cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
لائورا باسی
باسی تحصیلات رسمی نداشت و از ۵ تا بیست سالگی تحت آموزش خصوصی بود و توانست در زمینه‌های اصلی، مانند ریاضی و علوم تسلط خوبی به دست آورد. هنگامی که بندیکت چهاردهم (اسقف بولونیا) به توانایی‌های او پی برد، حامی او شد. به همین ترتیب او توانست از ۴۹ پایان‌نامه خود به صورت علنی و عمومی دفاع و در تاریخ ۱۲ مِه ۱۷۳۲ دکترای خود را دریافت کند و از آن پس او اولین زنی بود که در دانشگاه با رتبه علمی دکترا تدریس می‌کرد، با این محدودیت که نمی‌توانست به کلاس‌هایی که تماماً مرد هستند درس بدهد. پس از آن بندیکت چهاردهم به او کمک کرد تا کلاس‌های خصوصی خود را نیز دایر کند و همچنین بتواند از آزمایشگاه‌های دانشگاه بولونیا استفاده کند که مجوز آن در سال ۱۷۴۰ توسط دانشگاه بولونیا به او داده شد. پس از گذشت مدتی، باسی محبوب‌ترین فرد در زمینه مکانیک کلاسیک در ایتالیا بود.
زندگی‌نامه
لائورا ماریا کاترینا باسی در بولونیای ایتالیا از یک وکیل موفق، جوزپه باسی و همسرش، روزا ماری سزارعی به دنیا آمد. تاریخ‌های زادروز مختلفی از او در دسترس هستند: ۲۰ اکتبر، ۲۹ اکتبر، ۳۰ اکتبر و ۲۹ نوامبر که دانشگاه بولونیا و آثار علمی او، تاریخ ۲۹ اکتبر را تأیید می‌کند.
در نوجوانی به مدت هفت سال تحت آموزش خصوصی بود. پسر عمویش از ۵ سالگی به او درس‌های لاتین، فرانسوی و ریاضی آموخت. از سن ۱۳ تا ۲۰ سالگی علومی مانند: فلسفه، متافیزیک، منطق و فلسفه طبیعی را با گائتانو تاکونی، پزشک خانواده و استاد پزشکی در دانشگاه بولونیا، فراگرفت. با وجود توصیه گائتانو تاکونی برای دوری از آموزه‌های بحث‌برانگیز دکارتی، هنگامی که باسی علاقه خود را به مکانیک کلاسیک دریافت، از گائتانو تاکونی جدا شد.
هوش و تحصیل باسی نظر بندیکت چهاردهم، اسقف اعظم بولونیا در سال ۱۷۳۱، را به خود جلب کرد و پس از آن، اسقف حامی اصلی باسی در ادامه راه بود. او مناظره ای عمومی در مقابل ۴ پروفسور دانشگاه بولونیا در تاریخ ۱۷ آوریل ۱۷۳۲، برای باسی ترتیب داد و در سال ۱۷۳۲ و در سن ۲۰ سالگی، باسی به صورت عمومی و علنی از ۴۹ پایان‌نامه خود در زمینه مطالعات فلسفی در سالن بزرگانِ ساختمان عمومی دفاع کرد. دانشگاه بولونیا در ۲۰ مِه همان سال به او مدرک دکترایش را اعطا کرد. او تبدیل به اولین زنی شد که دکترای خود را در مقاطع علمی و دومین زن پس از النا کورنارو پیسکوپیا - ۵۴ سال قبل - که در فلسفه دکترا گرفت، دریافت کرد.
در تاریخ ۷ فوریه ۱۷۳۸ باسی با جوزف وراتی، پزشک و مدرس آناتومی دانشگاه بولونیا ازدواج کرد. این دو نفر روابط کاری سطح بالا و پیچیده زیادی با یکدیگر داشتند. این گونه استدلال می‌شود که باسی از ازدواج خود الهام گرفته تا شروع به مطالعه فیزیک تجربی کند. تعداد فرزندان این دو زوج دقیقاً مشخص نیست اما طی گزارشها و روایت‌هایی ۸ یا ۱۲ فرزند داشتند که سوابق غسل تعمید وجود ۸ بچه را نشان می‌دهد.
دانشگاه بولونیا
در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۷۳۲ ، لائورا ماریا کاترینا باسی، از ۱۲ پایان نامه دیگر خود در آرچیگیناسازیو، اصلی ترین ساختمان دانشگاه بولونیا، دفاع کرد. عمل وی، برای دادخواست موقعیت تدریسی به سنای دانشگاه بود. پایان نامه های وی، شامل انواع گسترده ای از موضوع هایی مانند شیمی، فیزیک، هیدرولیک، ریاضی، مکانیک و تکنیک ها بود. سر انجام، در تارین ۲۹ اکتبر ۱۷۳۲، سنای دانشگاه، کاندیداتوری باسی را به او اعطا کرد و او به عنوان پروفسور فلسفه طبیعی منصوب شد ( معادل دکترای افتخاری در امروز ). پس از آن او مبدل به اولین زن سخنران حقوق بگیر جهان شد و رسماً کار آکادمیک خود را آغاز کرد.
اولین سخن رانی او، عنوانِ "روی دیگر اجسام آب یک عنصر طبیعی جهان" را با خود داشت که عنوان سخن رانی از زبان لاتینی به فارسی ترجمه شده است. طبق باور قدیمی که زنان را محدود میکرد و میگفت زنان باید زندگی و رفتار خصوصی تری داشته باشند، دانشگاه او را به نصبت، بیشتر از استادانِ مرد در ارائه سخن رانی‌ها محدود میکرد. سپس او برای حقوق برابر، بین زنان و مردان در مبحث تدریس جنگید، اما نتوانست به نتایج مطلوب دست پیدا کند. از سال‌های ۱۷۴۶ تا ۱۷۷۷ ، باسی فقط سالی یک پایان نامه، آن هم در موضوع هایی مانند جاذبه و الکتریسیته ارائه میداد. گزارش‌ها حاکی ازآن است که لائورا ماریا کاترینا باسی در ادامه، ۳۱ پایان نامه‌ی دیگر به دانشگاه ارائه کرد. در سال ۱۷۳۹ دادخواست او برای تدریس برابر بین زن و مرد، توسط لمبرتینی ( بندیکت چهاردهم ) و فلامینو اسکارسلی ( دبیر سفیر بولونیزی در دادگاه پاپ ) مورد حمایت واقع شد اما او نتوانست موفق شود، در عوض او از اجازه تدریس خصوصی و حمایت هایی برای انجام آزمایش های علمی در خانه خود در سال ۱۷۵۹ برخوردار شد. این اتفاق برای او فرصتی فراهم کرد تا بتواند با دوری از محدودیت هایی که دانشگاه برای او فراهم میساخت، به کشف ایده های جدید بپردازد.
در سال ۱۷۷۲ پائولو بالبی، پروفسور فیزیک تجربی، به صورت ناگهانی‌ای جان سپرد. اگر چه که همسر باسی، دستیار دراز مدت بالبی بود، اما باسی به این باور داشت که میتواند جای خالی پروفسور بالبی را پر کند و در سال ۱۷۷۶، در سن ۶۵ سالگی، او به کرسی فیزیک تجربی، توسط مؤسسه علوم بولونیا منصوب شد و همسرش در نقش دستیار آموزشی همراه او بود.
کار و تجارب
بعد از ازدواجش با جوزف وراتی، او میتوانست در خانه خود به صورت منظم، به سخن رانی بپردازد. در طول دهه ۱۷۶۰ باسی و همسرش، شروع به مطالعه‌ای تجربی در مورد الکتریسیته کردند. این باعث جلب توجه استعدادهایی مانند ژان-آنتوان نله و دیگران به سوی بولونیا برای مطالعه الکتریسیته شد.
او عمدتاً علاقه‌مند به مکانیک کلاسیک بود و او در دوره‌هایی در همین زمینه به مدت ۲۸ سال تدریس کرد. او یکی از افراد کلیدی در معرفی ایده های نیوتون در مورد فیزیک و فلسفه طبیعی بود. همچنین او تجربه زیادی در همه‌ی ابعاد فیزیک، که خودش آن‌ها را بدست آورد بود داشت. به دلیل این که مکانیک کلاسیک و تئوری الکتریسیته فرانک اشتاین در لیست رشته‌های دانشگاه بولونیا نبود، باسی آن ها را به صورت خصوصی تعلیم میداد. در طول زندگی خود او ۲۸ مقاله نوشت با مهوریت اصلیِ فیزیک و هیدرولیک، همچنین او هیچ کتابی ننوشت و فقط ۴ عدد از مقاله های او چاپ شد.
باسی با مشکل‌های مالی زیادی برای انجام آزمایش‌های خود رو به رو بود. به طور مثال در یکی از مقاله هایش اینگونه نوشت که، "برای انجام آزمایش‌هایم و با توجه به این که اگر بخواهم پیشرفت و کامل کردن آنها را ادامه بدهم، در هزینه های مداوم ناشی از آن به کمک نیاز دارم، من تقریباً ناامید شده‌ام" و این در حالی بود که او و دومنیکو گالئازی در آن زمان بیشترین حقوق را در بین همکاران داشتند.
روابط اجتماعی و مکاتبت‌ها
مراسم دفاعیه، دریافت هدایا و اولین سخن رانی باسی، بدلیل برگزاریشان در سالن عمومی بولونیا - Palazzo Pubblico یکی از مهم ترین سازه‌های شهر، مورد توجه بودند. این رویداد ها نه تنها توسط نخبه ها و دانشجویان مورد توجه قرار گرفت بلکه بازخوردهایی از شخصیت های اصلی سیاسی و مذهبی شهر نیز دریافت کرد.
یکی از مهم ترین حامیانِ باسی بندیکت چهاردهم بود، کسی که کارهای علمی او را تشویق کرد. او همیشه دانشگاه بولونیا را پشتیبانی میکرد. هنگامی که اعضای انستیتوی علمی، خواستند باسی را از جایگاه پروفسوری دور کنند، بندیکت چهاردهم مداخله کرد و مانع این عمل شد.
در ۱۷۴۵، لامبرتینی (بندیکت چهاردهم) گروهی ۲۵ نفره، متشکل از نخبه‌ها ایجاد کرد به نام بندیتینی‌ها. باسی بسیار کوشید تا عضو این این گروه شود اما با بازخوردهایی متفاوت از دیگر هم‌دانشگاهی‌ها دریافت کرد.لامبرتینی او را به عنوان عضو اضافه برگزید، تنها عضو زن گروه که به اندازه مردان حق رأی نداشت.
تنها تعداد کمی از کارهای علمی او بجای مانده اما با استناد بر شواهد میتوان کارهای مثبت علمی وی را کاملاً مشهود یافت. افرادی مانند ولتر، چزاره بکاربا، فرانچسکو آلگاروتی، راجر جوزف بوسکویچ، شارل بونه، ژان-آنتوان نله، پائولو فریزی، لازارو اسپالانزانی و آلساندرو ولتا در نوشته‌های خود به این نکته شهادت میدهند. ولتر زمانی به باسی نوشت، "در لندن هیچ باسی‌ای وجود ندارد و من بسیار خوشحال‌تر خواهم بود اگر به آکادمی بولونیای شما اضافه شوم (احتمالاً منظور ولتر این بوده که به دانشگاه بولونیا برود) تا این که در آکادمی انگلیس باشم، هرچند اگر، نیوتون هم ساخته باشد".
فرانچسکو آلگاروتی نیز تعدادی شعر در وصف او سروده است.
مرگ
باسی در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۷۷۸ در سن ۶۶ مرد، سلامتی او طی مدت‌ها به دلیل حاملگی‌های مکرر رو به زوال گذاشته بود.دلیل مرگ او به صورت "دردی در قفسه سینه" (حمله قلبی) ثبت شده است.مراسم خاکسپاری باسی در کلیسای کرپوس دومینی بولونیا انجام شد.در مراسم خاکسپاری وی اعضای بندیتینی‌ها حضور داشتند. وی در روبه‌روی همکارش دفن شد.
جوایز و افتخارات
دومنیکو ماریا فراتا (نقاش ایتالیایی) و آنتونیو لازاری (حکاک ایتالیایی) یک مدال برنزی، برای جشن گرفتن اولین سری کلاس‌های باسی تحت عنوان "معلم عمومی و مجری‌گری" به او اهدا کردند. روی مدال، عکس باسی و در طرف دیگر، جمله "oli cui fas vidisse Minervam" که تقریباً ترجمه فارسی این جمله به صورت "فقط تو میتوانی مینرو را ببینی" می‌باشد، حک شده بود. بعد از مرگ او مجسمه‌ای یادبود، برای او ساخته شد و در مؤسسه علمی بولونیا قرار گرفت. وی در مجامع ادبی بسیاری نیز شناخته و عضو شده بود و مکاتبات گسترده‌ای با بزرگترین نویسنده های اروپا داشت. او به خوبی با ادبیات کلاسیک مانند ادبیات ایتالیا و فرانسه آشنایی داشت.
منابع
__بافهرست__ __نمایه__
پناهگاه صخره‌ای درمره ۲
پناهگاه صخره‌ای درمره ۲ مربوط به دوران پارینه‌سنگی جدید است و در بخش مرکزی، دهستان گل گل، روستای کمربله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۴۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فرودگاه آکسبو
فرودگاه آکسبو یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن و رس دارد و طول باند آن ۸۰۸ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۵۶۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
آذرفرازگرد
آذرفرازگرد (پارسی میانه: Ādurfrāzgird) شاهزاده‌ای ساسانی فرزند شاهنشاه هرمز دوم و برادر شاهنشاهان آذرنرسی، شاپور دوم و اردشیر دوم بود. او در دوره شاهنشاهی شاپور بر نصیبین فرمان می‌راند.
نام
آذرفرازگرد در متون پهلوی به صورت ʾdrprzgrd نوشته شده که هافمن خوانش آن را «آذرافروزگرد» می‌داند. این خوانش درست‌تر است و معنای «دارندهٔ پشتیبانی آتش» (همچون frašō.kərəti- در اوستایی) می‌دهد. با توجه به نقش آتش در آیین کشور و افتخارهای که به ایزد آتش داده شده‌است، این نام برای یک شاهزاده ساسانی مناسب به نظر می‌رسد.
کنترل مرزی
کنترل مرزی به مجموعه فعالیت‌های حکومت‌ها برای بررسی و تنظیم رفت‌وآمدهای انسان‌ها، حیوانات و کالاها در اطراف مرزهای زمینی، هوایی و دریایی اشاره دارد.
علی‌رغم اینکه کنترل‌های مرزی معمولا در مورد مرزهای بین‌المللی صورت می‌گیرند، اما در برخی شرایط در یک کشور واحد و در مرزهای درونی کشور نیز برخی کنترل‌ها اعمال می‌شوند‌.
اقدامات کنترل مرزی اهداف مختلفی را دنبال می‌کنند، از اجرای مقررات گمرکی، بهداشتی و زیست‌محیطی گرفته تا محدود کردن مهاجرت. در حالی که اکثر مرزهای داخلی درون کشورها آزاد و بدون نگهبان هستند، مرزهای دیگر از جمله مرزهای بین‌المللی میان کشورها به شدت کنترل و نگهبانی می‌شوند و گذر قانونی از آن مرزها فقط از طریق برخی ایستگاه‌های بازرسی مشخص قابل انجام است. کنترل‌های مرزی در قرن بیست‌ویکم، کاملا با سازوکارهایی چون ویزا، مدارک مسافرتی، گذرنامه‌ها و سیاست‌های پیچیده که در کشورهای مختلف، متفاوت هستند، درهم‌تنیده شده‌اند.
منابع
1.https://definitions.uslegal.com/b/border-control/
آمونیوم پاراتنگستات
آمونیوم پاراتنگستات با فرمول شیمیایی (NH۴)۱۰(H۲W۱۲O۴۲)·4H۲O یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۱۳۲٫۲ g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر بلورین سفید است.
ایزای
ایزای شرکت داروسازی ژاپنی است، که از سال ۲۰۰۸ در رتبه بیستم از فهرست ۲۵ شرکت بزرگ در صنایع داروسازی جهان به‌شمار می‌آید، همچنین به همراه شرکت‌های تاکدا، استلاس، دایچی سانکیو و اوتسوکا، به‌عنوان ۵ تولیدکننده بزرگ دارو در کشور ژاپن محسوب می‌شود.
شرکت ایزای در سال ۱۹۴۱ توسط یوتاکا نایتو تأسیس شد و در حال حاضر دارای ۷ کارخانه تولید دارو در کشورهای ژاپن، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، اندونزی، تایوان، هند و چین می‌باشد.
دفتر مرکزی این شرکت در منطقه بون‌کیو شهر توکیو قرار دارد و سهام آن در بازارهای بورس اوساکا و بورس توکیو معامله می‌شود.
مستر تراست بانک با ۵٫۸۰٪ درصد، نیپون لایف با ۵٫۱۷٪ درصد، رسونا با ۲٫۸۰٪ درصد و ژاپن تراستی سرویس بانک با در اختیار داشتن ۷٫۰۳٪ درصد از سهام ایزای، بزرگترین سهام‌داران آن به‌شمار می‌آیند.
جاسم غلام الحمد
جاسم غلام الحمد (زادهٔ ) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده است.
برج محمد بن راشد
برج محمد بن راشد (Burj Mohammed bin Rashid) یا سنترال مارکت پراژکت (Central Market Project) یک آسمان‌خراش در شهر ابوظبی، کشور امارات متحده عربی است.
دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
دهه ۲۰۲۰ (میلادی) دویست و دومین دهه تقویم میلادی است. این دهه در ۱ ژانویه سال ۲۰۲۰ آغاز شده و در ۳۱ دسامبر سال ۲۰۲۹ به پایان می‌رسد.
جان فرانسیس دیلان
جان فرانسیس دیلان (John Francis Dillon؛ July 13, 1884 – 1884:7:13, April 4, 1934) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هیئت رده‌بندی سنی فیلم‌های بریتانیا
هیئت رده‌بندی سنی فیلم‌های بریتانیا سازمانی مردم‌نهاد واقع در لندن است که در سال ۱۹۱۲ بنیان‌گذاری شد. این سازمان، در حیطه بازی‌های ویدئویی و فیلم، در ناحیه بریتانیا فعالیت می‌کند.
سیارک ۲۵۱۸۴
سیارک ۲۵۱۸۴ بیست و پنج هزار و صد و هشتاد و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۸ کشف شد.
محمد میلود
محمد میلود (Mohamed Miloud؛ زادهٔ ۱۹۳۵) وزنه‌بردار اهل مراکش است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شرکت کرده‌است.
محوطه النگدره
محوطه النگدره مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان گرگان، بخش مرکزی، شمال پارک جنگلی النگدره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۲۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چشمه آب‌گرازی
چشمه آب‌گرازی، روستایی از توابع بخش کربال شهرستان شیراز در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کربال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
فرمیون مایورانا
یک فرمیون مایورانا, که گاهی ذره مایورانا نیز خوانده می‌شود. یک فرمیون است که پادذره خودش است. اولین بار توسط اتوره مایورانا در سال ۱۹۳۷ پیشنهاد شد. این اصطلاح در مقابل فرمیون دیراک به کار می‌رود که در آن فرمیون‌ها پادذره خودشان نیستند.
سرود ملی قزاقستان
«قزاقستان من» سرود ملی کشور قزاقستان است که در تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۰۶ رسمیت یافت.
زبان قزاقی از زبان فارسی تأثیراتی پذیرفته‌است و در این سرود نیز این تأثیر به شکل واژه‌هایی که از زبان فارسی (و وام‌واژه‌های عربی از طریق فارسی) وارد این زبان شده آشکار است. واژه‌های فارسی (و عربی‌تبار از طریق فارسی) که در این سرود آمده عبارت است از: آسمان (با تلفظ آسپان در قزاقی)، دانه (با تلفظ دان)، داستان، ازل، ناموس (در اصل از یونانی به فارسی و عربی وارد شده)، من، گل، قزاقستان، وقت، دوست.
بایو الورس، لوئیزیانا
بایو الورس (به انگلیسی: Bayou L'Ourse) یک حوزه سرشماری در ایالات متحده آمریکا است که در لوئیزیانا واقع شده‌است. بایو الورس ۱٬۹۷۸ نفر جمعیت دارد. موقعیت آن در تقاطع شاهراه اتوبان ۶۶۲ است و ۱۲ مایل (۲۹کیلومتر) در غرب تیبدوو لوئیزیانا است و مساحت آن ۷٫۱ کیلومتر مربع است.
جمیژتسه
جمیژتسه یک روستا در لهستان است که در گمینا راتسواویتسه واقع شده‌است. جمیژتسه ۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
تاریخ عکاسی در ایران
پیدایش عکاسی و گسترش روش‌های گوناگون آن در ایران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجودیت عکاسی در فرانسه روی داده‌است. صنعت عکاسی بر روی کاغذ حساس در سال ۱۸۳۹ میلادی به وجود آمد و در سال ۱۸۴۱ میلادی پلاک‌های شیشه برای عکاسی اختراع گردید و از نمونه موجود این اختراعات و همه ی انواع وسایل عکسبرداری دو تا سه سال پس از اینکه به بازار می‌آمد به‌طور هدیه بدست پادشاه ایران می‌رسید. صنعت عکاسی در ایران با ظهور شبکه‌های اجتماعی به رونق گسترده‌ای دست یافته‌است.
سال‌های آغازین
نخستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به در خواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار ایران وارد شد. دستگاه‌های عکسبرداری روسیه که هدیه امپراتور بود، زودتر رسید و نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس که به این منظور تعلیم عکاسی دیده بود، این دستگاه‌ها را به تهران آورد و در اواسط دسامبر ۱۸۴۲ م مطابق پایان آذر ۱۲۲۱ه‍.ش نخستین عکسبرداری در ایران را انجام داد. ملک قاسم میرزا شاهزاده ایرانی و ژول ریشار فرانسوی نیز از جمله پیشروانی هستند که در ایران، به شیوه داگرئوتیپ، عکسبرداری کرده‌اند. با اطلاعاتی که از کتاب مقالات گوناگون تألیف دکتر خلیل خان اعلم الدوله ثقفی از یادداشت‌های ریشار خان، اولین عکاسی که اعتماد السلطنه از او نام برده حاصل می‌شود این است که اولین عکسبرداری بر روی صفحه نقره در سال ۱۲۶۰ هجری قمری در تبریز، زمانی که ناصرالدین میرزا ولیعهد بود انجام شده‌است. این دو دستگاه دوربین داگرئوتیپ یکی اهدایی از طرف ملکه انگلیس و دیگری هدیه امپراتور روسیه بودند. به جز یک عکس، هیچ‌کدام از عکس‌های داگرئوتیپ ایرانی، باقی نمانده‌اند اما برخی از آنها از جمله پرتره محمد شاه و ناصرالدین میرزای ولیعهد به دست کمال‌الملک رسیده و او از روی آنها پرتره‌های نقاشی خلق کرده است.
در سال‌های آغازین پیدایش عکاسی در ایران برخی از اروپاییانی که در مشاغل گوناگون در استخدام دولت ایران بودند نیز به تجربیاتی اندک در این زمینه دست زدند. این افراد اغلب معلمان رشته‌های مختلف دارالفنون بودند که مدرسه‌ای فنی برای تربیت افسران، مهندسان نظامی و غیرنظامی، پزشکان و مترجمان زبان‌های خارجی به‌شمار می‌آمد و به دست امیرکبیر پایه‌ریزی و در سال ۱۸۵۰ م تأسیس شده بود.
عکاسان ایرانی نیز هم‌زمان با سال‌های اولیه پیدایش عکاسی در ایران دست به کار شدند و به تصویر جنبه‌های گوناگون زندگی مردم در دوران قاجار پرداختند. برای نمونه می‌توان به نام‌های زیر اشاره کرد:
شاهزاده ملک قاسم میرزا که شاید نخستین عکاس ایرانی باشد، آقا رضا عکاس‌باشی، اولین عکاس حرفه‌ای و پرکار دربار ناصرالدین شاه که بسیاری از سفرها مراسم و جنبه‌های گوناگون دوران حکومت طولانی ناصرالدین شاه را ثبت کرده‌است.
باید خاطرنشان ساخت که نمونه عکس‌های دوره محمدشاه (که البته هیچ‌کدام باقی نمانده‌اند) را نباید با صنعت عکاسی مرسوم امروز یکی دانست، زیرا صنعت عکاسی (فتوگرافی) در سال ۱۲۶۵ هجری قمری ۱۸۴۹ میلادی اختراع شده‌است یعنی یک سال بعد از فوت آن پادشاه، و آنچه در عهد محمدشاه وجود داشت و ریشار خان عمل می‌کرد دستگاه داگرئوتیپ بود که در سال ۱۸۳۹ میلادی به وجود آمده بود.
سرآغاز عکاسی در ایران، رویدادها و حرکت‌هایی را دربردارد که گاه در نوع خود در جهان بی‌نظیر و برخی اوقات پیشرو حرکت‌های عکاسی در جهان است.
عکس‌برداری خارجیان از ایران
در همان دورانی که ایرانیان سرگرم آموختن عکاسی بودند، خارجیان مقیم ایران و سیاحان، مشغول عکاسی از فضای شگفت‌انگیز پیرامونشان بودند.
اولین مجموعهٔ عکس از آثار تاریخی ایران توسط لوئیجی پشه (Luigi Pesce) سرهنگی از اهالی ناپل در سفر به ایران تهیه شد. ناصرالدین‌شاه بارها به وی لقب عکاس‌باشی داد. نسخه دومی نیز از این مجموعه در همان سال تهیه و برای ویلیام اول، پادشاه پروس فرستاد شد. آلبوم دیگری نیز به موزه متروپولیتن نیویورک اهدا شده که شامل ۷۵ قطعه عکس است و احتمالاً همان آلبومی است که برای پادشاه پروس ارسال شده بود. این آلبوم دراصل متعلق به اردشیر میرزا، نوه فتحعلی شاه بود. اهداکننده این آلبوم معتقد است که «پشه» یک از چندین عکاسی است که آثارشان در آن مجموعه گردد آمده‌است. آلبوم متروپولیتن شامل موضوعات متعددی است. قدیمی‌ترین عکس‌های این آلبوم بین سال‌های ۱۸۵۲ (میلادی) تا ۱۸۵۵ م گرفته شده‌اند. سه پرتره از ناصرالدین‌شاه در جوانی و یک عکس گروهی در این مجموعه وجود دارد. بیشتر تصاویر این آلبوم نشان‌دهندهٔ معماری آن روزگار است.
عکس‌های وی سند تاریخی بی‌نظیری است که گویای وضعیت زندگی مردم و درباریان است. گرچه در این عکس‌ها زنان وجود ندارند، اما مردان طبقات مختلف اجتماع حضور مشخص دارند و سلسله مراتب اجتماعی آن‌ها با چگونگی قرار گرفتن در تصویر کاملاً نشان داده شده‌است. عکس‌های او از مکان‌های تاریخی ایران در نمایشگاه جهانی هاریس به نمایش درآمد و نشان افتخار دریافت کرد.
برجسته‌ترین و پرکارترین عکاس حرفه‌ای ایران در پایان قرن نوزدهم، آنتوان سوریوگین بود که سراسر ایران را زیر پا نهاد و از مردم، مناظر، معماری و اشیاء عکس‌های زیادی گرفت. عکس‌های وی در سفرنامه‌ها و داستان‌ها فراوان مورد استفاده قرار می‌گرفت بی‌آنکه نامی از وی برده شود. سوریوگین محیط خود را با دید همه‌جانبه‌ای تصویر می‌کرد. کارگاه وی در خیابان دولت در تهران قرار داشت و عکس‌هایش در نمایشگاه بروکسل در ۱۸۹۷ (میلادی) به کسب مدال طلا نایل شد. سوریوگین به کیفیت نور و تغییرات آن توجه خاص داشت و پیداست که اغلب عکس‌هایش را در اواسط روز می‌گرفته‌است. وی اغلب فرد یا گروهی را در زمینهٔ عکس‌هایش قرار می‌داد تا ضمن نشان دادن تاریخی بودن موضوع، مقیاس را نیز ببینند.
یکی از تکنیسین‌های عکاسخانه عبداله‌میرزا به نام ایوانوف که برای خود اسم ایرانی روسی‌خان را انتخاب کرده بود، پس از سفر به روسیه، با یکی از شرکت‌های لوازم عکاسی برای تهیه شیشه، کاغذ و مقوای عکاسی قراردادی منعقد نمود و در خیابان علاءالدوله عکاسخانه‌ای دایر نمود. عکس‌های او همه مارک روسی‌خان دارند. در انقلاب مشروطه و چند سال بعد، این عکاس‌خانه مرکز آزادیخواهان و اغلب عکس‌های آن مربوط به بزرگان مشروطه و مهاجرت و غیره بوده‌است. این عکاسخانه تا سال ۱۲۹۹ هجری شمسی دایر بوده‌است. روسی‌خان با محمدعلیشاه به اروپا رفت و کارهای عکاسخانه توسط مهدی مصورالملک ادامه یافت و سپس تعطیل شد.
تصاویری که از ابنیه و عمارات آن دوران به جا مانده، برای مطالعات ایران عهد قاجار ارزشی مستند دارد و در ضمن اطلاعاتی از نظام حکومتی آن دوره را فراهم می‌کند.
دوره ناصری
دوره پنجاه ساله سلطنت ناصرالدین شاه را باید دوره شکوفایی عکاسی در دوران قاجار یا ایران قرن نوزدهم میلادی دانست. او که خود اهل ذوق و هنر بود به عکاسی علاقه‌مند گردید و بر توسعه این فعالیت در درون دربار همت گماشت. وی با تأسیس عکاسخانه کاخ گلستان و نیز تشویق و حمایت عکاسان، توانست تصاویر یا به عبارتی اسناد هنری و تاریخی گرانبهایی از ایران آن روز را ثبت نماید.
آندره‌آ جووی
آندره‌آ جووی (متولد ۱۹ اوت ۱۹۸۳) والیبالیست اهل ایتالیا است. جیووی لیبرو دوم تیم ملی والیبال ایتالیا و عضو باشگاه پروجا است. او با ایتالیا به مدال برنز المپیک ۲۰۱۲ رسید.
تاریخ عکاسی در ایران
دوره ناصری
هرچند که فعالیت ناصرالدین شاه به درون دربار و تربیت عکاسان درباری محدود گردید ولی تأسیس رشته عکاسی در مدرسه دارالفنون، نشان از اهتمام او به این امر دارد. ناصرالدین شاه به عکاسی علاقه‌مند شد و آن را نزد کارلیان فرا گرفت. از آن پس شاه برای انجام کارهای عکاسی اش و احداث تاریکخانه برای ظهور، چاپ و تهیه شیشه‌های حساس، حیاط و عمارتی از ساختمان‌های سلطنتی را به عکاسخانه دربار اختصاص داد و این‌گونه بود که عکاسخانه مبارکه بنیاد یافت. یادداشت‌ها و مدارک برجای مانده در کاخ گلستان، حاکی از آن است که ناصرالدین شاه با ظهور فیلم و چاپ عکس آشنا بوده و از طرفی دستخط و توضیحات وی در حاشیه بسیاری از عکس‌ها و عبارت معروف «خودمان انداختیم» نشان از فعالیت عکاسی او دارد.
شاه برای اینکه عکاسخانه مدیرمسئولی هم پیداکند آقا رضا خان اقبال‌السلطنه پسر میرزا اسماعیل، پیشخدمت سلام و برادر علی نقی حکیم الممالک را که از محرمان و نزدیکان شاه بود و بنا به امر شاه فن عکاسی را نزد کارلیان به خوبی یادگرفته بود عکاسباشی و مدیر عکاسخانه مبارکه همایونی کرده، به این فن جدید صورت جدی و رسمی داد و از این پس از همه اردوکشی‌ها، ییلاق‌ها، سفرها، مراسم سلام، اسب دوانی‌ها و شهرها و طبقات مختلف مردم و رجال عکس‌های فراوان متعدد گرفته درآلبوم‌ها قرارداده شد ودرآلبوم خانه سلطنتی درکاخ گلستان در شمس‌العماره گرد آمد.
آقارضا نخستین کسی است که به مقام عکاس‌باشی منصوب شد. از عکاسان دربار به‌جز او می‌توان از عبدالله میرزا قاجار نام برد. وی از دانش‌آموختگان دارالفنون بود و عکاسی را در فرانسه فرا گرفت. وی در آموزش عکاسی حرفه‌ای در ایران نقش مؤثری برعهده داشت.
در کتاب اولین‌های تهران از آقای سیروس سعدوندیان آمده است که نخستین عکاسخانه عمومی در خیابان "جبارخانه" به مدیریت عباسعلی بیگ گشوده شد. شرح این واقعه از زبان "روزنامه دولتی" شماره ۶۳۹ مورخ پنجشنبه ۲۵ ذیحجه ۱۲۸۵ ه.ق. به این صورت است: "اعلانات: چون اغلب مردم زیاده از حد مایل و راغب هستند که عکس خود را بیاندازند، عکاسباشی عباسعلی بیگ، آدم خود را که مدت‌ها در زیر دست او بوده و تربیت شده و در عکاسی کمال مهارت را پیدا کرده بود، قرار گذاشت در خیابان جبارخانه مبارکه حجره‌ای ترتیب و اسباب عکاسی آماده نماید تا هر کس را میل انداختن عکس خود باشد، در آنجا رفته، عکس بیندازد و قیمت آن هم موقوف به بزرگ و کوچکی عکس است: عکس بزرگ یکی چهار هزار دینار است تا دوازده عدد. پس از آن هر کس زیادتر طالب باشد، یکی سه هزار دینار است؛ عکس کوچک یکی دو هزار دینار است تا دوازده عدد. بعد از آن هر کس زیادتر بخواهد، یکی سی شاهی است. "
بی شک، با بررسی همه‌جانبه عکس‌های باقی‌مانده از این زمان، می‌توان برتری ناب بودن زمینه‌های تصویری این هنر در دوران قاجار را دریافت؛ زیرا عکاسان ایرانی در سال‌های نخستین، بدون تقلید از زمینه‌هایی همچون نقاشی غربی و معیارهای زیبا شناختی حاکم بر آن و تنها با رویارویی مستقیم با موضوعات، اقدام به عکسبرداری از آن‌ها می‌کردند. نگاه خالص و بدون صحنه‌آرایی‌های معمول در عکس‌های این سال‌ها را می‌توان به روشنی دریافت. کیفیت این امر در سال‌های بعد، با گسترش ارتباط با غرب و تقلید از شیوهٔ کار عکاسان اروپایی، رو به افول گذارد.
تأثیر عکاسی بر کار نقاشان دوره قاجار نیز آشکار است. در نگاره‌هایی که خانزاد اسماعیل از ناصرالدین شاه کشیده، شاه با همان کتی نشان داده شده که در عکسی از همان دوره دیده می‌شود.
عکاسان دورهٔ قاجار را سه دسته تشکیل می‌دادند:
مبنای کار نخستین عکاسان اروپایی توجه به فرم و اصول زیباشناختی بود، اما عکاسان ایرانی اروپائیان را سرمشق خود قرار می‌دادند. آنچه از روی آثار و نوشته‌های دوران قاجار به‌دست آمده نشان می‌دهد که ایران در اواخر قرن نوزدهم در حال دگرگونی بوده‌است و جامعهٔ سنتی ایران در تلاش برای انطباق خود با علوم و فنون و اندیشه‌های غرب به سر می‌برده‌است.
دوره مظفرالدین شاه و انقلاب مشروطه
از اوایل سلطنت مظفرالدین‌شاه در ۱۳۱۴ قمری عبداله میرزا در بالاخانه‌های دارالفنون عکاسخانه‌ای دایر نمود و فن عکاسی را متداول کرد. بسیاری از عکاس‌های بعدی از شاگردان وی بوده‌اند. این عکاسخانه تا اوایل مشروطیت دایر بود و عکاس دیگری کارهای عکاسی درباری را انجام می‌داد، به نام میرزا ابراهیم‌خان عکاس‌باشی که از خدمتگزاران دربار مظفرالدین‌شاه بوده‌است. معروف است که مظفرالدین‌شاه سخت شیفتهٔ عکاسی بود و خود عکاس آماتور بوده‌است.
از شاگردان عبداله میرزا دو نفر دیگر به نام «ماشااله خان» و «خادم» در اوایل سال ۱۳۰۰ شمسی، عکاسخانه‌های دیگری برپا کردند که هر دو در خیابان ناصریه بود، که عکس‌های ارزان‌تری می‌انداختند.
با آغاز جنبش مشروطیت مردم تمایل داشتند چهرهٔ رهبران خود را مشاهده نمایند و رواج این‌گونه عکس‌ها مصداق این تمایل است. به‌تدریج ثبت چهره‌های معروف گسترش یافت؛ و با ایجاد تحولات مختلف، عکس از انحصار دربار خارج شد و موضوعات اجتماعی و واقعی موضوع عکاسی قرار گرفت. با تحولات جنبش مشروطیت زمینه برای عکاسی مطبوعاتی فراهم شد. در حال حاضر، بیشتر عکس‌های موجود از دوران جنبش مشروطه، توسط استپان استپانیان، عکاس ارمنی انداخته شده‌اند. استپانیان به عنوان «نخستین عکاس خبری ایران» شناخته می‌شود.
دوران پهلوی اول
از ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۲ ه‍.ش مطبوعات که سرآغاز فعالیت آن‌ها از جنبش مشروطیت شروع شده بود فعالیت وسیع‌تری یافتند و کاربرد عکس بیشتر شد و تحولات اساسی در عکس‌ها ظاهر شد. عکس‌های این دوران بسیار برجسته و متفاوت است.
دوران پهلوی دوم
این دوره، دوران ورود همه‌جانبه فنون و تجهیزات غربی به ایران و روی‌آوری هنرمندان به شیوه‌های مدرن غربی بود. در این دوران با پیشرفت تجهیزات عکاسی و گسترش فعالیت مطبوعات، عکس به عنصری مهم و تأثیرگذار بدل گشت.
عکاسی مطبوعاتی که کمابیش رونقی داشت با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ه‍.ش دوباره دچار رکود و رخوت شد و عکاسی در حاشیه قرار گرفت. عکس‌های دههٔ ۳۰ و ۴۰ شمسی بیشتر جنبهٔ تبلیغاتی و رسمی داشتند. در اواخر دههٔ ۴۰ به‌دلیل گسترش گرایشات هنری و پیچیده شدن مبارزات به‌تدریج فضای جدیدی به وجود آمد که عکاسی را نیز متأثر ساخت.
دهه ۲۰۳۰ (میلادی)
دهه ۲۰۳۰ (میلادی) دویست و سومین دهه تقویم میلادی است. این دهه در ژانویه ۱ سال ۲۰۳۰ آغاز و در دسامبر ۳۱ سال ۲۰۳۹ به پایان می‌رسد.
غار دربند (مهدی‌شهر)
'''
غار دربند مهدیشهر یکی از بزرگترین غارهای آهکی ایران است غارآهکی دربند در دامنه‌های جنوبی بخش میانی رشته کوه البرز در کمرکش کوه لهرد و در دو کیلومتری دانشکده روانشناسی مهدیشهر در منطقه دربند قرار گرفته‌است.این غار دومین غار بزرگی آهکی کشور بعد از غار علیصدر همدان است
موقعیت غار
غار دربند در دامنه‌های جنوبی بخش میانی رشته کوه البرز در ارتفاعات دربند، در کمرکش کوه لهرد، غار دربند یکی از بزرگترین غارهای آهکی ایران به‌شمار می‌رود که در گذشته محل سکونت انسان بوده‌است.
طول غار ۱۱۴ متر، ارتفاع از سطح دریای آزاد ۲۰۰۰متر (۲۰۵۸ متری از سطح دریا)، ارتفاع دهانه از پای کوه ۳۰۰متر، عریض‌ترین قسمت آن ۳۶ متر و بلندترین نقطه سقف آن به ارتفاع حدود ۳۰متر است. بلندترین استلاگمیت این غار با ارتفاع ۱۴ متر در ایران بی‌نظیر است. دهانه غارآهکی دربند رو به مشرق قرار گرفته و دره وسیع و سرسبز دربند در زیر آن گسترده شده و پس از عبور از دهانه، دالانی به طول ۲۴ و عرض ۳ متر دیده می‌شود و مانند گلو، بین دهانه و تالار غار قرار گرفته و انتهای گلو به تدریج کوتاه شده تا این که به دهانه‌ای به ارتفاع ۸۰ سانتی‌متر می‌رسد.
قدمت غار و علت پیدایش
غار دربند که در بلندی‌های منطقه ملی گردشگری دربند مهدیشهر واقع شده، به علت عملکرد شدید نیروهای زمین‌ساختی منطقه و نیز پدیده انحلال توسط آبهای نفوذی شکل گرفته‌است.
این غار میراث طبیعی به جای مانده از دوره سوم زمین‌شناسی است. کارشناسان عمر این غار آهکی را ۱۴۰ میلیون سال تخمین زده‌اند.
زیرساخت‌های گردشگری
غار دربند برای اولین بار در سال ۱۳۲۷ توسط یک گروه چهار نفری که متشکل از کوهنوردان بود کشف شد. در تابستان همان سال محمود دانشور جهانگرد ایرانی موفق شد قبل از آنان به انتهای غار برسد. از زمانی که خبر مسافرت آنان در مجله «نیرو و راستی» منعکس شد، غار دربند در ردیف یکی از هدف‌های برجسته کوهنوردان قرار گرفت و این کار تنها جنبه ورزشی داشت. اما یک تصادف کوچک باعث شد که برای اولین بار نکته جالب و مهمی دربارهٔ این غار پیش آید و جنبه جدی‌تری به آن دهد.
در تابستان سال ۱۳۳۵ یک دسته چهار نفری از کوهنوردان ضمن بازدید از غار تصادفی مقداری اشیا و زیورآلات قدیمی به دست آوردند و این اکتشافات به سرعت پخش شد و از این پس بود که غار دربند وجهه دیگری به خود گرفت و هدف پرنعمتی برای کوهنوردان شد و مسافرت‌های متعددی برای به دست آوردن اشیای قدیمی صورت می‌گرفت تا آنجا که اهالی محل نیز خود به تنهایی در گروه‌های چند ده نفری به غار وارد شده و به جست و جو پرداختند.
در گذشته مدخل ورودی غار به صورت طبیعی کم عرض بود. در سال ۱۳۸۱ شهرداری مهدیشهر با انجام سری عملیات حفاری، این مدخل را به منظور امکان بازدید همگانی تعریض و امکانات رفاهی مانند سوئیت‌های اقامتی، آلاچیق و فضای استراحتگاهی در دامنه کوه لهرد و ایجاد روشنایی در درون این غار را فراهم کرد.
همچنین در فروردین ماه ۱۳۹۱، شهرداری مهدی‌شهر عملیات پله چینی و نرده‌گذاری راه‌های دسترسی به غار دربند را به پایان رساند. هم‌اکنون مسیر دسترسی به غار از پای کوه تا دهانه، پله چینی شده‌است.
کشف آثار تاریخی در غار دربند مهدیشهر
در سال ۱۳۹۰، باستان شناسان، تعدادی سکه تاریخی در این غار کشف کردند. با کشف این آثار، غار دربند در پروسه ثبت در آثار ملی ایران قرار گرفته‌است. بر طبق کاوش‌های انجام شده دیرین‌ترین آثار بدست آمده از غار متعلق به سده پنجم هجری قمری و همچنین سکه‌های طلایی به خط کوفی مربوط به دوره سلجوقی است.
پانویس و منابع
در سال ۱۳۵۴ آبادی دربند، جزو دهستان سنگسر محسوب می‌شده و در تقسیم‌بندی جدید این آبادی در دهستان درجزین قرار گرفته‌است.
فرودگاه ایالتی اوویهی رزرووار
فرودگاه ایالتی اوویهی رزرووار یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود خاک دارد و طول باند آن ۵۶۱ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۸۱۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
گلن رایس جونیور
گلن رایس جونیور (Glen Rice Jr.؛ زادهٔ January 1, 1991) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
هریسون، میشیگان
هریسون، میشیگان (به انگلیسی: Harrison, Michigan) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۲٬۱۱۴ نفر است که در میشیگان واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
جهان‌آباد (خرامه)
جهان‌آباد (شیراز)، روستایی از توابع بخش کربال شهرستان شیراز در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کربال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۸ نفر (۱۱۲خانوار) بوده‌است.
سیارک ۲۵۱۸۹
سیارک ۲۵۱۸۹ بیست و پنج هزار و صد و هشتاد و نهمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲.۹ است.
بهرام هفتم
بهرام هفتم (به چینی: Aluohan) پسر یزدگرد سوم، واپسین شاهنشاه ساسانی بود. پس از مرگ پدرش در سال ۶۵۱ میلادی در مرو، بهرام به همراه بسیاری دیگر از اشراف ساسانی به چین گریختند و در آنجا او و برادرش پیروز سوم از امپراتور چین، گائوزونگ خواستند تا در برابر حملات اعراب از آنها حمایت کند. این طور گزارش شده که بهرام تلاش کرده تا سرزمین‌های ایران که توسط اعراب اشغال شده بود را بازپس‌گیرد، که با موفقیت همراه نبود. بهرام در سال ۷۱۰ درگذشت و پسرش، خسرو پنجم (به چینی: Juluo) با همراهی ترک‌ها، تلاش‌های نظامی پدر برای بازپس‌گیری ایران را ادامه داد، ولی در نهایت او نیز ناموفق بود و این آخرین باری است که می‌شنویم فردی از خاندان ساسان سعی در بازپس‌گیری ایران از اعراب کرده است. پس از مرگ بهرام، ایرانی‌ها تنها ۴۰ سال دیگر لازم بود صبر کنند تا حکمرانان عرب را از دمشق بیرون کنند و در قرن نهم، آنها موفق شدند سلسله‌ای مستقل را در ایران بنیان بنهند.
منابع
}}
فهرست فرودگاه‌های وایومینگ
این فهرست شامل فهرست فرودگاه‌های وایومینگ است که براساس گروه، نوع و مکان آن‌ها مرتب شده‌اند. وایومینگ یکی از ایالات آمریکا است.
منابع
اداره هوانوردی فدرال (FAA):
Wyoming Department of Transportation (WYDOT):
Other sites used as a reference when compiling and updating this list:
نکته انحرافی
مغالطه نکته انحرافی (به انگلیسی: the red herring) شباهت زیادی به مغالطه «دلیل نامربوط» دارد. مغالطه نکته انحرافی وقتی صورت می‌گیرد که شخصی توجه مخاطب خود را از موضوع اصلی بحث به یک نکته کاملاً متفاوت و فرعی منحرف کند، و سپس از این مقدمات فرعی و نامربوط نتیجه‌ای می‌گیرد و یا چنین وانمود می‌کند که نتیجه‌ای گرفته‌است.
در این‌جا موضوع اصلی بحث این بودکه برای از بین بردن میکروب های احتمالی نیازی به ضد عفونی کردن سبزیجات و میوه‌ها وجود دارد یا نه؟ اما شخص بحث‌کننده موضوع بحث را به انواع ویتامین‌ها و مواد معدنی که در سبزی‌ها وجود دارد، کشانده‌است.
مغالطه نکته انحرافی بیشتر یک سفسطه شفاهی است؛ یعنی در مقام محاوره و گفتگو ارتکاب این مغالطه بیشتر مشاهده می‌شود؛ زیرا در محاوره توجه مخاطب به موضوع اصلی بحث کمتر است و گوینده با سهولت بیشتری می‌تواند آگاهانه یا نا آگاهانه موضوع بحث را به یک مسله بی‌ربط منحرف سازد از سوی دیگر جریان و استمرار گفتگو و گذشت زمان باعث می‌شود که امکان بازگشت و توجه دوباره به موضع اصلی بحث وجود نداشته باشد.
کریسی هایند
کریستین الن هایند (به انگلیسی: Christine Ellen Hynde) (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۵۱) خواننده، ترانه‌سرا و موسیقی‌دان آمریکایی است. او یکی از اعضای مؤسس و خواننده اصلی، گیتاریست، و ترانه‌سرای اصلی گروه راک Pretenders، و یکی از دو عضو اصلی باقی مانده گروه در کنار درامر مارتین چمبرز است.
هایند در سال ۱۹۷۸ با پیت فارندون، جیمز هانیمن-اسکات و چمبرز، Pretenders را تشکیل داد. او همچنین تعدادی آهنگ با نوازندگان دیگر از جمله فرانک سیناترا، چر و UB40 منتشر کرده‌است و آلبوم انفرادی استکهلم را در سال ۲۰۱۴ منتشر کرد. هایند در سال ۲۰۰۵ به عنوان عضوی از Pretenders وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد. او در سال ۱۹۸۵ در Live Aid اجرا کرد.
اوایل زندگی
هایند در آکرون، اوهایو، دختر یک منشی پاره وقت و یک مدیر صفحات زرد به دنیا آمد. او از دبیرستان فایرستون در آکرون فارغ‌التحصیل شد، اما اظهار داشت که «من هیچ وقت خیلی به دبیرستان علاقه نداشتم. منظورم این است که من هرگز به رقص نرفتم، هرگز قرار ملاقات نرفتم، هرگز ثابت نرفتم. برای من خیلی افتضاح شد البته به جز اینکه می‌توانستم بروم گروه‌های موسیقی را ببینم، و این همان ضربه بود. من فقط برای دیدن هر گروهی به کلیولند می‌رفتم؛ بنابراین من خیلی وقت‌ها عاشق بودم، اما بیشتر با بچه‌هایی در گروه‌هایی که هرگز ندیده بودم. برای من، دانستن اینکه برایان جونز آنجا بود، و بعداً اینکه ایگی پاپ آنجا بود، علاقه‌مندی بیش از حد به افراد اطرافم را برایم سخت کرد. من چیزهای بزرگتری در ذهن داشتم.»
در آغاز کار
هایند به ضد فرهنگ هیپی، عرفان شرقی و گیاهخواری علاقه‌مند شد. در حالی که به مدت سه سال در مدرسه هنر دانشگاه ایالتی کنت حضور داشت، به گروهی به نام سات پیوست. آفتاب. Mat.، که شامل Mark Mothersbaugh، بعدها از Devo بود. هایند همچنین در ۴ مه ۱۹۷۰ در کشتار دانشگاه کنت گرفتار شد که در آن دوست پسر یکی از دوستانش در میان چهار قربانی بود.
هایند در سال ۱۹۷۳ به لندن نقل مکان کرد. او با سابقه هنری خود در یک شرکت معماری مشغول به کار شد اما پس از هشت ماه آن را ترک کرد. در آن زمان بود که او با نیک کنت، روزنامه‌نگار راک آشنا شد و در مجله موسیقی New Musical Express, مشغول به کار شد، و آنچه را که متعاقباً به عنوان «پیش‌گیری فلسفی نیمه کاره و طنزهای بی‌معنی» توصیف کرد، به دست آورد. ثابت شد که این کار دوام نیاورد و هایند بعداً در فروشگاه پوشاک کمتر شناخته شده مالکوم مک لارن و ویوین وست وود، SEX، مشغول به کار شد. در یک نقطه او سعی کرد استیو جونز و سپس جانی راتن (از Sex Pistols که توسط مک لارن مدیریت می‌شد) را متقاعد کند که با او ازدواج کنند تا برای او مجوز کار بگیرند. در نسخه هایند از این قسمت آمده‌است که جونز «پیشنهاد کرد که با من به یک دفتر ثبت احوال برود و کارهای غیرقابل ذکر را انجام دهد» اما زمانی که او بعداً از آن خارج شد، راتن داوطلب شد تا جای او را بگیرد. به محض ورود به دفتر ثبت احوال صبح روز بعد، آنها متوجه شدند که «به دلیل تعطیلات طولانی تعطیل است» و به دلیل حضور ویسیوس در دادگاه نتوانستند روز بعد در آن شرکت کنند. هایند سپس قبل از بازگشت به کلیولند در سال ۱۹۷۵، سعی کرد یک گروه در فرانسه راه اندازی.
او در سال ۱۹۷۶ برای تشکیل یک گروه به فرانسه بازگشت اما موفق نشد. او کنت را به مقصد مایکل فراجی مِمی، نوازنده باس گروه فرانسوی ترک کرد و به آن پیوست. برای یک نمایش در تئاتر المپیا، زمانی که خواننده آنها را ترک کرد، او وظایف خواننده را بر عهده گرفت. او در میانه جنبش پانک اولیه به لندن بازگشت. در اواخر سال ۱۹۷۶، هایند به تبلیغی در Melody Maker برای اعضای گروه پاسخ داد و در یک استماع گروه شرکت کرد که تبدیل به ۹۹۹ شد. جان ماس (که بعداً در کلاب فرهنگ حضور داشت) و تونی جیمز از نسل X نیز تست دادند. بعدها، هایند سعی کرد گروهی را با میک جونز از کلش راه اندازی کند.
هایند همچنین مدت کوتاهی را با گروه پانک Moors Murderers در سال ۱۹۷۸ گذراند. این گروه که به نام The Moors Murders (یک جفت قاتل کودک) نامگذاری شده بود، متشکل از خواننده آینده Visage استیو استرنج در خواننده، وینس الی درام و مارک رایان (معروف به نام مستعار). The Kid) و Hynde در گیتار. نام گروه به تنهایی برای شروع جنجال کافی بود و او به زودی از گروه فاصله گرفت، همان‌طور که در NME ذکر شده‌است. هاینده گفت: «من در گروه نیستم، فقط با آنها تمرین کردم». او اظهار داشت که «استیو استرنج و سو کت وومن ایده گروه را داشتند و از من خواستند که در گیتار به آنها کمک کنم، که این کار را انجام دادم، هرچند که گروه خودم را جمع می‌کردم و هنوز هم هستم.»
اواخر دهه ۱۹۷۰
در سال ۱۹۷۸، هایند یک نوار دمو ساخت و آن را به دیو هیل، صاحب لیبل Real Records داد. هیل برای مدیریت حرفه‌اش وارد عمل شد و با پرداخت اجاره بهای اتاق تمرینش در کاونت گاردن، لندن، شروع به پرداخت کرد. هیل همچنین به هایند توصیه کرد که وقت خود را صرف کند و گروهی را دور هم جمع کند. در بهار ۱۹۸۷۸، هایند با پیت فارندون، گیتاریست باس آشنا شد و گروهی متشکل از جیمز هانیمن اسکات (گیتار، آواز، کیبورد) و مارتین چمبرز (درام، آواز، سازهای کوبه ای) را انتخاب کردند. نام The Pretenders از نسخه Sam Cooke آهنگ R&B Platters در سال ۱۹۵۵ " The Great Pretender " الهام گرفته شده‌است.
دهه ۱۹۸۰–۱۹۹۰
گروه یک آلبوم EP با عنوان Extended Play و سپس Pretenders II در اواخر تابستان منتشر کرد. " Talk of the Town " و "پیام عشق" در هر دو بود. ترکیب Pretenders در دهه آینده بارها تغییر خواهد کرد. هانیمن-اسکات در ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲، درست چند روز پس از اخراج فارندون از گروه، بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر درگذشت. خود فردون نیز سال بعد بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر جان خود را از دست داد. گروه پس از اصلاح با یک ترکیب موقت برای تک آهنگ بعدی خود، " بازگشت به باند زنجیره ای "، با رابی مک اینتاش (گیتار) و مالکوم فاستر (بیس) در طول ضبط آلبوم بعدی خود، موفق جهانی Learning to کنار آمدند. خزیدن. چمبرز در اواسط دهه ۱۹۸۰ قبل از انتشار آلبوم Get Close در سال ۱۹۸۶ گروه را ترک کرد. این آلبوم شامل آهنگ‌های «مرا اشتباه نکن» و «عزیزم». در میان ترکیب همیشه در حال تغییر، Hynde به عنوان تنها مدعی اصلی تا بازگشت چمبرز در اواسط دهه ۱۹۹۰ دوام آورد. Hynde تنها عضو ثابت گروه در این دوره بود. در سال ۱۹۹۴، گروه موفقیت دیگری داشت: تصنیف " I'll Stand by You ".
سولاریس (رمان)
سولاریس (به انگلیسی: Solaris) یک رمان فلسفی علمی-تخیلی است که استانیسلاو لم (به انگلیسی: Stanislav Lem)، نویسندهٔ لهستانی آن را در سال ۱۹۶۱ میلادی نگاشت؛ این رمان از آثار نئوکلاسیک ادبیات علمی-تخیلی به شمار می‌آید و مشهورترین رمان استانیسواو لم محسوب می‌شود.
بر اساس این رمان، تا به حال دو فیلم ساخته شده‌است. یکی به سال ۱۹۷۲، ساختهٔ آندرهٔ تارکوفسکی کارگردان فقید روسی، که در زمان اکران چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد اما بعدها به عنوان یکی از آثار برجسته تارکوفسکی شناخته می‌شود و فیلم دوم در سال ۲۰۰۲ توسط استیون سودربرگ در آمریکا ساخته می‌شود که آقای استانیسواف لم از هیچ‌کدام از این اقتباس‌ها راضی نبودند. یک اقتباس اپرایی نیز توسط میشاییل اوبست آلمانی تهیه شده‌است.
داستان
کلوین، یک روان‌شناس و سولاریس‌شناس است که راهی ایستگاه تحقیقاتی حاضر در جو سیاره سولاریس می‌شود؛ سولاریس، سیاره‌ای است که نزدیک به ۱۰۰ سال پیش کشف شده و سال‌های زیادی است که توجه دانشمندان را به خود جلب کرده‌است. بیشتر سطح این سیاره را اقیانوسی پوشانده که فعالیت‌های آن باعث شده برخی از دانشمندان و سولاریس‌شناسان آن را موجودی یکپارچه و هوشمند بدانند و سال‌های بسیاری از عمر خود را صرف برقراری ارتباط با آن بکنند. کلوین هنگام ورود به ایستگاه با پدیده‌ای عجیب روبه‌رو می‌شود؛ اقیانوس دست به کار جدیدی زده‌است؛ او تصورات و خاطرات ساکنین زمینی ایستگاه را به صورت مادی عینیت می‌بخشد. در حقیقت او به هنگام خواب به ذهن فضانوردان نفوذ کرده و فردی خاص را از ذهن آن‌ها بیرون کشیده و زنده می‌کند.
پناهنگاه صخره‌ای نثار نالشکنه
پناهنگاه صخره‌ای نثار نالشکنه مربوط به دوران پارینه‌سنگی جدید است و در شهرستان کوهدشت، بخش مرکزی، دهستان کوهدشت، روستای دالاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۴۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پال دیلان
پال دیلان (Paul Dillon؛ زادهٔ جولیت، ایلینوی) یک بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا است.
کرافت دینر
به علت علاقه کانادایی‌ها به این غذا، کرفت دینر در ایالات متحده نوعی نماد کانادا محسوب می‌شود.
منچستر سیتی سنتر
این ناحیه در کنار رود ایرول واقع شده است.
ناخدا
ناخدا یا درست‌تر ناوخدای بالاترین فرمانده و راهبر در ناو آبی است. در هر کشتی یا قایق که بر آب حرکت می‌کند، دستور ناوخدا بر هر دستور دیگری مقدم است. وی مسئولِ جان و امنیتِ کشتی است. در کشتی های تجاری و مسافربری واژهٔ کاپیتان را به جای ناخدا به کار می‌برند.
بی‌عشق
بی‌عشق ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سیارک ۲۵۱۹۰
قدر مطلق سیارک برابر ۱۷.۸ است.
دهه ۲۰۴۰ (میلادی)
دهه ۲۰۴۰ (میلادی) دویست و چهارمین دهه تقویم میلادی است. این دهه در ژانویه ۱ سال ۲۰۴۰ آغاز و در دسامبر ۳۱ سال ۲۰۴۹ به پایان می‌رسد.
امل بنت
امل بنت (Amel Bent؛ زادهٔ June 21, 1985) یک خواننده اهل فرانسه است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
وی در پاریس از پدری الجزایری و مادری مراکشی به دنیا آمد. زندگی حرفه ای هنری وی پس از رسیدن به فینال مسابقات ترانه خوانی تلویزیونی فرانسه در سال ۲۰۰۴ شروع شد. اولین آلبوم امل بنت با بیش از ۵۵۰٬۰۰۰ نسخه فروش، برای شش هفته پیاپی پرفروش-ترین آلبوم در فرانسه شد.
رئیس مجلس شورای اسلامی
نخستین رئیس مجلس شورای اسلامی اکبر هاشمی رفسنجانی بود و پس از وی به ترتیب مهدی کروبی، علی‌اکبر ناطق نوری، مهدی کروبی، غلامعلی حداد عادل، علی لاریجانی، و محمدباقر قالیباف برای این جایگاه برگزیده شدند.
درون مجلس
بخشی از اختیاراتی که به رئیس مجلس داده شده در قانون اساسی گنجانده شده‌است. این اختیارات البته بیشتر مربوط به ارتباط مجلس با دیگر قوا است و به اختیارات رئیس مجلس که مورد مناقشه نمایندگان است ارتباط ندارد. یکی از اختیارات مهم رئیس مجلس که در برخی از دولت‌ها موضوع مناقشه بوده در اصول ۸۵ و ۱۳۸ قانون اساسی به او داده شده‌است. بر پایه این اصول قانون اساسی، تصویب‌نامه‌های دولت و شوراهای زیر نظر دولت که جنبه قانون‌گذاری دارد باید به تأیید رئیس مجلس برسد.
وظایف و اختیارات رئیس مجلس (ماده ۲۱):
بیرون از مجلس
عضویت رئیس مجلس در شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، و مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز جایگاه او را با دیگر نمایندگان و نایب رئیسان متفاوت می‌کند.
اختیارات فرا قانونی
به جز اختیاراتی که در قانون برای رئیس مجلس پیش‌بینی شده نشست سران قوه در دوره رهبری آیت الله خمینی و همچنین در مقاطعی از رهبری آیت الله خامنه‌ای اختیارات فرا قانونی داشته‌است.
رئیس سِنی مجلس
نخستین بند از مبحث «تشکیلات قانون‌گذاری» در آیین‌نامه داخلی مجلس به موضوع «هیئت‌های رئیسه مجلس» اشاره دارد که شامل هیئت رئیسه سنی، هیئت رئیسه موقت و هیئت رئیسه دائم می‌شود. براساس ماده ۱۰ این آیین‌نامه، مسن‌ترین فرد از نمایندگان حاضر به عنوان «رئیس سنی» و فرد بعدی به عنوان نایب رئیس و دو نفر از جوان‌ترین نمایندگان حاضر به سمت دبیر تعیین می‌شوند و در جایگاه هیئت رئیسه قرار می‌گیرند. در صورت تساوی سن، هیئت رئیسه سنی با قید قرعه از بین مسن‌ترین و جوان‌ترین نمایندگان حاضر تعیین خواهد شد. وظایف هیئت رئیسه سنی شامل اداره جلسه افتتاحیه، انجام مراسم تحلیف، قرعه‌کشی اسامی نمایندگان برای عضویت در شعب و توزیع اعتبارنامه‌ها بین شعب و اجرای انتخابات هیئت رئیسه موقت است.
جنچنا
جنچنا یک روستا در لهستان است که در گمینا پونگتس واقع شده‌است. جنچنا ۳۳۶ نفر جمعیت دارد.
سیارک ۲۵۱۹۱
سیارک ۲۵۱۹۱ بیست و پنج هزار و صد و نود و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۷.۸ است.
غار شادابکوه ۲
غار شادابکوه ۲ مربوط به دوران پارینه‌سنگی جدید است و در شهرستان کوهدشت، بخش طرهان، شهر گراب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۴۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قره قیه (خرامه)
جمعیت
این روستا در دهستان کربال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۸ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
فرودگاه اوویهی
فرودگاه اوویهی یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی است که یک باند فرود آسفالت و شن دارد و طول باند آن ۲۰۴۲ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۶۳۸ متری از سطح دریا واقع شده است.
آتاری اس‌ای
شرکت آتاری در سال ۱۹۸۳ توسط برونو بونل در شهر لیون تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر پاریس قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس یورونکست معامله می‌شود.
لوئیس والتات
لوئیس والتات (به فرانسوی: Louis Valtat) ،(زادهٔ ۸ اوت ۱۸۶۹ میلادی -مرگ ۲ژانویه ۱۹۵۲ میلادی)، نقاش و گراورساز فرانسوی منسوب به مکتب فوویسم می‌باشد. این گروه اولین بار در سال ۱۹۰۵ آثارشان رادر در سالن پاییزی (Salon d'Automne)به نمایش گذاشتند. لوئیس والتات به عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در مسیر انتقال سبکی نقاشی ازکلود مونه به هانری ماتیس مطرح می‌شود.
زندگی‌نامه
لوئیس والتات در ۸ آگوست سال ۱۹۰۵ میلادی در ناحیه دیئپ نورماندی فرانسه در خانواده‌ای مرفه زاده شد. خانوادهٔ او مالکان کشتی بودند. والتات بیشتر دوران کودکی خود را ورسای منطقه‌ای در حومهٔ پاریس گذراند. او تحصیلات دبیرستانی خود را درمدرسهٔ (به فرانسوی: Lycée Hoche)کسب نمود. با تشویق پدرش که خود نیز نقاش منظره پرداز بود به هنر نقاشی علاقه‌مند شد. در سن هفده سالگی با هدف دنبال کردن نقاشی به عنوان حرفه‌ای برای آیندهٔ خود، درخواست ورود به اکول ده بوزار را داد و پذیرفته شد. در سال ۱۸۸۷ او به پاریس رفت تا در آنجا ثبت نام نماید. در اکول ده بوزار هنرمندان معروفی چون گوستاو بولانجر (۱۹۲۴–۱۸۸۸)(به انگلیسی: Gustave Boulanger)، جولیس جوزف لوفور (۱۹۱۱–۱۸۳۶)(به انگلیسی :Jules Joseph Lefebvre)و بعدها ژان -ژوزف بنجامین-کنستانت (۱۹۰۲–۱۸۴۵) به (انگلیسی: Jean-Joseph Benjamin-Constant) همکلاسی او بودند. والتات سپس در آکادمی جولیان تحت نظر ژول دو پره (به فرانسوی: Jules Dupré) منظره پرداز مکتب باربیزون که نقاشان معروفی چون آلبرت آندره، موریس دنیس (به فرانسوی: Maurice Denis)، پی یر بونار (به فرانسوی: Pierre Bonnard) و ادوار وویار (به فرانسوی: Édouard Vuillard)از شاگردان او بودند تحصیلات خود را دنبال کرد. سه نقاش اخیر که خود را نبی‌ها می‌نامیدند متأثر از سبک ترکیب گری پل گوگن (۱۹۰۳–۱۸۴۸) و استفاده از فرمهای ساده شده، رنگ‌های ناب و سطوح بزرگ این نقاش بودند. والتات هرجند با گروه نیامیخت ولی شیوهٔ کاری آنان را آموخت.
در سال ۱۸۹۰ پس از دریافت جایزهٔ (به فرانسوی :Jauvin d’Attainville)آتلیه شخصی خود را در خیابان لا گلاسیه (به فرانسوی: La Glaciere)دایر نمود و در سال ۱۸۹۳ برای اولین بار آثارش را در سالن مستقلین به نمایش گذاشت. این نقاشی‌ها شامل صحنه‌هایی از زندگی در خیابان‌های اطراف کارگاه هنری وی بودند.منتقد هنری فلیکس فنیون در نقدهای خودبه اثر در بلوار - ۱۸۹۳ او اشاره کرده‌است. در نقاشی‌های اولیهٔ خود والتات نورهای خودانگیختهٔ دریافتگران و نقطه چینی‌های رنگی پوینتیلیسم را بکار می‌گرفت. دو اثر والتات که به خوبی بیانگر شیوهٔ کاری این دوران او می‌باشند  قایقها-۱۸۹۲ (به انگلیسی :Barges) و اثردرختان سیب -۱۸۹۴(به انگلیسی:The Apple Trees)است که چنانچه ریموند کنیا (به فرانسوی: Raymond Cogniat)می‌گوید اثر قایق‌ها دارای انعکاسات متحرک و موج دار دریافتگران می‌باشد در حالیکه درختان سیب  با درخشش قرمزها و زردهای روشن که با ضربه‌های قلم موهای لکه لکهٔ سبز تشدید شده‌است جان گرفته‌است. والتات در طول حیات هنری خود آثارش را به وفور به نمایش گذاشت. در سال ۱۸۹۶او با مشارکت آنری دو تولوز-لوترک و آلبرت آندره دکوری را برای تئاتر شاهکار در پاریس طراحی کردند.
والتات ار بیماری سل رنج می‌برد و پاییز و زمستانهای زیادی را در سواحل مدیترانه بانیول-سور-مر و سن-تروپه گذرانید. از آغاز سال ۱۹۰۰ والتات با دوچرخهٔ خود برای دیدار پیر آگوست رنوآر در کنی سور مرن در فرانسه سفرهای زیادی کرد. او در طی این دیدارها طراحی‌هایی از چهرهٔ رنوار تهیه کرد که در گراور سازی از آن استفاده نمود. همچنین این دو هنرمند با مشارکت هم بر روی مجسمه‌ای از پل سزان کار کردند. دوست دیگر او پل سینیاک بود که اغلب با ماشین موتوری کوچکی که در مقابل اثر نقاشی خود زنی در کنار ساحل آن را دریافت کرده بود از او دیدار می‌کرد. در طی اقامتش در سواحل مدیترانه والتات از مایه رنگ‌های شدیدتری استفاده کرد و تمایلات فوویستی خود را آشکارتر نمود تاریخ‌شناس هنری ناتالی هندرسون لی شیوهٔ کاری او را (به انگلیسی "proto-Fauve") نامیده است. هرچند او همواره از بکار بستن رنگ‌ها و فرمهای بسیار زمخت فووها دوری جست. بعد از سال ۱۹۱۴ او در پاریس و نواحی روان و ورسای به فعالیت هنری خود ادامه داد. موضوع نقاشی‌های او شامل گل‌ها، مناظر و صحنه‌هایی از زندگی روزمره بودند. او همچنین آثار چاپی زیادی به انجام رسانید. لوئیس والتات تا سال ۱۹۴۸ تا زمانیکه بیماری آب سیاه باعث از دادن بیشتر بیناییش شد به خلق آثار نقاشی ادامه داد.
وفات
لوئیس والتات در ۲ ژانویه ۱۹۵۲ در پاریس در گذشت.
آثار منتخب
نمونه‌هایی از آثار لوئیس والتات:
رابرت اسمیتسون
رابرت اسمیتسون هنرمند آمریکایی است که برای کار در هنر زمینی مشهور شد.
اسکله حلزونی
اسمیتسون اسکله حلزونی را در سال ۱۹۷۰ ساخت. این اثر در واقع جاده‌ای سنگی است، که از کنار ساحل تپه‌ای حرکت و در کرانه برکه بزرگ نمک در خلیج یوتا به صورت مارپیچ یک حلزون شکل میگیرد، به نحوی که شکل اسپیرال به‌طور کامل از ارتفاع بالای زمین قابل رویت است. نکته جالب توجه دراین پروژه، این است که؛ مکان آن تدریجاً در حال حرکت است. چون سطح آب برکه بالا آمده و جاده را در بر می‌گیرد. بنابراین کل اثر در حال حاضر تنها به مدد عکس‌ها قابل شناسایی است و چهره امروزیش به کلی نسبت به چهره اولیه دگرگون شده‌است.
بالین‌دخت
بالین‌دخت یا بالین‌دختک (به گرجی: ბალენდუხტი، درگذشته ۴۵۵ میلادی) شاهدخت ساسانی و شهبانوی واختانگ یکم، پادشاه ایبری بود. او دختر شاهنشاه ساسانی، هرمز سوم بود.