بهارلویی
همان‌گونه که در منابع گوناگون و معتبر تاریخ آمده است تُرکان " اوغوز - آغوز - آغ‌اؤز - آغ‌یؤز " به معنای " سفیدروی " مشتل بر ۲۴ ایل بوده‌اند. " تُرکان بهارلو " مردمانی تُرک‌تبار و تُرک‌زبان از " تُرکان قاراقویون‌لوی دشت‌خوارزم " می‌باشند چنان‌که یکی از طوایف از ایلاتِ تُرکمان دشت خوارزم را بهارلو می‌نامند. بهارلویان در حدود ۷۰۰ سال پیش به علت تأسیس شهری به نام بهار در < استان همدان > کنونی به " بهارلو " مشهور می‌گردند. تُرکانِ بهارلو تیره‌ای خاص در درون قبیلهٔ " قاراقویون‌لو " از " ایلات تُرکستان " می‌باشد که حدود ۸۰۰ سال پیش در زمان سلاطین " سلجوقی " و حملهٔ " مغول " توسط " چنگیزخان - تموچین " پس از فتح < ایران > کنونی به سرزمین‌های < آناطولی > برده شدند و بعده‌ها پس از پیروزی " امیرتیمور " بر " امپراطوری عثمانی " باری دیگر بهارلوها به ایران کنونی باز گردانده شدند. مهم‌ترین قبایل " قزل‌باش " که جملگی تُرک بوده‌اند و از < سوریه > امروزی به ایران کنونی بازگردانده شده‌اند عبارت بوده‌اند از " اوستاج‌لو ، افشار ، قاجار ، شام‌لو ، بیگدلی-بیگدلو و... " بیگدلی‌های شمال سوریه کنونی را " شام‌لو " و بیگدلی‌های جنوب < آسیای کوچک > و < روم > بخشی از < ترکیه > امروزی را " روم‌لو " می‌نامیدند. این واقعیت که قبیله‌ای به نام بهارلو در آناطولی مرکزی وجود دارد حاکی از آن است که نیاکان بهارلویان ایران هنگام کوچ از آناطولی به همدان بخشی از ایلِ بهارلو در آناطولی باقی ماندند. پس از بازگشت بیگدلی‌ها به ایران امروزی بخشی از بیگدلی‌های‌شام‌لو از ایل مادر خود جدا شده و پس از سکونت در همدان کنونی و بنیان نهادن شهری به نام < بهار > نام بهارلو را باری دیگر احیاء نمودند چنان‌که حتی در دورهٔ " صفوی " همدان به نام " علی شکر بیگ " سردارِ شهیرِ ایل بهارلو یاد می‌شد البته لازم به ذکر می‌باشد که نام بهارلو پیش از این کوچ نیز رایج بوده است و به همین دلیل است هنگامی که بخشی از بیگدلی‌های‌شام‌لوئی که از ایل مادر جدا شده بودند پس از سکونت در همدان کنونی شهر مورد تأسیس خود را بهار نامیدند. ایل بهارلو از ارکان مهم و تکیه‌گاه اصلی امپراطوری قاراقویون‌لو بوده‌اند و سرداران ایل بهارلو از راه پیوند زناشوئی با قاراقویون‌لویان خویش‌آوندی محکمی ایجاد نمودند و بدین گونه مهم‌ترین سرداران قاراقویون‌لو از ایل بهارلو بودند. ایل بهارلو به همراه " باران‌لو ، سعدلو ، بایرام‌لو ، آلپاووت‌اویماق " اتحادهٔ اصلی قاراقویون‌لو را تشکیل می‌دادند. به هنگام فرو پاشی و براندازی دولت قاراقویون‌لو به دست " آغ‌قویون‌لویان " هم‌زمان بخشی از ایل بهارلو به < هند > و بخشی به < خراسان > کنونی و بخشی نیز به < آذربایجان > کنونی کوچ نمودند اما بخشی هم‌چنان در همدان و شهر بهار ماندند اما از ییلاغ-غشلاغ در آمدند. بخشی از ایل بهارلو که به خراسان کوچیده بودند بعده‌ها به " مشهدلو " معروف گشتند و به همراه " بابر " بنیان‌گذار " امپراطوری گورکانی " در جنگ با < هندوستان > شرکت کردند و " سلسلهٔ قطب‌شاهیان " را در < کلکنده > در < فلات دکن > هند تأسیس کردند و بیش از ۲ قرن در آن‌جا حکومت نموده و بدین گونه بود که بخشی از ایل بهارلو در هندوستان ساکن شدند و نقش بزرگی را در تاریخ هند ایفا نمودند. بخشی از ایل بهارلوی ساکن همدان به رهبری " حسن بیگ شکر اوغلی " نبیرهٔ " علی شکر بیگ بهارلو " در زمان " شاه‌اسمائیل " به ایلات قزل‌باش در دورهٔ صفویه پیوستند و یکی از ۷ ایل معتبر سپاهان قزل‌باش از ایلات قاراقویون‌لو بودند که تکیه گاه اصلی نخستین شاهان صفوی را تشکیل می‌دادند که از نجبا و اشراف به شمار می‌رفتند. در زمان " شاه‌عباس " ، " خان ولی بیگ بهارلو " در رأس این ایل بود اما شاه‌عباس که در نظر داشت قدرت امرای قزل‌باش را حذف کند و لشکر " شاه‌سُوَن " را جای‌گزین نماید با سیاست " خاندان قوام " و حمایت " فرهاد میرزا معتمد الدوله " برای کم کردن قدرت قزل‌باشان خان ولی بیگ بهارلو را کشت و ایل‌والوس و فرزندان او را به فارس ، خراسان و آذربایجان فرستاد که بهارلویان ساکن در آذربایجان ، خراسان و فارس بازماندگان این تبعید و سیاست شاه صفوی هستند. ایل بهارلو در فارس جزء " ایلات خمسه " قرار گرفتند و پس از مرگ آخرین رهبر خود بخشی از ایل بهارلو ساکن فارس که میان < داراب > و < سامان > ییلاغ-غشلاغ می‌نمودند بنا بر دلایلی مفصل مجبور به سکونت در ییلاغ خود در < چهارمحال > گشتند و نیز بخشی دیگر جدا شده و به بخش‌هائی از < اصفهان > کنونی کوچ نمودند اما بخشی که در فارس مانده بودند در پی کش‌مکش‌های خونین برای دست‌یابی به قدرت به اندک زمانی بر هم شوریده ، جنگ‌ها نموده و خصومت‌ها ورزیدند تا بدان اندازه که از کشت ، غارت و اسارت یک‌دیگر هیچ‌گونه اغماضی نداشتند و این قتل‌عام‌های مکرر تا بدان اندازه تلفات انسانی داشت که ایل بهارلو دیگر هیچ‌گاه نتوانست قدرت سابق خود را باز یابد پس چنین تشخیص داده شد که دیگر شمارشان آن‌چنان نیست که بتوانند به کوچ‌های طولانی فصلی که بدان خو گرفته بودند ادامه دهند و بازماندگان در غشلاغ‌های خود ساکن شده و از راه دام‌داری و کشاورزی و حتی راه‌زنی امرارمعاش می‌نمودند. بهارلویان که روزگاری از بهترین سوارکاران و تیراندازان و هول‌انگیزترین جنگ‌جویان بودند پس از جنگ‌جهانی‌دوم دیگر به طور کل یک‌جانشین شدند. بهارلویان ایران به لهجهٔ مختص خویش از گویش قاش‌قائی از زبان تُرکی سخن گفته و مسلمان شیعهٔ دوازده امامی می‌باشند.