cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ساموئل ال. جکسون
دهه ۱۹۹۰
جکسون که به سرعت در حال تبدیل شدن به ستارهٔ گیشه بود، در سال ۱۹۹۷ سه نقش اصلی دیگر نیز دریافت کرد؛ در فیلم ۱۸۷ او نقش یک معلم وقفی را بازی کرد که تلاش می‌کرد بر روی دانش‌آموزانش تأثیرگذار باشد. در فیلم جویبار ایو، که در آن تهیه‌کنندهٔ اجرایی هم بود، در کنار کیسی لمونز، که برای اولین بار حرفهٔ نویسندگی/کارگردانی را تجربه می‌کرد، برندهٔ جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین فیلم بلند اول شد. در فیلم جکی براون بار دیگر به تارانتینو پیوست و با بازی در نقش یک تاجر اسلحه به نام اوردل رابی، موفق شد جایزهٔ خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر مرد در جشنواره فیلم برلین را کسب کند و برای چهارمین بار نامزد گلدن گلوب شود. در سال ۱۹۹۸، وی با بازیگران صاحب‌نامی همچون شارون استون و داستین هافمن در فیلم کره ایفای نقش کرد. جکسون در همان سال در فیلم مذاکره‌کننده، نقش یک گروگانِ مذاکره‌کننده را بازی کرد که وقتی به قتل و اختلاس متهم شد، خود نیز به گروگان‌گیری متوسل شد. او در این فیلم همکاری با کوین اسپیسی را تجربه کرد. در سال ۱۹۹۹، جکسون در یک فیلم ترسناک با نام دریای آبی عمیق و همچنین در فیلم اپرای فضایی جنگ ستارگان: قسمت اول – تهدید شبح ساختهٔ جرج لوکاس در نقش میس ویندو، یک استاد جدای بازی کرد. وی در یک مصاحبه اعلام کرد که فرصت خواندن فیلمنامه را نداشته و تا زمانی که لباس‌هایش آماده نشده‌بود، نمی‌دانسته که قرار است نقش شخصیت میس ویندو را اجرا کند. او بعداً گفته‌بود که جهت کسب فرصت برای حضور در مجموعه فیلم‌های جنگ ستارگان، مشتاق بود هر نقشی را بپذیرد.
دهه ۲۰۰۰
وی در سال ۲۰۰۰ در فیلم مقررات درگیری در نقش یک سرهنگ نیروی دریایی تحت محاکمه ظاهر شد و در فیلم دلهره‌آور فراطبیعی آسیب‌ناپذیر برای سومین بار با بروس ویلیس همبازی شد. او در این سال همچنین در شفت، که بر اساس فیلمی قدیمی با همین نام ساخته شده بود، هنرنمایی کرد. فیلم منحصر به فرد جکسون در سال ۲۰۰۱، والنتاین غارنشین به کارگردانی کیسی لمونز، یک فیلم دلهره‌آور با موضوع قتل بود. جکسون در آن نقش یک موسیقیدان بی‌خانمان را بازی می‌کرد. در سال ۲۰۰۲ و در فیلم تغییر مسیر، وی نقش یک فرد الکلی در حال احیا را بازی کرد که هم با شخصیت دیگر فیلم (که نقش آن را بن افلک بازی می‌کرد) در مبارزه بود و هم تلاش می‌کرد تا از فرزندانش محافظت کند. او با بازگشت به مجموعه فیلم‌های جنگ ستارگان در فیلم جنگ ستارگان: قسمت دوم – حمله کلون‌ها، از نقش فرعی و کوچک خود در قسمت اول به یک نقش بزرگ و مهم دست پیدا کرد. رنگ بنفش شمشیر نوری میس ویندو در این فیلم، نتیجهٔ پیشنهاد جکسون بود. او از جرج لوکاس درخواست کرده بود که شمشیر او (بر خلاف سنت شمشیرهای نوری که تنها در دو رنگ قرمز و سبز دیده شده‌بودند) رنگ بنفش داشته باشد تا در مبارزاتی که افراد زیادی در آن درگیر بودند، شخصیت میس ویندو برجسته‌تر باشد. پس از آن، جکسون در فیلم تریپل اکس در کنار وین دیزل در نقش یک مأمور آژانس امنیت ملی، و در فیلم ایالت پنجاه و یکم در نقش یک قاچاقچی دامن‌پوش مواد مخدر ظاهر شد. در سال ۲۰۰۳، جکسون در فیلم بیسیک دوباره در کنار جان تراولتا به ایفای نقش پرداخت و پس از آن در کنار کالین فارل درفیلم سوات، که یک اقتباس سینمایی از یک مجموعهٔ تلویزیونی با همین نام بود، در نقش یک گروهبان پلیس حضور یافت. او همچنین در مجموعهٔ مستند خاطرات زنجیر گسستگی شبکهٔ اچ‌بی‌او، در کنار بسیاری ستارگان دیگر نظیر آنجلا باست و ووپی گلدبرگ به عنوان راوی ظاهر شد. بر پایهٔ نقدها و نظرهایی که توسط وبگاه راتن تومیتوز گردآوری شده‌بود، جکسون در سال ۲۰۰۴ در ممتازترین فیلم‌ها و نیز بدترین فیلم‌های دوران فعالیت حرفه‌ای خود شرکت کرده‌بود. در فیلم ترسناک پیچ‌خورده، جکسون نقش مربی اشلی جاد را اجرا کرد. درصد پذیرش این فیلم در وبگاه راتن تومیتوز ۲٪ بود و منتقدان عملکرد او در این فیلم را «خسته‌کننده» و «هدر رفته» دانستند. او پس از آن در انیمیشن رایانه‌ای شگفت‌انگیزان، صداپیشگی شخصیت ابرقهرمان فروزون را برعهده گرفت. این فیلم به درصد پذیرش ۹۷٪ دست یافت و عملکرد جکسون، نامزدی جایزه آنی برای بهترین صداپیشگی را برای او به همراه داشت. او پس از آن در فیلم دیگری از کوئنتین تارانتینو، یعنی فیلم بیل را بکش: بخش ۲ یک اجرای تک‌جلوه را تجربه کرد.
در سال ۲۰۰۵، جکسون در فیلم درام ورزشی مربی کارتر حضور پیدا کرد. او در این فیلم نقش یک مربی (یک مربی حقیقی در دنیای واقعی به نام کن کارتر) را بازی می‌کرد که سعی داشت به شاگردان خود بیاموزد که تحصیل از بسکتبال مهم‌تر است. با وجود نقدهای مختلفی که در مورد این فیلم نوشته شد، اجرای ساموئل ال. جکسون برخلاف سیر داستانی فیلم، تحسین شد. باب تاون‌سند نظر خود دربارهٔ اجرای جکسون را در روزنامهٔ آتلانتا ژورنال-کانستیتیوشن اینگونه نوشته‌است: «او، آنچه که می‌توانست یک نقش کلیشه‌ای و پوشالی باشد را گرفته و با هوشمندی پرزرق و برق خود، به آن موجودیت می‌بخشد». وی در آن سال همچنین به دو سری فیلم بازگشت: تریپل اکس: دولت متحد، این بار در مقام فرماندهٔ آیس کیوب، و آخرین فیلم از سری پیش‌درآمد جنگ ستارگان، جنگ ستارگان: قسمت سوم – انتقام سیت. آخرین فیلم او در سال ۲۰۰۵، فیلم مرد بود که در کنار کمدین یوجین لوی در آن حضور یافت. در ۴ نوامبر ۲۰۰۵، جکسون در بخش جایزهٔ بازیگری، دستاورد فستیوال بین‌المللی فیلم هاوایی را دریافت کرد.
در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۶، مراسم ثبت اثر دست و پای جکسون در تئاتر چینی گرامن برگزار شد؛ او هفتمین فرد آفریقایی– آمریکایی، و در مجموع صد و نود و یکمین بازیگری است که این افتخار را از آن خود کرده‌است. در یک مصاحبه در همان سال، جکسون گفت که تمایل به انتخاب نقش‌هایی دارد که «هیجان‌انگیز و تماشایی» و دارای یک «شخصیت جذاب در دل داستان» باشند. او همچنین گفت که می‌خواست در نقش‌هایش «کارهایی را تجربه کند که هرگز انجام نداده یا در کودکی دیده بود و دوست داشت انجام دهد اما اکنون فرصتی برای آن داشت». او بعداً در فیلم بمب گیشهٔ فریدم‌لند در شخصیت ضد در مقابل جولیان مور و در نقش یک کاراگاه پلیس ظاهر شد که همزمان با سرکوب یک شورش نژادی در شهر، به مادری برای یافتن فرزند ربوده‌شده‌اش کمک می‌کرد. دومین فیلم جکسون در سال ۲۰۰۶، مارها در هواپیما بود که چندین ماه پیش از اکران، و به خاطر عنوان و بازیگرانش، در جایگاه یک فیلم کالت قرار گرفته‌بود. جکسون تنها به خاطر عنوان این فیلم تصمیم گرفت تا در آن به ایفای نقش بپردازد. جهت ایجاد عطش بیشتر برای این فیلم، او در یک موزیک ویدئوی مارها در هواپیما (بیاورش) اثر کبرا استارشیپ حضور تک‌جلوه یافت. جکسون برای مشارکت‌های زیاد خود در فیلم‌های مختلف، در ۲ دسامبر ۲۰۰۶ موفق به کسب جایزه بامبی آلمان برای بهترین فیلم بین‌المللی شد. جکسون در دسامبر ۲۰۰۶ در فیلم منزل شجاعت و در نقش یک پزشک که از جنگ عراق به خانه بازمی‌گشت، حضور یافت.
در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۷، جکسون به عنوان راوی در فیلم ویدئوییِ باب سجت با نام لودگی پنگوئن‌ها حضور پیدا کرد. این فیلم، اقتباسی از فیلم موفق و پرفروش رژه پنگوئن‌ها بود که توسط مورگان فریمن روایت شده‌بود. همچنین در سال ۲۰۰۷ او در فیلم ناله مار سیاه نقش یک نوازندهٔ سبک بلوز را بازی کرد که زن جوانی که معتاد به سکس بود (کریستینا ریچی) را زندانی خود کرده‌بود. پس از آن نیز در فیلم ترسناک ۱۴۰۸، که اقتباسی بود از یک داستان کوتاه به قلم استیون کینگ، حضور یافت. بعداً در همان سال، جکسون در فیلم درامِ احیای قهرمان به کارگردانی راد لوری، نقش شخصیت ساختگی ورزشکاری را بازی کرد که با الهام از بوکسور سنگین‌وزن سابق، باب سترفیلد خلق شده‌بود. در سال ۲۰۰۸، جکسون در فیلم سی‌جی‌آی جنگ ستارگان: جنگ‌های کلون به نقش خود به عنوان میس ویندو بازگشت و پس از آن نیز در فیلم لیک‌ویو تراس در نقش یک پلیس نژادپرست ایفای نقش کرد که به تهدید یک زوج دو نژادی می‌پرداخت. در نوامبر همان سال، وی در کنار برنی مک و آیزاک هیز (که هردوی آن‌ها پیش از اکران فیلم درگذشتند) در فیلم مردان سول ظاهر شد. جکسون در سال ۲۰۰۸ در فیلم روح نقش یک تبهکار را ایفا کرد. این فیلم در گیشه فروش بسیار ضعیفی را تجربه کرد و نقدهای ضعیفی را نیز از سوی منتقدان دریافت نمود. در سال ۲۰۰۹ جکسون با حضور به عنوان راوی در چندین صحنه از فیلم مربوط به جنگ جهانی دوم، حرامزاده‌های لعنتی، همکاری دوباره‌ای با کوئنتین تارانتینو را تجربه کرد.
درسال ۲۰۰۲، جکسون موافقت خود با طراحی یک نسخهٔ «اولتیمیت» از شخصیت نیک فیوری توسط مارول کامیکس، که مشابه او باشد را اعلام کرده‌بود. در فیلم مرد آهنی محصول سال ۲۰۰۸، جکسون در نقش این شخصیت اجرای تک‌جلوه‌ای در سکانس پس از تیتراژ پایانی داشت. در فوریه سال ۲۰۰۹، او قراردادی را برای حضور در ۹ فیلم با مارول منعقد کرد که بر اساس آن، وی در فیلم‌های مرد آهنی ۲، ثور، کاپیتان آمریکا: نخستین انتقام‌جو و انتقام‌جویان، و همچنین هر دنبالهٔ دیگری که برای این فیلم‌ها ساخته‌شود، در قالب شخصیت نیک فیوری حضور می‌یافت.
دهه ۲۰۱۰
جکسون در سال ۲۰۱۰ در فیلم مادر و فرزند حضور پیدا کرد و پس از آن نیز در فیلم ویدئویی غیرقابل‌تصور در قالب یک بازجو ظاهر شد که در تلاش بود محل چند سلاح هسته‌ای را بیابد. جکسون با همراهی دواین جانسون در صحنه‌های ابتدایی فیلم اون‌یکی‌ها برای باری دیگر به ایفای نقش در قالب یک افسر پلیس پرداخت. او پس از آن در همان سال در فیلم سانست لیمیتد در کنار تامی لی جونز حاضر شد.
او در پی قرارداد خود با مارول برای ایفای نقش نیک فیوری، و پس از اجرای این نقش در چند فیلم، در سال ۲۰۱۴ در فیلم کاپیتان آمریکا: سرباز زمستان، و در سال ۲۰۱۵ در فیلم انتقام‌جویان: عصر اولتران دوباره در این نقش ظاهر شد. در فوریه ۲۰۱۵، جکسون اعلام کرد که تنها دو فیلم دیگر پس از اولتران از قراردادش با مارول باقی مانده‌است. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، او با اجرای تک‌جلوه در نقش فیوری، در دنبالهٔ سری فیلم‌های انتقام‌جویان، یعنی فیلم‌های جنگ ابدیت و پایان بازی حضور یافت و پس از آن نیز در فیلم کاپیتان مارول و در کنار بری لارسون نقش فیوری در دوران جوانی را اجرا کرد.
فیلم‌های آینده
جکسون در سال ۲۰۱۹ در کنار آنتونی مکی در فیلم بانکدار، که روایت‌گر یک داستان واقعی است، نقش جو موریس را بازی کرده‌است که یک بانکدار سیاه‌پوست آمریکایی در دههٔ ۱۹۶۰ بود. این فیلم که در ژوئیه ۲۰۱۹ جهت اکران سینمایی و پخش در سرویس جدید پخش آنلاین اپل تی‌وی پلاس توسط شرکت اپل خریداری شده‌بود، در ابتدا قرار بود در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۹ در جشنوارهٔ ای‌اف‌آی به نمایش درآمده، و سپس در ۶ دسامبر در سینماها و در نهایت از طریق سرویس اپل تی‌وی پلاس اکران شود. با این حال در نوامبر ۲۰۱۹ و پس از اینکه یکی از اعضای خانوادهٔ برنارد گرت جونیور، یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم اعلام کرد که در این فیلم «ادعاهای دردسرسازی» برای خانواده‌اش مطرح شده، پخش این فیلم در جشنوارهٔ ای‌اف‌آی و اکران سینمایی آن موقتاً از سوی شرکت اپل لغو شد.
او که پیش از این در سال ۲۰۱۷ در فیلم محافظ مزدور در نقش داریوس کینساید ظاهر شده‌بود، در سال ۲۰۱۹ نیز در دنبالهٔ این فیلم با نام محافظ همسر مزدور همان نقش را بازی کرده‌است. او در فیلم آخرین مقیاس کامل، نیز در کنار سباستین استن به ایفای نقش پرداخته‌است. این فیلم که فیلم‌برداری آن در سال ۲۰۱۷ انجام گرفته، در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۰ اکران خواهد شد.
جکسون در مهٔ ۲۰۲۰ در عنوان جدیدی از مجموعه فیلم‌های اره به کارگردانی کریس راک ظاهر خواهد شد. علاوه بر این او با اجرای نقش جرج کلینتون در فیلم طلای چرخان، و در کنار مایکل کیتون و مگی کیو در فیلم مهره به کارگردانی مارتین کمپل نیز حضور خواهد داشت.
تلویزیون و سایر نقش‌ها
علاوه بر فیلم، جکسون در چندین برنامهٔ تلویزیونی، یک بازی ویدئویی، نماهنگ‌های مختلف و در چندین کتاب صوتی حضور داشته‌است. او همزمان با فیلمبرداری فیلم کار درست را بکن، در بخش کوچکی از یک نماهنگ که برای قطعهٔ ۹۱۱ یک شوخی است از پابلیک انمی ساخته می‌شد، ایفای نقش کرد. جکسون صداپیشگی شخصیت‌های مختلفی را در چندین مجموعهٔ تلویزیونی بر عهده داشته‌است. صدای او برای شخصیت اصلی مجموعه انیمهٔ افرو سامورایی استفاده شد. او در چندین قسمت از مجموعه تلویزیونی خلافکارها نیز به عنوان صداپیشهٔ شخصیت جین رامی حضور داشت. جکسون در کمدی موقعیت سیاهی‌لشکر، محصول شبکه‌های بی‌بی‌سی و اچ‌بی‌او نیز در نقش خودش حاضر شد. او صداپیشگی شخصیت فرانک تنپنی، ضدقهرمان اصلی در بازی ویدئویی اتومبیل‌دزدی بزرگ: سن آندریاس را بر عهده داشته‌است. جکسون در بسیاری از برنامه‌های اهدای جوایز نیز نقش میزبان برنامه را اجرا نموده‌است. این برنامه‌ها شامل جایزه سینمایی ام‌تی‌وی ۱۹۹۸، جایزه اسپی (۱۹۹۹، ۲۰۰۱، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۹)، و جایزه بازی‌های ویدئویی اسپایک (۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۲) می‌شوند. در ماه نوامبر ۲۰۰۶، صدای جکسون به عنوان صدای خدا در نسخهٔ صوتی عهد جدید از انجیل با نام تجربه انجیل مورد استفاده قرار گرفت. به دلیل اینکه تهیه‌کنندگان این کتاب صوتی معتقد بودند که صدای عمیق و مقتدر او بهترین گزینه برای نقش اصلی است، او را به عنوان صداپیشهٔ این نقش برگزیدند. او همچنین کتاب صوتی بگیر بخواب لعنتی را برای وبگاه اودیبل‌دات‌کام ضبط نموده‌است. در فصل ۲۰۱۰ مسابقات فوتبال آمریکایی، جکسون در ویدئوی تبلیغاتی تیم آتلانتا فالکونز با نام «برخاست» نقش کشیش سلطان را بازی کرد.
جکسون در مجموعه تلویزیونی مأموران شیلد در سال ۲۰۱۳، و پس از آن در قسمت پایانی فصل این مجموعه، دوباره در قالب شخصیت نیک فیوری به صورت تک‌جلوه ظاهر شد.
جکسون بار دیگر نقش نیک فیوری را در مجموعهٔ رو به پخش تهاجم مخفی از شبکهٔ استریمینگ دیزنی پلاس ایفا خواهد کرد.
جوایز و نامزدی‌ها
جکسون در دوران فعالیت خود تنها یک بار در سال ۱۹۹۵ برای بازی در فیلم داستان عامه‌پسند نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شده‌است، اما تاکنون موفق به کسب جایزهٔ اسکار نشده‌است. او در مصاحبه‌ای گفته‌است که برای موفق بودنش نیازی به کسب جایزهٔ اسکار ندارد. با این حال او برای بازی در این فیلم در سال ۱۹۹۵ برندهٔ جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شده‌است، و در همان سال جایزه ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین بازیگر نقش اول مرد را نیز برای بازی در داستان عامه‌پسند کسب کرده‌است. در کنار این جوایز و نامزدی‌ها، جکسون در سال ۲۰۰۴ برای صداپیشگی شخصیت فرانک تنپنی در بازی اتومبیل‌دزدی بزرگ: سن آندریاس برندهٔ جایزهٔ اسپایک برای بهترین اجرا توسط یک مرد شد. او در تمام دوران فعالیت خود در مجموع موفق به دریافت یک جایزهٔ بفتا، یک جایزهٔ بلک ریل، دو جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت، یک جایزهٔ ام‌تی‌وی و چهار جایزهٔ ایمیج شده و از سوی انجمن‌های منتقدان و در سایر جشنواره‌ها نیز مجموعاً ۱۰ جایزه دریافت کرده‌است. علاوه بر این، او شش بار نامزد دریافت جایزهٔ ایمیج، و چهار بار نیز نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بوده‌است.
در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۰، یک سنگ ستاره‌ای با نام ساموئل ال. جکسون در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نصب شد.
همچنین اُسکار افتخاری سال ۲۰۲۲ به پاس یک عمر فعالیت هنری به جکسون اهدا شد.
عملکرد در گیشه
در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، شرکت ای.سی. نیلسن ئی.سی. آی، که یک شرکت فعال در زمینهٔ بررسی فروش و درآمد فیلم‌ها و بازیگران است، اعلام کرد که جکسون را بیش از هر بازیگر دیگری در آمریکا فیلم بازی کرده و از این راه، در داخل ایالات متحده، ۱٫۷ میلیارد دلار درآمد داشته‌است.
فیلم‌هایی که نقش اصلی آنها را جکسون بازی کرده، تا ماه ژوئیه ۲۰۱۹، در مجموع ۵٫۳۳ میلیارد دلار در آمریکای شمالی فروش داشته‌است. او در جدول رده‌بندی پرفروش‌ترین بازیگران آمریکای شمالی در وبگاه نامبرز، پس از رابرت داونی جونیور در جایگاه دوم قرار گرفته‌است. تا همین زمان، فیلم‌هایی که جکسون به عنوان بازیگر نقش مکمل در آن‌ها ظاهر شده‌است نیز در مجموع ۳٫۷۸ میلیارد دلار در گیشه فروخته شده‌است. در نسخهٔ سال ۲۰۰۹ از کتاب رکوردهای جهانی گینس، که فرمول متفاوتی را برای محاسبهٔ فروش فیلم‌ها بکار می‌برد، اعلام شد که جکسون، با درآمد ۷٫۴۲ میلیارد دلار در ۶۸ فیلم، پردرآمدترین هنرپیشه در سطح جهان است.
زندگی شخصی
در سال ۱۹۸۰، جکسون با لاتانیا ریچاردسون، بازیگر و تهیه‌کنندهٔ شبکهٔ ورزشی، ازدواج کرد. او ریچاردسون را در زمان تحصیل در کالج مورهاوس ملاقات کرده‌بود. این زوج یک فرزند دختر به نام زوئی (زادهٔ ۱۹۸۲) دارند. آن‌ها در سال ۲۰۰۹ سازمان خیریهٔ خود را برای کمک به پشتیبانی از حق تحصیل تأسیس کردند. جکسون گفته‌است که برای تماشای هر یک از فیلم‌های خودش، به همراه مشتریان عادی به سینما می‌رود و عنوان کرده‌است که: «حتی در سال‌هایی که در تئاتر فعالیت می‌کردم، آرزو داشتم که بتوانم نمایش‌هایی که خودم در آن‌ها حضور دارم را تماشا کنم – وقتی خودم در آن‌ها بودم! من دوست دارم خودم را در حال کار کردن ببینم.». او همچنین از جمع‌آوری عروسک شخصیت‌هایی که نقش آن‌ها را در فیلم‌هایش اجرا کرده‌است، لذت می‌برد. از جملهٔ این شخصیت‌ها می‌توان به جولز وینفیلد، شفت، میس ویندو و فروزون اشاره کرد. جکسون طاس است، اما استفاده از کلاه‌گیس در فیلم‌هایش برایش لذت‌بخش است. او در مورد تصمیمش مبنی بر تراشیدن موی سر خود گفته‌است: «من همیشه در فهرست‌های «طاسی زیبا است» حضور دارم. خوشایند است. زمانی که من شروع به از دست دادن موهایم کردم، مصادف با دورانی بود که همه مقدار زیادی مو داشتند. ناگهان من متوجه این سوراخ بزرگ در وسط موهای مدل افروی خودم شدم، نمی‌توانستم تارهای موی رد شده از وسط طاسی سرم را تحمل کنم، پس باید به سرعت در مورد مدل موی مناسب خودم تصمیم می‌گرفتم». اولین نقش طاس او در فیلم اعتیاد به سفید بزرگ بود. او معمولاً مدل موی شخصیت‌هایی که نقش آن‌ها را اجرا می‌کند را خودش انتخاب می‌کند.
جکسون در قراردادهایی که برای بازی در فیلم‌ها منعقد می‌کند، شرطی را در نظر می‌گیرد که بتواند در طول زمان فیلمبرداری به بازی گلف بپردازد. او در مسابقهٔ گلف خیریهٔ خصوصی گری پلیر بازی کرد تا به او در جمع‌آوری پول برای کودکان در آفریقای جنوبی کمک کند. جکسون یک طرفدار شدید ورزش بسکتبال، و پشتیبان تیم‌های تورنتو رپترز و هارلم گلوبتراترز است. او از زمان حضور در فیلم ایالت پنجاه و یکم از باشگاه فوتبال لیورپول پشتیبانی می‌کند. او همچنین پشتیبان باشگاه فوتبال ایرلندی بوهمیان است.
جکسون در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات در انتخابات سال ۲۰۰۸ آمریکا، کمپینی را برای حمایت از باراک اوباما در تکسارکنا، تگزاس به راه انداخت. او گفت: «باراک اوباما تجلی تمام چیزهایی است که به من می‌گفتند وقتی بزرگ شدی می‌توانی باشی. من فرزند جداسازی نژادی هستم. وقتی بزرگ شدم و مردم به من گفتند که می‌توانی رئیس‌جمهور بشوی، می‌دانستم که این یک دروغ است. اما حالا ما یک نماینده داریم… رؤیای آمریکایی یک واقعیت است. هر کسی می‌تواند وقتی بزرگ شد، رئیس‌جمهور شود». جکسون همچنین گفت: «من به باراک رأی دادم چون سیاه‌پوست است. دلیل اینکه بقیه نیز به افراد دیگری رأی می‌دهند همین است – چون آن‌ها شبیه خودشان هستند». او نقش خود در فیلم جنگوی زنجیرگسسته را که یک بردهٔ خانگی تبه‌کار بود، با قاضی محافظه‌کار، کلارنس توماس مقایسه کرده و گفته‌است: «شفقت اخلاقی من با کلارنس توماس یکسان است».
در ژوئن ۲۰۱۳، جکسون کارزاری را به‌طور مشترک با پرایزیو جهت جمع‌آوری پول برای مبارزی با بیماری آلزایمر راه‌اندازی نمود. به عنوان بخشی از این کارزار، او چند تک‌گویی مختلف نوشته‌شده توسط هواداران، و یک صحنهٔ معروف از مجموعهٔ برکینگ بد محصول شبکهٔ ای‌ام‌سی را بازخوانی کرد. در اوت ۲۰۱۳، او با دلایل مربوط به سلامتی خود، با توضیح اینکه او «تنها تلاش دارد که تا ابد زنده بماند»، یک پرهیز غذایی گیاهی مطلق را آغاز کرد و پس از آن، کاهش وزن ۱۸ کیلوگرمی خود را به رژیم غذایی جدیدش نسبت داد. در مارس ۲۰۱۷، او این این رژیم غذایی را کنار گذاشت. جکسون کمپینی را با نام «یکی برای پسرها» راه‌اندازی نمود که به مردان در مورد سرطان بیضه آموزش می‌داد و آنان را به معاینهٔ خود تشویق می‌کرد.
مارتین اسکورسیزی در اواسط سال ۲۰۱۹ در مصاحبه‌ای گفته‌بود که «سعی کرده‌است» تا به تماشای فیلم‌های ابرقهرمانی دنیای سینمایی مارول بنشیند، اما معتقد است که «سینما اینگونه نیست». جکسون در پاسخ به این انتقاد اسکورسیزی در مصاحبه‌ای با ورایتی گفت که «مثل این است که بگویی باگز بانی خنده‌دار نیست، فیلم، فیلم است، آثار او هم مورد پسند همه نیست» و در ادامه نیز گفت «هرکس نظری دارد، پس به‌نظرم اشکالی ندارد. قرار نیست مانع کسی از ساختن فیلم بشوم».
در مارس ۲۰۱۹، جکسون در مصاحبه‌ای با مجلهٔ اسکوایر در مورد دونالد ترامپ گفته‌بود «این مادربه‌خطا گویا دارد سیاره را نابود می‌کند» و در پاسخ به این سؤال که نگرانی نسبت به مخالفت طرفدارانش دارد، پاسخ داد که «می‌دانم چند مادربه‌خطا از من متنفرند» و اضافه کرد که اهمیتی برای اینکه آن‌ها دیگر فیلم‌هایش را تماشا نکنند قائل نیست.
اگون-کاتان‌ویل
اگون-کاتان‌ویل (به فرانسوی: Agon-Coutainville) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Saint-Malo-de-la-Lande واقع شده‌است.
خصوصیات
اگون-کاتان‌ویل ۱۲٫۳۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۲۶ نفر جمعیت دارد و ۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تاریخچه انتخاباتی سید علی خامنه‌ای
این مقاله تاریخچه انتخاباتی سید علی خامنه‌ای یک سیاستمدار راست گرا ایرانی است که رئیس جمهور ایران (۱۳۶۸–۱۳۶۰) و رهبر کنونی ایران است.
۱۳۵۹
سید علی خامنه‌ای، در اولین انتخابات مجلس شورای اسلامی در تاریخ اردیبهشت ۱۳۵۹ توانست با کسب ۶۵٫۸۰ درصد از مجموع ۲٬۱۳۴٬۴۳۴ رای بعد از فخرالدین حجازی، حسن حبیبی، مهدی بازرگان، علی اکبر معین فر، در حوزهٔ انتخابیهٔ تهران پنجم شد و به اولین دورهٔ مجلس شورای ملی پس از انقلاب راه یافت. نمایندگی مجلس او پس از به ریاست جمهوری رسیدنش در سال ۱۳۶۰ به پایان رسید. در این انتخابات سه گروه عمده ائتلاف بزرگ به رهبری سید علی خامنه‌ای، دفتر هماهنگی همکاری‌های مردم و رئیس‌جمهور به سرپرستی ابوالحسن بنی‌صدر و گروه همنام به سرپرستی مهدی بازرگان رای بالا را آوردند. ائتلاف حزب جمهوری اسلامی، جامعه روحانیت مبارز و مجاهدین انقلاب تحت عنوان ائتلاف بزرگ، به رهبری سید علی خامنه‌ای توانست ۸۵ کرسی معادل ۳۶٫۳۲٪ درصد، کل کرسی‌های مجلس را بدست آورند.
۱۳۶۱
سید علی خامنه‌ای، در اولین انتخابات مجلس خبرگان رهبری در سال ۱۳۶۱ توانست با کسب ۲٬۸۰۰٬۳۵۳ رای از مجموع ۳٬۱۸۹٬۵۳۰ رای حوزه استان تهران مطابق ۸۸ درصد آرا به عنوان نفر اول تهران به مجلس خبرگان رهبری راه یابد. علی اکبر هاشمی رفسنجانی و سید عبدالکریم موسوی اردبیلی نیز نفرات دوم و سوم استان تهران بودند.
۱۳۶۰
در این انتخابات ۴۶ نفر ثبت نام کردند اما ۴۲ نفر یعنی ۹۱ درصد نامزدهای ثبت نامی توسط شورای نگهبان رد صلاحیت شدند. نامزدهای نهایی این انتخابات سید علی خامنه‌ای، سید علی‌اکبر پرورش، حسن غفوری‌فرد و سید رضا زواره‌ای بودند. مجموع آرای مردمی ۱۶ میلیون و ۸۴۷ هزار و ۷۱۷ رای و میزان مشارکت در این دوره ۷۴٫۲ درصد بود.
تاریخچه شهر برنساید
تاریخچه شهر برنساید، منطقه ای از دولت محلی در ناحیه شهر آدلاید، سه قرن عمر دارد. قبل از استقرار اروپایی‌ها، ساکنان برنساید در کاورنا که در طول زمستان در اطراف نهرهای رود تورنس و در تابستان در تپه‌های آدلاید ساکن بودند.
زود پس از استعمار انگلیس در استرالیای جنوبی در سال ۱۸۳۶، شهرک نشینان شروع به دست آوردن املاک در کوهپایه‌های واقع در شرق شهر آدلاید کردند. روستای مگیل در سال ۱۸۳۸ تقسیم شد. مرد اسکاتلندی به نام پیتر اندرسون، که به همراه خانواده اش اولین مهاجران رسمی در منطقه ای بودند که اکنون به نام حومه برنساید شناخته می‌شود در سال ۱۸۳۹، منطقه را به دلیل موقعیت ملک خود در نزدیکی دومین نهر نامگذاری شده (در اسکاتلندی، «سوختگی» به معنای نهر یا رودخانه است) روستای برنساید اندکی بعد تأسیس شد و شورای منطقه برنساید در سال ۱۸۵۶ تحت فشار روزنامه قرار گرفت و خود را از شورای بزرگتر منطقه تورنس شرقی جدا کرد. ستون اصلی اقتصاد اولیه برنساید باغداری، استخراج معادن و باغات زیتون بود. گلن اسموند از ذخایر معدنی قابل توجهی افتخار می‌کرد و باغ‌های انگور در مگیل و استونیفل تأسیس شده بوند.
اتاق‌های شورای فعلی در سال ۱۹۲۶ در توسور ساخته شد. شورا در سال ۱۹۳۵ به شهرداری تبدیل شد. با رشد و توسعه قوی در سراسر منطقه، برنساید به عنوان یک شهر در سال ۱۹۳۵ اعلام شد. دهه ۱۹۶۰ یک کتابخانه عمومی و یک مرکز شنا به برن ساید آورد. هر دو بین سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۱ بیشتر توسعه و ارتقا یافتند.
روستاهای اولیه
دهکده کنزینگتون تنها ۲۹ ماه پس از تأسیس استرالیای جنوبی در ماه می ۱۸۳۹ تأسیس شد. این روستا در درجه اول کشاورزی بود و با روستای نزدیک نوروود ارتباط نزدیکی داشت. این دو روستا در سال ۱۸۵۳ یکی از اولین شهرداری‌های آدلاید را با عنوان شهر نوروود و کنزینگتون تشکیل دادند و به شهر نوروود پینهام سنت پترز امروزی تبدیل شدند. بخشهایی از کنزینگتون که اکنون عضوی از برنساید هستند، در حومه باغهای کنزینگتون و پارک کنزینگتون هستند. دهکده مکگیل (بعداً مگیل) برای اولین بار به عنوان 524 acre املاک ماگگیل، متعلق به دو مرد اسکاتلندی - رابرت کوک و ویلیام فرگوسن - که در مسیر HMS Buffalo در مسیر مستعمره جدید تأسیس ملاقات کردند. این نام به نام متولی خانم کوک، دیوید ام مک گیل نامگذاری شد. فرگوسن، متهم به کشاورزی در املاک و مستغلات، خانه ملک را در سال ۱۸۳۸ ساخت. به زودی پس از شروع کشاورزی، این دو روستا کمبود بودجه داشتند و بنابراین مگیل اولین دهکده کوهپایه ای بود که تقسیم شد. دهکده گلن اسموند توسط دو مهاجر کورنیشی با کشف نقره و سرب در دامنه‌های کوه اوسموند ارتباط داشت. با کشف آنها از مواد معدنی، این مستعمره درآمد ارزشمندی از صادرات فراهم کرد، در زمانی که اقتصاد اولیه استرالیای جنوبی هنوز ایجاد نشده بود و با ورشکستگی روبرو نبود. جورج گاولر، فرماندار استرالیای جنوبی، از کشف اولیه بازدید کرد و اولین معدن، معدن گاولر، به افتخار وی نامگذاری شد. ویل گاولر در دهه ۱۸۴۰ به خارج از کشور صادر می‌کرد و پس از خرید چندین معدن توسط یک تاجر آلمان ی، مهاجران اولیه کورنیش و سپس مهاجران آلمان را استخدام می‌کرد. دهکده اولیه یک شخصیت کورنیشی قوی و بعداً یک شخصیت آلمانی به خود گرفت. با شروع هجوم طلا در سال ۱۸۵۱ در مستعمره همسایه ویکتوریا ، استخراج معدن کاهش یافت.
خانواده اندرسون اولین کسانی بود که با ورود به سال ۱۸۳۹ زمینی را که قرار بود به روستای برنساید تبدیل شود، مستقر شدند. پیتر اندرسون نام این ملک را به دلیل موقعیت مکانی آن در کنار دومین نهر ("سوختگی" به معنای نهر در اسکاتلندی است) نامگذاری کرد. آنها گواهی نامه‌های شخصیت خوب از اسکاتلند، تجربه کشاورزی ارزشمند و ۳۰۰۰ پوند ( پوند در سال ۲۰۱۸) را با خود آورده‌اند. با این وجود، الگوهای کشاورزی در اسکاتلند با آنتی پادها بسیار متفاوت بود و خانواده موفق به سازگاری نشد. اندرسون‌ها در سال ۱۸۴۷ به دره مورفیت رفتند و زمین‌های خود را فروختند و خانه خود را رها کردند. ویلیام رندل، خریدار زمین اندرسون، به زودی در سال ۱۸۴۹ تصمیم به ساخت روستایی در ملک جدید خود گرفت. او نقشه‌بردار و ناتان هایلز را برای ساختن دهکده جدید استخدام کرد. هایلز هم متعجب شد و هم ناامید وقتی متوجه شد که قبلاً آنجا محل سکونت بوده و الان ترک شده - مخصوصاً از زمان رشد و انطباق شاخ و برگ‌های اروپایی با منطقه -. اولین دهکده‌هایی که در منطقه تأسیس شدند، دهکده‌های گلن اوسموند، مگیل و کنزینگتون برای مدتی هنگام اعلام دهکده جدید برنساید وجود داشته‌اند. دهکده جدید از موقعیت خوبی برای رشد برخوردار بود. به دو معبر اصلی برنساید (گلینبرن فعلی) و جاده گرین هیل محدود شده بود و از مزیت نزدیکی از دومین نهر برخوردار بود. این روستا به زودی ساکنان را به خود جلب کرد. برخی از آنها مردمان ثروتمند آدلاید بودند و در دامنه کوه املاک می‌ساختند و برخی دیگر بیشتر به کار زمین مشغول بودند. این روستا در تبلیغات توسط هایلز در سال ۱۸۵۰ با عنوان "برنساید زیباً همراه با مزایای "آب روان دائمی، منظره گسترده و متنوع، خاک غنی باغبانی و سنگ ساختمانی خوب" توصیف شد که یک مسیر مستقیم، تازهٔ باز و بدون نقص به آدلاید ارائه می‌دهد "
تأسیس شوراهای منطقه
روستاهایی که قرار بود به شورای منطقه برنساید تبدیل شوند، در اصل در شورای منطقه تورنس شرقی بودند که 159 km2 تحت پوشش خود داشت. تورنس شرقی از شمال با رودخانه تورنس، از شرق با تپه‌های آدلاید، از جنوب با جاده کوه بارکر و از غرب با پارکلندهای آدلاید همسایه بود. شورای منطقه ای تورنس شرقی در تاریخ ۲۶ می ۱۸۵۳ توسط فرماندار هنری یانگ طبق مقررات قانون شوراهای منطقه ۱۸۵۲ اعلام شد. فرماندار پنج مشاور ابتدایی را طبق قانون تعیین کرد: دکتر دیوید وارک، جیمز کابلدلیک، چارلز بونی، دانیل فرگوسن و جورج مولر. بونی علاوه بر مشاور بودن، مستعمره مستعمرات سرزمین‌های تاج هم بود. مشاوران برای اولین بار در هتل جهانی وان در مگیل در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۳ ملاقات کردند. برنامه‌های اولیه برای بررسی و ارزیابی منطقه شورا و جمع‌آوری هزینه‌های مجوز و مالیات طبق قانون شوراها در نظر گرفته شد.
تی بی پنفولد از مگیل، یک کاپیتان سابق، قرار بود به عنوان اولین بخشدار و جمع‌کننده در ۱ژانویه ۱۸۵۴. در ۴ژانویه ۱۸۵۴ رأی‌گیری بود که در آن نرخ دهندگان تصمیم می‌گیرند که چه مبلغی را به شورا بپردازند (یک شیلینگ تا یک پوند). تصمیم گرفته شده بود که موسسات خیریه، مدارس و کلیساها از نرخ بهره معاف شوند. در سال ۱۸۵۵ جمعیت منطقه ۳۷۰۵ نفر بود که هزار نفر بیشتر از شهر مجاور کنزینگتون و نوروود بود. تورنس بزرگ شرقی استوار مانند کنزینگتون و نوروود ثابت نشد. پرداخت کنندگان از اینکه پولشان کجا می‌رفت ناامید شده بودند. مشاوران دولت بودجه ای برای فعالیت مؤثر نداشتند و منافع منطقه به‌طور گسترده‌ای تغییر کرد. این منطقه در ۱۴ اوت ۱۸۵۶ به سه قسمت تقسیم شد. شورای منطقه پینهام از شمال غربی تورنس شرقی جدا شد و شورای ناحیه برنساید با جدایی در 15.9 km2 قسمت جنوب غربی تورنس شرقی ساخته شد. شورای شرقی تورنس در سال ۱۸۵۸ با جدایی شورای منطقه کارگران تقسیم شد.
دهه ۱۸۶۰ تا ۱۹۰۰
شورای جدید منطقه برنساید اولین جلسه خود را در مسافرخانه گرینگیت، توسمور در ۱۹ اوت ۱۸۵۶ برگزار کرد. با توجه به زمانی که برای انتخاب مشاوران جدید انتخاب شد، این شورا دوباره در تاریخ ۲۹ دسامبر برگزار شد. دکتر کریستوفر پنفولد، رئیس، با بقیه نمایندگان در آنجا ملاقات کرد: دانیل فرگوسن از گلنونگا، الکساندر فرگوسن از مونریت، جان تاونسند از مگیل و جیمز گریل از بل وو. در این زمان بود که کنت تاون تصمیم گرفت که به بخشی از برنساید تبدیل نشود و در عوض درخواست ورود به شرکت‌های بزرگ کنزینگتون و نوروود را داد. قرار بود این شورا تا دسامبر ۱۸۶۹، زمانی که اولین اتاق‌های شورا ساخته شود، در مسافرخانه یا خانه فرگوسن تشکیل جلسه دهند. با این حال، این کشور همچنان قادر به فعالیت و انجام تعهدات خود طبق قانون دولت محلی ۱۸۵۲ بود. این موارد شامل مدیریت جاده‌های جزئی، مدیریت مجوزهای کشتارگاه و خانه‌های عمومی و جلوگیری از گسترش خار مضر اسکاچ بود. شورا همچنین موظف شد، با اقدامی متفاوت در سال ۱۸۵۱، آموزش را تشویق کند. بعد از تشکیل شورا فعالیت‌های زیادی در جاده‌ها و پل‌ها اتفاق افتاد - ساکنان اولیه از هجوم توسعه و ساخت و سازهایی که اتفاق افتاده بود متعجب بودند. در همان زمان، شورا تقریباً تحت تأثیر میزان کار درخواستی قرار داشت و مجبور شد هنگام ساختن پل در منطقه خود، از مأموران پرداخت نرخ کمک مالی بخواهد.
بیشتر تاریخ برنساید توسط موسساتی مشاهده و ثبت شده‌است که بخشی مهم از زندگی ساکنان آن باقی مانده‌است: مدرسه و کلیسا. اولین مدرسه ای که در این منطقه افتتاح شد در سال ۱۸۴۶ در مگیل بود، قبل از یک سیستم آموزشی مناسب در سراسر کشور. مدرسه ابتدایی مگیل در نوامبر ۱۸۵۵ بزرگ شد، زمانی که ۳۸ پسر و ۲۹ دختر ثبت نام کردند. آنها فقط توسط یک استاد به خواندن، نوشتن، حساب، دستور زبان، جغرافیا، تاریخ، طراحی و آواز آموزش داده شدند. تا سال ۱۸۶۵ دو معلم وجود داشت. مدرسه ابتدایی گلن آسموند در اکتبر ۱۸۵۸ تأسیس شد، پیش از مؤسسه گلن اسموند، مرکزی برای بحث و یادگیری جامعه. دبستان برنساید در سال ۱۸۷۲ ساخته شد و کار خود را از یک مؤسسه خصوصی اختصاص داد. این مدارس ابتدایی، در غیاب کتابخانه‌های مناسب و موسسات مشابه مجموعه بزرگی از کتاب‌ها و نوشته‌ها را از اهالی شهر دریافت کردند. ساکنان همچنین از مدارس برای بحث‌های مکرر و داغ دربارهٔ آینده ایالت و منطقه استفاده می‌کردند و این بحث‌ها اغلب افراد زیادی را به خود جلب می‌کرد. با این حال، حتی با این روحیه فکری، جمعیت بزرگسال هنوز در زمینه آموزش نسبتاً محروم بودند. انگیزه برای یادگیری ادامه داشت تا زمانی که جنگ بوئر بیشتر بر فعالیت بدنی و شایستگی در جامعه تأکید کرد. تا حدودی عجیب، این پیشرفت فعالیت آموخته شده در مرکز سنتی برنساید در نزدیکی توسور، جایی که اتاق‌های کنونی شورای، مرکز جامعه و کتابخانه در آن واقع شده‌است، تکرار نشد.
در سال ۱۸۷۱، برنساید رشد چشمگیری داشت. حالا ترکیبی از روستاها بود که از جمعیت متوسط به میزان ۱۵۵۷ نفر پشتیبانی می‌کرد. برای مقایسه، کنزینگتون-نوروود، اگرچه مساحت کوچکتری داشت، اما به ۵۱۳۲ نفر رسیده بود. گلن آسموند، که پس از گسترش استخراج معادن تحت تأثیر رشد چشمگیر خود قرار داشت، بزرگترین مرکز تک جمعیت با ۳۴۳ نفر ساکن بود. شورای ناحیه همچنین در دسامبر ۱۸۶۹ اولین اتاقهای شورایی خود را ساخت و سرانجام توافق جلسه غیرمترقبه را منعقد کرد. دو روستا، پارک بئولا (شمال کنزینگتون) و ایستوود بین سالهای ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ رونق رشد و توسعه جمعیت را تجربه کردند، هم مسکن مهاجران جدید را فراهم کردند و هم سرمایه‌گذاری برای مؤسسه ثروتمند آدلاید. بیمارستان پارکساید (اکنون گلن ساید)، یک پناهگاه بهداشت روان در سال ۱۸۶۶ برای جایگزینی یک ساختمان شلوغ در پارکلندز ساخته شد. این بنا در محوطه ای با نمای زیبا ساخته شد و یک بنای معماری اولیه برنساید است. در سال ۱۸۸۱ توماس کوپر شروع به تهیه اولین آبجو با نام تجاری استرالیای جنوبی، «کوپرس»، در لیبروک کرد. در طی این دوران، استونیفل نیز شاهد توسعه اقتصادی بود. معدن بزرگ آن در سال ۱۸۶۷ دست به دست شد و شرکت زیتون استونیفل در سال ۱۸۷۳ تأسیس شد. اواخر قرن نوزدهم زمان قابل توجهی از پیشرفت در برنساید بود. این تحول، در دهه گذشته، دهه ۱۸۹۰، ناگهان پایان یافت، زمانی که رکود اقتصاد استرالیا را پس از دهه‌ها گسترش بی پروا، متضرر کرد و به شدت به برنساید ضربه زد.
اوایل قرن بیستم
با شروع قرن بیستم، برنساید شهرنشین می‌شد. جادوها هنوز در سراسر منطقه پراکنده بودند اما روستاها به‌طور مداوم در حال رشد بودند. باغ توراک، دالویچ و سایر روستاهای نزدیک شهر مورد حمله روزنامه‌ها قرار گرفتند و به شهرک‌ها باز شدند و اکنون به عنوان حومه شهر تبلیغ می‌شوند، و از زمان‌های قبلی حرکت می‌کنند. تا سال ۱۹۲۰، شورای منطقه ۱۷۰۰۰ نفر جمعیت داشت و در ۴۰۰۰ خانه زندگی می‌کردند. ده درصد بودجه ۶۰٬۰۰۰ پوندی مربوط به پرداخت‌های شرکت‌های تجاری بود، در حالی که مابقی هزینه‌های پرداخت کنندگان نرخ بودجه بود. دولت استرالیای جنوبی قوانین بیشتری را در رابطه با دولت محلی، به ویژه قانون برنامه‌ریزی شهری ۱۹۲۰ و قانون ساختمان ۱۹۲۳ وضع کرده‌است. اینها مسئولیت بیشتری را به شوراها اختصاص می‌دادند، اما در زمانی که به ان نیاز داشته باشند. آدلاید به تدریج در حال گسترش بود. مشاوران برنساید به دولت ایالتی توصیه کردند که استراحتگاه‌های تفریحی را به دست آورد و آنها را مدیریت کند. یک کیوسک در آبشار گولی و پارک حفاظت موریالتا با این توصیه ایجاد شد. روزنامه‌های آدلاید در پاسخ به طرح‌های پیچیده سبز و کاشت درخت برنساید مورد توجه قرار گرفتند. این شورا درختان کهنسال را حفظ و تقریباً سالانه ۵۰۰ درخت کاشت. یک مشاور برنساید، هس ملبورن، در این دوره مورد ستایش قرار گرفت. او به دلیل کمبود بودجه در دوران رکود بزرگ ، پول خود را صرف خرید ذخایر و زمین برای ساکنان کرد. وی ریاست بودجه‌های کم اما معقول و نظارت بر کاشت درختان و شاخ و برگ‌ها را برای زیباسازی شهر را بر عهده داشت. گوردون آلن، یکی از ساکنان محلی، که جانشین ملبورن به عنوان مشاور شد، ملبورن را اینگونه توصیف کرد: «هیچ شورایی هرگز مرد بهتری نداشته‌است.» ملبورن همچنین بر ساخت زمین گلف مونت اوسموند نظارت داشت، اما دیدگاه وی در مورد ساختن یک باشگاه کشوری هرگز محقق نشد. محدودیت‌های توسعه قبل از منطقه صورت هیلز در دهه ۱۹۲۰ ایجاد شد. شورا موظف به رعایت نکات دقیق بود. سال ۱۹۲۸ ساختمانی با اتاقهای بزرگ جدید شورای در نبش جاده گرین هیل و پورتروش مشاهده می‌شد. آنها هنوز هم در حال استفاده هستند. سیل در سال ۱۹۳۱ آبشار گولی را ویران کرد. برنساید به رشد خود ادامه داد. در سال ۱۹۳۵ شورای منطقه برنساید به شهرداری برنساید تبدیل شد. تا سال ۱۹۴۱، فقط 401 acre تحت کشت باقی مانده‌است.
پس از جنگ تا دهه ۱۹۷۰
در سال ۱۹۴۵، بیشتر قسمتهایی که پارک حفاظت کللند امروزی را تشکیل می‌دهد، توسط دولت ایالتی خریداری شد، بخش عمده ای از آن به دلیل تلاش‌های لابی پروفسور جان کللند بود. بعداً بیشتر این سرزمین، از جمله ناحیه آبشار گولی، در سال ۱۹۶۳ ترکیب شد و پارک ایجاد کرد که از شرق به سمت تپه‌ها تا قله کوه لوفتی و از شمال تا جاده گرین هیل گسترش می‌یافت. طی سال ۱۹۴۳، شهرداری برنساید به عنوان شهر برنساید اعلام شد.
بسیاری از پسران برنساید در جنگهای جهانی یک و دو جنگیدند؛ در بازگشت از یادبودها و به ویژه نام اولین بیمارستان اجتماعی برنساید تجلیل شدند. بیمارستان یادبود جنگ برنساید در آوریل ۱۹۴۹ در باغهای توراک افتتاح شد که در خانه ای اهدا شده توسط یکی از ساکنان محلی، اتو ون ریبن ساخته شده بود. نام فعلی در سال ۱۹۵۶ به تصویب رسیده‌است. یادبودهای افتادگان را می‌توان در سراسر برنساید یافت. در پارک هزل وود روبروی مرکز شنا، در مدارس و کلیساها، در محل ذخیره. مانند بسیاری از استرالیا، برنساید نیز به عبارت " مبادا فراموش نکنیم " که در بسیاری از یادبودهای ساخته شده توسط جامعه نقش بسته‌است، صادق بود. در پارک رز در خیابان الکساندرا، یک یادمان بزرگ و مجسمه یک سرباز نیروی شاهنشاهی استرالیا با پلاک وجود دارد: "به یاد افتادگان: جنگ جهانی دوم، کره، ویتنام ". پس از ورود به خانه، سربازان چندین باشگاه لیگ خدمات برگشتی را در شهر برنساید تشکیل دادند.هنگامی که استرالیا در سال ۱۹۵۱ جشن بزرگ طلایی فدراسیون استرالیا را جشن گرفت، ساکنان برنساید به این جشن‌ها پیوستند و در سال ۱۹۵۶ صد سالگی شهر خود را گرامی داشتند. رونق اقتصادی و نوزادی پس از جنگ تحت دولت پلیفورد شاهد رشد برنساید با سرعتی چشمگیر بود. از ۲۷۹۴۲ نفر جمعیت در سال ۱۹۴۷، به ۳۸۷۶۸ نفر در سال ۱۹۶۱ افزایش یافت. همان‌طور که حومه شهرها مزارع باقیمانده را می‌بلعیدند، سال ۱۹۵۳ ساختمان یک سالن اجتماعات عمومی را در سال ،۱۹۶۵ یک جایگاه بزرگ المپیک را دید. هر دو در پارک کنزینگتون. در سال ۱۹۶۳ پارک حفاظت کللنند در مرزهای شرقی برنساید تأسیس شد.
شورای برنساید در سال ۱۹۶۷ درمورد یک هدف بلند پروازانه تصمیم گرفتند: به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت، پنج هکتار از ذخایر باید کنار گذاشته شود. با هدف دستیابی به این هدف، شورا پارک هزل وود را از دولت ایالت خریداری کرد ، کنترل ببیومونت با اصلاحیه ۱۹۷۳ در قانون دولت محلی و بخشهایی از کوه اوسماند از بخش بزرگراه‌ها بدست آمد. قبل از ورود به مالکیت شورا، پارک هزل وود قرار بود تحت ابتکار دولت تقسیم شود. وقتی شورا این موضوع را شنید، پیشنهادهایی برای تصاحب مالکیت ارائه داد و سند در سال ۱۹۶۴ منتقل شد. این شورا تنها پس از گفتگو با نخست‌وزیر توماس پلیفورد چهارم این امر را مدیریت کرد.
دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰
در سال ۱۹۸۲ و در مجاورت اتاق‌های شورا، یک مرکز اجتماعی ساخته شد که در مجاورت کتابخانه بود. کل مجموعه شوراها همراه با ارتقا از مرکز شنای برنساید ابتدا در سال ۱۹۹۶ به روز شد. در سال ۲۰۰۱ به روزرسانی‌های بعدی انجام شد و نتیجه آن ایجاد یک کتابخانه و مرکز اجتماع مدرن برای ساکنان بود.
برنساید در سال ۱۹۹۳ با استفاده از رنگ‌های سبز و بنفش، نشان جدید شورای خود را توسعه داد. رنگ سبز نشان دهنده پارکها و ذخایر سرسبز در برنساید و بنفش نمایانگر درختان برجسته جاکاراندا است.
حومه شرقی و تپه‌های آدلاید هیل از اسکای و اولدانا در سال ۱۹۹۹ در برنساید ادغام شدند. کوپرز بروری در سال ۲۰۰۱ از لیبروک نقل مکان کرد و دوباره به پارک رجنسی نقل مکان کرد. محلات قبلی کوپرز به دهکده ای برای بازنشستگی تبدیل شد.
باشگاه فوتبال چوکای تالش
باشگاه فوتبال چوکا تالش یک باشگاه فوتبال ایرانی در شهر تالش می‌باشد که در لیگ آزادگان بازی می‌کند.
پیشینه
این تیم موفق شد در فصل ۹۹–۱۳۹۸ لیگ دسته دوم به عنوان قهرمانی این رقابت‌ها دست پیدا کرده و به لیگ آزادگان کشور در فصل ۱۴۰۰–۱۳۹۹ صعود کند.
افتخارات
قهرمان(۳): ۱۳۷۲–۱۳۷۱، ۱۳۹۹–۱۳۹۸، ۱۴۰۱–۱۴۰۰
آبشار هومبولدت
آبشار هومبولدت (به انگلیسی: Humboldt Falls) آبشاری است که در نیوزیلند واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۲۷۵ m است.
فرودگاه ووی ووی
فرودگاه ووی ووی یک فرودگاه است که یک باند فرود شن دارد. این فرودگاه در کشور استرالیا قرار دارد.
ایستگاه تحقیقاتی نگارستان
ایستگاه تحقیقاتی نگارستان یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان رامجرد دو واقع شده‌است. ایستگاه تحقیقاتی نگارستان ۴۰ نفر جمعیت دارد.
رنارد ای هریس جونیور
رنارد ای هریس جونیور فضانورد اهل کشور است که در June 26, 1956 میلادی در تمپل، تگزاس زاده شد. وی در مأموریت اس‌تی‌اس-۵۵، اس‌تی‌اس-۶۳ حضور داشته است.
باشگاه فوتبال گسترش فولاد تبریز
باشگاه فوتبال گسترش فولاد تبریز (تاسیس شده در ۱۳۸۷ ) که پیش از این با نام فولادگستر شناخته می‌شد، یک باشگاه فوتبال ایرانی در شهر تبریز بود که در رقابت‌های لیگ برتر خلیج فارس حضور داشت، از سال ۱۳۹۷ امتیاز باشگاه گسترش فولاد به باشگاه فوتبال ماشین‌سازی تبریز واگذار گردید، بدین ترتیب باشگاه گسترش فولاد تبریز برای همیشه برچیده و منحل شد.
گسترش فولاد، یکی از معدود باشگاه‌های بخش خصوصی ایران ،بدون هیچ وابستگی دولتی یا سازمانی، بود و محمدرضا زنوزی مطلق، مالکیت آن را برعهده داشت. این باشگاه یکی از پرامکانات‌ترین باشگاه‌های فوتبال ایران به حساب می‌آمد که علاوه برداشتن استادیوم اختصاصی استاندارد، از چند زمین چمن نیز بهره می‌برد. امید نمازی، مربی تیم ملی فوتبال ایران، در بازدید از امکانات باشگاه گسترش فولاد، عنوان کرده‌بود که حتی تیم ملی نیز امکانات گسترش فولاد را در اختیار ندارد.
باشگاه گسترش فولاد، علاوه بر فوتبال، در رشته فوتسال نیز در رده‌های نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسالان دارای تیم بوده‌است. این باشگاه همچنین در رشته‌های والیبال نشسته، تکواندو، بدمینتون و ورزش سه‌گانه نیز فعالیت کرده‌است.
تاریخچه
باشگاه گسترش فولاد تبریز در نخستین سال تأسیس خود، با قهرمانی در لیگ استان آذربایجان شرقی، به لیگ دسته ۳ صعود کرد. در رقابت‌های دسته سوم ۸۸–۱۳۸۷، پس از کسب رتبه نخست راهی دسته دوم شد. این باشگاه در سال ۱۳۸۸ زمانی که تیم نیروی زمینی تهران دچار مشکلات مالی شده بود، امتیاز این تیم را در لیگ دسته اول خریداری کرد.
جام حذفی
این باشگاه در فصل ۸۹–۱۳۸۸ در اولین دوره حضور خود در لیگ آزادگان دسته اول، نتایج متوسطی کسب کرده بود؛ اما در جام حذفی همان فصل به نتایج خیره‌کننده‌ای دست یافت. گسترش فولاد تبریز در نیمه‌نهایی جام حذفی با برتری ۲–۰ برابر تیم لیگ برتری ذوب آهن اصفهان، به دیدار پایانی راه پیدا کرد. این برای نخستین بار پس از ۱۶ سال بود که یک تیم خارج از سطح اول فوتبال ایران به فینال جام حذفی صعود می‌کرد.
گسترش، در دیدار فینال روبروی تیم پرسپولیس تهران قرار گرفت؛ اما در دیدار رفت در ورزشگاه یادگار امام تبریز، با تک گل شیث رضایی بازی رفت را با نتیجه ۱–۰ و بازی برگشت را نیز در ورزشگاه آزادی تهران، با حساب ۱–۳ برابر پرسپولیس واگذار کرد. در مجموع دو دیدار، باخت با نتیجه ۱ به ۴ مانع از قهرمانی گسترش فولاد در جام حذفی ۸۹–۱۳۸۸ شد.
در راه لیگ برتر
این تیم در لیگ دسته اول ۹۰–۱۳۸۹ با مربی‌گری لوکا بوناچیچ و مدیریت فنی ناصر حجازی، در آستانه صعود به لیگ برتر قرار داشت؛ اما در نهایت به خاطر تفاضل گل کمتر به عنوان سومی، رسیدند. مسئولان باشگاه در آن سال، با انتشار مستندات و مدارکی، مدعی شدند، که قرارداد یکی از بازیکنان خارجی نساجی مازندران (دیوید ویکروم)، به صورت غیرقانونی ثبت شده و با توجه به بازی این بازیکن در مقابل گسترش فولاد، ۳ امتیاز بازی با نساجی، بایستی به گسترش داده می‌شد که در این صورت، گسترش فولاد با ۵۰ امتیاز و صدرنشینی در گروه خود به صورت مستقیم، راهی لیگ برتر می‌شد. با این حال، مسئولان کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال ایران، این ادعا را نپذیرفتند. مجتبی شریفی رئیس وقت کمیته انضباطی در مصاحبه‌ای تلویزیونی در این مورد گفته‌بود: «با مستندات موجود در پرونده تا زمان مسئولیت خودم، رای به نفع گسترش فولاد تبریز بود. پرونده برای صدور رای نهایی کامل شده بود که به مکه معظمه مشرف شدم. به همکاران در کمیته انضباطی هم گفتم که حکم پرونده صادر نشود تا برگردم. در بازگشت از حج عمره، دریافتم که در زمان غیبت بنده رای داده‌اند.»
در نهایت مسئولان باشگاه با استخدام یک وکیل اتریشی، شکایت خود را از طریق فیفا پیگیری کردند. ناصر حجازی، مدیر فنی وقت باشگاه نیز برای دفاع از حق گسترش فولاد به کمیته انضباطی رفته بود. مسئولان باشگاه، تهدید کرده بودند که در صورت عدم اختصاص ۲ امتیاز بازی با نساجی در مسابقات لیگ آزادگان فصل بعد، شرکت نخواهند کرد. سرانجام مدیران گسترش فولاد، از ادامه پیگیری پرونده صرف نظر کرده و در مسابقات لیگ آزادگان سال بعد نیز حاضر شدند.
این تیم در لیگ آزادگان ۹۲–۱۳۹۱ با سرمربی‌گری رسول خطیبی و با بازیکنان جوان و بومی، در فاصله ۳ هفته مانده تا پایان فصل، با کسب مقام نخست گروه خود، به لیگ برتر صعود کرد.
مالک باشگاه
در حالی که بنا به دلایلی همچون فضای نامساعد کسب و کار در فوتبال ایران، عدم رعایت قانون کپی‌رایت، سوء استفاده از پیراهن‌های ورزشی تیم‌ها، عدم بازگشت سرمایه به دلیل تعلق نگرفتن حق پخش تلویزیونی و نامعلوم بودن درآمدهای حاصل از بلیت‌فروشی، تمایل چندانی برای سرمایه‌گذاری در عرصه فوتبال از سوی بخش‌های خصوصی ایران دیده نمی‌شود، باشگاه گسترش فولاد تبریز جزو معدود باشگاه‌هایی بوده‌است که توسط بخش خصوصی اداره شده‌است.
محمدرضا زنوزی مطلق مالک گسترش فولاد، در مصاحبه‌ای در مورد برنامه خود برای درآمدزایی از این باشگاه گفته‌است:
"«ما روزی که وارد فوتبال شدیم، نگران کپی رایت، بلیت‌فروشی و حق پخش تلویزیونی نبودیم… ما تمرکزمان روی این منابع جزیی درآمد نیست و ایده‌ها و روش‌های دیگری برای درآمدزایی داریم. گسترش فولاد با هدف سودآوری، برندینگ و ایفای مسوولیت اجتماعی وارد فوتبال شد و از همان روز اول نگاه‌مان بر این محور بود که اگر سودآوری نباشد، حرکت‌های بعدی باطل است و بی‌نتیجه می‌ماند… بیش از ۲۰ باشگاه موفق فوتبال در ۵ قاره را مورد بررسی و آنالیز قرار دادیم و شیوه‌های درآمدزایی آن‌ها را که قابل مدل‌سازی در فضای ایران است، استخراج کردیم. خوشبختانه مدل استخراجی ما، سودآوری نشان داد و برداشت‌ها و دریافت‌های اولیه ما نیز نشان دهنده درستی این مدل استخراجی در عرصه خصوصی‌سازی و اقتصاد فوتبال بود… ما حوزه‌های سودآوری خود را در فعالیت‌هایی تعریف کرده‌ایم که قوانین جاری کشور و دولت از آن‌ها حمایت قاطع و شفاف می‌کنند؛ بنابراین با آزمون و خطا حرکت نمی‌کنیم… من برای لباس و پول بلیت برنامه ندارم، من برای درصد قابل‌توجهی از مخارج کالایی و خدماتی هواداران آینده گسترش فولاد تبریز برنامه‌ریزی کرده‌ام که در آینده شاهد آن‌ها خواهیم بود.»"
امکانات باشگاه
باشگاه گسترش فولاد تبریز، یکی از پرامکانات‌ترین و مجهزترین باشگاه‌های ایران به حساب می‌آمد. امید نمازی، مربی تیم ملی فوتبال ایران پس از بازدید از امکانات این مجموعه، امکانات گسترش فولاد را در سطح بسیار خوب ارزیابی کرده بود و گفته‌بود که حتی تیم ملی نیز چنین امکاناتی در اختیار ندارد. او همچنین از احتمال برگزاری اردوهای تیم ملی در کمپ باشگاه خبر داده‌بود. مارکار آقاجانیان، دیگر دستیار سرمربی تیم ملی نیز، در این بازدید عنوان کرده بود که تاکنون در ایران، مجموعه‌ای مشابه این ندیده و امکانات و برنامه‌های این باشگاه فراتر از استانداردهای آسیا است.
ورزشگاه
باشگاه گسترش فولاد، دارای ورزشگاه اختصاصی ۱۲٫۰۰۰ نفری بوده‌است که دارای امکاناتی همچون دو زمین چمن طبیعی برای برگزاری مسابقات رسمی و انجام تمرین، رختکن ویژه تیم‌های میزبان و میهمان با سرویس‌های بهداشتی و دوش حمام، اتاق ویژه داوران و اتاق پزشکان با تجهیزات کامل، اتاق فرمان، اتاق مدیریت، جایگاه مخصوص میهمانان ویژه، اتاق ویژه تصویربرداران، اتاق تست دوپینگ، اتاق ناظر داوری، نمازخانه، اتاق گزارشگر تلویزیونی و رادیویی، اتاق ویژه خبرنگاران و رسانه‌ها، امکانات ارسال خبر، سالن کنفرانس مطبوعاتی، جاده اختصاصی اتوموبیل، پارکینگ اختصاصی جداگانه برای تماشاگران و مسئولان تیم‌ها و دوربین‌های مداربسته بوده‌است.
مسئولان باشگاه، قصد داشتند با رفع ایرادات جزئی این ورزشگاه، نظیر نصب اسکوربورد و نورافکن، گواهی استادیوم درجه A را از نظر ضوابط و مقررات کنفدراسیون فوتبال آسیا برای این ورزشگاه کسب کنند. همچنین، مدیران گسترش فولاد قصد داشتند با الگوبرداری از ورزشگاه آلیانتس آرنا، اقدام به ساخت جکوزی در رختکن‌های ورزشگاه اختصاصی خود کنند. ساخت یک هتل مجهز در نزدیکی ورزشگاه اختصاصی گسترش فولاد نیز، از دیگر برنامه‌های مسئولان این باشگاه بوده‌است.
افزون بر این، مسئولان باشگاه گسترش فولاد قصد داشتند، در آینده، یک ورزشگاه ۴۰٫۰۰۰ نفری دیگر را در شهرک خاوران تبریز احداث کنند که مقدمات این کار را از جمله خرید زمین و طراحی، انجام داده‌بودند. نقشه این ورزشگاه به شکلی تهیه شده‌بود که شباهت فراوانی به ورزشگاه‌های اروپایی داشت و قرار بود با امکانات پیشرفته و استفاده از آخرین متدهای روز دنیا احداث شود.
اسپانسر
گسترش فولاد شرکت اسپانیایی کلمه را به عنوان سازنده البسه‌های خود انتخاب کرده‌بود. این شرکت از سال ۱۹۹۴ تا سال ۱۹۹۸ سازنده لباس‌های باشگاه فوتبال رئال مادرید بوده و همچنین سازنده البسه تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی از سال ۱۹۹۸ تا سال ۲۰۰۰ بوده و نیز تیم ملی فوتبال کویت از سال ۱۹۹۸ تا سال ۲۰۰۲ بود و نیز تیم‌های ملی سورینام و کنیا بود، همچنین تعداد زیادی از تیم‌های اسپانیایی به خصوص لوانته و الچه و … بوده‌است.
پخش زنده
برای نخستین بار در ایران، بازی‌های این باشگاه به صورت وب کست و از طریق وبگاه رسمی باشگاه پخش زنده شده‌است. وب کست، تلفیقی از عکس و فیلم بوده و می‌شد با مراجعه به وبگاه رسمی باشگاه، بازی‌های این تیم را در کنار دیدن عکس‌های حساس بازی از طریق مدیا نیز دنبال کرد.
اوپسیلون شکارچی
اوپسیلون شکارچی یک ستاره است که در صورت فلکی شکارچی قرار دارد.
کریگ واسون
کریگ واسون (Craig Wasson؛ زادهٔ March 15, 1954) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به قطار هوایی، مالکوم ایکس، اسکیزویید و ریشخند اشاره کرد.
پتسکا
پتسکا یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان ییچین واقع شده‌است. پتسکا ۱٬۲۷۵ نفر جمعیت دارد.
رابرت راسن
رابرت راسن (Robert Rossen; March 16, 1908 – ۱۹۰۸:۳:۱۶, ) یک فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پلیستوسن
پلیستوسن (Pleistocene) یکی از دورهای زمین‌شناسی است که از ۲٫۵ میلیون سال پیش تا ۱۰ هزار سال پیش را پوشش می‌دهد.
رابرت راسن
وی بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
پلیستوسن
انقراض گروه بزرگی از پستانداران و شمار زیادی از گونه‌های پرندگان از اواخر دور پلیستوسن (حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش) آغاز شد و تا دور هولوسین ادامه یافت که شاید دلیل آن پایان عصر یخبندان بوده‌است. ماموت، پستانک‌دندان، ببر خنجردندان، تنبل زمینی، شیاردندان Glyptodon، گوزن ایرلندی و خرس غارنشین از جمله حیوانات منقرض شده در اواخر پلیستوسن بودند.
در اوایل این دوره، استفاده از ابزارهای سنگی ساده در آفریقا در بین گونه انسان ماهر، گسترش یافت.
گونه انسان خردمند (هوموساپینس)، در اواخر پلیستوسن، در شرق آفریقا تکامل یافت.
منابع
Turner, C. (ed.), 1996. The early Middle Pleistocene in Europe. Balkema (Rotterdam/Brookfield), 329 pp. ISBN 90-5410-600-X
اینداستریال متال
اینداستریال متال سبکی از موسیقی است که از اینداستریال دنس میوزیک ، ترش متال و هاردکور پانک بدست آمده است. در این سبک از تکرار ریف‌های گیتار متال، سمپلینگ، سینث‌سایزرینگ یا خطوط سیکوئینسر و صدای دیستروت شدۀ خواننده استفاده میکنند.
آبشار هوندرو
آبشار هوندرو (به انگلیسی: Hundru Falls) آبشاری است که در جارکند، هند واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۹۸ m است.
اتلن
اتلن (ساوه)، روستایی از توابع بخش نوبران شهرستان ساوه در استان مرکزی ایران است.
تکن (فیلم ۲۰۰۹)
تکن فیلمی در ژانر رزمی به کارگردانی دوایت اچ لیتل و محصول سال ۲۰۱۰ ژاپن و آمریکا است. فیلم‌نامه این فیلم توسط الن. مک‌الروی بر اساس مجموعه بازی ویدئویی به همین نام به رشته تحریر درآمده است. جان فو، کلی اورتون، کری هیرویوکی تاگاوا، ایان آنتونی داله، کانگ لی، لطیف کراودر داس سنتز، و لوک گاس بازیگران فیلم هستند.
گویش علامرودشتی
گویش علامرودشتی که مردم بخش و شهر علامرودشت بدان سخن می‌گویند، یکی از این گویش‌های زبان فارسی رایج در جنوب استان فارس است که هنوز ویژگی‌هایی را از زبان پهلوی، به‌ویژه در حوزه لغات و بسیاری از ویژگی‌های آوایی، صرفی و نحوی فارسی دری در سده‌های نخستین را در خود نگه داشته‌است. این گویش طبعاً اشتراکاتی با زبان معیار و نیز با دیگر گویش‌ها داردُ امّا تفاوت‌های چشمگیری نیز چه با زبان معیار و چه با گویش‌های دیگر به‌ویژه گویش‌های مناطق همجوار و نزدیک دارد. وجود ده مصوت، تفاوت در صامت‌ها، دگرگونی‌های واجی متعدد و گاهی متفاوت از نکات مورد اعتنا در این گویش است. در این نوشتار ویژگی‌های آوایی، صرفی و برخی از خصوصیات نحوی گویش علامرودشتی معرفی شده و پیوند این گویش با زبان فارسی دری و برخی ویژگی‌های کهن زبان فارسی نشان داده شده‌است.
گویش علامرودشت چون سایر گویش‌های امروز سخت تحت تأثیر گویش معیار هستند و دستگاه‌های رسانهٔ طبعاً و به‌تدریج سیطره گویش معیار را در همه جا می‌گسترانند. امروزه این گویش سه شکل دارد: اول: نسل گذشته و افراد مسن که شکل قدیمی گویش راحفظ کرده‌اند؛ دوم: نسل میان‌سال که هم ویژگی گویش گذشته را می‌شناسد و به کار می‌برد وهم ویژگی‌های متحول شده امروز را در گفتار خود دارد؛ سوم: نسل جدید و افراد جوان و نوجوان که با واژگان و اصطلاحات قدیمی گویش کم‌تر آشنا هستند و امروز زبان معیار را با لهجه و گویش محلی به کار می‌برند. یعنی بیش‌تر از واژگان زبان معیار در دستگاه دستوری گویش محلی استفاده می‌کنند.
مصوت‌ها
۱- -َ (a): اسپ
۲- -َ کشیده (a:): بَدَ (بعداً)
۳- –ِ (e): اِمرو (امروز)
۴- -ُ(o): عُمر
۵- آ (â): آسمون (آسمان)
۶- ای (i): این‌جا
۷– او (u): او – بون (بام)
۸- -ِی (ey): دی (مادر)، کی
۹- -ُو (ow): تو (تب)، او (آب)
۱۰- ـُ مجهول (ô): خولَه(xôla): کج، پولَه (pôla): جایگاهی که حیوانات از آن آب می‌خورند.