cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بیدلو، بدفوردشر
بیدلو (به انگلیسی: Beadlow) یک روستا در منطقه سنترال، انگلستان است. در سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت این دهکده در محله کمپتون و چیکسند گنجانده شد. در حدود یک مایل و نیم شرق کلوفیل، و حدود دو و نیم مایل از غرب شفورد قرار دارد. رودخانه فلیت از دهکده عبور می‌کند.
رود سن آگوستین
رود سن آگوستین (San Agustín River) نام یک رود در بولیوی است.
سالپی
سالپی (Սալբի; زاده ۱۸۸۴ – درگذشته ۱۹۶۸) پزشک و نویسنده اهل ارمنستان بود.
زندگینامه
وی با نام اصلی آرام سالبی ساهاکیان (Արամ Սալբի Սահակյան) در ۱۸۸۴ در قیصریه، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد در زمان تحصیل در بیرون به عضویت فدراسیون انقلابی ارمنی درآمد. وی از دانشگاه بیروت فارغ التحصیل شد. . وی در ۱۹۶۸ در سن ۸۴ سالگی در کنستانتسا، رومانی درگذشت
روم، آیووا
روم شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۱۷ نفر بوده‌است.
اوکراین در المپیک
کشور اوکراین در بازی‌های المپیک توانسته ۱۲۱ مدال در بازی‌های المپیک تابستانی و ۸ مدال در بازی‌های المپیک زمستانی کسب کند.
فهرست مدال‌آوران شوروی
List of Soviet medalists recognized by the Ukrainian NOC.
توضیحات
<references group="persian-alpha"/>
آتشین کپه‌ای
آتشین کپه‌ای، آتشین سرسان نام یک گونه از سرده آتشین است. جنس یا سردهٔ آتشین در ایران ۱۱ گونه گیاه علفی یک ساله و چند ساله دارد. آتشین کپه‌ای یکی از این ۱۱ گونهٔ موجود در ایران است.
ریتسگروده
ریتسگروده یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در مانزفیلد واقع شده‌است. ریتسگروده ۸۷ نفر جمعیت دارد.
یون سه-آه
یون سه-آه (Yoon Se-ah؛ زادهٔ January 2, 1978) بازیگر اهل کره جنوبی است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
دانشگاه برایانت
دانشگاه برایانت یک دانشگاه خصوصی در اسمیتفیلد، رود آیلند است. تا اوت 2004، این کالج به نام کالج برایانت شناخته می‌شد. برایانت دو کالج دارد، کالج هنر و علوم و کالج تجارت. این دانشگاه توسط کمیسیون آموزش عالی نیوانگلند اعتبار گرفته‌است.
یون سه-آه
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کتاب خانواده گو، قلعه آسمان، به آرامی ذوبم کن و گل برفی اشاره کرد.
دانشگاه تولین
دانشگاه تولین یکی از دانشگاه‌های تحقیقاتی خصوصی ایالات متحده آمریکا واقع در نیواورلئان ایالت لوئیزیانا است.
منابع
http://en.wikipedia.org/wiki/Tulane_University
گوبیونگسان
گوبیونگسان (به لاتین: Gubyeongsan) یک کوه در کره جنوبی است که در Chungcheongbuk-do, South Korea واقع شده‌است. گوبیونگسان ۸۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دانشگاه ایالتی آیووا
دانشگاه ایالتی آیووا یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا بوده و در آیووا واقع است.
دانشگاه ایالتی علم و صنعت آیووا که با نام دانشگاه ایالتی آیووا (به اختصار ISU) نیز معروف است، دانشگاهی پیشتاز در نظام دانشگاهی ایالت آیووا به‌شمار می‌رود. دانشگاه آیووا، دانشگاهی همگانی است که بر اساس سیاست‌های اهدای زمین از سوی دولت آمریکا برای فعالیت‌های آموزشی تأسیس شده‌است. همچنین این دانشگاه جز دانشگاه‌های درگیر در پروژه‌های تحقیقات فضایی است. دانشگاه آیووا در شهر ایمز ایالت آیووا قرار دارد. تا سال ۱۹۵۹ این دانشگاه با نام دانشکده ایالتی کشاورزی و هنرهای مکانیکی (فنی-مهندسی) آیووا شناخته می‌شد. دانشگاه آیووا در سال ۱۸۵۸ تأسیس شد و از بدو تأسیس پذیرش دانشجو در آن به صورت مختلط صورت می‌گرفته‌است. در میان مراکز دانشگاهی تأسیس شده بر اساس سیاست اهدای زمین، دانشگاه آیووا اولین مرکز تحقیقاتی در سطح ملی به‌شمار می‌رود که به هنگام تدوین قوانین مرتبط تحت عنوان «تخصیص زمین برای احداث مراکز دانشگاهی» در سال ۱۸۶۲ که به قوانین Morrill Act مشهور است، توانست در ۱۱ سپتامبر همان سال مجوز احداث دانشگاه را اخذ کند و ایالت آیووا را به نخستین ایالت بهره‌مند از این قوانین تبدیل کند. نظام آموزشی دانشگاه آیووا در حال حاضر دربردارنده هشت دانشکده است که هر یک از آن‌ها دارای بخش‌های تحصیلات تکمیلی هستند و در هر یک از آن‌ها نزدیک به ۱۰۰ طرح آموزشی در سطح کارشناسی، ۱۱۲ طرح آموزشی در سطح کارشناسی ارشد و ۸۳ طرح آموزشی در رده دکتری برقرار است. همچنین آموزش در رشته دامپزشکی به صورت پیشرفته در این دانشگاه صورت می‌گیرد.
در رده‌بندی دانشگاه‌ها، توسط مؤسسه کارنگی، دانشگاه آیووا در زمره دانشگاهی تحقیقاتی و پژوهش‌محور با زمینه‌های تحقیقاتی بسیار قوی برشمرده می‌شود. اعضای این دانشگاه متشکل از افراد معتبر عضو انجمن دانشگاه‌های آمریکایی و انجمن تحقیقاتی دانشگاهیان است و همچنین تعدادی از اعضای اصلی همایش ۱۲تای بزرگ در این دانشگاه عضویت دارند.
شکل‌گیری
در سال ۱۸۵۶، مجلس عوام آیووا، قانونی برای تأسیس دانشکده کشاورزی ایالتی و توسعه کشاورزی کارآمدتر و پیشرفته‌تر تصویب می‌کند. این نهاد (دانشگاه آیووای امروزی) به‌طور رسمی فعالیت خود را در ۲۲ مارس ۱۸۵۸ بر اساس تصویب مجلس ایالت آیووا آغاز می‌کند. در میان شهرستان‌های پیشنهادی جانسون، کاسوت، مارشال، پولک و استوری، شهرستان استوری به عنوان محل احداث دانشگاه در ۲۱ ژوئن ۱۸۵۹ انتخاب می‌شود. در این راستا زمینی زراعی به مساحت ۲٫۶۲ کیلومتر مربع به مبلغ ۵٬۳۷۹ دلار نیز خریداری می‌شود.
آیووا تبدیل به اولین ایالت در آمریکا می‌شود که قوانین Morrill Act مربوط به سال ۱۸۶۲ را پذیرفته‌است. پس از پذیرش این قانون ایالت آیووا در ۲۹ مارس ۱۸۶۴ صاحب زمین اهدایی حاصل از الحاق به قوانین مذکور نیز می‌شود. از همان ابتدا، دانشکده کشاورزی آیووا بر اساس این ایده که تحصیلات عالی باید برای همگان در دسترس باشد و نیز آموزش بایستی به صورت آزادی‌خواهانه و کاربردی انجام گیرد، پایه‌گذاری می‌شود. این ایده‌ها برای تمامی دانشگاه‌های شکل‌گرفته بر اساس قانون سیاست‌های اهدای زمین به دانشگاه‌ها، جامعیت دارد. آموزش از بدو تأسیس این دانشگاه و حتی در اولین کلاس‌های درسی شکل گرفته در سال ۱۸۶۸ به صورت مختلط صورت گرفته‌است. پذیرش رسمی دانشجو در همین سال رخ می‌دهد و اولین فارغ‌التحصیلان آن در سال ۱۸۷۲ شامل ۲۴ مرد و ۲ زن بوده‌اند. خانه کشاورزی، اولین ساختمان در محوطه دانشگاهی دانشگاه آیووا است که در سال ۱۸۶۱ و قبل از احداث محوطه اصلی دانشگاه و ورود دانشجویان احداث شده‌است. در سال‌های بعد این ساختمان بدل به یکی از مهم‌ترین مراکز آموزشی دانش کشاورزی شد. اولین رئیس ایالت آیووا، آدونیا ولچ، در دوره کوتاهی در خانه کشاورزی اقامت کرد و نطق نخستین سخنرانی خود را در یکی از اتاق‌های طبقه دوم این ساختمان نوشت.
نخستین گروه اجاره‌کننده زمین‌های زراعی دانشکده، از آن برای آزمایش‌ها و تحقیقات مرتبط با کشاورزی بهره بردند. پایگاه آزمایشگاهی آیووا در آن زمان یکی از برترین‌ها در حوزه تحقیقات کشاورزی در میان سایر دانشگاه‌ها به‌شمار می‌رفت. واحدهای درسی عملی به صورت جدی در صدر اولویت‌های آموزشی قرار داشت و تدریس می‌شد. این واحدها به منظور آموزش بنیانی و جامع دوره‌های زراعی برای تربیت کشاورزانی زبده طراحی شده بود. این واحدها شامل زمینه‌های متعددی از مهندسی نظیر مکانیک، عمران، برق و معدن می‌شد.
در سال ۱۸۷۰ رئیس ایالت، آدونیا ولچ به همراه آی. پی رابرت، استاد تمام رشته کشاورزی، به مدت سه روز در موسسات کشاورزان واقع در سدار فالز، کونسیل بلوفس، واشینگتن و موسکتین به سر بردند. در سال‌های بعد و به ویژه در اوایل قرن بیستم، این موسسات که اولین موسسات تأسیس شده در خارج محوطه اصلی دانشگاه بودند و بر اساس سیاست‌های اهدای زمین به وجود آمده بودند، بدل به طلایه‌داران عرصه فناوری کشاورزی شدند.
در سال ۱۸۷۲ اولین دوره‌های رشته علوم اقتصادی در گرایش اقتصاد داخلی و به ویژه در شاخه اقتصاد خانواده و دانش مصرف، ارائه شد و ماری بی. ولچ، همسر رئیس ایالت، آموزش آن‌ها را بر عهده داشت. به موجب این اقدام ایالت آیووا بدل به نخستین ایالتی شد که تحت سیاست زمین‌های اهدایی توسط دولت اقدام به آموزش رشته اقتصاد داخلی در دانشکده کرده‌است.
در سال ۱۸۷۹ دانشکده علوم دامپزشکی دانشگاه آیووا به عنوان نخستین دانشکده ایالتی علوم دامپزشکی در آمریکا بنا نهاده شد. (اگرچه واحدهای مرتبط با رشته دامپزشکی از زمان تأسیس دانشگاه ایالتی آیووا آموزش داده می‌شد) این دانشکده اقدام به آموزش دوره‌های دوساله‌ای به فارغ‌التحصیلان دارای مدرک دیپلم کرد. واحدهای رشته دامپزشکی شامل بخش‌های جانورشناسی، گیاه‌شناسی، آناتومی حیوانات خانگی، زایمان حیوانات و علوم بهداشتی می‌شد. ویلیام ام. بیرشیر در سال ۱۸۹۱ رئیس ایالت آیووا شد. در طول دوره او، دانشکده کشاورزی آیووا به رشد قابل توجهی دست یافت. بیرشیر برنامه‌های آموزشی جدیدی در حوزه کشاورزی تدوین کرد و اقدام او در استخدام اعضای هیئت علمی برجسته‌ای چون آنسون مارستون، لوئیز بی. سپینی، جی. بی ویمز، پری جی. هولدن و ماریا رابرتز جز نقاط عطف تاریخ دانشگاه ایالتی آیووا برشمرده می‌شود. وی همچنین ارگان‌های مدیریتی دانشگاه را گسترش داد و ساختمان‌هایی مجزا را تحت عناوین زیر به مجموعه ساختمان‌های محوطه اصلی دانشگاه افزود: تالار موریل (۱۸۹۱)، کلیسای کامپانیل (۱۸۹۹)، ساختمان قدیمی گیاه‌شناسی (۱۸۹۲) (امروزه این ساختمان با نام تالار کری چاپمن کت شناخته می‌شود) و تالار مارگارت (۱۸۹۵) که تا به امروز این ساختمان پا بر جاست. به احترام اقدامات بیرشیر، در ایالت آیووا نام ساختمان مرکزی ایالت پس از مرگ وی در سال ۱۹۲۵، به بیرشیر تغییر داده شد. در سال ۱۸۹۸ به جهت رشد محسوس دانشگاه در دوره بیرشیر، نام دانشگاه به دانشکده ایالتی کشاورزی و هنرهای مکانیکی آیووا تغییر یافت.
در سال ۱۹۱۲ نخستین دوره از سری جشن‌های سالانه دانش‌آموختگی برگزار می‌شود. ایده اولیه برگزاری چنین جشن‌هایی را استاد ساموئل بیر، یکی از اعضای «انجمن حامیان ورزشکاران» مطرح می‌کند. وی پیشنهاد می‌دهد که ایالت آیووا مراسمی سالیانه مختص اعضای هیئت علمی در جریان مسابقات فوتبال دانشگاهی، ترتیب دهد. این پیشنهاد مورد استقبال رئیس جدید ایالت آیووا، ریموند آ. پیرسون، قرار می‌گیرد و وی دستور برگزاری چنین مراسمی را می‌دهد و دو هفته مانده به مراسم از استادان و اعضای هیئت علمی دانشگاه دعوتی ویژه به عمل می‌آید: «ما در انتظار شماییم، بایستی شما حضور داشته باشید. بیایید و ببینید که شما چه دانشکده‌ای را در ایالت آیووا به وجود آورده‌اید. به هر شکل ممکن خود را برسانید.» در اکتبر ۲۰۱۲ ایالت آیووا یکصدمین جشن دانش‌آموختگی خود را در حضور تیم فوتبال CYtennial برگزار کرد.
نخستین جشن بهاره دانشگاه آیووا، ملقب به وی-شی (VEISHEA)، در ماه مه سال ۱۹۲۲ برگزار شد. والاس مک‌کی اولین رئیس هیئت مدیره کمیته مرکزی دانشگاه و فرانک دی. پاین، استاد رشته مهندسی برق، نام VEISHEA را بر اساس حرف اول لاتین نخستین گروه‌های آموزشی دانشگاه برگزیدند. V برگرفته از واژه دامپزشکی، E برگرفته از مهندسی، I برگرفته از علوم صنعتی، H برگرفته از اقتصاد خانواده و بالاخره A برگرفته از کشاورزی. در سال‌های بعدی این جشن رفته رفته خود را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مراسم دانشجویی در سطح کشور آمریکا معرفی کرد.
آزمایشگاه تحلیل آماری در سال ۱۹۳۳ بنا نهاده شد و جورج دابلیو. سندکور، استاد دانشکده ریاضیات، نخستین مسئول آن بود. دلیل اهمیت این آزمایشگاه به این جهت است که این آزمایشگاه نخستین مرکز پژوهشی و مؤسسه مشاوره‌ای است که در نوع خود در ایالات متحده شروع به کار کرد.
در دهه ۴۰ میلادی که دانشگاهیان در تلاش برای فراهم آوردن روش‌های سریع‌تر محاسباتی و بهبود وسایل محاسباتی بودند، استاد دانشکده ریاضیات و فیزیک دانشگاه ایالتی آیووا، جان ویسنت آتاناسوف، مبانی نظری ایده نخستین کامپیوتر الکترونیکی دیجیتالی جهان را پایه‌ریزی کرد و کامپیوتر آتاناسوف-بری (ABC) طی سفرهای آتاناسوف به ایلینوی در سال ۱۹۳۷ معرفی شد. این کامپیوتر بر پایه سیستم محاسباتی مبنای دو کار می‌کرد و ساختار کامپیوتر متشکل از توابع حافظه‌ای و استوانه حافظه احیاگر مجزا بود. در سال ۱۹۳۹ از نمونه آزمایشگاهی این کامپیوتر با همراهی دانشجوی فارغ‌التحصیل دانشکده، کلیفورد بری، در زیرزمین ساختمان دانشکده فیزیک دانشگاه رونمایی شد. در طول جنگ جهانی دوم، دانشگاه ایالتی آیووا یکی از ۱۳۱ مؤسسه آموزشی ملی بود که در برنامه آموزشی ساخت ناو V-12، که برنامه‌ای جهت آشنا ساختن دانشجویان با چگونگی ساخت ناوها بود، شرکت کرد.
تبدیل شدن به دانشگاه
در چهارم ژوئیه ۱۹۵۹ دانشکده ایالتی کشاورزی و فنی-مهندسی آیووا به‌طور رسمی به دانشگاه ایالتی علم و صنعت آیووا تغییر نام داد. نام کوتاه متداول آن «دانشگاه ایالتی آیووا» است که حتی گاهی در مراسلات رسمی نیز از آن استفاده می‌شود.
نام‌های رسمی دانشکده‌های این دانشگاه به ترتیب زمانی شکل‌گیری عبارت‌اند از: دانشکده کشاورزی، دانشکده مهندسی، دانشکده اقتصاد خانواده، دانشکده علوم انسانی و دانشکده علوم دامپزشکی.
این هشت دانشکده دانشگاه ایالتی آیووا، امروزه برگزارکننده بیش از ۱۰۰ دوره آموزشی در مقطع کارشناسی و ۲۰۰ دوره آموزشی در مقاطع تحصیلات تکمیلی و درجات تحصیلی پیشرفته است. همچنین برنامه آموزشی در ISU دربرگیرنده آموزش حرفه‌ای هنرهای آزادی‌خواهانه و برخی از شاخه‌های آموزشی نوین، نظیر علوم بیولوژیکی و فیزیک نوین می‌شود.
دست‌آوردها و پیشرفت‌های دانشگاه ایالتی آیووا که در سطح جهانی مطرح شده‌اند، در حوزه‌های علوم انسانی، علوم اجتماعی، علوم اقتصادی و علوم محیط زیستی قابل توجه هستند. همچنین تحقیقات صورت گرفته در زمینه مهندسی پزشکی و کاربردهای صنعتی، ترکیبات و ساختارهای نوینی از مواد را معرفی کرده‌است. از دیگر زمینه‌هایی که دانشگاه ایالتی آیووا در آن پیشگام است می‌توان به علوم تغذیه، سلامت و بهداشت روان انسان‌ها و حیوانات، حمل و نقل، سلامت غذا و امینیت، علوم پزشکی جانوران و گیاهان، علوم ارتباطات، دانش اطلاعات و تصمیم‌سازی و انرژی‌های تجدیدپذیر اشاره کرد. در زمینه فناوری، اختراعات و نوآوری‌های صورت گرفته در زمینه نخستین کامپیوترهای مبتنی بر سیستم دودویی (ABC) و همچنین فناوری‌های قرارگاه نظامی Maytag blue cheese انکارناپذیر است.
قرارگیری محوطه دانشگاهی در زمینی به مساحت ۸٫۱ کیلومتر مربع در مکانی دنج و مناسب، باعث شد تا در زمان توسعه دانشگاه و افزوده شدن دانشکده‌های جدید، رشد دانشگاه متوقف نشود و امکان گشایش رشته‌های جدید فراهم باشد. دانشکده کشاورزی دانشگاه ایالتی آیووا به خاطر برنامه‌های تحقیقاتی جامع و میان‌رشته‌ای انجام گرفته در آن، امروزه در سطح جهان جز برترین‌ها به‌شمار می‌رود. همچنان نیز این دانشکده در حال رشد است و در ترم پاییز سال ۲۰۱۳ با ثبت نام ۳۳٬۲۴۱ دانشجو در این دانشکده، رکورد جدید دیگری از خود بر جای گذاشت.
قره‌آغاج پایین
قره‌آغاج پایین، روستایی در دهستان انگوت غربی بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. این روستا، مرکز دهستان انگوت غربی است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۲۰ نفر (۲۰۷ خانوار) بوده‌است.
دانشگاه ایالتی آیووا
دانشکده‌ها و گروه‌های آموزشی
دو گروه یادشده عبارت‌اند از:
رتبه‌بندی
دانشگاه ایالتی آیووا در رتبه‌بندی میان دانشگاه‌های دولتی ایالات متحده آمریکا، در بین پنجاه دانشگاه نخست جای دارد. عمده شهرت این دانشگاه به واسطه رشته‌های کشاورزی، فنی-مهندسی و علوم پایه است. در رتبه‌بندی موسسات آموزشی پژوهش‌محور در دوره دکتری که توسط سازمان کارنگی صورت می‌گیرد، دانشگاه ایالتی آیووا در هر سال چیزی نزدیک به سی‌صد میلیون دلار بورس تحصیلی اعطا می‌کند.
دانشگاه آیووا یکی از شصت و دو عضو منتخب انجمن دانشگاه‌های آمریکایی است که در رتبه‌بندی تحقیقات و پژوهش‌های عمومی و اختصاصی در سطح ایالات متحده و کانادا، جز برترین‌ها به‌شمار می‌رود.
رتبه این دانشگاه در میان دانشگاه‌های دولتی بر اساس نظر مجله یواس نیوز اند ورلد ریپورت (اخبار و گزارش‌های جهانی ایالات متحده)، یک‌صدویک و بر اساس نظر پایگاه ماهانه واشینگتن، بیست‌ویکم است. در رتبه‌بندی تخصصی در حوزه رشته‌های فنی-مهندسی، با توجه به سقف تحصیلات عالی این دانشگاه که دکتری در هر یک است، رشته مهندسی کشاورزی دانشگاه ایالتی آیووا در بین سه رشته اول در میان دانشگاه‌های ایالات متحده قرار دارد. رشته مهندسی هوافضا در بین دانشگاه‌های دولتی سیزدهم و در کل هیجدهم است. رشته‌های مهندسی شیمی و مهندسی عمران هر دو در میان دانشگاه‌های دولتی سیزدهم و در کل بیستم هستند. رشته مهندسی مواد در بین دانشگاه‌های دولتی یازدهم و در کل هفدهم است. گروه مستقل روزنامه‌نگاری و ارتباطات «گرین‌لی» دانشگاه به جهت قرارگیری در سطح نخست در میان سایر دانشکده‌های مرتبط با علوم روزنامه‌نگاری و ارتباطات جمعی، جایگاه درخوری دارد و به عنوان یکی از گروه‌های پیشتاز پژوهشی در حوزه خود در سطح ایالات متحده به‌شمار می‌رود و بر اساس نظر پایگاه AEJMC، رتبه بیست‌وسوم را داراست.
بر پایه رتبه‌بندی بنیاد ملی علوم، دانشگاه ایالتی آیووا در بخش میزان هزینه‌های صرف‌شده برای پژوهش و توسعه در حوزه علوم پایه و مهندسی در میان دانشگاه‌های دولتی، دارای رتبه نودوچهار و در کل دارای رتبه هفتادوهشت است. در حال حاضر دانشگاه ایالتی آیووا رده دوم را از منظر صدور مجوزهای مرتبط با مالکیت ایده‌ها و اختراعات و رتبه پنجم را در حوزه درآمدزایی حاصل از مدارک علمی دارد.
کتابخانه پارکس
کتابخانه دابلیو. رابرت و الن سورگ پارکس دارای بیش از دو میلیون کتاب و بالغ بر ۹۸٫۶۰۰ مقاله و پایان‌نامه است. نام این کتابخانه به احترام دابلیو. رابرت پارکس (۱۹۱۵–۲۰۰۳) یازدهمین رئیس دانشگاه ایالتی آیووا و همسرش، الن سورگ پارکس، در سال ۱۹۸۴، به کتابخانه پارک تغییر یافت. بخش مرکزی این کتابخانه در سال ۱۹۲۵ ساخته و در سال‌های ۱۹۶۱، ۱۹۶۹ و ۱۹۸۳ بخش‌های جدیدی بر آن افزوده شد. کتابخانه پارکس دربردارنده مجموعه‌ای بزرگ از پژوهش‌ها و اطلاعات آموزشی است که به تمامی دانشجویان خدمت‌رسانی می‌کند. ساختمان‌های این کتابخانه عبارت‌اند از: ساختمان مرکزی کتابخانه پارکس، کتابخانه الکترونیکی (e-Library)، کتابخانه علوم دامپزشکی، دو سالن مطالعه (مختص رشته‌های ریاضیات و طراحی) و مخزن نگه‌داری کتاب‌ها. همچنین این کتابخانه خدماتی برای عموم مردم نیز ارائه می‌کند؛ از جمله این خدمات می‌توان به مرکز ارتباطات و آموزش، طرح «میز گردان» و مرکز رسانه‌ای (شامل مجموعه‌ای از نقشه‌ها، تجهیزات سمعی-بصری، میکروفیلم‌ها و آرشیوی از جزوات و منابع دروس دانشگاهی) اشاره کرد.
دسترسی به کتابخانه الکترونیکی از طریق اینترنت در اختیار دانشجویان است و همچنین از طریق شبکه اینترنت داخلی دانشگاه نیز دانشجویان می‌توانند مقالات و کتب الکترونیکی مد نظر خود را دریافت کنند.
پاریته
در مکانیک کوانتومی یک تبدیل پاریته تغییر علامت یک بخش فضایی در دستگاه مختصات است. در سه بعد به شکل تغییر علامت هر سه مختصات فضایی (در دستگاه دکارتی) نیز شناخته می‌شود (یک تبدیل انعکاس): از پاریته می‌توان به عنوان آزمونی برای دست‌سانی یک پدیده فیزیکی استفاده کرد. به گونه‌ای که در یک تبدیل پاریته، یک پدیده به تصویر آینه‌ای آن تبدیل می‌شود اما تبدیل پاریته برای پدیده‌ای نادست‌سان به تبدیل یکانی تبدیل می‌شود. همه برهم‌کنش‌های اساسی ذرات بنیادی به غیر از برهمکنش ضعیف تحت پاریته متقارن (و در نتیجه نادست‌سان) هستند در صورتی که برهمکنش ضعیف با دست‌سان بودنش باعث به وجود آمدن دست‌سانی در کل فیزیک شده‌است. در برهمکنش‌های متقارن در پاریته مانند برهمکنش‌های الکترومغناطیسی، پاریته یک اصل کنترلی قدرتمند در انتقال‌های کوانتمی است.
یک توصیف ماتریسی P (در هر تعداد از ابعاد) دترمینان برابر با -۱ دارد و این تفاوت آن نسبت به چرخش را نشان می‌دهد که دترمینانش برابر با ۱ است. در صفحه دوبعدی تغییر علامت هر دو مختصات فضایی یک تبدیل پاریته نیست و یک چرخش ۱۸۰ درجه است.
آوراهام بیران
آوراهام بیران (Avraham Biran אברהם בירן؛ زادهٔ ۲۳ اکتبر ۱۹۰۹ – درگذشت ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸) باستان‌شناس اسرائیلی که بیشتر به خاطر هدایت حفاری‌ها در تل دان در شمال اسرائیل شناخته می‌شود. او سال‌ها ریاست مؤسسه باستان‌شناسی در کالج اتحادیه عبری اورشلیم را بر عهده داشت.
زندگی‌نامه
آوراهام برگمان (بعداً بیران) در سال ۱۹۰۹م. در پتخ تیکوا که در آن زمان بخشی از امپراتوری عثمانی بود به دنیا آمد. او دوست داشت خود را یک اسرائیلی میف‌فلاور معرفی کند، زیرا اجدادش از بنیانگذاران شهرک روُش پینا بودند. در دوران جوانی خانواده‌اش به مصر نقل مکان کردند، جایی که پدرش مزرعه‌ای کوچک را اداره می‌کرد. چندین دهه پیش از اینکه تئودور هرتزل در سال ۱۸۹۷م. صهیونیسم سیاسی را بنیانگذاری کند، پدربزرگ رومانیایی الاصل او، به فلسطین مهاجرت کرده بود. و پس از مرگ پدرش، خانواده از مصر به فلسطین بازگشتند و او تا سن ۱۳ سالگی در خانه پدربزرگ و مادربزرگ خود بزرگ شد. او در مدرسه عبری رئالی حیفا تحصیل کرد که به گفته خودش تأثیری مادام‌العمر بر او گذاشت. وی گفت: "علاقهٔ اولیه من به باستان‌شناسی زمانی شکل گرفت که دانش‌آموز مدرسه رئالی حیفا بودم، و تحت تأثیر مدیر آنجا دکتر آرتور بیرام بودم که عقیده داشت کتاب مقدس ما با تاریخ باستانی ما یکی است. در آن روزها پیاده‌روی‌های زیادی می‌رفتیم و دوست داشتیم با کتاب مقدس در دست پیاده‌روی کنیم. در این دوران از سامریهٔ باستان و کاوش‌های باستان‌شناسی هیئت آمریکایی، از اورشلیم، دیوار ندبه، الخلیل و غار مخپلا بازدید کردیم. فکر می‌کنم اینها دانه‌هایی بودند که وقتی بعدها پروفسور آلبرایت، یکی از باستان شناسان بزرگ آمریکایی، از من دعوت کرد تا با او همکاری کنم، جوانه زدند."پس از آن، تحصیلات خود را در کالج معلمان دیوید یلین در اورشلیم ادامه داد. و از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰ میلادی در مدرسه رئالی حیفا تدریس کرد. در سال ۱۹۳۰ م. تحصیلات خود را در دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا آغاز کرد، و در سال ۱۹۳۱ م. به عنوان دانشجو در بخش مطالعات خاور نزدیک تحت نطر ویلیام اف. آلبرایت در دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور ثبت‌نام کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۳۴م. و مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۳۵م. دریافت کرد.
آوراهام با روث نی فرانکل ازدواج کرد که در سال ۲۰۰۵م. در سن ۹۴ سالگی درگذشت. این زوج صاحب ۳ فرزند به نام‌های نائومی، دیوید و هارون (معروف به رونی) شدند. آوراهام بیران در سال ۲۰۰۸م. یک ماه قبل از تولد ۹۹ سالگی و چند ماه قبل از تولد اولین نوه‌اش در اورشلیم درگذشت.
حرفه باستان‌شناسی
بیران در سال ۱۹۳۵م. به اورشلیم بازگشت و تا سال ۱۹۳۷م. با مدارس شرق‌شناسی آمریکا در خاورمیانه همکاری و در تعدادی از کاوش‌های باستان‌شناسی از جمله تل حلیفه در نزدیکی عقبه، و کاوش در نزدیکی شهرهای موصل و بغداد در عراق، اربید در اردن، و راس الحروبه در خارج از اورشلیم شرکت کرد. او سپس به درخواست اسحاق بن زوی، رئیس شورای ملی یهودیان (و بعداً رئیس‌جمهور اسرائیل)، پاسخی به رساله ضد صهیونیستی دکتر توفیق کنعان نوشت. بیران در سال ۱۹۶۱م. به ریاست اداره آثار باستانی و موزه‌های وزارت آموزش و پرورش و فرهنگ منصوب شد و تا سال ۱۹۷۴م. در این سمت خدمت کرد. او همچنین مجله‌ای به نام «اخبار باستان‌شناسی» به زبان‌های عبری و انگلیسی منتشر کرد. در سال ۱۹۶۷م. و پس از تصرف کرانه باختری توسط اسرائیل، بیران بررسی‌های باستان‌شناسی را در این منطقه آغاز کرد. علاوه بر این به عنوان نماینده اسرائیل در کنوانسیون لاهه خدمت کرد. و در گردهمایی‌های یونسکو کاوش‌های باستان‌شناسی در دیوار ندبه و محلهٔ یهودی اورشلیم را تشویق کرد. او در تأسیس موزه اسرائیل در اورشلیم نقش داشت و در بازسازی موزه راکفلر و بقعه کتاب که حاوی طومارهای قمران است، فعال بود.
از سال ۱۹۷۴م. ریاست مدرسه باستان‌شناسی کتاب مقدس نلسون گلوک در کالج عبری اتحادیه در اورشلیم را بر عهده داشت، و در سال ۱۹۷۷م. کنفرانسی بین‌المللی با موضوع معابد و مکان‌های مرتفع در دوران کتاب مقدس را ترتیب داد و نتایج کنفرانس را در کتابی به همین نام در سال ۱۹۸۱م. منتشر کرد، و به عنوان عضو کمیته سازماندهی کنفرانس بین‌المللی باستان‌شناسی کتاب مقدس در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۹۰ میلادی خدمت کرد.
او در سال ۱۹۶۶م. پروژه‌ای را آغاز کرد، که به کاوش‌های تل دان مشهور شد، این محوطه در شمال اسرائیل قرار داشت، و او بیش از ۳۰ سال در این محوطه کاوش کرد. «تل» ۵۰۰۰ ساله تپه‌ای است که لایه به لایهٔ آن حاوی بقایای تمدن‌هایی است که زمانی در این مکان ساکن بودند. بیران در تل دان، مکانی مذهبی مربوط به دوره بنی‌اسرائیل را کشف کرد، که بزرگترین مکان مذهبی کشف شده تا آن زمان و مربوط به آن دوره است. او همچنین شواهدی مربوط به استقرار مجدد قبیلهٔ بنی‌اسرائیل در دان، پس از سکونت کنعانیان در لایش به دست آورد، گرچه این موضوع در کتاب مقدس ذکر شده بود اما هیچ مدرکی باستان‌شناسی برای آن وجود نداشت. در این کاوش‌ها دروازه‌ای طاقدار و دیوار خاکی عظیمی که شهر را احاطه کرده بود، و قدمت آن به دوران پیشین ایلخانی می‌رسید، کشف کردند. بیران همچنین آثاری از دوره سلطنت یهود شناسایی کرد، دیوارها و دروازه‌ها و همچنین تیرکش‌هایی در دیوارهای بلند که در کتاب مقدس به آن‌ها اشاره شده‌است. مهم‌ترین کشف بیران در تل دان، کتیبه‌ای بر روی تخته سنگی بازالتی، معروف به سنگ یادبود دان است که ۱۳ سطر به خط کنعانی باستانی بر روی آن حکاکی شده و به سلسلهٔ داوود اشاره می‌کند. پروفسور آمنون بن تور باستان‌شناس دانشگاه عبری در مورد اهمیت این کتیبه گفت: "بیران معتقد است در این کتیبه که مربوط به حدود ۸۰۰ سال پیش از میلاد مسیح است، از پادشاهی از خاندان داوود یاد شده‌است که در جنگ با آرامیان کشته شده‌است. این تنها منبع کشف شده تا به امروز است - غیر از کتاب مقدس - که به وجود سلسله داوود اشاره می‌کند و در واقع منبعی خارج از کتاب مقدس است که وجود داوود را به عنوان یک شخصیت تاریخی حقیقی تأیید می‌کند. باید در نظر داشت که در چند سال گذشته، تعدادی از محققان انگلیسی و اسکاندیناویایی آثاری منتشر کرده‌اند مبنی بر اینکه پادشاهی (و شخصیت‌های) داوود و سلیمان مولود ادبیات هستند و وجود خارجی و تاریخی ندارند."جورج اوهس باستان‌شناس کالج مور می‌نویسد: "با توجه به متون کتاب مقدس، کتیبهٔ تل دان نشان می‌دهد که اطلاعات تاریخی معتبری در کتاب مقدس وجود دارد که به راحتی نمی‌توان آنها را رد کرد. . . کتیبه تل دان یک گام ما را به کشف داوود تاریخی نزدیک‌تر کرده‌است."
شغل خدمات کشوری
در سال ۱۹۳۷م. بیران از دانشگاه و باستان‌شناسی فاصله گرفت و به عنوان افسر ناحیه برای منطقهٔ افولا و سکونتگاه‌های دره یزرعیل منصوب شد. بیران با اشاره به این تغییر شغلی ناگهانی نوشت: "در سال ۱۹۳۷م. در قبال وقایع آن زمان، شهرک‌نشینان یهودی از مقامات قیمومیت بریتانیا خواستند تا افسران ناحیهٔ یهودی را برای رسیدگی به شهرک‌هایشان تعیین کنند تا مجبور نباشند برای انجام امور اداری خود وارد شهرهای پرجمعیت عربی شوند. آژانس یهود این سمت را به من پیشنهاد داد. با تعجب پاسخ دادم: باستان‌شناس چه ربطی به امور فلسطین اجباری دارد؟ پاسخ دادند: این درهٔ یزرعیل است! بنابراین نمی‌توانستم رد کنم."در سال ۱۹۳۸م. بیران به همراه روث برندشتاتر-امیران یک بررسی باستان‌شناسی را در درهٔ بیت شئان سرپرستی کرد؛ و پس از اینکه جیپ او در مسیر کیبوتص تیرات زوی با مین زمینی برخورد کردبه طور معجزه آسایی نجات یافت. در سال ۱۹۴۶م. بیران به عنوان افسر ناحیهٔ اورشلیم منصوب شد. او تا زمان اعلام استقلال اسرائیل از سوی این کشور در سال ۱۹۴۸م. به عنوان عضو شورای شهر اورشلیم خدمت کرد. در طول روزهای رو به زوال قیمومت بریتانیا در سال ۱۹۴۸م. بیران اسناد املاک یهودیان را بسته‌بندی کرد تا مالکان بتوانند زمین‌ها و خانه‌های خود را پس از جنگ مورد انتظار پس بگیرند. او این عمل را با تجربیات فردی یهودی که تقریباً دو هزار سال پیش برای محافظت از اسناد مالکیت در برابر لژیونرهای رومی، آن‌ها را در تپه‌های یهود پنهان کرده بود، مشابه می‌دانست.
پس از استقلال اسرائیل، بیران به سمت دستیار دبیر کابینه منصوب شد و علاوه بر آن دستیار فرماندار نظامی اورشلیم نیز بود. در این زمان او نام‌خانوادگی خود را از برگمان به بیران تغییر داد. و تا سال ۱۹۵۵م. به عنوان یکی از اعضای کمیته نظارت بر توافق آتش‌بس با اردن خدمت کرد، تا اینکه در این سال به عنوان سرکنسول اسرائیل در لس‌آنجلس، کالیفرنیا منصوب شد.
دیدگاه‌ها و نظرات
به نظر می‌رسد نظر بیران مبنی بر اینکه شهر باستانی دان،هِول بیت مِخِت و اطراف آن در دوران پادشاهی داوود و سلیمان توسط اسرائیلی‌ها اشغال شده بود، تأیید شده‌است.
بیران دیدگاه خود را دربارهٔ اهمیت باستان‌شناسی، به ویژه برای یهودیان ساکن در اسرائیل تشریح کرده: "باستان‌شناسی اسرائیل از این جهت اهمیت دارد که به ما توانایی می‌دهد تا ملت‌هایی که از دوران پیش از تاریخ به بعد در این سرزمین زندگی می‌کردند، بشناسیم، از آنجایی که داستان‌های کتاب مقدس به این سرزمین خاص مرتبط است، هر کشف باستان‌شناسی (در اسرائیل) برای درک کتاب‌مقدس اهمیت دارد. ما آرزو داریم مکان‌هایی که با مطالعهٔ کتاب مقدس در مدرسه شناخته‌ام، کشف و شناسایی کنیم."بیران بابت اشغال کرانه باختری رود اردن و اورشلیم توسط اسرائیل عذرخواهی نکرد. و گفت: "در زمان جنگ، پیروز مالکیت مغلوب را در اختیار می‌گیرد. اردنی‌ها هم در شهر قدیمی و مناطقی که در اختیار داشتند همین کار را کردند پس اسرائیلی‌ها هم همین کار را پس از سال ۱۹۶۷م انجام می‌دهند."
دوستی دشمنی
دوستی دشمنی فیلمی محصول سال ۱۹۸۶ و به کارگردانی تاتیننی راما رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، راجینیکانت، ریشی کاپور، کیم کاتکار، پونام دیلون، بهانوپریا، آمریش پوری، پران، پریم چوپرا، قادرخان، شاکتی کاپور و آسرانی ایفای نقش کرده‌اند.
بندر گواتر
این روستا، آخرین موقعیت روستایی ایران در خط ساحلی جنوب است و با پاکستان دارای مرز آبی است.
رودخانه سرباز در نزدیکی این روستا وارد آب‌های دریای عمان و اقیانوس هند می‌شود.
جاذبه گردشگری
این روستا چند ویژگی منحصر به فرد دارد که گردشگران را از شهر چابهار که صد کیلومتر دورتر قرار دارد به سمت خود میکشد.
اولین ویژگی اش ؛ بودن در آخر نقطه مرز ایران است ، چرا که روستا در آخرین نقطه جنوب شرقی قرار گرفته و بعد از کشور پاکستان قرار دارد. چراغ های شهر جیوانی پاکستان در شب به راحتی قابل رویت است.
ویژگی دوم دلفین هایی هستند که در آب های اقیانوسی وجود دارند و صبح ها برای شکار گونه های از ماهی به ساحل و سطح آب نزدیک میشوند وبه راحتی در جوار قایق میتوان آنها را دید.
ویژگی سوم، جنگل های حرایی هستند که در مجاورت روستا واقع شده اند و قایق های صیادی گردشگران را به داخل و میانه های آن میبرند.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۸۸ نفر (۱۲۱ خانوار) بوده‌است.
ووکهارد
ووکهارد (Wockhardt) شرکت داروسازی هندی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.
آندرس یارید
آندرس یارید (Anders Järryd؛ زاده July 13, 1961) یک تنیس‌باز اهل سوئد است.
تیرانوسارید
تیرانوسارید (نام علمی: Tyrannosauridae) یک خانواده از دایناسورهای گوشت‌خوار بزرگ است که در دور کرتاسه پسین در آمریکای شمالی و آسیا زندگی می‌کردند. سنگواره‌های این جانوران تاکنون در ایالات متحده آمریکا، کانادا، چین و مغولستان کشف شده‌است. بیدادگرخزندگان از آخرین دایناسورهای گوشت‌خوار غول‌پیکر محسوب می‌شدند ولی خودشان از بیدادگرخزنده‌ریختان اولیه که دایناسورهای گوشت‌خوار اغلب کوچک تا متوسطی بودند فرگشت یافتند. این خانواده از دایناسورها به دو زیرخانواده آلبرتوسوریان و تیرانوسوریان تقسیم می‌شوند. از زیرخانواده آلبرتوسوریان تاکنون تنها ۲ سرده یعنی آلبرتوسور و گورگوسور کشف‌شده ولی از زیرخانواده تیرانوسوریان تاکنون ۱۳ سرده از جمله تیرانوسور، تاربوسور و داسپلتوسور کشف‌شده‌است.
ویژگی‌ها
تمام بیدادگرخزندگان بزرگ بودند و کوچک‌ترین گونه‌های آن‌ها دست‌کم ۱ تن وزن داشتند. همچنین همگی آن‌ها دارای جمجمه‌های بزرگ، دندان‌های چاقومانند و ضخیم، دست‌های کوچک و دو انگشتی و پاهای قوی و بلند بودند. بسیاری از ویژگی‌های این درندگان مانند راه‌رفتن روی دوپا، داشتن استخوان‌های توخالی (به منظور کاهش وزن بدن) و نیز احتمالاً داشتن پر در نیاکان این دایناسورها نیز وجود داشت.
روش زندگی
بیدادگرخزندگان شکارچی رأس هرم غذایی در زیستگاه خود بودند و شکارهایشان شامل انواع دایناسورهای گیاه‌خوار بزرگ از جمله اردک‌منقاران، شاخ‌چهرگان و خزنده‌پایان بود. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد دست‌کم برخی بیدادگرخزندگان مانند آلبرتوسور و داسپلتوسور به صورت گروهی زندگی و شکار می‌کردند. روش شکار گروهی این دایناسورها احتمالاً به این صورت بوده که جوان‌ترهای گروه که سریع‌تر و چالاک‌تر بودند شکار را تعقیب و خسته می‌کردند و سپس بزرگسالان گروه که از تجربه و قدرت بدنی بیشتری برخوردار بودند شکار را از پا درمی‌آوردند.
ژوناتان میدول
ژوناتان میدول (Jonathan Midol؛ زادهٔ January 13, 1988) اسکی‌باز نمایشی اهل فرانسه است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
ایمبر
ایمبر یک روستای بدون سکنه در بخشی از زمین‌های آموزشی ارتش بریتانیا در دشت سالسبری، ویلتشر انگلستان است. این منطقه در یک منطقه جدا شده از دشت واقع در حدود ۴ کیلومتری غرب از جاده A360 بین تیلشده و غرب لارتینگتون واقع شده‌است. کل عموم مردم غیرنظامی در سال ۱۹۴۳ برای انجام تمرین منطقه‌ای برای سربازان آمریکایی که برای جنگ در اروپا در جنگ جهانی دوم آماده می‌شدند، اخراج شدند. پس از جنگ، روستاییان مجاز به بازگشت به خانه‌هایشان نبودند. روستای، که اکنون بخشی از حومه شهر هیثبوری است، با وجود تلاش‌های بسیاری که ساکنان سابق برای بازگشت به آن، تحت کنترل وزارت دفاع قرار دارند، همچنان تحت کنترل وزارت دفاع است. دسترسی غیرنظامی به چند روز باز در سال محدود است.
تاریخ اولیه
حل و فصل در منطقه آغاز شد قبل از دوره حکومت رومی، در عصر آهن بریتانیا یا قبل از آن. چندین مسیر باستانی منجر به و از روستا است. اولین شواهد مستند از وجود Imber از زمان ساکسون، با اشاره به روستا در 967. Imber نیز در کتاب Domesday، که در آن اعتقاد بر این است که جمعیت حدود پنجاه تا به حال ثبت شده‌است. کلیسای روستای سنت گیلز از قرن ۱۳ میلادی و نقاشی‌های دیواری قابل توجه از ۱۵ سالگی است. در قرن چهاردهم جمعیت روستا به حدود ۲۵۰ نفر افزایش یافت، جایی که اعتقاد بر این است که تا قرن نوزدهم باقی مانده‌است. جمعیت در اوج خود در ۴۴۰ قرار دارد که در سرشماری سال ۱۸۵۱ ثبت شده‌است و زمان رها شدن Imber به حدود ۱۵۰ رسیده‌است. Imber همیشه یک جامعه منزوی بود، دشت Salisbury نسبتاً کم جمعیت بود و اکثر ساکنان آن در کشاورزی یا کار می‌کردند که مستقیماً به آن وابسته بود. روستا یک شکل ضخیم مانند یک روستای خطی داشت و خیابان اصلی آن مسیری را که به نام Imber Dock شناخته می‌شد دنبال کرد. تنها ساختمان برای زنده ماندن در یک شرایط معقول، کلیسا است و بقیه آن توسط ارتش از بین می‌رود یا تخریب می‌شود. در سال ۱۹۴۳ نیز یک کلیسای باپتیست (که در سال ۱۸۳۹ ساخته شد، در اواخر دهه ۱۹۷۰ تخریب شد)، یک اداره پست و یک کافه بن Bell Inn که هنوز هم وجود دارد، وجود دارد. همان‌طور که خانه حیاط، Imber دادگاه. همچنان همچنان یک مزرعه، خانه‌های مزرعه، اتاق مدرسه و چهار بلوک نوعی «شورای خانه» ساخته شده در سال ۱۹۳۸ است.
اخراج و استفاده نظامی
در اواخر قرن نوزدهم، دفتر جنگ شروع به خرید زمین در دشت سالیسبوری کرد، عمدتاً به شرق Imber، و استفاده از آن برای ماشین آلات. از اواخر دهه ۱۹۲۰ مزارع اطراف Imber خریداری شد و همچنین زمین‌هایی که در آن روستا خود نشسته بود. فشار افسردگی کشاورزی، همراه با قیمت‌های خوب ارائه شده توسط ارتش، فروش زمین را تشویق می‌کرد، و چند تن از آن‌ها تحت شرایط جدید اجاره آن‌ها قرار می‌گرفت. این به دفتر جنگ اجازه داد تا در صورت لزوم شاهد کنترل و بیرون راندن ساکنان باشیم. در زمان جنگ جهانی دوم، تقریباً تمام سرزمین در داخل و اطراف آن، به استثنای کلیسا، وکیل، کلیسا، اتاق مدرسه و Bell Inn متعلق به دفتر جنگ بود.
در ۱ نوامبر ۱۹۴۳، با آمادگی برای تهاجم متفقین به سرزمین اصلی اروپا، مردم Imber به جلسه در کلاس درس روستا دعوت شدند و به مدت ۴۷ روز اطلاع دادند که خانه‌هایشان را ترک کنند. Imber برای استفاده از نیروهای آمریکایی برای مبارزه با خیابان‌ها مورد استفاده قرار گرفت. شواهد ریچارد مدیگان به کمیته زمین‌های حفاظتی (DLC) اظهار داشت که عملیات مبارزه با خیابان هرگز انجام نگرفته و وظایف او و دیگران حفظ روستا برای بازپرداخت مناسب روستاییان است. دلیل خروج، نزدیکی روستا به مناطق تحت تأثیر قرار دادن پوسته بود. اگرچه اغراق در مورد مجبور شدن به ترک، اکثر روستائیان مقاومت نداشتند، حتی باقی ماندن مواد کنسروی در آشپزخانه خود و برداشتن این دیدگاه که وظیفه آن‌ها این است که در تلاش برای جنگ در این راه کمک کنند - فداکاری در جبهه اصلی برای بزرگتر خوب جبران خسارت برای این حرکت محدود بود و اشغالگران یک مزرعه باید توسط نیروهای ارتش اخراج شوند. گفته می‌شود آلبرت ناش، که بیش از چهل سال است که آهنگر روستا بوده‌است، بر روی غضب خود غلبه کرده‌است و بعداً به عنوان نخستین ساکن درگذشت و برای دفن به Imber بازگشت. پس از جنگ، روستا به‌طور گسترده‌ای برای آموزش استفاده شد، به ویژه آماده شدن سربازان برای وظایف خود در محیط‌های شهری ایرلند شمالی. چندین ساختمان خالی مانند خانه در طول دهه ۱۹۷۰ برای کمک به آموزش و پرورش ساخته شده‌است، و این در کنار کلیسا، Bell Inn و Imber دادگاه، که امروز برجسته‌ترین Imber است. اگر چه آموزش در Imber ادامه می‌یابد، یک مجتمع جنگی ساخته شده برای هدف برای مقاصد نزدیک در Copehill Down (تقریباً ۳ مایل SE) اخیراً تمرکز این نوع آموزش بوده‌است، زیرا این سایت آسان‌تر است تا انطباق یابد تا مناطق را که سربازان احتمالاً مستقر خواهند شد.
تلاشهای بازسازی
بسیاری از ساختمان‌های روستا پس از جنگ، زمانی که عملیات نظامی انگلیس آغاز شد، پس از جنگ و خسارات ناشی از انفجار رنج می‌بردند و به شدت تحت تأثیر شرایط آب و هوایی قرار گرفتند. اگرچه روستاییان گفته بودند که می‌توانند در عرض شش ماه بازگردند، این مجاز نبوده‌است. شواهد مستند در مورد یک توافق‌نامه بازگشت تنها در جلسات کمیته کمیته زمین‌های دفاع بود. در پایان جنگ، تلاش برای بازگرداندن Imber به شرایط پیش از جنگ آغاز شد - هرچند آسیب بسیار کمی بود - اما تصمیمی گرفته شد که از کنترل خارج نشود.
یک تظاهرات در روستا در سال ۱۹۶۱ سازماندهی شد تا تقاضای روستاییان برای بازگشت به آن را داشته باشد و بیش از ۲۰۰۰ نفر از جمله بسیاری از ساکنان سابق حضور داشتند. یک تحقیق عمومی برگزار شد و به نفع استفاده مداوم نظامی Imber بود.
این موضوع در مجلس لردها مطرح شد و تصمیمی گرفته شد که کلیسا حفظ شود و هر ساله در روز شنبه نزدیک به روز سنت گیلز، عبادت باز باشد، که ادامه دارد.
تلاش‌های بعدی برای بازگرداندن Imber در اوایل دهه ۱۹۷۰ اتفاق افتاد، زمانی که کمیته زمین‌های دفاعی (DLC) به وظیفه مورد نیاز برای حفظ سرزمین‌های وزارت دفاع داده شد. مورد Imber قبل از DLC توسط دیوید ج جانسون، پژوهشگر Imber، نشان داده شد؛ ریچارد مادیگان، سرباز پیشین که به تخلیه روستا کمک کرد - و به وعده بازگشت پس از جنگ شهادت داد - و رکس متریس، یک خلبان جنگنده جنگی. آن‌ها توسط آستین آندروود کمک کردند، که این کمپین را در اوایل دهه ۱۹۶۰ هدایت کرد و با شواهد کتبی از روستاییان سابق حمایت کرد. به رغم تمام شواهد اضافی، از جمله اولین بار ظهور از سال ۱۹۴۳ از نامه اصلی اخراج (که نشان داد بازگشت)، DLC توصیه می‌شود که روستا برای استفاده نظامی حفظ شود.
کلیسای کلیسای سنت گیلز
کلیسای کلاس من ذکر شده‌است.
بر خلاف سایر بخش‌ها، کلیسای سنت گیلز و قبرستان آن در دست اسقف اعظم سلیسبوری باقی ماند، اگر چه دسترسی به آن توسط وزارت دفاع و تحت کنترل آن بود. Bell Inn در اواسط دهه ۱۹۵۰ به وزارت دفاع و کلیسای باپتیست در اواخر دهه ۱۹۷۰ فروخته شد. سرزمین مقدس Imber در نهایت به Heitsbury همسایه، به جنوب متصل شد، در حالی که برای کلیسای انگلیس مقاصد کلیسای Imber، به ادیان Edington، به شمال متصل شد. این کلیسای کلیسایی Edington-with-Imber مسئول یکی دیگر از کلیسای ثبت شده باستانی، ادینگتون پریوری و سنت گیلز بود. براساس گزارش مطبوعات کلیسای انگلستان، سال ۲۰۰۱، روشن شد که سنت گیلز «نیاز به تعمیرات گسترده داشت.» از آنجاییکه «شورای کلیسا کلیسا برای اداره یک ساختمان که تنها یک بار در سال به آن‌ها دسترسی داشت تنها برای عبادت امکان‌پذیر نیست»، PCC Edington-with-Imber درخواست کرد که کلیسای Imber از کار بیندازد در فرایند آموزشی که در سال ۲۰۰۵ با به دست آوردن کلیسا در اعتماد حفاظت از کلیساها به پایان رسید، پایان یافت. در همین حال، برج کلیسا در سال ۲۰۰۳ به علت رعد و برق و ساختار تضعیف شده‌است، اما کارهای بازسازی در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و خدمات سالانه در سپتامبر ۲۰۰۹ به اتمام کارها بازمی‌گردد.
حکومتداری
تقریباً شصت سال پس از حذف روستاییان، [ملک مورد نیاز] کلیسای مقدس Imber به پایان رسید و منطقه آن در ادوار مجاور Heittsbury ثبت شد. یک شورای روستایی که "Heitsbury, Imber and Knook" شناخته می‌شود، این ولسوالی و همسایه آن Knook را پوشش می‌دهد. هرچند که هیچ انتخابی ندارد، Imber در مجلس نماینده گان برای ویلتشایر جنوب غربی، اندرو ماریونسون نمایندگی می‌کند؛ و در شورای ویلتشایر توسط کریستوفر نیوبوری.
به استثنای کلیسای سنت گیلز، کلیسای سابق متعلق به وزارت دفاع است و به عنوان بخشی از منطقه تمرین دشت سالسبری آن اداره می‌شود.
فرهنگ محبوب
ویژگی‌های Imber در فیلم Catch Us اگر شما می‌توانید (۱۹۶۵)، اولین فیلم کارگردان جان بوورمن و یک وسیله نقلیه برای گروه پاپ بریتانیا دیو کلارک پنج.
ویکتور کانین در سال ۱۹۷۲ برای نوجوانان The Runaways، یوزپلنگ‌هایی که از پارک Longleat Safari فرار کرده‌اند، دامن خود را در محدوده شلیک در نزدیکی Imber می‌گذارد و توله‌هایش توسط قهرمان جوان Smiler پیدا می‌شود.
رمان 2013 The Sea Change توسط Joanna Rossiter مراحل تخریب Imber و تجربیات بعدی شخصیت‌های خیالی روستا در جنگ و سال‌های پس از جنگ را بررسی می‌کند.
Neil Spring'رمان نیل بهار ۲۰۱۷ «روستای گمشده»، یک داستان ارواح شامل شکارچی شبح هری قیمت، در Imber قرار دارد.
کارباس
کارباس (Carbuss) شرکت اتوبوس‌سازی برزیلی است، که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد.
بج‌ووری
بج‌ووری (به انگلیسی: Begwary) یک روستا واقع در ویبوستون، چاوستون و کولستن، انگلستان است. این مرکز در شمال بخش، نزدیک هاونی‌دون در محله استاپلو واقع شده‌است.
جانلوکا دی جولیو
جانلوکا دی جولیو (Gianluca Di Giulio؛ زادهٔ February 17, 1972) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلاس ورونا و باشگاه فوتبال بنونتو اشاره کرد.
آتشین قلبی
آتشین قلبی نام یک گونه از سرده آتشین است. جنس یا سردهٔ آتشین در ایران ۱۱ گونه گیاه علفی یک ساله و چند ساله دارد. آتشین قلبی یکی از این ۱۱ گونهٔ موجود در ایران است.
ریفنایش
ریفنایش یک شهر در آلمان است که در برنکاستل-ویتلیش واقع شده‌است. ریفنایش ۷۲۴ نفر جمعیت دارد.
روزهای آرام در کلیشی
روزهای آرام در کلیشی ("Jours tranquilles à Clichy") فیلمی کمدی-درام به کارگردانی کلود شابرول است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.
راسموس هویلوند
راسموس وینتر هویلوند (Rasmus Højlund؛ زادهٔ February 4, 2003) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که برای باشگاه منچستریونایتد بازی می‌کند.
کپنهاگن
هویلند شغل حرفه‌ای خود را در شهر زادگاهش، کپنهاگ و باشگاه فوتبال کپنهاگن در سال ۲۰۲۰ آغاز کرد. در طول فصل سال ۲۰۲۲-۲۰۲۱، هویلند اولین بازی خود را در رقابت‌های اروپایی انجام داد و ۵ گل در لیگ اروپا، در مرحله مقدماتی و مسابقات اصلی، به ثمر رساند.
اشتورم گراتس
در ژانویه ۲۰۲۲، هویلوند با باشگاه فوتبال اشتورم گراتس از بوندس‌لیگا اتریش با مبلغ ۱/۸ میلیون یورو قرارداد امضا کرد. او در طول باقی مانده فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ و شروع فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ در ۲۱ بازی در تمامی رقابت‌ها ۱۲ گل به ثمر رساند.
سرود ملی نروژ
سرود ملی نروژ «آری این سرزمین را دوست می‌داریم» نام دارد که به‌طور خلاصه به آن «آری دوست می‌داریم» (Ja, vi elsker) گفته می‌شود.
متن این سرود در میان سال‌های ۱۸۵۹ و ۱۸۶۸ توسط بیورنستیرن بیورنسون نوشته شد و نغمه آن را خویشاوند او ریکارد نوردراک در سال ۱۸۶۴ ساخت.
این سرود نخستین بار در ۱۷ مه ۱۸۶۴ به فراخور پنجاهمین سالگرد قانون اساسی نروژ اجرا شد. در مراسم رسمی به‌طور معمول دو بیت نخست و دو بیت آخر آن را خوانده و اجرا می‌کنند.
متن
JA, VI ELSKER DETTE LANDET(آری این سرزمین را دوست می‌داریم)
منابع
Wikipedia contributors, "[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ja,_vi_elsker_dette_landet&oldid=459007853 Ja, vi elsker dette landet]," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed November 21, 2011).
باغستان پایین
باغستان پایین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان طرق رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۱ نفر (۱۳۴خانوار) بوده‌است.
دانشگاه برندایس
دانشگاه برندایس یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا است و در ماساچوست قرار دارد.
دانشگاه در گوشه جنوب غربی «والت‌هام» در ۱۴ کیلومتری غرب «بوستون» واقع شده‌است. در حال حاضر حدود ۳۲۰۰ دانشجو در مقطع لیسانس و ۲۱۰۰ دانشجو در مقطع فوق لیسانس در آن مشغول تحصیل می‌باشند.
منابع
http://en.wikipedia.org/wiki/Brandeis_University
صنایع وی‌اس‌تی
صنایع وی‌اس‌تی (VST Industries) شرکت خوشه‌ای هندی است، که در سال ۱۹۳۰ تأسیس شد.
ژوزف درئه
ژوزف درئه (Joseph Dreher; May 15, 1884 – ۱۹۴۱) دونده اهل فرانسه بود.
قره خان بیگلو
قره خان بیگلو، روستایی در دهستان دره‌رود جنوبی بخش دره‌رود شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. این روستا، مرکز دهستان دره‌رود جنوبی است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۲۲ نفر (۲۶۷ خانوار) بوده‌است.
سلسک
سلسک (Celesc) شرکت برق برزیلی است، که در سال ۱۹۵۵ میلادی تأسیس شد.
گوپفی
گوپفی (به لاتین: Güpfi) یک کوه در سوئیس است که در کانتون ابوالدن واقع شده‌است. گوپفی ۲٬۰۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کولزدن
کولزدن (به انگلیسی: Colesden) یک روستا در بریتانیا است که در بدفوردشر واقع شده‌است.
رود کوئیزر
رود کوئیزر رودی است که به رود ایتونوماس می‌ریزد. این رود از کشور بولیوی می‌گذرد.
جون بیکنل
جون بیکنل (Joan Bicknell) (زاده: ۱۰ آوریل ۱۹۳۹ – درگذشته: ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۷) بیکنل اولین استاد روانپزشکی زن بریتانیائی است. او در دانشگاه سن جورج لندن کار می‌کرد.
جوانی و تحصیلات
جون بیکنل در یک خانواده کارگری در آیزول‌وورث یکی از محلات لندن به دنیا آمد. پدرش آلبرت بنا بود و بعداً در ارتش انگلستان در گروه خنثی‌سازی بمب استخدام شد.
فعالیت‌ها
بیکنل در دانشگاه سن جورج لندن کار می‌کرد و پیشگام حمایت از معلولین فکری و ناتوانی در فراگیری بود. او با اقدامات خشونت‌آمیز و بیرحمی در تیمارستانها مقابله می‌کرد و یک مدافع حقوق بشر نسبت به افراد عقب افتاده بود، و هرگز درمان پزشکی دربارهٔ این افراد را قبول نداشت. او مبتکر تأسیس بیمارستانهای چند منظوره و رسیدگی به بیماران روانی بر مبنای روابط اجتماعی و مناسبات انسانی بود.
پایان زندگی
بیکنل در سن ۵۰ سالگی بازنشسته شد و به شهر دورست و در مزرعه‌ای که برای کودکان معلول ترتیب داده شده بود تا با حیوانات بازی و سرگرم باشند، رفت. او از بیماری آسم و چند مشکل دیگر رنج می‌برد، و دست آخر هم روانی شد و سرانجام در اثر بیماری سرطان در شهرک استالبریج در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
روس هیل، آیووا
روس هیل شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۶۸ نفر بوده‌است.
آتشین طویل
آتشین طویل نام یک گونه از سرده آتشین است. جنس یا سردهٔ آتشین در ایران ۱۱ گونه گیاه علفی یک ساله و چند ساله دارد. آتشین طویل یکی از این ۱۱ گونهٔ موجود در ایران است.
هیپوگزانتین-گوانین فسفوریبوزیل‌ترانسفراز
این آنزیم در واقع نوعی ترانسفراز است که در تبدیل هیپوگزانتین به اینوسینیک اسید و همچنین تبدیل گوانین به گوانوزین مونوفسفات مشارکت دارد. طی انی واکنش‌ها ریشهٔ ۵-فسفوریبوزیل از مادهٔ ۵ فسفوریبوزیل ۱-پیروفسفات به پورین منتقل می‌شود. این آنزیم نقش بسیار مهمی در ساخت نوکلئوتیدهای پورینی از طریق «مسیرهای نجات پورین» دارد.
بررسی‌های انجام شده بر روی این آنزیم در لیشمانیاز احشایی نشان داد که پنتامیدین، ۱٬۳-دی‌نیترو ادمنتین، اسیکلوویر و آنالوگ‌های اسیکلوویر تمایل اتصالی بسیار بیشتری از سوبسترای واقعی آن (گوانوزین مونوفسفات) به این آنزیم دارند.
عملکرد
این آنزیم در واکنش‌های شیمیایی زیر شرکت دارد:
اهمیت بالینی
جهش در ژن «HPRT1» سبب افزایش اسید اوریک خون می‌گردد:
ریفریس
ریفریس یک شهر در آلمان است که در تریر-زاربورگ واقع شده‌است. ریفریس ۴۱۴ نفر جمعیت دارد.
بگ (راسک)
بگ روستایی در دهستان مورتان بخش پارود شهرستان راسک استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۱۸ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
آلیس وای. تینگ
'''آلیس وای. تینگ''' (Alice Y. Ting؛ زاده ) یک دانشمند است.
مدل‌های تقسیم کنام
مدل‌های مکانیزمی برای تقسیم کنام ، مدل‌های زیست‌شناسی هستند که برای توضیح پراکندگی فراوانی نسبی گونه‌ها به کار می‌روند. این مدل‌های تقسیم کنام توصیف می‌کنند که چگونه گونه‌ها استخر منابع را در فضای چندبعدی تجزیه می‌کنند و پراکندگی فراوانی افراد را در میان گونه‌ها تعیین می‌کنند. فراوانی نسبی گونه‌ها معمولاً به صورت نمودار Whittaker یا نمودار فراوانی رتبه‌ای بیان می‌شود، که در آن گونه‌ها بر اساس تعداد افراد در محور x رتبه‌بندی می‌شوند و در برابر فراوانی نسبی ورود به سیستم هر گونه در محور y ترسیم می‌شوند. فراوانی نسبی را می‌توان به صورت تعداد نسبی افراد درون گونه یا زیست‌توده نسبی افراد درون گونه اندازه‌گیری کرد.
قشلاق آقابابا
قشلاق آقابابا، روستایی در دهستان انگوت غربی بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۴۵ نفر (۳۷ خانوار) بوده‌است.
بالاد (دشتیاری)
بالاد، روستایی در دهستان نگور بخش مرکزی شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۹۵ نفر (۱۸۴ خانوار) بوده‌است.
نانوکسور
نانوکسور (نام علمی: Nanuqsaurus) نام یک سرده از شاخه طنابداران است.
بنکل (راسک)
بنکل یا اسلام‌آباد روستایی در دهستان مورتان بخش پارود شهرستان راسک استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۱۸ نفر (۲۰۶خانوار) بوده‌است.
هوشیارچله
هوشیارچله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گیلانغرب در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۷ نفر (۹۲خانوار) بوده‌است.
آثار تاریخی
سابقه سکونت در هوشیارچله به دوران پیش از اسلام می‌رسد. در این روستا آثار زیادی از دوران اشکانیان وجود دارد که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:
بنکل
بنکل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ویکی‌پد
ویکی‌پَد یک سامانهٔ ویکی‌مانند برای پالم‌اُاِس است. آخرین نسخهٔ آن در ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ ساخته‌شد.
چامونیکس
چامونیکس (Chamonix) شرکت خودروسازی برزیلی است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد.
آتشین شرابه‌ای
آتشین شرابه‌ای نام یک گونه از سرده آتشین است. جنس یا سردهٔ آتشین در ایران ۱۱ گونه گیاه علفی یک ساله و چند ساله دارد. آتشین شرابه‌ای یکی از این ۱۱ گونهٔ موجود در ایران است.
روبلینگن ام زه
روبلینگن ام زه یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در Seegebiet Mansfelder Land واقع شده‌است. روبلینگن ام زه ۳٬۰۵۹ نفر جمعیت دارد.
گوتشناگرات
گوتشناگرات (به لاتین: Gotschnagrat) یک کوه در سوئیس است که در کانتون گراوبوندن واقع شده‌است. گوتشناگرات ۲٬۲۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
احمدعلی‌لر
احمدعلی‌لر (به لاتین: Əhmədalılar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان فضولی واقع شده است. احمدعلی‌لر ۱۶۲۶ نفر جمعیت دارد.
جیولیانا تسورو
جیولیانا کاوالیری تسورو (Giuliana Tesoro؛ زاده ۱ ژوئن ۱۹۲۱ درگذشته 1921:06:01, September 29, 2002) یک مخترع آمریکایی متولد ایتالیا بود.
او یک شیمیدان آلی با بیش از ۱۲۵ اختراع ثبت شده در ایالات متحده بود و کمک‌های زیادی به صنعت الیاف و نساجی کرد، از جمله ساخت پارچه‌های ضد حریق.
زندگی‌نامه
جولیانا در سال ۱۹۲۱ در ونیز در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. پدرش، جینو کاوالیری، یک شرکت بیمه را مدیریت می‌کرد و زمانی که جولیانا تنها دوازده سال داشت درگذشت. در سال ۱۹۳۸، پس از اتمام تحصیلات دبیرستانی، به دلیل انتشار قوانین نژادی فاشیستی، از دسترسی به سیستم دانشگاهی ایتالیا محروم شد. او ابتدا به سوئیس و سپس در سال ۱۹۳۹ به ایالات متحده نقل مکان کرد.
در ایالات متحده به او اجازه ورود به دوره تحصیلات تکمیلی دانشگاه ییل داده شد. اون این دوره را در زمان بی‌سابقه ای به پایان رساند. در سال ۱۹۴۳، در سن ۲۱ سالگی، کاوالیری دکترای خود را در رشته شیمی الی دریافت کرد. و در همان سال با ویکتور تسورو ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند شد.
جولیانا پس از ازدواج، تابستان‌ها برای شرکت شیمی کالیکو کار می‌کرد تا اینکه در سال ۱۹۴۴ به‌عنوان یک شیمیدان تحقیقاتی در شرکت نفت و شیمی اونیکس مشغول به کار شد. در اینجا او در سال ۱۹۴۶ به عنوان رئیس بخش سنتز آلی، در سال ۱۹۵۵ دستیار مدیر تحقیقات و در سال ۱۹۵۷ به عنوان معاون مدیر ارتقاء یافت. او سپس به عنوان دستیار مدیر تحقیقات ارگانیک برای JP Stevens & Company منصوب شد و اواخر به مدت دو سال به پژوهشکده نساجی رفت. در سال ۱۹۶۹، او سمت شیمیدان ارشد در صنایع برلینگتون را پذیرفت و در سال ۱۹۷۱ به عنوان مدیر تحقیقات شیمیایی منصوب شد.
کمک به شیمی و نساجی
فعالیت‌های جولیانا در فرآوری نساجی و ترکیبات آلی، عملکرد نساجی را برای مصرف‌کنندگان روزمره و همچنین کارایی سیستم‌های تولیدی را بهبود بخشید. او الیاف مقاوم در برابر شعله را ابداع کرد، روش‌هایی را برای جلوگیری از تجمع ساکن در الیاف مصنوعی طراحی کرد، خواص پرس دائمی بهبود یافته را برای منسوجات ایجاد کرد.
جوایز و عضویت در کمیته‌ها
او عضو چندین کمیته آکادمی ملی علوم و شورای تحقیقات ملی در مورد مواد سمی و ایمنی آتش بود. کمیته‌های دیگری که او بخشی از آنها بود عبارتند از: انجمن فیبر، مؤسس/رئیس در سال ۱۹۷۴، انجمن شیمی آمریکا، انجمن شیمی‌دانان و رنگ‌شناسان نساجی آمریکا، مؤسسه شیمی‌دانان آمریکا، و انجمن آپیشبرد علوم آمریکا.
پیوند به بیرون
فهرست جزئی از اختراعات جولیانا تسورو
وادیلال
وادیلال (Vadilal) شرکت خوشه‌ای هندی است، که در سال ۱۹۰۷ تأسیس شد.
سیا. هرینگ
'''سیا. هرینگ''' (Cia. Hering) شرکت خرده‌فروشی برزیلی است، که در سال ۱۸۸۰ تأسیس شد.
ترنسرها ۶
ترنسرها ۶ فیلمی ویدئویی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی جی وولفل است. در این فیلم بازیگرانی همچون زلته سولیوان، جنیفر کاپو، رابرت دوناوان و تیموتی پریندله ایفای نقش کرده‌اند.
بیدول، بدفوردشر
بیدول (به انگلیسی: Bidwell) یک روستا در بریتانیا است که در کنار هوتون رجیس در انگلستان واقع شده‌است. در اصل یک منطقه روستایی کوچک، بخش جنوبی بیدول تا حد زیادی در طول سال‌ها در منطقه وسیع هوتون رجیس ادغام شده‌است.