ آغاز شد. این تانک به تدریج جای تانک‌های تی-۵۴ را در واحدهای زرهی و موتوری ارتش سرخ گرفته و تولید آن در شوروی تا سال ۱۹۷۵ ادامه یافت، تا اینکه در دهه ۱۹۸۰ با تانک‌های مدرن‌تر تی-۶۴، تی-۷۲ و تی-۸۰ در خطوط مقدم ارتش شوروی جایگزین شد.
تی-۶۲ نخستین تانکی بود که از توپ بدون خان استفاده می‌کرد. تفاوت‌های اصلی این تانک با تی-۵۴ شامل شاسی طولانی‌تر و عریض‌تر، توپ بلندتر و پرقدرت‌تر و بدون خان ۱۱۵ میلی‌متری می‌شوند.
ویژگی‌ها
شنی‌های تی-۶۲ مثل تی-۵۴ از ۵ چرخ تشکیل می‌شود، اما برخلاف تی-۵۴ که بیشترین فاصله بین چرخ اول و دوم است در تی-۶۲ چرخ‌های سوم، چهارم و پنجم بیشترین فاصله را از یکدیگر دارند.
سلاح اصلی این تانک توپ بدون خان ۱۱۵ میلی‌متری است که مهمترین پیشرفت آن نسبت به تی-۵۴ محسوب می‌شد. این توپ اندازه طولانی‌تری از توپ ۱۰۰ میلی‌متری تی-۵۴ و قدرت و دقت بسیار بالاتری از آن داشت و همچنین نخستین توپ بدون خان در یک تانک بود که پس از آن مورد اقتباس تانک‌های دیگر قرار گرفت و امروزه تقریباً تمام تانک‌های مهم جهان، به جز تانک چلنجر ساخت انگلستان، از توپ‌های بدون خان استفاده می‌کنند. سلاح ثانویه تانک هم تیربار متوسط هم‌محور پی‌کاتی با ۲ هزار فشنگ و تیربار ضدهوایی دوشکا در مدل تی-۶۲آ است.
موتور مدل اصلی این تانک مثل تی-۵۵ موتور دیزلی وی-۱۲ با قدرت ۵۸۰ اسب بخار بود که حداکثر برد عملیاتی آن را در جاده به ۴۵۰ و در خاکی به ۳۲۰ کیلومتر می‌رساند. این برد با دو مخزن سوخت اضافی ۲۰۰ لیتری که در پشت تانک قرار داده می‌شد قابل افزایش به ۴۵۰ و ۶۵۰ کیلومتر در جاده بود.
معایب تی-۶۲ عمدتاً همان معایب تی-۵۴ یعنی فضای محدود سرنشینان تانک، زره ضعیف، تجهیزات کنترل آتش نامرغوب، میزان محدود خم شدن سلاح اصلی به سمت پائین، و آسیب‌پذیری مخازن سوخت و مهمات است.
تیراژ تی-۶۲ در طول ۱۵ سال تولید خود از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ به ۲۰ هزار دستگاه رسید. پس از توقف تولید در شوروی ۱۵۰۰ دستگاه دیگر در چکسلواکی فقط برای صادرات تولید شد. کره شمالی تنها کشور دیگری بود که در دهه ۱۹۸۰ دست به تولید یک مدل بومی از تی-۶۲ با نام چونماهو زد که تغییراتی در جهت بهتر کردن قدرت تحرک تانک در آن اعمال شده بود و ۱۵۰ دستگاه از آن هم در ابتدای جنگ ایران و عراق به ایران فروخته شد.
جسیکا میر
جسیکا اولریکا میر فضانورد اهل کشور ایالات متحده آمریکا است که در ۱۹۷۷ میلادی در کربو، مین زاده شد.
لامور (سیرجان)
لامور یک روستا در ایران است که در شهرستان سیرجان واقع شده‌است.
حوزه انتخابیه ایلام، ایوان، شیروان، چرداول و مهران
حوزهٔ انتخابیه ایلام، ایوان، سیروان، هلیلان، چرداول و مهران و ملکشاهی و چوار  یکی از ۲ حوزه از حوزه‌های استان ایلام برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت ایلام، ۲ نماینده دارد.
نماینده دوره یازدهم
سارا فلاحی، علی اکبر بسطامی
انجمن صنفی گرامافون پرتغال
انجمن صنفی گرامافون پرتغال جدول رسمی تک‌آهنگ‌های پرتغال است.
راکول-ام‌بی‌بی ایکس-۳۱
هواپیمای راکول-ام‌بی‌بی ایکس-۳۱ ، هواپیمای آزمایشی با قابلیت مانور بالا ساخت مشترک کشورهای آلمان و ایالات متحده است. این هواپیما از سیستم کنترل رانش برداری بهره می‌برد. این برنامه نشان‌دهندهٔ ارزش سیستم رانش برداری همراه با سیستم‌های کنترل پرواز پیشرفته، برای پروازهای کنترل شده در جنگ‌های نزدیک و زاویه‌های حمله بزرگ بود. قدرت مانور بالا برتری بود، که این جنگنده نسبت به دیگر جنگنده‌های معمولی داشت. برنامهٔ تحقیقانی روی ایکس-۳۱ امکان ایجاد اطلاعات فنی برای زاویه‌های حملهٔ بالا را به وجود آورد. این اطلاعات مهندسان و طراحان هواپیما را قادر ساخت، اطلاعات مفیدتری در مورد آیرودینامیک، اثربخشی کنترل‌کننده‌های پرواز و رانش برداری و جریان‌های هوا در زاویه‌های بالای حمله داشته باشند. این آموخته‌ها باعث ایجاد هواپیماهای امن‌تر و با قابلیت مانور بالاتر خواهد شد.
تاریخچه و آزمایش‌ها
هواپیمای ایکس-۳۱ اولین هواپیمای بین‌الملی از سری ایکس است و زیر برنامهٔ ای‌اف‌ام (مانور پیشرفتهٔ جنگنده‌ها) در سال ۱۹۹۰ به پرواز درآمد.
اولین پروازها
۲ مدل ساخته شده از ایکس-۲۱ در پالمدیل راکول اینترنشنال، کالیفرنیا و مرکز تحقیقات پرواز درایدن به پرواز درآمدند تا قابلیت مانور بالای جنگنده‌های نسل بعدی را به نمایش بگذارند. برنامه این پروازها از تاریخ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۰ آغاز و در ژوئن ۱۹۹۵ به پایان رسید.
راه‌اندازی دوباره در دهه ۲۰۰۰
این هواپیما پروازهای خود را در ژانویه ۲۰۰۰ را با کمک بوئینگ پلتفرم ورکس، نیروی دریایی ایالات متحده و آژانس دفاعی آلمان و سازمان دفاع هوایی و فضایی اروپا (ای‌ای‌دی‌اس) از سر گرفت. هدف اصلی برنامهٔ وکتور نشان دادن بلند شدن‌ها و فرودهای سریع است و آزمایش پرواز در این برنامه‌ها ۳ مرحله دارد. فاز اول بررسی توانایی‌هایی فنی ایکس-۳۱ بود. این هواپیمای همراه با سیستم رانش برداری پرواز خود را ۱۷ مه ۲۰۰۲، در پایگاه هوایی پاتوکسنت در مریلند از سر گرفت. فاز دوم بررسی نرم‌افزار کنترل پرواز استول، دقت اندازه‌گیر موقعیت سیستم فرود بیکون، رایانه‌های اینس، جی‌پی‌اس و اطلاعات پرواز، خلبان خودکار، عملگرهای استول و سیستم اطلاعات پرواز پیشرفته بود. مرحلهٔ ۳ نشان دادن قابلیت‌های نرم‌افزار استول بر روی باند بود.
آزمایش‌ها
یک گروه آزمایش‌کنندهٔ بین‌المللی که از ۱۱۰ نفر تشکیل شده بود و توسط آژانس پروژه‌های تحقیقات پیشرفته (آرپا) مدیریت می‌شد، کنترل برنامهٔ پروازهای این هواپیما در پایگاه درایدن ناسا را بر عهده گرفت. آرپا برای انتقال تحقیقات پرواز به این مرکز در فوریه ۱۹۹۲ درخواست داده‌بود. در کنار آرپا و ناسا سازمان آزمایش بین‌المللی شامل نیروی دریایی آمریکا، نیروی هوایی آمریکا، شرکت راکول اینترنشنال، دولت جمهوری فدرال آلمان و شرکت هوافضای دایملر-بنز (با نام قبلی مسراشمیت-بلکو-بلوم و دیچه آیرواسپیس) همکاری می‌کردند. در این پروژه ناسا مسئول اجرای تحقیقات، تعمیر هواپیما و تحقیقات مهندسی پس از انتقال آزمایش‌ها به درایدن بود.
اولین هواپیمای ایکس-۳۱ ساخته شده، در حادثه‌ای در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۵ از بین رفت. خلبان آن، کارل هاینز۰لانگ از جمهوری فدرال آلمان، به سلامت خودش را به بیرون پرتاب کرد و هواپیما هم در مکانی بدون جمعبت سقوط کرد.
پدال‌های رانش برداری
پدال‌های سه‌گانهٔ رانش برداری که از اپوکسی کربن ساخته‌شده‌اند در نازل اگزوز موتور هواپیما نصب شده‌اند و به جریان هوای خروجی از اگزوز جهت می‌دهند. کنترل بخشی از چرخش هواپیما از بالا به پایین یا از چپ به راست نیز بر عهدهٔ این پدال‌ها می‌باشد. این پدال‌ها تا حرارتی برابر با ۱۵۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد که در مواقعی ممکن است وجود داشته باشد، مقاوم هستند. ایکس-۳۱ همچنین از کاناردهای متحرک و طوقه‌های ثابت استفاده می‌کنند. کاناردها سازه‌های بال مانند کوچکی هستند که روی خط بال و بین دماغه و نوک بال نصب می‌شوند. طوقه‌ها روی همان خط ولی بین خط پایانی بال و اگزوز موتور نصب می‌شوند. هر دوی آن‌ها امکان کنترل در شرایط خاص را دارند.
مانور مونگوز
مانور منوگوز مانوری است که برای اولین بار توسط هواپیمای ایکس-۳۱ انجام شد. این مانور ابتدا با جابه‌جا شدن کامل هواپیما به سمت چپ، سپس وارد کردن هواپیما به بالاترین زاویهٔ حمله و واماندگی که در آن هواپیما برای چندین ثانیه به صورت عمودی در هوا می‌ماند و سپس ایجاد فشار برای بازگشت به حالت استاندارد پرواز. این مانور در پاسخ به مانور کبرای گئورگویچ پوگاچف هواپیمای سوخوی ۲۷ (فلانکر) بود، که در آن این هواپیما مانند ایکس-۳۱ در هوا می‌ایستد و خلبان در زمان ایستادن می‌تواند با دقت بیشتر هدف‌گیری کند.
گولکانا، آلاسکا
گولکانا شهری در ناحیه سرشماری والدز-کوردووا، آلاسکا ایالت آلاسکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی ۸۸ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
منها (فیلم کوتاه)
منها هفتمین فیلم کوتاه کاظم ملایی است که در سال ۱۳۸۸ ساخته شده‌است. مدت زمان این فیلم ۲۳ دقیقه‌ است و داستان آن فضایی انتزاعی و فانتزی دارد. ماجرای فیلم در مورد مستخدم جوان یک شرکت تیغ سازی‌ست که تلاش می‌کند بر اساس توانایی‌های ویژه خود جلوی مرگ منشی مورد علاقه‌اش را بگیرد.
"منها" توانست در بخش‌های ملی و بین المللی «بيست و ششمين جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه تهران» (سال ۱۳۸۸) تندیس «بهترین فیلم کوتاه تجربی» و در «چهاردهمین جشن خانۀ سینما» (سال ۱۳۸۹) تندیس «بهترین کارگردانی تجربی» را کسب کند. این فیلم در «نخستین جشنوارۀ فیلم کوتاه سوره» (سال ۱۳۹۰) به عنوان «بهترین فیلم تجربی» و در «هشتمین جشنوارۀ فیلم و عکس اردی بهشت» (سال ۱۳۹۲) به عنوان «بهترین فیلم جشنواره» انتخاب شد.
فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸
فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸، رقابت پایانی جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ است که مابین تیم ملی فوتبال آرژانتین و تیم ملی فوتبال هلند در ورزشگاه مونومنتال آنتونیو وسپوکیو لیبرتی، بوئنوس آیرس برگزار شده‌است.
این مسابقه که در تاریخ ۲۵ ژوئن ۱۹۷۸ انجام شده‌است٬ در وقت اضافه با نتیجه ۳ بر ۱ به سود تیم ملی فوتبال آرژانتین به پایان رسید.
فایرلاون، اوهایو
فایرلاون شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷٬۴۳۷ نفر بوده‌است.
جوردی رورا
جوردی رورا (Jordi Roura؛ زادهٔ September 10, 1967) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که هم‌اکنون به عنوان مربی در کادر فنی بارسلونا حضور دارد.
پژو ۲۰۸
پژو ۲۰۸ یک خودروی سوپرمینی (سگمنت بی در اروپا) ساخته شده توسط شرکت پژو است که در نمایشگاه خودرو ژنو سال ۲۰۱۲ رونمایی شد. نخستین ۲۰۸، یک نسخهٔ سه در بود که در سال ۲۰۱۱ در اسلواکی ساخته شد. در ژوئن ۲۰۱۲، نمونه ۵ در این خودرو نیز در دسترس قرار گرفت. ساخت این خودرو در فرانسه، در دو شهر مولوز و پوآسی انجام می‌گیرد. ایران خودرو در سال ۱۳۹۴ اعلام کرد این خودرو را در ایران تولید خواهد کرد.
تاریخچه
پروژه A9 که پروژه طراحی خودروی جایگزین پژو ۲۰۷ بود، در اواخر سال ۲۰۰۷ و بر اساس پلتفرم PSA PF1 توسعه یافت. پژو ۲۰۸، نخستین خودروی پژو از سبک طراحی جدید این شرکت بود. نخستین تصویر رسمی از این خودرو، در ۲ نوامبر سال ۲۰۱۱ منتشر شد و خودرو در نمایشگاه خودروی ژنو در مارس ۲۰۱۲ رونمایی شد. این خودرو درسال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ دومین خودروی پرفروش فرانسه لقب گرفت. فروش این خودرو در برزیل از ۱۳ آوریل ۲۰۱۳ آغاز شد. پژو در نمایشگاه خودروی فرانکفورت در سال ۲۰۱۳ از نسخه مفهومی HYbrid FE رونمایی کرد که به موتور هیبرید گازوئیل مجهز بود.
در پایان سال ۲۰۱۵، یک مدل از پژو ۲۰۸ با موتور دیزل ۱۶۰۰ سی‌سی، رکورد جدیدی از مصرف سوخت در مسافت طولانی ایجاد کرد. این خودرو توانست با ۴۳ لیتر سوخت، مسافت ۲٬۱۵۲ کیلومتر را طی کند و رکورد مصرف ۲ لیتر به ازای هر ۱۰۰ کیلومتر را ایجاد کند.
در سال ۲۰۱۶، پژو در نمایشگاه خودروی سائو پائولو از دو کانسپت از پژو ۲۰۸ و ۲۰۰۸ به نام‌های Pyrit و Kyanit رونمایی کرد که وجه تمایز کانسپت ۲۰۸Pyrit از نمونهٔ اصلی، رنگ ترکیبی مشکی-مسی مات، چراغ‌های دی لایت، راهنماهای ال‌ای‌دی، اگزوز متفاوت و رینگ‌های ویژه بود.
طراحی
پژو ۲۰۸ درمقایسه با نسل پیشین خود یعنی پژو ۲۰۷، به‌طور متوسط ۱۱۰ کیلوگرم سبک‌تر است درحالی که فضای بیشتری را برای سرنشینان فراهم می‌کند. حجم صندوق در این خودرو ۲۸۵ لیتر می‌باشد که ۱۵ لیتر از پژو ۲۰۷ بیشتر است. همچنین فضای پا برای سرنشینان عقب، به میزان ۵ سانتی‌متر بیشتر از پژو ۲۰۷ می‌باشد. ارتفاع این خودرو، ۷ سانتی‌متر از مدل پیشین کوتاهتر و طول آن، ۱ سانتی‌متر کمتر از مدل پیشین آن یعنی پژو ۲۰۷ می‌باشد. با این حال، تمام ابعاد و اندازه‌های پژو ۲۰۸، بزرگتر از پژو ۲۰۶ می‌باشد. طراحی این خودرو با هدایت پیر آرتیر انجام گرفته و سیلویان هنری نیز طراحی خارجی خودرو را برعهده داشته‌است. آدام بازیدلو مسئولیت طراحی داخلی خودرو و رنگ و طرح ادوات داخلی توسط ماری سانو انجام گرفته‌است. خودرو در بعضی از مدل‌ها، از یک مانیتور تبلت مانند و سقف پانورامای شیشه‌ای با نورپردازی ال ای دی بهره می‌برد. این خودرو با ضریب درگ ۰٫۲۹ دارای طراحی آیرودینامیک می‌باشد. فرمان کوچک این خودرو به راننده احساس چابکی می‌دهد. این خودرو مجهز به یک صفحه نمایش لمسی در وسط داشبورد می‌باشد که کنترل ادوات داخل خودرو را برعهده داشته و دسترسی به آن ارگونومیک و آسان است.