cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کورگز پایین
کورگز پایین نام آبادی کوچکی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این آبادی ۰ نفر (در ۰ خانوار) بوده‌است.
نیروی دریایی السالوادور
نیروی دریایی السالوادور یک نیروی دریایی در نیروهای مسلح السالوادور است که در ۱۲ اکتبر ۱۹۵۱ تاسیس شد. این نیروی دریایی از گارد ساحلی السالوادور ساخته شده است که در درجه اول از قایق‌های گشت‌زنی تشکیل شده است که وظیفه گشت‌زنی ساحلی و حفاظت از شیلات را بر عهده دارند. ناوگان فعلی از سه شناور گشتی که در ابتدا در ایالات متحده ساخته شده‌اند برای استفاده به عنوان قایق‌های خدمه میدان نفتی ساخته شده است. شناورهای گشتی جدید از شیلی سفارش داده شده است تا شناورهای فعلی و کهنه را جایگزین یا مکمل کنند.
سم.سی. سارگسیان
جوایز
وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون افتخار و نشان ستاره برنزی شده‌است.
بخش ماسکینگوم، شهرستان واشینگتن، اوهایو
بخش ماسکینگوم (به انگلیسی: Muskingum Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، اوهایو واقع شده‌است. بخش ماسکینگوم ۵۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۶۲۷ نفر جمعیت دارد و ۱۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کریس چیبنال
کریس چیبنال (Chris Chibnall؛ زادهٔ ۱۹۷۰) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، تهیه‌کننده اجرایی اهل بریتانیا است. او خالق و نویسنده مجموعه تلویزیونی درام معمایی-جنایی برادچرچ (۲۰۱۳–۲۰۱۷)، محصول آی‌تی‌وی است.
توماس توهور
توماس توهور (Toomas Tohver؛ زادهٔ April 24, 1973) بازیکن فوتبال اهل استونی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فلورا تالین، باشگاه فوتبال ویلیاندی تولویک، و باشگاه فوتبال تارواس راکوره اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال استونی بازی کرده‌است.
بازمانده (سری تلویزیونی)
''بازمانده' یک برنامه تلویزیونی واقع‌نما است. این برنامه در ماه مه ۲۰۰۰ در کانال سی بی اس شروع شد. در این برنامه گروهی از افراد در یک محل منزوی مانند جزیره قرار داده می‌شوند. این افراد در دو گروه مختلف قرار می‌گیرند و هیچ امکان رفاهی در اختیارشان نیست و هر گروه باید خودشان سعی کنند از محیط غذایشان را تهیه کنند برای خودشان جایی برای اقامت تدارک ببینند. دو گروه در مسابقات مختلف شرکت می‌کنند، پاداش گروه برنده این است که تمام افراد گروه در مسابقه بعدی شرکت خواهند کرد و گروه بازنده یکی از افرادشان را از طریق رای سایر افراد گروه‌شان از دست می‌دهند. مسابقات و حذف افراد بدین ترتیب ادامه می‌یابد تا اینکه فقط یک‌نفر در نهایت باقی می‌ماند که مبلغ یک میلیون دلار برنده خواهد شد.
مارتین فریدک (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۶۹)
مارتین فریدک (Martin Frýdek؛ زادهٔ March 9, 1969) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال چکسلواکی و جمهوری چک بازی کرده‌است.
دامیان شیشکوفسکی
دامیان شیشکوفسکی (Damjan Shishkovski؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مقدونیه شمالی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خنت و باشگاه فوتبال رابوتنیچکی اشاره کرد.
کاسیناتونی ویسوانت
کاسیناتونی ویسوانت (به K. Viswanath؛ زادهٔ February 19, 1930 - درگذشتهٔ ۲ فوریهٔ ۲۰۲۳) کارگردان فیلم، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند بود. وی از سال ۱۹۵۷ میلادی تا ٢٠٢٣ مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کلمات زنان دارای معانی متفاوتی هستند، او و پاندورانگادو اشاره کرد.
مرزسه
مرزسه (به ترکی آذربایجانی: Marzəsə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آستارا واقع شده‌است. مرزسه ۴۴۹ نفر جمعیت دارد. دهیاری مرزسه شامل روستاهای مرزسه، سیهه‌کران، بیوو و بیلی است.
ریشه واژه
مرزسه از دو واژه تالشی مرز و سه یا سر تشکیل شده‌است و معنای کلی آن به‌صورت سر مرز یا سر نقطه مرزی یا سر مرز جایی که چمن می‌روید است.
روئلا رادینیاوونی
روئلا رادینیاوونی (Roela Radiniyavuni؛ زادهٔ April 7, 1990) بازیکن راگبی ۱۵ نفره زن اهل فیجی است.
دایسوگی
دایسوگی (台杉) یک تکنیک ژاپنی شبیه به کپی کردن است که روی درختان کریپتومریا (سوگی) استفاده می‌شود. ترجمه تحت اللفظی این اصطلاح «سکوی سدر» است. ساقه‌های پایه درخت را طوری هرس می‌کنند تا تنه صاف بماند. اعتقاد بر این است که تولید الوارهای چوبی به روش دایسوگی در دوره موروماچی آغاز شد. در آن زمان، مراسم چای تا حدودی محبوب شد زیرا از الوارهای دایسوگی در ساخت اتاق چای، به عنوان مثال برای طاقچه تماشاگه استفاده می‌شد. منطقه کیتایاما در کیوتو به دلیل جنگلداری دایسوگی معروف شد.
این تکنیک منجر به برداشت الوارهای مستقیم بدون نیاز به قطع کل درخت می‌شود. اگرچه دایسوگی در اصل یک تکنیک مدیریت جنگل است، اما راه خود را به باغ های ژاپنی نیز پیدا کرده است.
معبد بزرگ تسوباکی
معبد بزرگ تسوباکی یک معبد شینتویی در سوزوکا، میه در استان میه در ژاپن است.
بخش نیو جاسپر، شهرستان گرین، اوهایو
بخش نیو جاسپر (به انگلیسی: New Jasper Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرین، اوهایو واقع شده‌است. بخش نیو جاسپر ۵۶٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۵۶۸ نفر جمعیت دارد و ۳۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بیلی، میسیسیپی
بیلی (به انگلیسی: Bailey) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لاودردیل، میسیسیپی واقع شده‌است. بیلی ۱۱۸٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ییژی فلیشمن
ییژی فلیشمن (Jiří Fleišman؛ زادهٔ October 2, 1984) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بلشانی، باشگاه فوتبال ملادا بولسلاف، و باشگاه فوتبال اسلوان لیبرتس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری چک بازی کرده‌است.
باشگاه بسکتبال شیمیدر
باشگاه بسکتبال شیمیدر قم یک باشگاه بسکتبال در شهر قم، ایران است.
این باشگاه فعالیت خود را از سال ۱۳۸۸ در رده‌های پایه آغاز نمود و در فصل ۱۳۹۳–۹۴ با قهرمانی در لیگ دسته اول ایران به لیگ برتر بسکتبال ایران صعود کرده و در فصل ۱۳۹۴–۹۵ به مقام سوم لیگ برتر ایران دست یافته‌است. امتیاز این تیم که در ابتدا در شهر تهران بوده به شهر قم منتقل شده‌است.
باشگاه شیمیدر در مرداد ۱۴۰۱ در اطلاعیه‌ای به دلیل حواشی ایجاد شده این باشگاه را منحل اعلام کرد.
ترکیب فعلی
بازیکنان فصل ۹۹–۱۳۹۸
پروانه ضد حقوق مدیریت دیجیتال
پروانهٔ ضد مدیریت حقوق دیجیتال یک پروانهٔ آزاد و کپی‌لفت برای آثار هنری است. این پروانه اولین پروانهٔ محتوای آزاد است که شامل یک بند دربارهٔ حقوق وابسته و یک بند بر ضد مدیریت حقوق دیجیتال می‌شود. اولین بند، به صاحب پروانه اجازه می‌دهد به حقوق وابسته عمل کند؛ دومین بند از استفادهٔ مدیریت حقوق دیجیتال جلوگیری می‌کند: اگر پروانه‌دهنده از مدیریت حقوق دیجیتال استفاده می‌کند، این پروانه برای کارش مناسب نیست، اگر پروانه‌گیرنده از مدیریت حقوق دیجیتال استفاده می‌کند، پروانه به‌طور خودکار باطل خواهد شد.
ماریان رادسکی
ماریان رادسکی (Марјан Радески؛ زادهٔ February 10, 1995) بازیکن فوتبال اهل مقدونیه شمالی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال مقدونیه شمالی و مقدونیه شمالی بازی کرده‌است.
رینی تیلور
رینـِی تیلور (Renée Taylor؛ زادهٔ March 19, 1933) یک نمایش‌نامه‌نویس، هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه امی شده است.
وینیانا ریوای
وینیانا ریوای (Viniana Riwai؛ زادهٔ June 6, 1991) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است.
میدان ترایام‌فالنا
میدان ترایام‌فالنا (به لاتین: Triumfalnaya Square) یک خیابان در روسیه است که در ناحیه تورسکی واقع شده‌است. یک میدان عمومی است در منطقه تورسکی در مرکز اداری مسکو. این میدان در بین بستان خیابان بزرگ باغ، خیابان اول و خیابان دوم برست، خیابان تورسکایا یامسکایا، کوچه زرهی، و ساختمان معماری و خیابان تورسکایا واقع شده‌است.
ممالیک برجی
ممالیک بُرجی (المماليك البرجية) دودمانی چرکس‌تبار بودند که از سال ۷۸۴ تا ۹۲۲ ه. ق. بر مصر و شام حکومت داشتند. اولین آنان ظاهر سیف‌الدین برقوق و آخرینشان تومان‌بیک اشرف بود که در سال ۹۲۲ به دست سلاطین عثمانی گرفتار شد.
در مدت فرمانروایی مملوک‌های برجی ۲۳ سلطان سلطنت کردند. در این دوره توجه زیادی به عمران و آبادانی و ساختن کاخ‌ها و مساجد و مدارس و مراکز علمی شد و البته در این دوره ظلم و ستم بر رعیت زیاد شده و مالیات‌های سنگینی از آنها گرفته می‌شد و تجارت نیز از رونق افتاد.
ممالیک برجی علاوه بر بی کفایتی‌های سیاسی شان، از لحاظ فرهنگی هم موفقیت خاصی نداشتند. تنها نکته قابل ذکر از لحاظ فرهنگی - تمدنی، چندین نمونه از معماری است که از دوران آنها بر جای مانده‌است. البته بسیاری از علما و مورخان مشهور این منطقه در عصر ممالیک برجی ظهور کرده‌اند.
یانار تومت
یانار تومت (Janar Toomet؛ زادهٔ August 10, 1989) بازیکن فوتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نومه کالیو، باشگاه فوتبال سیلامائه کالو، باشگاه فوتبال فلورا تالین، باشگاه فوتبال ویلیاندی تولویک، و باشگاه فوتبال لوادیا تالین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال استونی، زیر ۲۱ سال استونی، زیر ۲۳ سال استونی، و استونی بازی کرده‌است.
کنوانسیون استانبول
کنوانسیون شورای اروپا برای جلوگیری از وقوع خشونت علیه زنان و خشونت خانگی و مبارزه با آن که بیشتر تحت عنوان کنوانسیون استانبول شناخته می‌شود، روز چهارشنبه، ۱۱ مه ۲۰۱۱ (۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۰)، توسط وزرای امور خارجه ۴۷ کشور اروپایی در استانبول تصویب شد.
تا ژوئیه ۲۰۲۰، ۱۲ کشور این کنوانسیون را صرفاً امضا کرده‌اند و ۳۴ کشور نیز علاوه بر امضا، آن را در پارلمان‌های ملی خود به تصویب رسانده و اجرای آن را آغاز کرده‌اند.
اجرای این کنوانسیون از اول اوت ۲۰۱۴ میلادی آغاز شد.
کشورهای ارمنستان، بلغارستان، جمهوری چک، مجارستان، لتونی، لیختن اشتاین، لیتوانی، مولداوی، اوکراین و بریتانیا اگرچه این کنوانسیون را امضا کرده‌اند اما هنوز در پارلمان ملی خود به تصویب نرسانده‌اند.
روسیه و آذربایجان با این کنوانسیون مخالفت کرده و آن را امضا نکرده‌اند.
ترکیه که در میان ۴۷ کشور عضو شورای اروپا بالاترین میزان خشونت علیه زنان را دارد زمزمه‌هایی از داخل این کشور دربارهٔ قصد دولت اردوغان برای خروج از کنوانسیون استانبول شنیده می‌شود. در نهایت این کشور در تاریخ ۲۰ مارس سال ۲۰۲۱ از کنوانسیون استانبول خارج شد.
برمبنای این کنوانسیون، کشورهای عضو موظف می‌شوند که هرگونه خشونت، از خشونت کلامی تا خشونت فیزیکی، تجاوز، قتل ناموسی، سقط جنین اجباری و ازدواج اجباری را در قانون کشور «جرم» نامیده و مجازات‌های لازم را برای مجرم پیش‌بینی و تصویب کنند.
متن کامل این کنوانسیون، به فارسی ترجمه شده‌است. نهادهای حمایت از زنان بر این باورند که این متن به عنوان یک تجربه موفق می‌تواند مبنای تصمیم‌گیری و قانون‌گذاری کشورهای دیگر باشد.
بنا بر گزارش مجمع پارلمانی شورای اروپا (PACE) کنوانسیون استانبول باعث ایجاد تغییرات محسوسی شده‌است. از جمله باعث شده استانداردهای بالاتری در زمینهٔ قانونگذاری و سیاستگذاری وارد قوانین ملی چند کشور شود و آگاهی‌های عمومی جوامع نیز دربارهٔ انواع خشونت‌ها علیه زنان و راه‌های جلوگیری از آن‌ها افزایش یابد.
مفاد اصلی
کنوانسیون استانبول اولین سند الزام‌آور قانونی است که «یک چارچوب قانونی و رویکرد جامع برای مبارزه با خشونت علیه زنان ایجاد می‌کند» و بر پیشگیری از خشونت خانگی، حمایت از قربانیان و تعقیب متهمان متخلف تمرکز دارد. این کنوانسیون خشونت علیه زنان را به عنوان نقض حقوق بشر و نوعی تبعیض توصیف می‌کند (ماده ۳ (الف)). کشورها باید هنگام جلوگیری از خشونت، حمایت از قربانیان و محاکمه مرتکبین، ارزیابی بایسته به کار گیرند (ماده ۵).
ساختار
این کنوانسیون شامل ۸۱ ماده است که در ۱۲ فصل مجزا شده‌است. ساختار آن از ساختار جدیدترین کنوانسیون‌های شورای اروپا پیروی می‌کند. ساختار سند مبتنی بر چهار موضوع است: پیشگیری، حفاظت و حمایت از قربانیان، تعقیب مجرمان و سیاست‌های یکپارچه. هر منطقه یک سری اقدامات خاص را پیش‌بینی می‌کند
این مقدمه، کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، منشور اجتماعی اروپا و کنوانسیون اقدام علیه قاچاق انسان و همچنین قانون بین‌المللی حقوق بشر توسط سازمان ملل متحد و دیوان کیفری بین‌المللی بر مبنای اساسنامه رم را یادآور می‌شود. در ماده ۲، این کنوانسیون بیان می‌کند که مقررات در زمان صلح و همچنین در شرایط درگیری‌های مسلحانه در خشونت علیه زنان و خشونت خانگی اعمال می‌شود. ماده ۳ اصطلاحات کلیدی را تعریف می‌کند:
فرایند کلی
پیش نویس کنوانسیون در ۷ آوریل ۲۰۱۱ به مناسبت نشست ۱۱۱۱ توسط معاونان وزیران شورای اروپا تصویب شد. این متن در ۱۱ مه ۲۰۱۱ به مناسبت صد و بیست و یکمین جلسه کمیته وزیران در استانبول برای امضا باز شد. این مصوبه پس از ۱۰ تصویب به اجرا درآمد که هشت مورد از آنها ملزم به عضویت در شورای اروپا بودند. از دسامبر ۲۰۱۵، این کنوانسیون توسط ۳۹ کشور امضا شد و پس از آن توسط حداقل هشت کشور شورای اروپا به تصویب رسید: آلبانی، اتریش، بوسنی و هرزگوین، ایتالیا، مونته‌نگرو، پرتغال، صربستان و ترکیه. در اواخر همان سال در آندورا، دانمارک، فرانسه، مالت، موناکو، اسپانیا و سوئد به تصویب رسید. در سال ۲۰۱۵ نیز توسط فنلاند، هلند، لهستان و اسلوونی و در سال ۲۰۱۶ توسط بلژیک، سن مارینو و رومانی به تصویب رسید. در سال ۲۰۱۷ توسط قبرس، استونی، گرجستان، آلمان، نروژ، و سوئیس، در سال ۲۰۱۸ توسط کرواسی، یونان، ایسلند، لوکزامبورگ و جمهوری مقدونیه، و در سال ۲۰۱۹ توسط جمهوری ایرلند نیز به تصویب رسید.در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۷، ورا ژورووا کمیسر اروپای برابری جنسیتی، کنوانسیون استانبول را به نمایندگی از اتحادیه اروپا امضا کرد.
مارتین فیلو
مارتین فیلو (Martin Fillo؛ زادهٔ February 7, 1986) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وایکینگ، باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال ملادا بولسلاف، و باشگاه فوتبال تپلیس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری چک و جمهوری چک بازی کرده‌است.
بدون سابقه
بدون سابقه فیلمی در ژانر جاسوسی و دلهره‌آور محصول ۲۰۱۲ بریتانیا. نویسنده و کارگردان این فیلم هادی هاجیگ بوده و هنرپیشگانی مانند شان بین، شارلوت رمپلینگ و جیمز فاکس در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.
داستان
ایوان یک مأمور سرویس اطلاعات مخفی است. چند سال پیش او همسرش را در یک بمب‌گذاری تروریستی از دست داده است و کینه شدیدی از تروریست‌ها دارد. به او از سوی مافوقش مأموریت‌هایی برای قتل غیرقانونی تروریست‌ها داده می‌شود. از سویی اَش (اشرف) یک دانشجوی حقوق مسلمان است که شیفتهٔ یک دختر انگلیسی است. مردی مسلمان به نام نبیل به او نزدیک می‌شود و به مرور بذر نفرت از غرب را در وجود او پرورش می‌دهد. اش دانشگاه و دوست دخترش را ترک می‌کند و به فعالیت برای نبیل می‌پردازد. به دستور نبیل اش به یک قاتل برای کشتن یک افسر بازنشسته انگلیسی و خواهر و کودک نوزادش کمک می‌کند و پس از آن به افغانستان فرستاده می‌شود. سپس در بازگشت به انگلستان وظیفهٔ یک بمب‌گذاری و ترور یک فرد آمریکایی بدو محول می‌شود. از آن طرف به ایوان مأموریت قتل یک بمب‌گذار انتحاری داده می‌شود. ایوان آن فرد را زنده‌زنده می‌سوزاند، ولی ژاکت انتحاری او را نمی‌یابد. رئیسش بدو می‌گوید که اطلاعات اشتباه داده شده، ولی ایوان به قضیه شک می‌کند. تا اینکه همکار ایوان سعی می‌کند او را بکشد.
منابع
Wikipedia contributors, "Cleanskin (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cleanskin_(film)&oldid=970358818 (accessed November 28, 2020).
تئاتر ملی تونس
تئاتر ملی تونس (المسرح البلدي بتونس) تئاتر اصلی شهر تونس پایتخت کشور تونس و مهمترین تئاتر آن است.
تاریخچه
این تئاتر در بزرگترین خیابان پایتخت یعنی شارع الحبیب بورقیبة قرار دارد که در زمان تحت‌الحمایگی فرانسه اسم این خیابان ژول فری نام داشت. این تئاتر در ۲۰ نوامبر ۱۹۰۲ افتتاح گردید و ابتدا کازینو ملی تونس نامیده شد. طراحی آن توسط معمار جان امیل رِسپلاندی انجام گردید و توسط پیمانکاران ایتالیایی اجرا و ساخته شد، علی‌رغم اینکه زمین این محل خاک رملی بود و نمی‌شد روی آن تأسیسات بزرگ بنا نمود. این ساختمان بر حسب معماری معروف به هنر نو بنا گردیده‌است. این محل که در گذشته فقط گنجایش ۸۵۶ نفر را داشت، در سال ۱۹۰۹ برای ازدیاد گنجایش آن تخریب و بازسازی گردید. بازگشایی مجدد آن در ۴ ژانویه سال ۱۹۱۱ با گنجایش ۱۳۵۰ نفر بود که در ۴ قسمت می‌توانستند از برنامه‌های این محل استفاده کنند و شامل صندلی‌های جلویی (درجه یک)، بین همکف و طبقه اول (نیم طبقه)، لژ و بالکن بود. نمای بیرونی ساختمان تنها قسمت سالم و باقیمانده از قدیم این تئاتر بعد از تخریب و بازسازی مجدد است. این تئاتر در سال ۲۰۰۱ مجدداً در چارچوب جشن‌های صد ساله ترمیم و بازسازی گردید.
جزیره مورژووتس
جزیره مورژووتس (Остров Моржовец) جزیره‌ای است در نواحی جنوبی دریای بارنتز. این جزیره جزئی از استان آرخانگلسک روسیه به‌شمار می‌آید. جزیره مورژووتس در خلیج مزن و در مدخل دریای سفید واقع شده و بنابراین دریای بارنتز را از دریای سفید جدا می‌کند.
تئاتر ملی تونس
تاریخچه
این تئاتر در ابتدای تاسیسش فقط خاص اروپایی‌ها و اشخاصی که به حکومت در آن زمان نزدیک بودند بود، ولی با مرور و گذشت زمان این تئاتر به‌روی همه مردم بازگردید به‌طور خاص بعد از استقلال تونس، در اوائل دهه شصت بازیگر تئاتر علی بن عیاد و مدیر گروه بازیگران شهر تونس تئاتر را به‌روی عامه مردم گشودند و اقدام به جذب مردم عامی برای تماشای تئاتر نمودند.
جزیره مورژووتس
فاصله جزیره مورژووتس تا خاک اصلی روسیه ۲۳.۳ کیلومتر است.
بخش نیو روسیه، شهرستان لورآئین، اوهایو
بخش نیو روسیه (به انگلیسی: New Russia Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لورین، اوهایو واقع شده‌است. بخش نیو روسیه ۶۲٫۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میتاما
میتاما به معنی «روح شریف» اشاره به روح یک کامی کامی یا روح یک فرد مرده دارد. این کلمه از دو کانجی تشکیل شده‌است، که کانجی اول، mi (御، شریف)، به سادگی یک افتخار معنا دارد. کانجی دوم، تاما (tama 魂 ・ 霊) به معنای «روح» است. یک جفت کانجی با یکدیگر 神 霊، میتاما خوانده می‌شود.
آنا ماریا روکیسا
آنا ماریا روکیسا (Ana Maria Roqica؛ زادهٔ February 2, 1988) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
کوتوداما
کوتوداما روح کلمه یک اعتقاد ژاپنی مبنی بر این است که قدرت‌های عرفانی در کلمات و نام‌ها ساکن هستند. ترجمه‌های انگلیسی شامل" روح زبان "،" روح زبان "،" قدرت زبان "،" قدرت کلمه "، "کلمه جادویی" و "صدای مقدس" است. کوتوداما فرض می‌کند که اصوات می‌توانند به طرز جادویی بر روی اشیا تأثیر دارند و کاربردهای واژه‌های آیینی می‌توانند بر محیط ما، بدن انسان، ذهن و جان تأثیر بگذارند.
مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان و زیر ۲۳ سال اروپا (۲۰۱۷)
مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان و زیر ۲۳ سال اروپا (۲۰۱۷) از ۱۵ اکتبر تا ۲۱ اکتبر ۲۰۱۷ در سالن ورزشی رمضان جالا، دراج، آلبانی برگزار شد.
Juniors
Men
Women
ادگار تور
ادگار تور (Edgar Tur؛ زادهٔ December 28, 1996) بازیکن فوتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینفونت اشاره کرد.
گلی پاپی
گلی پاپی(زاده ۲۰ آذر ۱۲۵۷-درگذشته ۲۰ آذر ۱۳۹۷) یک ابرصدساله اهل ایران و پیرترین زن ایرانی بود که بنا بر شناسنامهٔ ثبتی‌اش، زادهٔ ۱۲۷۲ بوده و در ۱۸ آذرماه ۱۳۹۷، در ۱۲۶ سالگی درگذشت. او فرزند شیخ علی از طایفهٔ «پاپی» متعلق به دشت سیلاخور بوده‌است که در روستای لبان واقع در غرب شهرستان دورود در استان لرستان ساکن بوده‌است. بنابر ادعای مرادحسین پاپی، با تحقیقات تبارشناسی و محاسبهٔ سن پدر و برادران خانم پاپی، او حدود ۱۴۰ سال سن داشته و متعلق به ۵ نسل گذشته بوده‌است.
دنیل آوراموفسکی
دنیل آوراموفسکی (Даниел Аврамовски؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مقدونیه شمالی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال واردار، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد و باشگاه فوتبال رابوتنیچکی اشاره کرد.
چارلز ماریون راسل
چارلز ماریون راسل (Charles Marion Russell; March 19, 1864 – 1864:3:19, October 24, 1926) مجسمه‌ساز، تصویرگر، نقاش، و نویسنده موضوعات غرب وحشی اهل ایالات متحده آمریکا بود. راسل بالغ بر ۲۰۰۰ اثر هنری از سرخپوستان، گاوچران‌ها و مناظر غرب ایالات متحده و آلبرتای کانادا را در کارنامهٔ هنری دارد. او علاوه بر تابلوهای نقاشی در زمینهٔ خلق مجسمه‌های برنزی نیز تبحر ویژه‌ای داشت و عمدتاً با عنوان هنرمند گاوچران شناخته می‌شود.
ایالت سند
سِند (در زبان سندی: سنڌ، اردو: سنده) یکی از ایالت‌های پاکستان است. مرکز این ایالت شهر کراچی است که با بیش از سیزده میلیون نفر، پرجمعیت‌ترین شهر کشور می‌باشد.
وجه تسمیه
گفته شده منشأ واژه سند از اصطلاح سِندهو (به معنی رود) در زبان سانسکریت است که اشاره ای به رود سند دارد.
بخش نیوبری، میامی، اوهایو
بخش نیوبری (به انگلیسی: Newberry Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان میامی، اوهایو واقع شده‌است. بخش نیوبری ۱۱۰٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۴۹۰ نفر جمعیت دارد و ۲۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایالت سند
وجه تسمیه
فرانکلین ساوت ورث پیشنهاد کرده که که اصطلاح سندهو به نوبه خود از واژه سنتو گرفته شده که در زبان‌های دراویدی به معنی درخت خرما است. این درخت در ایالت سند فراوان است.
مارتین فنین
مارتین فنین (Martin Fenin؛ زادهٔ April 16, 1987) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است.
ایالت سند
پیشینه
یاقوت حموی می‌گوید: ایشان پنج قوم هستند: کارامان، مکران، توران، سند، و مولتان. بالا آمدگی زمین در جلو کوه یا درهٔ «سند» نامیده می‌شود. و جمع آن اسناد گویند. بیشترین ساکنان این ایالت بلوچها هستند که به گفته مورخان قرنها و هزاره هاست در این سرزمین ساکن هستند.
در قصبه سند شهری به نام منصوره وجود دارد که علما وشعراء معروفی در دوران گذشته از این دیار بودند،
مارتین فنین
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ، باشگاه فوتبال انرژی کوتبوس، باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، باشگاه فوتبال کمنیتس، و باشگاه فوتبال تپلیس اشاره کرد.
ایالت سند
پیشینه
همچنین از شهرهای آن: شهر دیبل که در کرانه‌های دریای هند والیز قرار دارد، و همچنین سند در ساحل دریا قرار دارد.
شهر سند در ایام خلافت عبدالملک بن مروان به لشکر حجاج ابن یوسف الثقفی و به فرمانداری محمد بن قاسم ثقفی گشوده شد.
مارتین فنین
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری چک، و جمهوری چک بازی کرده‌است.
ایالت سند
پیشینه
مردمش مسلمان و از پیروان مذهب حنفی هستند.
فقیهی معروف بود در آن دوران در سند به نام ابی العباس و قاضی منصوره از اهل سند بودند، همچنین ابن معشر نجیج به سند منتسب می‌شود.
جمعیت‌شناسی
سند در میان ایالات پاکستان رتبه دوم شاخص توسعه انسانی را دارد. در سال ۲۰۱۷ جمعیت این ایالت ۴۷٫۹ میلیون بوده‌است.
زبان‌ها
بر طبق سرشماری ۲۰۱۷ سندی با درصد ۶۸٪ پر گویش ورترین زبان ایالت سند را تشکیل می‌دهد. زبان‌های دیگر اردو (۱۸٪)، پشتو (۵٫۵٪)، پنجابی (۵٫۳٪)، سراییکی (۲٫۲٪) و بلوچی (۲٪) هستند.
پس از زبان‌های بالا زبان‌هایی که جمعیت قابل توجهی دارند کچی وگجراتی هستند. زبان‌های جزئی تر آئر، باگری، براهویی، دهاتکی، قرا، گوئاریا، گورگولا، جدگالی، ژانداروآ، جوگی، سانسی، کچی کولی، پارکری کولی، وادیارا کولی، لوآرکی، مارواری هستند.
بر اساس سرشماری ۱۹۹۸، ۷٫۳ درصد از جمعیت کراچی را سندی زبانان تشکیل می‌دادند. هرچند به علت مهاجرت سالانه سندی‌ها از مناطق روستایی به کراچی در دهه‌های اخیر، جمعیت آنها به شدت افزایش یافته‌است. ۴۰ درصد از جمعیت کراچی را مهاجران اردو زبان تشکیل می‌دهند. دیگر جوامع مهاجر پشتون‌های خیبر، پنجابی‌های پنجاب و گروه‌های قومی مختلف از مناطق مختلف پاکستان هستند.
شری جی. ویلسون
'''شِری ج. ویلسون''' (Sheree J. Wilson؛ زادهٔ December 12, 1958) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
هاوارد زیف
'''هاوارد بی. زیف''' (Howard B. Zieff) (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۲۷، درگذشته ۲۲ فوریه ۲۰۰۹) کارگردان، کارگردان تبلیغات تلویزیونی و عکاس تبلیغاتی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
شری جی. ویلسون
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به دالاس و موج جرم و جنایت اشاره نمود.
هاوارد زیف
در یک خانواده یهودی در شهر شیکاگو به دنیا آمد و سپس به همراه خانواده به لس‌آنجلس نقل مکان نمود. به مدت یک سال در سیتی کالج لس‌آنجلس تحیل نمود و در سال ۱۹۴۶ ترک تحصیل نمود و به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست. زیف رشته عکاسی را در پایگاه هوایی پنسکوولا در پنساکولا، فلوریدا آموخت و پس از انفصال از خدمت، آن در دانشگاه مرکز هنر طراحی ادامه داد. وی در دهه ۱۹۵۰ در شهر نیویورک یک عکاس تجاری بود. در سال ۱۹۶۹ با هدف تمرکز در رشته فیلم‌سازی کمپانی خویش را به کلمبیا پیکچرز فروخت. وی در بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۴ به کارگردانی فیلم مشغول بود. وی سرانجام بر اثر بیماری آلزایمر در سن ۸۱ سالگی در مرکز پزشکی سیدرس-ساینای درگذشت.
والاس و گرومیت
والاس و گرومیت یک مجموعه انیمیشن انگلیسی با تکنیک استاپ‌موشن در ژانر کمدی، ساخته نیک پارک در استودیو آردمن است. این مجموعه شامل چهار فیلم کوتاه و یک فیلم بلند است. در این مجموعه، والاس یک مخترع خوش‌قلب است که به همراه بهترین دوستش گرومیت که یک سگ باهوش و وفادار است زندگی می‌کند. اولین فیلم کوتاه این مجموعه به نام یک روز بزرگ در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. والاس توسط پیتر سالیس و بعدها توسط بن وایتد صداپیشگی شد. گرومیت هیچوقت صحبت نمی‌کند، و به جای آن از طریق حالت چهره و زبان بدن ارتباط برقرار می‌کند.
به دلیل محبوبیت گسترده والاس و گرومیت، این شخصیت‌ها به عنوان نمادهای فرهنگی بین‌المللی در فرهنگ بریتانیا توصیف شده‌اند. فیلم‌های این مجموعه مورد تحسین بسیاری قرار گرفت. سه فیلم کوتاه یک روز بزرگ (۱۹۸۹)، شلوار اشتباهی (۱۹۹۴)، اصلاح سه‌تیغ (۱۹۹۵) نقدهای مثبت ۱۰۰٪ دریافت کردند. همچنین فیلم والاس و گرومیت: نفرین موجود خرگوش نما (۲۰۰۵) در راتن تومیتوز امتیاز ۹۵٪ گرفت و موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی در سال ۲۰۰۵ شد. این دومین فیلم بلند نیک پارک پس از فرار مرغی بود.
شخصیت‌های والاس و گرومیت، پیشگام جمع‌آوری کمک‌های مالی برای دو مؤسسهٔ خیریهٔ کودکان هستند. بنیاد والاس و گرومیت از بیمارستان‌های کودکان در انگلستان پشتیبانی می‌کند.
والاس
والاس در خیابان والابی ۶۲ غربی، ویگان، به همراه سگ خود گرومیت زندگی می‌کند. نام خانوادگی وی مشخص نشده‌است. او معمولاً پیراهن سفید، شلوار قهوه‌ای پشمی، یک پیراهن بافتنی سبز و کروات قرمز می‌پوشد. وی علاقه زیادی به پنیر دارد.
والاس یک مخترع مقتدر است، و طرح‌های استادانه‌ای ایجاد می‌کند که غالباً آنطور که انتظار می‌رود کار نمی‌کنند. برخی از طرح‌های والاس مبتنی بر اختراعات زندگی واقعی هستند، برای مثال او برای بیدار شدن در صبح یک تخت‌خواب پیشرفته اختراع کرده‌است.
والاس توسط پیتر سالیس (تا سال ۲۰۱۰) و بن وایتد (۲۰۰۹، ۲۰۱۱) در برنامه‌های مشهور و موزیکال والاس و گرومیت صداپیشگی شد.
در عکسی در نفرین موجود خرگوش‌نما مشخص شد که والاس زمانی سر پر از مو، سیبیل بلند و ریش داشته‌است. در عکسی که فارغ‌التحصیلی گرومیت را نشان می‌دهد، دیگر ریش نداشت، اما هنوز در بالای گوش‌هایش کمی مو داشت. در شلوار اشتباهی او همچنان از یک خشک کن مو استفاده می‌کند. در قضیهٔ قرص نان و مرگ، هنگامی که والاس با گرومیت صحبت می‌کند، در تصویر پشت گرومیت، والاس با ریش و موهای قهوه‌ای دیده می‌شود.
گرومیت
گرومیت سگ دست آموز و بهترین دوست والاس است. وی بسیار باهوش است و در دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌است. او به خواندن روزنامه، بافتن قالی، بازی شطرنج علاقه دارد، چای و آشپزی را نیز دوست دارد. دارایی‌های با ارزش او شامل ساعت زنگدار، استخوان سگ، بُرِس، و یک عکس از خودش با والاس می‌شود. وی مجهز به تجهیزات الکتریکی است، همچنین او در خلبانی هواپیما مهارت دارد.
گرومیت صحبت نمی‌کند، و از طریق حالت چهره و زبان بدن با دیگران ارتباط برقرار می‌کند. بسیاری از منتقدان بر این باورند که سکوت گرومیت او را تبدیل به یک مرد رُک و راست می‌کند. نیک پارک می‌گوید:"ما ملتی از عاشقان سگ هستیم و بسیاری از مردم گفته‌اند:"سگ من مانند گرومیت نگاه می‌کند!"
به نظر می‌رسد که گرومیت علاقه زیادی به ادبیات کلاسیک، فلسفه، و فرهنگ مردمی از جمله فیلم و موسیقی دارد. گاهی اوقات گرومیت حرف‌های والاس را نادیده می‌گیرد، برای مثال در اصلاح سه‌تیغ، والاس به او دستور می‌دهد که کاری کند تا از شر شاون خلاص شود، اما گرومیت این کار را نمی‌کند.
در فیلم شلوار اشتباهی مشخص شد که روز تولد گرومیت ۱۲ فوریه است. در سال ۲۰۱۰، مجله امپایر گرومیت را در لیست «بهترین شخصیت‌های فیلم انیمیشن» قرار داد.
بازی
بازی ویدیئویی از داستان این دو شخصیت با عنوان والاس و گرومیت در پروژه باغ وحش در ۲۰۰۳ ساخته شده است.
کارلوس الورادو کسادا
کارلوس الورادو کسادا (Carlos Alvarado Quesada؛ زادهٔ January 14, 1980) سیاست‌مدار، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل کاستاریکا است. او چهل‌وهشتمین رئیس‌جمهور کاستاریکا است. در ۱ آوریل ۲۰۱۸، آلوارادو بعد از وعده حمایت از همجنسگرایان، با کسب ۶۱ درصد آرا، پیروز انتخابات ریاست جمهوری شد.
ارزیابی و پایش زیست‌محیطی
مجله ارزیابی و پایش زیست‌محیطی، اولین بار در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. این مجلهٔ هفتگی، دانشگاهی و علمی توسط اشپرینگر منتشر می‌شود. سردبیر آن GB Wiersma (دانشگاه مین) است.
تحلیل داده‌ها
تمرکز این مجله نتایج داده‌های تجزیه و تحلیل شده مربوط به ارزیابی و نظارت بر خطرات محیط زیستی است که ممکن است هم بر محیط زیست و هم انسان تأثیر بگذارد.
پایش سیستم
پوشش موضوعی شامل نظارت بر سیستم‌های محیط زیست از مفهوم تا پیکربندی، پیاده‌سازی و مدیریت آن است.
پوشش موضعی گسترده
به‌طور کلی، مدیریت زیست‌محیطی، محیط زیست، سم‌شناسی محیط زیست، اصلاح آلودگی، همراه با نظارت و تجزیه و تحلیل محیطی، موضوعات مرتبط به این مجله است.
نمایه سازی
این مجله در پایگاه‌های زیر نمایه داده می‌شود.
دمیتری اوستریتسکی
دمیتری اوستریتسکی (Dmitri Ustritski؛ زادهٔ May 8, 1975) بازیکن فوتبال اهل استونی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تالین سادام و باشگاه فوتبال ویلیاندی تولویک اشاره کرد.
کرم زین‌به‌پشت
کرم زین‌به‌پشت لارو گونه‌ای از بید بومی شرق آمریکای شمالی است. این حشرهٔ زیبا به خاطر ظاهری که دارد بدین نام خوانده می‌شود.
رنگ سبز پشت این کرم که دارای یک حلقهٔ سفید است به یک زین شباهت دارد. همچنین در انتهای دو طرف سرش دارای شاخک‌هایی است و بدنش نیز دارای شاخک‌های مشابهی است که یک زهر آزاردهنده ترشح می‌کنند. تماس با موها باعث می‌شود پوست تاول زده و دردناک شود و برخی اوقات حالت تهوع در انسان ایجاد نماید. در این حالت موها باید سریعاً از پوست زدوده شوند تا جلوی پخش شدن بیشتر سم گرفته شود.
در جلوی سر این حشره دو نقطهٔ سفید رنگ وجود دارد که ظاهری به مانند چشم دارند.
منابع
کرم پیله‌ساز زین‌دار
حجاب اجباری در ایران
حجاب اجباری در ایران از ۱۸ مرداد ۱۳۶۲ و توسط مجلس شورای اسلامی با تصویب قانون مجازات اسلامی، برای عدم رعایت حجاب در معابر عمومی و تعیین مجازات عملی شد. برخی با ضرورت بحث حجاب مخالفند، زیرا، آن را مسئله‌ای فردی می‌دانند نه جمعی. آنان می‌گویند در ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ نیز مسئله اجباری کردن حجاب محل اختلاف میان علما گردید. از نظر بعضی از مخالفان، اجبار حجاب وجه شرعی ندارد و در قرآن هم اشارهٔ روشنی به آن نشده‌است.
از همان روزهای ابتدایی اعلام حجاب اجباری در ایران، به ویژه در تظاهرات ۱۷ اسفند ۱۳۵۷، مخالفت‌ها و تلاش‌های زیادی از طرف گروه‌های مختلف سیاسی و برخی زنان و مردان ایرانی شکل گرفت؛ مخالفت‌هایی که در امتداد تلاش بلندمدت زنان ایرانی برای احقاق حقوق‌شان در جنبش زنان ایران از ابتدای مشروطه بود. با این حال، علاوه بر برخی از گروه‌های مذهبی، حجاب اجباری، با هدف «مبارزه با امپریالیسم»، مورد تأیید و همراهی بسیاری از احزاب و گروه‌های چپ‌گرا مانند حزب توده و سازمان چریک‌های فدائیان خلق (اکثریت) قرار گرفت. با تثبیت جمهوری اسلامی، طرح مسئلهٔ حجاب اجباری در حوزه عمومی کمرنگ شد، و، حتی به سال ۱۳۸۵ در کمپین یک میلیون امضا توسط کنشگران زنان، مسئله حجاب مطرح نمی‌شود. نخستین کارزار عمومی با شعار مشخص «نه به حجاب اجباری» در سال ۱۳۹۲ با مشارکت برخی کنشگران سیاسی و مدنی، به‌ویژه کنشگران حقوق زنان، شروع به فعالیت کرد که توانست در زمان کمی مورد استقبال و مشارکت عمومی قرار بگیرد. در این کارزار، برخی از زنان تصاویری از زندگی روزمره بدونِ حجاب خودشان را به اشتراک می‌گذاشتند. پس از دوره‌ای از کارزارها، حرکت دختران خیابان انقلاب در سال ۱۳۹۶ پدیدار شد. در سال ۱۴۰۱ با واقعهٔ مهسا امینی که توسط گشت‌ارشاد رخ داد، مبارزه و مقابله با حجاب اجباری وارد مرحله‌ای کاملاً جدید و عمومی‌تری شد.
پس از اسلام
پس از فتح ایران ساسانی توسط اعراب، مسلمانان اولیه به دلیل نفوذ شدید فرهنگی ایران، حجاب را پذیرفتند. در قرآن ۲۴ آیه به امر حجاب توجه دارند ولی اکثرا در مورد پوشاندن عورت هستند    دقیقترین آنها  آیه 31 سوره نور است که به زنان مسلمان برای پوشاندن گریبان خود توصیه میکند.
این وضعیت کلی در قرون وسطی پس از ورود قبایل کوچ نشین ترک از آسیای مرکزی که زنانشان پوشش سر نداشتند تا حدودی تغییر کرد. با این حال، پس از تمرکز صفویان در قرن شانزدهم پوشش سر به عنوان پوشش استاندارد برای زنان در مناطق شهری در سراسر امپراتوری ایران تعریف شد.
استثناهایی بود، مثلاً زنان بدون پوشش سر را در میان روستاییان و عشایر می‌شد یافت. در یک نگاه کلی می‌توان گفت، همواره پوشاندن مو در میان زنان ایران امر عادی بوده و برداشتن آن بی‌ادبی تلقی می‌شده‌است.
هلال احمر کردی
هلال احمر کردی (زبان کردی: هی وا سور) یک سازمان غیرانتفاعی بشردوستانه است که مراکزی در آلمان و کوبانی دارد و در منطقه خودمختار کردستان سوریه قرار دارد. تأمین کننده اولیه مراقبت‌های درمانی و کمک به پناهندگانی است که از حملات داعش و رژیم بشار اسد فرار کرده‌اند. همچنین درگیر بازسازی کوبانی است که عمدتاً پس از چند ماه مبارزه با داعش، نابود شد، می‌باشد.
حجاب اجباری در ایران
دوران مدرن
طاهره قرةالعین در سال ۱۲۶۴ قمری در واقعه بدشت سخنرانی کرد و با حاضر شدن بدون نقاب روبنده حاضران را شگفت‌زده کرد. او همچنین جدائی دین بابی از دین اسلام و نسخ احکام و سنن قدیم را اعلام کرد. هدی شعراوی در مصر همینکار را کرد.
هلال احمر کردی
پروژه‌ها
پنج پروژه اصل هویو سور وجود دارد. پروژه کودکان، پروژه بهداشت، پروژه کمک اضطراری، پروژه همبستگی با زندانیان و پروژه همکاری و کمک با سازمان‌های هم‌فکر.
درخواست
هلال احمر کردی از کمک‌های بین‌المللی پزشکی و بشردوستانه و همچنین برای بازگشت پرسنل پزشکی به کوبانی دعوت کرده‌است؛ زیرا در طول محاصره کوبانی آب پاکیزه و تصفیه پساب وجود ندارد.
حجاب اجباری در ایران
دوران مدرن
در دربار قاجار، مسافرت‌های شاه به اروپا و مشاهداتش از وضعیت پوشش زنان اروپایی در دربار تأثیر به سزایی داشت. به تدریج موضوع «کشف حجاب» در قالب تجدد خواهی به محافل روشنفکری و اشعار شعرا نفوذ کرد و در مطبوعات منعکس شد.
هلال احمر کردی
جمع‌آوری کمک مالی
در چندین کشور اروپایی، از جمله آلمان و سوئد، که هلال احمر کردی در سال ۱۹۹۳ در آنجا تأسیس شد، و انگلیس که این سازمان به عنوان یک مؤسسه خیریه ثبت شده‌است، شعبه‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی وجود دارد.
کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC)
هلال احمر کردی در حال حاضر عضو کمیته بین‌المللی صلیب سرخ یا بخشی از فدراسیون بین‌المللی نیست. در سال ۲۰۱۰ اداره نظارت و خدمات راینلاند-فالتس در آلمان تصریح کرد که هلال احمر کردی نمی‌تواند از هلال قرمز یا صلیب سرخ کمک بگیرد، زیرا تنها دولتها مجاز به انجام این کار هستند.
حجاب اجباری در ایران
کشف حجاب رضاشاه
او این مسئله را پس از یک سال از گذشت سفر به ترکیه در آذر ۱۳۱۴ به محمود جم «رئیس‌الوزرا» چنین بازگو کرد:
از این رو بخشنامهٔ کشف حجاب جهت تصویب رضاشاه در تاریخ ۲۷ آذر ۱۳۱۴ از طرف رئیس‌الوزرا به دربار فرستاده شد تا در آغاز دی‌ماه فرمان اجرای رسمی قانون کشف حجاب به تمام ولایات ایران ارسال گردد. رضاشاه در ۱۷ دی سال ۱۳۱۴ طی جشن فارغ‌التحصیلی دختران بی‌حجاب در دانشسرای مقدماتی رسماً بر کشف حجاب تأکید کرد.
در روز ۱۷ دی ۱۳۱۴ تاج‌الملوک آیرُملو، همسر رضاشاه و دخترانشان شمس و اشرف بدون حجاب به دانشسرای تربیت معلم رفتند. این نخستین‌بار بود که خانواده شاه بدون حجاب و روبنده در مجمعی عمومی ظاهر می‌شدند.از نزدیکان رضاشاه نقل شده‌است که فرمان کشف حجاب برای رضاشاه دردآور بود، اما برای اعتلای زنان ایرانی این فرمان را ضروری می‌دانست.
ریشه عقیدتی حجاب اجباری
اجبار در حجاب، ریشه در قرآن ندارد. ایازی در مقاله "قلمرو اجرای شریعت در حکومت دینی، ص۵۰" به این نکته اشاره می‌کند. هدف از حجاب در قران ایجاد وجه ممیزه فی مابین زنان مؤمن و غیر آنهاست (آیه ۵۹ احزاب و آیه ۳۱ نور). جمهوری اسلامی این وجه تمایز را از بین برده و برخی از علما و اندیشمندان اجتماعی منجمله نصیری اعتقاد دارند که این اقدام یک بدعت و نوآوری دینی بوده‌است. گرچه برخی از روحانیون خصوصاً مکارم شیرازی صراحتاً از حجاب اجباری حتی برای غیر مسلمان و مؤمن دفاع می‌کنند. نتایج منفی و اعتراضات و درگیری‌های حاکی از این محدودیت و مهم‌تر از آن اجبار، نیز نشان از این دارد که این حکم عام اشکالات عمده داشته و دارد. البته پس از مشخص شدن مواضع علما (که البته اغلب در اعلام مواضع صراحت نداشتند)، حاکمیت، سلیقه‌ای بودن و مستمسک قانونی را به عنوان توجیه این کد فراگیر پوشش مطرح می‌کند و این روزها کمتر به پشتوانه شرعی آن اشاره می‌شود کما اینکه محمد علی علمی و احمد راهدار و زیبایی نژاد اینگونه مطرح کرده‌اند. بر اساس تحلیل زکی زاده و راهدار و با توجه به نداشتن پشتوانه قوی، به نظر می‌رسد حجاب اجباری به‌عنوان یکی از ابزارهای تحکیم حاکمیت در نظر گرفته شده‌است.
تاریخچه حجاب اجباری در جمهوری اسلامی
زهرا رهنورد در ۶ مرداد ۱۳۵۹ در مصاحبه ای، ضمن حمایت از مجازات بی‌حجاب‌ها، ادعا کرده بود که پیش از آغاز حجاب اجباری، چند روز پس از پیروزی انقلاب در تلویزیون ملی نظریات خود را راجع به پوشش اسلامی توضیح داده و چندی بعد طرحی را برای اجبار حداقلی از پوشش به شورای انقلاب ارائه کرده‌است. او در مصاحبه ۲۸ تیرماه ۱۳۵۹ به انتقاد از اعمال خشونت برای اجبار حجاب پرداخته بود. تا سال ۱۳۶۲ قانونی در زمینه لزوم رعایت حجاب اسلامی وجود نداشت. اولین قانونی که در خصوص پوشش زنان به تصویب رسید، ماده ۱۰۲ قانون تعزیرات بود که بعدها به صورت تبصره‌ای به ماده ۱۴۱ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۵ الحاق شد.
به موجب ماده ۱۴۱ قانون مجازات اسلامی، «هر کس عملاً در انظار، اماکن عمومی و معابر تظاهر به عمل حرامی کند علاوه بر کیفر عمل به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا ۷۴ ضربه شلاق جریمه می‌شود و اگر مرتکب عملی شود که نفس آن عمل دارای کیفر نباشد ولی عفت عمومی را جریحه‌دار کند فقط به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می‌شود.» و در تبصره آمده‌است: «زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند به حبس از ۱۰ روز تا دوماه یا از ۵۰ هزار تا پانصد هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهند شد.» بعد از این احکام و بخش‌نامه هاست که موجی از فضای رسانه‌ای برای تببین و تبلیغ حجاب شروع به فعالیت و فرهنگ سازی می‌کنند.
در شانزدهم اسفند ۱۳۵۷ سید روح‌الله خمینی در جمع طلاب قم اعلام کرد: «زنان اسلامی باید با حجاب اسلامی بیرون بیایند. نه این‌که خودشان را بزک کنند. زن‌ها هنوز در ادارات با وضع پیشین کار می‌کنند. زن‌ها باید وضع خودشان را عوض کنند … به من گزارش داده‌اند که در وزارت‌خانه‌های ما زن‌ها لخت هستند و این خلاف شرع است. زن‌ها می‌توانند در کارهای اجتماعی شرکت کنند ولی با حجاب اسلامی.»
روایت سید ابوالحسن بنی‌صدر
در خیابان‌ها ریختند و زن‌های بی‌حجاب را اذیت و آزار کردند که باید حجاب سرکنند و معروف شد به «یا روسری، یا توسری». من رفتم قم و با ایشان صحبت کردم و گفتم: «شما در نوفل لوشاتو گفتید زن‌ها در پوشش خود آزادند». ایشان گفت که من در فرانسه صحبت‌هایی کردم اما هیچ تعهدی نسبت به آن‌ها ندارم و لازم بشود، خلاف آن‌ها را می‌گویم. من به او گفتم «ماکیاولی» هم نگفت که شما در تظاهر هم ضد آن چیزی را که گفتید، عمل کنید. می‌گفت باید جوری وانمود کنی انگار سر قولت مانده‌ای ولی خب، دیگران تخلف می‌کنند اما الان خود شما دارید تصدی می‌کنید. او هم تخفیف داد و قرار شد که اذیت و آزار را متوقف کنند.
اعتراضات و رخدادها
سخنان سید روح‌الله خمینی دربارهٔ حجاب به‌سرعت با تظاهرات اعتراض‌آمیز جمعی از زنان در مناطق شمال، مرکز و غرب تهران مواجه شد، به‌طوری که عکس این تظاهرات در کنار تیتر یک روزنامه‌های ۱۷ اسفند قرار گرفت. «خواست امام این است که حجاب اسلامی در مملکت باید رعایت شود.» شعار زنان معترض این بود که حجاب، پاکی نمی‌آورد و حجاب هر کس در نهاد اوست. سخنران مراسم نیز معتقد بود از آن‌جا که زنان و مردان هر دو برای پیروزی این انقلاب تلاش کرده‌اند، پس هر دو باید آزاد باشند. این مخالفت‌ها در روزهای بعد نیز ادامه پیدا کرد. دختران و زنان در بعضی مدارس تهران تظاهرات کردند. کارکنان زن هواپیمایی ملی ایران به این فرمان معترض بودند. جمعی از زنان کارمند در تهران و برخی شهرهای بزرگ نیز به این اعتراضات پیوستند. البته این حرکت‌های معترضانه از سوی جمعی از موافقان فرمان امام نیز بی پاسخ نماند و درگیری‌های لفظی در برخی مواقع بین دو گروه شدت می‌گرفت و گاه تندروی‌هایی نیز از سوی نیروهای انقلابی گزارش می‌شد. شعار «یا روسری، یا توسری» در همین مقطع زمانی مطرح شده بود و در روزنامه‌ها نیز بازتاب داشت.
تظاهرات ۱۷ اسفند ۱۳۵۷
تظاهرات زنان در روز ۸ مارس (برابر با ۱۷ اسفند) سال ۱۳۵۷ و پنج روزِ پس از آن، از مهم‌ترین روزهای تاریخ جنبش زنان در ایران و حوادث سرنوشت‌ساز انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود. ۸ مارس روز بزرگداشت روز جهانی زنان است.
دو هفته پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ دفتر خمینی تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت. همچنین یک روز پیش از برگزاری مراسم بزرگداشت روز جهانی زنان، سید روح‌الله خمینی در سخنرانی مدرسهٔ رفاه اعلام کرد زنان کارمند اداره‌های دولتی باید حجاب اسلامی را برای حفظ آبرویشان رعایت کنند. روز بعد زنان کارمند بدون حجاب اجازهٔ ورود به محل کارشان را نیافتند. تعداد زیادی از زنان کارمند از رفتن به سر کار سر باز زدند و زنانی که کارمند وزارت امور خارجه بودند، بیرون وزارتخانه دست به تظاهرات زدند. حدود ۵٬۰۰۰ تا ۸٬۰۰۰ زن در دانشگاه تهران تجمع کرده و شعار دادند. همچنین تعداد زیادی از دانش آموزان مدرسه‌های دخترانه به تظاهرات زنان در تهران پیوستند. به نوشتهٔ روزنامه کیهان چاپ ۱۷ اسفند، «گروه‌ها و دسته‌های مختلف زنان از صبح امروز در خیابان‌های شمالی و مرکزی تهران به مناسبت روز جهانی زن و به خاطر ابراز نظریات خود دربارهٔ حجاب زنان دست به راهپیمایی زدند. در راهپیمایی‌های امروز زنان، تعداد زیادی از دانش آموزان مدارس دخترانه نیز شرکت داشتند. آنها ضمناً علیه کسانی که به زنان بی‌حجاب در روزهای اخیر حمله کرده‌اند، شعار می‌دادند … راهپیمایی امروز در حالی انجام شد که ریزش برف بی‌وقفه از نخستین ساعات بامداد آغاز شده‌است.»
نخستین تظاهرات علیه حجاب در روزهای انقلاب
به گواه اسناد و مدارک و مقالات منتشرشده در روزنامه‌های سال ۱۳۵۷ اولین جرقه‌های حجاب اجباری در اسفند سال ۱۳۵۷ یعنی کمتر از یک ماه پس از پیروزی انقلاب زده شد. یک روز پیش از هشتم مارس، روز جهانی زن، در حالی که گروه‌های مختلف سیاسی در تدارک برگزاری اولین مراسم روز جهانی زن در ایران بودند، روزنامه کیهان با این تیتر منتشر شد: «زنان باید با حجاب به ادارات بروند».
در صفحه اول این روزنامه به نقل از روح‌الله خمینی نوشته‌شده بود: «در وزارتخانه اسلامی نباید معصیت بشود. در وزارتخانه‌های اسلامی نباید زن‌های لخت بیایند. زن‌ها بروند اما باحجاب باشند. مانعی ندارد بروند کار کنند لیکن با حجاب شرعی باشند.»
البته شب پیش از آن نیز شبکهٔ تلویزیون که ریاست آن را صادق قطب‌زاده بر عهده داشت اعلام کرده بود که روز هشت مارس یک سنت غربی است و به زودی روز زن اسلامی اعلام می‌شود.
این‌گونه بود که تظاهرات روز جهانی زن به یک تظاهرات ضد حجاب اجباری بدل شد. گروه‌های مختلف زنان از دانش‌آموز و دانشجو گرفته تا کارمند و فعال سیاسی و اجتماعی در این تظاهرات شرکت کردند. روزنامه کیهان در بخشی از گزارش مفصل خود دربارهٔ تظاهرات زنان می‌نویسد: «۱۵هزار زن که در دانشکده فنی دانشگاه تهران جلسه سخنرانی داشتند به دنبال یک رأی‌گیری تصمیم گرفتند دست به راهپیمایی بزنند. آنها در حالی که گروهی از مردان همراهشان بودند به طرف نخست‌وزیری حرکت کردند. زنها شعار می‌دادند: «ما با استبداد مخالفیم»، «چادر اجباری نمی‌خواهیم». پیش از ظهر آنروز خبرنگار کیهان از دانشگاه تهران گزارش داد که یک گروه از مردان تندرو با شعار «مرگ بر ارثیه رضا کچل» وارد دانشگاه تهران شدند و به نفع چادر و حجاب دست به تظاهرات زدند».
تجمع در برابر کاخ دادگستری
روز شنبه ۱۹ اسفند تجمعی از زنان معترض در مقابل دادگستری تهران تشکیل شد، اما این بار، موافقان فرمان سید روح‌الله خمینی که طی روزهای گذشته به‌طور پراکنده علیه معترضان شعار می‌دادند، حضور پررنگ‌تری داشتند؛ به طوری که نیروهای کمیته‌های انقلاب دستور داشتند از زنان معترض در مقابل مردم خشمگینی که خواستار رعایت حجاب در جامعه بودند، مراقبت کنند. دفتر رهبر انقلاب اطلاعیه‌ای صادر کرد که با مزاحمان بانوان به شدت برخورد خواهد شد.
در تجمع زنان مقابل کاخ دادگستری، هما ناطق تاریخ‌شناس معاصر به سخنرانی پرداخت و گفت ما مخالف حجاب نیستیم بلکه مخالف تحمیل آن هستیم. در همین روز کیهان با شهاب‌الدین اشراقی، داماد سید روح‌الله خمینی مصاحبه‌ای انجام داده بود. وی در این مصاحبه گفته بود:
گروه‌های مختلف زنان در روزهای بعد در مناطق مختلف تهران به صورت خودجوش دست به تظاهرات زدند. حدود ۱۵ هزار زن نیز به گزارش روزنامه کیهان، مقابل دفتر مهدی بازرگان، نخست‌وزیر دولت موقت دست به اجتماع زدند.
اعتراض‌ها در دیگر شهرهای کشور
در مقابل زنان معترض عده‌ای نیز بودند که به مخالفت با زنان و حمایت از حجاب اجباری به زنان حمله کردند. به گزارش روزنامه کیهان برخی از این افراد گلوله‌های برفی را که داخل آن سنگ گذاشته بودند به طرف زنان تظاهرکننده پرتاب می‌کردند.
در برخی از ادارات و شرکت‌ها نیز زنان در اعتراض به اجباری شدن حجاب دست از کار کشیدند. زنان کارمند بیمارستان‌های به‌آور و هزار تختخوابی، مخابرات ۱۱۸ و ۱۲۴ و نیز کارکنان زن قسمت فروش هواپیمایی ملی ایران از جمله این زنان بودند.
در روز بیستم اسفندماه روزنامه کیهان گزارش مفصلی از راهپیمایی پنج هزار نفر از معلمان، دانش‌آموزان دختر، کارمندان وزارت خارجه و برخی هنرپیشگان تئاتر در مخالفت با حجاب اجباری منتشر کرد.
شرکت زنان در همه‌پرسی
زنان باحجاب و بی‌حجاب یک ماه بعد از این تنش‌ها، در همه‌پرسی جمهوری اسلامی به پای صندوق‌های رأی رفتند. اما درست در نخستین‌ماه استقرار جمهوری اسلامی، سید روح‌الله خمینی در پیامی روز ۸ مارس را به عنوان روز زن بی‌اعتبار اعلام کرد و روز تولد دختر پیامبر اسلام، روز زن نام گرفت.
مخالف سید محمود طالقانی با حجاب اجباری
با گسترش اعتراضات زنان روحانیون وارد عمل شدند و هرگونه اجبار و خشونت را در امر حجاب غیرمجاز دانستند که از جمله آن‌ها می‌توان از سید محمود طالقانی و فضل‌الله محلاتی نام برد. دادستان تهران نیز در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که هرکس مزاحم بانوان شود به شدت مجازات خواهدشد.
روزنامه اطلاعات در تاریخ ۲۰ اسفند مصاحبه مفصلی با سید محمود طالقانی در مورد مسئله حجاب انجام داد.
«در مورد حجاب، اجبار در کار نیست» در بیستم زاسفند مصاحبه با سید محمود طالقانی دربارهٔ حجاب زنان، تیتر یک روزنامه‌ها شد:
سید محمود طالقانی، پس از مصاحبه رهبر انقلاب در مورد لزوم رعایت حجاب در ادارات، به موضع‌گیری در این مورد پرداخت. سخنان وی آن‌چنان‌که در روزنامه اطلاعات، مورخ ۲۰ اسفند ۱۳۵۷ آمده‌است بدین قرار است: «حتی برای زن‌های مسلمان هم در حجاب اجباری نیست چه برسد به اقلیت‌های مذهبی… ما نمی‌گوییم زن‌ها به ادارات نروند و هیچ‌کس هم نمی‌گوید… زنان عضو فعال اجتماع ما هستند… اسلام و قرآن و مراجع دین می‌خواهند شخصیت زن حفظ شود. هیچ اجباری هم در کار نیست. مگر در دهات ما از صدر اسلام تا کنون زنان ما چگونه زندگی می‌کردند؟ مگر چادر می‌پوشیدند؟... کی در این راهپیمایی‌ها زنان ما را مجبور کرده که با حجاب یا بی‌حجاب بیایند؟ این‌ها خودشان احساس مسئولیت کردند، اما، حالا این که روسری سر کنند یا نکنند باز هم هیچ‌کس در آن اجباری نکرده‌است» ما اسلام قران و مراجع دینی می‌خواهند زنان ما شخصیتشان حفظ بشود '''اصل مسئله این است. هیچ اجباری هم در کار نیست و مسئله چادر هم نیست'''.
توضیحات طالقانی در رادیو و تلویزیون و مصاحبه با روزنامه کیهان هم به کاهش نگرانی‌ها و التهابات کمک کرد. دولت موقت هم وعده داد که با تندروی‌ها مقابله کند و به این ترتیب راهپیمایی‌های سراسری مخالفان حجاب اجباری خاتمه پیدا کرد.
سید محمود طالقانی گفتگوی رادیو تلویزیونی خود گفته بود: "حجاب اسلامی یعنی حجاب وقار، حجاب شخصیت، ساخته من و فقیه و این‌ها هم نیست، نص صریح قرآن است… ما، اسلام، قرآن و مراجع دینی می‌خواهند زنان ما شخصیتشان حفظ بشود. اصل مسئله این است که هیچ اجباری هم در کار نیست و مسئله چادر هم نیست." "
موضع روح‌الله خمینی دربارهٔ سخنرانی محمود طالقانی
سید روح‌الله خمینی نیز روز ۲۱ اسفند ۱۳۵۷، موضع‌گیری سیدمحمود طالقانی در مورد حجاب را تأیید کرد و تظاهرات زنان معترض بعد از آن متوقف شد و اعلام کرد که به خواسته خود یعنی غیر اجباری بودن حجاب رسیده‌است. از سخنان سید روح‌الله خمینی و سید محمود طالقانی و سایر موضع‌گیری‌های موافقان حجاب در آن مقطع زمانی چنین برمی‌آید که علماء و اکثریت مردم حاضر نیستند نحوه پوششی که پیش از پیروزی انقلاب رایج بود را بیش از این تحمل کنند، اما کاملاً امیدوارند که توصیه به حجاب در آن شرایط ویژه انقلابی مؤثر باشد. در سال۵۷ تا ۶۳ حجاب نه تنها با نگاه دینی که با نگاه انقلابی حتی برای مارکسیست‌ها نیز یک ارزش و نماد مبارزه با امپریالیسم محسوب می‌شد و همین موقعیت بود که زنان بی‌حجاب را در اقلیت عددی و فکری قرار می‌داد؛ بنابراین امید آن بود که فرهنگ برهنگی گذشته تکرار نشود و این زنان نیز با رغبت، حجاب اسلامی را بپذیرند.
سخنان خمینی در تیر ۱۳۵۹
روح‌الله خمینی که در سال ۵۷ بعد از اظهارنظر رسمی‌اش در مورد حجاب تا تیر ۱۳۵۸ در این باره صحبتی نکرد. در تیرماه ۱۳۵۹ طی یک سخنرانی، شدیداً از دولت انتقاد کرد که چرا هنوز نشانه‌های شاهنشاهی را در ادارات دولتی از بین نبرده‌است. وی به دولت بنی‌صدر ۱۰ روز فرصت داد تا ادارات را اسلامی‌کند. البته سید روح‌الله خمینی در روز ۱۳ تیر همان سال طی پیامی خواستار عدم تعرض به زنان بی‌حجاب شد.
مواضع متناقض زهرا رهنورد
زهرا رهنورد در زمان‌های مختلف، مواضع مختلفی را نسبت به حجاب اجباری بیان کرد.
رهنورد در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۵۹ با روزنامه انقلاب اسلامی مصاحبه کرد و به انتقاد از حجاب اجباری پرداخت:"«کاری که با اجبار انجام شود عمر زیادی نخواهد داشت و زور هیچ‌وقت پیروز نخواهد شد. به همین دلیل هم شاه پیروز نشد و زورگرایی هم پیروز نخواهد شد. این کار را اگر بکنند ممکن است زنان ما یک روسری سرشان بکنند ولی هرگز حامل اخلاق و رفتار اسلامی نخواهند شد چرا که آن اخلاق و آن تقوای ویژه را نمی‌شناسد.»"او در مصاحبه ای جدید، با تأکید بر این که با وجود حمایتش از اصل پوشش اسلامی، همچنان منتقد روش اجرای آن است، تا حد زیادی از مواضع انتقادی خود عقب نشست و ادعا کرد که در ابتدای انقلاب طرحی برای رعایت «حداقل پوشش» در اداره‌ها را در تلویزیون مطرح کرده بود ولی کسی به آن اهمیت نداده بود. اگرچه که تأکید طرح رهنورد بر ادارات بیشتر از اماکن عمومی بود و وقتی منظورش از حداقل پوشش را بیان کرد به الزام پوشاندن موی سر اشاره نکرد، اما به‌طور شفاف بیان نکرد که از چه نظر به روش‌های اجرای حجاب اجباری همچنان انتقاد دارد. در مصاحبه، مصاحبه‌کننده به طرحی از رهنورد اشاره کرد که در ارتباط با رعایت حداقل پوشش در ادارات بود و سپس رهنورد دربارهٔ آن طرح، توضیحاتی ارائه داد:"«طرح من این بود که چنین عمل کنید که بلافاصله پس از فرمان امام در زمینه طاغوت زدایی در اداره‌ها، تمام ابعاد و پیام را بگیرید و سیستم بوروکراتیک و مسئولان طاغوتی و وابسته و فرهنگ کاغذ بازی را عوض کنید و در کنارش مبادی اخلاق سرمایه‌داری را از بین ببرید، نه اینکه به این صورت با مسئله طرف شوید. هر انقلاب رهایی‌بخش که در قرن بیستم صورت گرفته بلافاصله برای پوشش مردم یک حداقلی ارائه داده که همان عفت عمومی است. ما باید برای زنان و مردان در آغاز، حفظ عفت عمومی را به عنوان یک اصل مطرح می‌کردیم و به‌طور جدی می‌خواستیم که رعایت شود و برای عدم رعایت آن مجازات می‌گذاشتیم. در الجزایر زنانی که لباس کوتاه می‌پوشیدند، پایشان را رنگ می‌کردند، این حفظ عفت عمومی می‌توانست رعایت این مسائل باشد: (لباس آستین بلند و یقه بسته، بدون رنگ‌های تند و زننده، موهای جدی، عدم استفاده از لوازم آرایش یا عدم آرایش‌های تند)»"در دهه‌های بعد، مواضع رهنورد علیه حجاب اجباری تند تر شدند، تا جایی که پس از کشته شدن مهسا امینی، او به مسئولان جمهوری اسلامی توصیه کرد که حجاب اجباری را برای همیشه کنار بگذارند.
ممنوعیت ورود زنان بی‌حجاب به ادارات در سال ۱۳۵۹
در ۱۶ تیر ماه ۱۳۵۹، از سوی شورای انقلاب به ریاست ابوالحسن بنی صدر دستوری تصویب و از سوی اکبر هاشمی رفسنجانی ابلاغ شد: «خانم‌ها بدون پوشش اسلامی حق ورود به ادارات را ندارند.»