cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
امین رئیس
محمد امین رئیس (زاده ۲۶ آوریل ۱۹۴۴) یک سیاستمدار اندونزیایی است. او یکی از رهبران جنبش اصلاحات بود که رئیس جمهور سوهارتو را در سال ۱۹۹۸ مجبور به استعفا کرد. امین رئیس از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ رهبر سازمان محمدیه، یکی از دو سازمان بزرگ مسلمان در اندونزی بود. وی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ رئیس مجلس شورای خلق (MPR) بود. در دوران ریاست وی، MPR یک سری اصلاحات در قانون اساسی اندونزی تصویب کرد. این اصلاحات، از جمله، انتخابات مستقیم ریاست جمهوری، محدود کردن دورهٔ ریاست جمهوری (دو دوره) و ایجاد دادگاه قانون اساسی را در پی داشت.
خطیب عراقی
ابراهیم بن منصور بن مُسلم مصری با کنیهٔ ابواسحاق، شهرت‌یافته به خطیبِ عراقی (۱۱۱۶–۱۲۰۰م) فقیه شافعی مصری در سدهٔ ششم هجری/دوازدهم میلادی بود. او بالاترین شافعی مصر در روزگار خود شمرده می‌شود. به بغداد رفت و آنجا فراگرفت، پس از بازگشت، به عراقی شهرت یافت. آثاری نگاشت که برجسته‌ترین آن‌ها شرح مهذب از شیرازی در ده جزء است.
آراتانا (۱)
آراتانا (به لاتین: Arattana) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
محمدعلی جعفریان
زندگی‌ نامه
در سال ۱۳۳۲ از دانش‌سرای کشاورزی شیراز دیپلم کشاورزی گرفت و سپس در سال ۱۳۳۴ دیپلم تجربی خود را از دبیرستان شاپور شیراز دریافت کرد. او در سال ۱۳۳۷ موفق به اخذ درجه کارشناسی رشته علوم طبیعی از دانشگاه تهران شد. او پس از اخذ جایگاه دانشجوی ممتاز و کسب امتیاز بورسیه، به صورت دانشجوی مأمور به تحصیل به کشور فرانسه اعزام شد.
جعفریان در سال ۱۳۵۱ موفق شد که در فرانسه مدرک فوق لیسانس خود را در رشتهٔ «مجموعه‌های رسوبی» از دانشگاه کلود برنارد دریافت کند و در سال ۱۳۵۳ نیز دورهٔ دکترای خود را در رشتهٔ «بیو استراتیگرافی و فسیل‌شناسی» در دانشگاه لیون با موفقیت پشت سر گذاشت.
درگذشت
محمدعلی جعفریان در ۲۹ بهمن ۱۳۹۱ پس از سکتهٔ مغزی درگذشت و در ۲ اسفند ۱۳۹۱ در قطعهٔ نام‌آوران آرامستان باغ رضوان اصفهان دفن شد.
حربل
حربل (به عربی: حربل) یک روستا در سوریه است که در اعزاز واقع شده‌است. حربل ۳٬۴۰۳ نفر جمعیت دارد.
ابراهیم بن منصور
نسبِ ابراهیم بن منصور برای افراد زیر کاربرد دارد:
خالدلی
خالدلی (به لاتین: Xəlitli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گوی‌چای واقع شده است. خالدلی ۱۱۵۸ نفر جمعیت دارد.
زبان ترکی.
کاتو تاداهیرو
کاتو تاداهیرو (۱۶۰۱–۱۶۵۳) سومین پسر کاتو کیوماسا و یک دایمیو در اوایل دوره ادو بود. او دومین دایمیوی ولایت هیگو یا قلمروی کوماموتو (استان کوماموتو امروزی) بود. به عنوان سومین پسر کاتو کیوماسا به دنیا آمد اما چون دو برادر بزرگترش زود درگذشتند در سن یازده سالگی وارث و جانشین پدر شد. در سال ۱۶۳۲ زمین‌های او مصادره شد و بجای او هوسوکاوا تاداتوشی دایمیوی قلمروی کوماموتو شد. همسر او نوهٔ دختری توکوگاوا ایه‌یاسو بنام سوهو این و پسر ارشدش کاتو میتسوهیرو نام داشت.
حسن ایرلو
تحریم
در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۲۰ ایالات متحده حسن ایرلو را مورد تحریم‌های مرتبط با تروریسم تحت فرمان اجرایی ۱۳۳۳۴ آمریکا قرار داده‌بود.
ابتلا به کرونا و درگذشت
ایرلو در ۲۰ آذر ۱۴۰۰ به کرونا مبتلا شده بود و وزارت خارجه ایران مقدمات بازگشت ایرلو به ایران را فراهم کرد. تا اینکه بعد از گذشت یک هفته ایرلو با یک هواپیمای عراقی به ایران بازگشت. سرانجام حسن ایرلو بامداد ۳۰ آذرماه ۱۴۰۰ درگذشت. علی فدوی جانشین فرمانده کل سپاه دولت عربستان سعودی را مقصر مرگ ایرلو دانست.
سعید خطیب زاده، سخنگوی وزارت خارجه در ۳۰ آذر ۱۴۰۰ گفت که ایرلو از جانبازان شیمیایی جنگ ایران و عراق بوده و در محل مأموریت به کرونا مبتلا شد و پس از بازگشت در شرایط نامناسب، در سحرگاه درگذشت.
ابراهیم منصور
ابراهیم بن منصور (۱۸۶۰ – ۱۹۳۰) پزشک و اصلاح‌طلب اجتماعی مصری بود. از خاندان فانوس و قبطی‌تبار بود. از مدرسه پزشکی در قصر العینی قاهره فارغ‌التحصیل شد. المطالب الطبیه در سه جلد، فرهنگ‌نامهٔ پزشکی انگلیسی - عربی، پزشکی خانگی در دو جلد از آثار اوست.
پیرس تگزاس
پیرس تگزاس (به انگلیسی: Pierce) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وارتون، تگزاس واقع شده‌است. پیرس تگزاس ۲۹٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جغرافیا
پیرس در مختصات 29.23917°N, -96.2°W واقع شده است. ref name=GNIS/> اگر چه ثبت نشده است، پیرس یک ادارهٔ پست با کدپستی ۷۷۴۶۷ دارد. بر اساس Handbook of Texas، جامعه برآورد ۴۹ را از جمعیت در سال ۲۰۰۰ دارد.
اقلیم
اقلیم در این ناحیه به شکل‌های گرم، تابستان‌های مرطوب و به طور عمومی به زمستان‌های متوسط تا سرد است. بر اساس سامانهٔ Köppen Climate Classification، پیرس یک اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب دارد، که با علامت "Cfa" بر روی نقشه‌های اقلیمی نشان داده می‌شود.
کنت‌نشین پرتغال
کنت‌نشین پرتغال (به Condado de Portugal, Condado Portucalense, Condado de Portucale) یا پرتغالیا اشاره به دو کنت‌نشین قرون وسطایی متوالی در منطقه اطراف براگا و پورتو دارد که مناطق شمال پرتغال کنونی را در بر می‌گیرد. در این کنت‌نشین هویت مردم پرتغال شکل گرفته‌است. نخستین کنت‌نشین از اواسط قرن نهم تا اواسط قرن یازدهم به عنوان دست‌نشانده پادشاهی آستوریاس و بعداً پادشاهی‌های گالیسیا و لئون وجود داشت و در نتیجه شورش از بین رفت. پس از آن یک کنت‌نشین بزرگتر به همین نام در اواخر سده یازدهم تأسیس شد و سپس در اواسط قرن سده به پادشاهی مستقل پرتغال تبدیل شد.
مراما وهیروآ
مراما وهیروآ (Marama Vahirua؛ زادهٔ May 12, 1980) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوریان، باشگاه فوتبال نانت، باشگاه فوتبال نانسی، آ.اس موناکو، و باشگاه فوتبال نیس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه و تاهیتی بازی کرده‌است.
مورافنو (بفاندریانا-نورد)
مورافنو (به لاتین: Morafeno) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بفندریانا-نورد واقع شده‌است. مورافنو ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پیرس، ویرجینیای غربی
پیرس (به انگلیسی: Pierce) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان توکر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. پیرس ۹۱۴٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
عماد قویدل
عماد قویدل (زادهٔ ۲۹ بهمن ۱۳۶۷ ) خوانندهٔ رپ سیاسی و اجتماعی است.
زندگی و فعالیت هنری
عماد قویدل متولد ۲۹ بهمن ۱۳۶۷ در رشت است.وقتی که سنش زیر ۱۸ ماه بود پدرش را (با حکم اعدام) از دست داد. وی در خانواده‌ای علاقه‌مند به موسیقی بزرگ شد. اولین بار با سه‌تاری که مادرش برایش خریده بود شروع به یادگیری موسیقی کرد و سپس به سمت گیتار رفت و به مرور زمان به سمت شعر و نوشتن اشعار نیز جذب شد. به گفته خودش از نوجوانی به موسیقی رپ علاقمند شد، چراکه این سبک موسیقی خیلی از حرف‌ها و معضلات اجتماعی را مطرح می‌کند و نوعی بیان واقعیت جامعه است. وی برخلاف رویهٔ معمول اغلب خوانندگان رپ از کلمات رکیک و ناسزا در آهنگ‌های خود استفاده نمی‌کند.
قویدل فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد در رشتهٔ مهندسی کشاورزی ژنتیک دام و طیور می‌باشد.
وی آهنگ «رشت انزلی» را در سال ۱۳۹۳ منتشر کرد که به اختلاف‌های دو شهر رشت و بندر انزلی بر سر فوتبال و سایر مسایل می‌پردازد و با استقبال خوبی روبرو شد.
بازداشت
به گزارش خبرگزاری هرانا در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از مرگ مهسا امینی، در ۴ آبان ماه ۱۴۰۱ نیروهای امنیتی عماد قویدل را در محل کار خود در رشت بازداشت کردند. در زمان بازداشت از محل نگهداری و اتهامات مطروحه علیه وی اطلاعی موجود نبود.
وی در ۱۴ آبان ۱۴۰۱ با انتشار پستی در صفحهٔ رسمی‌اش در اینستاگرام از آزادی خود با با قید وثیقه خبرداد. وی در همین پست از ضرب‌وشتم خود در زمان بازداشت نوشت و اظهار کرد که با تهدید و بازداشت از وی می‌خواهند که سکوت کند و همدرد مردم نباشد. او همچنین با آرزوی آزادی برای توماج صالحی و زندانیان گمنام خطاب به جمهوری اسلامی گفت: این فرمانی که می‌روید به دره می‌رسد نه قله.
مجنون (فیلم ۱۹۸۰)
مجنون یک فیلم اسلشر و وحشت روان‌شناختی آمریکایی در سبک فیلم بهره‌کشی محصول سال ۱۹۸۰ به کارگردانی ویلیام لوستیگ و نویسندگی سی.ای. روزنبرگ است. جو اسپینل در نقش فرانک زیتو، یک قاتل زنجیره‌ای ایتالیایی-آمریکایی ساکن شهر نیویورک که زنان جوان را می‌کشد، بازی می‌کند.
در سال ۲۰۱۲ این فیلم توسط فیلم‌ساز فرانسوی فرانک خلفون مورد بازسازی قرار گرفت و با عنوان مجنون منتشر شد.
ریموند چهارم، کنت تولوز
ریموند چهارم، کنت تولوز (Raymond IV, Count of Toulouse; c. ۱۰۴۱ – ۲۸ فوریه ۱۱۰۵)، معروف به ریموند سن ژیل، کُنت تولوز و یکی از قدرتمندترین شهریاران فرانسه در سده یازدهم بود. او همچنین یکی از رهبران نخستین جنگ صلیبی بود و در بیشتر نبردهای این جنگ شرکت داشت. ریموند تولوز آخرین سال‌های عمر خویش را صرف بنیان‌گذاشتن کُنت‌نشین طرابلس کرد اما پیش از نشستن بر تخت حکومت طرابلس درگذشت.
پیش از جنگ صلیبی
ریموند دومین فرزند پونس تولوز و آلمودیس د لا مارش بود؛ به همین دلیل پس از مرگ پونس این برادر او، ویلیام چهارم تولوز، بود که کنت تولوز شد. او در حدود سال ۱۰۶۶ با دختر یکی از کنت‌های پروانس ازدواج کرد. ریموند با اولین همسر خود خویشاوندی خونی داشت (احتمالاً دختر/پسرعمو) اما عموم مقامات مذهبی بر این خویشاوندی چشم پوشیدند و این ازدواج به وقوع پیوست. چندین سال بعد و در حدود چهل و پنج سالگی به دلیل فوت پدر همسرش و همین‌طور با پیروزی در مقابل کنت دیگر پروانس (و پاپ) توانست به مقام مارکی پروانس برسد که تا هنگام مرگ این مقام را در کنار دیگر مقام‌های خود حفظ کرد. اختلاف‌های ریموند و پاپ گریگوری هفتم ادامه پیدا کرد. اوج این اختلافات وقتی بود که پاپ ریموند را فراخواند تا در کنار او علیه نورمن‌های جنوب فرانسه بجنگد؛ ریموند اما از پیوستن به پاپ در این جنگ سرباز زد و گرگوری هفتم که از این موضوع بسیار خشمگین شده بود با اتکای بر این امر که ریموند با خویشاوند خونی خود ازدواج کرده‌است او را تکفیر کرد. ریموند تا سال ۱۰۸۰ که همسر نخستش درگذشت زیر این حکم این تکفیر باقی ماند.
ریموند در سال ۱۰۸۷ به اسپانیا رفت تا در مبارزه علیه مسلمانان (که اروپاییان قرون وسطی ساراسن خطابشان می‌کردند) برای بازپس‌گیری اندلس شرکت کند. او همین‌طور در سال ۱۰۹۴ عازم زیارت اورشلیم شد که بنابر بعضی منقولاتِ اثبات ناپذیر در جریان این سفر بابت ممانعت از پرداخت مالیاتی که حاکمان سلجوقی فلسطین بر زائرین مسیحی تحمیل می‌کردند تحت ضرب و شتم قرار گرفت و در نهایت چشم او را کور کردند. شایعهٔ غالب این است که ریموند تا زمان جنگ‌های صلیبی این چشم را در کیسه‌ای همراه خود حمل می‌کرد تا نشانی باشد از نفرتش از مسلمانان. ریموند هنوز در این سفر زیارتی بود که خبر مرگ برادرش و در نتیجه رسیدنش به مقام کنت تولوز به او رسید.
شورای کلرمونت
هنوز چیزی از به قدرت رسیدن ریموند نمی‌گذشت که پاپ اوربان دوم تصمیم گرفت تا به شمال کوه‌های آلپ سفر کند تا طی سلسله دیدارهایی نقشهٔ خود برای لشگرکشی به سرزمین‌های مقدس را وارد فاز عملی کند. اوربان در جریان این سفر به کلیساهای جامع و صومعه های بسیاری سر زد و با چندین نفر از اشراف و افراد قدرتمند منطقه دیدار کرد و همه را به شورایی که تصمیم گرفته بود در شهر کلرمونت برگزار کند دعوت کرد. ریموند تولوز احتمالاً بلندپایه‌ترین و قدرتمندترین فرد سیاسی [غیر مذهبی]ای بود که اوربان در این دوره ملاقات کرد. با وجود این‌که ریموند پیش از این توسط پاپ گرگوری هفتم تکفیر شده بود امّا حالا پس از توبه‌های پیاپی نه‌تنها به دامان سریر مقدس بازگشته بود که به یکی از مدافعین سرسخت اصلاحات گریگوری بدل شده بود. حتی پیش از ورود اوربان دوّم به فرانسه هم ریموند ارتباط خوبی با او داشت تا جایی که حقّ مالکیت خود بر کلیسا و صومعهٔ سن ژیل را به پاپ تقدیم کرده بود. به دلیل این نزدیکی، و همین‌طور به دلیل برتری سیاسی و اقتصادیِ ریموند بر تمام اشراف و فئودال‌های جنوب فرانسه، اوربان این کنت فرانسوی را گزینه‌ای مناسب برای رهبری لشکرکشی احتمالی به فلسطین می‌دید.
نظر به مدارک پراکنده [من جمله شهادت عینی پیش‌نماز مخصوص ریموند تولوز، ریموند اِگیلی اوربان گفتگوهایی مفصل با کنت تولوز داشته و ریموند مدت‌ها پیش از شورای کلرمونت از مقصود پاپ مطلع بوده. با این حال در روز موعود ریموند در میان حاضرین شورای کلرمونت نبود. در روز ۲۷ نوامبر سال ۱۰۹۵ میلادی، یک روز پیش از پایان رسمی شورا، پاپ اوربان دوّم در میان سیصد مقام بلندپایهٔ کلیسایی و صدها مقام سیاسی و نظامی محلّی مسیحیان غرب اروپا را دعوت به مسلّح شدن به هدف کمک به برادران مسیحی‌شان در شرق، و به تبع آن آزادسازی اورشلیم کرد. در پایان سخن‌رانی پاپ نخستین کسی که متعهد به حرکت به سوی شرق به قصد فوق شد ادمار د مونتِیل اسقف لپوی و دوست و هم‌پیمان نزدیک ریموند تولوز بود. صبح روز پس از سخنرانی پاپ امّا فرستادهٔ ریموند تولوز به کلرمونت رسید و نامهٔ او را تقدیم پاپ کرد که طی آن متعهد می‌شد که او نیز به زیارت اورشلیم در غالب این لشکرکشی خواهد پیوست. این واکنش سریع با وجود غیبت ریموند در شورای کلرمونت خود نشانی دیگر از آگاهی پیشینی او از مقصود پاپ و حتی روز دقیق اعلام عمومی این مقصود است. این‌که چرا ریموند در خود شورای کلرمونت حاضر نبود امّا می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد، من‌جمله این‌که ریموند آگاه بوده که پاپ قصد ندارد بلافاصله او را به عنوان رهبر این لشکرکشی معرفی کند و به همین جهت نمی‌خواسته در مرکزیت توجه قرار بگیرد. دلیل دیگر را امّا می‌توان در انتخاب ادمار به عنوان نمایندهٔ تام‌الاختیار پاپ در لشکرکشی پیش رو دانست که دقیقاً در روز ۲۸ نوامبر اعلام شد. ریموند و ادمار ارتباط نزدیکی داشتند و حالا که ادمار نقشی چنین غالب در پویش به سوی شرق پیدا کرده بود ریموند نسبت به جایگاه احتمالی‌اش مطمئن‌تر شده بود.
به احتمال زیاد پاپ اوربان دوّم بی‌میل به انتخاب ریموند به عنوان رهبر جنگ صلیبی نبود امّا اگر او را انتخاب می‌کرد به دلیل خصومت‌های ریشه‌دار در دهه‌های اخیر ممکن بود بسیاری فرمانده‌های نظامی از پیوستن به این پویش خودداری کنند. پس پاپ راهی میانه‌روانه را انتخاب کرد و تصمیم گرفت این لشکرکشی را وابسته به نام یک رهبر نکند. با این‌حال رهبریِ ریموند به یک معنا میان عموم کسانی که به این پویش می‌پیوستند به طریقی ناگفته، پذیرفته بود. ریموند ثروتمندترین فردی بود که به جنگ اوّل صلیبی پیوسته بود و از طرفی هم یکی از قدرتمندترین شهریاران اروپا در سال‌های پایانی سده یازدهم بود. از سوی دیگر ریموند، که بیش از ۵۵سال سن داشت، از نظر سن و سال هم نسبت به دیگر شهریاران و فرماندگان بزرگ‌تر بود. دوستی و هم‌پیمانی دیرینش با ادمار، نمایندهٔ پاپ، هم دیگر همه چیز را عملاً به نفع او کرده بود. در نتیجه چه در چشم خود صلیبیون چه در چشم دیگران، از هم‌پیمانان بیزانسی تا دشمنان مسلمان، ریموند رهبر بی‌عنوان صلیبیون بود [البته که این رهبری بعدها به چالش کشیده شد].
حرکت به سوی قسطنطنیه
ریموند تولوز، مثل همهٔ شهریاران دیگر جنگ اوّل صلیبی، برای تأمین مالی لشگرکشی خود به سرزمین مقدس نیازمند فروش مایملک خود بود. سده‌ها بود که هیچ لشگری از غرب اروپا به خاورنزدیک لشکر نکشیده بود و زمانی هم که چنین لشگرکشی‌هایی اتفاق می‌افتاد منابع مالی حکومت مرکزی امپراتوری رم پشتوانهٔ آن بود. حالا هر شهریاری باید خودش هزینه‌های لشگرکشی‌اش را تأمین می‌کرد که همین هم مانعی جدّی بر سر راه این کارزار به حساب می‌آمد. با این حال ریموند ثروتی ورای عموم شهریاران اروپا داشت و به جز آن جهاز همسرش الویرای کاستیا هم راحتی خیال بیشتری را برای او به همراه آورده بود. یکی از نکات قابل توجه دربارهٔ تصمیمات مالی و حکومتی ریموند در این برههٔ به خصوص این است که تمام کنش‌های او دالّ بر این است که او از بدو تصمیمش در پیوستن به جنگ اوّل صلیبی قصد ترک همیشگی موطنش را داشته و معلوم است که می‌خواسته حکومت سرزمینی را در خاور نزدیک در دست بگیرد و در آن سرزمین مستقر شود. شیوهٔ حلّ و فصل اختلافات مالی و حقوقی‌اش در این برهه یکی از نشانه‌های این امر است. برای مثال ریموند سالیان درازی بوده که بر سر مالکیت یکی از زمین‌هایش با صومعهٔ سن‌ژیل در اختلاف بوده، اما درست پیش از ترک موطن در حضور پاپ اوربان دوّم از حق خود بر این زمین‌ها می‌گذرد. از طرفی تنفیذ تام و تمام حکومت تولوز و پروانس به فرزندش برتراند نشان از این دارد که ریموند قصد بازگشت به جنوب فرانسه را نداشته (البته ریموند لقب و مقام «کنت تولوز» را برای خویش نگاه داشت و تا هنگام مرگ پسرش صرفاً به عنوان قائم مقام او بر مناطق جنوب و جنوب شرق فرانسه حکم می‌رانده). ریموند همچنین پیش از عزیمت به خاور نزدیک صدقه‌ای قابل توجه به کلیسای جامع لپوی تقدیم می‌کند و در ازای از این کلیسا می‌خواهد برای آمرزش او و والدینش به صورتی مداوم دعا کنند. این طلب آمرزش در قالب شمعی که تا زمانی که ریموند زنده بوده باید پای مجسمهٔ مریم مقدّس در کلیسای جامع لپوی همواره روشن می‌مانده نمود می‌یابد؛ همچنین این کلیسای جامع و تمام کلیساهای زیرمجموعه‌اش بر این قرار می‌مانند که پس از مرگ ریموند تا پایان جهان سالی یک‌بار مزمور مردگان را برای آمرزش روح او در صحن کلیسا آواز کنند. به این ترتیب ریموند به امور مالی، حکومتی، و روحانی‌اش را در کاشانهٔ خود سروسامان و داد و آمادهٔ ترک موطن شد.
در حرکت به سوی خاورنزدیک ریموند هدایت یکی از چهار لشکر اصلی صلیبیون را برعهده داشت (سه رهبر دیگر عبارت بودند از هیو، کنت ورمندوا، گادفری بویُن و بوهموند تارانتو)؛ لشکر ریموند شامل نیروهای جنوب فرانسه می‌شد که به زبان لانگداک (یا اکسیتان) سخن می‌گفتند. استخوان‌بندی این لشکر را پروانسی‌ها تشکیل می‌دادند و به همین جهت بسیاری از وقایع‌نامه‌نویسان از لشکر ریموند با عنوان «لشکر پروانس» یاد می‌کنند. با این حال ثروت و نفوذ سیاسی ریموند باعث شده بود که اشراف منطقهٔ آکیتن هم نیروهای خود را به این لشکر برسانند تا به این ترتیب بزرگ‌ترین لشکر صلیببون تحت فرمان ریموند سن‌ژیل تشکیل شود. این لشکر عظیم (که تخمین اندازهٔ آن بسیار دشوار است) در نوامبر سال ۱۰۹۶ پروانس را به قصد قسطنطنیه ترک کرد. ریموند برای حرکت به طرف سرزمین‌های بیزانسی دو راه معمول پیش رو داشت: یکی آن‌که از پروانس و از طریق جنوآ وارد ایتالیا شود و لشگرش را تا جنوب شبه‌جزیرهٔ ایتالیا ببرد و از آن‌جا سوار بر کشتی دریای آدریاتیک را رد کند تا به منطقه‌ای که امروزه به آلبانی مشهور است و در آن زمان تحت اختیار امپراتوری بیزانس بود برسد؛ ایراد این راه برای ریموند این بود که با رسیدن به بنادر جنوب شرقی ایتالیا او مجبور می‌شد تا حرکتش را تا بهار به تعویق بیاندازد که چنین تعویقی هم به لحاظ مالی برایش سنگین تمام می‌شد هم احتمال اختلاف میان لشگریان را بالا می‌برد. مسیر دوم، این بود که جادهٔ باستانی رمی را پی بگیرد که از اروپای مرکزی می‌گذشت و به اروپای شرقی می‌رسید و از آن‌جا به مسیر زائرین ملحق می‌شد که به سوی قسطنطنیه می‌رفت. ریموند ولی در اقدامی غافل‌گیر کننده راه سوّمی را انتخاب کرد که هرچند یک لشکر صلیبی دیگر (لشکر بوهموند تارانتو) هم در حال طی همان مسیر بود اما برای لشکر ریموند انتخاب این مسیر عجیب می‌نمود. مسیری که ریموند به سمت قسطنطنیه انتخاب کرد از سواحل جنوبی اروپا می‌گذشت و از ایتالیا به کرواسی امروزی و بعد به آلبانی می‌رسید. این مسیر در واقع روی بقایای جاده‌ای رمی بر کرانه‌های دالماسی پیش می‌رفت. ریموند آگیلر، نمازخانه‌دار شخصی ریموند تولوز، در رویدادنامه‌ای که دربارهٔ جنگ اوّل صلیبی از منظر نیروهای پروانسی نوشته از این بخش راه‌پیمایی به سمت قسطنطیه به تلخی یاد می‌کند:
در قسطنطنیه
در جریان ورود فرمانده‌های اصلی جنگ‌های صلیبی به قسطنطنیه امپراتور بیزانس، الکسیوس یکم، از هر کدام از فرماندگان قولی می‌گیرد تا حکمرانی هر شهری که در جریان جنگ مقدس توسط صلیبیون فتح شد به امپراتوری بیزانس منتقل شود. برای راضی کردن این فرمانده‌ها (که همان شهریاران یادشده هستند) هم هدایای فروانی از پول و جواهر و لباس‌های زربفت به آن‌ها داده شد. به جز این هدایا شکوه بی‌اندازهٔ قسطنطنیه و قدرت باورناپذیر امپراتور به خودی خود تأثیر فراوانی بر این شهریاران گذاشته بود. تا جایی که دختر الکسیوس یکم، آنا کومننه، در رویدادنامهٔ مشهورش به تمسخر این فرماندگان صلیبی می‌پردازد و آن‌ها را به صورت افرادی کم‌شعور و بی‌ظرافت تصویر می‌کند. با این حال ریموند، که دیرتر از بقیهٔ شهریاران به قسطنطنیه رسیده بود، زیر بار پیشنهاد الکسیوس نرفت. ریموند آگیلر در این رابطه می‌نویسد که کنت ریموند تولوز دربارهٔ دلیل ممانعت از پذیرش این پیشنهاد به امپراتور گفته‌است: «من صلیب را برنگرفته‌ام [یعنی به جنگ صلیبی نیآمده‌ام] تا مطیع اربابی جز خداوند شوم». در مورد ممانعت ریموند از سوگند یاد کردن در اطاعت از الکسیوس نظرهای بسیاری مطرح شده اما آنچه به نظر می‌آید انطباقی نزدیک‌تر با واقعیت امر داشته باشد این است که ریموند از امپراتور بیزانس توقع همراهی در کارزار جنگ مقدس داشته‌است (خصوصاً که دلیل اولیهٔ لشگرکشی به شرق درخواست الکسیوس بوده) و حالا که ریموند می‌دید که او قصد چنین همراهی را ندارد دلیلی برای سوگند اطاعت از او نمی‌یافت. نکتهٔ جالب اما این‌که در اتفاقات بعدی هیچ‌یک از شهریاران دیگر بر سر قول خود با الکسیوس باقی نماندند اما ریموند، با وجود این‌که قول انتقال حاکمیت فتوحات به بیزانس را نداده بود، پای این قرار دیگران با امپراتور ایستاد (البته احتمالاً نه فقط از سر شرافت).
آنا کومننا که نظری منفی نسبت به تمام لاتین‌ها (از شهریاران تا سربازهای معمولی) دارد در آلکسیاد با لحن و رویکردی کاملاً متفاوت دربارهٔ ریموند چهارم سخن می‌گوید. او می‌نویسد:
هیت، سوریه
هیت (به عربی: الهیت) یک روستا در سوریه است که در استان سویدا واقع شده‌است. هیت ۶۵۵ نفر جمعیت دارد.
صابونچی
صابونچی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ریموند چهارم، کنت تولوز
در قسطنطنیه
آنا کومننا ادامه می‌دهد که بعد از خروج نیروهای صلیبی از قسطنطنیه و حرکتشان به سمت نیقیه الکسیوس ریموند را نزد خود می‌خواند و با او با صداقت تمام سخن می‌گوید و نظرش دربارهٔ گل‌ها (منظور همان فرانک‌هاست) را با او در میان می‌گذارد. بنا به روایت آنا کوممنا الکسیوس ریموند را از مقاصد شرورانهٔ بوهموند بر حذر می‌دارد. ریموند هم از قرار در پاسخ به الکسیوس به او اطمینان می‌دهد که تمام حواس خود را بر این امر متمرکز خواهد کرد که بوهموند تارانتو نتواند خیانتی به الکسیوس بکند. مشخص نیست چه میزان از گزارش آنا کومننا ساخته و پرداختهٔ ذهن او برای مقاصد سیاسی باشد اما آنچه عیان است این است که بوهموند به محض بروز امکان (در انظاکیه) خلاف سوگندش به آلکسیوس عمل می‌کند و بر اساس تمام گزارش‌ها، چنان‌که خواهیم دید، ریموند در برابر این کردار بوهموند ایستادگی می‌کند. البته که ریموند در نهایت نمی‌تواند کاری از پیش ببرد اما می‌شود اصرار او بر تقدیم انطاکیه به امپراتور بیزانس را دلیلی گرفت بر صحّت گزارش آنا کومننا از ارتباط نزدیک ریموند تولوز و الکسیوس یکم کومننوس، امپراتور بیزانس.
محاصرهٔ نیقیه
نخستین مشارکت اثرگذار ریموند در کارزار جنگ اول صلیبی در جریان محاصرهٔ نیقیه اتفاق افتاد. این محاصره که یکی از کم‌دردسرترین وقایع جنگ نخست صلیبی به حساب می‌آید به یک معنا آزمونی بود برای این‌که امپراتور الکسیوس صلیبیون را بسنجد و صلیبیون ترک‌های سلجوقی را. قلچ ارسلان، حاکم سلجوقی روم، خطر صلیبیون را جدی نگرفته بود و مشغول جنگ با همسایگان شرقی خود بود و به همین جهت کار محاصره و فتح این شهر در عمل چندان سخت نبود. زمانی که قلچ ارسلان متوجه خطر صلیبیون شد دیگر تا حدی دیر بود با این حال او به تاریخ ۲۱ مه سال ۱۰۹۷ به نیکیا بازگشت و بر خلاف نظر مشاورانش تصمیم به مبارزهٔ رودررو با صلیبیون گرفت. مبارزهٔ رودررو با صلیبیون ایدهٔ خوبی نبود چون آن‌ها در این وهله استقرار و احاطهٔ کافی بر منطقه داشتند و قدرت مقابله‌شان به مراتب از لشکر سبک سلطان سلجوقی بالاتر بود. حملهٔ قلچ ارسلان به صورت خاص متوجه دو رسته از لشکر صلیبیون بود: یکی لشکر تحت فرماندهی رابرت فلاندرز و دیگری لشکر پروانسی‌ها تحت فرماندهی ریموند تولوز. این نبرد در تمام روز ادامه داشت و در نهایت منجر به عقب‌نشینی سلطان سلجوقی شد. قلچ ارسلان در عین حال پیغامی به لشکر مدافعین نیقیه فرستاد که شهر را از دست رفته تلقی کنند چرا که او نخواهد توانست بر توان نظامی صلیبیون چیره شود.
مدافعین شهر نیقیه امّا بدون حمایت سلطان خود برای پنج هفتهٔ دیگر به دفاع از شهر خود ادامه دادند. در جریان این فاز محاصرهٔ نیقیه بود که ریموند تولوز توانایی‌های خود در رهبری نظامی را به نمایش گذاشت. نخست لشکر پروانسی نوعی محافظ عظیم‌الجثه طراحی کردند که به testudo (سنگ‌پشت) معروف شد؛ کارکرد این محافظ‌ها چنان بود که یک رسته از سربازان می‌توانستند پشت سطح شیب‌دار آن قرار بگیرند و به سمت دیوارهای شهر حرکت کنند بدون این‌که مورد اصابت سنگ‌ها و تیرهای مدافعین شهر قرار بگیرند. به این ترتیب بود که سربازان تحت فرمان ریموند به پای دیوار جنوبی نیقیه رسیدند و در آنجا شروع به حفر تونل‌هایی کردند تا بنیهٔ دیوار را کم کنند اما برنامهٔ پروانسی‌ها از این هم فراتر بود و می‌خواستند در این تونل‌ها مواد آتشزا بگذارند که دیگر نیازی به هیچ کاری نباشد و دیوار به خودی خود ویران شود. اما در نهایت این رسته موفق شدند تا پایان شب اول ژوئن بخش کوچکی از دیوار جنوبی را مورد آسیب قرار دهند و در آغاز روز بعد متوجه شدند که مدافعین شهر تمام تونل‌ها را کم و بیش پر کرده‌اند. به این ترتیب، و با وجود ذکاوت نظامی ریموند تولوز، احتمال شکست نیقیه در این برهه تقریباً از بین رفت.
دفاع نیقیه چنان تمام عیار بود که تحسین رویدادنامه‌نویسان مسیحی را هم برانگیخت، اما در نهایت وقتی که نیروهای بیزانسی راه دریا را به نیقیه گشودند راهی برای مدافعین شهر باقی نبود جز تسلیم. البته فرستاده‌های الکسیوس هم به مردم نیقیه قول امان داده بودند و به همین دلیل هم وقتی نیقیه نهایتاً تسلیم شد امپراتور بیزانس نگذاشت که صلیبیون وارد شهر شوند یا حتی دست به کمترین حدّی از غارت بزنند. البته که هیج‌یک از شهریاران در این مورد شکوه‌ای نکردند چرا که از چندی پیش از تسلیم نیقیه این قرار را با امپراتور گذاشته بودند اما با این حال تصویر ترک محاصره بدون ورود به شهر به چشم رویدادنویسانی چون ریموند آگوییلر رنگی از پیروزی به خود نداشت.
نبرد دورلیوم
در روز اول ژوئیه در نزدیکی مقصد از پیش مقرر نیروهای نورمن با حملهٔ غیرمنتظرهٔ ترک‌های سلجوقی مواجه شدند. گزارش دو تن از رویدادنامه‌نویسان حاضر در این نبر که عدد ترک‌ها را سیسصدوشصت‌هزار نفر برآورد می‌کنند قطع به یقین اغراق‌آمیز است اما به احتمال زیاد نیروهای سلجوقی بیشتر از صلیبیون بوده‌اند. بوهموند و رابرت نورماندی به این ترتیب درگیر نبردی جان‌فرسا با نیروهای سلجوقی شدند که به نظر می‌رسید نتیجه‌ای جز شکست صلیبیون نخواهد داشت اما هوش و تجربهٔ نظامی این دو فرمانده جریان نبرد را تغییر داد. این دو فرمانده به خوبی آگاه بودند که لحظه‌ای شک می‌تواند باعث شکست مطلق و قتل‌عام صلیبیون شود پس تمام همّ خود را بر حفظ شاکلهٔ لشکر کردند تا زمانی که مابقی نیروهای صلیبی به آن‌ها برسند. در عین حال چاپارهایی را فرستادند تا بدنهٔ دیگر نیروهای صلیبی را از بحران آگاه سازد تا با سرعت بیشتری به طرف داریلیوم حرکت کنند. نیروهای نورمن با امید به برتری عددی در زمان پیوستن نیروهای پشت سر بیش از پنج ساعت در برابر نیروهای ترک ایستادگی کردند تا بالاخره اندکی بعد از ظهر گروه دوم به میدان نبرد دوریلیوم ملحق شد. هر یک از شهریاران این گروه دوم رسته‌ای را رهبری می‌کردند تا جایی که حتی آدمار، اسقف لپوی هم، با وجود تضاد این عمل با لباس روحانیّت فرماندهی یک رسته از نیروهای جنوب فرانسوی را بر عهده گرفت. رستهٔ ریموند تولوز در کنار دیگر رسته‌های تازه‌نفس به کمک نورمن‌ها شتافت و رستهٔ نیروهای پروانسی دیگر که تحت فرماندهی آدمار بود از کناره‌های میدان نبر سعی در بریدن بدنهٔ لشکر سلجوقی کرد اما دیگر حتی نیازی به این عمل هم نبود و ترک‌ها که با دیدن تعداد نیروهای تازه‌نفس صلیبی امید پیروزی را از دست داده بودند اقدام به عقب‌نشینی کردند.
در نبرد دوریلیوم حدود چهارهزار نفر از نیروهای صلیبی کشته شدند اما همین که سلجوقی‌ها به هدفشان نرسیدند و عقب‌نشستند پیروزی بزرگی برای صلیبیون محسوب می‌شد. صلیبیون بعد از سه روز اردو زدن در این منطقه حالا می‌بایست به سمت انظاکیه حرکت کنند.
انطاکیه
با وجود حضور بارز ریموند در محاصره نیقیه و نبرد دورلیوم، نقش ریموند چهارم تولوز از زمان حصر انطاکیه به‌طور مشخص پررنگ‌تر شد.
پوزیتیو نیوز
پوزیتیو نیوز (Positive News) یک مجله خبری مستقل و سازنده است که یک رسانه خبری را نمایندگی می‌کند.
قره‌مریم پایین
قره مریم پایین (به لاتین: Aşağı Qaraməryəm) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گوی‌چای واقع شده است. این روستا ۸۳۸ نفر جمعیت دارد.
پوزیتیو نیوز
تیراژ
مجله پوزیتیو نیوز گاهنامه ای است که هر چهار ماه یک‌بار در ۱۰۰۰۰ نسخه منتشر می‌شود. این مجله تا قبل از شروع مجدد آن در ژانویه ۲۰۱۶ به‌صورت روزنامه چاپ می‌شد. این مجله به‌صورت آنلاین نیز منتشر می‌شود.
ناشر
شرکت انتشارات پوزیتیو نیوز به‌عنوان ناشر مجله پوزیتیو نیوز، یک شرکت محدود غیرانتفاعی است که مرکزش در لندن، بریتانیا قرار داد و یک انجمن اجتماعی سودآور است.
تاریخچه
پوزیتیو نیوز در ۱۹۹۳ توسط شانا کراکت - باروس (۲۰۱۲–۱۹۳۰) به‌عنوان روزنامه‌ای که هر چهار ماه یکبار منتشر می‌شود، تأسیس گردید. وی بلافاصله پس از تأسیس پوزیتیو نیوز تراست آن را به عنوان بنیاد خیریه آموزشی به ثبت داد. در ۲۰۱۵، مدیر مسئول پوزیتیو نیوز، سوزان داگانوود، یک تعاونی را به‌عنوان سازمان مادر در شرکت انتشارات پوزیتیو نیوز تأسیس کرد.
در ژانویه ۲۰۱۶، پوزیتیو نیوز با تأکید بر طراحی و کیفیت روزنامه‌نگاری، به صورت مجله منتشر شد.
روزنامه‌نگاری سازنده
پوزیتیو نیوز از انتشار اقدامات ابتکاری مشابه در سراسر جهان حمایت می‌کند، از جمله «اخبار مثبت»، که در آرژانتین در ۲۰۰۳ توسط آندرئاس مندز براندام و در اسپانیا در ۲۰۰۲ توسط «انجمن اخبار مثبت» تأسیس شد و به‌طور مستقل از اخبار مثبت حمایت می‌کنند.
ایس کامبت
ایس کامبت یک فرنچایز بازی ویدئویی شبیه‌ساز اکشن پرواز است که عمدتاً توسط استودیو باندای نامکو توسعه یافته و به‌وسیلهٔ باندای نامکو انترتینمنت منتشر شده‌است. تیم توسعه‌دهنده در داخل شرکت باندای نامکو که مسئول عناوین ایس کامبت است، تحت عنوان «پراجکت ایسس» شناخته می‌شود. این فرنچایز تأکید بر عملکرد سریع اکشن و نقشه‌های دراماتیک دارد و خود را به عنوان یکی از فرنچایزهای پرواز آرکید در دراز مدت تثبیت کرده است. تا سال ۲۰۱۸، فرنچایز ایس کامبت بیش از ۱۶ میلیون نسخه به فروش رسانده است و در این زمینه با مجموعه بازی‌های نقش‌آفرینی تاکتیکی جنگ‌های سوپر ربات برابر است، و در میان عناوین باندای نامکو عنوان ششمین مجموعه پرفروش را به خود اختصاص داده است. اولین نسخه از این مجموعه تحت نام ایر کامبت در سال ۱۹۹۵، به عنوان بازی زمان عرضه برای کنسول پلی‌استیشن در آمریکای شمالی عرضه شد.
ریموند چهارم، کنت تولوز
آغاز محاصره انطاکیه
نخستین حصر انطاکیه در اوایل پاییز ۱۰۹۷ آغاز شد؛ نیروهای مسیحی به مرور دورتادور انطاکیه مستقر شدند و بیشتر راه‌های ارتباطی و مسیر ورود آذوقه و اسلحه را به این شهر مسدود کردند. شهریاران کارزار صلیبی در بدو محاصرهٔ انطاکیه ذکاوتی مثال‌زدنی از خود نشان‌دادند و پیش از استقرار در برابر دیوار انظاکیه مناطق استراتژیک دفاعی حومهٔ انطاکیه را تحت تسلط خود درآوردند. برای مثال ریموند تولوز یک رسته از نیروهای پروانسی را تحت فرماندهی پیر روآ جلوتر از بدنهٔ اصلی لشکر به حومهٔ انطاکیه فرستاد تا درّهٔ روج را که یکی از شاه‌راه‌های جنوبی به طرف انطاکیه بود تحت تسلط خود درآورند. اما با وجود تمام این تمهیدات استراتژیک باز هم وقتی صلیبیون در برابر دیوارهای انطاکیه اردو زدند تحت تأثیر ابهت و استواری دیوارهای این شهر قرار گرفتند و قادر به پنهان کردن سایه‌ای از عجز در رفتار خود نبودند& تا آنجا که اتین بلوآ در نامه‌ای به همسر خود آدلای نورماندی می‌نویسد: «ما شهر انطاکیه را شهری عظیم یافتیم با ساختار دفاعی‌ای باورنکردنی که به نظر غیرقابل نفوذ می‌آمد.» نیروهای مستقر بر برج و باروهای انطاکیه احتمالاً نزدیک به پنج‌هزار نفر بوده و از آنجا که ترک‌ها آگاه از هدف صلیبیون بودند انبارهای شهر هم پر از آذوقه بوده. پس اقدام به این محاصره کاری بود کارستان و برای رسیدن به هر شکلی از موفقیت نیروهای صلیبی می‌بایست به ترتیبی در برابر دروازه‌های شهر استفرار می‌یافتند که محاصره بیشترین بازده را داشته باشد. این به معنای تقسیم چندین دروازهٔ شهر بین فرماندهان مختلف و نیروهای تحت فرمانشان بود. ریموند تولوز در این تقسیمات استراتژیک وظیفهٔ انسداد دسترسی شهر به بیرون را از طریق دروازه‌ای به نام «دروازهٔ سگ» (یا باب الکلب) را بر عهده گرفت و همراه با آدمار لپوی و نیروهای جنوب فرانسوی خود در برابر این دروازه در شمال غربی شهر انطاکیه مستقر شد.
هفته‌های اول این محاصره نسبتاً خوب پیش می‌رفت اما به مرور کمبود غذا و گسترش انواع بیماری روحیهٔ صلیبیون را به شدت تخریب کرد. دسترسی به غذا برای لشگری با تعداد صلیبیون بحرانی هرروزه بود ولی تا بهار و تابستان این بحران در سطح قابل حلّ باقی مانده بود اما با رسیدن فصل سرما دسترسی معمول به منابع غذایی کم و کم‌تر شد تا جایی که خیلی زود بعد از استقرار در برابر دیوارهای انطاکیه نیروهای صلیبی مجبور به تشکیل رسته‌های برای جستجوی غذا شدند. یکی از این رسته‌ها را پروانسی‌های تحت فرمان ریموند تولوز تشکیل می‌دادند که وظیفه‌شان گردآوری غذا از منابع طبیعی یا حتی انبارهای روستاییان در منطقهٔ درّهٔ روج بود. با این حال این عملیات گردآوری غذا هم تا حدّ اندکی برآورندهٔ نیازهای جمعیت بیش از پنجاه‌هزار نفری صلیبیون در این برههٔ زمانی بود. به این ترتیب هرچه زمستان نزدیک‌تر می‌شد شرایط اردوگاه صلیبیون هم وخیم‌تر می‌گشت. بنابر گزارش‌های در دسترس از ماه دسامبر وضعیت به چنان درجه‌ای از بحران رسید که بسیاری از صلیبیون دیگر جیرهٔ غذایی دریافت نمی‌کردند و گشنگی شروع به قربانی‌گرفتن کرد، طبیعتاً اولین قربانیان هم صلیبیون فرودست‌تر بودند.
برای پیدا کردن راه‌حلَی برای این بحران بود که بوهموند و رابرت فلاندر به همراه رسته‌ای از نیروهای تحت فرمانشان اردوی اصلی را به سمت منطقهٔ جبل‌السماق ترک کردند تا برای لشکر غذا پیدا کنند. این رسته خود با پاتک نیروهای دُقاق حاکم دمشق روبه‌رو شد اما اردوی صلیبیون در برابر دیوار انطاکیه نیز همزمان مورد حملهٔ نیروهای انطاکی تحت رهبری یاغی سیان قرار گرفت. یاغی سیان که احتمالاً از وضعیت نابه‌سامان نیروهای محاصره‌گر آگاه بوده‌است به محض مشاهدهٔ ترک رسته‌ای از نیروها با بوهموند و رابرت فلاندر اقدام به انجام عملیاتی ضربتی علیه اردوگاه صلیبیون می‌کند. در این میان رابرت نورماندی هم از اردوگاه دور بوده و به همراه تعدادی از سربازان نورمن برای عملیات جستجو به لاذقیه رفته بوده و از سوی دیگر گادفری بوین هم سخت بیمار و در بستر بوده‌است. به این ترتیب رهبری پدافند نیروهای صلیبی در برابر حملهٔ نیروهای ترک تحت فرماندهی یاغی سیان بر گردن ریموند تولوز افتاد. در ابتدا به نظر می‌آمد که هدف انطاکی‌ها از بین بردن پل شناوری بوده که صلیبیون به واسطهٔ قایق‌هایی بر روی رود عاصی ساخته بودند و به همین دلیل نیروهای پروانسی از روی رودخانه گذشته و به طرف انطاکی‌ها حمله‌ور شدند. انطاکی‌ها بلافاصله عقب‌نشینی کردند و نیروهای تحت فرمان ریموند تولوز هم که عقب‌نشینی آن‌ها را نشانه‌ای از برتری خود یافتند به تعقیب انطاکی‌ها پرداختند، بی‌خبر از آن‌که نیروهای ترک انطاکیه در خال کشاندن آن‌ها به یک تله‌اند. بعد از مدتی تعقیب و در نزدیکی «دروازهٔ پل» نیروهای پروانسی خود را در محاصرهٔ نیروهای ترک یافتند که چندین برابر بیشتر از تعداد لشگری بود که در تعقیبشان بودند. ریموند آگیلر، رویدادنامه‌نویس نزدیک به ریموند تولوز که خود در این واقعه حاضر بوده می‌نویسد:
ادامهٔ حصر انطاکیه
چند ماه بعد و با آمدن بهار جریان وقایع به مرور تغییر کرد. در این زمان عدد نسبتاً بالایی از کشتی‌های غالباً انگلیسی با مواد خام برای ساخت ابزارهای محاصره به کرانه‌های مدیترانه در نزدیکی انطاکیه رسید. البته مورخان معاصر در ابعاد این رخداد شبهات فراوان وارد کرده‌اند اما در این که چنین محموله‌ای در اوایل بهار ۱۰۹۸ به صلیبیون رسید شکی نیست. اهمیّت این مواد اولیه و کسانی که برای ساخت ابزار با آن‌ها به کمک صلیبیون می‌آمدند به اندازه‌ای بود که برای این‌که به سلامت از محل بارانداز در کرانهٔ سن سیمئون به انطاکیه برسند دو نفر از سرشناس‌ترین شهریاران صلیبی، یعنی بوهموند تارانتو و ریموند تولوز به همراه شصت شوالبه و پانصد نیروی پیاده برای این عملیات انتخاب شدند. مسیر رفت به سن سیمئون در مجموع کم‌خطر بود اما در برگشت نیروهای صلیبی که حالا در حال حمل مواد اولیهٔ سنگین اما بسیار ارزشمند برای فتح انطاکیه بودند مجبور بودند با سرعتی پایین راه برگشت به اردوگاهشان را بپیمایند. مشکلات شخصی بین ریموند و بوهموند (که مدت‌ها بود خودش را در جلسات فرماندهی لشکر صلیبیون بارز شده بود) باری اضافه بر گردهٔ این لشکر محافظتی بود، تا جایی که بعد از حدود دو روز راهپیمایی بین لشکر تحت امر بوهموند و ریموند فاصلهٔ مکانی نسبتاً زیادی واقع شد. شاید این یکی از دلایل پاتک نیروهای ترک بیرون انظاکیه به این نیروها بود، اما هرچه بود این پاتک در روز هفتم مارس ۱۰۹۸ اتفاق مهمی در روند حصر انطاکیه محسوب می‌شود. البته اینکه این واقعه در نزدیکی اردوگاه صلیبیون اتفاق افتاد از اقبال نیروهای صلیبی بود چرا که نیروهای ترک در حملهٔ خود بیشتر سربازان پیادهٔ این لشکر محافظتی را کشتند اما بوهموند توانست به سرعت به اردوگاه انطاکیه برود و با نیروی کمکی بازگردد. جنگ بین نیروهای صلیبی و مسلمان مغلوبه شد و یاغی سیان هم تعدادی از نیروهای داخل دیوارهای انطاکیه را برای کمک به نیروهای مسلمان بیرون (احتمالآً سربازان دقاق دمشق) به بیرون از دیوارهای شهر فرستاد. با این حال برتری عددی نیروهای صلیبی شکست مسلمانان را قطعی کرده بود و به همین سبب سربازان مسلمانان به سرعت به طرف پل بارودار عقب‌نشینی کردند و در صحنه‌ای که تنها حاکی از وضعیت درهم‌ریختهٔ روانی بود یاغی سیان به زحمت دروازه را برایشان باز کرد تا هر تعداد از نیروهای مسلمان که می‌توانند وارد شهر شوند. توماس اسبریج معتقد است که این واقعه بالکل جریان محاصرهٔ انطاکیه را به نفع صلیبیون تغییر داد، چرا که نه تنها ابزار لازم برای پیشبرد محاصره بالاخره به دست صلیبیون رسید بلکه پیروزی آن‌ها بر یاغی سیان همهٔ صلیبیون را به نتیجهٔ جنگ امیدوار کرد. ریموند تولوز هم که بار دیگر تا نزدیکی شکست مطلق رفته بود، به واسطهٔ نقش محوری‌اش در حفظ شاکلهٔ رسته‌اش تا رسیدن نیروهای کمکی توانست برای خود اعتباری دوباره کسب کند.
مواد اولیهٔ تازه رسیده از یک سو و غنایمی که از نبر پل بارودار به دست‌آمده بود (من جمله تعداد قابل توجهی اسب) دست صلیبیون را برای برنامه‌ریزی‌های نظامی پر کرده بود. یکی از مهم‌ترین اقدامات در راستای تقویت توان محاصره ساختن یک مقرّ جدید روی ویرانه‌های مسجدی در نزدیکی پل بارودار بود تا صلیبیون بتوانند این دروازه را که برایشان چندباری دردسرساز شده بود در عمل غیرقابل استفاده کنند. کار برروی تقویت ساختمان این مسجد در ۱۰ مارس شروع شد. مقصود از تقویت این ساختمان البته چیزی ورای یک مقرّ نظامی موقت نبود و به همین دلیل با سه‌روز کار بی‌وقفه و با به‌کارگیری تمام نیروهای در دسترس (من جمله شخص شهریاران) سازهٔ مورد نظر برپا شد. این برج موقت La Mahomerie نام گرفت که در زبان فرانسوی باستان به معنی مریم مقدّس است. فرماندهی این مقرّ مهم نظامی را ریموند تولوز به دست گرفت. نمازخانه‌دار او، ریموند آگیلر، در رویدادنامه خود توضیح می‌دهد که ریموند تولوز به این دلیل این مسئولیت خطیر را بر گرده گرفت که چون در طول ماه‌های محاصرهٔ انطاکیه چندین بار به سختی مریض بوده و در بستر بیماری افتاده بوده‌است در اردوگاه صلیبیون این شایعه پیچیده بوده که او نه میل به جنگ دارد نه میل به کمک مالی به کسانی که حاضر به جنگند تا جایی که حتی نیروهای پروانسی هم به مرور به فرمانده خود بی‌اعتماد شده بودند. ریموند فرماندهی برج لا ماهومری را بر عهده گرفت تا نام خود را از این شایعات پاک کند. اما دلیل واقعی‌تر این امر احتمالاً چیز دیگری‌ست؛ شهریاران صلیبی ماه‌ها بود که بی‌اشارهٔ مستقیم به این موضوع می‌دانستند که یکی از آن‌ها حاکم انطاکیه خواهد شد (البته که این عدم اشارهٔ مستقیم بابت عهدی بود که عموم این شهریاران با امپراتور بیزانس بسته بودند). ریموند به خوبی آگاه بوده که بابت عدم مشارکت فعالش در وقایع اخیر در محاصرهٔ انطاکیه چندان محقّ به ادعای حکومت انطاکیه نیست پس نیازمند ایجاد یک دلیل برای چنین ادعایی بود. در شرایطی که شهریاران دیگر در بجران مالی بودند ریموند همچنان ثروتمند محسوب می‌شد و هزینهٔ ساخت لا ماهومری را به تنهایی پرداخت کرد. پرداخت هزینهٔ ساخت او را محق بر کنترل این برج می‌کرد و با در دست داشتن این برج ریموند دسترسی انحاصری به پل بارودار را از آن خود می‌کرد. بوهموند با داشتن دسترسی انحصاری به پل سنت پل از پیش‌تر جای پای خود را برای فتح شهر سفت کرده بود و حالا پیش از سقوط انطاکیه ریموند با در اختیار گرفتن دومین راه ورود اساسی به شهر آمادهٔ رقابت با بوهموند بر سر حکومت این شهر می‌شد.
آخرین قدم برای تنگ کردن حلقه محاصره علیه انطاکیه مسدود کردن کامل دروازهٔ سنت جورج بود که بعد از ساخت لاماهومری صلیبیون بر آن متمرکز شدند. این دروازه تنها مسیری بود که مسلمانان انطاکیه از آن برای تجدید قوا استفاده می‌کردند و بستن آن بسیار اهمیَت داشت. بعد از آن‌که نیروهای صلیبی در یک عملیات ساده نیروهای مسلمان اطراف این دروازه را شکست دادند و اسب‌های فراوانی به غنیمت بردند تصمیم بر این شد که فرماندهی محاصرهٔ این دروازه را به تانکرد هُتویل واگذار کنند. برای انجام این امر هم صومعه‌ای که در نزدیکی این پل بود را مقرّ فرماندهی این بال ارتش قرار دادند. تانکرد اما حاضر نبود این فرماندهی را قبول کند مگر این که منفعتی در این امر باشد (چرا که برعکس فرماندهی لاماهومری فرماندهی این بال از لشکر احتمال حکومت انطاکیه را برای تانکرد بالا نمی‌برد). به این ترتیب شهریاران صلیبی به تانکرد ۴۰۰ مارک نقره پرداخت کردند تا این فرماندهی را بپذیرد. بیشتر این پول را طبیعتاً ریموند تولوز پرداخت کرد چرا که او در عمل تنها کسی بود که توانایی مالی چنین کاری را داشت.
ملا حاجی‌لی
ملا حاجی‌لی (به لاتین: Mollahacılı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گوی‌چای واقع شده است. این روستا ۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
پایگاه هوایی ابوظهور
پایگاه هوایی ابوظهور یک پایگاه هوایی مهم نیروی هوایی سوریه است. این پایگاه در حدود ۵ کیلومتری شرقی در استان ادلب واقع شده‌است.
دوران جنگ داخلی سوریه
در دوران جنگ داخلی سوریه، این پایگاه به مدت ۲ سال محاصره شده بود. پیکارجویان اسلامگرا پس از دو سال محاصره پایگاه و کشته شدن حداقل ۵۶ سرباز دولتی، در حمله‌ای در سپتامبر ۲۰۱۵ کنترل پایگاه هوایی ابوظهور را به دست گرفتند.
کلیسای کاتخی
کلیسای کاتخی (კატეხის ეკლესია، Katex kilsəsi) یک کلیسای ارتدکس گرجی واقع در روستای کاتخ از توابع شهرستان بالاکن، شمال‌غربی جمهوری آذربایجان، در مرز با گرجستان است.
پایگاه هوایی ابوظهور
دوران جنگ داخلی سوریه
در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۸، ارتش سوریه و متحدان آن پایگاه هوایی ابوظهور را از مخالفان بازپس گرفتند.
پیتر هونس
پیتر هونس (Peter Honess؛ زادهٔ ) تدوین‌گر اهل بریتانیا است.
وی در سال ۱۹۹۷ برنده جایزه بفتا بهترین تدوین شده است.
آندوهاجانگو
آندوهاجانگو (به لاتین: Andohajango) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماندریتسارا واقع شده‌است. آندوهاجانگو ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مشیرفه الساموک
مشیرفه الساموک (به عربی: مشیرفة الساموک) یک روستا در سوریه است که در لاذقیه واقع شده‌است. مشیرفه الساموک ۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
تیپ ۹۵ امور غیرنظامی
تیپ ۹۵ امور غیرنظامی (عملیات‌های ویژه) (هوابرد) (95th Civil Affairs Brigade) یک تیپ امور غیرنظامی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده مستقر در فورت برگ کارولینای شمالی است. ایده یک تیپ امور غیرنظامی سالها در دست بررسی بود، اما سرانجام در نتیجه بازنگری چهارساله دفاعی سال ۲۰۰۶ تأیید شد. تیپ ۹۵ امور غیرنظامی بخش قابل توجهی از چهار درصد سربازان امور غیرنظامی فعال در نیروهای مسلح آمریکا را دربرمی‌گیرد.
ساختار
این تیپ فرماندهی ۵ گردان را که همگی به همراه ستاد فرماندهی تیپ در فورت برگ مستقر هستند بر عهده دارد:
ژارکو واراییچ
ژارکو واراییچ (Жарко Варајић؛ December 26, 1951 – 1951:12:26, June 23, 2019) بازیکن بسکتبال اهل یوگسلاوی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
کلاس ۸۳
کلاس ۸۳ فیلمی است محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آتول سابروال است. در این فیلم بازیگرانی همچون بابی دئول، آنوپ سونی، جوی سنگوپتا و ویشال پرادهان ایفای نقش کرده‌اند.
سگمنت بی
سگمنت بی (B-segment) یا بخش بی، پس از سگمنت آ، کوچک‌ترین ردهٔ تقسیم‌بندی اروپایی برای خودروهای سواری است که با عنوان «خودروهای کوچک» شناخته می‌شوند. این خودروها با رده‌های کامپکت کوچک در ایالات متحده، و سوپرمینی در بریتانیای کبیر برابر هستند.
تعریف
تقسیم‌بندی‌های اروپایی بر پایهٔ معیارهای اندازه یا وزن انجام نمی‌گیرند. در عمل، خودروهای سگمنت بی به‌گونه‌ای توصیف شده‌اند که طول آن‌ها حدوداً 4 m باشد.
اصطلاح سگمنت بی در هند نیز کاربرد دارد. با این وجود، تعریف این سگمنت با آنچه در اروپا مورد استفاده قرار می‌گیرد، متفاوت است.
مدل‌های کنونی
در میان خودروهای سگمنت بی، ده خودروی برتر از نظر میزان فروش در اروپا سال ۲۰۱۹ عبارتند از رنو کلیو، فولکس‌واگن پولو، فورد فیستا، پژو ۲۰۸، داچیا ساندرو، اوپل کورسا، تویوتا یاریس، سیتروئن سی۳، اشکودا فابیا و مینی.
پیتا، کالیفرنیا
پیتا (به انگلیسی: Pieta) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مندوسینو، کالیفرنیا واقع شده‌است. پیتا ۱۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گای مودیست
گای مودیست (Guy Modeste; August 10, 1954 – 1954:8:10, December 19, 2018) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن-اتین و باشگاه فوتبال کن اشاره کرد.
کمونیست‌های محلی در هنگ کنگ
آنها روزگاری مترقی و چپ قلمداد می‌شدند. اما با جابجایی سیاست‌های هنگ کنگ، به نظر می‌رسد که آنها از نظر ایدئولوژیک در مقایسه با جریان اصلی هنگ کنگ محافظه کارانه هستند. در زمان مدیریت کریس پاتن، فرماندار هنگ کنگ، احزاب محلی طرفدار کمونیست از اصلاحات انتخاباتی وی در سال ۱۹۹۵ رنج بردند. پس از انتقال حاکمیت بر هنگ کنگ در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۹۷، دولت HKSAR جدید سیستم انتخاباتی به تغییر لیست حزب نمایندگی تناسبی، به منظور ایجاد احزاب طرفدار کمونیست برای کسب کرسی‌های امن در حوزه جغرافیایی و جلوگیری از پان اردوگاه دموکراسی برای داشتن یک اکثریت در حوزه جغرافیایی فعالیت کردند.
ایدئولوژی
از نظر سیاسی، آنها مائوئیست‌هایی هستند که تحت تأثیر هوآ گوفنگ قرار دارند: آنها عقیده دارند حزب کمونیست معیار سنجش همه چیز است. دوستان حزب شایسته حمایت هستند. با دشمنان حزب باید به هر قیمت مخالفت کرد. این تفکر تندروانه منجر به تخریب گاه گاه تابلوهای اعلانات سیاسی حزب دموکرات توسط کمونیست‌های محلی شد.
کلیشه‌های حامیان
کلیشه‌های مختلفی از طرفداران حزب کمونیست محلی چین وجود دارد.
مقامات جبهه متحد: یکی از کلیشه‌های حامیان کمونیست محلی، مقامات متحد متحدی هستند که توسط حزب کمونیست چین برای کار در اتحادیه‌های کارگری هنگ کنگ اعزام شده‌اند، یا هنگ کنگی‌های محلی که از این طریق آموزش می‌بینند.
کارآفرینان «میهن پرست»: ادعا می‌شود که برخی از تجار از کمونیست‌های محلی حمایت می‌کنند. بعلاوه، برخی از این حامیان فروشندگان مواد مخدر یا اعضای تریاد بوده‌اند. برخی از این اتهامات انگیزه ای را ایجاد می‌کرد که پس از واگذاری هنگ کنگ به جمهوری خلق چین در سال ۱۹۹۷، حمایت از کمونیست‌ها باعث ایجاد مزیت در تجارت آنها شود و آنها را به سمت الیگپولی سوق دهد. مخالفان این نوع ارتباط رسوایی در رسانه‌ها در هنگ کنگ را ناشی از نزدیکتر شدن روابط بین مشاغل و کمونیست‌ها می‌دانند.
سییتو یاماموتو
سییتو یاماموتو (Seito Yamamoto؛ زادهٔ March 11, 1992) ورزشکار دو و میدانی اهل ژاپن است.
های‌رایز
های‌رایز یا اچ‌آی‌آرآی‌اس‌ای ، که کوتاه شدهٔ (High Resolution Imaging Science Experiment) است، یک دوربین عکاسی با قابلیت‌های بسیار بالا است که مدارگرد شناسایی مریخ با آن مجهز است. (اچ‌آی‌آرآی‌اس‌ای) ۶۵ کیلوگرم (۱۴۳ پوند) وزن دارد، و با هزینهٔ ۴۰ میلیون دلار و زیر نظر و با راهنمایی آزمایشگاه مطالعات ماه و سیارات دانشگاه آریزونا توسط گروه فناوری‌های هوا و فضای بال ساخته شده‌است. با یک دیافراگم ۰٫۵ متری (۱۹٫۷ اینچ) تلسکوپ بازتابی، تا این زمان برای ماموریت‌ها در ژرفای فضا بزرگترین است، که گرفتن عکس‌هایی از مریخ را با وضوح ۰٫۳ متر بر پیکسل (حدود ۱ پا)، امکان‌پذیر می‌سازد و مشکل دیدن اشیاء زیر یک متر را حل می‌کند.
های‌رایز از فرودگرهای مریخ بر روی سطح آن سیاره تصویربرداری کرده‌است، از جمله مریخ‌نورد آپورچونیتی و مریخ‌نورد اکتشاف و مریخ‌نورد کنجکاوی در حال انجام و مأموریت مریخ نورد آپورچونیتی.
مامروخ
مامروخ (به لاتین: Mamrux) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان زاقاتالا واقع شده است. مامروخ ۲۱۵۰ نفر جمعیت دارد.
کشش واکه
در زبان‌شناسی، کشش واکه (Vowel length) به دیرش یک واکه گفته می‌شود.
قدسیا الجدیده
قدسیا الجدیده (به عربی: قدسیا الجدیدة) یک روستا در سوریه است که در استان ریف دمشق واقع شده‌است. قدسیا الجدیده ۹٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
پیگ، کنتاکی
پیگ (به انگلیسی: Pig) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ادمونسن، کنتاکی واقع شده‌است. پیگ ۲۲۴٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتانامبائونامبرینا
آنتانامبائونامبرینا (به لاتین: Antanambaon'amberina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماندریتسارا واقع شده‌است. آنتانامبائونامبرینا ۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بی‌باک (فصل ۱)
فصل نخست سریال اینترنتی دردویل (به انگلیسی: Daredevil) که بر پایهٔ شخصیتی به همین نام در کمیک‌های مارول ساخته شده، داستان متیو مورداک را بازگو می‌کند، وکیلی که در روزها وکالت و شب‌ها به مبارزه با جنایتکاران می‌پردازد. این سریال در دنیای سینمایی مارول واقع شده. فصل اول این مجموعه که شامل ۱۳ اپیزود است، در ۱۰ آوریل ۲۰۱۵ بر روی نتفلیکس منتشر شد.
ریتم لومبارد
ریتم لومبارد (لومباردی) یا اسکاتلندی (Scotch Snap) یک ریتم موسیقایی سنکوپه است که از دو نت تشکیل شده است: یک نت کوتاه موکد (آکسان دار) و یک نت بزرگ‌تر. باید این موضوع را ذکر کرد که این الگو با الگوی نت‌های نقطه‌دار که از آن با نام نت‌های نابرابر نیز یاد می‌شود متفاوت است؛ چرا که آن الگو از دو نت به ترتیب بلند و کوتاه تشکیل شده است.
ریتم معمول لومباردی در موسیقی باروک شامل یک نت مؤکد دولاچنگ (نت با ارزش ۱۶/ ۱ نسبت به نت گرد) است که یک نت چنگ نقطه‌دار (نت با ارزش ۸/۱ نسبت به نت گرد) پس از آن می‌آید.
در رقص‌های محلی اسکاتلند، ریتم اسکاتلندی (که از آن با عنوان Scots snap نیز یاد می‌شود) از ویژگی‌های برجستهٔ نوعی رقص آرام به نام Strathspy به شمار می‌رود.
لی لینگ
لی لینگ (Li Ling؛ زادهٔ July 6, 1989) ورزشکار دو و میدانی اهل چین است.
باشگاه فوتبال زیره
باشگاه فوتبال زیره (Zirə Futbol Klubu) یک باشگاه فوتبال در جمهوری آذربایجان است که در شهر باکو فعالیت می‌کند و در سال ۲۰۱۴ میلادی تاسیس شده است.
بوکوفسکی (فیلم ۲۰۱۳)
بوکوفسکی (Bukowski) فیلمی آمریکایی به کارگردانی جیمز فرانکو محصول سال ۲۰۱۳ است.
ابراهیم باشجی
ابراهیم باشَجی ( تغییریافتهٔ پاچه‌چی ) (۱۸۷۶–۱۹۴۸) (نسب: ابراهیم بن منیب بن احمد بن سلیم، باشَجی/پاچه‌چی) روزنامه‌نگار، ادیب و شاعر عراقی بود. در روزنامهٔ قلم الولایة می‌نگاشت و آثار خود را در مطبوعات روزگار نشر می‌داد. خود مجلهٔ الریاحین را چاپ کرد، اما از سوی حکومت بسته شد. نیلوفرهای میدان مجموعه اشعار اوست. نزهة الأحداق فی مباحث السباق و التبصره از دیگر آثار اوست.
تماس سرد
تماس سرد (Cold calling) اشاره به روش کسب و کاری مبتنی بر تماس تلفنی با مشتریان بالقوه که هیچ ارتباط قبلی با فروشنده نداشته‌است. تماس سرد تلاشی است برای متقاعد کردن مشتریان احتمالی برای خرید محصول یا سرویس فروشنده. مهم‌ترین ویژگی تماس سرد این است که فروشنده در تماس و ارتباط، طرف مقابل خود را نمی‌شناسد یا بسیار کم می‌شناسد. گرچه عموماً تماس سرد یک روش قانونی و شناخته شده در تجارت است اما اسکمرها هم از این ابزار استفاده می‌کنند.
مهاجران ژاپنی
مهاجران ژاپنی (Japanese diaspora) nikkeijin (日 系 人)، عبارت است از مهاجران برون‌کوچی مردمان ژاپن که از ژاپن مهاجرت کرده‌اند (و همچنین فرزندان آنها) که در یک کشور خارج از ژاپن زندگی می‌کنند. مهاجرت از ژاپن در اوایل قرن پانزدهم به فیلیپین ثبت شد اما تا دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) به یک پدیده توده ای تبدیل نشد، تا هنگامی که در این دوره ژاپنی‌ها به فیلیپین و به قاره آمریکا مهاجرت کردند. در دوره گسترش استعمار ژاپن (۴۵۴۵–۱۸۷۵) مهاجرت قابل توجهی به فهرست نواحی اشغال شده توسط امپراتوری ژاپن وجود داشت. با این حال، بیشتر این مهاجران پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵) در پایان جنگ جهانی دوم در آسیا به ژاپن بازگشتند.
طبق اعلام انجمن Nikkei و ژاپن در خارج از کشور، حدود ۳٫۸ میلیون ژاپنی نژاد در کشورهای پذیرفته شده خود زندگی می‌کنند. بزرگترین این جوامع خارجی در ایالات متحده آمریکا، کانادا ،فیلیپین، چین، برزیل و پرو هستند. فرزندان مهاجر از دوره میجی هنوز جوامع قابل شناسایی را در این کشورها حفظ می‌کنند و گروه‌های قومی جدا از مردم ژاپن در ژاپن تشکیل می‌دهند. با این وجود، بیشتر ژاپنی‌های مهاجر در خارج از ژاپن تا حد زیادی جذب همگون‌سازی فرهنگی می‌شوند.
پادماسری واریور
پادماسری واریور (متولد Yellepeddi Padmasree) یک تاجر و مدیر فناوری هندی-آمریکایی است. او به‌خاطر نقش‌های رهبری‌اش در شرکت‌های فناوری مانند سیسکو، جایی که هفت سال به‌عنوان مدیر ارشد فناوری در آن خدمت کرد، و در موتورولا که به مدت پنج سال مدیر ارشد فناوری بود، شهرت دارد. او همچنین به عنوان مدیر عامل شرکت نیو یواس‌آ، سازنده خودروهای الکتریکی، خدمت کرد. در حال حاضر، او بنیانگذار و مدیر عامل فابل است، یک پلت فرم مطالعه سرپرستی که بر سلامت روان تمرکز دارد. او همچنین در هیئت مدیره مایکروسافت و اسپاتیفای خدمت می‌کند.
در سال ۲۰۱۴، او در فهرست فوربس به عنوان یکی از ۱۰۰ زن قدرتمند جهان قرار گرفت. در سال ۲۰۱۸ او همچنین در میان «۵۰ زن برتر فناوری آمریکا» توسط فوربس قرار گرفت.
اوایل زندگی
یلپدی پادماسری در خانواده ای تلوگو در ویجایاوادا در آندرا پرادش هند به دنیا آمد. او در مدرسه مونته سوری کودکان و کالج ماریس استلا در ویجایاوادا به مدرسه رفت. جنگجو در سال ۱۹۸۲ مدرک لیسانس مهندسی شیمی را از دهلی دریافت کرد او دارای مدرک کارشناسی ارشد مهندسی شیمی از دانشگاه کرنل است.
موتورولا
واریر در سال ۱۹۸۴ به موتورولا پیوست در طول ۲۳ سال حضور خود در شرکت، او به عنوان معاون شرکت و مدیر کل گروه سیستم‌های انرژی موتورولا، و معاون شرکت و مدیر ارشد فناوری در بخش محصولات نیمه هادی آن خدمت کرد. بلافاصله قبل از تبدیل شدن به CTO موتورولا، او به عنوان مدیر کل تاوت بیم، محصولی از موتورولا، در تمپ، آریزونا مشغول به کار بود. هنگامی که در ژانویه ۲۰۰۳ به عنوان مدیر ارشد فناوری موتورولا انتخاب شد، واریور معاون ارشد شد و در سال ۲۰۰۵ به معاونت اجرایی ارتقا یافت.