cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
غشای پایه
ساختار
غشای پایه بخشی از ماتریکس برون‌یاخته‌ای است که باعث ارتباط پوشش اندام با بافت‌های زیرین می‌شود و در اغلب اندام‌ها دیده می‌شود. به استثنای سینوزوئیدها و مویرگ‌های لنفی که غشای پایه ممتد ندارند. غشای پایه شامل گلیکوپروتئینهایی به نام لامینین و انتاکتین، رشته‌های کلاژن تیپ IV و رشته‌های شبه کلاژن (شبکه‌ای)، هپاران سولفات و فیبرونکتین می‌باشد.
غشای پایه مجموعه لامینا بازال و لامینا رتیکولر است و به صورت نوار باریک قابل رویت با میکروسکوپ نوری می‌باشد.
کارکرد
غشای پایه علاوه بر اینکه بستری جهت چسبیدن سلول‌ها و ارتباط آن‌ها با سایر بافت‌هاست برای رشد و تکثیر سلول‌ها مورد نیاز بوده حاوی اطلاعات ضروری برای مهاجرت و تمایز و اعمال متقابل سلول‌ها در دوره جنینی است.
ریگن ور
ریگن ور (Regan Ware؛ زادهٔ August 7, 1994) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
سرو اونکول
سرو اونکول (به اسپانیایی: Cerro Oncol) یک کوه در شیلی است. سرو اونکول ۷۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارکو آسمر
مارکو آسمر (Marko Asmer؛ زادهٔ July 30, 1984) راننده خودروی مسابقه‌ای اهل استونی است.
وی در سال ۲۰۰۷ قهرمان فرمول ۳ بریتانیا و در سال ۲۰۰۳ نایب قهرمان جشنواره فرمول فورد شده است.
ولایت تاشکند
وسعت آن ۱۵٬۶۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۴٬۸۳۷٬۵۰۰ تن است. مرکز این استان شهر تاشکند است.
نام تاشکند از دو جزء تشکیل دشه است. تاش صورت دیگر چاچ نام باستانی ایرانی این منطقه است و کَند در زبان سغدی (از زبان‌های ایرانی) به معنی شهر است.
پانویس
۱. توضیح: در زبان‌های ازبکی و فارسی تاجیکی حروف متناظر با آ و اَ فارسی به‌صورت اُ و اَ تلفظ می‌شوند و در آوانویسی آن به حروف لاتین به ترتیب به صورت o و a نوشته می‌شوند. بنابراین نام فارسی دشت‌آباد مطابق این روش Dashtobod نوشته می‌شود.
هاینریش مولر (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۰۹)
هنریش مولر (Heinrich Müller; May 13, 1909 – April 5, 2000) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ام‌تی‌کی بوداپست و باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
قادر اشپاری
قادر اشپاری (زاده سپتامبر ۱۹۶۷ در کابل) خواننده و آهنگساز اهل افغانستان است.
زندگی‌نامه
قادر اشپاری در شهر کابل متولد شد. او از سن پنج سالگی به موسیقی علاقه داشت و از همان دوران شروع به یادگرفتن آلات موسیقی کرد. در نوجوانی با خانواده‌اش افغانستان را ترک کرد ابتدا به پاکستان و سپس به آلمان رفتند و مدتی بعد به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند. دوران مکتب و لیسه را در شهر لاس وگاس ایالت نوادا گذراند و برای ادامه تحصیل به ایالت کالیفرنیا رفت و در رشته علوم کامپیوتر مدرک گرفت. پس از آن به عنوان مهندس پشتیبان فنی در شرکت آی‌بی‌ام مشغول به کار شد.
فعالیت‌ها
او پس از سه سال کار برای شرکت آی‌بی‌ام تصمیم گرفت تا موسیقی را ادامه دهد، ابتدا کارش را با آهنگسازی شروع کرد. قادر اشپاری از نخستین آهنگسازان افغان است که صداهای آلات مختلف موسیقی افغانستان را در کیبورد و کامپیوتر تنظیم کرد. قادر اشپاری تاکنون شش آلبوم موسیقی به صورت رسمی منتشر کرده و برای پیش از صد آلبوم موسیقی از دیگر خوانندگان افغان آهنگ ساخته است. وی در حال حاضر در شهر فریمانت ایالت کالیفرنیا ساکن است.
یورگن کورسو
یورگن کورسو (Jürgen Kuresoo؛ زادهٔ February 11, 1987) بازیکن فوتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سیلامائه کالو، باشگاه فوتبال فلورا تالین، و باشگاه فوتبال ویلیاندی تولویک اشاره کرد.
مردی از مزرعه‌های بهشتی
مردی از مزرعه‌های بهشتی فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی جورج هیکنلوپر است. در این فیلم بازیگرانی همچون اندی گارسیا، میک جگر، اولیویا ویلیامز، جولیانا مارگولیس، میکائل ده بار، جیمز کابرن، آنجلیکا هیوستون و ریچارد برادفورد ایفای نقش کرده‌اند.
موخاخ (داغستان)
موخاخ (به لاتین: Mukhakh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
سقوط کابل (۱۴۰۰)
سقوط کابل یا سقوط دولت افغانستان، به وقایعی در دورهٔ پایانی جنگ آمریکا در افغانستان و هجوم طالبان اشاره می‌کند، که در پی آن در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ (۲۴ اسد ۱۴۰۰) رئیس‌جمهور اشرف غنی از کشور فرار کرد و طالبان پس از ۲۰ سال کنترل دوبارهٔ افغانستان را به دست گرفت.
یورش طالبان با حملهٔ سنگین از حومه و خاموشی و قطع برق در سراسر کابل آغاز شد؛ کمی بعد این پیشروی‌ها متوقف شد چرا که هیئت طالبان خواستار از سرگیری مذاکرات با جمهوری اسلامی افغانستان برای انتقال مسالمت‌آمیز قدرت بودند.
مذاکرات بین طرفین پرتنش اعلام شد و طالبان درخواست انتقال صلح آمیز قدرت را نمود، دولت تمایل خود را برای تسلیم مسالمت آمیز کابل به شورشیان اعلام کرد. دولت درخواست کرد که قدرت به یک دولت انتقالی منتقل شود، در حالی که طالبان اعلام کرد که خواهان انتقال کامل قدرت هستند.
نیروهای ناتو که هنوز در افغانستان حضور داشتند بلافاصله عملیات‌های تخلیه از افغانستان را آغاز کردند. تنها مسیر برای خروج از کشور فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی بود که در دست طالبان نبود و توسط چندین هزار سرباز ناتو محافظت می‌شد. بین ۱۴ اوت و ۲۵ اوت ایالات متحده حدود ۸۲٬۳۰۰ نفر را از فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی تخلیه کرد. در مجموع در ظرف ۱۸ روز بیش از ۱۲۳٬۰۰۰ نفر توسط کشورهای جهان غرب از ۱۵ تا ۳۰ اوت ۲۰۲۱ به خارج از افغانستان انتقال داده شدند.
پس از خروج ایالات متحده، حدود یک هزار شهروند ایالات متحده و افغان‌هایی که ویزای ایالات متحده یا مشابه را در اختیار داشتند، در افغانستان متروک مانده شدند. دو هفته بعد، وزیر امور خارجه آنتونی بلینکن گفت: «چندین هزار» ساکنان ایالات متحده و ۱۰۰ شهروند ایالات متحده در افغانستان باقی ماندند.
پیش‌زمینه
همزمان با خروج بسیاری از نیروهای آمریکایی از افغانستان طالبان و گروه‌های شبه نظامی متفقین در ۱ مه ۲۰۲۱ حمله‌ای گسترده را آغاز کردند. ارتش ملی افغانستان پس از شکست سریع در سراسر کشور، در هرج و مرج باقی مانده بود و تنها دو واحد تا اواسط ماه اوت عملیاتی باقی ماند: «قول‌اردوی (سپاه) ۲۰۱ سیلاب» و «فرقهٔ (لشکر) ۱۱۱ کابل»، که هر دو در کابل مستقر بودند. طالبان پس از فتح مناطقی در شرق و شهرهای مهترلام، شَرَن، گردیز، اسدآباد و دیگر ولایت‌ها، شهر کابل را محاصره کردند. در روزهای پس از محاصره، طرح‌ریزی برای وضعیت کابل به وخامت رفت. مقامات ایالات متحده در اوایل ماه اوت پیش‌بینی کردند که کابل می‌تواند برای چند ماه مقاومت کند اما پنج روز قبل از رسیدن طالبان به کابل پیش‌بینی شده‌بود که کابل در مدت «۳۰ تا ۹۰ روز»، سقوط خواهد کرد. با این حال در عرض دو روز، مقامات پیش‌بینی جدیدی ارائه کردند که کابل در عرض یک هفته سقوط خواهد کرد.
تخلیه، جنگ و مذاکرات
در ۱۵ اوت طالبان رسماً پیشروی نیروهای خود را در دروازه‌های کابل توقف کرده و اعلام کرد که آنها نمی‌خواهد این شهر را به زور تصرف کنند، اگرچه وارد حومهٔ آن شدند. مردم محلی گزارش دادند که جنگجویان طالبان بدون در نظر گرفتن اعلامیه‌های رسمی رهبران‌شان به پیشرفت خود در مناطق شهری ادامه دادند. پس از چند درگیری، شورشیان گزارش دادند که زندان پل چرخی، و همهٔ زندانیان، از جمله شبه نظامیان داعش و القاعده را آزاد کردند. مبارزان طالبان پرچم خود را در مناطق مختلف شهر به اهتزاز آوردند برخی از اعضای پلیس را تحت فشار گذاشته و خلع سلاح کردند. فرودگاه بگرام و بازداشتگاه پروان، که ۵۰۰۰ زندانی دارد، همچنین به طالبان سقوط کرد.
در میان حملهٔ طالبان به پایتخت، هلیکوپترهای بوئینگ شینوک، سیکورسکی بلک هاوک و بوئینگ ورتول مربوط به ارتش ایالات متحده و وزارت امور خارجه در سفارت آمریکا در کابل فرود آمدند که برای حمل اعضای باقی‌مانده سفارت که به سرعت در حال سوزاندن و از بین‌بردن اسناد محرمانه بودند، فرستاده شده بودند. وحشت در میان جمعیت غیرنظامی این شهر ظاهر شد و بسیاری از عجله به خانه‌های خود یا به فرودگاه که هنوز توسط دولت اداره می‌شد، رفتند. دولت آلمان اعلام کرد که یک هواپیمای ایرباس اطلس را همراه با چتربازان برای تخلیه شهروندانش می‌فرستد. دولت آلمان همچنین اظهار داشت که به دلیل ضرورت وضعیت به دنبال تصویب مجلس برای اتمام مأموریتش است. نخست‌وزیر آلبانی ادی راما اعلام کرد که دولت او بنابر درخواست آمریکا برای خدمت به عنوان یک مرکز حمل و نقل برای پناهنده‌گان شود. دولت ایتالیا کارکنان سفارت خود و همچنین خانواده‌های ۳۰ کارمند افغان را به فرودگاه کابل تحت حمایت کارابینیری منتقل کرده‌است تا آماده خارج شوند. دولت هند یک هواپیمای بوئینگ سی-۱۷ را آماده به تخلیه کارکنان دیپلماتیک هند کرده بود اما پیش‌بینی کرده بود که کابل برای مدت طولانی تری مقاومت کند.
وزارت کشور افغانستان در بیانیه ای گفت رئیس‌جمهور افغانستان اشرف غنی تصمیم به ترک قدرت دارد و یک دولت موقت به رهبری طالبان تشکیل خواهد شد. بعد از آن، مبارزه پایان یافت، اگر چه بسیاری از غیرنظامیان از ترس در خانه‌های خود باقی ماندند. حدود ساعت ۱۱:۱۷ CET، مذاکره‌کنندگان طالبان وارد ارگ ریاست‌جمهوری شدند تا انتقال قدرت را آغاز کنند. اگر چه مذاکرات پرتنش بود، دولت تمایل خود را به تسلیم مسالمت‌آمیز کابل به شورشیان اعلام کرد و از غیرنظامیان خواست که آرامش خود را حفظ کنند.
بعدها در همان روز، گزارش‌های خبری افغانستان و هند ادعا کرد که اشرف غنی به عنوان رئیس‌جمهور کناره‌گیری کرده و افغانستان را ترک کرد  در کنار او معاون رئیس‌جمهور امرالله صالح نیز افغانستان را ترک کرد؛ هر دو بنا به گزارش به تاجیکستان پرواز کردند. ارگ ریاست جمهوری کابل توسط هلیکوپتر تخلیه شد. در همین حال، معاون رهبر طالبان عبدالغنی برادر برای آماده‌سازی تصاحب دولت وارد میدان هوایی (فرودگاه) کابل شد. در حدود ساعت ۰۸:۳۰ به وقت محلی، گزارش شد که سفارت ایالات متحده در حال آتش گرفتن است. سفارت به شهروندان ایالات متحده در منطقه سفارش کرد که پناه بگیرند. وزیر امور خارجه آنتونی بلینکن اعلام کرد که سفارت به فرودگاه کابل انتقال داده می‌شود. بسیاری از کشورهای مختلف دیگر نیز برنامه‌ای برای تخلیه سفارتخانه‌های خود را اعلام کردند، از جمله اسپانیا، آلمان، بریتانیا و هلند.
در ساعت ۲۰:۵۵ به وقت محلی، طالبان ادعا کرد که ارگ ریاست جمهوری که توسط رئیس‌جمهور غنی در اوایل آن روز خالی شده بود، را تسخیر کرد. گفته می‌شود، به تمام کارکنان ارگ دستور داده شد که پس از ترک غنی، ارگ را رها کنند. در ساعت ۲۱:۱۲ به وقت محلی، آسوشیتد پرس گزارش داد که طالبان به زودی امارت اسلامی افغانستان را از کاخ ریاست جمهوری اعلام خواهد کرد و به نمادهای رسمی دولت طالبان از ۱۹۹۶ به ۲۰۰۱ برمی‌گردد.
تأثیر بر غیرنظامیان
برخی از مردم محلی در هراس از بازسازی حکومت طالبان بودند. ساندی تایمز گزارش داد که خیابان‌های کابل به دلیل عجلهٔ شهروندان به سمت فرودگاه کاملاً بسته شد، برخی حتی اتومبیل‌های خود را ترک کرده و پیاده راهی مقصد خود شدند. در خارج از فرودگاه و سفارتخانه‌های خارجی صف‌های طولانی ساکنان در گرما به این امید که قادر به تضمین ویزا و پروازهای به خارج از کشور باشند، دیده شد. اقلیتی از ساکنان پیشرفت طالبان را جشن گرفتند. روز قبل از سقوط افغانستان، تیمور شاران رئیس افغانستان پالیسی لب گفت «در هنگام خرید در شهر امروز احساس مردم به‌گونه‌ای گیرافتاده‌اند؛ گیر در آینده‌ای نامشخص و اینکه و آنها دیگر قادر نخواهند بود رویاپردازی، آرزو، فکر و باور داشته باشند.»
گاردین گزارش داد از ترس از اینکه طالبان پوشیدن برقع و چادَری را دوباره بر زنان اجبار می‌کند، فروش آن در روزهای منتهی به ورود طالبان افزایش یافت و قیمت آن از ۲۰۰ افغانی به ۳۰۰۰ افغانی رسید. ساکنان همچنین گزارش افزایش زیادی در قیمت مواد غذایی بیان کردند. لوموند گزارش داد که تعداد قابل توجهی از فروشندگان در کابل در تلاش بودند تا همه‌چیز خود را به امید بالا بردن پول به اندازه کافی برای فرار از کشور، بفروشند.
واکنش‌ها
حامد کرزی رئیس‌جمهور سابق افغانستان به صورت عمومی برای انتقال صلح‌آمیز قدرت تکیه کرد، او همچنین قول داد که او همراه با دختران جوانش کابل را ترک نخواهد کرد. چند تن از مقامات افغان، فروپاشی دولت را گناه اشرف غنی دانستند. عبدالله عبدالله، رئیس شورای ملی آشتی افغانستان، فرار اشرف غنی را محکوم و ابراز کرد: «[...] اینکه رئیس‌جمهور پیشین، افغانستان را ترک کرد و ملت را در این حالت قرار داد، خداوند همراهش محاسبه می‌کند و مردم افغانستان قضاوت خود را خواهند کرد.» ژنرال بسم‌الله خان محمدی، رئیس سابق اردوی (ارتش) ملی افغانستان و وزیر دفاع موقت، در توییتی نوشت: «''آنها دست ما را از پشت بستند و کشور را فروختند. نفرین بر غنی و دار و دسته‌اش.''»
وزیر امور خارجه اتریش، الکساندر شالنبرگ هشدار داد که «درگیری و بی‌ثباتی در منطقه دیر یا زود به اروپا خواهد رسید.»
ایالات متحده، آلمان، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کانادا، هند و سوئد سفارتخانه‌های خود را در کابل تخلیه کردند. روسیه، پاکستان و چین قصد ندارند سفارتخانه‌های خود را تعطیل کنند. با توجه به مطبوعات شمال خاوری، اخبار روژوا حاکی از آن است که روحیه گروه‌های جهادی و افراطی در مناطق مانند سوریه و عراق، از جمله هیئت تحریر شام پس از سقوط کابل، به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است.
پاپ فرانسیس بیانیه‌ای منتشر کرد و گفت که او «نگران وضعیت در افغانستان» است و خواستار دعا برای صلح شد. ملاله یوسف‌زی برندهٔ جایزهٔ نوبل، که از حملات سال ۲۰۱۲ جنبش طالبان پاکستان جان سالم به در برده بود، اظهار کرد که او در «شوک کامل» است و «عمیقاً در مورد زنان، اقلیت‌ها و طرفداران حقوق بشر نگران است.» خالد حسینی، نویسندهٔ افغان نیز همچنین نگرانی‌های خود را در مورد آیندهٔ حقوق زنان در افغانستان به اشتراک گذاشت، و ابراز امیدواری کرد که طالبان به «خشونت و ظلم و ستم» از دههٔ ۱۹۹۰ بازنگردند.
لئون پانتا، وزیر دفاع سابق ایالات متحده سقوط کابل را با حملهٔ شکست‌خوردهٔ خلیج خوک‌ها از کوبا در سال ۱۹۶۱ مقایسه کرد و گفت که «''رئیس‌جمهور کندی در آن زمان برای هر چه صورت گرفت، مسئولیت پذیرفت. من به شدت به رئیس‌جمهور بایدن توصیه که او نیز مسئولیت این اشتباهات را بر عهده بگیرد.''»
جام طلایی کونکاکاف زنان ۱۹۹۱
مسابقات قهرمانی جام طلایی کونکاکاف زنان ۱۹۹۱ (1991 CONCACAF Women's Championship)نخستین مرحله از مسابقات بین‌المللی فوتبال زنان جام طلایی کونکاکاف زنان برای منطقه آمریکای مرکزی آمریکای شمالی کونکاکاف و کارائیب بود. تورنمنت در بین ۱۸ و ۲۷ آوریل ۱۹۹۱ در پورتو پرنس هائیتی صورت گرفت و تیم‌های هشت کشور در آن حضور داشتند
ویلهم گلیزه
ویلهم گلیزه (Wilhelm Gliese؛ June 21, 1915 – 1915:6:21, June 12, 1993) یک ستاره‌شناس اهل آلمان بود. او در سال ۱۹۵۷ میلادی نخستین کاتالوگ ستاره‌ای از ستارگان نزدیک به زمین (کمتر از ۸۱/۵۴ سال نوری) را تحت عنوان کاتالوگ گلیزه از ستارگان نزدیک [//en.wikipedia.org/wiki/Gliese_Catalogue_of_Nearby_Stars] منتشر کرد.
جورج کسلر
جورج کسلر (Georg Keßler؛ زادهٔ September 23, 1932) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فورتونا سیتارد اشاره کرد.
آماناکی نیکول
آماناکی نیکول (Amanaki Nicole؛ زادهٔ February 8, 1992) بازیکن راگبی ۷ نفره است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لوون لارنتس
لوون لارنتس (Լևոն Լարենց (Քիրիշճյան) زاده ۱۸۷۵ - درگذشته ۱۹۱۵) یک نویسنده ارمنی بود که در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط حکومت ترکان جوان عثمانی کشته شد.
سرو پانتوخا
سرو پانتوخا (به اسپانیایی: Cerro Pantojo) یک کوه در شیلی است که در بخش لس لاگوس واقع شده‌است. سرو پانتوخا ۲٬۰۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گیلیام، ویرجینیای غربی
گیلیام (به انگلیسی: Gilliam) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مک‌داول، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
اثر هوش مصنوعی
اثر هوش مصنوعی زمانی اتفاق می‌افتد که تماشاگران با استدلال بر اینکه این یک هوش واقعی نیست، رفتار یک برنامه هوش مصنوعی را کاهش می‌دهند.
نویسنده پاملا مک کورداک می‌نویسد: "این بخشی از تاریخچه زمینه هوش مصنوعی است که هر بار کسی می‌فهمد چگونه یک کامپیوتر را وادار به انجام کاری می‌کند - چک کننده‌های خوب را بازی می‌کند، مشکلات ساده اما نسبتاً غیر رسمی را حل می‌کند - گروه منتقدانی وجود دارد که می‌گویند، "این فکر نیست". ردنی بروکس ، محقق AIS شکایت می‌کند: "هر وقت ما قطعه ای از آن را می‌فهمیم، جادویی بودن متوقف می‌شود؛ ما می‌گوییم ،" اوه، این فقط یک محاسبه است. "
«اثر هوش مصنوعی» سعی دارد تا تعریف مجدد هوش مصنوعی را به این معنی بدست آورد: هوش مصنوعی هر چیزی است که هنوز انجام نشده‌است
دیدگاه برخی از افراد که سعی در انتشار اثر AI دارند، این است: به محض اینکه هوش مصنوعی با موفقیت مشکلی را حل کند، دیگر مشکل بخشی از هوش مصنوعی نیست.
پاملا مک کورداک آن را " پارادوکس عجیب" می‌نامد که "موفقیت‌های عملی هوش مصنوعی، برنامه‌های محاسباتی که واقعاً به یک رفتار هوشمندانه دست یافته‌اند، به زودی به هر حوزه کاربردی که برای آنها مفید شناخته شود، جذب می‌شوند و در کنار سایر رویکردهای حل مسئله، شریک سکوت می‌شوند، محققان هوش مصنوعی را تنها برای مقابله با "ناکامی ها"، مهره‌های سختی که هنوز قابل شکستن نیستند. "
هنگامی که شطرنج IBM با بازی کامپیوتر Deep Blue موفق شد گری کاسپاروف را در سال ۱۹۹۷ شکست دهد، مردم شکایت داشتند که فقط از «روش‌های بروت فورس» استفاده کرده‌است و این هوش واقعی نیست. فرد رید می‌نویسد:"'مشکلی که طرفداران هوش مصنوعی مرتباً با آن روبرو هستند این است: وقتی بدانیم که یک ماشین چگونه کاری' هوشمندانه 'انجام می‌دهد، دیگر به عنوان هوشمند تلقی نمی‌شود. اگر قهرمان شطرنج جهان را شکست دهم، بسیار درخشان به نظر می‌رسم. '"داگلاس هافستادتر با استناد به قضیه لری تسلر ، اثر AI را به‌طور خلاصه بیان می‌کند:"«هوش مصنوعی همان چیزی است که هنوز انجام نشده‌است.»"وقتی مشکلات هنوز رسمیت پیدا نکرده‌اند، هنوز هم می‌توان آنها را با یک مدل محاسبه که شامل محاسبات انسانی است، مشخص کرد. بار محاسباتی یک مسئله بین رایانه و انسان تقسیم می‌شود: یک قسمت توسط رایانه و قسمت دیگر توسط انسان حل می‌شود. از این رسمیت به عنوان ماشین تورینگ با کمک انسان یاد می‌شود.
برنامه‌های هوش مصنوعی به جریان اصلی تبدیل می‌شوند
نرم‌افزار و الگوریتم‌های توسعه یافته توسط محققان هوش مصنوعی اکنون در بسیاری از برنامه‌های کاربردی در سراسر جهان ادغام شده‌اند، بدون اینکه واقعاً هوش مصنوعی نامیده شوند.
مایکل سوین گزارش می‌دهد: «پیشرفت‌های هوش مصنوعی این روزها خیلی با عنوان هوش مصنوعی شیپور نمی‌شوند، اما اغلب به عنوان پیشرفت در زمینه‌های دیگر دیده می‌شوند». پاتریک وینستون می‌گوید: «هوش مصنوعی اهمیت بیشتری پیدا کرده به دلیل اینکه کمتر به چشم می‌آید». «این روزها یافتن یک سیستم بزرگ سخت است که تا حدی به دلیل ایده‌هایی که در دنیای هوش مصنوعی توسعه یافته یا بالغ شده‌اند کار نکند.»
به گفته استاتلر هنکه، "با وجود استفاده گسترده از تکنیک‌های هوش مصنوعی در نرم افزار، بسیاری از مزایای عملی برنامه‌های هوش مصنوعی و حتی وجود هوش مصنوعی در بسیاری از محصولات نرم افزاری تا حد زیادی مورد توجه افراد واقع نمی‌شود. این اثر AI است. بسیاری از افراد بازاریاب حتی وقتی محصولات شرکتشان به برخی از تکنیک‌های هوش مصنوعی متکی هستند، از اصطلاح "هوش مصنوعی" استفاده نمی‌کنند. چرا که نه؟ "
ماروین مینسکی می‌نویسد: "این تناقض ناشی از این واقعیت است که هر زمان که یک پروژه تحقیقاتی هوش مصنوعی کشف جدید مفیدی می‌کرد، آن محصول معمولاً به سرعت از بین می‌رفت و یک تخصص علمی یا تجاری جدید با نام متمایز خود تشکیل می‌داد. این تغییرات در نام باعث سوالات خارجی شد که، چرا پیشرفت کمی درزمینه مرکزی از هوش مصنوعی مشاهده کنیم؟ "
نیک بستروم مشاهده می‌کند که «بسیاری از هوش مصنوعی پیشرفته در برنامه‌های عمومی فیلتر شده‌است، اغلب بدون اینکه AI نامیده شود، زیرا هرگاه چیزی به اندازه کافی مفید و معمول شود، دیگر برچسب هوش مصنوعی ندارد.»
میراث زمستان هوش مصنوعی
بسیاری از محققان هوش مصنوعی دریافتند که اگر از نام لکه دار "هوش مصنوعی" پرهیز کنند و در عوض وانمود کنند که کار آنها هیچ ارتباطی به هوش ندارد، می‌توانند بودجه بیشتری تهیه کنند و نرم‌افزار بیشتری بفروشند. این امر به ویژه در اوایل دهه ۱۹۹۰، در دومین " زمستان هوش مصنوعی " صدق می‌کرد.
پتی تاسکارلا می‌نویسد: «برخی معتقدند که کلمه» رباتیک «در واقع ننگی به همراه دارد که به شانس شرکت در تأمین بودجه آسیب می‌رساند»
ذخیره مکانی برای بشریت در راس زنجیره وجود
مایکل کرنز پیشنهاد می‌کند که «مردم ناخودآگاه در تلاشند نقش خاصی را در جهان حفظ کنند». با تخفیف در هوش مصنوعی، مردم می‌توانند احساس منحصر به فرد و خاصی داشته باشند. Kearns استدلال می‌کند که تغییر در درک معروف به اثر AI را می‌توان در رمز و راز حذف شده از سیستم جستجو کرد. اینکه بتوانید علت وقایع را ردیابی کنید، به این معنی است که نوعی اتوماسیون است تا هوش.
یک اثر مرتبط در تاریخ شناخت حیوانات و در مطالعات هوشیاری مشاهده شده است، جایی که هر بار که در حیوانات یک ظرفیت قبلاً منحصراً انسانی تصور می‌شد (به عنوان مثال توانایی ساختن ابزار یا گذراندن آزمون آینه)، اهمیت کلی از این ظرفیت منسوخ شده‌است. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (اکتبر ۲۰۰۹)">نیاز به منبع  ] هربرت آ. سیمون، وقتی در مورد عدم پوشش خبری مطبوعاتی AI در آن زمان سوال شد، گفت: "چیزی که هوش مصنوعی را متفاوت کرد این بود که ایده واقعی آن باعث ایجاد ترس و خصومت واقعی در برخی از سینه‌های انسان می‌شود؛ بنابراین واکنش‌های عاطفی بسیار شدیدی دریافت می‌کنید. اما اشکالی ندارد ما با آن زندگی خواهیم کرد. "
ولایت خوارزم
استان خوارزم (ازبکی: Xorazm viloyati روسی: Хоразм вилояти) یکی از استان‌های کشور ازبکستان است. وسعت آن ۶٬۴۶۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱٬۷۷۶٬۷۰۰ تن است. مرکز این استان شهر گرگانج می‌باشد. شهر خیوه از این استان جزو میراث جهانی یونسکو است و با آثار معماری دیدنی و ارزشمندی، این شهر را به یکی از جالب‌ترین مقاصد توریستی خوارزم بدل کرده‌است. اقتصاد این استان عمدتاً بر کشت پنبه استوار است.
تقسیمات کشوری
استان خوارزم به ۱۰ شهرستان تقسیم می‌شود که این شهرستانها و و مرکز آنها به شرح ذیل است:
لیوان کاغذی
یک لیوان کاغذی یک فنجان یکبار مصرف ساخته شده از کاغذ و اغلب اندود یا کاغذ گلاسه با پلاستیک یا موم برای جلوگیری از نشت مایع یا خیس شدن کاغذ می‌باشد. ممکن است از کاغذ بازیافتی ساخته شده باشد که به‌طور گسترده‌ای در سراسر جهان استفاده می‌شود. تاریخچه ظروف کاغذی را می توان به حکومت چین باستان نسبت داد که برای مصرف چای از لیوان کاغذی استفاده می شده است. اما ظروف کاغذی به شکل امروزی در اوایل قرن بیستم و از مدارس رواج یافت. در سال ۱۹۰۸ میلادی پروفسور Alvin Davison مقاله ی « مرگ در میان لیوان های نوشیدنی مدارس» را منتشر نمود که نشان دهنده وجود نگرانی برای سلامت عمومی جامعه آن زمان بود. در همان اوایل قرن بیستم بود که دستگاه آب سرد کن به همراه لیوان کاغذی ساخته شد و رفته رفته لیوان های کاغذی محبوبیت ویژه ای پیدا کردند. قیمت ارزان و نشکن بودن لیوان های کاغذی سبب شد جایگزین مناسبی برای لیوان های شیشه ای در قطارهای مسافربری، مدارس و بیمارستان ها شوند.
انواع لیوان های کاغذی
لیوان های کاغذی در انواع و سایزهای مختلف تولید و به بازار عرضه می شود. نوع گلاسه آن که در رنگ های مختفی ساخته می وشد بیشتر در مهمانی ها استفاده می شود. از جمله انواع لیوان های کاغذی نوع تک چداره و دوجداره است که برای مواقع مختلفی استفاده می شود. استفاده از لیوان های کاغذی دوجداره معمولا برای سرو نوشیدنی های گرم مانند قهوه در کافه ها بسیار معمول است. اسن لیوان ها معمولا درب دار هستند.
درب ها
درب لیوان های کاغذی جدا و حتی توسط کارخانه و تولیدی های مستقل از تولید کننده لیوان کاغذی تولید می شوند؛ اما از آن جایی که سایز لیوان ها مشخص است به صورت استاندارد برای لیوان های قهوه، ماست خوری و دسر خوری ها تولید شده و وارد بازار می شوند. درب لیوان های کاغذی باید قابلیت چند بار استفاده را داشته باشد تا درصورت تمام نشدن یکباره ی ماده ی داخل لیوان امکان بستن دوباره ی درب وجود داشته باشد. درب مخصوص لیوان هایی که برای نوشیدنی های گرم ظراحی شده اند (مانند لیوان های کاغذی دوجداره) باید یک لایه ی پلاستیکی داشته باشند تا مانع خروج و از دست رفتن گرما شوند. این درب ها معمولا با یک سوراخ کوچک برای کمک به راحت تر نوشیدن و هدر رفت کمتر دمای داخل لیوان طراحی و تولید می شوند.
بخش جانستون، شهرستان ترامپول، اوهایو
بخش جانستون (به انگلیسی: Johnston Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ترامبل، اوهایو واقع شده‌است. بخش جانستون ۶۳٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۰۴۰ نفر جمعیت دارد و ۳۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرانتس هافمایستر
فرانتس هافمایستر (Franz Hofmeister; August 30, 1850 – July 26, 1922) شیمی‌دان، بیوشیمی‌دان، و استاد دانشگاه آلمانی الاصل بود. عمده شهرت وی به واسطه مطالعه بر روی ساختار پروتئین‌ها و پلی‌پپتید‌ها است.
باشگاه بسکتبال ستاره سرخ بلگراد
باشگاه بسکتبال ستاره سرخ بلگراد (KK Crvena zvezda) یک باشگاه بسکتبال حرفه ای مستقر در بلگراد است. این باشگاه از تیم‌های قدیمی در بسکتبال اروپا به‌شمار می‌رود و تا به حال ۱۵ بار قهرمان لیگ صربستان شده‌است.
ارزش‌های خودابرازی
ارزش‌های خودابرازی بخشی از هسته ارزش‌ها در فرایند مدرن‌سازی هستند. خودابرازی مجموعه‌ای از ارزش‌هایی است که رواداری اجتماعی، رضایتمندی از زندگی، ابراز عمومی، و آرزومندی به آزادی را شامل می‌شود. رونالد انگلهارت، استاد دانشگاه میشیگان و پرورش‌دهنده نظریه پسا-ماتریالیسم به تفصیل بر روی این مفهوم کار کرده‌است.
فرانتیشک فدران
فرانتیشک فدران (František Fadrhonc; December 18, 1914 – 1914:12:18, October 9, 1981) بازیکن و مربی فوتبال اهل چکسلواکی بود.
۲۹۸ (عدد)
۲۹۸ (دویست و نود و هشت) یک عدد طبیعی است که بعد از ۲۹۷ و قبل از ۲۹۹ قرار دارد.
سرو پراد نورته
سرو پراد نورته (به اسپانیایی: Cerro Pared Norte) یک کوه در شیلی است که در شیلی واقع شده‌است.سرو پراد نورته ۳٬۰۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوردانا دینو
لوردانا دینو (Loredana Dinu؛ زادهٔ April 2, 1984) شمشیرباز اهل رومانی است.
ازافتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا اپه تیمی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
عبدالله بن طاهر
عَبدالله بن طاهر (۱۸۲–۲۳۰ هجری قمری / ۷۹۸–۸۴۴ میلادی) فرزند طاهر بن حسین، سومین امیر طاهری و از سرداران ایرانی‌تبار مأمون عباسی بود. وی نخست با سرکوب شورشیان در شام و مصر، قدرت مأمون را در آن نواحی تثبیت کرد و پس از مرگ حاکمان خراسان بزرگ، طلحه بن طاهر و علی بن طاهر و تاخت و تاز گستردهٔ خوارج در آن ناحیه، به فرمان مأمون، خلیفه عباسی، حکومت خراسان را به دست گرفت، و توانست ثبات را به شرق خلافت بازگرداند و طاهریان را به اوج قدرت رسانید. پس از مرگ طاهر بن حسین تا پایان عمر، در دوره مأمون و حتی مُعتَصِم، یکی از مقتدرترین شخصیت‌های سیاسی و نظامی پس از خلیفه بود.
عبدالله در سال ۲۱۲ ه‍.ق/۸۲۷ م وارد بغداد شد و مورد تجلیل و تشویق و الطاف مأمون قرار گرفت. پس از گذر مدتی از اقامت عبدالله در بغداد و گسترش تحرکات بابک خرمدین و شکست و قتل سرداران مأمون، عبدالله برای دفع این شورش به دینور گسیل شد اما با وخامت اوضاع خراسان بزرگ، حکومت خراسان توسط مأمون به عبدالله واگذار شد و وی عازم آن ناحیه شد تا با بدست‌گیری قدرت در آن ناحیه، آرامش را بر بخش شرقی خلافت مسلط گرداند. عبدالله پس از رسیدن به خراسان، در سال ۲۱۵ ه‍.ق/۲۳۰ م نیشابور را پایتخت خویش قرار داد و حکمرانی‌اش را آغاز نمود و به مقابله جدی با خوارج سیستان و خراسان برخاست. وی موفق به بازگرداندن آرامش به خراسان و پاکسازی خوارج از آن ناحیه گردید اما نتوانست آرامش را به‌طور کامل به سیستان بازگرداند و این سرزمین تا مدت‌ها شاهد تاخت‌وتاز این گروه بود، اگرچه اقدامات عبدالله و دیگر طاهریان موجبات سقوط خوارج را در آینده فراهم آورد. در سال ۲۱۸ ه‍.ق/۸۳۳ م، مأمون وفات یافت و معتصم خلافت را به دست گرفت. روابط عبدالله و معتصم در ابتدا به علت حسادت معتصم، تیره بود، اما پس از مدتی به علت خدمات عبدالله در جهت سرکوب شورش‌ها و همچنین ناتوانی معتصم در تحدید قدرت عبدالله، روابط این دو نیکو گشت و معتصم حکومت عبدالله را پذیرفت. عبدالله به ترتیب در سال‌های ۲۱۹ ه‍.ق/۸۳۴ م و ۲۲۴ ه‍.ق/۸۳۸ م، شورش‌های محمد بن قاسم بن علی علوی و مازیار را در طالقان و طبرستان سرکوب نمود و آنان را به نزد معتصم فرستاد که محمد محبوس و مازیار کشته شد. عبدالله همچنین رقابتی سخت با یکی از سرداران بزرگ خلیفه به نام افشین داشت که سرانجام در اثر گزارش‌های او بر علیه افشین در نزد خلیفه و جاسوسان خلیفه، افشین مجرم شناخته شد و در سال ۲۲۶ ه‍.ق/۸۴۱ م محبوس یا اعدام گشت.
عبدالله سرانجام در سال ۲۳۰ ه‍.ق/۸۴۴ م در اثر بیماری و در سن ۴۸ سالگی وفات یافت و در مقبرهٔ خانوادگی‌اش که در نیشابور قرار داشت، دفن شد. کسانی چون اکبری، مفتخری و زرین‌کوب در آثارشان، وی را شخصی عادل و جدی در امر حکومت می‌دانند که همیشه در پی اجرای عدالت و احقاق حق رعایا و خدمت به آنان بود و در این راه حتی از گناه اطرافیان خویش نیز چشم‌پوشی نمی‌کرد، چنان‌که محمد بن حمید طاهری را با علم به ظلم در حق رعایا عزل نمود و یکی از بستگانش را به علت ظلم در حق فردی زرتشتی توبیخ کرد. وی در دورهٔ حکومت خویش به اصلاحات عمده‌ای در زمینه‌های مختلف دست زد که شاخص‌ترینشان در زمینهٔ کشاورزی، آبیاری و خدمات عمرانی بود که موجب حل اختلافات میان مردم و رونق دوبارهٔ کشاورزی در سرزمین خراسان شد. او همچنین در زمینهٔ گسترش و نشر علم، تلاش زیادی کرد و آموزش عمومی را در حکومت خویش دنبال نمود. علاوه بر آن، وی با سرکوب خوارج در خراسان آرامش را بدان ناحیه بازگرداند که موجب رونق آن سرزمین شد. بر طبق گزارش‌ها، او رفتاری نیکو با غیرمسلمانان را در پیش گرفت و حتی از آنان در امور حکومتی و جمع یارانش بهره جست. اگرچه اخلاق وی را با علویان مناسب نمی‌دانند اما بعضی معتقدند که وی در راستای اطاعت از خلیفه و برقراری آرامش، مجبور به بعضی سخت‌گیری‌ها در حق علویان بود اما همیشه احترام آنان را حفظ می‌کرد و حتی با برخی از آنان روابط دوستانه داشت. وی را شخصی علاقه‌مند به شعر و علم می‌دانند که در جهت ترویج آن‌ها تلاش می‌نمود و به عالمان احترام گذاشته و شاعران را می‌نواخت. علاوه بر آن، وی را شخصی ثروتمند و مقتدر می‌دانند که حکومتی استوار برای نوادگانش برجای گذاشت.
موریل مارلند-میلیتلو
موریل مارلند-میلیتلو ( Muriel Marland-Militello؛ – 1943:7:30, February 25, 2021) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل فرانسه بود که از ۱۶ ژوئن ۲۰۰۲ تا ۱۹ ژوئن ۲۰۱۲ نماینده مجمع ملی بود.
عبدالله بن طاهر
نسب و پیشینهٔ پدران عبدالله
مجموعه روایاتی پیرامون نسب طاهر بن حسین، پدر عبدالله بیان شده‌است که به کمک آن می‌توانیم از پیشینه و نسب عبدالله نیز اطلاع یابیم. بر اساس این روایات، نسب طاهر به یکی از دو شکل ذیل است: طاهر بن حسین بن مُصعَب بن رُزَیق بن ماهان یا طاهر بن حسین بن مصعب بن زَریق بن اَسعَد بن زادان. طاهریان دارای‌تبار ایرانی بودند و لقب خُزاعی را به سبب این که از موالی قبیلهٔ خزاعه بودند، به‌دست آورده‌اند. به همین سبب، نسب خود را به قبیلهٔ خزاعه که در دوران دعوت پیامبر از قبایل بزرگ مکه بودند، می‌رساندند. عده‌ای از راویان و مورخان از یک سو و طاهریان نیز از سمتی دیگر خاندان طاهری را منسوب به رستم، پهلوان ایرانی و منوچهر، پادشاه ایرانی می‌دانستند. مورخان بر این عقیده‌اند که علت این نسب سازی‌ها، اهمیت نسب و ریشه هر خاندان در آن دوره بوده‌است که طاهریان و به‌طور ویژه طاهر با تلاش‌های هوادارانشان، توانستند از این راه حمایت و دوستی خاندان‌های محلی را جلب کنند و از این طریق نفوذ و میزان قدرت خویش را افزایش دهند.
موریل مارلند-میلیتلو
زندگی‌نامه
وی در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در نیس به دنیا آمد و در رشته علوم سیاسی از دانشگاه پاریس ۲ فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شد. وی پس از یک دوره طولانی بیماری سرانجام در ۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۱ در سن ۷۷ سالگی در آنتیب درگذشت.
عبدالله بن طاهر
نسب و پیشینهٔ پدران عبدالله
بر اساس روایاتی که مطرح شده‌است، رزیق، جد طاهر، از موالی طلحه بن عبدالله خزاعی معروف به «طلحه الطَلْحات» بوده که این شخص امارت سیستان را در اواخر سدهٔ اول هجری/ هفتم میلادی یا اوایل حکومت عباسیان، بر عهده داشته‌است. مُصعب، نیای طاهر، نیز در آغاز جنبش عباسیان به آنان پیوست و به عنوان دبیر در خدمت یکی از داعیان عباسی به نام سُلیمان بن کَثیر خُزاعی درآمده‌است. پس از پیروزی عباسیان، مصعب به پاداش خدمات خود و خاندانش از سوی عباسیان، امارت هرات و پوشنگ را عهده‌دار گردید. در سال ۱۶۰ ه‍.ق/ ۷۷۶ م که مصادف با خلافت مهدی عباسی بود، در نواحی تحت حکومت مصعب، شورشی به رهبری یوسف بن ابراهیم ثَقَفی صورت گرفت که به سبب آن مصعب از قلمرو خود رانده شد. اما در دورهٔ هارون الرشید و به فرمان او، حکومت پُوشَنگ به حسین، پدر طاهر، واگذار گردید. پس از پدر نیز، طاهر عهده‌دار این سمت گشت.
جنگ امین و مأمون و و قدرت یافتن طاهریان
پس از مرگ هارون الرشید، جنگ میان امین و مأمون، آغازگر وقایع مهم و تأثیرگذار بر وضعیت خلافت عباسی در قرن سوم هجری بود. چنان‌که پس از سلسله کشمکش و نزاع‌هایی میان دو برادر، مأمون، نام امین را از خطبه نماز جمعه و سکه‌هایی که در خراسان ضرب می‌شد، برداشت و نیز خود را با لقب «امام الهُدی» معرفی کرد. در مرحلهٔ نهایی اختلافات، به دستور امین، سکه‌هایی که توسط مأمون ضرب شده بود و نام خلیفه بر روی آن نبود، به رسمیت شناخته نشد و از رونق افتاد و در طرف مقابل، مأمون تمام راه‌های میان عراق و خراسان را بست و ارتباطش را با پایتخت قطع، با تمام تصمیمات امین مخالفت و اعلام کرد که دیگر از او پیروی نمی‌کند؛ در نتیجه، خلافت اسلامی به صحنهٔ نبرد دو مدعی تبدیل شد. با بروز جنگ، طاهر عهده‌دار فرماندهی بخشی از سپاه از جانب مأمون شد و به کنشگری فعال و عنصری مهم در روند تصاحب قدرت توسط مأمون تبدیل گشت. در نبرد ری، سپاه امین از طاهر شکست یافت و فرمانده‌اش، علی بن عیسی بن ماهان، کشته شد. سپس، طاهر به مقابله با لشکرهایی که به صورت پیاپی از سمت امین گسیل می‌گشتند، پرداخت. طاهر و هرثمه بن اعین، دو سردار مأمون، به وسیلهٔ لشکریانی که در اختیار داشتند، در سال ۱۹۷ ه‍.ق/۸۱۲ م، به محاصرهٔ اطراف بغداد مشغول گشتند و با شدت بخشیدن به این محاصره، فشار را بر لشکریان امین افزون کردند. در محرم سال ۱۹۸ ه‍.ق/ ۸۱۳ م، طاهر بر شدت حملات خود افزود و محلات بغداد را یکی پس از دیگری فتح کرد و سرانجام بغداد، در همین زمان فتح گردید و امین توسط طاهر کشته و مأمون خلیفه کل خلافت عباسی شد.
مأمون، در ابتدای خلافت با بروز شخصیتی دانشورانه، پیروی خود از برخی از علویان و نیاکان عباسی را اظهار کرد و تبعیت از قرآن و سنت را به عنوان نقشهٔ راه خویش اعلام نمود. پس از بروز اختلاف با بغداد نیز برای بار نخست در میان خلفای عباسی، لقب «امام» را برای خویشتن برگزید. هرچند مأمون با این پیروزی بر کل قلمرو خلافت عباسی استیلا یافت، با این حال شرایط برای پذیرش خلافت او در بغداد و برخی نواحی دیگر مهیا نبود و بزرگان عباسی، خُبرگان سیاسی و برخی از مردم علیه سلطه خاندان فَضل بن سَهْل شوریدند؛ بنابراین، مأمون تا چند سال در مرو باقی ماند و فقط بعد از ماجرای طرح خلافت ابراهیم بن مهدی از سوی خاندان عباسی، مجبور به حضور در بغداد شد. با به خلافت رسیدن مأمون، صاحب منصبان ایرانی‌تبار مناصب مهم در ادارهٔ حکومت را به دست آوردند. قسمت زیادی از غرب و شرق خلافت تحت تسلط افرادی همچون حسن بن سهل و طاهر بن حسین درآمد و فضل بن سهل نیز ادارهٔ عمده امور را بر عهده گرفت. اگرچه همین مسئله به زودی منجر به ایجاد شکاف میان این بزرگان شد و به اقداماتی علیه یکدیگر دست یازیدند، اما با این حال
سرانجام به علت تمایل مأمون برای واگذاری خراسان به طاهر و همچنین تلاش بی‌وقفهٔ طاهر و اطرافیانش، به خصوص وزیر مأمون، احمد بن اَبی‌خالِد اَحْوَل، حکومت خراسان بزرگ و ایالات شرقی در سال ۲۰۵ ه‍.ق/ ۸۲۱ م به طاهر واگذار شد. طاهر که مُتِرَصِد فرصتی مناسب برای اعلام استقلال بود، تنش موجود را دستاویزی قرار داد و یک سال و شش ماه پس از حکومت خود بر خراسان، در سال ۲۰۷ ه‍.ق/ ۸۲۲ م با حذف نام خلیفه از خطبهٔ نماز جمعه، استقلال حکومت خود را اعلام کرد. طاهر در همان شبی که نام مأمون را از خطبه حذف کرد یا مدت کوتاهی پس از آن در سال ۲۰۷ ه‍.ق/ ۸۲۲ م، درگذشت. بدین ترتیب از مهم‌ترین نتایج جنگ میان امین و مأمون و درگیری میان وزیران و سرداران، امارت و سپس اعلام استقلال طاهر بن حسین و فرمانروایی فرزندان و نوادگانش در خراسان بود، که منجر به استقلال نسبتاً زیاد قسمت شرقی خلافت از پایتخت شد و با حکومت طاهریان بر سرزمین‌های وسیع شرقی، دوره‌ای جدید در تاریخ سیاسی حکومت‌های ایران رقم خورد که بعدها منجر به شکل‌گیری حرکت‌های استقلال‌طلبانه و در نتیجه پیدایش حکومت‌های متعدد نیمه‌مستقل و مستقل موسوم، به امارت اِسْتِکفا، شد. در کنار آن، عده‌ای دیگر از خاندان طاهری نیز به مدت چندین دهه، در قالب عاملان پلیس بغداد یا شُرطه به ایفای وظیفه و اعمال نقش و قدرت در مرکز خلافت عباسی پرداختند.
شورش‌ها علیه مأمون
در ادامهٔ سیر وقایع، در شرق تحولات مهمی روی داد. اگرچه مأمون قدرت تام را در ولایات شرقی در اختیار داشت اما منطقه‌ای نسبتاً کوچک در اختیار بابک قرار داشت. او به همکاری با خرمدینان پرداخت و در سال ۲۰۱ ه‍.ق/ ۸۱۶ م، اقدام به شورش در آذربایجان کرد و با بهره‌گیری از پایگاه‌های کوهستانی خویش، نیروهایی که با هدف مقابله با وی از سمت حکومت مرکزی گسیل می‌شدند را در اجرای مأموریتشان ناکام می‌گذاشت. اما در غرب خلافت نیز مأمون با مسائل گوناگونی مواجه شده بود. پس از پیروزی بر امین و نصب حسن بن سهل بر حکومت عراق، به یکباره قیام شیعی ابوالسَرایا در حمایت از ابن طباطبای حسنی به وقوع پیوست که به دشواری و با یاری گرفتن حسن بن سهل از هَرثمه بن اَعْیَن سرکوب شد و ابوالسرایا نیز به قتل رسید. البته اقدامات مأمون از جمله ولایت عهدی علی بن موسی‌الرضا، امام هشتم شیعه، طغیان عراقیان وفادار به خلافت علیه قدرت یابی علویان و تسلط ایرانیان، به‌ویژه اهالی خراسان، بر امور حکومت را در پی داشت، که به صورت رویگردانی عباسیانِ مستقر در بغداد از مأمون و نصب عمویش، ابراهیم بن مهدی، به خلافت نمودار شد. به علت وخامت اوضاع، مأمون به سوی بغداد حرکت کرد و بنابر برخی روایات نقشهٔ قتل فضل بن سهل (۲۰۲ ه‍.ق/ ۸۱۸ م) و علی بن موسی‌الرضا را طراحی و عملی کرد، تا به مخالفت‌ها علیه خود پایان دهد. مأمون پس از انجام این اعمال، با نگارش نامه‌ای در صدد دلجویی از مردم بغداد و خاندان بنی‌عباس برآمد. اما با بی‌توجهی آنان، به سمت بغداد حرکت کرد و طاهر را نیز همراه با سپاهیانش برای افزایش شوکت و قدرت خود از رِقه فراخواند. طاهر به سرعت حرکت کرد و خود را در نَهْرَوان به مأمون رساند و در سال ۲۰۴ ه‍.ق / ۸۱۹ م به اتفاق یکدیگر وارد بغداد شدند. این حادثه آغازگر روابط حسنه میان طاهر و خلیفه گشت. در همین دوران به پیشنهاد طاهر، بار دیگر مأمون، جامهٔ سبز علوی را کنار گذاشت و جامهٔ سیاه بنی‌عباس را به تن کرد و بدین ترتیب پیوند خود را با این خاندان تجدید کرد. یکی دیگر از دغدغه‌های مأمون در غرب خلافت، تسلط بر اوضاع مصر و برقراری آرامش در آن ناحیه بود که از سال ۱۸۲ ه‍.ق/ ۷۹۸ م با ورود پناهندگانی از قُرطَبه دستخوش ناآرامی‌های متعددی شده‌بود که ظاهراً علت ناآرامی‌ها و قیام‌های شکل گرفته در این سرزمین را باید در نظام شدید و طاقت‌فرسای مالیاتی جستجو کرد. از آخرین شورش‌های رخ داده از این سنخ، می‌توان به شورش قِبطی‌های دلتای نیل اشاره کرد که سرکوب آن با دشواری‌های بسیار و وقوع نبردهای خشن و بی‌رحمانه صورت پذیرفت. پس از آن نیز، خلیفه که در شام اقامت داشت، در محرم سال ۲۱۸ ه‍.ق/ ۸۳۲ م شخصاً عازم مصر شد تا اوضاع آن ناحیه را که عاملانش موفق به تسلط بر آن نشده‌بودند، سامان دهد. علاوه بر آن مأمون خود را ملزم به دفاع از مرزهای اسلام در برابر امپراتوری بیزانس می‌دانست، که موفق به بازپس‌گیری هِراکلیا از مسلمانان شده‌بود. وی در نظر داشت که بار دیگر به مقابله با آنان برخیزد اما وفات یافت.
آغاز کار عبدالله
عبدالله بن طاهر در سال ۱۸۲ ه‍.ق/ ۷۹۸ م متولد گشت. پرورش او از آغاز خردسالی در نزد عالمان به‌نام صورت پذیرفت که موجب دستیابی او به درجه‌ای رفیع در ادبیات عرب و علوم عصر خویش شد. سپری‌شدن دوران جوانی وی از زمانی که بیش از بیست سال نداشت، نزد مأمون که در مرو استقرار داشت، موجب پدیدار شدن اُلفتی از سوی مأمون به وی شد که تا پایان حکومت مأمون نیز پایدار ماند. نقطهٔ آغاز پدیدار شدن عبدالله در منابع را، مربوط به ماجرای ولایتعهدی علی بن موسی‌الرضا می‌دانند که او نیز در زمرهٔ شاهدان عهدنامهٔ مأمون با علی بن موسی‌الرضا قرار داشت. پذیرش این مطلب، درک سخن مأمون پیرامون عبدالله را آسان می‌سازد که او را ستایش کرده و دست‌پروردهٔ خویش خوانده‌است. مأمون به علت علاقه به عبدالله، همواره او را ستایش می‌نمود و وی را فردی بردبار، پرهیزکار و جوانمرد توصیف می‌نمود. عبدالله از همراهان مأمون در هنگام بازگشت به بغداد بود و در مجالس خصوصی وی جای داشت و صمیمیت و نزدیکی عبدالله با مأمون به جایی رسید که وی منصب حاجب مخصوص مأمون را به همراه اختیارات فراوان در اختیار گرفت. با مراجعت طاهر به خراسان، عبدالله متصدی تمامی مناصب او در بغداد در کنار حکومت شام تا مصر شد و در نزد مأمون ماند. سِمت‌هایی که از طاهر به عبدالله رسید، عبارت بود از، ریاست شرطهٔ بغداد؛ نظارت بر امور دیوان‌ها؛ مسئول جمع‌آوری خراج سواد عراق و فرماندهی سپاه بود. او به علت ارتکاب خطایی در بغداد ــ مست کردن و سوزاندن خانه خود ــ، توسط طاهر سرزنش شد و به خراسان فراخوانده شد اما با شفاعت مأمون، مورد عفو پدر قرار گرفت.
انتخاب عبدالله
سرانجام عبدالله در اولین مأموریت مهم خویش، به دستور مأمون، ماٰمور به دفع شورش نَصر بن شَبَث در رقه شد. بنابر نقلی دیگر، طاهر، عبدالله را مأمور به این کار کرد.
در این باره نکته‌ای قابل توجه است، بدین صورت که در برخی از منابع به جانشینی عبدالله به جای پدر در رقه هنگام ورود طاهر به بغداد، اشاره شده‌است که شرکت عبدالله در جریان محاصرهٔ بغداد توسط طاهر و سپس همراهی با وی در عزیمت به رقه، مستلزم اثبات این روایت است اما بنابر شواهدی دقیق‌تر، او مأمون را در ورود به بغداد همراهی کرد و جانشین طاهر در رقه پس از پیوستن او به مأمون، یحیی بن مَعاذ بوده‌است. مشورت مأمون با طاهر پیرامون برگزیدن عبدالله به حکومت مصر و رویارویی با نصر بن شبث نیز می‌تواند نمایانگر نخستین مأموریت جدی عبدالله بوده باشد. طاهر عبدالله را به صفات شجاعت و سخاوت توصیف کرد و سپس، مأمون به عبدالله گفت: «من تو را از آنچه پدرت درباره‌ات گفته، برتر می‌بینم» و مدتی است دربارهٔ فرستادن تو به حکومت مصر و نبرد با نصر بن شبث استخاره کرده‌ام؛ بنابراین، خداوند تو را برای این کار برگزیده‌است. عبدالله نیز پس از واگذاری تمامی مناصب خویش به اسحاق بن ابراهیم، پسر عموی خود، در میان بدرقهٔ بسیاری از بزرگان، در سال ۲۰۶ ه‍.ق/۸۲۱ م به سمت رقه حرکت کرد.
پیشینهٔ شورش نصر بن شبث
نصر بن شبث جنبش خود را در ربیع‌الاول سال ۱۹۹ ه‍.ق/ ۸۱۴ م در اعتراض به قتل امین آغاز کرد و با تسلط بر بخش شرقی رود فرات و قلعهٔ کیسوم، چندین سال در برابر طاهر بن حسین و عبدالله بن طاهر پایداری کرد. مأمون با بخشیدن امارت سرزمین‌های موصل، جزیره، شام و مغرب به طاهر، وی را مأمور سرکوب شورش نصر بن شبث (۱۹۹ ه‍.ق تا ۲۰۹ ه‍.ق/ ۸۲۴ م) در آن دیار کرد. طاهر، با وجود نارضایتی از تصمیم خلیفه، به آن سمت حرکت کرد و مقر خود را در رقه قرار داد و از ۱۹۹ ه‍.ق تا ۲۰۴ ه‍.ق در آنجا بود. طاهر برای به نمایش گذاشتن نارضایتی اش از خلیفه، در انجام مأموریت خود که سرکوب شورش نصر بن شبث بود، سستی ورزید و اقدامی جدی در این زمینه انجام نداد و فقط به محاصرهٔ نصر در قلعه‌ای بسنده کرد، تا سرانجام به دستور مأمون، فرزند طاهر، عبدالله، مأمور سرکوب شورش گردید و طاهر در سال ۲۰۴ ه‍.ق به عراق مراجعت کرد. البته در طولانی شدن روند ده ساله سرکوب نصر، باید به نقش حسن بن سهل نیز اشاره کرد که به علت اختلاف با طاهر، از ارسال هرگونه کمک و پشتیبانی برای وی خودداری کرد و وی را به حال خود واگذاشت.
دست یافتن بر محمد بن یزید و رسیدگی به اوضاع دمشق
عبدالله پس از مدتی، با کسب مأموریتی از جانب مأمون مبنی بر سرکوب شورش ابن سری و آرام کردن اوضاع مصر، در سال ۲۱۰ ه‍.ق یا ۲۱۱ ه‍. ق، عازم آن ناحیه شد. او در مسیر عزیمتش به مصر، آرامش را به دمشق و نواحی مجاور آن بازگرداند و همچنین بر دشمن خود، محمد بن یزید اُموی، دست پیدا کرد. این شخص پیش از آن، عبدالله را به موجب سرودن قصیده‌ای در مُباهات به طاهر، هدف توهین و ناسزا قرار داده بود و حال با تسلیم شدن به وی، در مقام عذرخواهی برآمد و با گریز به یکی از ابیات قصیدهٔ عبدالله که بزرگواری پدرش را برتر از همه بیان کرده بود، دلیل اقدامش را تعصب عربیش نسبت به طاهر عجم بیان کرد و طلب عفو نمود. عبدالله نیز از گناهانش چشم‌پوشی کرد و وی را مورد مرحمت قرار داد. همچنین روایت ابن عَساکِر از بذل و بخشش‌های عبدالله در دمشق موجود است. وی همچنین علما را مورد توجه ویژهٔ خویش قرار داد و با وصول به شام که مصادف با ماه رمضان شد، نظر و اِسْتِفْتا علما آنجا را پیرامون روزه جویا شد و تکریمشان را به اطرافیان خویش نیز متذکر شد. در مسیر حرکت او در شام، شهرها به اطاعت از وی گردن نهادند و قلعه‌ها به فرمانش ویران گشتند و مردم نیز در سایهٔ امان او، از بند خراج رها شدند که این اقدامات، آوازهٔ او را بلند گردانید و شوکتش را افزون کرد که در نتیجهٔ آن، وی را در مصر با آغوش باز پذیرا شدند و شخصی به نام یونس بن عبدالاعلی در سخنانی وی را ستایش نمود.
رویارویی با علی بن عبدالعزیز جروی و عبیدالله بن سری
مصادف با ورود عبدالله به مصر، این ناحیه دستخوش نزاع چندین ساله میان محمد بن سَریٰ و علی بن عبدالعزیز جروی بود. شرایط موجود، زمینهٔ هجوم اقوامی از اندلس به خاک مصر را فراهم آورده بود و عبدالله نیز به دستور مأمون، مأموریت خویش را از آغاز با هدف بهبود اوضاع مصر دنبال کرد، اما فتنهٔ نصر بن شبث، وی را به مدت پنج سال در رقه ماندگار کرد. در تمامی این سال‌ها، مصر دستخوش آشوب و بحران بود که همین امر موجب ارسال فوری عبدالله به مصر از سمت مأمون، برای کنترل اوضاع آن ناحیه شد. با مرگ محمد بن سری، عبیدالله، برادرش که فسطاط و غرب مصر را نیز تحت سیطرهٔ خویش داشت، از جانب مأمون در سال ۲۰۶ ه‍.ق/ ۸۲۱ م به حکومت مصر گماشته شد، اما از اطاعت مأمون سر باز زد. در این زمان علی بن عبدالعزیز جروی بر مصر سُفلی و حوزهٔ شرقی تسلط داشت. شهرت فتوحات عبدالله موجب شد که پس از ورود وی و لشکریانش به مصر، علی بن عبدالعزیز جروی در طی ملاقاتی با وی در جنوب مصر، اطاعت همیشگی خود و پدرش از خلیفه را اعلام نماید.
پس از این واقعه، عبدالله عازم نبرد با عبیدالله بن سری شد. او یکی از سرداران خویش را پیشتر فرستاد و خود به دنبال وی برای نبرد با عبیدالله گسیل گشت. سرانجام او با یک حملهٔ سراسری لشکریان عبیدالله را درهم شکست، به طوری که تعدادی زیادی از آنان طلب امان کردند. عبدالله سپس عبیدالله را در فسطاط به محاصره گرفت و اشعاری را در نزدیکی پیروزی خویش سرود. با نزدیک شدن شکست، عبیدالله هزار پسر و دختر را به همراه یک میلیون دینار و به منظور خشنودی عبدالله بن طاهر، به نزد وی ارسال کرد اما عبدالله از قبول آن امتناع کرد و نامه‌ای نیز به شرح زیر به وی نگاشت:
همزمانی این نامه با ضعف ابن سری موجب شد تا طلب امان کند و بنا بر نقل یعقوبی، شرطی نیز برای تسلیم تعیین نمود، بدین شرح که هرآنچه از اموال جمع‌آوری کرده، از آن وی باشد که این شرط مورد پذیرش عبدالله قرار گرفت و حتی اعلام کرد که حاضر به گذاشتن گونهٔ خویش بر زمین به منظور اجتناب از هرگونه خونریزی بوده‌است. اگرچه ابن تَغَری بِردی هیچگونه شرطی را برای تسلیم عبیدالله ذکر نکرده‌است. اگرچه عبدالله بنابر صفت همیشگی خویش در راستای جذب قلوب دشمنانش، هدایایی را به آنان اهدا می‌کرد. با شهادت فقها و بزرگان مصر بر امان‌نامهٔ عبیدالله، او در بیست و چهارم صفر سال ۲۱۱ ه‍.ق/ ۸۲۶ م تسلیم عبدالله بن طاهر شد و عبدالله با بخشش ده هزار دینار به وی، او را به سمت مأمون گسیل نمود.
بازگرداندن آرامش به اسکندریه و سراسر مصر
با پیروزی بر ابن سری، عبدالله وارد فسطاط شد و پس از ارسال گزارش فتح مصر برای مأمون، با هدف تسخیر اسکندریه، بدان ناحیه حرکت کرد. شورشیانی که پیش از این، حرکت عظیمشان در قرطبه توسط حَکَم بن هُشام اموی شکست یافته بود، با کوچ به مصر و بهره‌گیری از نبردهای داخلی حاکم بر آن، اسکندریه را به تصرف خویش درآوردند و وارد نبردهای جاری نیز شدند. اما آوازه و شهرت عبدالله بن طاهر به گونه‌ای رواج یافته بود که با حرکت او به سمت اسکندریه، اندلسی‌ها امان خواستند و در ربیع الاول سال ۲۱۲ ه‍.ق/ ۸۲۷ م اسکندریه را با هدف جزیرهٔ کرت ترک گفتند. بسیاری از بزرگان موفقیت عبدالله در بازگرداندن آرامش به مصر را تبریک گفتند و مأمون نیز از این امر اظهار خرسندی نمود و نامه‌ای به عبدالله نگارش نمود که در آن شدت علاقهٔ خویش به وی را به نمایش گذاشت.
عبدالله در مصر
مأمون به مناسبت موفقیت عبدالله در مأموریتش، خراج مصر را که برابر با سه میلیون درهم بود، به عبدالله بخشید اما او با بلندهمتی از قبول آن اجتناب کرد. وی سپس بر بالای منبر رفت و تمامی آن اموال را بخشید. مأمون از بخشش‌های عبدالله در مصر به شگفت آمد و در جمع نزدیکانش عبدالله را اینگونه ستود که امور مصر با تمامی اموالش را به وی محول کردم و از اموال بسیاری که از عبیدالله بن سری به دست آورده بود، فقط ده هزار دینار و سه اسب و دو خر با خود آورد و سپس او را بزرگوار، جوانمرد و با شرف توصیف کرد. عبدالله آنچنان به نیکی در مصر ستوده شد که وجودش را موجب خوشبختی مأمون به‌شمار می‌آوردند. شاعری حمصی به نام بَطین نیز در هنگام ورود عبدالله به مصر و برای خوشامد وی شعری سرود.
عبدالله پس از بهبود اوضاع مصر و نصب عیسی بن یزید جَلودی به عنوان نایب خویش در آنجا، پس از یک سال و پنج ماه اقامت در مصر، راه عراق را در پیش گرفت و در اواسط سال ۲۱۲ ه‍.ق/ ۸۲۷ م داخل بغداد شد.
واگذاری حکومت خراسان به عبدالله بن طاهر
ورود عبدالله به بغداد با شکوه و تشریفات ویژه همراه بود و بزرگترین شخصیت‌های سیاسی عباسی، مأمون و معتصم، در کنار مردم به پیشواز وی آمدند. پس از بازگشت آرامش به قسمت غربی خلافت در اثر اقدامات عبدالله، در سال ۲۱۳ ه‍.ق/ ۸۲۸ م، حکومت جزیره به عباس، فرزند مأمون، و حکومت شام و مصر به معتصم واگذار گردید و به هریک از آنان در کنار عبدالله، پانصد هزار دینار اهدا شد که این چنین بخششی تا این زمان سابقه نداشت. برابر بودن میزان پاداش عبدالله با عباس و معتصم، جایگاه ویژهٔ او و اعتبارش را در نزد مأمون را به تصویر می‌کشد.
در خصوص واگذاری حکومت خراسان به عبدالله، بنا بر روایتی از طبری، پس از مرگ طاهر، مأمون با نگارش نامه‌ای به عبدالله، مرگ وی را تسلیت گفت و طاهر و حکومتش را ستود. مأمون از عبدالله درخواست کرد که در رقه بماند و جنگ با نصر بن شبث را ادامه دهد و شخصی دیگر را به عنوان جانشین خویش در خراسان برگزیند. عبدالله نیز برادرش، طلحه را جانشین خویش در خراسان ساخت و مأمون، حکم حکومتش را توسط احمد بن ابی خالد و سپاهی که همراهش ساخت، برای وی ارسال کرد. عبدالله در سال ۲۱۳ هجری در بغداد بر مرگ برادرش، طلحه، وقوف یافت. بنا بر نقل اکثریت منابع عاملان مأمون، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اَکْثَم، خبر مرگ طلحه را به عبدالله رساندند و به وی اختیار قبول حکومت خراسان را اعلام داشتند. اما این خبر غیرقابل پذیرش می‌نماید و احتمالاً ناشی از اختلاط با زمان مرگ علی بن طاهر مدتی پس از آن است؛ چرا که فاصلهٔ مرگ طلحه در سال ۲۱۳ ه‍.ق/ ۸۲۸ م تا زمان حرکت عبدالله به دینْوَر در سال ۲۱۴ ه‍.ق/ ۸۲۹ م، به یک سال می‌رسد و عدم وقوف عبدالله و مأمون بر مرگ طلحه، با وجود حساسیت اخبار خراسان، غیرقابل پذیرش می‌نماید. علاوه بر آن، عبدالله پس از غیبتی هفت ساله، در سال ۲۱۲ ه‍.ق/ ۸۲۷ م وارد بغداد شد و به علت علاقه به این شهر و عدم تمایل به حکومت خراسان، در کنار وقوف به حضور علی بن طاهر برای حکومت خراسان، جانشینی علی در خراسان پس از مرگ طلحه را بر حکومت آن ناحیه ترجیح داد. اما سرانجام با مرگ محمد بن حمید طوسی و پیروزی‌های بابک خرمدین، مأمون مُجاب به گسیل عبدالله به دینور شد.
در سال ۲۱۴ ه‍.ق/ ۸۲۹ م با کشته‌شدن محمد بن حمید طوسی، فرماندهٔ سپاهیان خلیفه، در نبرد با بابک، مأمون به‌ناچار عبدالله را به دینور برای مقابله با بابک گسیل کرد؛ لذا، گزارش ثَعالِبی، در خصوص فرمان حکومت عبدالله بر جبال و آذربایجان همزمان با برگزیدن معتصم به حکومت مصر غیرممکن می‌نماید. البته بنابر روایت زرین‌کوب، مأموریت یافتن عبدالله برای حرکت به سمت دینور و نبرد با خرمدینان در سال ۲۱۲ ه‍.ق به وقوع پیوست. اگرچه عبدالله با حرکت به سمت دینور و برگزیدن علی بن طاهر به جای خویشتن برای حکومت خراسان،  عدم تمایل خود به حکومت بر آن سرزمین را به نمایش گذاشته بود، اما مدت کوتاهی پس از اقامت عبدالله در دینور، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اکثم از سوی مأمون به نزد عبدالله آمدند و پیغام مأمون مبنی بر اختیار عبدالله در برگزیدن حکومت خراسان، آذربایجان یا جنگ با بابک خرمدین را به وی اعلام داشتند و عبدالله نیز در پاسخ حکومت خراسان را پذیرفت. باید این نکته را مدنظر قرار داد که شرایط حاکم بر خراسان در آن زمان، به گونه‌ای بیانگر ضرورت حضور عبدالله در آن ناحیه و در نتیجه، عدم اختیار و آزادی عمل او در برگزیدن و قبول یکی از پیشنهادهای مأمون بود، چرا که بر اساس گزارش ابن اَثیر، علی بن طاهر در نبرد با خوارج کشته شد و محمد بن حمید طاهری در مقابل آنان کاری از پیش نبرد و شابُشتی نیز حملهٔ خوارج به روستای حمرا و قتل بسیاری از زنان و کودکان را ذکر می‌کند که این اتفاقات موجب آشفتگی مأمون شد و همانگونه که ذکر شد، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اکثم را به نزد عبدالله روانه کرد تا وی را برای حکومت خراسان قسم دهند، چرا که این ناحیه پس از دارالخلافه، مهم‌ترین بخش خلافت بوده‌است. پس می‌توان از این روایت چنین برداشت کرد که عبدالله در جهت اجرای فرمان مأمون، بهبود اوضاع خراسان و خارج‌نمودن حکومت از اختیار برادرانش، مُلزم به حرکت به سمت خراسان بوده‌است و به‌همین علت به سرعت خود را مهیای حرکت بدان ناحیه کرد و عازم آن سرزمین گشت. اگرچه به روایت نَفیسی، عبدالله در سال ۲۱۳ ه‍.ق حکومت خراسان را عهده‌دار شد. مأمون همچنین ولایات طبرستان، رویان، دماوند و ری را نیز ضمیمهٔ قلمروی عبدالله بن طاهر نمود.