cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
فهرست آتشفشان‌های ایران
براساس پژوهش‌ها و بررسی‌های صورت گرفته توسط زمین‌شناسان، در ایران ۱۰ کوه آتشفشانی وجود دارد که عبارتند از: دماوند، تفتان، سبلان، سهند، بزمان، قلعه‌حسن‌علی، ملک سیاه کوه، سراخور، درازو و میدان آتشفشانی شهسواران. از این بین ۳ آتشفشان تفتان، دماوند و بزمان در زمرهٔ آتشفشان‌های نیمه‌فعال قرار می‌گیرند. دماوند با ارتفاع ۵٬۶۱۰ متر بلندترین آتشفشان قاره آسیا است و بزمان جوان‌ترین آتشفشان ایران به‌شمار می‌آید. فعالیت‌های آتشفشانی کواترنری در حقیقت ادامه فعالیت‌های ترشیاری در ایران است و در مناطقی که آتشفشان‌های کواترنری فعالیت داشته‌اند، عموما آتشفشان‌های ترشیاری نیز با شدت بیشتری فعال بوده‌اند. آتشفشان‌های جوان در ایران فعالیت خود را از دوره میوسن به ویژه میوسن پسین یا دوره پلیوسن شروع کرده‌اند و تا کواترنری ادامه یافته‌اند.
جدول زیر فهرستی از آتشفشان‌های فعال و منقرض شده در ایران می‌باشد.
آرتور بیرکت
آرتور بیرکت (Arthur Birkett; October 25, 1875 – April 1, 1941) بازیکن کریکت اهل بریتانیا بود.
پاهای برهنه، رؤیاهای سفید
«پاهای برهنه، رویاهای سفید» سومین تک‌آهنگ از سومین آلبوم استدیویی خواننده اهل کلمبیا، شکیرا، با نام پابرهنه (۱۹۹۶) است. این ترانه توسط خود شکیرا نوشته و آهنگسازی شده. متن ترانه "پاهای برهنه، رویاهای سفید" دربارهٔ چالش هاییست که بعد از خوردن میوه ممنوعه توسط آدم و حوا، برای انسان به وجود آمد. این ترانه یک طنز اجتماعی در اشعار و موزیک ویدیو است. این ترانه در نیمه دوم تور دلبستگی دهانی شکیرا اجرا زنده شد. یک نسخه پرتغالی از این آهنگ با نام "Pés Descalços" نیز وجود دارد.
پیشینه و تولید
در سال ۱۹۹۰، شکیرای سیزده ساله با سونی میوزیک یک قرارداد ضبط امضا کرد و اولین آلبوم استودیویی خود افسون را در سال ۱۹۹۱ منتشر کرد که تا حد زیادی شامل قطعاتی بود که او از هشت سالگی نوشته بود. از نظر تجاری، این پروژه با مشکل روبرو شد و تنها حدود ۱۲۰۰ نسخه از آن در زادگاهش کلمبیا فروخته شد. به دنبال آن، آلبوم خطر او در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و با شکست مشابهی روبرو شد. در نتیجه، این دوره استراحت دو ساله شکیرا به او اجازه داد تحصیلات دبیرستان خود را به پایان برساند.
شکیرا که به دنبال احیای حرفه خود بود، اولین آلبوم استودیویی اصلی خود را با نام پابرهنه در سال ۱۹۹۶ توسط سونی میوزیک و کلمبیا رکوردز منتشر کرد. او نویسندگی و تهیه کنندگی هریک از یازده قطعه موجود در آلبوم را بر عهده داشت.
موزیک ویدئو
کارگردانی این موزیک ویدئو بر عهده Gustavo Garzón بوده‌است. این ویدئو یک نقاب بالماسکه اشرافی را نشان می‌دهد، دری باز می‌شود که شکیرا را در حال خواندن نشان می‌دهد و همچنین تصاویری از تمام قوانینی را که جامعه از گذشته تا به امروز ایجاد کرده‌است نشان می‌دهد.
کونی (مجارستان)
کونی یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه چورنا واقع شده‌است. کُنی ۲۸٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۹۲ نفر جمعیت دارد.
نمای کلی اسپانیا
طرح زیر به عنوان یک مرور کلی و راهنمای موضوعی برای اسپانیا ارائه شده‌است:
ریشه‌ها
ریشه‌ها: حماسهٔ یک خانوادهٔ آمریکایی کتابی نوشتهٔ آلکس هیلی، نویسندهٔ معاصر آمریکایی است. او در این داستان، زندگی خانواده و نیاکانش را به تصویر می‌کشد. پیام محوریِ این داستان، وضعیت نابسامان آمریکاییان آفریقایی‌تبار و بیان رنج‌ها و کاستی‌های زندگی ایشان در دوران برده‌داری و پس از آن است. در نگاهی دقیق‌تر، نویسنده به شناساندن مفاهیم تبعیض نژادی، بردگی، بیگاری و زیر تملک دیگران بودن می‌پردازد و آن را محکوم می‌کند.
خلاصه داستان
این نیمه‌مستند، که به شکل رمان نوشته شده و بیانی واقع‌گرایانه دارد، با زایش قهرمان اصلی داستان کونتا کینته در دهکده‌ای مسلمان و در باختر قاره آفریقا آغاز می‌شود. او با فرهنگ سنتی رشد می‌کند و زندگی آرام و بی‌دغدغه‌ای را به همراه خانواده و قبیله‌اش می‌گذرانَد. اما تراژدی از جایی آغاز می‌شود که بازرگانانِ برده، او را غافلگیر می‌کنند و می‌ربایند. او به همراه عده‌ای دیگر در بدترین وضع با کشتی‌های تجارتِ برده به آمریکا برده می‌شود و به فروش می‌رسد. «کونتا کینته» در آمریکا متحمل رنج‌های بسیاری می‌شود. او که تا پیش از این آزاد و شرافتمندانه زندگی کرده‌است، باید صبح تا شام عرق بریزد و کار کند و ناظر تصاحب دسترنجش به دست دیگران باشد. او در آغاز زبان انگلیسی نمی‌داند و به سایر بردگان سیاه، با نظر تحقیر روبه‌رو می‌شود و ازاین‌رو همه از او کناره می‌گیرند. او که مسلمانی باورمند و مقید است، عقیده دارد که این بردگان از اصل و ریشهٔ خویش فاصله گرفته و سرسپردهٔ سفیدپوستان شده‌اند، اما به‌تدریج زبان انگلیسی را می‌آموزد و درمی‌یابد که اینان هرگز در آفریقا نبوده‌اند و برده زاده شده‌اند. هم‌چنین، می‌فهمد که این بردگان هرگز از وضع خود راضی نیستند و گاه‌گاهی هم به فرار یا حتی به شورش فکر می‌کنند، بدین ترتیب، با آنان احساس هم‌دردی می‌کند. اما هرگز از اعتقادات خود برنمی‌گردد و پیوسته تلاش می‌کند آفریقایی‌تباران را با میراث خویش آشنا سازد. او سرانجام ازدواج می‌کند، صاحب فرزندی می‌شود، و داستان همین‌گونه ادامه می‌یابد تا به خود نویسنده می‌رسد. این داستان از دیدگاه تاریخی، بیانگر رویداد جنگ‌های استقلال و تأسیس ایالات متحدهٔ آمریکا، شورش‌های بردگان، جنگ داخلی، و لغو برده‌داری است.
مجموعهٔ تلویزیونیِ ریشه‌ها
استن مارگولایز، تهیه‌کننده، و چهار تن از کارگردانان آمریکایی بر اساس متن داستان، سریالی ساختند که در ژانویهٔ ۱۹۷۷ در شبکهٔ ای.بی.سی  (ABC) آمریکا به نمایش درآمد. در فیلم‌نامهٔ این سریال، نام خانوادگی افراد تغییر داده شده‌است. لوار بارتون در این سریال در نقش کونتا کینته بازی کرده‌است. سریال تلویزیونیِ ریشه‌ها زندگی خانوادهٔ آلکس هیلی را تا زمان جنگ داخلی آمریکا نشان می‌دهد. علاوه بر آن، سریال تلویزیونی دیگری به نام ریشه‌ها: نسل‌های بعدی نیز بر اساس نوشته‌های آلکس هیلی و با همکاری وی تهیه شده‌است که به وقایع خانوادهٔ نویسنده، بعد از جنگ داخلی آمریکا می‌پردازد.
جن باتون
جن باتون (زادهٔ October 15, 1977) شناگر اهل کانادا است.
شرا نلسون
شرا نلسون (Shara Nelson؛ زادهٔ 1965 (age 58)) یک موسیقی‌دان اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
توغای‌لی (دینار)
توغای‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در دینار (شهر) واقع شده‌است.
مالکوم هالکس
مالکوم هالک یک نویسنده و فیلمنامه‌نویس بریتانیایی است. وی تا به حال نویسندگی سریال مشهور بریتانیایی دکتر هو را نیز بر عهده داشته‌است.
کلاته سادات (ششتمد)
جمعیت
این روستا در دهستان بیهق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۲ نفر (۸۱خانوار) بوده‌است.
توماس بوهر
توماس بوهر (Thomas Bohrer؛ زادهٔ august 6, 1963) ورزشکار روئینگ اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
سویچی یوشیدا (بازیکن هندبال)
سویچی یوشیدا (Shuichi Yoshida؛ زادهٔ March 26, 2001) بازیکن هندبال اهل ژاپن است.
هلن ویر
هلن وِیر (Helen Ware؛ ۱۵ اکتبر ۱۸۷۷ – ۲۵ ژانویه ۱۹۳۹) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
میرحسین موسوی
میرحسین موسوی خامنه (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۲۰) سیاستمدار مخالف نظام جمهوری اسلامی، نقاش و معمار ایرانی است که تا پیش از اعتراضات ۱۴۰۱ ایران، به عنوان شخصیتی اصلاح طلب شناخته می‌شد اما پس از آن، تغییر موضع داد و خواستار تشکیل مجلس مؤسسان برای تعیین نظام و قانون اساسی جدید در ایران شد. او که از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ آخرین نخست‌وزیر جمهوری اسلامی ایران بود، یکی از نخستین اعضای شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی و یکی از بلندپایه‌ترین اعضا و قائم‌مقامِ دبیرکل این حزب در دههٔ ۱۳۶۰ و نخستین سردبیر روزنامهٔ جمهوری اسلامی بود.
موسوی پس از درگذشت سید روح‌الله خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، با تغییر قانون اساسی و حذف پست نخست‌وزیری، بیست سال از فعالیت‌های اجراییِ دولتی کناره گرفت. از دیگر فعالیت‌های دولتی او می‌توان به وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی در دولت محمدعلی رجایی اشاره کرد که نخستین فعالیت رسمی دولتی او در نظام جمهوری اسلامی ایران بود. از آن‌جا که تمام سال‌های نخست‌وزیریِ او در زمان خمینی بود و خصوصاً در سال ۱۳۶۴ تمدید کابینهٔ او برای چهارسال مجدد با حکم خمینی به عنوان ولایت فقیهِ وقت صورت گرفت، از او با عنوان «نخست‌وزیر امام» نام برده می‌شود.
اصلاح‌طلبان در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۸۴ از موسوی دعوت کردند که برای انتخابات ریاست‌جمهوری ثبت‌نام کند ولی او قصد نداشت به مشاغل دولتی برگردد و نپذیرفت؛ اما در سال ۱۳۸۸ وارد انتخابات شد و پس از اعلام نتایج، همراه با دیگر معترضان، نتیجهٔ انتخابات را ناشی از تقلب گسترده در انتخابات دانست و اعلام کرد که خودش پیروز انتخابات بوده‌است. او به رهبران جنبش اعتراضی ایران موسوم به جنبش سبز تبدیل شد و «راه سبز امید» را به عنوان بدنهٔ تشکیلاتی آن تأسیس کرد. گسترش جنبش سبب شد که حاکمیت از اسفند ۱۳۸۹ او و همسرش زهرا رهنورد و نیز مهدی کروبی را در حبس خانگی قرار دهد. نشریهٔ تایم در سال ۲۰۱۰ موسوی را یکی از تأثیرگذارترین افراد جهان نامید.
سالیان آغازین زندگی
میرحسین موسوی در سال ۱۳۲۰ در شهر خامنه در استان آذربایجان شرقی به دنیا آمد. پدرش میر اسماعیل موسوی، از بازرگانان چای از تبریز بود. او در خامنه بزرگ شد و پس از پایان دورهٔ دبیرستان در سال ۱۳۳۷ از خامنه به تهران آمد.
سید علی خامنه‌ای از اقوام دور پدری موسوی است. پدران این دو پسردایی و پسرعمه یکدیگرند. سید علی خامنه‌ای از دیرباز روابط خانوادگی نزدیکی با خانواده میرحسین موسوی داشته‌است، تا آن‌جا که او و برادرش سید محمد خامنه‌ای در دوران جوانی و زمانی که در مشهد و قم اقامت داشتند، هنگام سفر به تهران در خانهٔ پدری میرحسین موسوی اقامت می‌کردند.
او که مدرک کارشناسی ارشدش را در بهار سال ۱۳۴۸ از دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی) در رشتهٔ معماری و شهرسازی اخذ کرد و پس از تدریس در دانشگاه ملی ایران به عضویت در هیئت علمی این دانشگاه درآمد، طرح ادارهٔ مرکزی آب و فاضلاب اصفهان را در سال ۱۳۴۸ نوشت و تا سال ۱۳۵۰ آن را اجرا کرد و فعالیت‌های هنریش را در گروه نقاشی قندریز آغاز کرد. سپس طرح مجموعهٔ کانون توحید را در سال ۱۳۵۰ اجرایی کرد. کانون توحید چه پیش از انقلاب و چه پس از آن مرکز تجمع سیاسیون منتقد بوده و هست.
موسوی در ابتدای دهه ۴۰ فعالیت‌های هنری به ویژه نقاشی را آغاز کرد و بیش از ۱۸۰ اثر نقاشی را خلق کرد. نقاشی‌های او گرایش‌های آبستره، انتزاعی و هنر مفهومی با بهره از تکنیک‌های متنوعی چون کولاژ، رنگ روغن، حجم و تجلی یک روح سنتی و نشانه‌شناسی حکمت، معنا و سنت‌های فرهنگی و معرفتی شرقی را در قالب‌های مدرن به نمایش می‌گذارد.
پیش از انقلاب
او در اواخر دههٔ چهل و اوایل دههٔ پنجاه خورشیدی، با گروه‌های ملی - مذهبی مثل نهضت آزادی و نهضت خداپرستان سوسیالیست نزدیکی داشت و از جمله کسانی بود که در جلسه‌های سخنرانی علی شریعتی در حسینیه ارشاد تهران حاضر می‌شد. میرحسین موسوی، که در آن دوران با نام هنری حسین رهجو فعالیت می‌کرد، از جمله افرادی بود که در تأسیس جنبش مسلمانان مبارز با حبیب‌الله پیمان همکاری کرد.
موسوی در سال ۱۳۴۸ زمانی که فارغ‌التحصیلی‌اش را جشن می‌گرفت، در یک نمایشگاه نقاشی که زهرا رهنورد از دانشجویان رشتهٔ مجسمه‌سازی ترتیب داده بود، با او آشنا شد و ازدواج کرد. در همان سال‌ها او به دلیل سازمان‌دهی اعتراضات خیابانی علیه حکومت، بازداشت و زندانی شد. میرحسین موسوی در سال ۱۳۵۵ تحت تعقیب ساواک و سازمان‌های امنیتی به همراه همسرش زهرا رهنورد مجبور به ترک ایران شد و به مدت ۱۰ ماه در آمریکا با عضویت در کنفدراسیون دانشجویان ایرانی ضد حکومت پهلوی دست به مبارزه زد و در سال ۱۳۵۶ با بازگشت به ایران مبارزات خود را ادامه داد.
با نزدیک شدن به انقلاب ایران و پررنگ شدن نقش رهبری روح‌الله خمینی در مبارزات ضد حکومت پهلوی، میرحسین موسوی نیز بیشتر به این جریان گرایش پیدا کرد و به ویژه به محمد حسینی بهشتی، از روحانیان بانفوذ نزدیک به روح‌الله خمینی، نزدیک شد.
پس از انقلاب
با تأسیس حزب جمهوری اسلامی توسط محمد حسینی بهشتی در نخستین روزهای بعد از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، میرحسین موسوی هم به این حزب پیوست و دبیر سیاسی این حزب شد و هم چنین به عضویت شورای انقلاب اسلامی درآمد. او همچنین سردبیر روزنامه جمهوری اسلامی، ارگان حزب نیز بود و در این روزنامه مقالاتی در حمایت از محمد مصدق و جبهه ملی می‌نوشت که با مخالفت حسن آیت، محمود کاشانی و عبدالحمید دیالمه از اعضای حزب جمهوری اسلامی مواجه شد. این سه نفر با اعطای پست وزارت امور خارجه به میرحسین موسوی در مجلس نیز مخالفت کردند. زمانی که محمدعلی رجایی مأمور تشکیل کابینه شد، اصرار شدیدی روی گماردن موسوی بر وزارت خارجه داشت و موسوی این مقام را تا چندماه حفظ کرد تا آن که در انفجار دفتر نخست‌وزیری، رجایی و باهنر ترور شدند. پس از آن در انتخابات ریاست جمهوری بعدی، علی خامنه‌ای به ریاست جمهوری رسید. رئیس‌جمهور علی خامنه‌ای پس از عدم تمایل مجلس به علی‌اکبر ولایتی برای ریاست کابینه، میرحسین موسوی را برای این کار به مجلس شورای اسلامی معرفی کرد و با رأی تمایل مجلس، موسوی برای چهارسال نخست‌وزیر شد.
ᶑ
ᶑ یک نویسهٔ لاتین است و در آوانگاری نشانهٔ هم‌خوان مکیده برگشتی واک‌دار است. این نویسه برساخته از یک D به همراه یک قلاب است که نشان‌دهندهٔ هم‌خوان مکیده و یک دنباله که گویای هم‌خوان برگشتی می‌باشد.
منابع
Wikipedia contributors, "D with hook and tail," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=D_with_hook_and_tail&oldid=593933180 (accessed July 21, 2014).
میرحسین موسوی
نخست‌وزیری
بعد از کشته شدن محمدعلی رجایی و محمدجواد باهنر، رئیس‌جمهوری و نخست‌وزیر وقت در انفجار ۸ شهریور ۱۳۶۰، علی خامنه‌ای، رئیس‌جمهور ایران شد و ابتدا علی‌اکبر ولایتی را به عنوان نخست‌وزیر به مجلس معرفی کرد، اما مجلس به ولایتی رأی اعتماد نداد و خامنه‌ای علی‌رغم اختلافاتی که در داخل حزب جمهوری اسلامی با میرحسین موسوی داشت، او را به عنوان نخست‌وزیر به مجلس معرفی کرد. موسوی از آن زمان تا سال ۱۳۶۸ برای ۸ سال، نخست‌وزیر ایران بود. وی طی حکمی از خمینی به ریاست بنیاد مستضعفان منصوب شد. میرحسین موسوی یکی از مخاطبان فرمان هشت‌ماده‌ای سید روح‌الله خمینی بود. موسوی همواره از این فرمان به عنوان یکی از بهترین حکم‌های حکومتی ولی فقیه اول نظام جمهوری اسلامی ایران یاد کرده‌است. او خود را به عنوان یکی از علاقه‌مندانِ روح‌الله خمینی معرفی کرده‌است و همواره روح‌الله خمینی را حضرت امام خطاب می‌کند. او مناظره‌اش با محمود احمدی‌نژاد را این‌چنین آغاز کرد:
خامنه‌ای در دورهٔ دوم ریاست جمهوری خود (۱۳۶۴) به شدت مخالف ادامهٔ نخست‌وزیری موسوی بود ولی با اصرار روح‌الله خمینی مجبور به معرفی دوبارهٔ او شد. خمینی، به دلیل گزارش محسن رضایی معتقد بود که کنار گذاشتن موسوی لطمهً جدی به روحیهٔ سربازان ایرانی در جنگ ایران و عراق خواهد زد و در پاسخ به ناطق نوری که تعدادی از روحانیون بلندپایه را برای مذاکره واسطه کرده بود، گفت: «انتخاب غیر از ایشان، خیانت به اسلام است.» و به همین دلیل خامنه‌ای در مذاکرات بعدی با ناطق نوری گفت: «حجت بر من تمام شد.» و موسوی را برای نخست‌وزیری معرفی کرد. در نهایت در جلسهٔ رأی اعتماد به موسوی ۹۹ نماینده (از ۲۷۰ نماینده مجلس) به او رأی عدم اعتماد دادند و پس از آن مخالفان موسوی به ضدیت با ولایت فقیه متهم می‌شدند.
اختلاف میان موسوی، که به جناح چپ جمهوری اسلامی تعلق داشت، با علی خامنه‌ای، که نزدیک‌تر به جناح راست جمهوری اسلامی تلقی می‌شد، در طول دوران هشت ساله همکاری این دو ادامه داشت و منجر به استعفای موسوی در سال‌های ۱۳۶۲ و ۱۳۶۳ از نخست‌وزیری شد که با استعفای وی موافقت نشد ؛ این اختلاف حتی یک بار در شهریور ۱۳۶۷ و کمی بعد از پایان جنگ ایران و عراق، به استعفای موسوی از نخست‌وزیری انجامید؛ او با نوشتن نامه‌ای خطاب به علی خامنه‌ای به ایجاد اختلال و دخالت‌های او در حوزه وظایف نخست‌وزیر اعتراض کرد اما این استعفا از سوی علی خامنه‌ای خیانت به نظام نامیده شد؛ هر چند اختلافات زیاد با میرحسین موسوی را تأیید کرد. این استعفا با مخالفت شدید خمینی روبرو و منتفی شد. گرچه موسوی در نامه استعفا، اختلاف با مجلس بر سر وزرای پیشنهادی را عامل استعفا دانسته‌است، امیرارجمند سخنگوی موسوی بی‌اطلاع گذاشتن او از موضوع اعدام زندانیان سیاسی (تابستان ۱۳۶۷) را عامل استعفا می‌شمارد و می‌گوید موسوی خواهان تشکیل هیئت تحقیق در این مورد شده بود. این در حالی است که رها بحرینی پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل در پیامی توییتری که در ۱۹ اوت ۲۰۲۰ منتشر کرد، نامه‌ای را نشان می‌داد که به مقامات دولتی، قضایی و سفرای جمهوری اسلامی ایران ارسال شده بود و این مقامات از دستکم ۲۵ مرداد ۱۳۶۷ در جریان این اعدام‌ها قرار گرفته بودند اما سیاست وزارت خارجی دولت میرحسین موسوی انکار در جریان بودن از این اعدام‌ها بوده و در گذشته اعلام کرده بودند که از این اعدام‌ها بی‌خبر بوده‌اند.
هر چه ریاست‌جمهوری علی خامنه‌ای به پایان عمر خود نزدیک می‌شد، اختلافات میان او و میرحسین موسوی، نخست‌وزیرش افزایش می‌یافت. برخی از منابع از جمله خاطرات آقای هاشمی رفسنجانی از استعفای چندباره آقای موسوی حکایت دارد که هر بار بنا به دلایلی پذیرفته نشد. آقای موسوی در سال ۱۳۶۷ در حالی که به نوشته اکبر هاشمی رفسنجانی «رابطه خود را با بیرون قطع کرده» و هیچ‌کدام از مسئولان به او دسترسی نداشتند، استعفا کرد. بنا به آنچه نشریه انقلاب اسلامی در هجرت منتشر کرد، در نامه میرحسین موسوی خطاب به رئیس‌جمهوری وقت، علی خامنه‌ای، یکی از دلایل استعفای وی این بود: «عملیات برون مرزی که بدون اطلاع و دستور دولت صورت می‌گیرد. شما بهتر می‌دانید که تاکنون فاجعه آفرینی و اثر نامطلوب آن‌ها برای کشور چقدر بوده‌است. بعد از آنکه هواپیمایی ربوده می‌شود، از آن باخبر می‌شویم. وقتی مسلسلی در یکی از خیابانهای لبنان گشوده می‌شود و صدای آن در همه جا می‌پیچد، متوجه قضیه می‌شویم. پس از کشف مواد منفجره از حجاج ما در جده، اینجانب از این امر آگاه می‌شوم.» خمینی با استعفای میرحسین موسوی مخالفت کرد و در پاسخ او نوشت: «نامه استعفای شما باعث تعجب شد. حق این بود که اگر تصمیم بدین کار داشتید، لااقل من یا مسئولین رده بالای نظام را در جریان می‌گذاشتید. در زمانی که مردم حزب‌الله برای یاری اسلام، فرزندان خود را به قربانگاه می‌برند چه وقت گله و استعفا است.»
بنا بر گزارش‌ها و خاطرات رفسنجانی، موسوی چند بار دیگر هم استعفا کرده بود که هیچ‌کدام به نتیجه نرسیده بود. در یکی از این موارد، خامنه‌ای با وجود ابراز اختلافاتش با میرحسین موسوی استعفای او را مخالف مصلحت نظام دانست: «اینجانب با وجود اختلاف نظرهای چندی که با شما در نحوهٔ ادارهٔ کشور و اعتراض به روش‌های شما به ویژه در مسائل [اقتصادی]دارم، همان‌طور که می‌دانید همواره در همهٔ مراحل به شما کمک کرده‌ام و اکنون هم استعفای شما را به مصلحت ندانسته و اصرار بر آن را ضربه به نظام و حتی با کمال معذرت خیانت - البته خیانت غیرعمدی- می‌دانم و معتقدم خوب است جنابعالی امروز نظرات حضرت امام در امور اقتصادی را به‌طور دربست بپذیرید. استعفا را نمی‌پذیرم و خواهش می‌کنم اصرار نکنید.»
با بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ مقام نخست‌وزیری از ساختار سیاسی ایران حذف شد و با مرگ سید روح‌الله خمینی، میرحسین موسوی، و کل جناح چپ جمهوری اسلامی، حامی اصلی خود را از دست دادند؛ بنابراین میرحسین موسوی هفتاد و نهمین، و آخرین نخست‌وزیر ایران بود. موسوی از سال ۱۳۶۸، به تدریس در دانشگاه تربیت مدرس پرداخت و هم‌زمان به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب شد. از دیگر پست‌های او در گذشته، تأسیس فرهنگستان هنر در سال ۱۳۷۷ و تا دی‌ماه ۱۳۸۸ ریاست آن را بر عهده داشت. او مدتی عضو ستاد انقلاب فرهنگی بوده‌است. وی به زبان‌های فارسی، انگلیسی و عربی و ترکی آذربایجانی نیز تسلط دارد.
میرحسین موسوی همان زمان تا حدودی از دنیای سیاست کناره گرفت، به وادی هنر، که پیش از انقلاب در آن فعال بود، بازگشت. البته از آن هنگام تا سال ۱۳۹۱ به‌طور پیوسته عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام بود، هرچند معمولاً در جلسات آن شرکت نمی‌کرد.
اعدام‌های سال ۶۷
سازمان عفو بین‌الملل روز چهارشنبه، ۹ سپتامبر ۲۰۲۰، در بیانیه‌ایی میرحسین موسوی را به عنوان نخست‌وزیر وقت در جریان اعدام‌های سال ۶۷ مظنون به پنهان‌کاری ادامه‌دار و یاری‌رسانی در کشتار زندانیان سیاسی معرفی کرد.
موسوی در سال ۱۳۸۹ در یک جلسه در حدود ۲۵ دقیقه در این باره سخنرانی کرد و ضمن «جنایت» نامیدن آن واقعه، ادعا کرد که خودش به عنوان رئیس وقت قوه مجریه در آن واقعه نقشی نداشته‌است.
پس از نخست‌وزیری
میرحسین موسوی در این سال‌ها علی‌رغم کناره‌گیری از دنیای سیاست، مسئولیت‌های سیاسی حاشیه‌ای داشت. از جمله در سال ۱۳۶۸ با حکم خامنه‌ای عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام شد که تا سال ۱۳۹۱ ادامه داشت. از سال ۱۳۷۵ نیز عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی بوده‌است. همچنین در دورهٔ ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی (۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶) مشاور سیاسی رئیس‌جمهوری و در دورهٔ محمد خاتمی (۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴) مشاور عالی رئیس‌جمهوری بوده‌است.
اما عمدهٔ فعالیت‌های میرحسین موسوی در این بیست سال، هنری و دانشگاهی بوده‌است. او از میانهٔ دههٔ پنجاه خورشیدی مدرس دانشگاه شهید بهشتی بود و در دههٔ هفتاد هم به عضویت هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس درآمد. او در طی این سال‌ها مواضعی نظیر اعتراض به ترور سعید حجاریان در سال ۱۳۷۸، اعتراض به توقیف فله‌ای مطبوعات در سال ۱۳۷۹ و اعتراض به عملکرد شورای نگهبان در انتخابات تهران در سال ۱۳۷۹ و همسو با اصلاح طلبان داشته‌است.
موسوی در سال ۱۳۷۷ و با حکم خاتمی، رئیس فرهنگستان هنر شد و عمدهٔ فعالیت‌هایش را در قالب این نهاد پی گرفت.
انتخابات ریاست جمهوری هفتم و نهم
پس از برگزاری انتخابات مجلس پنجم و از میان رفتن حاکمیت مطلق جناح محافظه‌کار (جامعه روحانیت مبارز و تشکل‌های اسلامی همسو) در مجلس شورای اسلامی، سران گروه‌های خط امام (که بعدها به اصلاح‌طلبان معروف شدند) تلاش خود را برای انتخاب یک کاندیدا برای انتخابات ریاست جمهوری هفتم آغاز کردند. در جلسهٔ ۸ اردیبهشت ۱۳۷۵، شورای هماهنگی گروه‌های خط امام (شش گروه همسو با مجمع روحانیون مبارز و مجمع حزب‌الله ـ فراکسیون اقلیت مجلس پنجم ـ) که با حضور محمد خاتمی، مهدی کروبی و محمد موسوی خوئینی‌ها (سه عضو بنیان‌گذار روحانیون مبارز) برگزار شد، پیشنهاد شد تا تمام تلاش برای متقاعد کردن میرحسین موسوی به حضور در انتخابات انجام گیرد و در صورت نپذیرفتن موسوی یکی از این سه عضو ارشد روحانیون نامزدی را قبول کنند. این درحالی بود که حضور علی‌اکبر ناطق نوری رئیس وقت مجلس شورای اسلامی به عنوان نامزد محافظه‌کاران در انتخابات قطعی به نظر می‌رسید.
انتخاب میرحسین با این استدلال صورت می‌گرفت که او علاوه بر شهرت کافی در میان مردم به واسطهٔ هشت سال ریاست دولت و محبوبیت در میان طبقات پائین و مذهبی احتمالاً مورد حمایت کارگزاران سازندگی و جمعیت دفاع از ارزش‌ها نیز قرار خواهد گرفت و مجمع روحانیون مبارز نیز به احتمال فراوان سکوت سیاسی خود را شکسته و فعالیت خود را مجدداً آغاز خواهد کرد.
آندریا داگوستینو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کیه‌وو ورونا و باشگاه فوتبال فوجا اشاره کرد.
میرحسین موسوی
انتخابات ریاست جمهوری هفتم و نهم
موسوی که در ابتدا تأکید داشت به هیچ وجه تمایل و آمادگی برای حضور در انتخابات ندارد، در تیر ماه پس از جلسات و درخواست‌های مکرر پذیرفت تا موضوع را مورد بررسی قرار دهد. روزنامه سلام که به همراه دوهفته‌نامهٔ عصر ما و هفته‌نامه مبین تنها نشریات خط امام (جناح چپ) محسوب می‌شدند، اولین نشریه‌ای بود که این موضوع را در عرصهٔ سیاسی و مطبوعاتی کشور مطرح کرد. در هفتم مرداد با چاپ عکس بزرگی از موسوی در صفحهٔ اول به درخواست‌هایی که برای کاندیداتوری او می‌شود، اشاره کرد. در ۲۴ مرداد مجمع روحانیون مبارز به چهار سال کناره‌گیری خود از عرصهٔ سیاسی کشور خاتمه داد و یک روز بعد از موسوی خواست درخواست کاندیداتوری را بپذیرد. چندی بعد شورای هماهنگی گروه‌های خط امام نیز موسوی را نامزد خود معرفی کرد. در ابتدای آبان ۱۳۷۵ حضور موسوی قطعی شده بود، به گفتهٔ محمد سلامتی دبیرکل سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران و عضو ارشد خط امام، در ملاقات روز سوم آبان با موسوی حتی در مورد مسائل جزئی انتخاباتی مانند مهیا کردن دفتر ستاد انتخاباتی هم صحبت شد. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران هم اعلام کرده بود که در روز هشتم آبان تجمعی را در مقابل خانهٔ میرحسین برگزار می‌کند، اما موسوی در پیامی که در هفتم آبان منتشر شد، امتناع قطعی خود را از حضور در انتخابات اعلام کرد. محمد سلامتی معتقد است که امتناع موسوی قطعاً به ملاقات‌هایی مربوط می‌شود که در سوم و ششم آبان از سوی تعدادی از سران جناح محافظه‌کار با او صورت گرفته بود.
آندریا داگوستینو
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
میرحسین موسوی
انتخابات ریاست جمهوری هفتم و نهم
همین حکایت دعوت گسترده از موسوی در انتخابات ۸۴ هم تکرار شد که باز هم موسوی از نامزدی سر باز زد و از حضور ملت ایران عذر خواست.
انتخابات ریاست جمهوری دهم
موسوی کاندیدای اصلاح طلبان در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بود که پس از بیست سال سکوت و کناره‌گیری از ورود به عرصه، در ۲۰ اسفند ۸۷ و پس از مدت‌ها اما و اگر، با انتشار بیانیه‌ای رسماً اعلام نامزدی کرد. محمد خاتمی در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۷ با انتشار بیانیه‌ای به‌طور رسمی از نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری خرداد هشتاد و هشت به نفع او انصراف داد و عرصه را به میرحسین موسوی سپرد.
جمعیت توحید و تعاون که اعضای آن از نزدیکان موسوی و خاتمی هستند در آستانهٔ انتخابات، ششمین مجمع خود را برگزار کردند. وبگاه کلمه نیز توسط این جمعیت راه‌اندازی شده که وبگاه رسمی موسوی شناخته می‌شود. در این انتخابات اکثر احزاب اصلاح‌طلب مانند جبهه مشارکت ایران اسلامی، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، مجمع روحانیون مبارز، حزب کارگزاران سازندگی، حزب مردم سالاری، حزب اسلامی کار، حزب همبستگی، مجمع زنان اصلاح‌طلب جمعیت زنان جمهوری اسلامی، انجمن روزنامه‌نگاران زن و احزاب دیگر و همچنین شورای هماهنگی جبهه اصلاحات از او حمایت کردند.
نامه موسوی به خامنه‌ای و اعتراض به انتخابات ۱۳۸۸
میرحسین موسوی در روز انتخابات دهم ریاست جمهوری با نوشتن نامه‌ای اعتراضی به علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی اعتراض خود را نسبت به تخلفات انجام شده در انتخابات نشان داد. در بخش‌هایی از این نامه آمده‌است:
پیامدهای انتخابات دوره دهم
انتخابات دهم با حضور گستردهٔ مردم همراه بود. طرفداران میرحسین موسوی از روزها قبل از انتخابات در خیابان‌ها تجمع می‌کردند و همبستگی خود را نشان می‌دادند. برخلاف انتخابات قبلی که مورد تحریم بسیاری از مردم و گروه‌ها قرار گرفته بود، یک عزم ملی برای انتخابات دهم وجود داشت به‌طوری‌که بیش از ۸۰ درصد مردم در انتخابات شرکت کردند. پس از پایان انتخابات، وزارت کشور اعلام کرد که محمود احمدی‌نژاد با ۶۴٪ آراء پیروز شده‌است. این مسئله بهت و شگفتی بزرگی را برای هواداران موسوی به همراه داشت. هواداران موسوی از روز پس از انتخابات شروع به اعتراض‌های خیابانی کردند که با سرکوب نیروهای انتظامی و یگان‌های ضدشورش همراه بود. بسیاری نتیجهٔ انتخابات را تقلب خواندند. میرحسین موسوی، با اشاره به نتیجهٔ انتخابات، مردم را ناظر «شعبده‌بازی دست‌اندرکاران انتخابات و صدا و سیما» خواند. مهدی کروبی نتایج انتخابات را مضحک دانست. اما محمود احمدی‌نژاد در سخنرانی‌اش در ۲۴ خرداد در میدان ولی‌عصر تهران، انتخابات را سالم دانست و معترضین به نتیجهٔ انتخابات را خس و خاشاک نامید. در روز ۲۵ خرداد، تظاهرات میلیونی طرفداران موسوی از میدان امام حسین تا میدان آزادی در اعتراض به تقلب در انتخابات و اعلام نتایج غلط صورت پذیرفت. در گزارشی که از سوی محمدباقر قالیباف شهردار تهران به مجلس ارائه شده، آمده‌است «براساس متراژها و اندازه‌گیری‌های صورت‌گرفته در تجمع حامیان میرحسین موسوی، در میدان آزادی حداقل سه میلیون معترض حضور داشته‌اند.» در هریک از شهرستان‌ها نیز تظاهرات برپا شد. در تظاهرات تهران چندین تن کشته شدند. ایرانیان خارج از کشور نیز در حمایت مردم در روبه‌روی سفارت‌ها تجمع کردند. در طی روزهای بعدی، تظاهرات و اعتراض‌های گستردهٔ دیگری در تهران و سایر شهرستان‌ها صورت پذیرفت. از جملهٔ این تظاهرات می‌توان به تظاهرات مردم تهران از میدان هفت تیر تا میدان انقلاب در روز ۲۷ خرداد و تجمع بزرگ مردم در میدان امام خمینی در روز ۲۸ خرداد اشاره کرد.
میرحسین موسوی از حامیان اصلی تظاهرات جنبش سبز پس از اعتراضات به نتایج انتخابات بود و در تظاهرات‌هایی نظیر تظاهرات ۲۵ خرداد، تظاهرات ۲۸ خرداد، نماز جمعه ۲۶ تیر ماه، مراسم بزرگداشت کشته شدگان جنبش سبز در ۸ مرداد ماه و تظاهرات روز قدس در حمایت از جنبش سبز حضور پیدا کرد.
پس از حمایت سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی از نتایج انتخابات، سرانجام شورای نگهبان در روز ۸ تیر ۱۳۸۸، نتایج انتخابات ریاست جمهوری را تأیید کرد و پروندهٔ انتخابات را مختومه اعلام نمود. احزاب اصلاح‌طلب و مهدی کروبی به این تصمیم شدیداً واکنش نشان دادند. مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم نیز نتیجهٔ انتخابات و دولت دهم را نامشروع دانستند و سرکوب معترضان را محکوم کردند. سرکوب‌ها و حبس‌های پس از انتخابات، انتقاد شدید برخی مراجع تقلید را نیز در پی داشت.
با این حال روحانیون و شخصیت‌های نزدیک به دولت احمدی‌نژاد و فرماندهان سپاه و بسیج از این نتیجه استقبال کردند و اعتراض کاندیداهای دیگر را غیر مستند دانستند و بارها رهبران جنبش سبز از جمله میرحسین موسوی را تهدید به دستگیری کرند. آنان اصلاح‌طلبان و معترضان را به برپایی یک انقلاب رنگی یا مخملی و همچنین ارتباط با بیگانگان متهم کرده و مسئولیت خونریزی‌های اعتراضات را بر عهدهٔ برپاکنندگان آن دانستند. این در حالیست که قاضی محمدحسین شاملو، بازپرس ویژهٔ قتل تهران در نامهٔ خود به رئیس قوه قضاییه، صادق آملی لاریجانی، بازداشتگاه غیرقانونی کهریزک، بازداشت‌های غیرموجه و برخوردهای غیرشرعی با برخی افراد بازداشت‌شده و کشته شدن برخی افراد را ناشی از تغافل، بی‌درایتی و مسامحهٔ برخی مسئولان مطرح می‌کند.
کشته شدن خواهرزادهٔ موسوی
سید علی حبیبی موسوی، خواهرزادهٔ میرحسین موسوی در جریان درگیری‌های تظاهرات روز عاشورا کشته شد. وی ظهر عاشورا، در میدان انقلاب از ناحیهٔ قلب هدف گلوله قرار گرفت و بعد از انتقال به بیمارستان ابن‌سینا واقع در فلکهٔ دوم صادقیه جان باخت. جسد سیدعلی موسوی که در بیمارستان ابن‌سینا نگهداری می‌شد از بیمارستان به مکان نامشخصی انتقال یافت. صبح روز چهارشنبه ۸ دی مسئولان با خانوادهٔ سیدعلی موسوی تماس گرفته و به آن‌ها گفتند که اجازهٔ دفن در بهشت زهرا داده شده‌است. بعد از این تماس، پیکر علی حبیبی موسوی در بهشت زهرای تهران با تدابیر شدید امنیتی و با حضور خانوادهٔ موسوی به خاک سپرده شد.
نام‌گذاری سال ۱۳۸۹
میرحسین موسوی در دیداری که با اعضای مرکزی جبهه مشارکت ایران اسلامی داشت، سال جدید (۸۹) را سال صبر و استقامت نامید. این در حالی است که سنّت نام‌گذاری سال‌ها توسط سید علی خامنه‌ای رهبر ایران از سال ۱۳۷۹ تأسیس شده‌است.
حبس خانگی
پس از اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ و درخواست مشترک مهدی کروبی و میرحسین موسوی، رهبران جنبش سبز، برای حضور هواداران جنبش سبز در تظاهرات ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در حمایت از قیام مردم مصر و تونس، حبس خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و همسرانشان، او در منزلش واقع در خیابان پاستور با ایجاد دیواری آهنی بر معبر ورودی خانه موسوی، از روز ۲۵ بهمن به منظور جلوگیری از شرکت آن‌ها در تظاهرات آغاز شد و از روز ۲۷ بهمن ماه، پس از درخواست ۲۳۳ نماینده مجلس شورای اسلامی برای اعدام موسوی و کروبی و بیانیه‌های موسوی و کروبی در رابطه با تظاهرات ۲۵ بهمن ماه، کامل شده و با قطع آخرین ارتباطات محدود موسوی و رهنورد از جمله تلفن، اینترنت و ارتباط با دخترانشان، دیگر هیچ اطلاعی از وضعیت و سلامتشان در دست نبود. هم چنین محافظان موسوی از محافظت وی عزل شده و نیروهای امنیتی جای آن‌ها را گرفتند.
حصر خانگی مهدی کروبی و میرحسین موسوی با اعتراض‌های زیادی از سوی مردم، احزاب و شخصیت‌های سیاسی مواجه شد. از جمله این واکنش‌ها می‌توان به مخالفت‌های جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم، گزارشگران بدون مرز، مجمع نمایندگان ادوار مجلس شورای اسلامی، سازمان عفو بین‌الملل، نهضت آزادی، شورای فعالان ملی مذهبی، مجمع روحانیون مبارز، حزب اعتماد ملی، محمد خاتمی، محمد رضا خاتمی، احمد منتظری، ابوالحسن بنی صدر، سید حسن خمینی، عزت‌الله سحابی، مصطفی تاج‌زاده، محسن میردامادی، عبدالله رمضان‌زاده، علی شکوری‌راد، عبدالکریم سروش، عبدالکریم لاهیجی، شیرین عبادی، اکبر گنجی، عبدالعلی بازرگان، علی مطهری و آیات صانعی، دستغیب، موسوی اردبیلی، شبیری زنجانی، بیات زنجانی و با حصر خانگی رهبران جنبش سبز اشاره کرد. گفته شد که او، همسرش زهرا رهنورد، مهدی کروبی و همسرش فاطمه کروبی به بازداشتگاهی در تهران منتقل شدند. برخی منابع دیگر هم گفتند که این چهار مخالف حکومت در خانه‌های خود زندانی شدند.
پس از اعتراضات جنبش سبز در روز ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ و حصر خانگی رهبران جنبش سبز، هواداران جنبش سبز در اعتراض به این حصر خانگی در روزهای ۱ اسفند ۱۳۸۹، ۱۰ اسفند ۱۳۸۹، ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ و ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ دست به اعتراض و تظاهرات زدند.
در آستانه اعتراضات جنبش سبز در ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در اعتراض به حصر خانگی رهبران جنبش سبز، محسنی اژه‌ای دادستان کل کشور نیز پس از گذشت ۲ هفته از حصر خانگی مهدی کروبی و میرحسین موسوی اعلام کرد، رفت‌وآمد و ارتباطات تلفنی و غیرتلفنی رهبران جنبش سبز مسدود شده‌است. این حصر خانگی با اعتراضات شدید مقامات ارشد کشورهایی نظیر آمریکا، اتحادیه اروپا، آلمان، کانادا، بریتانیا، فرانسه، سوئد، هلند، موریس، سری لانکا، یمن، لتونی و نروژ مواجه شد.
مصطفی پورمحمدی، وزیر دادگستری ایران، شورای عالی امنیت ملی را مسئول تصمیم‌گیری در مورد حصر خانگی میر حسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی اعلام کرده‌است.
وضعیت سلامتی در حبس
در تاریخ پنجشنبه، دوم شهریور ۱۳۹۱ اعلام شد که میرحسین موسوی به علت عارضه شدید قلبی به بخش سی‌سی‌یو یکی از بیمارستان‌های تهران منتقل شده‌است. اردشیر امیرارجمند، مشاور او در این رابطه به یورونیوز گفته: در ۲ مهر ۱۳۹۳ سیدحسن قاضی‌زاده هاشمی وزیر بهداشت دولت یازدهم چشم‌های میرحسین موسوی را در بیمارستان خصوصی خودش (بیمارستان نور) به علت بیماری آب مروارید عمل کرد. ظاهراً زهرا رهنورد نیز، وی را در بیمارستان همراهی کرده‌است.
واکنش به اعتراضات آبان ۱۳۹۸
موسوی از حصر خانگی در بیانیه‌ای در ۹ آذر ۱۳۹۸، کشته شدن معترضانِ آبان آن سال را «جنایت» نامید و علی خامنه‌ای را مقصر و مسئول اصلی آن معرفی کرد.
تحریم انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰
موسوی در ۲۲ خرداد و سالگرد جنبش سبز، در بیانیه‌ای با نفی حضور در انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰، خود را همراه «مردم به جان آمده از انتخابات‌های تحقیرآمیز و مهندسی شده» خواند.
کاهش محدودیت‌های فیزیکی
خبرگزاری میزان وابسته به قوه قضاییه ایران، روز دوشنبه، ۵ اردیبهشت ۱۴۰۱ از «برطرف شدن محدودیت فیزیکی» مقابل خانه محل سکونت میرحسین موسوی و زهرا رهنورد خبر داد. خبرگزاری فارس نیز نوشت دو دری که از ابتدای موضوع حصر میرحسین موسوی در بن‌بست اختر برای حفاظت از وی تعبیه شده بود با تصمیم شورای عالی امنیت ملی برداشته شد.
موروثی شدن رهبری
موسوی در بیانیه‌ای که در مرداد ۱۴۰۱ منتشر کرد دربارهٔ موروثی شدن رهبری هشدار داد و گفت زبانشان لال مگر سلسه پادشاهی ۲۵۰۰ ساله برگشته که پسری پس از پدر جایگزین او شود وی همچنین سیاست‌های منطقه‌ای نظام جمهوری اسلامی ایران را زیر سؤال برد و حسین همدانی از فرماندهان سپاه در سوریه را سردار بی افتخار و فرمانده اوباش بدسیرت و قمه‌کش خواند.
اعتراضات سراسری ۱۴۰۱
موسوی در آغاز اعتراضات ۱۴۰۱ ایران به‌دنبال کشته‌شدن مهسا امینی از نیروهای مسلح خواست که از سرکوب اعتراضات خودداری کنند و «در سمت حقیقت» قرار بگیرند. او به‌دنبال اعدام محسن شکاری، اعتراضات را توقف‌ناپذیر خواند و گفت با «روش‌های ظالمانه و خون‌آلود، طول عمر حکومت شما تضمین نخواهد شد». او در بهمن ۱۴۰۱ خواستار «برگزاری همه‌پرسی آزاد و سالم در مورد ضرورت تغییر یا تدوین قانون اساسی جدید»، «تشکیل مجلس مؤسسان مرکب از نمایندگان واقعی ملت از طریق انتخاباتی آزاد و منصفانه» و «همه‌پرسی دربارهٔ متن مصوب آن مجلس به منظور استقرار نظامی مبتنی بر حاکمیت قانون و مطابق باموازین حقوق انسانی و برخاسته از اراده مردم» شد.
پیشنهادی برای گذار مسالمت آمیز
به دنبال اعتراضات ۱۴۰۱ ایران هفت نفر از زندانیان سیاسی در ایران با امضای بیانیه‌ای از پیشنهاد میرحسین موسوی برای برگزاری همه‌پرسی و تدوین قانون اساسی جدید برای «گذار مسالمت آمیز» ایران به یک ساختار سیاسی کاملاً دموکراتیک حمایت کرده‌اند. مصطفی تاجزاده، فائزه هاشمی، سعید مدنی، امیرسالار داوودی، مهدی محمودیان، مصطفی نیلی و حسین رزاق این بیانیه را امضا کرده‌اند.
فعالیت‌های علمی و هنری
کارنامه هنری او به خصوص در زمینهٔ نقاشی دارای کارهای برجسته‌ای است هر چند که نماد شهدای هفتم تیر را نیز او طراحی کرده‌است، به همین مناسبت ریاست فرهنگستان هنر را نیز بر عهده داشت. همسر او زهرا رهنورد ریاست دانشگاه الزهرا را به عهده داشت. او دانش‌آموختهٔ علوم سیاسی است با این همه او نیز در عالم هنر دستی دارد و تندیس «نرگس عاشقان» ساخته اوست که در میدان مادر (محسنی) در تهران نصب است. مهم‌ترین فعالیت‌های علمی و هنری میرحسین موسوی به شرح زیر اند:
سوابق شغلی
او عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی و مجمع تشخیص مصلحت نظام بود. اعضای این دو نهاد حکومتی را رهبر نظام جمهوری اسلامی انتخاب می‌کند. سوابق شغلی میرحسین موسوی به شرح زیر است:
سی. بی. کی. بیچکرافت
'''سی. بی.کی. بیچکرافت''' (C. B. K. Beachcroft; January 1, 1870 – May 15, 1927) بازیکن کریکت اهل بریتانیا بود.
کووشکال
کووشکال یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه تاپولکا واقع شده‌است. کووشکال ۱۴٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۰ نفر جمعیت دارد.
آگبانی دارگو
آگبانی دارگو (Agbani Darego؛ زادهٔ December 22, 1983) یک مانکن اهل نیجریه است. دارگو در سال ۲۰۰۱ نخستین دختر سیاهپوست آفریقایی شد که به عنوان دوشیزه دنیا دست یافت. او از شناخته شده‌ترین مدل‌های نیجریه‌ای است.
وی با نام کامل آگبانی آسنیت دارگو در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۳ در نیجریه به دنیا آمده‌است.
آس‌های دودی
آس‌های دودی یک فیلم اکشن آمریکایی است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. کارگردان این فیلم جو کارناهان است. داستان فیلم در مورد سردسته یکی از گروه‌های مافیایی است که جانش به خطر افتاده و به همین دلیل مأموران اف‌بی‌آی از او محافظت می‌کنند. این اولین بازی مشترک آلیشا کیز خواننده سبک آر اند بی و کومون خواننده سبک رپ است.
داستان فیلم
یکی از رهبران مافیا (پریمو) با بیماری‌های مختلف مخصوصاً بیماری قلبی دچار شده‌است. او می‌خواهد قبل از اینکه بمیرد برای قلب بادی ایزائیل جایزه یک میلیون دلاری تعیین کند. ایزائیل یک مجری مشهور در لاس وگاس است که برنامه اجرا می‌کند و از دوستان پریمو است. به دلیل تعیین این جایزه آدمکش‌های زیادی وارد شهر می‌شوند تا بادی ایزائیل را بکشند. این میان پلیس آمریکا وظیفه محافظت از ایزائیل را دارد.
سارناخپیور
سارناخپیور یک روستا در ارمنستان است که در استان گغارکونیک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال گیومری، مرکز استان شیراک واقع شده است. در کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده است.
کلاته علی
کلاته علی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان میان ولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
اقوام خراسان
اقوام خراسان بزرگ شامل گروه‌های قومی ساکن در محدوده خراسان می‌شوند. این قومیت‌ها غالباً دارای قرینه‌هایی در آن سوی مرزهای سیاسیِ کنونی خراسان یا استان‌های خراسان در ایران، همچون ترکمنستان کنونی و افغانستان می‌باشند. قدیمی‌ترین قوم شناخته‌ شده ای که در محدوده خراسان سکونت کرده‌اند پارت‌ها و هپتالیان هستند که امروزه تات‌ها را بازمنده پارت‌ها می‌دانند که به زبان تاتی از شاخه زبان‌های ایرانی شمال غربی سخن می‌گویند. طی پژوهشی که شرکت پژوهشگران خبره پارس به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۸۹ انجام داد، تات‌ها حدود ۸٫۶٪ (۷٫۷٪ مرد، ۹٫۳٪ زن) از ساکنین استان خراسان شمالی را تشکیل می‌دهند که امروزه آنها را بیشتر فارس معرفی میکنند. امروزه گسترده‌ترین گروه قومی در خراسان فارس‌ها هستند. طایفه خاوری هم در شهرستان فریمان واطراف وبرخی شهرستانهای خراسان ایران ساکن می‌باشند خراسان در حال حاضر نزدیک به ده میلیون نفر جمعیت دارد.
خراسان محل زندگی اقوام گوناگونی است که به رغم تفاوت‌های نژادی و فرهنگی، به واسطه پیوند محکمی از عوامل پایداری چون دین، تساهل و قومیت با هم متحدند. یکی از دلایل تنوع اقوام خراسان، مهاجرت یا کوچ اختیاری یا اجباری به این سرزمین بوده‌است. این مهاجرتها در تمام دوره‌های تاریخی تاکنون به شکل‌هایی جاری بوده است. شهرهای بزرگ خراسان به واسطه ویژگی‌های مهاجرپذیر تقریباً از تمامی نقاط ایران و برخی کشورهای دیگر از جمله عراق و افغانستان مهاجر پذیرفته‌است. یکی از بارزترین ویژگی‌های گروه‌های قومی غیر فارسی زبانان در خراسان تکلم به زبان مادری، علاقه به موسیقی بومی و پوشیدن پوشاک سنتی است.
کردها و ترک‌ ها
کردهای خراسان و ترک‌های خراسان در منطقه وسیعی از نواحی شمال خراسان زندگی می‌کنند. تعداد هر یک از این دو گروه بسار بیشتر از ترکمن هاست. مذهب این اقوام، شیعه اثنی عشری و اهل سنت است و به زبانهای ترکی خراسانی و کردی کرمانجی تکلم می‌کنند. ترکیب جمعیتی در استان های خراسان شمالی و شمال خراسان رضوی و شهرهای بجنورد، شیروان، قوچان، اسفراین، درگز، فاروج، سبزوار، نیشابور و کلات علاوه بر فارسی زبانان از این دو گروه شکل گرفته‌است. در این مناطق پوشاک مردان و زنان از ویژگی‌های خاصی بر خوردار است که آن را از بقیه نقاط خراسان متمایز ساخته‌است.
خاوری ها
عمدتا در شهرستان فریمان و مشهد و همچنین در بخش نصر آباد تربت جام ،چناران ،کلات زندگی می‌کنند و مذهبشان شیعه اثنی عشری است.
سیستانی ها و بلوچ ها
سیستانیها و بلوچ‌های خراسان بیشتر در مرکز، شمال، شمال شرقی و جنوب خراسان در شهرهایی مثل بیرجند، نهبندان، سرخس و تربت جام، تایباد و البته مشهد مستقرند و سیستانی ها مسلمان شیعه و بلوچ ها مسلمان سنی هستند. مردان و زنان آن‌ها نیز در استفاده از پوشاک سنتی خویش اصرار می‌ورزند.
عرب ها
عربهای خراسان گروهی از اعراب مهاجر به منطقه خراسان است. این گروه از نگاه تاریخی بیشتر در جنوب و مرکز استان‌های خراسان ساکن‌اند. این افراد بازماندگان اجداد عرب خود می‌باشند که در قرون اولیه اسلامی به ایران آمده‌اند. تکلم به زبان عربی، معرف قومیت آنان است. گروهی از اعراب خراسان معاودان عراقی (پیش از صدام یا پس از اشغال عراق) می‌باشند.
چشر (کمیک)
چشر با نام اصلی جید نیوئِن، یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده مارو وولفمن و طراح جورج پرز خلق شده است که برای اولین بار در شمارهٔ ۲ مجموعه سالانه تایتان‌های نوجوان جدید (۱۹۸۳) معرفی شد. چشایر یکی از مرگبارترین آدم‌کشان در دنیای دی‌سی به شمار می‌رود و در زمینهٔ هنرهای رزمی و استفاده از سموم مهارت بالایی دارد. او یکی از دشمنان تیم تایتان‌های نوجوان، و معشوقهٔ شخصیت ابرقهرمان روی هارپر (اسپیدی) بود.
Ɗ
Ɗ ، ɗ یک حرف الفبای لاتین است. ɗ در الفبای آوانگاری بین‌المللی نشان‌دهندهٔ هم‌خوان دندانی واک‌دار یا مکیده لثوی واک‌دار است. این نویسه در برخی زبان‌های آفریقایی مانند فولا و هوسه مرود استفده بوده‌است.
منابع
Wikipedia contributors, "Ɗ," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ɗ&oldid=607665897 (accessed July 21, 2014).
شارون رابینسون
شارون رابینسون (Sharon Robinson؛ زادهٔ ۱۹۵۸) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
من اینجا هستم
«من اینجا هستم» ترانه‌ای از شکیرا، خواننده و ترانه‌سرای کلمبیایی، است که در سومین آلبوم استودیویی وی، پابرهنه قرار دارد. این ترانه در سال ۱۹۹۵، توسط سونی میوزیک و کلمبیا رکوردز، به عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم منتشر شد. متن ترانه توسط شکیرا و لویس فرناندو اخوا نوشته و تهیه شده‌است. «من اینجا هستم» یک ترانهٔ پاپ لاتین و به زبان اسپانیایی است و شعر آن دربارهٔ تلاش برای اصلاح یک رابطهٔ ناموفق است.
به‌طور کلی ترانهٔ «من اینجا هستم» پس از انتشار نظرات مطلوبی را از منتقدان موسیقی دریافت کرد و آن‌ها این ترانه را به عنوان یک آهنگ برجسته از آلبوم پابرهنه تشخیص دادند. علاوه بر این، این اولین ضبط موسیقی شکیرا بود که باعث دستیابی وی به موفقیت تجاریش در خارج از کشور کلمبیا بود. این ترانه در بیلبورد موسیقی‌های پاپ لاتین به مقام اول و در موسیقی‌های لاتین به مقام دوم دست یافت. این اجرا به آلبوم پابرهنه کمک کرد تا به یک آلبوم رکوردشکن تبدیل شود و در نهایت در کشورهای برزیل، کلمبیا و ایالات متحده به درجهٔ پلاتینیوم رسید. موزیک ویدیوی آن، شکیرا را در حال اجرای آهنگ با گیتار به تصویر می‌کشد.
ترجمهٔ این ترانه به زبان پرتغالی با عنوان "Estou Aqui" در اولین آلبوم ریمیکس شکیرا به نام دی ریمیکسز در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. یک نسخهٔ انگلیسی از این ترانه هم در سال ۲۰۱۱ در اینترنت منتشر شد. علاوه بر این، این آهنگ در شش تور از هفت تور کنسرت، که شکیرا تاکنون برگزار کرده‌است، اجرا شده‌است.
پیشینه و قطعه موسیقی
شکیرا به دنبال احیای حرفه خود، اولین آلبوم استودیویی بزرگ خود، با نام پابرهنه را در سال ۱۹۹۵ توسط سونی موزیک و کلمبیا رکوردز منتشر کرد. او با تصدی یک موقعیت برجسته در تولید آن، نویسندگی و تهیه کنندگی مشترک هر یازده قطعه موجود در این آلبوم را بر عهده داشت. به عنوان تک‌آهنگ لید این آلبوم در سال ۱۹۹۶، ترانه «من اینجا هستم» توسط لویس فرناندو اخوا تولید شد. این آهنگ به شدت تحت تأثیر عناصر پاپ لاتین است و از سازهای برجسته همانند گیتار استفاده می‌کند. متن این ترانه از اصلاح یک رابطه ناموفق سخن می‌گوید. در زبان فارسی، متن این ترانه که می‌گوید "lo que nos pasó no repetirá jamás" و "Estoy aquí queriéndote, ahogándome" به ترتیب به "آنچه برای ما اتفاق افتاده‌است هرگز تکرار نخواهد شد" و "من اینجا غرق تو هستم" ترجمه می‌شود. پس از موفقیت در نسخه اصلی اسپانیایی زبان این آهنگ، «من اینجا هست» مجدداً به زبان پرتغالی با عنوان "Estou Aqui" برای آلبوم ریمیکس شکیرا به نام دی ریمیکسز در سال ۱۹۹۷ ضبط شد. نسخه انگلیسی زبان «من اینجا هستم» در اوایل سال ۲۰۱۱ منتشر شد، اما برای دانلود کامپیوتری در دسترس قرار نگرفت.
بازخورد
پس از انتشار این ترانه، «من اینجا هستم» به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد و آنها، آن را به عنوان یک آهنگ برجسته از آلبوم پابرهنه تشخیص دادند. کارلوس کوینتانا (Carlos Quintana) از About.com این آهنگ را «طعم رقص پر جنب و جوش» تعریف کرد و آنرا به عنوان یکی از ترانه‌های مورد علاقه خود توصیف کرد. همچنین، خوزه اف. پرومیس (Jose F. Promis) از Allmusic آن را به عنوان یک آهنگ آغازین «تأثیرگذار و ملودیک» و انتخاب آهنگ به عنوان آهنگ برجسته آلبوم را ستایش کرد. این آهنگ در سال ۱۹۹۷ در جوایز لو نوسترو نامزد دریافت جایزه آهنگ پاپ سال شد، اما در مقابل ترانه «تجربه دینی» ، اثر انریکه ایگلسیاس شکست خورد.
«من اینجا هستم» اولین ضبط شکیرا بود که به موفقیت تجاری دست یافت. این آهنگ در جدول‌های بیلبورد «برترین ترانه لاتین» و «برترین ترانه پاپ» به رتبه‌های ۲ و ۱ دست یافت. عملکرد تجاری آن به آلبوم اصلی آن کمک کرد تا به یک رکورد جدید برای او تبدیل شود، که در نهایت موفق به دریافت گواهینامه پلاتین در برزیل و ایالات متحده شد. «من اینجا هستم» همچنین در کلمبیا جایزه "Diamond Prism" را دریافت کرد.
اجراهای زنده
شکیرا در شش دوره از هفت تور کنسرت خود تا کنون ترانه «من اینجا هستم» را اجرا کرده‌است. او برای اولین بار این آهنگ را در مکزیکو سیتی در طول تور خود به نام پابرهنه اجرا کرد، که از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ اجرا شد. همچنین در طول تور آنفیبیو و تور منگوس، که در حمایت از دومین و سومین آلبوم‌های استودیویی او، دزدان کجایند؟ و سرویس رختشویی بود نیز اجرا شد. این آهنگ علاوه بر این در تور دلبستگی دهانی اجرا شد، که بزرگترین تور او تا به امروز شد. ترانه «من اینجا هستم» به جای اجرا در تور جهانی خورشید در می‌آید، در سال ۲۰۱۱ در ریودوژانیرو به عنوان بخشی از Rock in Rio اجرا شد. بعداً در سال ۲۰۱۸، این آهنگ به عنوان آهنگ افتتاحیه برای تور جهانی ال دورادو به اجرا درآمد.
در ماه اوت ۱۹۹۹، شکیرا ترانه «من اینجا هستم» را در یک قسمت از MTV Unplugged در شهر نیویورک خواند. در فوریه ۲۰۰۰، این اجرا در آلبوم زندهٔ این رویداد اجرا شد. در دوازدهمین مراسم اهدای جوایز گرمی لاتین در سال ۲۰۱۱، الکس سینتک، خواننده و ترانه‌سرای مکزیکی، کاور زنده این آهنگ را به عنوان بخشی از ادای احترام به برنده گرمی لاتین، شکیرا اجرا کرد.
یوکیهیکو اومورا
یوکیهیکو اومورا (Yukihiko Uemura؛ زادهٔ February 27, 1959) بازیکن هندبال اهل ژاپن بود.
رابرت کاکرین
رابرت کاکرین یا باب کاکرین یکی از سازندگان سریال تلویزیونی ۲۴ است. قبل از این سریال، او و جول سارنو تهیه‌کنندگی سریال نیکیتای افسونگر را بر عهده داشتند. او بعداً به عنوان مشاور سریال‌های تلویزیونی نیز به کار پرداخت.
کارلواتس
کارلُواتس شهری در کارلوواک کشور کرواسی است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۱ میلادی ۵۷٬۷۶۵ نفر بوده‌است.
کوودی
کُوِدی یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه ماکو واقع شده‌است. کوودی ۹٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
شبکه بن‌دشت
شبکه بن‌دشت یک روستا در ایران است که در بخش ایزدخواست شهرستان زرین‌دشت در استان فارس واقع شده‌است.
جمعیت
این روستا در دهستان ایزدخواست شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳۱ نفر (۱۳۴ خانوار) بوده‌است.
جوزپه تورناتوره
جوزپه تورناتوره (زاده ۲۷ مه ۱۹۵۶، سیسیل) کارگردان و فیلمنامه‌نویس، سرشناس و صاحب‌سبک ایتالیایی است. از او به عنوان یکی از کارگردانانی یاد می‌شود که توجه و تحسین منتقدان را به سینمای ایتالیا بازگرداند.
فعالیت حرفه‌ای و زندگی
در باگریا نزدیکی پالرمو به دنیا آمد. تورناتوره علاقه به بازیگری و تئاتر را اطراف سن ۱۶ سالگی از خود نشان داد و توسط لوئیجی پیراندلو و ادواردو د فیلیپو به کار گماشته شد.
فهرست جایزه‌ها و نامزدی‌های ابراهیم حاتمی‌کیا
فهرست جایزه‌ها و نامزدی‌های ابراهیم حاتمی‌کیا شامل جایزه‌ها و نامزدی‌های ابراهیم حاتمی‌کیا (زادهٔ ۱۳۴۰) فیلم‌ساز سینمای ایران، در جشنواره‌های مختلف سینمایی است.
در مجموع، حاتمی‌کیا ۱۰ سیمرغ بلورین و ۳ دیپلم افتخار از جشنواره فیلم فجر در عنوان‌های مختلف به دست آورده است. وی همچنین ۲ تندیس زرین از جشن سینمای ایران به همراه ۶ تندیس و ۲ دیپلم افتخار از جشنواره فیلم مقاومت و نیز ۲ تندیس از جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران را در کارنامهٔ خود دارد. حاتمی‌کیا از حضور در جشنواره‌های غیرایرانی نیز، ۱ نخل طلای جشنواره بین‌المللی فیلم بغداد و ۲ تندیس طلایی جشنواره فیلم مستقل وین را به دست آورده‌است. بیشترین جایزه‌های حاتمی‌کیا برای بادیگارد با ۹ جایزه است که از ۱۵ نامزدی در جشنواره‌های مختلف سینمایی حاصل شده‌است.
چارلز باگبی
چارلز باگبی (Charles Bugbee; August 29, 1887 – October 18, 1959) شناگر اهل بریتانیا بود.
شوکو وادا
شوکو وادا (Shoko Wada؛ زادهٔ January 10, 1952) بازیکن هندبال اهل ژاپن بود.
تاک واتکینز
تاک واتکینز (Tuc Watkins؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۳ اعلام کرد که همجنسگرا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به مومیایی و خط صورتی نازک اشاره کرد.
حسن الفردان
حسن الفردان (Hasan Al-Fardan؛ زادهٔ October 12, 1988) بازیکن هندبال اهل بحرین است.
شانتال استراسر
شانتال استراسر (زادهٔ March 21, 1978) شناگر اهل سوئیس است.
قصه‌های من و بابام
پدر و پسر  مجموعه قصه‌های مصور نوشته نویسنده آلمانی اریش اُزر است. این نویسنده که نام مستعار هنری خود را پلاوئن گذاشته‌است در سال ۱۹۰۳ در شهر پلاوئن به دنیا آمد و در ۱۹۴۴ در برلین درگذشت.
این کتاب بدون متن در ایران با عنوان قصه‌های من و بابام با متن به چاپ رسیده‌است.
پناهنده
پناهنده بر پایهٔ کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان شهروندی است که برای فرار یا ترس از آزار و اذیت نژادی، مذهبی، قومی و ملّیتی یا برای عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا داشتن عقاید سیاسی اقلیتی، توانایی به‌دست آوردن پناهگاهی امن در کشور خود را ندارد  یا کسی است که دارای تابعیت و ملّیت ویژه‌ای نیست یا در بیرون از کشوری که پیشتر در آن بوده به‌سر می‌برد  و به‌دلیل ترس از جان، ترجیح می‌دهد به کشوری که پیشتر در آن به‌سر می‌برده، بازنگردد. از آنجا که این فرد در دوران اثبات ادعای پناهندگی، محروم از حمایت دولت متبوع خود است به همین دلیل نمی‌توان وی را به عنوان شهروند کشور متبوع دانست. از طرفی، دولت پناهپذیر هنوز این شخص را به عنوان پناهنده نپذیرفته‌است که حمایتهای لازم را از وی به عمل آورد، بنابراین، این فرد واجد عنوان خاصی می شود. وضعیتی که فرد در آن قرار دارد، وضعیتی است بین شرایط «شهروندی» و «پناهندگی» که به آن «پناهجویی» (asylum) اطلاق می‌شود.
اتحادیه اروپا
بر اساس مفاد پیمان دوبلین، نخستین کشور عضو اتحادیه اروپا که یک پناهجو به آن وارد می‌شود، مسئول رسیدگی به درخواست پناهندگی او خواهد بود.
شرایط پناهنده
علت‌هایی که باعث اجبار فرد به ترک خانه و کاشانه می‌شوند می‌توانند تعقیب و نقض حقوق بشر، تبعیض، کشمکش‌های قومی، بلایای طبیعی همچون خشک‌سالی، قحطی، زمین‌لرزه، سیل، طوفان و مانند اینها یا فقر و تهی‌دستی و دیگر عوامل باشند.
پناهنده باید ثابت کند که در کشور خود، جانش درخطر بوده‌است. برپایهٔ کنوانسیون پناهندگان، پناهجو کسی است که در کشور خود یا مبدأ به‌دلیل یکی از دلایل زیر مورد آزارواذیت جدّی قرار گرفته‌است:
پناهجویی اقتصادی
کسانی که صرفاً برای یافتن کار بهتر و زندگی بهتر به کشور دیگری بروند و خطر جانبی در کشور مبدأ آنان را تهدید نکند از دستهٔ پناهجویان اقتصادی هستند. هر چند که بیشتر این پناهنده‌ها رد می‌شوند.
در ایران
آماری از پناهجویانی با ملیت ایرانی در پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران موجود نیست و از سال ۱۹۸۰ (میلادی) آمارهای پناهجویانی با ملیت ایرانی، وارد داده‌های کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان شد. بر پایه این آمارها در سال ۲۰۱۸ (میلادی) نزدیک به ۲۱۷ هزار نفر با ملیت ایرانی به کشورهای مختلف جهان پناه برده‌اند که به آنها پناهندگی (یا مانند آن) داده شده یا آنکه درخواست پناهندگی آنها در حال بررسی است.
شمار پناهندگان ایرانی از سال ۱۳۸۸ روند افزایش داشته و از سال ۱۳۹۵ به اندازه بی‌سابقه‌ای افزایش یافته‌است.
از سال ۱۹۸۰ ۹۰٪ پناهندگان ایرانی درخواست پناهندگی خود را در ۱۲ کشور ثبت کرده‌اند. آلمان بیشترین شمار پناهنده ایرانی را پذیرفته که میانگین آن ۳۳ هزار تَن در سال بوده‌است. پس از آن، ترکیه، بریتانیا، عراق، ایالات متحده آمریکا، استرالیا، سوئد، اتریش، هلند، کانادا و فرانسه بوده‌اند.
معمولاً ایرانیان درخواست پناهندگی خود را در ترکیه ثبت می‌کنند و سپس به دیگر کشورها می‌روند.