cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بازی شیطانی
«بازی شیطانی» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریس آیزک است که در سال ۱۹۹۰ میلادی منتشر شد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های در رتبه اول و در چارت‌های بریتانیا، اسکاتلند، سوئد، نیوزلند جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
سیارک ۵۶۹
قدر مطلق سیارک برابر ۱۰٫۱۲ است.
برانیسرا
خصوصیات
برانیسرا ۶۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۸۴ نفر جمعیت دارد.
نیروگاه بیستون
نیروگاه بیستون کرمانشاه، یکی از نیروگاه‌های ایران با ظرفیت تولید ۶۴۰ مگاوات است که شامل ۲ واحد بخار ۳۲۰ مگاواتی در زمینی به مساحت ۱۳۰ هکتار است. نیروگاه بیستون در کیلومتر ۲۵ جادۀ کرمانشاه - بیستون قرار دارد و در سال ۱۳۷۳ ساخته شده‌است. پروژۀ توسعۀ این نیروگاه توسط صنایع آذرآب به انجام رسیده‌است.
در ۹ آذر ۱۳۸۷، کلنگ عملیات احداث ۲ واحد بخاری با ظرفیت هر کدام ۳۲۰ مگاوات به زمین زده شد. سوخت اصلی بویلر هریک از واحدها گاز طبیعی است و از مازوت نیز بعنوان سوخت دوم استفاده می‌شود. آب موردنیاز نیروگاه نیز از طریق ۳ حلقه چاه فلمن که در ۶ کیلومتری نیروگاه و در مجاورت رودخانه گاماسیاب واقع شده، با ظرفیت آب‌دهی جمعاً ۲۰۰۰ متر مکعب در ساعت پمپاژ و به‌وسیلۀ لوله به مخازن نگهداری آب در نیروگاه منتقل می‌شود. این نیروگاه برای اولین بار در سال ۱۳۷۳ بصورت موازی به شبکه سراسری متصل شده‌است.
همچنین طرح توسعۀ نیروگاه بیستون کرمانشاه به میزان ۸۸۰ مگاوات به صورت B.O.O (ساخت، تملک و بهره‌برداری) با سرمایه‌گذاری مستقیم صنایع آذرآب در حال اجرا می‌باشد.
در ۴ ماه اول سال ۱۴۰۱ بیش از ۱/۳ میلیارد کیلووات ساعت انرژی الکتریکی در نیروگاه بیستون تولید شده است که نسبت به مدت مشابه در سال گذشته رشدی ۱۷ درصدی را نشان می‌دهد.
تئو فرسخورن
تئو فرسخورن (Theo Verschueren؛ زادهٔ January 27, 1943) ورزشکار دوچرخه‌سواری پیست اهل بلژیک است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده‌است.
شچوکوزریه
شچوکوزریه (به لاتین: Shchukozerye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
شاتو دو شامبور
شاتو دو شامبور، کاخ شامبور یا کاخی سلطنتی در مرکر فرانسه است. این بنا توسط فرانسوای اول بنا گردید. این بنا بر سبک معماری رنسانس فرانسوی ساخته شده‌است. در سال ۲۰۰۷، تعداد ۷۰۰٬۰۰۰ گردشگر از این عمارت بازدید کردند. هشتاد سال پس از مرگ فرانسوای اول، کاخ به وسیله پادشاهان فرانسوی به حال خود رها شد و از اهمیت خارج گردید. این امر موجب پوسیدگی و نابودی نسبی کاخ شد.
باران نوامبر
«باران نوامبر» یک تک‌آهنگ از گانز ان رزز است که در سال ۱۹۹۲ میلادی منتشر شد.
قاشقاتپه
قاشقاتپه، روستایی از توابع بخش قره‌پشتلو شهرستان زنجان در استان زنجان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان قره‌پشتلو بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.
یاراچوو (شهرستان یاروچین)
یاراچوو (به لاتین: Jaraczewo) یک روستا در لهستان است که در گمینا یاراچوو واقع شده‌است. یاراچوو ۱٬۳۹۲ نفر جمعیت دارد.
رقص افغانی
رقص در افغانستان نقطه عطف زیبایی‌های تنوع قومی و زبانی در افغانستان است. در افغانستان تا حال ۲۴ نوع رقص‌های محلی کشف گردیده‌است. بیشترین محلات که توانسته‌است فرهنگ خود را حفاظت کند نورستان بدخشان هرات و کابلستان است.
رقص‌های محلی افغانستان
در قسمت زیرین شما ویدوهای هریک از این رقص‌ها را مشاهده نموده می‌توانید.
اَتَنِ ملی
اَتَنِ ملی یا رقص اتن از جمله رقص‌های ملی افغانستان است. این رقص در مراحل اول در بین قوم پشتون ساکن افغانستان و پاکستان رایج بود. اتن ملی معمولاً طور دسته‌جمعی بوسیلهٔ جوانان مرد یا زن اجرا می‌شود. رقص اتن ملی به‌شکل مدور با جنباندن سر و دست به‌طور منظم انجام می‌شود. گمان می‌رود این رقص در دوره یونانی‌های باختر در سرزمین باستانی باختر در شمال افغانستان مروج گردیده باشد. این رقص در طول تاریخ اشکال مختلف را بخود گرفته‌است. برخی از محققان بر این باورند که رقص اتن از روزگار زردشت بجای مانده‌است. آن‌ها دورادور آتش می‌چرخیدند و سروده‌هایی از اوستا را می‌خواندند که با حملات عرب و مغول‌ها بسیاری از این سنت‌ها از بین رفته‌اند.
اتن در هر منطقه، نوع و حرکات مختلف همان منطقه را دارد. انواع مختلف اتن شامل: کابلی، وردکی، لوگری، خوستی/پکتیایی، هراتی، کوچیانی/کوچی، ختکی، پشیی (با سرنی و توله) و نورستانی در افغانستان وجود دارد.
آدرس ویدوئی رقصهای محلی و فرهنگی افغانستان
۱. اتن ملی مردم پکتیا
۴. عرقچین این نوع رقص در کابل وجود داشته طوریکه یک خانم چادر نازک به‌سر نموده دستمال رنگه را در کمر می‌بنددو آهنگ عرقچین را سروده سپس دیگران تکرار می‌نماید.
۵. قرصک پنجشیر
۶. افشاری خواندن صفا صفا بارقص مخصوص ادا می‌شود. افشاری در ۳ محل وجود دارد مانند افشاری نورستانی افشاری کابلی افشاری هرات و هزارگی.
۷. سلامی رقص مخصوص است که رقاصه‌های افغانی در آغاز رقص ادا می‌کنند.
۸. رقص‌های کابلستانی عبارت از رقص‌های است که در ساز لوگری و دیگر سازها ادا می‌شود.
۹. رقص شاتکو نورستانی
۱۰. رقص مشرقی نورستانی
۱۱. رقص پامیری
۱۲. رقص قطغنی که بنام رقص میده نیز یاد می‌شود
۱۵. رقص اسپک
۱۶. رقص خراسانی هرات
۱۷. سماع هرات
۱۹. چوب بازی هرات
۲۰. شش کبابی
۲۱. کردی هراتی
۲۲. گنجشکک طلائی
۲۳. گنجشکک طلائی آمریکائی
پژوهشگر کریم پوپل
حشره‌خوارسانان
راسته حشره‌خوارسانان (Insectivora) (از واژۀ لاتین insectum "حشره" و vorare "به غذا خوردن") یک گروه زیستی اکنون رهاشده در رده پستانداران است. برخی از گونه‌ها اکنون خارج شده‌اند و گونه‌های باقی‌مانده در راسته هوچرب‌کورسانان، کلاد بزرگ‌تری از لوراسیاددان جای گرفته‌اند، که یکی از کلادهای پایه‌ای پستانداران جفت‌دار تشکیل می‌دهد.
تاریخ
آرایه‌شناسی در سال‌های اخیر اصلاح شده است، و حشره‌خواران درختی ، حشره‌خوارهای جهنده و پوست‌گسترها، مانند بسیاری از گروه‌های فسیلی که قبلاً در اینجا گنجانده شده‌ بودند، اکنون در ردیف‌های جداگانه قرار گرفته‌اند. برای مدتی خانواده‌های باقی‌مانده insectivoran تشکیل تک تبار گروه‌بندی و یا کلادی به نام Lipotyphla را تشکیل دادند که مدتها استفاده شده است. با این حال، شواهد مولکولی نشان داد که موش کور طلایی (Chrysochloridae)، تیغ‌پشت‌ها (Tenrecidae) و سموریان رودخانه‌ای (Potamogalidae) نیز باید به عنوان یک نظم جدید در راسته جدیدی به نام حشره‌خواران آفریقایی جدا شوند.
سپس خارپشتان (Erinaceidae)، در یک راسته جداگانه خارپشت‌سانان (Erinaceomorpha) جای گرفت و از دیگر حشره‌خوارسانان (Soricomorpha) تقسیم شد که شامل خانواده‌های حشره‌خواران راستین (Soricidae)، کورموشان (Talpidae)، Solenodontidae و Nesophontidae است. سپس این دو راسته جایگزین حشره‌خوارسانان (Insectivora) شدند. هنگامی که مطالعات مولکولی نشان داد که Soricomorpha پیراتباری است، این طرح تضعیف شد، زیرا خانواده حشره‌خواران راستین یک جد مشترک جدیدتر با Erinaceidae نسبت به سایر soricomorphs داشت.
با این حال، ترکیب Soricidae و Erinaceidae، که به عنوان Eulipotyphla از آن یاد می‌شود، نشان داده شده است که تک‌تباری است.
رده‌بندی
کلادنمای سطح خانواده روابط حشره‌خواران موجود، به پیروی از روکا و همکاران:
کیثیرا ۵۷۰
سیارک ۵۷۰ پانصد و هفتادمین سیارک کشف شده‌است که در ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۵ و در هایدلبرگ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۸٫۸۱ است.
موندووی، ویسکانسین
موندووی، ویسکانسین  شهری در شهرستان بوفالو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۷۷۷ نفر جمعیت داشته‌است.
داوید کارمو
داوید موتا ویگا تیشیرا کارمو (David Mota Veiga Teixeira Carmo؛ زادهٔ July 19, 1999) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
حامی مالی
حامی مالی چیزی(یا کسی) شدن به معنی پشتیبانی مالی از یک رویداد، فعالیت، فرد یا سازمان صورت پذیرد. این پشتیبانی می‌تواند حمایت مالی یا تامین کالا یا خدمات باشد.
جامو و کشمیر (ایالت)
جامو و کشمیر ایالتی پیشین در شمال غربی هندوستان است. مرکز تابستانی این ایالت شهر سرینگار و مرکز زمستانی آن شهر جامو است.
ایالت جامو و کشمیر به سه ناحیه تقسیم می‌شود: جامو، دره کشمیر و لِداخ. این ایالت دارای جاذبه‌های گردشگری بی‌شماری است. به «دره کشمیر» به سبب دورنماهای زیبا و رشته‌کوه‌های شگفت، « بهشت روی زمین» گفته می‌شود و «جامو» به «محل معابد جذاب» معروف است که همه ساله صدها هزار زائر هندو آن‌ها را زیارت می‌کنند. «لداخ» نیز به سبب کوه‌های دور از دسترس و زیبا و همچنین فرهنگ بودایی به « تبت کوچک» شهره است.
جمعیت این ایالت در سرشماری سال ۲۰۱۱ بیش از ۱۲٬۵۴۸٬۹۲۶ نفر بوده‌است. سرینگار با ۱٬۱۹۲٬۷۹۲ نفر و جامو با ۹۵۱٬۳۷۳ نفر پرجمعیت‌ترین شهرهای این ایالت هستند. جامو و کشمیر تنها ایالت هند با اکثریت مسلمان است. ۶۷٪ جمعیت این ایالت پیرو اسلام هستند و در دره کشمیر این آمار به ۹۵٪ می‌رسد. این ایالت اجتماع پرتحرکی از هندوها، سیکها و بوداییها را داراست.
بیشتر مردم جامو و کشمیر به زبان‌های کشمیری، اردو، دوگری، پاهاری، بالتی، لاداکی، پنجابی، گوجری، و دادری صحبت می‌کنند. اما زبان اردو با الفبای اردو زبان اداری این ایالت است و اغلب مردم به زبان‌های هندی و انگلیسی به‌عنوان زبان دوم تکلم می‌کنند.
حقوق بشر
ناحیه کشمیر مورد ادعای هند و پاکستان است. هر دو کشور به‌طور جداگانه بخش‌هایی از این منطقه را اداره می‌کنند و این مناطق توسط خط کنترل از هم جدا شده‌اند. این مناطق از زمان استقلال پاکستان، مورد منازعه هند و پاکستان بوده و چند دفعه باعث درگیری بین دو کشور شده است هند این مناطق را جزئی از خود میداند در صورتی که این مناطق مسلمان نشین است و پاکستان خواستار آزادی و یا الحاق به خاک خود شده است گاندی رهبر هند نیز در زمان حیاتش خواستار این بود که خود مردم کشمیر خود تصمیم بگیرند به کدام کشور الحاق میشوند اما اکنون دولت هند برای منافع بسیار زیاد این مناطق از انتخابات سرباز میزند علاوه بر این در این بین بیش از ۱۱ هزار زن مسلمان مورد تجاوز توسط سربازان ارتش هند قرار گرفته اند    و در سال ۲۰۱۶ تجاوز مرد هندی به دختر ۸ ساله ای خشم دولت و مردم پاکستان، کشمیر و تمام مردم و کشورهای مسلمان را برانگیخت، احزاب و کشور های مختلف اسلامی بارها خواستار رسیدگی نهاد های حقوق بشری به مسئله کشمیر شده اند اما تاکنون بی نتیجه بوده است
ناآرامی‌های ۲۰۱۶ کشمیر
ناآرامی‌های ۲۰۱۶ کشمیر شامل مجموعه‌ای از اعتراضاتی است که پس از قتل برهان مظفر وانی، در منطقه مسلمان‌نشین کشمیر در ایالت جامو و کشمیر رخ داد. برهان وانی فرمانده نظامی گروه جدایی طلب حزب المجاهدین بود و ناآرامی‌ها در اثر کشتن وی توسط نیروهای امنیتی هند در تاریخ ۸ ژوئیه ۲۰۱۶ به وجود آمد. با کشته شدن وانی، اعتراضات در ده بخش کشمیر شروع شد و این اعتراضات شامل حمله به نیروهای امنیتی بود. ظرف چهار روز، یک پلیس و ۴۳ نفر از معترضین کشته شدند و ۳۰۰ نفر دیگر زخمی شدند و پس از آن مقررات منع آمد و شد و برقرار گردید. دراین نا آرامی‌ها تا تاریخ ۱۶ ژوئیه ۴۳ غیرنظامی کشته و بیش از ۳۱۰۰ نفر زخمی شدند. هم چنین در اثر انفجار نارنجک دو پلیس کشته و ۴ پلیس دیگر زخمی شدند. به گفته اطبای محلی حداقل ۱۱۷ جدایی طلب بینایی خود را در اثر شلیک تفنگ ساچمه‌زنی از دست داده‌اند. در بین شهروندان آسیب دیده کودک، زن و افراد کهنسال نیز دیده می‌شود. بر اساس گزارش‌ها، در بین افراد آسیب دیده ۱۵۰۰ نفر از نیروهای امنیتی نیز وجود دارند.
سامودد
سامودد (به لاتین: Samoded) یک روستا در روسیه است.
بوئنابیستا د بالدابیا
بوئنابیستا د بالدابیا (به اسپانیایی: Buenavista de Valdavia) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان پالنسیا واقع شده‌است.
سوزان استراسبرگ
سوزان استراسبرگ (Susan Strasberg; May 22, 1938 – 1938:05:22, January 21, 1999) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۹۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
بخشی از فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد. ]]
مورین استیپلتون
لویس مورین استیپلتون (Lois Maureen Stapleton؛ زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۲۵ – درگذشته ۱۳ مارس ۲۰۰۶) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
محوطه قلاکون شرقی دو سر
محوطه قلاکون شرقی دو سر مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بیجار، بخش چنگ الماس، روستای دوسر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۸۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ابوالقاسم خان بختیار
ابوالقاسم خان بختیار (زاده ۱۲۹۳ فارسان – درگذشته ۱۵ شهریور ۱۳۳۵ تهران) از رجال سیاسی و از خوانین ایل بختیاری در دوران پهلوی بود. وی فرزند امیر مفخم بختیاری و نوه امامقلی خان حاجی ایلخانی بود، که به عنوان یکی از خوانین بختیاری بشمار می‌آمد و در مقاطع مختلف، متصدی مناصبی چون فرمانداری شهرکرد، اصفهان، کردستان و کاشان بود. او بعدها علیه دولت مرکزی قیام نمود.
بعد از سقوط رضا شاه پهلوی در گوشه و کنار ایران شورش‌هایی شکل گرفت، تعدادی از خوانین بختیاری و بویر احمدی که در تبعید به‌سر می‌بردند، از وضعیت پیش آمده استفاده کرده و به مناطق خود بازگشتند. از جمله این خوانین ابوالقاسم خان بختیار بود. وی با گسترش هرج و مرج در کشور در سال ۱۳۲۰ به منطقه بختیاری رفت و در سال ۱۳۲۲ دست به قیام و شورش علیه حکومت مرکزی زد. دومین قیام و غائله ابوالقاسم‌خان بختیاری در نیمه دوم سال ۱۳۳۱ آغاز و در نیمه اول سال ۱۳۳۲ خاتمه پیدا کرد.
دوران کودکی و جوانی
ابوالقاسم خان در سال ۱۲۹۳ خورشیدی در فارسان بختیاری زاده شد. وی فرزند لطفعلی خان امیر مفخم بختیاری و نوه پسری امامقلی خان حاجی ایلخانی و مادرش بهجت السلطنه دختر عبدالله میرزا حشمت الدوله نوهٔ عباس میرزا قاجار بود، که از ملاک روستاهای کمره و خمین بشمار می‌آمد. ابوالقاسم خان چند سالی در تهران به تحصیل پرداخت، در سن ۱۴ سالگی برای ادامه تحصیل، عازم لندن شد. وی ۵ سال در انگلستان در رشته برق و الکترونیک، به تحصیل پرداخت. وی در سال ۱۳۱۴ خورشیدی در تهران با بی‌بی عظیمه بختیار، دختر نصیر خان سردار جنگ ازدواج کرد.
مناصب دولتی
ابوالقاسم خان بختیاری در شرایط هرج و مرج کشور بعد از شهریورماه ۱۳۲۰ خورشیدی از سوی دولت به عنوان فرماندار کاشان منصوب شد و با مظنون شدن دولت به او که به آلمان‌ها گرایش دارد و تحت فشار انگلیسی‌ها، بعد از شش ماه از فرمانداری کاشان عزل و به تهران فراخوانده شد.
بعد از کش و قوس‌های فراوان در سال ۱۳۲۴ خورشیدی با مشارکت جهان‌شاه خان صمصام، پسر مرتضی‌قلی خان فرماندار شهرکرد شد، که تا به حال در بختیاری صورت نگرفته بود و قدرت بین دو خانواده ایلخانی و حاجی ایلخانی به صورت مشترک تقسیم شد.
در سال ۱۳۲۵ خورشیدی بدنبال قضایای نهضت جنوب و شرکت مرتضی قلی خان در آن، ابوالقاسم خان به کمک مظفر فیروز و حمایت بی‌دریغ و گسترده قوام السلطنه توانست به مشارکت جهانشاه خان صمصام در فرمانداری شهرکرد و بختیاری پایان دهد، اما بعد از چندی منوچهرخان اسعد پسر علیقلی خان سردار اسعد از خانواده ایلخانی در منصب فرمانداری با ابوالقاسم خان شریک شد و تا پایان سال ۱۳۳۶ خورشیدی مشترکاً به کار خود ادامه دادند، در پایان همین سال ابوالقاسم خان از فرمانداری عزل شد.
در سال ۱۳۲۵ که دولت، ارتش را برای غائله آذربایجان بسیج کرد، ابوالقاسم خان با جمع کثیری از بختیاری‌ها در سرکوب فرقه دموکرات و آزادی خطه آذربایجان شرکت داشت. در سال ۱۳۳۰ خورشیدی هنگامی که دکتر محمد مصدق به نخست‌وزیری رسید، ابوالقاسم خان بختیار دوران انزوای خود را پایان داد و به سمت فرمانداری کردستان منصوب شد و بعد از ۹ ماه به اتهام ارتباط با روس‌ها عزل گردید. (اتهامی که ثابت نشد)
وی پس از فروپاشی سلطنت رضاشاه در سال‌های ۱۳۲۱ و ۱۳۳۱ دست به اقدامات و شورش‌ها در ایل بختیاری زد و در سال ۱۳۲۲ به دستور شاه توسط پسر برادر خود، تیمور بختیار دستگیر و تحت‌الحفظ به تهران برده شد، که در مورخ ۲۹ آذر ۱۳۳۲ بعد از محاکمه تبرئه گردید.
قیام‌ها
ابوالقاسم خان در دو مرحله دست به قیام زد که دلایل و انگیزه‌های مختلف و متفاوتی داشت که عبارتند دخالت بیگانگان، جهت احیای قدرت حاجی ایلخانی در مقابل ایلخانی (چون قدرت در دست مرتضی قلی خان صمصام بود) احیای قدرت از دست رفته ایل بختیاری، از دست دادن مناصب دولتی خود، نابودی دولت پهلوی بخاطر کشتن خوانین بختیاری در سال ۱۳۱۳ و تصرف املاک آنها.
قیام اول
بسیاری از خوانین مسن بختیاری به لحاظ وجود شرکت نفت ایران و انگلیس و سهیم بودن بختیاری‌ها متمایل به انگلیس بودند، اما در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بیشتر خوانین جوان و اکثریت عشایر می‌توان گفت به آلمان گرایش داشتند.
ابوالقاسم خان وقتی ۱۳۲۰ از فرمانداری کاشان عزل شد همراه با چند نفر از خوانین کهگیلویه مخفیانه خارج شدند و به سوی اصفهان حرکت نمودند. بعد از باخبر شدن دولت از خروج خان بختیاری دستور دستگیری وی را صادر کرد ابوالقاسم خان بعد از مناسب دیدن اوضاع در سه دهستان برای شروع شورش نامه به خوانین و کلانتران نوشت و از آن‌ها کمک خواست و آن‌ها را از نیت خود آگاه کرد در ۲۷ اسفند ۱۳۲۰ پاسگاه آلونی تصرف و کل منطقه سه دهستان در اختیار ابوالقاسم خان قرار گرفت. در نوروز ۱۳۲۱ توانست پادگان لردگان را خلع سلاح کند. با گسترش شورش سرهنگ شمسی به واسطه شخصی به نام علیزاده، که با ابوالقاسم خان رابطه دوستی داشت، زمینه ملاقات سرلشکر زاهدی با ابولقاسم خان را به وجود آورد. ملاقات در اردیبهشت ۱۳۲۱ در گردبیشه انجام شد و ابوالقاسم خان دست از شورش برداشت و راهی اصفهان شد و در عوض به‌عنوان نماینده ارتش در ایل بختیاری، به منطقه بختیاری (دشت چغاخورروستای اورگان) بازگشت.
قیام دوم
غائله دوم ابوالقاسم خان در نیمه دوم سال ۱۳۳۱ خورشیدی آغاز و در نیمه اول سال ۱۳۳۲ خاتمه یافت که در بین بختیاری‌ها به سال ابوالقاسم خانی شهرت دارد، بعضی‌ها معتقدند به تحریک انگلستان صورت گرفته‌است، زیرا آن‌ها از نهضت ملی شدن صنعت نفت نگران بودند و می‌خواستند مصدق را تضعیف کنند. در واقع ابولقاسم خان طرفدار شاه نبود، بلکه این شاه بود که بخاطر نفرت از مصدق بظاهر جانب ابوالقاسم خان را گرفت.
درگذشت
ابوالقاسم خان بختیار در سن ۴۲ سالگی و در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۳۳۵ خورشیدی به‌طرز مشکوکی در تهران درگذشت و در محوطه شاه عبدالعظیم شهر ری به خاک سپرده شد. علت مرگ زودرس وی همچنان در پرده‌ای از ابهام است، گرچه گروهی بر این باورند که دربار، در مرگ وی دخیل بودند.
زندگی خصوصی
وی در سال ۱۳۱۴ خورشیدی در تهران با بی‌بی عظیمه بختیار، دختر نصیر خان سردار جنگ ازدواج کرد و حاصل این ازدواج ۲ پسر با نام‌های سیاوش خان و کوروش خان بختیار و یک دختر با نام هوری‌وش بود. سکونت ایشان دردشت چغاخورروستای اورگان و قسمتهای دیگری از خاک بختیاری بوده است. بی‌بی عظیمه در ششم بهمن ۱۳۷۹ در پاریس درگذشت و در قبرستان نانتر پاریس بخاک سپرده شد.
گاو خشمگین
گاو خشمگین فیلمی است در ژانر درام ورزشی به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و تهیه کنندگی رابرت چارتوف که بر اساس زندگی جیک لاموتا مشت‌زن معروف آمریکایی ساخته شده‌است. این فیلم محصول سال ۱۹۸۰ کمپانی آمریکایی یونایتد آرتیستس است.
فیلمنامه فیلم را پل شریدر و مادریک مارتین بر اساس کتاب گاو خشمگین: داستان من که زندگی‌نامه جیک لاموتا، مشت‌زن میان وزن آمریکایی است، نوشته‌اند.
رابرت دنیرو سفارش ساخت این فیلم را به مارتین اسکورسیزی داد که در آن زمان به دلیل عدم موفقیت فیلم قبلی‌اش نیویورک، نیویورک مأیوس بود.
یاراندووو
یاراندووو (به لاتین: Jarandowo) یک روستا در لهستان است که در گمینا لیزبارک وارمینگسکی واقع شده‌است.
گاو خشمگین
دنیرو برای بازی بهتر در نقش لاموتا چند جلسه با او تمرین مشت‌زنی کرد و برای بهتر نشان دادن وضعیت بدنی لاموتا پس از دوران افول و قرار گرفتن در نقش، وزن خود را حدود ۳۰ کیلوگرم زیاد کرد.
این فیلم به نظر بیشتر صاحب نظران بهترین فیلم مارتین اسکورسیزی و یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما محسوب می‌شود.
راجر ایبرت منتقد معروف از این فیلم بسیار تعریف و تمجید کرد و این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر عمر خود خواند و فرانسیس فورد کاپولا نیز این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر عمر خود خواند.
این فیلم همچنین در رای‌گیری بنیاد فیلم آمریکار در ۱۰ فیلم برتر تاریخ در۱۰ ژانر در فهرست ۱۰ فیلم برتر ورزشی رتبه اول را کسب کرد.
این فیلم همچنین در ۱۰۰ سال ۱۰۰ فیلم به انتخاب بفتا در رتبه ۴ و در ۱۰۰ فیلم هیجانی در رتبه ۵۱ و در ۱۰۰ فیلم محبوب سینما به انتخاب  هالیوود ریپوتر در در رتبه ۶۵ قرار گرفته‌است.
واکابا-کو
واکابا-کو (به لاتین: Wakaba-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در چیبا واقع شده‌است. واکابا-کو ۸۴٫۲۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۱٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد.
توماس دخاند
توماس دخاند (Thomas Degand؛ زادهٔ May 13, 1986) دوچرخه‌سوار اهل بلژیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به وانتی–گروپ گوبر، آی‌ای‌ام سایکلینگ، و وانتی–گروپ گوبر اشاره کرد.
واتسلاو چرنی
واتسلاو چرنی (؛ زادهٔ October 17, 1997) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آژاکس و اوترخت اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری چک بازی کرده‌است.
سیارک ۵۷۱
سیارک ۵۷۱ پانصد و هفتاد و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۴ سپتامبر ۱۹۰۵ و در هایدلبرگ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۵۹ است.
پیست اسکی شازند
پیست اسکی پاکل  تنها پیست اسکی استان مرکزی است که در شهرستان شازند  در جاده شازند - هندودر در ارتفاعات روستای پاکل قرار گرفته است.
فاصله این پیست از تهران ۳۲۰ کیلومتر ، از شهر شازند ۲۵ کیلومتر و از شهر اراک ۴۵ کیلومتر است.
این پیست در ارتفاعات روستای زیبای پاکل در گردنه‌ی برفگیر پاکل ، در مجاورت راهدارخانه پاکل قرار دارد. این منطقه به دلیل ارتفاع مناسب و بارش زیاد دارای زمستان زود هنگام و بارش سنگین برف است.
ارتفاع پیست در حدود ۲۶۲۰ متر از سطح دریا و طول آن حدود ۵۵۰ متر می‌باشد. از جمله امکانات موجود در پیست اسکی می‌توان به دو دستگاه تله سیژ، رستوران، تجهیزات برفروبی و ساختمان اداری اشاره کرد.
نزدیکترین اماکن اقامتی به ترتیب فاصله ؛ روستای پاکل با ۴۹۰۰ متر - روستای چالهما با ۵۴۰۰ متر - شهر هندودر ۱۲ کیلومتر - شهر آستانه ۱۴ کیلومتر
کردقشلاق
کردقشلاق، روستایی از توابع بخش قره‌پشتلو شهرستان زنجان در استان زنجان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان قره‌پشتلو بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
آکتونگ بیبی
«آکتونگ بیبی» (Achtung Baby به معنیِ «توجه کن عزیزم»)، یک آلبوم از یوتو است که در November 18, 1991 منتشر شد.
ماتنما
ماتنما (به لاتین: Matnema) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
دانیلو ریبریو
دانیلو ریبریو دوس سانتوس ریبریو مشهور به دانیلو ریبریو یا دانیلو گویانو(۲۱ فوریه ۱۹۸۳
گویانیا)بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در تیم فوتبال شهرداری تبریز بازی میکند.
محوطه ورئاو (بان چم)
محوطه ورئاو (بان چم) مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بیجار، بخش چنگ الماس، روستای کنامار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۸۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خرامس‌برخن
خرامس‌برخن (به هلندی: Gramsbergen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Hardenberg واقع شده‌است. خرامس‌برخن ۳٬۱۰۳ نفر جمعیت دارد.
بهائیان در حکومت پهلوی
بهائیان ایران از بطن ظهور آئین بهائی توسط زمام‌داران وقت تاکنون مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. تبعیض بر علیه این گروه در سه دورهٔ قاجار، پهلوی و جمهوری اسلامی، یک وجه مشترک داشته‌است و آن هم احساس تهدید شدیدی است که روحانیون شیعه از سوی آئین بهائی داشته و دارند که در نتیجهٔ آن بهائیان ایران به یک قربانی دائمی تبدیل شده‌اند. ظهور باب که خود را همان امام زمان که روحانیون شیعه هنوز هم بشارتش را می‌دهند نامیده بود به علاوهٔ تعداد زیادی از تعلیمات بابی و بهائی اعم از سیر تکاملی ادیان، عدم نیاز به روحانیون در این دور جدید، و برابری بین زنان و مردان باعث شد که جامعهٔ بهائی در هر دور به انحاء و درجات مختلف در معرض خشونت‌ها، آزار و اذیت‌ها قرار گیرد. فشار روحانیون قبل از اینکه خود حاکمیت مملکت را به دست بگیرند، یعنی در دوره‌های حکومت قاجار و پهلوی، بهائیان را همچنین به سپر بلای ناملایمات سیاسی و اجتماعی نیز تبدیل کرد. این‌ها همه در حالی است که بهائیان بر اساس تعالیم خود در سیاست شرکت نمی‌کنند و در پیشبرد جامعه، با وجود محدودیت‌ها، همواره کوشیده‌اند.
بهائی‌ستیزی در دوران حکومت پهلوی اگرچه نسبت به دوران قاجاریه کم‌تر بود، ولی به همان اَشکال سابق ادامه داشت. در دوران قاجار آزار و اذیت‌ها بیش تر از طرف عوامل محلی صورت می‌گرفت و حکومت مرکزی گاهی از این برخوردها حمایت می‌کرد و گاهی به دلیل ترس از دست دادن کنترل با آن‌ها مخالفت می‌نمود؛ اما در دوران پهلوی با قوی‌تر شدن حکومت مرکزی، این، خود دولت بود که به تدریج عامل اصلی آزار و اذیت بهائیان شد. در نتیجه شکل آزار از حرکت‌های تهاجمی عوام در دوران قاجار تغییر کرد و ماهیتی اداری به خود گرفت که بیشتر، همراه با بخشنامه‌ها و آیین‌نامه‌های دولتی بود. برای مثال در قانون اساسی سال ۱۹۰۶ (۱۲۸۵ شمسی) و دیگر قوانین مدنی کشور، حقوق بهاییان هرگز به رسمیت شناخته نشد، و در نتیجه، بهاییان از حقوقی که پیروان سایر اقلیتهای دینی یعنی یهودیان، مسیحیان یا زردشتیان برخوردار بودند محروم ماندند. همچنین در ۱۹۳۴ دولت به دلیل اینکه یکی از مدارس بهائی در یکی از روزهای تعطیلی بهائی مدرسه را بسته بود، حکم تعطیلی دائم حدود ۶۰ مدرسهٔ بهائی را صادر کرد. چاپ و انتشار آثار بهائی در دوران پهلوی ممنوع بود و ازدواج بهائی به رسمیت شناخته نمی‌شد.
بوستییو د لا بگا
بوستییو د لا بگا (به اسپانیایی: Bustillo de la Vega) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان پالنسیا واقع شده‌است.
بهائیان در حکومت پهلوی
در دوره رضاشاه آرامش نسبی و حتی شکوفایی برای بهائیان ایجاد شد؛ هر چند دوره چندان راحتی هم برای بهائیان نبود؛ با این حال با کاهش نفوذ و قدرت عالمان شیعه از خشونت بر ضد بهائیان کاسته شد؛ ولی حکومت رضاشاه در درازمدت، فعالیت کنترل‌نشده سازمان‌های اجتماعی و دینی را برنتافت؛ به همین دلیل، مدرسه‌های بهائیان را بست. همچنین حاضر به پذیرش اعتبار اسناد ازدواج بهائیان نشد، انتشار کتاب‌هایشان را ممنوع کرد، برخی از مراکز محلی‌شان را بست و برخی از کارمندان بهائی را اخراج کرده و درجه نظامی برخی از افسران بهائی را تنزل داد.
بوستییو د لا بگا
خصوصیات
بوستییو د لا بگا ۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۶۳ نفر جمعیت دارد.
سید امیر پروین‌حسینی
رویکرد
تمایلات فیلم‌سازی وی در حوزه تصویر، جوایز مختلفی را در زمینه تهیه‌کنندگی از آن خود کرده‌است. وی همواره گرایش به سمت ساخت فیلم‌هایی داشته که کارکردی منطقه‌ای دارند. از ساخت فیلم در کابل گرفته تا چین و برزیل و … نشانگر تمایل و ذهنیت او برای ساخت فیلم‌هایی است که خارج از ایران اتفاق می‌افتند، به نظر می‌رسد پروین حسینی، که در دانشکده صدا و سیما درس خوانده، با مبانی علم بازاریابی آشنایی کامل داشته، بر اساس تشخیص نیازی واقعی موضوعات را انتخاب می‌کند. به بیانی به صورت علمی ایده و طرح اولیه فیلمها، بر اساس تشخیص یک نیاز اجتماعی یا فرهنگی از خود اوست و سپس پاسخ به آن نیاز را در ساخت فیلم جستجو می‌نماید. با مروری بر آثار وی در می‌یابیم، همواره تلاش کرده خود را در ساخت و شیوه‌های تولید از قالب‌های کلیشه‌ای و سنتی رها نموده و مرزهای جغرافیایی را نیز بشکافد.
بهائیان در حکومت پهلوی
جدی‌ترین موج آزار بهائیان در دوران پهلوی از سال ۱۹۵۵ (۱۳۳۴) آغاز شد؛ هنگامی که حکومت به شیخ محمدتقی فلسفی اجازه داد در رادیوی سراسری بر ضد بهائیان، به وعظ و خطابه بپردازد و عوام را علیه بهائیان بشوراند. موجی از بهائی‌ستیزی در کشور به راه افتاد و در بسیاری از نقاط بهائیان با قتل و غارت مواجه شدند. شاید یکی از دلایل این موج از بهائی‌ستیزی این بود که شاه به دستگاه روحانیون دینی که به او کمک کرده بودند با کودتا علیه مصدق قدرت را بازپس گیرد احساس دِین می‌کرد.
نگاهی کوتاه به آئین بهائی
آئین بهائی از طریق تعالیم دو بنیان‌گذار متوالی به وجود آمد. اوّلین آن شخصی بود معروف به باب که در اردیبهشت سال ۱۲۲۳ خورشیدی (مه ۱۸۴۴) اعلام کرد که حامل پیامی از طرف خداوند است که شاخه تشیع اسلام مدّت‌ها تحت عنوان امام دوازدهم منتظر آن بوده‌است. نکتهٔ اساسی در تعالیم باب مأموریت او جهت آماده‌سازی بشریت برای ظهور من‌یظهرالله، پیام‌آور جهانی الهی که در کتاب مقدّس همهٔ ادیان اصلی پیش‌بینی شده‌است، بود. چنین آموزه‌ای موقعیت روحانیون مسلمان را به مخاطره می‌انداخت زیرا آنها خود را در طی این سالیان دراز جانشینان امام دوازدهم به عامهٔ مردم معرفی کرده بودند و با آمدن باب کسب و کار آنان نیز تهدید می‌شد؛ بنابراین آنان با دسیسه و تحریک، حملات گسترده‌ای را بر ضد آئین بابی آغاز کردند و این حملات منجر به اعدام باب در سال ۱۲۲۹ خورشیدی (۱۸۵۰) شد. با این حال، در سال ۱۲۴۲ خورشیدی (۱۸۶۳)، یکی از پیروان برجستهٔ باب که از این حملات جان سالم به در برده بود، نجیب‌زاده‌ای بود ایرانی به لقب بهاءالله. بهاءالله همان شخصی است که باب راه را برای ظهورش آماده کرده بود. در مدّتی بسیار کوتاه، اکثر بابیان به آئین بهائی گرویدند، هم به خاطر جاذبه و تعالیم خود بهاءالله و هم به خاطر علائم تمایز غیرمعمولی‌ای که به وی از سوی باب اعطا شده بود. این سرآغاز مأموریت سی ساله‌ای بود که دین و جامعهٔ جهانی مستقلی را به وجود آورد. آئین بهائی یک سیستم مذهبی جدید و مستقل از اسلام یا هر دین دیگر است که در اقصی نقاط جهان استقرار یافته‌است. با اینکه از منظر بهائیان، تمام پیامبران گذشته مثل ابراهیم، موسی، بودا، زرتشت، عیسی مسیح و محمد، از سوی خدا آمده و تنها بنیان‌گذار آئین‌های مذهبی جداگانه‌ای هستند و بهائیان به همهٔ آنها احترام می‌گذارند، امّا برخی تعالیم آئین بهائی باعث شد که روحانیون شیعه به همان نسبتی که به باب به خاطر تعالیمش کینه داشتند به بهاءالله و پیروانش نیز کینه بورزند. یکی از این تعالیم وحی مترقی است.
تعصب و ناآگاهی
نکتهٔ دوم، که به ناسازه‌ای می‌ماند، این است که، در سرزمینی که آئین بهائی از آنجا نشأت می‌گیرد، پیش‌داوری‌ها با ناآگاهی نسبت به ماهیت، تعالیم و تاریخ این آئین همراه است. از همان اوایل، پرده‌ای از سکوت این موضوع را احاطه کرد و سیاست‌های حاکم در هر دوره از آغاز ظهور آئین بهائی مسئول این پرده‌پوشی بوده‌است. جامعهٔ بهائی در هر دوره از استفاده از روش‌های معمول ارتباط آن دوره با عموم مردم منع شده بود و هست. به علاوه، حاکمیت در هر دوره، افکار عمومی را در معرض تبلیغات سوء روحانیت مسلمان شیعه قرار داده که در آن نقش جامعهٔ بهائی در ایران، اعتقادات و اهدافش به‌طور نادرست جلوه داده شده‌است.
بهائیان در زمان قاجار
در طول قرن‌ها، مذهب شیعه، اختیارات نامحدودی را در تمام امور انسانی به «امام مهدی» یا «امام دوازدهم» اعطاء کرده‌است. برخی بر این اعتقادند که شاهان خود فقط به عنوان امانت‌داران امام سلطنت می‌کنند و با ظهور وی، به تسلیم تاج و تخت به امام فراخوانده خواهند شد. با استناد به این ساختار مذهبی روحانیون شیعه، به آسانی توانستند حاکمان قاجار را متقاعد کنند که ادعای باب، مبنی بر تحقق پیشگویی ظهور امام دوازدهم، نه تنها اقتدار مذهبی علماء بلکه اقتدار سیاسی حکومت قاجار را نیز تهدید می‌کند. به همین دلیل زمانی که روحانیون شیعه، پیروان این آئین جدید را به عنوان دشمنان خدا نکوهش کردند و حملات منبعثه از آن در جلوگیری از گسترش سریع پیام باب ناکام ماند، دولت با نیروهای مسلح دست به اقدام علیه بابیان زد. تلاش‌های مشترک روحانیون شیعه و دولت برای از بین بردم آئین بابی منجر به اعدام باب و بسیاری از پیروان او شد و همین امر راه را برای ظهور بهاءالله باز نمود.
امّا تعالیم بهاءالله به همان اندازه برای ارتدوکسی اسلامی چالش‌برانگیز بود. فراخوان ایجاد یک دولت بین‌المللی توسط کشورهای ملّی جهان، که بیشتر آنها از نظر مسلمانان کافر تلقی می‌شدند، مستقیماً یک سنت دینی را به چالش می‌کشید که خود را دارای یک نسخه نهائی برای سرنوشت سیاسی و همچنین معنوی بشریت می‌دانست. سیستم آموزش همگانی، یکی دیگر از تعالیم بهاءالله است که برنامهٔ درسی حوزه‌های علمیه را تابع علوم «غربی» می‌کرد، و این تعلیم از نظر روحانیون شیعه ساختار اخلاقی جامعهٔ ایران آن زمان را تهدید می‌کرد. فراتر از مسائل اعتقادی و عرفی، علما از تهدیدی که دین جدید برای موقعیت خود در جامعه و اقتصاد ایجاد می‌کرد نگران بودند. با اینکه بهاءالله از مشارکت روحانیون به عنوان مراجع تقلید در اعصار گذشته تعریف و تمجید کرده بود، امّا تعالیم او برای بشریت در این دوره از زمان فراتر از نیاز به کمک‌های این چنینی بود. این نکته ارتباط مستقیمی با نقشی که روحانیت شیعه در جامعه ایفا می‌کرد داشت زیرا عامه مردم قرن‌ها بود که برای رستگاری و درک قوانین قرآنی نیاز به شخص یا اشخاصی روحانی و فاضل داشتند تا بتوانند از آنها تقلید کنند. این روحانیون بودند که این نقش را برای توده‌های مردم ایفا می‌کردند و خود نیز پیرو مربیان کامل‌تر در سلسله مراتب مجتهدین و آیت‌الله‌های برتر از خود بودند. امّا اگر تقلید از دیگران دیگر راه پیشرفت معنوی نباشد، کل ساختار مذهبی و سیستم عظیم اوقاف، مزایا و هزینه‌هایی که باعث پایداری آن می‌شود دیگر دلیلی برای موجودیت ندارد. از نظر علما، این مفاهیم عملی، همراه با اصول معنوی و اجتماعی بهائی، منجر به انهدام دنیایی می‌شد که آنها بر آن سلطه داشتند و کاملاً در آن سرمایه‌گذاری کرده بودند.
در طی دهه‌های باقی‌مانده از حکومت شاهان قاجار، جامعهٔ بهائیان به‌طور متناوب درگیر حملاتی می‌شد که روحانیون شیعه مسئول تحریک آن بودند و هر از گاهی مقامات محلی یا استانی نیز در آن شریک می‌شدند. امّا به خاطر فشار دولت‌های اروپایی، آخرین شاهان قاجار از درگیری مستقیم بیشتر در قتل‌عام بهائیان خودداری می‌کردند و حتّی، بنابر الزامات، جلوی بدترین آنها را می‌گرفتند. در طی آن زمان، بهائیان اقلیت ممنوعی بودند که فقط با گوشه‌گیری و احترام به تعلیم بهاءالله که خشونت را، حتّی در دفاع از خود، منع کرده بود، دوام آوردند. در عین حال، به خاطر نقش پررنگی که روحانیون شیعه در هر دو جناح سلطنت‌طلب و مشروطه‌خواهِ مبارزات سیاسی اواخر قرن نوزدهم داشتند، بهائیان همیشه مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند، بدون توجّه به اینکه کدام جناح موقتاً در حال قدرت‌گرفتن بود. قانون اساسی مشروطه، که از نظر تئوریک دورهٔ جدیدی از آزادی را برای ایران به ارمغان می‌آورد، اما در عمل ادامهٔ تبعیض علیه بهائیان را تضمین کرد؛ زیرا برخلاف یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان، بهائیان در قانون اساسی مشروطه به رسمیت شناخته نشدند.
بهائیان در زمان حکومت پهلوی
در دوران قاجار، بهائیان در زندگی معمولی در ایران از نظر قانون «غیرانسان» تلقی می‌شدند. ازدواج‌های بهائی به رسمیت شناخته نمی‌شد، قربانیان بهائی همچنین نمی‌توانستند در دادگاه‌ها دادخواهی و مطالبهٔ خسارت بکنند. آنها از حقّ ادارهٔ مدارس محروم بودند، ادبیات آنها ممنوع شد، اجرای مراسم مذهبی‌شان بستگی به رحم و مروت مسئولان محلی داشت، و بهائیان در معرض هرگونه بدرفتاری و خشونت همسایگان مسلمان خود قرار می‌گرفتند. هر از گاهی، روحانی شیعه‌ای که بیش از حد نظر خصمانه نسبت به بهائیان داشت، مردم را تحریک به خشونت علنی علیه بهائیان در شهر یا روستایی می‌کرد که با حداقل دخالت از سوی مقامات مدنی روبرو می‌شد. این اوضاع و جامعه‌ای بود که به خاندان پهلوی به ارث رسید.
رضاشاه پهلوی (۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ خورشیدی)
پس از انحلال سلسلهٔ قاجار و عزل احمدشاه قاجار که با زمینه‌چینی و تحریک رضاخان سردار سپه صورت گرفت، رضاشاه پهلوی در سال ۱۳۰۴ به سلطنت رسید. با این تغییر، تحولات مهم دیگری نیز اتّفاق افتاد که تأثیرات عمده‌ای بر رفاه جامعهٔ بهائی داشت. با این‌که اکنون روحانیون شیعه در صدد تخریب هرگونه آثار رژیم پهلوی هستند، در آن زمان، روحانیون شیعه در دوره‌های حساس سلطنت پهلوی‌ها در میان متحدان اصلی هم رضاشاه و هم، فرزندش، محمدرضاشاه بودند. تصور این امر مشکل است که در حدود پنجاه و پنج سالی که پهلوی‌ها در ایران حکومت کردند، کنترل اوضاع را بدون حمایت ضمنی و گاه علنیِ روحانیون شیعه به انجام رساندند. اوّلین تحول از همان زمان کودتای رضاشاه به وجود آمد زیرا او بر آن بود که ایران را از حکومت سلطنتی به یک جمهوری ایرانی با الگوگیری از کمال آتاترک تبدیل کند. امّا با مخالفت شدید روحانیون شیعه روبرو شد. برای همین به قم سفر کرد تا نظر طبقات مذهبی را جویا شود. آنها بهترین راه را برکناری حکومت قاجار و بر تاج و تخت نشستن خود رضاشاه دانستند. آیت‌الله‌های برجسته در مراسم تاج‌گذاری رضاشاه شرکت کردند و یک یادگار مقدّس امام حسین را به نشانهٔ مشروعیت رضاشاه به عنوان نه تنها رئیس دولت بلکه نایب‌السلطنهٔ امام زمان، به او هدیه دادند. امّا این رابطهٔ جدید اندکی پس از شکل‌گیری شروع به فروپاشی کرد زیرا برنامهٔ نوسازی رضاشاه تقریباً تمام جنبه‌های موقعیت روحانیت را تهدید می‌کرد.
رضاشاه و بهائیان
تهدید موقعیت روحانیون باعث ایجاد کینه در میان مسلمانان بنیادگرا شد. یکی از برچسب‌هایی قابل توجّهی که این مخالفت رو به رشد علیه رژیم به کار می‌برد، اصطلاح همه-منظورهٔ «بابی» بود که بدون استثنا برای گرایش‌های اصلاح‌طلبانه به کار می‌رفت. بدون شک این درک شاه جدید از قدرت این تعصب غالب بود که عامل تبانی وی و رژیمش در اوّلین واقعهٔ بزرگ ضد بهائی شد. در آوریل سال ۱۹۲۶، تنها چند ماه پس از تاج‌گذاری رضاشاه، بهائیان جهرم به تحریک روحانی آن محل به نام سیّد علی پیشنماز، قتل‌عام شدند. با اینکه فرماندار محلی ارتش، امیر لشکر، روحانیون و حوزویانی را که عامل این قتل‌ها بودند را دستگیر کرد تا زمانی که دستور از تهران برسد، امّا این قربانیان بودند، نه عاملان، که شاه مخالفتش را نسبت به آنها نشان داد. چیک می‌نوسید: «... اعلی‌حضرت، رضاشاه، به همهٔ دفاتر پستی و تلگرافی دستور داده‌اند که دادخواست‌ها یا شکایات بهائیان را نپذیرند. هیچ‌کس به دلیل قتل‌عام بهائیان در جهرم در ۷ آوریل مجازات نشده‌است. سیدهای دستگیرشده آزاد شده‌اند».
لوژما
لوژما (به لاتین: Luzhma) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
بهائیان در حکومت پهلوی
رضاشاه و بهائیان
پس از این‌که رژیم رضاشاه به‌طور مستحکم‌تری استقرار یافت، رضاشاه نشان داد که ممکن است آماده باشد تا حد محدودی به رعایای بهائی خود تحمل‌پذیری و حمایت مبذول دارد. در این مقطع از زمان، بیش از نیم قرن از کشت و کشتارهای اوّلیّهٔ دورهٔ بابی می‌گذشت و خصومت با آن جامعه به آرامی در حال کاهش بود، امّا تعصب عمومی همچنان ادامه داشت. همان‌طور که برنامهٔ نوسازی شاه شتاب بیشتری می‌گرفت، برخی اصولی که بهائیان بر آن باور داشتند و بر آن اساس شناسایی می‌شدند، در بین طبقهٔ تحصیل‌کرده نیز رواج پیدا کرد. بهائیان امیدوار بودند که دورهٔ جدید و لیبرال‌تر امکان این را به آنها بدهد تا در آن سهیم شوند. رضاشاه هم به این درک رسیده بود که بهائیان از توانایی‌هایی بالایی برخوردار هستند. جدا از تعالیم اجتماعی مترقی، بهائیان از دو اصل دینی پیروی می‌کردند که تحسین هر رژیم درگیر بحران را نسبت به خود جلب می‌کرد: یکی وفاداری آنها به دولت مدنی و دیگری پرهیز آن‌ها از هرگونه دخالت در تحریک سیاسی حزبی بود.
در طی سال‌های اوّلیّهٔ سلطنت خود، رضاشاه تعدادی از بهائیان را به سمت‌های مهم در مدیریت مدنی، به ویژه شاخه‌های دولتی مرتبط با امور مالی منصوب کرد. اگرچه، برای آرام نگاه داشتن روحانیون شیعه، قوانینی تصویب شد که اشتغال عمومی بهائیان را در خدمات کشوری محدود می‌کرد، امّا بهبودهای جزئی در وضعیت بهائیان شروع به ظاهر شدن کرد. بهائیان همچنین می‌توانستند به میزان محدودی روی محافظت در برابر آزار و اذیت حساب کنند و سرانجام مجاز به افتتاح مدارس شدند. از آنجا که این مدارس به سرعت به شهرت برتری دست یافتند، خاندان سلطنتی بر آن شدند تا فرزندان خود را نیز در این مدارس ثبت نام کنند. بر این اساس، این امکان وجود داشت که با گذشت زمان، قوانین محدودکننده برداشته شود و سرانجام تعصب و خصومت از بین برود. امّا عواملی از این امر جلوگیری کردند.
سیارک ۵۷۲
سیارک ۵۷۲ پانصد و هفتاد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۵ و در هایدلبرگ کشف شد.
بهائیان در حکومت پهلوی
رضاشاه و بهائیان
مهم‌ترین آن موقعیت روحانیون شیعه در استفاده از اتهام «بابیه» به عنوان تنها سلاح ایمن در انتقاد از رژیم بود. این کلمه هنوز چنان ذهن ایرانیان را مغشوش می‌کرد که حتّی یک حاکم قدرتمند مانند رضاشاه نمی‌توانست خود را با «بابیه» مرتبط سازد بدون این‌که خطر از دست دادن وفاداری اقشاری از مردم را بپذیرد. در آن واحد، رضاشاه خود را خبره در فلسفهٔ تفرقه بینداز و حکومت کن که نقش مهمی در تداوم رژیم پهلوی داشت نشان می‌داد. هرچه جامعهٔ بهائیان در معرض خطر و آسیب‌پذیری بیشتری قرار می‌گرفت، گمان می‌رفت که به حسن نیت حاکم بیشتر وابسته خواهد شد. از این رو وسوسهٔ خشونت علیه این جامعه، زمانی که منافع حکومت ایجاب می‌کرد، بیشتر می‌شد. این نگرش با دشمنی‌ای تقویت شد که به نظر می‌رسد خود شاه به تدریج نسبت به جامعهٔ بهائی در خود پرورش داده بود. از نظر او، سلطنت به نقطهٔ کانونی زندگی ایرانیان تبدیل شده بود، نقطهٔ اتکایی که وی می‌توانست توسط آن ملّت را به قرن بیستم بکشاند. رضاشاه خواستار این بود که کسانی که به او خدمت می‌کنند، سلطنت را در اولویت وفاداری خود قرار دهند. امّا، او آگاه شد که وفاداری رعایای بهائی، خود از یک وفاداری دیگر به دست آمده‌است. از آنجا که وفاداری به اقتدار مدنی یکی از اصول اعتقادی بهائیان بود، این وفاداری به ایمان آنان به آئین بهائی مشروط بود. برای مثال، بهائیانی که قابلیت آن را داشتند بی‌درنگ به کار در خدمات دولتی می‌پرداختند امّا کاملاً از پذیرش پست‌های سیاسی امتناع می‌ورزیدند.
سیارک ۵۷۲
قدر مطلق سیارک برابر ۱۰٫۹۴ است.
بهائیان در حکومت پهلوی
رضاشاه و بهائیان
همین امر باعث شد که دولت شروع به رسمیت بخشیدن به یک سیاست تبعیض‌آمیز کند که مشخصهٔ رفتار علیه جامعهٔ بهائی در پنج دههٔ آینده شد. بهائیان در واقع به یک دریچهٔ اطمینان برای رژیم تبدیل شدند. بهائیان تنها هدفی بودند که روحانیون شیعه مجاز بودند علیه آن ناکامی فزایندهٔ خود را از محدودیت‌هایی که حتّی علما هم مجبور بودند در آن زندگی کنند، تخلیه کنند.
در قانون اساسی سال ۱۹۰۶ (۱۲۸۵ شمسی) و دیگر قوانین، حقوق بهاییان به رسمیت شناخته نشد، و در نتیجه، بهاییان حقوقی همانند دیگر مذاهب، یعنی یهودیان، مسیحیان یا زردشتیان نداشتند، زیرا حقوق مدنی پیروان این ادیان بر اساس اهل کتاب بودن آنان محسوب می‌شد. مؤسّسات بهائی از داشتن یک ماهیت حقوقی محروم بودند، در حالی که در دیگر ممالک ماهیت حقوقی آنان به رسمیت شناخته می‌شد. از سال ۱۹۳۳، ازدواج‌های بهائی به رسمیت شناخته نمی‌شدند و برای کسانی که بر اساس قوانین بهائی ازدواج می‌کردند، مجازات زندان تعیین می‌گردید. حملات علیه بهائیان در مطبوعات آزادانه مجاز بود و نشریات و مجلات، مجاز به چاپ نوشته‌های بهائی نبودند، گرچه مجلات و کتب بهائی می‌توانستند فقط تایپ شده و غیر ماشینی ارائه شوند؛ مراکز بهائی اکثراً بسته می‌شدند و جلسات آن‌ها یا ممنوع بودند یا مختل می‌شدند.
تعدادی از گورستان‌های بهائیان نیز مصادره شد و بهائیان از خدمات عمومی یا تنزل درجه یافتند یا اخراج شدند. سرانجام، مدارس مشهور بهائی که دانش‌آموزان غیربهائی نیز در آن تحصیل می‌کردند در ماه مه ۱۹۳۴ (خرداد ۱۳۱۳ شمسی) تعطیل شدند. بار دیگر، جامعهٔ بهائی به جایگاه سابق خود به عنوان اقلیت ممنوع و منفور فرو نشست.
اگرچه همهٔ این حوادث در درخواست‌های فوری به مراجع مرکزی برای جبران خسارت ثبت شده بود، امّا به این تظلم‌خواهی‌ها پاسخی داده نمی‌شد. بر عکس، خیلی زود مشخص شد که رضاشاه، خودش پشت بسیاری از این سوءاستفاده‌ها است. رضاشاه در این کارزار، شخصاً افسران ارتش و کارمندان دولت را وادار به ترک ایمان خود می‌کرد؛ امّا وقتی این فشارها نتوانستند به سرانجام برسند، رضاشاه به سرپرست ستاد ارتش، ژنرال ضرغامی، دستور داد تا یک دستور کلی مبنی بر اینکه «دینی که جامعهٔ بهائی خود را با آن تعریف می‌کند رسمیت ندارد» و اینکه به هیچ‌وجه نباید کلمهٔ بهائی در فرم‌های شناسایی درج شود، منتشر کند.
در نتیجه، تعصبات ضدبهائی که با گذشت هشت دهه از تحولات دههٔ ۱۸۵۰، ضعیف شده بود احیا و نهادینه شد. با اینکه ساختار کامل یک رژیم توتالیتر تا مدّتی بعد شکل نگرفت، چندین عنصر در دورهٔ رضاشاه ظهور کرده بود که آزار و اذیت علیه بهائیان را تدریجاً به یک پدیدهٔ سیستماتیک تبدیل کرد و رفاه این جامعه را تهدید نمود.
محمدرضاشاه پهلوی (۱۳۲۰–۱۳۵۷)
پس از این‌که رضاشاه در سایهٔ جنگ جهانی به تبعید فرستاده شد و پسرش، محمدرضاشاه، بر تاج و تخت منصوب شد، این تصور ایجاد شده بود که کشور به دورهٔ جدیدی از آزادی اجتماعی وارد شده‌است. احزاب سیاسی تأسیس شدند و قدرت از سلطنت به مجلس منتقل شد. جامعهٔ بهائی نیز امیدوار بود که امکان برداشته شدن محدودیت‌ها علیه جامعه به‌وجود آید. امّا روحانیون شیعه از این تغییر استفاده کرده و با اینکه، در بیشتر موارد، آنها پست‌های دولتی را به عهده نمی‌گرفتند یا خود را در عضویت در حزب درگیر نمی‌کردند، امّا مجتهدین برجسته، رهبران عقیدتی بسیاری از تحولات سیاسی آن دوران بودند. این کاملاً طبیعی بود چون بر اساس نظریهٔ شیعه، همهٔ اختیارات سیاسی متعلق به امام زمان است. در این میان، طرز برخورد با جامعهٔ بهائی آسان‌ترین نقطهٔ مشترکی بود که دولت و علما توانستند با هم پیدا کنند. از یک رو، علما اعتماد به نفس تازه پیدا کرده بودند و در پی توافقی بزرگ بین خود و شاه بودند. دولت هم به نوبهٔ خود به‌طور فوری به موضوعی نیاز داشت تا توجّه را از دو پروژهٔ حیاتی امّا بسیار آسیب‌پذیر منحرف کند: یکی جبران خسارت سهامداران نفت انگلیس و ایران که توسّط محمد مصدق ملّی شد و دیگری تصمیم دولت ایران برای پیوستن به پیمان بغداد. بخش وسیعی از مردم هر دو پروژه را دو مثال مصور دیگری از سلطهٔ ایران توسط قدرت‌های غربی قلمداد می‌کردند و اگر روحانیت تصمیم می‌گرفت که یک اعتراض عمومی را ترتیب دهد، این رژیم به ویژه آسیب‌پذیر می‌شد.
محمدرضاشاه و بهائیان
در چنین وضعیتی، بهائیان هدف وسوسه‌انگیزی بودند. به عقیده دیوید هاسی، محمدرضا پهلوی معمولاً وقتی که با علمای مذهبی وارد چالش می‌شد، به قربانی کردن بهائیان مبادرت می‌نمود. این تنش‌ها باعث شده که علمای مذهبی وارد سیاست حکومت پهلوی شوند و در آن نقش مهمی را ایفا کنند. به عقیده هاسی، شاهان پهلوی کاملاً مایل بودند که از جامعه بهائیان به عنوان قربانی به منظور بهبود تنش در روابط بین علمای مذهبی و حکومت استفاده کنند. از این سیاست تبعیض بر علیه بهائیان نه تنها در زمان محمدرضاشاه بلکه در زمان رضاشاه نیز به عنوان دست‌آویزی برای امتیازدهی به روحانیون و ارباب عمائم استفاده می‌شد. بازهٔ زمانیِ سال ۱۹۴۱ تا سال ۱۹۵۵ با پیوند و ارتباط بین روحانیون و دربار و خطر فیزیکی برای بهائیان با موارد بی‌شماری از آوارگی‌ها، و به آتش کشیدن خانه‌ها و محل کارِ بهائیان همراه بود. این اعمال بر علیه بهائیان که به عنوان قربانی انتخاب شده بودند به علت تعاملات گوناگون بین روحانیون، دولت و بخشی از جامعه صورت می‌گرفت. در خلال این مدّت، بیشتر انجمن‌های اسلامی با برنامهٔ کاری و کارزار ضد بهائی در اکثر شهرهای ایران شکل گرفت.
جدی‌ترین موج آزار بهائیان در دوران پهلوی از رمضان ۱۳۳۴ (۱۹۵۵ میلادی) آغاز شد؛ هنگامی که به درخواست بروجردی حکومت به محمدتقی فلسفی اجازه داد در رادیوی سراسری بر ضد بهائیان، به وعظ و خطابه بپردازد و عوام را علیه بهائیان بشوراند. فلسفی در سخنرانی هایش خواستار سرکوب آئین بهائی به عنوان یک «مذهب جعلی» و خطرناک برای امور جامعه شد. موجی از بهائی‌ستیزی در کشور به راه افتاد و در بسیاری از نقاط بهائیان با قتل و غارت مواجه شدند. یکی از دلایل این موج از بهائی‌ستیزی این بود که شاه به دستگاه روحانیون دینی که به او کمک کرده بودند با کودتا علیه مصدق قدرت را بازپس گیرد احساس دِین می‌کرد. این کار همچنین برای منحرف کردن افکار عمومی از سیاست‌های نامحبوب شاه انجام شد. در اثر تحریکات روحانیون در تهران، دولت دستور مصادرهٔ دارائی‌ها و املاک بهائی را در شهرهای مختلف کشور صادر نمود. اوضاع با تصمیم دولت در تصرف مقر ملّی جامعهٔ بهائی و اقدام به تخریب گنبد حظیرةالقدس بدتر شد. در نتیجه تشویق دولت توسط علمای مذهبی، برای اقدام علیه بهائیان، مقامات به‌طور مستقیم در تخریب گنبد مرکز بهائیان (حظیرةالقدس) در تهران دخالت کردند. در تهران، در مقابل گزارش‌گران کشورهای خارجی، روحانیون کلنگ در دست در معیت فرماندهان ارتش اقدام به مشارکت در تخریب گنبد حظیرةالقدس نمودند.
رئیس ستاد ارتش، نادر باتمانقلیچ، و فرماندار نظامی تهران، تیمور بختیار، که بعداً رئیس ساواک شد، به نمایندگان روحانیون پیوستند تا شخصاً در تخریب این ساختمان شرکت کنند. همان زمان، دولت اعلام کرد که دستور سرکوب کلیهٔ فعّالیّت‌های «فرقه بهائی» را صادر کرده‌است. بلافاصله موجی از خشونت ضد بهائی کشور را فرا گرفت. در این دوره تعداد زیادی از بهائیان به قتل رسیدند یا اموالشان مصادره و تخریب شد، بعضی مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند و بهائیانی که در دولت کار می‌کردند اخراج شدند و اقدامات متعدد دیگری برای آزار بهائیان به صورت فردی یا گروهی انجام شد. خانهٔ باب در شیراز، مهم‌ترین مکان مقدّس بهائیان، غارت و تخریب شد. گورستان‌های بهائیان توقیف و برای تخریب به دست اوباش سپرده شد. اجساد بهائیان در خیابان‌ها کشانده و در ملاء عام سوزانده شد.
به نوشتهٔ شاهرخ اخوی، در ۹ مه همان سال متن تلگرام تبریک سید عبدالله بهبهانی به سید حسین طباطبایی بروجردی و شاه به خاطر تخریب گنبد مرکز بهائیان در تهران و تصرف آن توسط نظامیان در مطبوعات منتشر شد. بهبهانی ارتش شاهنشاهی ایران را ارتش اسلام نامید و به شاه اطمینان داد که این اقدام او باعث برانگیخته شدن شور هواداری از او از سوی مؤمنان می‌شود. او در خواست کرد سالگرد این روز به عنوان یک روز تعطیل دینی در نظر گرفته شود. آیت‌الله بروجردی، مقتدرترین روحانی کشور، که آغازگر این آزار و کشتار بود، نامه‌ای سرگشاده به فلسفی به خاطر خدماتش هم به اسلام و هم به سلطنت منتشر کرد. در این نامه، آئین بهائی به عنوان یک توطئه توصیف شده بود که دولت و همچنین دین ملّی را به خطر می‌اندازد و خواستار پاکسازی عمومی بهائیان از همه مناصب خدمات عمومی شد. امّا فشار جامعهٔ جهانی بهائی، مطبوعات خارجی، سازمان ملل متحد و کشورهای خارجی باعث شد که شاه نتواند مقاومت کند. به مجرد پخش اخبار جنایت، تجاوز و غارت علیه اعضای جامعهٔ بهائی ایران، موجی از مخالفت‌های بین‌المللی از طریق رسانه‌ها بر علیه دولت ایران به دلیل اینکه اجازه چنین رفتارهایی را داده بود، به راه افتاد. این آبروریزی، شاه را که نگران چنین انتقادهایی از سوی خارج بود، مجبور کرد که همکاری خود را با روحانیون متوقف کند و جلوی آنچه در حال رخ دادن بود را بگیرد.
مطالعهٔ اخوی در مورد تقابل حاصل شده میان سخنگویان شاه و نمایندگان نهاد روحانیت، نمای گویائی از نیروهایی که در این بحران در جریان بودند به‌دست می‌دهد. روحانیون خواستار قانونی بودند که آئین بهائی را غیرقانونی اعلام کند، خدمت به این آئین را یک جرم کیفری تلقی کند و مجازات‌های مناسبی تعیین کند: حبس به جرم بهائی بودن، توقیف کلیهٔ املاک بهائیان و پرداخت عواید حاصل از آن برای استفاده مؤسّسات تبلیغات اسلامی، ترخیص همهٔ بهائیان از خدمات عمومی و منع هر نوع فعّالیت مذهبی بهائیان. سخنگویان روحانیت در مجلس خود را در برابر کابینه‌ای یافتند که اگرچه آنها را مطمئن می‌ساخت که برای محافظت از اسلام همهٔ راه‌ها «در چارچوب قانون» به کار گرفته خواهد شد، امّا سرسختانه از معرفی قانونی که اهداف علما را محقق سازد خودداری می‌کرد. همچنین دولت نگرش رسمی خود را نسبت به آئین بهائی اعلام نمی‌کرد. اعمال رژیم نسبت به جامعهٔ بهائی تنها به بحث در مجلس خلاصه شده بود. پایان بحران ۱۹۵۵ به این معنا نبود که وضعیت کلی جامعه بهائیان در ایران بهبود یافته بود.
به هر حال، نبود اِعمال فشار زیادی از سوی جامعهٔ جهانی موجب عدم تضمین حقوق شهروندی برای بهائیان گردید و استخدام اعضای جامعهٔ بهائی در ادارات و سازمان‌های دولتی، همچنان غیرقانونی باقی ماند، هرچند به‌کارگیری چنین منعی، بستگی به نظر مدیران در بسیاری از مکان‌ها و زمان‌ها داشت. قانون استخدام دولتی ایران در سال ۱۹۶۶، صریحاً تأکید داشت که کارمندان مشاغل دولتی نباید هیچ‌گونه باورهای ضاله داشته باشند که اشاره‌ای تحقیرآمیز به دیانت بهائی بود. مسلمان، یهودی، مسیحی یا زردشتی بودن برای همیشه به عنوان شرایط قانونی لازم برای استخدام دولتی اضافه گردیده بود و به این معنی بود که بهائیان حقّ استخدام شدن در ادارات و سازمان‌های دولتی را نداشتند. هرچند بسته به نظر مسئولان، برخی‌ها می‌توانستند قبول کنند که بهائیان قسمت دین را در فرم‌های استخدامی به صورت سفید باقی بگذارند.
در مسئلهٔ بهائیان، محمدرضاشاه ضعف رژیم خود و آسیب‌پذیری آن در برابر فشارهای داخلی و خارجی را تشخیص داده بود. در نتیجه یک سری برنامه‌ها با هدف ایجاد دستگاه شبه توتالیتر آغاز کرد. این تحولات به ویژه پیامدهای سنگینی را برای جامعهٔ بهائی به همراه داشت. شواهدی وجود دارد دال بر این‌که گروه‌های اسلامی بین دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ به آزار بهائیان ادامه دادند و حتّی علیه بهائیان با ساواک همکاری کردند.
در دو سال آخر حکومت شاه، به مجرد اینکه مشکلات سیاسی او فزونی یافت، روال آزار و اذیت گذشته دوباره خودنمایی کرد. روال آزار و اذیت گذشته دوباره با کشتن و تهمت به بهائیان به عنوان علّت مشکلات مملکت و لزوم تنبیه آنان در رسانه‌های جمعی بالا گرفت. نتایج متعاقب آن حملات، یورش‌های پراکندهٔ اوباش همراه با به آتش کشیدن‌ها و غارت بر علیه بهائیان در قسمت‌های مختلف کشور بود.