بحران_مالی_۲۰۰۸–۲۰۰۷
رونق و سقوط سیستم بانکداری سایه
شواهد قوی وجود دارد که پرخطرترین، بدترین عملکرد وام مسکن از طریق «سیستم بانکداری سایه» تأمین مالی شد و این رقابت از سیستم بانکداری سایه ممکن است موسسات سنتی بیشتری را تحت‌فشار قرار دهد تا استانداردهای تضمین خود را کمتر کرده و وام‌های پرخطرتری را ارائه دهند. تیموتی گایتنر رئیس و مدیر عامل بانک نیویورک فدرال رزرو – که در سال ۲۰۰۹ دبیر وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا شد -در سخنرانی خود در ژوئن ۲۰۰۸: سرزنش زیادی را متوجه تثبیت بازارهای اعتباری در "اجراً در اشخاص در "موازات" سیستم بانکی می‌داند که به آن سیستم بانکداری سایه نیز می‌گویند. این اشخاص برای بازارهای اعتباری که زیربنای سیستم مالی هستند، مهم و حیاتی است، اما مشمول همان کنترل‌های نظارتی نمی‌باشند. همچنین، این اشخاص آسیب‌پذیر هستند و این به دلیل عدم تطابق بلوغ است یعنی عدم تطابق بلوغ، یعنی آن‌ها برای خرید دارایی‌های پرخطر و غیرنقدی بلند مدت، از بازار نقدی به صورت کوتاه مدت قرض می‌گیرند. این بدین معنا است که اختلال در بازارهای اعتباری آن‌ها را درمعرض اهرم زدایی سریع قرار می‌دهد که دارایی‌های بلندمدت خود را با قیمت‌های بسیار نازل به‌فروش برسانند او موارد مهم این اشخاص (نهادها) را نیز ذکر می‌کند: در اوایل سال ۲۰۰۷، مجرای انتقال اوراق و اسناد بهادار با پشتوانه دارایی، در شرکت‌های سرمایه‌گذاری ساختاریافته، در نرخ حراج اوراق بهادار، اوراق بهادار مناقصه و نرخ متغیر یادداشت‌های تقاضای ارجح، دارای اندازه دارایی ترکیب شدهٔ تقریباً ۲٫۲ تریلیون دلار بود. دارایی‌های تأمین مالی شده در توافقنامهٔ سه‌طرفهٔ بازخرید یک شبه تا ۲٫۵ تریلیون دلار رشد کرد. دارایی‌های نگه‌داری شده در صندوق‌های پوشش ریسک تا حدود ۱٫۸ تریلیون دلار رشد کرد. ترازنامه‌های ترکیبی پنج بانک سرمایه‌گذاری بزرگ در مجموع ۴ تریلیون دلار بود. درمقایسه، دارایی‌های کل پنج شرکت هلدینگ بانکی در آمریکا در آن زمان فقط حدوداً ۶ تریلیون دلار بود و مجموع دارایی‌های کل سیستم بانکی حدوداً ۱۰ تریلیون دلار بود. اثرات ترکیبی این عوامل یک سیستم مالی آسیب‌پذیر به چرخه اعتبار و قیمت دارایی خود تقویت‌کننده بود. پائول کروگمان، برنده جایزه نوبل اقتصاد، اجرا و عملکرد در سیستم بانکداری سایه را به عنوان «مرکز آنچه اتفاق افتاد» تا باعث بحران شود، شرح می‌دهد. او به این عدم وجود کنترل‌ها «غفلت بد» می‌گوید و استدلال می‌کند که نظارت باید بر تمامی فعالیت‌های شبه بانکی اعمال می‌شد. در بهار سال ۲۰۰۷ بازارهای اوراق بهادار پشتیبانی شده توسط سیستم بانکی سایه شروع به افت کرده و تقریباً در پاییز سال ۲۰۰۸ تعطیل شدند؛ بنابراین بیشتر از یک سوم بازارهای اعتباری شخصی، به عنوان منبع مالی غیرقابل دسترس شدند. براساس گزارش مؤسسه بروکینگز، سیستم بانکداری سنتی سرمایه برای پرکردن این فاصله را در ژوئن ۲۰۰۹ نداشت: چندین سال با میزان سوددهی بالا و قوی طول می‌کشد تا سرمایهٔ کافی برای پشتیبانی از این میزان حجم وام‌دهی اضافی تولید شود." نویسندگان همچنین اشاره می‌کنند که برخی شکل‌های اوراق بهادار "ب احتمال زیاد برای همیشه ناپدید می‌شوند، و این یک دست‌آورد از شرایط اعتباری بیش از حد شل می‌باشد. " مارک زندی اقتصاددان به کمیسیون تحقیق بحران مالی در ژانویه ۲۰۱۰ این‌گونه می‌نویسد: «بازارهای اوراق بهادار نیز دارای اختلال باقی می‌مانند، زیرا سرمایه‌گذاران زیانهای وام بیشتری را پیش‌بینی می‌کنند. همچنین سرمایه‌گذاران درخصوص تغییرات قانونی و اصلاح مقررات حسابداری آینده نامطمئن هستند. انتشار اوراق قرضهٔ خصوصی اوراق بهادار وام مسکن مسکونی و تجاری، اوراق بهادار تضمینی، و CDOها در ۲۰۰۶ به اوج خود و نزدیک ۲ تریلیون دلار رسید. در سال ۲۰۰۹، انتشار اوراق خصوصی کمتر از ۱۵۰ میلیارد دلار بود و تقریباً تمامی این انتشار اوراق با پشتوانه دارایی، توسط برنامهٔ تالف رزرو فدرال پشتیبانی می‌شد تا به کارت‌های اعتباری، و وام‌دهندگان خودرو و کسب‌وکارهای کوچک کمک کند. انتشار اوراق بهادار تضمینی مسکونی و تجاری و CDOها، مسکوت باقی ماند.»