cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جنبش من هم در ایران
سوءاستفادهٔ جنسی در ایران
در ایران، تعرض جنسی به زنان در محل کار و نیز مکان‌های عمومی چون مترو، اتوبوس، یا خیابان در قالب دستمالی رایج است. همچنین تجاوز جنسی طبق آمار قوهٔ قضائیه در دههٔ ۱۳۹۰ افزایش یافته‌است. به گفتهٔ حسین قنبرنژاد، معاون راهبردی قوهٔ قضائیه، سال ۱۳۹۳ حدود ۱۳۱۳ مورد تجاوز به عنف در ایران گزارش شده که نسبت به سال ۱۳۸۹ به اندازهٔ ۲۰۰ تا ۳۰۰ مورد افزایش یافته‌است. آمار مزاحمت‌ها برای زنان و دختران نیز از تقریباً ۷۲٬۰۰۰ مورد در سال ۱۳۸۹ به ۱۴۲٬۹۳۳ در سال ۱۳۹۳ رسیده‌است. به گفتهٔ سعید مدنی، جامعه‌شناس، طبق گزارش‌ها بیشترین میزان تجاوز در ایران در استان تهران است. سالانه حدود ۱۶۵۰ جرم جنسی در تهران اتفاق می‌افتد، هرچند برآورد شده که بیش از ۸۰ درصد موارد تجاوز به دلایل مختلف گزارش نمی‌شوند. به‌طور خاص، بازیگران زن ایرانی از سال‌ها پیش به رواج تعرض جنسی در صنعت فیلمسازی کشور اعتراض کرده‌اند، هرچند برای اشاره به این مباحث از کلمات مبهمی چون رفتارهای «غیراخلاقی»، «فاسد»، یا «زشت» استفاده کرده‌اند. صبا کمالی، بازیگری که صنعت فیلم‌سازی را رها کرده، گفت «هر نه‌ای که گفتم ۵ سال مرا به یک سمتی شوت کردند… هفتاد درصد افرادی که در سینما کار می‌کنند فساد دارند». او به گفتهٔ خودش، تهیه‌کنندهٔ «منتسب به فلان وزارت‌خانه» را که ساعت ۳ صبح خواسته به‌زور وارد خانه‌اش بشود با فحش ناموس بیرون کرده‌است. یکی از موارد مرتبط با آزار جنسی که خشم عمومی را در ایران برانگیخت، اتهام سوءاستفاده جنسی سعید طوسی، قاری نزدیک به بیت رهبری، بود که به تعرض جنسی به نوجوانان در کلاس‌های درسش متهم شد، اتهامی که او منکر آن شد و درنهایت این پرونده با تبرئهٔ او مختومه شد. یک هفته قبل از شروع جنبش در ایران، سلمان خدادادی، نمایندهٔ پیشین مجلس، از اتهام تجاوز به زهرا نویدپور تبرئه ولی به دلیل «رابطهٔ نامشروع» به دو سال انفصال از خدمت و ۹۹ ضربه شلاق محکوم شد.
جنبش جهانی من هم
در سال ۲۰۱۷ هشتگ #MeToo علیه سوءاستفاده و آزار جنسی در سطح جهان ترند شد که مردم به‌وسیلهٔ آن جرایم جنسی افراد قدرتمند یا مشهور را در اینترنت برملا کردند. این جنبش دامن شخصیت‌های مشهوری چون هاروی واینستین را گرفت. علی‌رغم معدود هشتگ‌هایی که همان موقع حتی به فارسی زده می‌شد، مثلاً استفادهٔ آناهیتا همتیِ بازیگر از این هشتگ بدون ذکر هیچ روایتی، این جنبش در مجموع در آن برههٔ زمانی در ایران فراگیر نشد. مقالهٔ مهزاد الیاسی در روزنامهٔ شرق در سال ۱۳۹۶، اولین مقاله‌ای در ایران بود که ضمن پرداختن به جنبش جهانی من هم، تجربهٔ شخصی خود نویسنده را هم دربارهٔ آزارهای جنسی بیان می‌کرد که بنا بر آن الیاسیِ ۲۱ ساله در اوایل دههٔ ۱۳۸۰، پیشنهادهای جنسی یک کارگردان مطرح را — که در مقاله ناشناس می‌ماند — رد کرده بود. مقالهٔ الیاسی، جز یک مورد، هیچ واکنشی بر نینگیخت. الیاسی در مقالهٔ دیگری که چند ماه بعد باز در شرق منتشر کرد به اشتباه بودن روایتگری‌اش «اعتراف» کرد و نوشت «شاید هنوز برای ما [ایرانیان] زود است» و من هم، حداقل در این برهه، مختص سفیدپوستان ثروتمند است. سید علی خامنه‌ای، رهبر ایران، در سخنرانی ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ به مناسبت میلاد فاطمهٔ زهرا ضمن اشاره به این جنبش، حجاب را بهترین راهکار برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های جنسی رایج در غرب دانست. او گفت: «اسلام به وسیلهٔ حجاب در را بر روی آن مسیری که جنس زن را به این نقطهٔ انحراف برساند بسته‌است». ویدئویی از این سخنرانی که ۳ اکتبر ۲۰۱۸ (۱۱ مهر ۱۳۹۷) به زبان انگلیسی و به مناسبت سالگرد افشاگری نیویورک تایمز از قضیهٔ هاروی واینستین در اکانت توئیتر خامنه‌ای منتشر شد، با واکنش منفی رسانه‌های غربی مواجه شد که مغایرت این اظهارات را با افزایش آمار آزار و تعرض جنسی در ایران طی سال‌های اخیر و نیز جنبش دختران خیابان انقلاب در اعتراض به حجاب اجباری برجسته کرده بودند. از جمله مواردی که ایرانیان در شبکه‌های اجتماعی از این هشتگ برای بیان روایت‌ها و اعتراف‌هایشان استفاده کردند، سر رسوایی جنسی در دبیرستان دکتر معین بود که خرداد ۱۳۹۷ رسانه‌ای شد.
هشتگ #تجاوز
در تابستان ۱۳۹۹ هشتگ #تجاوز با الهام از جنبش من هم در فضای مجازی ایران، مخصوصاً در توئیتر، مطرح شد. رویداد با توئیت کاربری به نام «امانل» در ۱۶ مرداد (۶ اوت) آغاز شد که نوشته بود «دیت اولش لباشو ببوس» و باعث واکنش گستردهٔ سایر کاربران به آزارهای جنسی پُست‌کننده شد. امانل اکانتش را غیرفعال و توئیتر را ترک کرد. ویدئویی که ۱۷ مرداد همزمان با روز خبرنگار در ایران توسط شبکهٔ چندرسانه‌ای راوی دربارهٔ آزارهای جنسی که خبرنگاران زن دیده‌اند منتشر شد نیز بر قوت گرفتن رویداد تأثیر گذاشت. چند دانش‌آموز پشت‌کنکوری توئیت کردند که یک معلم مرد به آن‌ها تعرض جنسی کرده‌است. دانش‌آموزان پس از چندی مجبور شدند توئیت را حذف و عذرخواهی کنند. پس از آن، ماجرای فریب دادن دانشجویان دختر دانشگاه تهران توسط یک فعال حوزهٔ گردشگری به نام کیوان امام‌وردی مطرح شد. پس از این‌ها نیز اتهام تعرض جنسی علیه آیدین آغداشلو مطرح گردید که این اتهام، به نقطهٔ عطف ماجرا تبدیل شد. دوم شهریور ۱۳۹۹، رادیو فردا نوشت که هشتگ #تجاوز پس از هشتگ‌های مربوط به مراسم محرم و اعتراضات سیاسی، جزو ده هشتگ داغ توئیتر فارسی است. همچنین هشتگ‌های #تعرض، #نه_یعنی_نه، #سکوت_نکنیم، و #من_هم نیز داغ شد. این هشتگ‌ها از آزاررسانی هم‌جنس‌ها، در میان اعضای خانواده، و افراد زیر سن قانونی روایت می‌کرد. چند دانش‌آموز دختر معلم مؤنثشان را به تعرض جنسی متهم کردند و مردان نیز از تجربهٔ مورد تجاوز قرار گرفتن به‌ویژه در دورهٔ سربازی نوشتند. به گفتهٔ سوسن طهماسبی، فعال حقوق زنان، در ابتدا که روایت‌ها بدون نام بردن از آزارگران بود، استقبال مردمی مساعد بود اما به محض آنکه پای اسامی مطرح به میان آمد، گروه‌هایی از مردم در پذیرش روایت‌ها مقاومت نشان دادند. در اولین روایت‌هایی که دست به دست می‌شد تفاوت آزار، تعرض، سوءاستفاده، خشونت و تجاوز برای هشتگ‌زنان کاملاً مفهوم نبود.
متهمان
فهرست متهمان شامل بیش از ۱۰۰ مرد از جمله آموزگاران، استادان دانشگاه، هنرمندان، ورزشکاران، اهل رسانه، پزشکان، بازیگران، نویسندگان، یکی از مدیران سابق دیجی‌کالا، نمایندگان مجلس و مقامات دولتی ایران می‌شود.
کیوان امام‌وردی
چهار دوست پس از باخبر شدن از داستان تجاوز جنسی به یکی از آن‌ها در سال ۱۳۹۶، تصمیم گرفتند موضوع را بدون ذکر کامل نام متجاوز در اینستاگرام مطرح کنند. زنی به آپارتمان دوستش به نام کیوان امام‌وردی که دانش‌آموختهٔ ۱۳۸۹ باستان‌شناسی دانشگاه تهران بوده رفته و با او مشروب خورده و صبح روز بعد که از خواب برخاسته، لخت روی تخت‌خواب بوده در حالی که به او تجاوز شده بود. در کمتر از ۲۴ ساعت بیش از ۳۰ نفر گفتند همان مرد ۳۳ ساله که در مغازهٔ کتاب‌فروشی دوستش در اطراف میدان انقلاب کار می‌کرده به همان شیوهٔ خوراندن «شراب دست‌ساز» و بیهوش کردن آن‌ها با استفاده از قرص‌های خواب‌آور به آنان تجاوز کرده‌است. در روز جمعه ۳۱ مرداد ۱۳۹۹، شش هزار توئیت با هشتگ #کیوان_امام زده شد. دخترعمویش نیز نوشت که از دست‌مالی‌هایش در امان نبوده و از او می‌ترسیده‌است. تا ۵ شهریور ۱۳۹۹ تعداد روایت‌ها از آزارهای او به بیش از ۴۰ مورد رسید و در شبکه‌های اجتماعی به «تجاوز سریالی» متهم شد. یکی از استادان گروه هنرهای نمایشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران از شاکیان خواست صبح یکشنبه ۲ شهریور مقابل ساختمان دانشکده جمع شوند. چهار نفر حاضر شدند ولی فقط یک نفر مدارک و مستندات کافی به همراه داشت. امام‌وردی که ابتدا در توئیتر گفته بود به اتهامات پاسخ خواهد داد، حسابش را غیرفعال کرد و به ویلایش در شمال ایران رفت. یکی از قربانیان که پیشتر به ویلای او دعوت شده بود، آدرسش را لو داد. پلیس امنیت عمومی تهران صبح ۴ شهریور ۱۳۹۹ اطلاع داد که امام‌وردی را دستگیر کرده و از شاکیان خواست «با اطمینان از محفوظ ماندن هویتشان در نزد پلیس» شکایت کنند. امام‌وردی اقرار کرد که طی ۱۰ سال به ۳۰۰ زن تجاوز کرده و همزمان مدعی شد که به سادیسم مبتلاست. پلیس از کشف فیلم‌هایی از تجاوز او به ۴۶ زن در «مخفی‌گاه» متهم خبر داد. حداقل ۳۰ نفر از امام‌وردی شکایت و ۱۰ نفر در مواجهه حضوری او را شناسایی کردند. برخی از شکایت‌ها از خارج ایران مطرح شد. در دی ۱۳۹۹ روزنامهٔ همشهری گزارش کرد که بازپرس دادسرای امنیت اخلاقی تهران برای او اتهام «افساد فی‌الارض» اعلام کرده‌است. وکیل ۵ نفر از شاکیان پرونده گفته کیوان امام‌وردی به اتهام «فساد فی الارض» به اعدام محکوم شده‌است. این حکم «بدوی» اعلام شده‌است.
آیدین آغداشلو
سارا امت‌علی، روزنامه‌نگار سابق، توئیت کرد در تابستان ۱۳۸۵ قصد داشته با آیدین آغداشلو در موزهٔ ملی ایران مصاحبه کند که به اصرار او ابتدا به دفترش رفته تا از آنجا با هم به موزهٔ ملی بروند. آغداشلو که در محل کارش لخت و «فقط یک عبای قهوه‌ای روی دوشش» بوده، امت‌علی را محکم بغل کرده و سعی کرده او را ببوسد. امت‌علی در نهایت از دستش فرار کرده‌است. سپس آغداشلو از دفترش بیرون آمده و به نحوی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده به امت‌علی گفته «برویم». امت‌علی بی‌اراده همراه او به موزه رفته و گزارشش را تکمیل کرده‌است. فهیمه خضرحیدری، تهیه‌کننده و مجری برنامه‌های رادیویی، نوشت ده‌ها مورد مشابه از سوءرفتارهای جنسی آغداشلو شنیده‌است. لاله صبوری، بازیگری که دو سال شاگرد آغداشلو بوده، توئیت کرد «تجاوز وصله‌ای است که به استاد می‌چسبد». آغداشلو بابت این توئیت از صبوری شکایت کرد. چندین زن جوان دیگر نیز از تجارب مشابهشان با آغداشلو در قالب کلاس‌های آموزش نقاشی نوشتند. ۴۵ نفر در مصاحبهٔ تلفنی با نیویورک تایمز گفتند از سوءرفتارهای آغداشلو با دختران جوان آگاه بودند و ۱۳ زن در طول ۳۰ سال خود را قربانی او دانستند که یکی از آن‌ها در زمان تعرض ۱۳ سال داشت. ۱۹ نفر به او لقب «هاروی واینستین ایران» دادند و گفتند که پیشرفت شغلی‌شان به رد یا قبول پیشنهادهای آغداشلو بستگی داشته‌است. سولماز اژدری، شاگرد نقاشی آغداشلو، گفت «آوازهٔ آقای آغداشلو در دنیای هنر رازی آشکار بود اما کسی اقدامی در این مورد نمی‌کرد». او گفت در سال ۱۳۸۶ وقتی برای برداشتن مدادش که روی زمین افتاده بود خم شده، دست آغداشلو را لای پاهای یکی از شاگردان دختر دیده‌است. پیشنهاد اهدای یک تابلوی نقاشی به قیمت یک آپارتمان کوچک در تهران (۱۰۰ هزار دلار آمریکا) در ازای درخواست‌های جنسی، سفارش به گالری‌دارها برای تحریم کسی که پیشنهادهای جنسی آغداشلو را رد کرده بود، نشان دادن نقاشی‌های زنان لخت به یک عکاس و بوسیدن او به‌زور و تلاش برای پاره کردن لباس‌هایش، و خواستن از شاگردان برای نشستن روی پاهای آغداشلو حین بررسی کارهایشان و دستمالی آنان از جمله روایت‌های مصاحبه‌شوندگان با نیویورک تایمز بوده‌است. فردی با نام کوچک آفرین که حالا در تهران معلم است، گفت آغداشلو در ۱۳ سالگی بارها به او تعرض جنسی کرده‌است؛ آلتش را به بدنش می‌چسبانده و ران‌هایش را می‌مالیده‌است. دستیار آموزشی آغداشلو که ۱۲ سال مدیریت کارگاه‌هایش را بر عهده داشته نیز گفت به او تعرض شده و بابت همین موضوع استعفا کرده‌است. در مقابل، شهره آغداشلو، بازیگر هالیوود و همسر اول آغداشلو، و میترا زاد، شاگرد سابق آغداشلو، از او دفاع کردند. آغداشلو برای تکذیب این ادعاها به چند خبرگزاری ایران ایمیل زد و در نهایت با انتشار پستی در صفحهٔ اینستاگرامش تمامی این ادعاها را تکذیب کرد. بیانیهٔ او مورد تمسخر کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفت. درخواست او از نیویورک تایمز برای حذف مقالهٔ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰ آن روزنامه نیز رد شد.
کامیل احمدی
کامیل احمدی، جامعه‌شناس ایرانی–بریتانیایی و پژوهشگر در زمینهٔ ازدواج کودکان، ختنهٔ زنان، و دگرباشان جنسی، در فضای مجازی با اتهام‌هایی در مورد آزار جنسی نسبت به همکاران یا سوژه‌های زن در جریان انجام پژوهش‌های اجتماعی روبرو شد. وبگاه بیدارزنی چندین روایت علیه او نقل کرد که در یکی از آن‌ها زنی که خود ختنه شده و مایل بود در این باره مطالعه و روشنگری کند در زمان تحقیق در هتلی توسط احمدی آزار دید. حداقل ۷ روایت علیه او در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. او در اینستاگرام به خاطر «عدم ملاحظات اجتماعی به واسطهٔ رفتار راحتم و دیدگاه متفاوت‌ترم به روابط» عذرخواهی کرد ولی بعداً این پست را پاک کرد. انجمن جامعه‌شناسی ایران با انتشار بیانیه‌ای عضویت احمدی در انجمن را لغو و او را از دبیری گروه جامعه‌شناسی کودک انجمن برکنار کرد. احمدی اقدام انجمن جامعه‌شناسی را غیرمنصفانه و اتهام‌ها را ساختهٔ رقبای پژوهشگرش و حکومت ایران دانست که همزمان با این قضایا ولی به دلیل نامربوط جاسوسی و اقدام علیه امنیت ملی، او را به ۸ یا ۹ سال زندان و پرداخت جریمهٔ ۶۰۰ هزار یورویی محکوم کرده بود اما احمدی توانسته بود از ایران بگریزد و چهره‌ای قهرمانانه از خود به نمایش بگذارد. روزنامهٔ گاردین از ۴ زن داخل و خارج ایران و رادیو آزادی از ۳ زن روایت‌های مشابهی شنیده‌اند که همگی از الگوی ثابتی پیروی می‌کردند که شامل تعریف جوک‌ها و انجام شوخی‌های جنسی، دعوت قربانیان به آپارتمان شخصی برای کار پژوهشی گروهی (که بعداً مشخص می‌شد از «گروه» خبری نیست)، و مسموم کردن آن‌ها با مشروبات الکلی و حشیش می‌شد. به گفتهٔ مرضیه محبی، وکیل دادگستری، چهار زنی که مدعی‌اند احمدی به آن‌ها تعرض کرده به او مراجعه کرده‌اند و او با توجه به شواهد حرف آن‌ها را باور می‌کند هرچند اثبات این ادعاها در دادگاه دشوار است. احمدی به دلیل لطمه‌ای که به پژوهش‌های اجتماعی در ایران مخصوصاً در قبال آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه به خاطر اقدامات او وارد شده شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت.
دیجی‌کالا
دیجی‌کالا، بزرگ‌ترین فروشگاه اینترنتی ایران، از متهمان بود و از این لحاظ که آزاررسانی‌های مرتبط با آن در محل کار رخ داده بودند، مورد توجه قرار گرفت. یکی از مدیران مرد شرکت، از سوی کارکنان پیشین و فعلی آن به سوءرفتار با زنان متهم شد. وقتی موضوع را با مدیر وقت منابع انسانی شرکت — که زن بود — در میان گذاشته بودند، آزاردیدگان نادیده گرفته و اخراج شدند. کاربران شبکه‌های اجتماعی مدیر زن را همدست مدیر مرد در آزاررسانی دانستند و او را با کامنت‌هایشان ذله کردند. مدیر عامل شرکت فوراً نسبت به ماجرا واکنش نشان داد، با پذیریش مسئولیت عذرخواهی کرد، و گفت که شرکت برای افزایش پاسخگویی روشی برای سوت‌زنی به صورت ناشناس تدارک دیده‌است.
محسن نامجو
محسن نامجو، خواننده و آهنگساز، اتهامات تعرض جنسی و تلاش به تجاوز را که یک کاربر توئیتر با نام مستعار ماهی علیه او مطرح کرده و مربوط به هفت سال پیش بود با انتشار ویدئویی در شهریور ۱۳۹۹ رد کرد. پانیدا، خواننده، نیز روز قبل از انتشار ویدئو در گفتگویی با فرآواز، خواننده، نامجو را به آزار جنسی متهم کرده بود. بیستم فروردین ۱۴۰۰ پس از حضور نامجو در برنامهٔ ری‌پلی از ام‌بی‌سی پرشیا، بشرا دستورنژاد، بازیگر؛ لونا شاد، گوینده و بازیگر؛ و پانیدا این بار در کلاب‌هاوس نامجو را به سوءرفتار متهم کردند. دادخواستی نیز با مضمون توقف حضور نامجو در رسانه‌های جمعی تا رفع اتهامات از او منتشر شد. نامجو ویدئوی دیگری منتشر کرد و با اذعان به شفاف و صادق نبودنش در ویدئوی اولیه، بدون نام بردن از کسی از زنان آزاردیده و دوستانش عذرخواهی کرد و رفتارش را ناشی از «عدم آموزش و روابط صحیح در یک فرهنگ هزاران ساله مردسالارانه» خواند. واکنش‌ها به این ویدئو هم مثبت و هم منفی بود. اما اندکی بعد فایل صوتی ۱۷ دقیقه‌ای از او به بیرون درز کرد که محتوایش با ویدئوی عذرخواهی به‌کلی فرق داشت و به گفتهٔ خودش مال دو هفته قبل از ویدئوی عذرخواهی و به گفتهٔ وبگاه ایران‌وایر مال بعد از پخش برنامهٔ ری‌پلی بوده‌است. در این فایل صوتی نامجو جنبش من هم ایران را به خاطر نبود اسامی مطرح در آن مسخره کرد، انتقادها را ناشی از مسائل شخصی دانست، و با ارجاع به مضمون ناز و نیاز در ادبیات فارسی، گفت «نه یعنی نه» مال فرهنگ شرقی نیست و در فرهنگ ایرانی «نه یعنی هزار تا چیز». اظهارات نامجو در این فایل صوتی زن‌ستیزانه و همجسنگراهراسانه تلقی شد. ۲۵۵ نفر از فعالان حقوق زن بیانیه‌ای علیه نامجو با عنوان «نه به سلطه‌گری جنسیتی و آزار جنسی» را امضا کردند.
آرش علایی
اول خرداد ۱۳۹۰ بی‌بی‌سی نتیجهٔ تحقیقاتش دربارهٔ آرش علایی، پژوهشگر پزشکی، را منتشر کرد که بنا بر آن او در پی اتهامات آزار جنسی با دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی به توافق رسیده که دانشگاه را ترک کند، هرچند او هنوز به فعالیتش ادامه می‌دهد. وکلای او این اتهام را تکذیب کردند.
ابوالقاسم طالبی
طالبی در بهمن ۱۴۰۱ در خصوص زنان حامی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ گفت: «بعضی از زنان سلبریتی، یائسه شدن را تقصیر جمهوری اسلامی می‌دانند، و تا سن‌شان از ۵۰ سال می‌رود بالا، روسری‌شان را برمی‌داند و فحش به جمهوری اسلامی می‌دهند.» او افزود «تا دیروز جوان‌تر بودید و روی بورس بودید. خب هرکسی یک دورانی دارد». اظهارات او با واکنش گسترده‌ای مواجه شد. حساب توییتر وابسته به جنبش من هم در ایران در اسفند ۱۴۰۱، روایت سه نفر از کسانی که از سوی طالبی مورد آزار جنسی قرار گرفتند را منتشر کرد. بازیگر بهارک صالح‌نیا گفت که در طول فیلم‌برداری یتیم‌خانه ایران طالبی از او خواسته تا در مورد قاعدگی و آمیزش جنسی در هنگام قاعدگی صحبت کند. شخص دیگری گفت طالبی از او پرسیده «بلد نیستی کسی رو تحریک کنی یا نمی‌دونی تحریک کردن چیه؟» و افزود «بی‌خود کردی اومدی تست بدی وقت من رو گرفتی». در روایتی گفته شد که زنان هنگام ورود به دفتر طالبی نباید با خود موبایل و وسایل الکترونیکی همراه داشته باشند.
پیامدها
هفتم شهریور ۱۳۹۹، باربد گلشیری، پسر هوشنگ گلشیری، اعلام کرد که نقاشی آیدین آغداشلو به دلیل اتهاماتی که علیه او مطرح شده از جلد چاپ جدید شازده احتجاب پدرش حذف خواهد شد. نمایشگاه انفرادی از آثار آغداشلو در گالری هنری دستان در تهران از جانب خود آغداشلو لغو شد و گالری آرتا در تورنتو نیز از میزبانی آثار آغداشلو خودداری کرد. حراج تهران از احتمال حذف دو اثر از آغداشلو از سیزدهمین دورهٔ این رویداد سالانه خبر داد، هرچند آثار حذف نشدند و تابلو خاطرات امید که با قیمت پایهٔ ۱٫۲ میلیارد تومان عرضه شده بود به مبلغ ۱۲٫۵ میلیارد تومان به فروش رفت و رکورد حراجی را شکست. انتشار مستندی که تارا آغداشلو دربارهٔ پدرش نوشته و کارگردانی کرده بود از جانب تهیه‌کننده منوط به افزودن بخش‌هایی دربارهٔ زنان شد و دو جشنوارهٔ بین‌المللی نیز از پذیرش و اکران فیلم چشم پوشیدند. دادخواستی در کانادا برای قطع همکاری جشنوارهٔ تیرگان با آغداشلو توسط ۸۵۰ تن به امضا رسید، اما مسئولان جشنواره زیر بار تعهد نرفتند. در ۱ آبان ۱۳۹۹ (۲۲ اکتبر ۲۰۲۰)، نیویورک تایمز خبر داد که دست‌کم سه زن قصد دارند علیه آغداشلو اقدام قانونی کنند.
دیجی‌کالا گفت که دربارهٔ مدیر سابقش تحقیق خواهد کرد و از کارمندان زن شرکت معذرت خواست. انجمن جامعه‌شناسی ایران علاوه بر اخراج کامیل احمدی، خواستار رسیدگی و برخورد قاطع در دانشگاه‌ها شد.
واکنش‌ها
معصومه ابتکار، معاون رئیس‌جمهور ایران در امور زنان و خانواده، اولین مقامی بود که نسبت به این رویداد واکنش نشان داد. او گفت: «دسترسی به اطلاعات خوب و آموزشِ درستْ کم است و این زمینه را برای خشونت و آزار و اذیت‌های جنسی فراهم می‌کند.» ابتکار از تهیهٔ لایحه تأمین امنیت زنان در برابر خشونت از جمله خشونت جنسی خبر داد. در ۱۴ دی ۱۳۹۹، این لایحه که تقریباً از یک دهه پیش در دست تهیه بود، در هیئت دولت به تصویب رسید و در ۲۴ دی به مجلس ارسال شد. هرچند این لایحه از لحاظ کودک‌همسری یا تجاوز به همسر به استانداردهای بین‌المللی نمی‌رسد، قدمی رو به جلو دانسته شده که طبق آن هر رفتار که به جهت جنسیت بر زن واقع شود «و موجب ورود آسیب یا ضرر به جسم یا روان یا شخصیت، حیثیت یا محدودیت یا محرومیت از حقوق و آزادی‌های قانونی وی گردد» خشونت تعریف شده‌است. به غیر از تجاوز جنسی، لایحه به سایر تعرض‌های جنسی که لزوماً به مقاربت نمی‌انجامند نیز پرداخته و برای مثال، ارسال پیام‌ها یا تصاویر نامتعارف یا مستهجن یا «هرگونه درخواست یا پیشنهاد برقراری رابطهٔ نامشروع با زن» می‌تواند به جزای نقدی، حبس از شش ماه تا دو سال یا ۹۹ ضربه شلاق منجر شود. بر اساس این لایحه قوهٔ قضائیه مکلف شده دفاتر حمایت از زنان خشونت‌دیده یا در معرض خشونت را ایجاد یا تقویت کند و نیروی انتظامی مکلف شده واحد ویژهٔ تأمین امنیت زنان را ایجاد کند.
به گفتهٔ شادی امین، مؤسس شبکهٔ سراسری همکاری زنان ایرانی، این اولین بار در تاریخ جنبش حقوق زنان ایران بود که آنان حس کردند می‌توانند دربارهٔ در معرض خشونت بودن به صورت عمومی صحبت کنند. همچنین این اولین باری بود که جامعه با آن‌ها همدلی کرد و آن‌ها را جدی گرفت. با این حال، او امکان خروج این جنبش از سطح اینترنت و ادامه یافتن در کف خیابان را به دلیل نبود جنبش زنان به صورت منظم و فقدان رهبری نامحتمل دانست. به عقیدهٔ الناز محمدی، از اعضای «دیده‌بان آزار»، گروه آموزش و مقابله با آزار جنسی در تهران، این جنبش در زمینهٔ سوءاستفاده‌های جنسی در ایران یک «نقطهٔ عطف» بوده‌است چراکه «روابط جنسی و خشونت و آزار جنسی بزرگ‌ترین تابوی زنان در ایران» بوده‌اند. آزاده کیان، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه پاریس ۷، این جنبش را یک «تابوشکنی تاریخی» در ایران خواند، اقدامی که در تاریخ معاصر ایران برای اولین بار توسط زنان رخ می‌دهد.
آمبرا گوتیرز، مدل ایتالیایی مستقر در نیویورک، از چهره‌های شاخص جنبش جهانی من هم اولین هنرمند بین‌المللی بود که از جنبش من هم ایران حمایت کرد. وی در ویدئویی که یک مؤسسه حقوقی ایرانی و یک شرکت رسانهٔ آمریکایی با مشارکت هم تولید کرده‌اند داستان خود را با زنان ایرانی در میان گذاشت.
چالش‌ها و دستاوردها
این سلسله افشاگری‌ها در ایران با چالش‌هایی مواجه است که باعث شده نسبت به موفقیت آن ابراز تردید شود. لیلا علی‌کرمی، وکیل دادگستری، بزرگ‌ترین مانع را نظام قضایی ایران می‌داند که فاقد زیرساخت‌های لازم برای رسیدگی به «چالش چندوجهی» سوءاستفادهٔ جنسی است. در قانون مجازات اسلامی ایران تجاوز جنسی و تعرض جنسی تعریف دقیق حقوقی ندارند و اکثر جرایم جنسی از زنا نشئت گرفته‌اند. در واقع، جرمی با عنوان «تجاوز جنسی» به رسمیت شناخته نشده و آنچه هست «زنای به عنف» (به زور) است. مرز بین زنا که در آن طرفین رابطه مجرم شناخته می‌شوند با زنای به عنف که در آن فقط زانی مجرم شناخته می‌شود باریک است و اگر نتوان عامل زور را اثبات کرد، قربانی خود به مجرم تبدیل می‌شود. زنا و زنای به عنف هر دو از نوع رابطهٔ نامشروع هستند و به یک شکل اثبات می‌شوند ولی اثباتشان دشوار است و اتهام ثابت‌نشدهٔ زنا (قذف) خود جرم محسوب می‌شود که مجازاتش ۸۰ ضربه شلاق است. علی‌کرمی همپوشانی‌های این دو را از جمله دلایل عدم مراجعهٔ قربانیان به مراجع قضایی می‌داند زیرا قربانیانی که به قانون متوسل شوند به‌طور بالقوه خود را در معرض متهم شدن قرار می‌دهند. علاوه بر این، قانون در زمینهٔ تجاوز به همسر و تعرض جنسی بدون آمیزش جنسی نیز نقص دارد. طبق قانون آئین دادرسی کیفری ایران، «به جرائم منافی عفت به‌طور مستقیم، در دادگاه صالح رسیدگی می‌شود». در نتیجه، دادستان و بازپرس عموماً از تحقیق و تجسس دربارهٔ جرایم منافی عفت منع می‌شوند. عدم تحقیقات مقدماتی در دادسرا باعث می‌شود شواهد و مدارک پرونده کافی نباشند و متهم راحت‌تر تبرئه شود. به پرونده‌های زنا در دادگاه کیفری یک رسیدگی می‌شود که متشکل از سه قاضی مرد است. بسیاری از قربانیان زن به دلیل شرم از ذکر جزئیات ماجرا خودداری می‌کنند. به نوشتهٔ علی‌کرمی، در دادسرا و دادگاه روی امنیت و حریم خصوصی قربانیان به قدر کافی حساس نیستند که این موضوع کار قربانی را برای شرح روایتش دشوارتر می‌کند. در نهایت اینکه مجازات زنای به عنف در ایران سنگسار، اعدام، یا شلاق است که باعث شده برخی از قربانیان مایل به پی‌گیری پرونده‌هایشان در مراجع قضایی نباشند چون با این مجازات شدید مخالفند. از آن سو، به گفتهٔ شیرین عبادی، حقوق‌دان و کنشگر حقوق بشر، یکی از راه‌های اثبات جرم در قوانین ایران، علم قاضی بر پایهٔ مستندات پرونده است و اگر چندین نفر که با یکدیگر سابقهٔ دوستی یا آشنایی ندارند و حرفشان قابل اعتماد به نظر می‌آید و شائبهٔ تبانی یا دروغ‌گویی در میان نیست از متجاوز شکایت کنند، قاضی می‌تواند با اتکا به علم خود حکم صادر کند. جز قوانین، انگشت اتهام به سوی جامعه نیز اشاره رفته‌است. اغلب روایت‌ها به بیش از یک دهه پیش بر می‌گردد که حاکی از عدم حمایت از قربانیان است. جامعه، روشنفکران، و حتی خانواده‌ها نیز به دلیل سرزنش قربانی، عادی‌سازی و مخفی کردن آزارهای جنسی، نایستادن در برابر مناسبات قدرت و زن‌ستیزی، و به‌طور کلی ایجاد فضای امن برای آزارگران همدست آنان دانسته شده‌اند. ضعف جامعهٔ مدنی در ایران و نبود یک گروه حقوقی تخصصی ویژه که دربارهٔ قربانیان تجاوز فعالیت کند از عوامل نرسیدن صدای قربانیان دانسته شده‌است.
محبوبه عباسقلی‌زاده، محقق و فعال حقوق زنان، شروع شدن جنبش از اینترنت در عوض جوامع محلی، دشواری راستی‌آزمایی روایت‌های مطرح‌شده در شبکه‌های اجتماعی، و هیجان‌زده و پرهیاهو بودن آن را از جمله چالش‌های جنبش من هم ایران برشمرد و از آن طرف توجه جنبش به سیستم به جای پرداختن به اشخاص، یافتن روش‌هایی برای راستی‌آزمایی روایت‌ها، و تمرکز روی آموزش روایت‌گری و همدردی با آزاردیده و حتی عدالت ترمیمی برای آزارگر را از دستاوردهایش دانست. او محدود ماندن جنبش به جامعهٔ روشنفکری، عصبانی بودن آن، بی‌تجربگی در ارتباط با مراکز توانمندسازی، و نداشتن تجربهٔ کلینیکی را از نقدهای وارد به جنبش دانست. فراگیر نبودن جنبش از مکررترین انتقادهای وارد به آن بود. به گفتهٔ مهسا محب‌علی، رمان‌نویس، فقیرترین زنان که به شبکه‌های اجتماعی دسترسی ندارند حتی از نفس سوءاستفاده‌ها آگاه نیستند یا اگر آگاهند «مترسک اخراج» کافی است تا آن‌ها را از ترس بیکار و وابسته شدن به سکوت وادارد. در غیر این صورت افشاگری‌ها عمدتاً به محافل فرهنگی و هنری محدود نمی‌ماند و مدیران دولتی و شرکت‌ها را نیز درگیر می‌کرد. او معتقد است حکومت ایران از این جنبش برای بی‌آبرو کردن محفل‌های فرهنگی و هنری بهره‌برداری کرده‌است.
انحراف جنبش من هم از مسیر اصلی‌اش و دزدیده شدن توسط سلبریتی‌ها از جمله نقدهایی است که به جنبش من هم ایرانی همانند نسخهٔ جهانی‌اش وارد شده‌است. سیما راستین، روزنامه‌نگار، افشاگری‌های سلبریتی‌ها علیه یکدیگر را چرخه‌ای از رذالت‌ها می‌بیند که باعث می‌شود جنبش من هم به جای پرداختن به مباحث اجتماعی و شبکه‌سازی و تمرکز روی قشرهای پایین و ناآگاه اجتماع، بر مدار افشاگری، انتقام‌جویی، تحقیر، و فردگرایی بچرخد و منحرف شود. راستین به نقد اسلاوی ژیژک به جنبش جهانی من هم اشاره می‌کند که در سال ۲۰۱۷ گفته بود «این جنبش ربط و پیوندی با مشکلات واقعی اجتماعی نظیر فقر، استثمار روزانه و از این قبیل ندارد. این برای من به‌طور عمومی مسئله‌ای است مانند نزاکت سیاسی؛ مربوط است به شیوه مؤدبانه حرف زدن، و خوب رفتار کردن و از این قبیل.» راستین با تفاوت قائل شدن بین سلبریتی‌هایی که آگاهی و عاملیت دارند و بلدند نه بگویند با آزاردیدگانی که به قشرهای محروم و ناآگاه تعلق دارند و امکان نه گفتن برای آن‌ها فراهم نیست (همچون دخترک ۱۳ ساله‌ای که قربانی خشونت ناپدری الکلی‌اش است)، جنبش من هم ایرانی را از جنس «اعتراض به بی‌نزاکتی» می‌داند.
نرگس ایمانی مرنی، پژوهشگر اجتماعی، از منظر نئولیبرالیسم به جنبش من هم ایران نگریسته‌است و اعتراض زنان آسیب‌دیده را مقاومت در برابر ساختار سیاسی–اقتصادی–فرهنگی نئولیبرالیسم می‌بیند که به عقیدهٔ او جامعهٔ ایران چند دهه‌ای است در سیطرهٔ آن گرفتار آمده. نظام نئولیبرالیسم برای تولید رضایت در طبقهٔ فرودست، فیگور «کول» را خلق کرده‌است که با ویژگی‌های راحت بودن، خوشمزه بودن، دوری از عصیان و پرخاشگری و نق زدن، مهربان به نظر رسیدن، و … تعریف می‌شود. فیگور کول قرار است با شعار آزادی خصوصی‌ترین داشته‌ها (از جمله بدن) را عمومی کند و این کار را به چهار طریق انجام می‌دهد: ۱) هرگونه اعتراض را با برچسب رفتار نابهنجار پرخاشگرانه دفع می‌کند؛ ۲) زنان را از فیگور زن اُمّل فراری می‌دهد؛ ۳) مصرف بدن زنان را برایشان راحت جلوه می‌دهد؛ ۴) در باکرگی و امل بودن حس شرمساری می‌کارد تا زنان با دوری از این وضعیت‌ها و شرمسار نشدن، احساس رضایت کنند. اما شرمساری فقط به ناراحتی از روابط جنسی آزاد محدود نمی‌شود، بلکه هرگونه امتناع و اعتراض و افشاگری را هم در بر می‌گیرد و سعی می‌کند از ایجاد موج‌های افشاگری یا جنبش‌هایی نظیر من هم جلوگیری کند. ایمانی نئولیبرالیسم را از لحاظ مجبور کردن زنان به تمکین شبیه نظام‌های سنتی–مذهبی می‌بیند منتها با لباسی زیبا و فریبنده.
جایزه انجمن جلوه‌های بصری برای جلوه‌های بصری پشتیبانی برجسته در یک فیلم بلند
جایزه انجمن جلوه‌های بصری برای جلوه‌های بصری پشتیبانی برجسته در یک فیلم بلند (Visual Effects Society Award for Outstanding Supporting Visual Effects in a Feature Motion Picture) یکی از جوایز سالانه انجمن جلوه‌های بصری است که از سال ۲۰۰۲ شروع شده‌است.
پارک ملی گالیسیا
پارک ملی گالیسیا (به اسپانیایی: Parque nacional de las Islas Atlánticas de Galicia) یک پارک ملی در اسپانیا است که در استان پنتبدرا واقع شده‌است.
آی‌آی-وی‌آی
آی‌آی-وی‌آی (II-VI) شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد.
حادثه بونروکو
حادثه بونروکو ، حادثه خوستووا به حادثه بمباران پایگاه‌های نظامی در شمال ژاپن در سال ۱۸۰۷ یا سال سوم از دوره بونروکو، توسط نیکلای خوستووا، زیردست نیکلای رزانوف مؤسس کمپانی روسی-آمریکایی، اشاره دارد. در این سال نیروهای روسیه ناگهان در جزیره ایتوروپ پیاده شدند و یک دژ دفاعی ژاپن را با توپخانه کوبیدند. نیروهای ژاپن به سلاح‌های جدید مجهز نبودند و تاب پایداری نیاوردند.
زمینه
روسیه از شمال به دنبال تجارت با ژاپن بود. روسیه که پوست خز را برای تجارت صادر می‌کرد، در قرن ۱۸ با افراد قوم آینو و قلمروی ماتسومائه در هوکایدو درگیری پیدا کرد. آدام لاکسمن ناخدای کشتی‌شکسته ژاپنی، دایگوکویا کودایا را در سال ۱۷۹۲ با کشتی به ژاپن منتقل و تحویل داد. شوگون‌سالاری توکوگاوا به کشتی اجازه داد تا در بندر ناگاساکی پهلو بگیرد. طرف روسی این اجازه را به عنوان مجوز تجارت با روسی تلقی کرده پس از آن در سال اول بونروکو (۱۸۰۴) نیکلای رزانوف مؤسس کمپانی روسی-آمریکایی به همراه نامه الکساندر یکم روسیه به بندر ناگاساکی وارد شد با این حال، از طرف شوگون‌سالاری توکوگاوا، سیاست عدم افزایش تعداد کشورهای ارتباطی و کشورهای تجاری تغییر نکرد و شوگون‌سالاری پاسخ را به مدت نیم سال به تعویق انداخته و نامه امپراتور روسیه را نیز تحویل نگرفت و نیکلای رزانوف مجبور شد بدون تأمین کافی مواد غذایی و غیره بندر ناگاساکی را ترک کند. از آنجا که نیکلای رزانوف در مذاکرات خود به هیچ وجه پیشرفت نکرد، به این عقیده رسید که راهی جز گشودن کشور ژاپن به جز زور وجود ندارد. علاوه بر این، وی قصد مقابله به مثل با ژاپن را داشت و زیردستان خود را به حمله به پایگاه‌های ژاپنی در شمال این کشور مانند ساخالین و ایتوروپ واداشت. نیکولای خوستووا نیز که تابع رزانوف بود در سال سوم بونروکو (۱۸۰۶) به پایگاه قلمروی ماتسومائه در ساخارین حمله کرد. پس از آن نیز به دژ دفاعی شوگون‌سالاری در جزیره ایتوروپ حمله کرد.
شهرستان بلندی
شهرستان بلندی (به لاتین: Bulandy District) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان بلندی ۶٬۴۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۴٬۷۶۱ نفر جمعیت دارد.
انیتا دوفرنتز
انیتا دوفرنتز (Anita DeFrantz؛ زادهٔ October 4, 1952) ورزشکار روئینگ اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
فابریس ریچارد
فابریس ریچارد (Fabrice Richard؛ زادهٔ August 16, 1973) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد.
اولا، جورجیا
اولاً (به انگلیسی: Ola) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هنری، جورجیا واقع شده‌است.
برای صدتا، دیگه هیچی نمیدن...
برای صدتا، دیگه هیچی نمیدن… (Pour cent briques, t'as plus rien...) یک فیلم کمدی فرانسوی به کارگردانی ادوارد مولینارو است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد.
اکسل یانس
اکسل یانس (Axel Janse؛ ۱۸ مارس ۱۸۸۸ – ۱۸ اوت ۱۹۷۳) ژیمناست هنری اهل سوئد بود.
گوردو-لوسور جی‌ال.۲
'''گوردو-لوسور جی‌ال. ۲''' یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع جنگنده ساخت شرکت Gourdou-Leseurre است. هواگرد گوردو-لوسور جی‌ال. ۲ نخستین پروازش را در ۱۹۱۸ میلادی انجام داد.
آراتیوس
آراتیوس ('Αράτιος؛ مرگ در ۵۵۲) یک فرمانده نظامی ارمنی در سده ششم میلادی و برادر نرسس بود. او در آغاز در ایران ساسانی خدمت می‌کرد اما پس از مدتی به بیزانس فرار کرد. او در جنگ ایبری و جنگ گوت‌ها شرکت کرد و سرانجام در یک کمین نظامی کشته شد.
ذخیره‌گاه انالامرانا
ذخیره‌گاه انالامرانا (به لاتین: Analamerana Reserve) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در Northern Madagascar واقع شده‌است.
لاریسا ماتویوا
لاریسا ماتویوا (Лариса Віталіївна Матвєєва؛ زادهٔ May 9, 1969) شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، ترجمه اهل اوکراین است.
فابریس شفا می‌دهد
فابریس شفا می‌دهد (Fabrice Guérit؛ زادهٔ July 2, 1970) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
کمیسیون تثبیت هویت اقوام همسو
کمیسیون تثبیت هویت اقوام همسو برای ثبت دوازده قوم افغانستان، تشکیل شده بود. که سرانجام سادات افغانستان، توسط فعالیت همین کمیسیون، توانست تا نام خود را در کنار چهارده قوم دیگر، در دیتابیس تذکره الکترونیکی، ثبت کند ریاست این کمیسیون از اول تا آخر فعالیت به عهده سید محمد علی جاوید بود.
نوبوتاکا سوزوکی
نوبوتاکا سوزوکی (Nobutaka Suzuki؛ زادهٔ September 12, 1983) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساموت سونگخرام و باشگاه فوتبال زاربروکن اشاره کرد.
منذر بن نعمان سوم
منذر بن نعمان سوم (المنذر بن النعمان)، که به نام منذر بن امرو قیس (المنذر بن إمرئ القیس) نیز شناخته می‌شود، (مرگ در ۵۵۴) پادشاه لخمیان در سال ۵۰۳/۵۰۵–۵۵۴ بود.
انیکو مک
انیکو مک (Anikó Meksz؛ زادهٔ June 18, 1965) بازیکن هندبال اهل مجارستان است.
ذخیره‌گاه اناهاریبه سود
ذخیره‌گاه اناهاریبه سود (به لاتین: Anjanaharibe-Sud Reserve) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در North-east Madagascar واقع شده‌است.
لز پودرویانسکی
لز پودرویانسکی (Олександр «Лесь» Сергійович Подерв'янський؛ زادهٔ November 3, 1952) نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
اکسل نوردلاندر
اکسل نوردلاندر (Axel Nordlander; September 21, 1879 – 1879:09:21, April 30, 1962) سوارکار و کاپیتان ارتش سوئد بود.
شهرستان آستراخان
شهرستان آستراخان (به لاتین: Astrakhan District) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان آستراخان ۷٬۴۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۵٬۵۲۴ نفر جمعیت دارد.
سیل ۱۳۹۸ شمال ایران
از تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ بر اثر بارندگی‌های شدید در استان‌های شمالی ایران، از جمله گلستان و مازندران و خراسان شمالی، سیل جاری شد. این سیل‌ها موجب خسارت‌های مالی برای ساکنین این استان‌ها و همچنین فوت ۱۳ نفر و مصدوم شدن حداقل ۱۱۶ نفر شد. گفته می‌شود در این حادثهٔ طبیعی، طی دو روز ۳۰۰ میلی‌متر بارش رخ داده که برابر متوسط بارش یک‌سالهٔ استان گلستان است. گزارش‌ها حاکی از آن است که دیگر مناطق این استان نیز با بارشی بین ۵۰ تا ۷۰ درصد کل بارش سالانه در بازه زمانی کمتر از پنج روز رودررو بوده‌اند. این حجم از بارش در این منطقه در تمام دوران ثبت داده‌های هواشناختی، دست‌کم در هفتاد سال گذشته، بی‌سابقه بوده‌است. سیل استان‌های گلستان و مازندران، اصطلاحاً یک سیل دورانی بوده‌است که هر صد سال یکبار رخ می‌دهد.
استان مازندران
به گفته مدیرکل مدیریت بحران استانداری مازندران تقریباً تمام شهرهای این استان درگیر آب گرفتگی شدند اما در سیمرغ و کیاکلا شدت آب‌گرفتگی بیشتر از سایر مناطق استان مازندران بود. روستای حسن‌آباد میاندورود نیز کاملاً زیر آب رفت. ساکنان سه روستای دیگر نیز تخلیه شدند. مدیرعامل جمعیت هلال احمر مازندران تعداد سیل‌زدگان در مازندران را هزار و ۵۹۱ نفر اعلام کرد. در این استان جاده‌هایی که روستاها را به شهرها ارتباط می‌دهند قطع شد. این بارش‌ها تا نوروز ۱۳۹۸ ادامه داشت.
استان گلستان
در این استان شهرهای گنبدکاووس، آق قلا، بندر ترکمن و گمیشان و … که در مسیر رودخانه‌های قره سو و گرگان رود قرار داشتند خسارت دیدند. سیل همچنین بخش‌هایی از استان گلستان، به ویژه گنبدکاووس را درگیر کرد. بارندگی شدید در شرق استان گلستان از ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ آغاز شد و طی ۴۸ ساعت به‌طور مداوم در برخی شهرستان‌های این استان ادامه داشت که میزان آن تا ۳۰۰ میلی‌متر رسید، این بارندگی‌ها موجب شد سدهای بوستان و گلستان در شرق استان گلستان سرریز کنند و رودخانه‌های «چهل‌چای» و «گرگان رود» در اطراف گنبدکاووس از توابع استان گلستان طغیان کنند.
علت
در این مناطق بارشی بین ۵۰ تا ۱۰۰ درصد کل بارش سالانه در بازه زمانی کمتر از پنج روز رخ داد. این حجم از بارش در این منطقه در تمام دوران ثبت داده‌های هواشناختی، دست‌کم در هفتاد سال گذشته، بی‌سابقه بوده‌است.
بارش ممتد باران و برف و کاهش دما در استان مازندران و گلستان که از یکشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ آغاز شده بود موجب وقوع سیل در این استان‌ها شد. فرسایش خاک در اثر بهره‌برداری بی‌رویه از جنگل‌ها و بارش ممتد باران و رها ساختن آب از پشت سدها، سبب جاری‌شدن سیل در آستانه نوروز ۱۳۹۸ در دو استان شمالی ایران شد. علت ویرانگری سیل در ترکمن‌صحرا و به‌ویژه آق قلا را باید در مجموعه‌ای از سوء مدیریت‌ها و عوامل طبیعی جستجو کرد. بارش‌های شدید، پر بودن ظرفیت سدها پیش از آغاز بارش‌ها و نیز عدم لایروبی رودهای گرگان، اترک و قره‌سو همگی دست به دست هم دادند تا بزرگترین فاجعه طبیعی و زیست‌محیطی ترکمن صحرا رقم بخورد.
تلفات
دو کودک ۵ و ۲ ساله در جریان سیلاب شدید در شهرستان‌های کلاله و مینودشت استان گلستان جان باختند. در این حادثه یک کودک به همراه خانواده‌اش در روستای برنجوین زیر آوار ماندند که خانواده نجات یافته و کودک جان باخت و در روستای قرناوه کلاله نیز کودک دیگری جان باخت. به گزارش خبرگزاری فارس، علی عباسی، رئیس پزشکی قانونی مازندران، روز جمعه دوم فروردین خبر داد که در سیل چند روز اخیر پنج نفر کشته شده‌اند. همچنین در خبرها به مفقود شدن یک نفر در میانرود اشاره شده‌است.
در پی واژگونی یک قایق موتوری با ۲۴ سرنشین در شهرستان گمیشان ۲ نفر از سرنشینان آن کشته و ۴ نفر نیز مفقود شدند؛ که ساعاتی بعد پیکر سه نفر دیگر آن کشف شد سپس بعد از مدتی جسد یک نفر دیگر از آنها نیز پیدا شده‌است همچنین نیز در سیل اخیر پنج نفر در مازندران جان خود را از دست دادند یک زن ۳۶ ساله و یک مرد در روستای داراب‌کلا، و یک مرد ۲۷ ساله (بر اثر سقوط سنگ ناشی از بارش در منطقه خطیرکوه محور سوادکوه)، یک مرد ۳۴ ساله و یک زن ۲۹ ساله در بهشهر جان خود را از دست دادند و یک نفر نیز مفقود است
خسارات
بارش‌ها تا شامگاه چهارشنبه ۲۹ اسفند ادامه داشت و هنوز برآورد خسارت انجام نشده‌است. در ۲۴ ساعت نخست حادثه، ۳۰۰ دستگاه خودرو گرفتار در برف، رهاسازی شدند. آب آشامیدنی ۵۱ روستا قطع شد. برخی راه‌های روستایی نیز به علت رانش و ریزش کوه مسدود شد و برق آنها نیز قطع شد. برخی روستاها تخلیه شدند و ساکنان برخی روستاها هم ناگزیر شدند برای آمد و شد از قایق استفاده کنند. گفته می‌شود که میزان بارش باران در سه روز پایانی سال ۱۳۹۷ در مازندران در ۳۰ سال گذشته بی‌سابقه بوده‌است. به علت ریزش کوه و آب‌گرفتگی خطوط ریلی، قطار مازندران نیز متوقف شده و به دلیل آنکه آب راه‌های رسیدن به فرودگاه ساری را پوشانده، پروازها به ساری متوقف شد.
تخریب خط راه‌آهن
شامگاه ۴ فروردین ۱۳۹۸، گردان مهندسی و تخریب «حضرت ابوالفضل» وابسته به گروه «مهندسی ۴۵ جوادالائمه» نیروی زمینی سپاه، بخشی از مسیر خط آهن گرگان-اینچه‌برون در شمال شهر آق‌قلا را به منظور رهاسازی آب انباشت‌شده منطقه را در سه نقطه منفجر کردند. محسن رضایی از این انفجارها به عنوان «انفجار امید» یاد کرد. ۷ فروردین، گردان مهندسی و تخریب سپاه با دستور مستقیم محمدعلی جعفری، بخشی از جاده «چارقلی-گمیشان» را منفجر کردند تا راه خروج آب باز شود. اما چندی بعد حسن روحانی از این اقدام به صورت تلویحی انتقاد کرد:
پس از آن، تصویر نامه‌ای منتشر شد که در آن ستاد بحران استان گلستان و با حضور وزیر کشور، از فرمانده سپاه نینوا استان گلستان درخواست می‌کند که دو الی سه نقطه از ریل راه‌آهن در غرب شهر آق‌قلا برداشته شود تا تخلیه روان‌آب‌ها سرعت بگیرد. همچنین سردار جعفری نیز در واکنش به انتقادها از این اقدام سپاه دفاع کرد.
تلفات دام و طیور
بر اساس اعلام رئیس سازمان دامپزشکی ایران، در سیل استان گلستان در مقطع زمانی ۲۹ اسفند ۹۷ تا ۶ فروردین ۹۸ خورشیدی تعداد ۵۹۴ هزار و ۵۰۰ قطعه نیمچه مرغ گوشتی، ۷۸ هزار قطعه مرغ مادر و تخم‌گذار، ۲۴۴۴ راس دام سبک و ۶۲ راس دام سنگین تلف شده‌است که در کنار اینها ۵۰۰ هکتار مزرعه پرورش آبزیان نیز خسارت دید. همچنین در استان مازندران ۷۶ هزار قطعه مرغ مادر، ۸۷ هزار قطعه مرغ گوشتی، ۸ هزار قطعه مرغ بومی، ۵۸ راس دام سنگین، ۱۳۰۹ راس دام سبک و ۵۶۸۰ کلنی زنبور عسل از بین رفته‌است.
امدادرسانی
اولین کسانی که به کمک سیل زندگان گنبد، آق قلا و گمیشان رفتند، مردم محلی بودند که هم در مسیر سیل با ایجاد موانع سعی می‌کردند ورود جریان آب به شهرها را کند کنند و هم با توزیع اقلام اساسی و خوراکی به یاری آنان شتافته بودند. در این مقطع خبری از کمک‌های دولتی و امدادرسانی سازمان یافته نبود. همچنین صیادان بندر ترکمنی و گمیشانی به ویژه از روستاهای چاپاقلی و چارقلی و آغیزلی قایق‌های خود را به آق قلا آوردند و به یاری مردم شتافتند. پس از وقوع سیل، مردم در جنوب گمیشان برای جلوگیری از ورود آب به داخل شهر، سدی را به طول ۴ کیلومتر طی تنها یک روز ساختند.
نیروهای مسلح
از روز چهارشنبه ۱۴ فروردین یک دستگاه لایروب فوق سنگین ارتش جمهوری اسلامی ایران نیز به شهر آق‌قلا منتقل و در این منطقه مستقر شد تا عملیات لایروبی گرگان‌رود و رود قره‌سو را به منظور تسریع در خروج آب از این شهر و شهر گمیشان را تسریع بخشد. قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء سپاه کانالی برای انتقال آب احداث کرد.
سازمان‌ها و نهادها
علاوه بر نیروهای سازمان هلال احمر، سازمان و نهادهای دولتی و غیردولتی نیز در کمک رسانی مشارکت داشتند.
ستاد اجرایی فرمان امام از روز اول ۲۲ گروه جهادی برای کمک‌رسانی اعزام کرد. محمد مخبر رئیس این ستاد از اهدای چهار هزار سری لوازم‌خانگی شامل یخچال، فرش و لوازم ضروری زندگی به خانواده‌هایی که منازل‌شان در سیل آسیب دیده و چهار هزار رأس دام سبک به ۴۰۰۰ خانواده روستایی سیل زده خبر داد. همچنین مقرر شد بنیاد برکت از زیرمجموعه‌های ستاد اجرایی نیز ۳۰۰۰ شغل برای ساکنین مناطق سیل زده ایجاد نماید. بنیاد برکت احسان وابسته به ستاد اجرایی نیز تا روز ۱۰ فروردین ۴۰ هزار غذای گرم در دو استان مازندران و گلستان توزیع کرد.
شهرداری تهران نیز ۱۳۰ نیرو مدیریت پسماند به مناطق سیل‌زده اعزام کرد.
کمک‌های بین‌المللی
سازمانی جهانی بهداشت، هلال احمر ترکیه، هلال احمر کویت، صلیب سرخ آلمان و وزارت وضعیت‌های اضطراری ارمنستان اقدام به ارسال کمک کرده‌اند. همچنین دولت سوییس، آژانس همکاری‌های بین‌المللی ژاپن (جائیکا)، هلال احمر قطر، صلیب سرخ دانمارک، صلیب سرخ اتریش، سازمان غیردولتی کمک‌های مردمی فرانسه، صلیب سرخ هندوستان، هلال احمر فلسطین و جمهوری اسلامی پاکستان نیز برای کمک به سیل زدگان ایران اعلام آمادگی کردند.
حادثه
در جریان دیواره‌سازی اطراف کانال گمیشان توسط نیروهای داوطلب مردمی، یک قایق با ۲۳ نفر سرنشین واژگون می‌شود که ۱۷ نفر نجات و ۶ نفر کشته می‌شوند. به گفته سرپرست استانداری گلستان، افرادی که در حادثه واژگونی قایق در گمیشان جان خود را از دست دادند، حدود ۱۰ تا ۱۲ روز به صورت داوطلبانه کیسه‌های گونی را با خاک پر می‌کردند و در تلاش برای ایجاد دایک خاکی جهت جلوگیری از نفوذ آب به شهر گمیشان بودند.
انتقادات
عملکرد دستگاه‌های مسئول در امدادرسانی به سیل‌زدگان و غیبت مسئولان دولتی با انتقادهای کاربران در شبکه‌های اجتماعی، مردم سیل‌زده و همچنین افراد مختلفی نظیر علی دایی، سردار آزمون، جعفر سبحانی، فرمانده سپاه نینوا، امام جمعه اهل سنت آق قلا روبرو شد.
نحوه عملکرد صداوسیما در پوشش دادن اخبار مربوط به سیل نیز با انتقاد حسن یزدانی و مردم مواجه شد.
شبکه‌های اجتماعی
مردم در شبکه‌های اجتماعی با ارسال عکس و ویدیو در آگاهی رسانی در خصوص وضعیت شهرهای سیل زده نقش کلیدی داشتند و نباید از نقش شبکه‌های اجتماعی و مخصوصاً شبکه‌های فیلتر شده‌ای مانند تلگرام و توئیتر چشم‌پوشی کرد.
گریت لیک بی‌جی
گریت لیک بی‌جی یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع بمب‌افکن ساخت شرکت Great Lakes Aircraft Company است. هواگرد گریت لیک بی‌جی نخستین پروازش را در ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۴ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۶۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
آنیکو نادی
آنیکو نادْیْ (Nagy Anikó؛ زادهٔ April 1, 1970) بازیکن هندبال اهل مجارستان است.
نوبورو شیمورا
نوبورو شیمورا (Noboru Shimura؛ زادهٔ March 11, 1993 ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
آلبرتو تالگالی
آلبرتو تالگالی (Alberto Talegalli؛ October 2, 1913 – 1913:10:2, July 17, 1961) هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دو شب با کلئوپاترا، پشت درهای بسته، و کشور زنگ‌ها اشاره کرد.
لس تانیوک
لس تانیوک (Леонід (Лесь) Танюк؛ July 8, 1938 – March 18, 2016) کارگردان نمایش، سیاستمدار، و کارگردان فیلم اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
دیلی‌وایر
دیلی‌وایر (به انگلیسی: The Daily Wire) یک وبگاه اخبار و تحلیل محافظه کار مستقر در ایالات متحده آمریکا است. این وبگاه در سال ۲۰۱۵ توسط بن شاپیرو، مفسر سیاسی، بنیان نهاده شد. او در حال حاضر به عنوان سردبیر کل دیلی وایر فعالیت می‌کند. مایکل نولز سردبیر اجرایی دیلی‌وایر بوده و جرمی بورینگ مدیر عامل آن است. دفتر مرکزی این رسانه در منطقه شرمن اوکس لس آنجلس قرار دارد.
تاریخچه
دیلی‌وایر توسط بن شاپیرو و جرمی بورینگ، که هر دو برای تروث‌ریولت کار می‌کردند، بنیان‌گذاری شد. شاپیرو نیز سابقه کار در برایتبارت را داشت. این دو پس از تأمین مالی چند میلیون دلاری از سوی برادران ویلکس و با به‌کارگیری کارمندان سابق تروث‌ریولت، دیلی‌وایر را راه اندازی کردند.
محتوا
محتوا مورد پوشش دیلی‌وایر شامل پادکست، برنامه تلویزیونی و متن با نگاه محافظه کارانه و لیبرترین می‌شود. تمرکز اصلی این وبگاه بر گزارش و تحلیل مسائل داخلی آمریکا است، با این حال به پوشش وقایع بین‌المللی نیز می‌پردازد.
هرمن چینری هسه
هرمن چینری هسه یک کارآفرین نرم‌افزار و بنیان گذار SOFTribe، بزرگ ترین شرکت نرم افزای غنا می باشد. او به بیل گیتس کشور غنا شهرت دارد. چینری هسه همچنین در لیست نوآوران سیاه STEM در رتبه 15 است.
تحصیلات
هرمن در مدرسه Mfantsipim تحصیل کرده است.
منابع
<references group="" responsive="">
اکسل سیوبلوم
اکسل سیوبلوم (Axel Sjöblom; December 17, 1882 – October 10, 1951) ژیمناست هنری اهل سوئد بود.
ورلد فیول سرویسز
ورلد فیول سرویسز (World Fuel Services) شرکت انرژی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد.
ذخیره‌گاه انکارانا
ذخیره‌گاه انکارانا (به لاتین: Ankarana Reserve) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در Northern Madagascar واقع شده‌است.
شهرداری سیبلا
شهرداری سیبلا (به لاتین: Cibla Municipality) یک شهرداری در لتونی است. شهرداری سیبلا ۳٬۴۱۰ نفر جمعیت دارد.
نوبورو کوهارا
نوبورو کوهارا (Noboru Kohara؛ زادهٔ July 22, 1983) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی توچیگی اشاره کرد.
آیشواریا باسکران
آیشواریا باسکران (Aishwariyaa Bhaskaran) بازیگر هندی است که در فیلم های تامیل، مالایالم، کنادا و تلوگو و برخی سریال های تلویزیونی مالایالم و تامیل بازی کرده است. او دختر بازیگر قدیمی، لاکشمی است.
ساکسونبرگ
ساکسونبرگ (به انگلیسی: Saxonburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان باتلر، پنسیلوانیا واقع شده‌است. ساکسونبرگ ۲٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۲۵ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر مولهاوزن خواهرخواندهٔ ساکسونبرگ هست.
اولد آرتور، ویرجینیای غربی
اولد آرتور (به انگلیسی: Old Arthur) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرنت، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
شهرستان اصیل، آق‌مولا
شهرستان اصیل (به لاتین: Esil District, Akmola Region) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان اصیل ۸٬۰۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۶٬۳۰۷ نفر جمعیت دارد.
ذخیره‌گاه طبیعی ابوکو
ذخیره‌گاه طبیعی ابوکو (به لاتین: Abuko Nature Reserve) یک منطقه حفاظت‌شده و ذخیره‌گاه طبیعی در گامبیا است که در ناحیه غربی (گامبیا) واقع شده‌است.
کریس سیلیزا
کریستوفر مایکل سیلیزا (به انگلیسی: Chris Cillizza؛ زاده ۲۰ فوریه ۱۹۷۶) یک روزنامه‌نگار و نویسنده اهل آمریکا و مشغول به فعالیت در سی‌ان‌ان است. او پیش از پیوستن به سی ان ان، در وبلاگ روزنامه واشینگتن پست می‌نوشت و به‌طور منظم به عنوان تحلیلگر سیاسی در برنامه‌های شبکه‌های ام‌اس‌ان‌بی‌سی و ان‌بی‌سی حضور پیدا می‌کرد. سیلیزا از آوریل ۲۰۱۷ به سی‌ان‌ان پیوسته و علاوه بر حضور در برنامه‌های تلویزیونی، در وبگاه این شبکه به نگارش تحلیل‌های مختلف به خصوص پیرامون ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا می‌پردازد.
لطیفه عشاقی
لطیفه عشاقی (، ؛ متولد ۱۷ ژوئن ۱۸۹۸ – وفات ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۵) بانوی اول ترکیه و همسر بنیانگذار جمهوری ترکیه، مصطفی کمال آتاترک بوده است. او از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ به عنوان بانوی اول ترکیه در کاخ چانکایا سکونت داشته است.
زندگی
لطیفه در سال ۱۸۹۸ در خانواده‌ای سرشناس و اصیل چشم به جهان گشود. خاستگاه و منشأ خانواده وی درگذشته به روستایی در استان عشاق ترکیه برمی‌گردد و به همین جهت نام خانوادگی خود را از حلواچی‌زاده به عشاقی‌زاده تغییر دادند. لطیفه به همراه پنج برادر و خواهر به نام‌های وجهیه، اسماعیل، منجی، عمر و رقیه و پدرش معمر بیگ و مادرش عدویه خانم، خانواده عشاقی‌زاده را تشکیل می‌دادند. وی تحصیلات ابتدایی خویش را در مدرسه جاملی کوشک و تحصیلات متوسطه و کالج را در کالج آمریکایی آرناووت‌کوی به پایان رسانید. لطیفه تحصیلات عالی خود را در رشته سیاست و حقوق دانشگاه سوربون فرانسه با موفقیت طی نموده و دوره آموزشی حقوق را در شهر لندن به اتمام رسانید. او به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، آلمانی و اسپانیایی مسلط بوده است.
ازدواج
مصطفی کمال پاشا و لطیفه در ۲۹ ژانویه ۱۹۲۳ با هم ازدواج نمودند. با تشکیل جمهوری ترکیه پایتخت سیاسی از استانبول به آنکارا منتقل شد. لطیفه به عنوان اولین بانوی ترک پا به کوشک چانکایا که کاخ ریاست جمهوری آن زمان بوده قدم برداشت. وی در آن سال‌ها با اجازه همسرش در سالن و نشست‌های مجلس ملی ترکیه حاضر شده و بعدها به عنوان اولین نماینده زن ترکیه به مجلس ملی راه یافت. زندگی مشترک لطیفه و آتاترک در ۵ اوت ۱۹۲۵ به پایان خود رسید و در ۱۲ اوت ۱۹۲۵ به صورت رسمی اعلام شد.
مرگ
وی تا زمان مرگش دو سال را در خارج از کشور و هشت سال را در استانبول زندگی کرد. او تا زمان مرگش هیچ حرفی در مورد زندگی شخصی خودش و آتاترک را تأیید یا قبول نکرد و بالاخره در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۵ به دلیل ابتلا به سرطان پستان در سن ۷۷ سالگی چشم از جهان فروبست. با تلاش فرماندار وقت استانبول، نامک کمال شنتورک، مراسمی با شکوه و بزرگی برای او برگزار شد و گاردی متشکل از نیروی دریایی ترکیه جنازه وی را از مسجد تشویقه استانبول تا گورستان شهدای دروازه ادیرنه حمل کردند و وی در آن‌جا به خاک سپرده شد. اشیاء و وسایل شخصی ارزشمند و گرانبهای وی در موزه خاطرات تاریخ ترکیه نگهداری و برای بازدید در معرض عموم گرفته است. وی در طول سالیان زندگی خود هیچ‌گاه در مورد ازدواجش و آتاترک حرفی نزد و تمام خاطراتش را با خود در زیر خاک مدفون نمود.
لیست پرواز
مسافران یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی است که توسط جف ریک خلق شده و از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸ از شبکه ان‌بی‌سی پخش می‌شود. این سریال داستان مسافران و خدمه یک هواپیمای مسافری را روایت می‌کند که پس از ۵ سال از هنگام اعلام مرگشان، پیدا می‌شوند. ملیسا راکسبرگ، جاش دالاس، آتنا کارکانیس، جی.آر. رامیرز، پروین کائور و لونا بلیز در این سریال ایفای نقش می‌کنند.
خلاصه داستان
پرواز ۸۲۸ از جامائیکا به مقصد نیویورک ، ناگهان از روی رادار محو می‌شود و زمانی‌که فرود می‌آید، بیش از ۵ سال و شش ماه از زمان آغاز پروازشان گذشته است و سرنشینان آن دچار تغییرات ژنتیکی شده اند، که با تاثیر برو روی مغز آن ها سبب دیدن رویاهای صادقانه و پیش بینی اتفاقات آینده می شود. این سریال تجربیات مسافران این پرواز را روایت می کند.
جانوس هندرسون
جانوس هندرسون (Janus Henderson) شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد.
لانا کاندر
لانا تِریس کاندُر (Lana Therese Condor؛ زادهٔ May 11, 1997) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مردان ایکس: آپوکالیپس اشاره کرد.
بخشی از فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
بریت استراندبری
بریت استراندبری (Britt Strandberg; ۳۱ مارس ۱۹۳۴ – ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ذخیره‌گاه طبیعی ایر و تنره
ذخیره‌گاه طبیعی ایر و تنره (به لاتین: Aïr and Ténéré National Nature Reserve) یک ذخیره‌گاه طبیعی در نیجر است که در منطقه آگادز واقع شده‌است.
فابریس فرناندز
فابریس فرناندز (Fabrice Fernandes؛ زادهٔ October 29, 1979 ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون، باشگاه فوتبال رنجرز، باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال لو آور، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، و باشگاه فوتبال بولتون واندررز اشاره کرد.
شهرداری داگدا
شهرداری داگدا (به لاتین: Dagda Municipality) یک شهرداری در لتونی است. شهرداری داگدا ۹٬۵۵۹ نفر جمعیت دارد.
شهرستان کورگالژین
شهرستان کورگالژین (به لاتین: Korgalzhyn District) یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان کورگالژین ۹٬۳۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۵۰۵ نفر جمعیت دارد.
با یان
با یان (Ba Yan؛ زادهٔ December 18, 1962) بازیکن بسکتبال اهل چین است.
آئورل ورنسکو
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۷ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
نوبورو ناکایاما
نوبورو ناکایاما (Noboru Nakayama؛ زادهٔ July 7, 1987) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا اشاره کرد.
نوشته‌های بی سرنوشت
نوشته‌های بی سرنوشت کتابی از محمّدعلی اسلامی ندوشن است از سالِ ۱۳۵۶.