cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
خازن
میدان الکتریکی درون خازن تخت
ساختار اصلی یک خازن دو الکترود ( صفحات فلزی) است که در یک فاصله با یکدیگر مخالف هستند. هنگامی که یک ولتاژ DC (V) به 2 الکترود اعمال می شود، الکترون ها فوراً روی یکی از الکترودها جمع می شوند که دارای بار منفی است و الکترود دیگر در حالت الکترون ناکافی و دارای بار مثبت است. این حالت حتی پس از حذف ولتاژ DC نیز ادامه دارد. یعنی بار الکتریکی (Q) بین دو الکترود جمع می شود. یک دی الکتریک (سرامیک، فیلم پلاستیکی و غیره) بین الکترودها وارد می شود و بار الکتریکی انباشته شده به دلیل قطبش دی الکتریک افزایش می یابد. شاخصی که نشان می دهد که یک خازن چقدر بار انباشته شده است، ظرفیت (C) نامیده می شود (به آن ظرفیت گفته می شود).
به هم بستن خازن‌ها
خازن‌ها در مدار به دو صورت بسته می‌شوند:
بستن خازن‌ها به روش موازی
در بستن به روش موازی، بین خازن‌ها دو نقطه اشتراک وجود دارد. در این روش: (طرز تشخیص این نوع بستن خازن آن است که دو خازن را هنگامی متوالی گویند که فقط و فقط از یک طرف مستقیماً به هم وصل باشند و انشعابی بین آن دو نباشد) تعریف انشعاب: هرگاه سه سیم یا بیشتر در یک نقطه بهم متصل باشند و به جاهای دیگر از مدار وصل باشند مثلاً به یک خازن دیگر یا مقاومت دیگر یا سیم دیگری از مدار وصل باشند؛ آن گاه می‌گوییم انشعاب وجود دارد وگرنه سیمی که انشعاب گرفته شود و به جایی از مدار وصل نباشد دیگر انشعاب نیست.
ظرفیت معادل در حالت موازی
با فرض اینکه n خازن به نام‌های 1,2,3,...,n در اختیار داشته باشیم:
(Q:بار کل n خازن است)
یعنی ظرفیت معادل در حالت موازی، برابر با جمع ظرفیت خازن‌هاست.
همچنین جریان کل:
اندیس‌ها مربوط به خازن‌های 1,2,3,...,n است.
بستن خازن‌ها به صورت متوالی
در بستن به روش متوالی بین خازن‌ها یک نقطه اشتراک وجود دارد و تنها دو صفحه دو طرف مجموعه به مولد بسته شده و از مولد بار دریافت می‌کند؛ صفحات مقابل نیز از طریق القاء بار الکتریکی دریافت می‌کنند؛ بنابراین اندازه بار الکتریکی روی همه خازن‌ها در این حالت باهم برابر است. (طرز تشخیص این نوع بستن خازن آنست که دو خازن را هنگامی متوالی گویند که فقط و فقط از یک طرف مستقیماً بهم وصل باشند و انشعابی بین آن دو نباشد) در بستن خازن‌ها به طریق متوالی:
ظرفیت معادل در حالت متوالی
بار کل:
اختلاف پتانسیل کل:
جریان کل:
بنابراین وارون ظرفیت معادل در حالت متوالی، برابر است با مجموع وارون ظرفیت هریک از خازن‌ها.
انرژی ذخیره شده در خازن
پر شدن یک خازن باعث به وجود آمدن بار ذخیره در روی آن می‌شود و این هم باعث می‌شود که انرژی روی صفحات ذخیره گردد. کاری که در فرایند پر شدن خازن (شارژ) انجام می‌شود را می‌توان محاسبه نمود. در واقع، انرژی ذخیره شده در خازن برابر با نصف حاصل ضرب بار الکتریکی در ولتاژ است. به عبارت دیگر، انرژی ذخیره شده در خازن برابر نصف حاصلضرب ظرفیت خازن در مجذور ولتاژ است. به فرمول‌های زیر دقت کنید:
U = 1/2 q v = 1/2 c v2=1/2 q2/c
کد رنگی خازن‌ها
در خازن‌های پلیستر برای سال‌های زیادی از کدهای رنگی بر روی بدنه آن‌ها استفاده می‌شد. در این کدها سه رنگ اول ظرفیت را نشان می‌دهند و رنگ چهارم تلرانس (درصد خطا) را نشان می‌دهد. برای مثال قهوه‌ای - مشکی - نارنجی، به معنی ۱۰۰۰۰ پیکوفاراد یا ۱۰ نانوفاراد است. خازن‌های پلیستر امروزه به وفور در مدارات الکترونیک مورد استفاده قرار می‌گیرند. این خازن‌ها در برابر حرارت زیاد معیوب می‌شوند و بنابراین هنگام لحیم‌کاری باید به این نکته توجه داشت.
ترتیب رنگی خازن‌ها به ترتیب از ۰ تا ۹ به صورت زیر است:
سیاه، قهوه‌ای، قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی، بنفش، خاکستری، سفید
خازن‌ها با هر ظرفیتی وجود ندارند. به‌طور مثال خازن‌های ۲۲ میکروفاراد یا ۴۷ میکروفاراد وجود دارند ولی خازن‌های ۲۵ میکروفاراد یا ۱۱۷ میکروفاراد وجود ندارند. دلیل اینکار چنین است:
فرض کنیم بخواهیم خازن‌ها را با اختلاف ظرفیت ده تا ده تا بسازیم؛ مثلاً ۱۰ و ۲۰ و ۳۰ و… در ابتدا خوب به‌نظر می‌رسد ولی وقتی که به ظرفیت مثلاً ۱۰۰۰ برسیم چه رخ می‌دهد؟ مثلاً ۱۰۰۰ و ۱۰۱۰ و ۱۰۲۰ و… که در اینصورت اختلاف بین خازن ۱۰۰۰ میکروفاراد با ۱۰۱۰ میکروفاراد بسیار کم است و فرقی با هم ندارند پس این مسئله معقول به‌نظر نمی‌رسد. برای ساختن یک رنج محسوس از ارزش خازن‌ها، می‌توان برای اندازه ظرفیت از مضارب استاندارد ۱۰ استفاده نمود؛ مثلاً ۴/۷ - ۴۷ - ۴۷۰ و… یا ۲/۲ - ۲۲۰ - ۲۲۰۰ و…
داستان اسباب‌بازی
داستان اسباب‌بازی (Toy Story) یک فیلم کمدی پویانمایی رایانه‌ای آمریکایی، محصول سال ۱۹۹۵ است که توسط پیکسار ساخته شد و والت دیزنی پیکچرز آن را منتشر کرد. این فیلم، اولین قسمت از فرنچایز داستان اسباب‌بازی، اولین فیلم بلند پویانمایی تمام رایانه‌ای و همچنین اولین فیلم بلند پیکسار است. این فیلم به کارگردانی جان لستر، نوشتهٔ جاس ویدون، اندرو استنتون، جوئل کوهن و الک سوکولو، براساس داستانی از لستر، استنتون، پیت داکتر و جو رنفت بوده‌است. ساخت موسیقی فیلم برعهدهٔ رندی نیومن، تهیه‌کنندگان آن بونی آرنولد و رالف گوگنهایم و استیو جابز و ادوین کتمول نیز تهیه‌کنندگان اجرایی این فیلم بوده‌اند. صداپیشگیِ تام هنکس، تیم آلن، دان ریکلس، والاس شاون، جان راتزنبرگر، جیم وارنی، آنی پاتس، آر. لی ارمی، جان موریس، لاری میت کالف و اریک ون دتن در این فیلم صورت می‌گیرد. فیلم در دنیایی روایت می‌شود که اسباب‌بازی‌ها، وقتی انسان‌ها حضور ندارند، جان می‌گیرند و داستان بر رابطهٔ وودی، عروسک گاوچران قدیمی با بند کشیدنی و باز لایتیر، اکشن فیگور فضانورد نوین متمرکز است که از دو حریف که برای محبت‌های صاحبشان، اندی با هم رقابت می‌کنند، به دوستانی تبدیل می‌شوند که با هم کار می‌کنند تا پس از جدایی از اندی، به او ملحق شوند.
پس از موفقیت فیلم کوتاه اسباب‌بازی فلزی در سال ۱۹۸۸، دیزنی به پیکسار پیشنهاد همکاری داد تا یک فیلم پویانمایی رایانه‌ای تولید کند که از منظر اسباب‌بازی کوچک روایت می‌شد. لستر، استنتون و داکتر پیش‌نویس اولیه را نوشتند که دیزنی آن را رد کرد؛ زیرا می‌خواستند لحن فیلم «پرتنش‌تر» باشد. پس از چندین حلقهٔ داستان فاجعه‌بار، تولید متوقف و فیلم‌نامه بازنویسی شد تا لحن و موضوع موردنظر پیکسار را بهتر منعکس کند: «اسباب‌بازی‌ها عمیقاً می‌خواهند بچه‌ها با آن‌ها بازی کنند و… این میلِ امیدها، ترس‌ها و اعمال است که آن‌ها را برمی‌انگیزد.» استودیو که در آن زمان متشکل از تعداد نسبتاً کمی کارمند بود، فیلم را تنها تحت محدودیت‌های جزئی مالی تولید کرد. داستان اسباب‌بازی در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۵ در تئاتر ال کاپیتان در لس آنجلس به نمایش درآمد و در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۵ در سینماهای آمریکای شمالی اکران شد. فروش کلی این فیلم بیش از ۳۷۳ میلیون دلار در سراسر جهان بود و دومین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۵ شد. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در سایت راتن تومیتوز دارای امتیاز ۱۰۰٪ است. داستان اسباب‌بازی به دلیل نوآوری فنی پویانمایی سه بعدی، شوخ‌طبعی و پیچیدگی موضوعی فیلم‌نامه، موسیقی و اجراهای آوازی (به‌ویژه هنکس و آلن) مورد ستایش قرار گرفت. این فیلم توانست نامزد دریافت سه جایزهٔ اسکار برای بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی (اولین پویانمایی که نامزد دریافت این جایزه شد)، بهترین ترانه برای «من دوست تو هستم» و بهترین موسیقی فیلم شود و موفق شد جایزهٔ اسکار دستاورد ویژه را دریافت کند. موفقیت داستان اسباب‌بازی ایجاد فرنچایز چندرسانه‌ای و مجموعه‌ای متشکل از سه دنباله را رقم زد که با داستان اسباب‌بازی ۲ (۱۹۹۹) شروع شد.
داستان
در یک دنیایی که اسباب‌بازی‌ها در غیاب انسان‌ها زنده می‌شوند. گروهی از اسباب‌بازی‌ها درحال آماده شدن برای نقل مکان به یک خانه جدید به همراه صاحبشان، اندی دیویس (پسربچه‌ای شش ساله)، خواهرش (مالی) و مادرش می‌شوند، اسباب‌بازی‌ها از اینکه اندی جشن تولدش را یک هفته زودتر به‌خاطر اسباب‌کشی برگزار می‌کند، ناراحت می‌شوند؛ وودی یک عروسک گاوچران و دارای یک جعبه صدا و عروسک موردعلاقه اندی و رهبر تمام اسباب‌بازی‌هایش است. به امید آرامش بقیه اسباب‌بازی‌ها، او گروهبان را به‌همراه سربازهای سبزش به جاسوسی هدیه‌های اندی به‌وسیله یک بی‌سیم اسباب‌بازی می‌فرستد. بقیه اسباب‌بازی‌ها که شامل آقای سیب‌زمینی، اسلینکی، رکس (دایناسور)، هَم (قلک خوکی) و بو پیپ می‌شوند. بعد از اینکه اندی هدیه‌ای دریافت نکرد که باعث جایگزینی با آن‌ها شود، آسوده‌خاطر شدند. دقایقی بعد اندی توسط مادرش هدیه‌ای غیرمنتظره دریافت می‌کند. آن یک باز لایتیر است. یک تکاور فضایی که باور دارد که او یک فضانورد واقعی است. باز با ویژگی‌های خارق‌العاده‌اش اسباب‌بازی‌ها را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد و تبدیل به اسباب‌بازی موردعلاقه اندی می‌شود و این موضوع باعث حسادت وودی می‌شود.
خازن
واژه‌نامه
هرچی
داستان اسباب‌بازی
داستان
دو روز قبل از حرکت، خانواده اندی برای خوردن شام در سیاره پیتزا برنامه‌ریزی می‌کنند. جایی که اندی فقط می‌تواند یک اسباب‌بازی با خودش ببرد. وودی تلاش می‌کند که با ماشین کنترلی آرسی باز را به پشت کمد بندازد، اما ناگهان او را از پنجره به بیرون می‌اندازد. بقیه اسباب‌بازی‌ها گمان می‌کنند که وودی عمداً تلاش می‌کرد تا باز را بکشد، اما اندی قبل از اینکه اسباب‌بازی‌ها از وودی انتقام بگیرند، او را برمی‌دارد و با خودش می‌برد. باز به‌طور خشمگینانه به داخل ماشین می‌رود و در مسیر سیاره پیتزا، بعد از اینکه ماشین در پمپ بنزین می‌ایستد، با وودی روبرو می‌شود. هردو شروع به دعوا می‌کنند که سرانجام از ماشین می‌افتند و از مسیر جا می‌مانند.
خازن
منابع
خازن
داستان اسباب‌بازی
داستان
پس از یک بحث و جدل، هردو سوار یک کامیون سفارش‌بر سیاره پیتزا و مخفیانه وارد رستوران می‌شوند. با این حال، باز به اشتباه وارد یک دستگاه جرثقیل پنجه‌ای می‌شود و با تعداد زیادی آدمک سبز فضایی روبرو می‌شود درحالی‌که وودی او را تعقیب کرده‌است. در همین حال، همسایه خرابکار اندی سید فیلیپس، آن دو را به همراه یک آدمک سبز برنده می‌شود و با خودش به خانه می‌برد. وودی و باز با سگ او اسکاد (نژاد بول تریر) و بعضی اسباب‌بازی‌های جهش‌یافته او که از اجزای اسباب‌بازی‌های دیگر که سید آن‌ها را خراب کرده‌است روبرو می‌شوند.
درحالی‌که وودی تلاش می‌کند راهی برای فرار پیدا کند، باز با دیدن یک تبلیغ تلویزیونی اسباب‌بازی باز لایتیر شوکه می‌شود و متوجه می‌شود که درواقع او یک اسباب‌بازی است. در انکار، او سعی می‌کند پرواز کند، اما شکست می‌خورد و دستش می‌شکند و دچار پریشانی می‌شود. بعد از اینکه اسباب‌بازی‌های جهش‌یافته باز را تعمیر کردند، سید برمی‌گردد و باز را به یک موشک می‌بندد و قصد دارد او را پرتاب کند اما به‌علت نامساعد بودن هوا مجبور است تا صبح صبر کند. وودی باز را متقاعد می‌کند که او برای خوشحال کردن اندی ساخته شده‌است درحالی که به با ارزش بودن او اعتراف می‌کند. حرف‌های وودی عزم باز را برمی‌گرداند، و هردو تلاش می‌کنند تا از خانه سید خارج شوند. در همین حال، سید، باز را برای پرتاب او آماده می‌کند. وودی اسباب‌بازی‌های جهش‌یافته را جمع می‌کند و نقشه می‌کشد تا سید را بترساند تا دیگر آسیبی به اسباب‌بازی‌ها نزند و این باعث می‌شود که او و باز آزاد شوند.
وودی و باز کامیون اسباب‌کشی اندی را تعقیب می‌کنند، اما اسکاد آن‌ها را می‌بیند و پای وودی را گاز می‌گیرد و باز تلاش می‌کند تا با اسکاد مبارزه کند، زمانی که وودی وارد کامیون می‌شود ماشین کنترلی آرسی را به بیرون می‌اندازد تا به‌وسیله آن حواس اسکاد را پرت کند و باز را نجات دهد. بقیه اسباب‌بازی‌ها فکر می‌کنند که وودی این کار را می‌کند تا از دست آرسی خلاص شود، آنها وودی را به خیابان پرتاب می‌کنند. وودی با استفاده از ماشین کنترلی اسکاد را فراری می‌دهد و بقیه اسباب‌بازی‌ها متوجه می‌شوند که در اشتباه بودند. وودی به‌همراه باز کامیون را تعقیب می‌کند، ناگهان باتری‌های آرسی تمام می‌شوند، وودی مجبور می‌شود که موشک را روشن کند. همان‌طور که آنها به‌طرف کامیون نزدیک می‌شوند، هوابرد می‌شوند و وودی آرسی را به داخل کامیون می‌اندازد. باز بال‌هایش را باز می‌کند تا موشک را که به پشتش بسته شده بود را جدا کند تا قبل از اینکه منفجر شود؛ او و وودی از جلوی کامیون رد می‌شوند و از سقف ماشین اندی به داخل آن می‌پرند و با خیال راحت در ماشین اندی فرود می‌آیند.
در روز کریسمس، در خانه جدید، گروهبان و دیگر سربازان در باز کردن هدیه‌ها دوباره جاسوسی می‌کنند. آقای سیب‌زمینی، بعد از اینکه مالی یک هدیه خانم سیب‌زمینی دریافت می‌کند، خوشحال و هیجان‌زده می‌شود و باز به‌شوخی فکر می‌کند چه هدیه‌ای ممکن است از او بدتر باشد. بعد از اینکه اندی یک سگ داشهوند هدیه می‌گیرد، هردو لبخند مضطربانه‌ای به‌هم می‌زنند.
توسعه
اسباب‌بازی فلزی توجه دیزنی را به خود جلب کرد و مایکل آیسنر به‌عنوان مدیرعامل و جفری کاتزنبرگ، مدیر بخش فیلم که تیم مدیریتی جدید دیزنی را تشکیل می‌دادند، تلاش برای بازگشت لستر را آغاز کردند. لستر که از اعتماد جابز به خودش سپاسگزار بود، مجبور شد تا در پیکسار بماند. او به ادوین کتمول، بنیان‌گذار پیکسار گفت: «من می‌توانم به دیزنی بروم و کارگردان شوم یا اینجا بمانم و تاریخ را بسازم.» کاتزنبرگ متوجه شد که نمی‌تواند لستر را به دیزنی بازگرداند و به همین علت، برنامه‌هایی را برای امضای قرارداد تولید با پیکسار برای ساخت فیلم آغاز کرد. دیزنی همیشه تمامی فیلم‌های خود را به‌صورت داخلی ساخته بود و از تغییر این رویه خودداری می‌کرد، اما وقتی تیم برتون که پیشتر در دیزنی کار می‌کرد، قصد داشت تا حقوق کابوس قبل از کریسمس را بازخرید کند، دیزنی قراردادی منعقد کرد که به او اجازه می‌داد تا فیلمش را به‌عنوان فیلم دیزنی، خارج از استودیو بسازد. این اقدام درها را برای پیکسار گشود تا بتواند فیلم‌های خود را خارج از دیزنی بسازد.
هر دو طرف مایل به همکاری بودند. کتمول و آلوی ری اسمیت، یکی دیگر از بنیان‌گذاران پیکسار، مدت‌ها بود که می‌خواستند پویانمایی رایانه‌ای تولید کنند اما تنها در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، رایانه‌ها به اندازهٔ کافی ارزان و قدرتمند بودند که این امکان را فراهم کنند. علاوه بر این، دیزنی مجوز سیستم تولید انیمیشن رایانه‌ای پیکسار (سی‌ای‌پی‌اس یا کپس) را صادر کرده بود و باعث شد که این شرکت به بزرگ‌ترین مشتریِ رایانه‌های پیکسار تبدیل شود. جابز برای کاتزنبرگ آشکار کرد که گرچه دیزنی از پیکسار راضی است اما برعکس این موضوع برای پیکسار صدق نمی‌کند. جابز به او گفت: «ما می‌خواهیم با شما یک فیلم بسازیم. این ما را خوشحال می‌کند.» در همان زمان، پیتر اشنایدر، رئیس استودیو انیمیشن والت دیزنی به‌طور بالقوه به ساخت فیلمی بلند با پیکسار علاقه داشت. هنگامی که کتمول، اسمیت و رالف گوگنهایم، رئیس بخش پویانمایی در تابستان ۱۹۹۰ با اشنایدر ملاقات کردند، فضا را گیج‌کننده و بحث‌برانگیز یافتند. آنان بعدها فهمیدند که کاتزنبرگ قصد دارد اگر دیزنی با پیکسار فیلمی بسازد، خارج از حوزهٔ اختیارات اشنایدر خواهد بود که اشنایدر را عصبانی کرد. پس از اولین جلسه، گروه پیکسار با توقعات کم به خانه رفتند و وقتی کاتزنبرگ برای کنفرانس دیگری خبرشان کرد، شگفت‌زده شدند. بیل ریوز (رئیس بخش تحقیق و توسعهٔ پویانمایی)، جابز و لستر به کتمول، اسمیت و گوگنهایم پیوستند. آنان با خود ایده‌ای برای ویژه برنامهٔ تلویزیونی نیم ساعته به نام کریسمس اسباب بازی فلزی آوردند. آنان معتقد بودند که یک برنامهٔ تلویزیونی، راهی معقول برای کسب تجربه، پیش از پرداختن به فیلمی بلند خواهد بود.
آنان کاتزنبرگ را در میز کنفرانس در ساختمانی در استودیوهای والت دیزنی در بربنک ملاقات کردند. کتمول و اسمیت معتقد بودند که حفظ کاتزنبرگ به همکاری با شرکت در طول زمان دشوار خواهد بود. آنان فروش لستر و پویانماهای جوان را در مورد ایدهٔ همکاری با دیزنی که به دلیل نحوهٔ رفتار آنان با پویانماهایش شهرت بدی داشت و کاتزنبرگ که به‌عنوان یک زورگوی مدیریت خرد شهرت داشت را دشوارتر می‌دانستند. کاتزنبرگ خودش در این جلسه بیان کرد: «همه فکر می‌کنند من زورگو هستم. من زورگو هستم اما معمولاً حق با من است.» او ایدهٔ ویژه برنامهٔ نیم ساعته را کنار گذاشت و به لستر، به‌عنوان استعداد اصلی اتاق نگاه کرد و با صراحت خطاب به او گفت: «جان، تو حاضر نشدی با من کار کنی، می‌خواهم از این راه با تو کار کنم.» او از شش بازدیدکننده دعوت کرد تا با پویانماها هم‌صحبت شوند و آنان متوجه شدند که همگی از اظهارات کاتزنبرگ حمایت می‌کنند. پیکسار در این زمان در آستانهٔ ورشکستگی بود و به قرارداد با دیزنی نیاز داشت. کاتزنبرگ اصرار داشت که حقوق فناوری اختصاصی پیکسار برای ساخت پویانمایی سه‌بعدی به دیزنی داده شود اما جابز نپذیرفت. در موردی دیگر، جابز از طرف مقابل مطالبه کرد که پیکسار مالکیت بخشی از فیلم و شخصیت‌ها را داشته باشد و در کنترل حقوق ویدئو و دنباله‌های آن سهیم باشد اما کاتزنبرگ نپذیرفت. دیزنی و پیکسار در قراردادی در تاریخ ۳ مه ۱۹۹۱ بر سر شرایط قرارداد به توافق رسیدند و قرارداد در اوایل ژوئیه امضا شد. در نهایت، در این قرارداد مشخص شد که دیزنی به‌طور کامل مالک تصویر و شخصیت‌های آن و کنترل خلاقانه‌ای در فیلم خواهد داشت و حدود ۱۲٫۵ درصد از درآمدهای حاصل از فروش بلیت را به پیکسار می‌پردازد. دیزنی این قرارداد را برای تولید سه فیلم با پیکسار منعقد کرد و در درآمدهای داستان اسباب‌بازی و دو فیلم بعدی شریک بود.
توافق برای تولید یک فیلم بلند بر اساس اسباب‌بازی فلزی با عنوان رسمی داستان اسباب‌بازی نهایی و تولید آن به زودی آغاز شد.
نویسندگی
پیش‌نویس اصلی برای داستان اسباب‌بازی که لستر، اندرو استنتون و پیت داکتر نوشته بودند، شباهت چندانی به فیلم‌نامهٔ نهایی نداشت. در آن طرح، تاینی، گروه تک‌نفرهٔ اسباب‌بازی فلزی با وودی که آدمک شکم‌گویی بود، زوجی را تشکیل می‌دادند که به سفری گسترده فرستاده شدند. از نظر کاتزنبرگ که خواهان هیجان بیشتر در داستان فیلم بود، شخصیت مهربان و جسور وودی، به مرور منفی‌تر شد؛ نوعی حسادت که در نهایت باعث تجمع اسباب‌بازی‌های دیگر می‌شود. مدیران دیزنی استوری‌بردها را دیدند و کنترل خلاقانه را به پیکسار واگذار کردند. ایدهٔ اصلی داستان اسباب‌بازی از اولین پیش‌نویس فیلم‌نامه به بعد وجود داشت: «اسباب‌بازی‌ها عمیقاً می‌خواهند بچه‌ها با آن‌ها بازی کنند و این میلِ امیدها، ترس‌ها و اعمال است که آن‌ها را هدایت می‌کند.» کاتزنبرگ احساس کرد که پیش‌نویس اصلی مشکل دارد و به لستر گفت که داستان اسباب‌بازی را به فیلمی فراتر از فیلم‌های زوج هنری تغییر دهد و به آنان پیشنهاد داد تا چند فیلم کلاسیک با موضوع اصلی دو رفیق را ببینند. فیلم‌هایی مانند ستیزه‌جویان و ۴۸ ساعت که در آن دو شخصیت اصلی فیلم که نگرش‌های متفاوتی دارند، در کنار هم قرار می‌گیرند و باید با هم کنار بیایند و به هم ملحق شوند. لستر، استنتون و داکتر در اوایل سپتامبر ۱۹۹۱ با دومین پیش‌نویس ظاهر شدند. اگرچه شخصیت‌های اصلی فیلم هنوز هم تاینی و آدمک بودند اما طرح کلی فیلم در حال شکل‌گیری بود.
فیلم‌نامه تا پیش از نسخهٔ نهایی، تغییرات زیادی را تجربه کرد. لستر به این نتیجه رسید که تاینی «بیش از حد قدیمی» است. شخصیت ابتدایی داستان به یک اکشن فیگور نظامی تغییر یافت و سپس به آن درون‌مایه‌ای فضایی داده شد. نام تاینی به لونار لری، سپس تمپوس از مورف و در نهایت به باز لایتیر (به‌نام فضانورد باز آلدرین) تغییر یافت. بازلایتیر با الهام از لباس‌هایی که فضانوردان آپولو می‌پوشیدند و پوشش اکشن فیگورهای جی.آی. جو طراحی شد. همچنین طرح رنگ ظاهری بازلایتیر به لستر و همسرش، نانسی مربوط می‌شود که رنگ‌های موردعلاقه‌شان به ترتیب سبز و بنفش است. وودی تحت تأثیر عروسک کسپر روح مهربان بود که لستر در کودکی داشت؛ آدمک شکم‌گویی که بند کشیدنی‌ای در پشت خود دارد. این ایده تا زمانی باقی ماند که طراح شخصیت، باد لاکی پیشنهاد کرد وودی را می‌توان به آدمک گاوچران تبدیل کرد. لستر از تضاد بین ژانرهای وسترن و علمی-تخیلی خوشش آمد و بلافاصله شخصیت داستان تغییر کرد. در نهایت، تمام جنبه‌های ساختگی شکم‌گویی از شخصیت حذف شد زیرا «فریب‌کارانه و بدجنسی» به نظر می‌رسید. با این حال، نام وودی را برای ادای احترام به بازیگر وسترن، وودی استرود حفظ کردند.
فیلم‌نامهٔ داستان اسباب‌بازی به شدت تحت تأثیر ایده‌های فیلم‌نامه‌نویس، رابرت مک‌کی قرار گرفت. اعضای تیم داستان پیکسار که از لستر، استنتون، داکتر و جو رنفت تشکیل می‌شد، می‌دانستند که بیشترِ آنان در فیلم‌نامه‌نویسیِ فیلم‌های بلند مبتدی هستند. هیچ‌کدام از آنان به غیر از رنفت که کلاس داستان در کل‌آرتس تدریس می‌کرد و کارهای استوری‌بردی انجام داده بود، هیچ داستان بلندی ننوشته بودند یا نام آن‌ها در عنوان فیلم‌ها نیامده بود. به‌دنبال جستجوی بینش، لستر و داکتر در سمینار سه روزه‌ای که مک‌کین در لس آنجلس ارائه می‌کرد، شرکت کردند. اصول او که براساس فن شعر از ارسطو استوار بود، برای نمونه حکم می‌کرد که تصمیمات یا اقداماتی که یک شخصیت برای حل مشکلاتش انجام می‌دهد، مؤلفه‌ای مناسب برای ارزیابی میزان واقع‌گرایی یا عقیدهٔ او است. دیزنی همچنین جوئل کوهن و الک سوکولو و سپس جاس ویدون را برای کمک به توسعهٔ فیلم‌نامه منصوب کرد. ویدون متوجه شد که فیلم‌نامه، ساختاری عالی دارد اما دست‌وپاشکسته است. او شخصیت رکس را به داستان اضافه کرد و به‌دنبال نقشی محوری برای عروسک باربی بود؛ عروسکی که به بو پیپ تغییر یافت، زیرا متل مجوز شخصیت را نمی‌داد. ویدون همچنین شخصیت بازلایتیر را مورد بازنگری قرار داد و او را از شخصیتی کم‌هوش اما شاد و خودآگاه به شخصیتی اکشن که نمی‌داند اسباب‌بازی است، تغییر داد که این امر فیلم را متحول کرد. درحالی‌که ساخت فیلم در حال انجام بود، تیم داستان به ترمیم و بررسی فیلم‌نامه ادامه داد. از جمله مواردی که بعدها به فیلم‌نامه اضافه شد، روبروشدن باز با موجودات بیگانهٔ فضایی در سیارهٔ پیتزا بود که از جلسهٔ طوفان فکری با ده‌ها کارگردان، طراح استوری‌برد و پویانمای دیزنی به وجود آمد.
گزینش صداپیشگان
مدیران دیزنی پس از شنیدن ایدهٔ اصلی فیلم و برگزاری چند جلسه، در ژانویه ۱۹۹۳ به جان لستر و گروهش اجازه داد تا نوشتن فیلم‌نامه را آغاز کنند و همان زمان بود که گزینش صداپیشگان نیز آغاز شد.
پل نیومن که پس از آن نقش دکتر هادسون را در ماشین‌ها، یکی دیگر از فیلم‌های پیکسار پذیرفت و همچنین رابین ویلیامز و کلینت ایستوود را برای صداپیشگیِ نقش وودی در نظر گرفته بودند. لستر همیشه می‌خواست تام هنکس صداپیشهٔ شخصیت وودی باشد و ادعا می‌کرد که هنکس «توانایی دارد احساسات را بپذیرد و آن‌ها را لمس کند» و تحت تأثیر بازی موفق او در لیگ خودشان قرار گرفت. برای سنجش اینکه چگونه صدای یک بازیگر ممکن است با شخصیت مطابقت داشته باشد، لستر تکنیک رایج دیزنی را به عاریت گرفت: یک مونولوگ آوازی از یک بازیگر شناخته شده را متحرک کنید تا صدای بازیگر را با ظاهر یا اعمال شخصیت پویانمایی ترکیب کنید. برای آزمایش فیلم خام، از صدای هنکس در ترنر و هوک استفاده شد و هنکس متقاعد شد تا وارد پروژه شود.
گروه تولید بیلی کریستال را برای صداپیشگیِ باز لایتیر در نظر گرفتند و در آزمایش، از صدایش در وقتی هری سالی را دید… استفاده کردند اما او این نقش را نپذیرفت. کریستال معتقد بود که این سبک از پویانمایی جدید است و به آزمایشی شباهت دارد که ممکن است شکست بخورد. او بعداً قبول کرد تا صداپیشهٔ مایک وازوفسکی در شرکت هیولاها، یکی دیگر از فیلم‌های پیکسار باشد. کاتزنبرگ این نقش را به تیم آلن که در بهبود ایفای نقش می‌کرد، پیشنهاد کرد و او پس از جلسهٔ آزمایشی در دیترویت، این نقش را می‌پذیرد. نقش‌آفرینی هنکس و آلن در داستان اسباب‌بازی، اولین حضور آنان در فیلم پویانمایی بود.
لستر از دان ریکلس خواست تا صداپیشگیِ شخصیت آقای کله سیب‌زمینی را برعهده بگیرد. برای متقاعدکردن او، لستر، توماس شوماخر و چند نفر دیگر با مجسمه‌ای از آقای سیب‌زمینی به دیدار ریکلس رفتند. انتخاب صداپیشه برای اسلینکی کمی طولانی‌تر شد، زیرا تیم تولید به‌دنبال بازیگری با لهجهٔ کنایه‌آمیز بود. جان کلیز برای صداپیشگیِ این شخصیت انتخاب شد اما در نهایت این نقش را به جیم وارنی دادند. قبل از آنکه والاس شاون برای صدای رکس انتخاب شود، تهیه‌کنندگان ریک مورانیس را به‌عنوان صداپیشهٔ این شخصیت در نظر داشتند. مورانیس در مجموعه‌فیلم‌های شکارچیان نقش شخصیتی ترسو و وحشت‌زده را بازی کرده بود.
توقف تولید
لستر و گروهش هر دو هفته یک‌بار استوری‌بردها و فیلم‌های خام را به مدیران دیزنی نشان می‌دادند. پیکسار با نوآوری فنی خود دیزنی را تحت تأثیر قرار داد اما این موضوع دربارهٔ طرح داستان صدق نمی‌کرد. در جلسه‌های معرفی و نمایش، کاتزنبرگ بخش زیادی از فیلم را پاره می‌کرد و نکاتی را گوشزد می‌کرد تا در فیلم اعمال شود. او می‌خواست دو شخصیت اصلی فیلم «آسیب‌پذیرتر» باشند. دیزنی می‌خواست این فیلم که داستان اسباب‌بازی نام دارد برای بزرگسالان نیز جذاب باشد. پس از یادداشت‌ها و نکاتی که کاتزنبرگ و سایر کارشناسان دیزنی اظهار کردند، قرار شد تا وودی شخصیتی کاملاً دوست‌داشتنی نباشد. لستر و گروهش پیش‌نمایشی از فیلم را در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳ به دیزنی ارائه کردند. رخدادی که اعضای گروه از آن به‌عنوان «جمعهٔ سیاه» یاد می‌کنند. نتیجه فاجعه‌بار بود و وودی به‌عنوان شخصیتی غیرقابل تحمل معرفی شد. پیتر اشنایدر، رئیس استودیو انیمیشن والت دیزنی که با ایده‌های کاتزنبرگ برای راه‌دادن غریبه‌ها به شرکت مخالف بود، دستور داد تا تولید فیلم به‌سرعت متوقف شود. کاتزنبرگ نیز پذیرفت و توماس شوماخر، همکار اشنایدر بعدها اظهار کرد که اجرای دستورهای کاتزنبرگ باعث شده بود تا فیلم از مسیر اصلی خود خارج شود.
لستر از آنچه نمایش یافته بود شرمنده شد و بعدها درباره‌اش گفت: «چیزی که نمایش داده شد حسابی شرمنده‌ام کرد. قصه‌ای بود پُر از پَست‌ترین و غمگین‌ترین شخصیت‌هایی که تا آن زمان دیده بودم.» دیزنی خواهان تعطیلی پروژه شد و از گروه پیکسار خواست تا بخش بزرگی از کارکنان را اخراج کنند و گروه داستان نیز به بربنک منتقل شود تا فیلم زیرنظر دیزنی تولید شود. لستر از دیزنی فرصتی دو هفته‌ای خواست تا روی اصلاح و بازنویسی فیلم‌نامه کار کنند و کارکنان نیز پیش از تعطیلات آخر سال در واحد تبلیغات مشغول به کار بمانند. با توقف تولید از سوی مدیران دیزنی، جابز تولید فیلم را با هزینهٔ شخصی ادامه داد و به‌جای دخالت در امر تولید، به مدیریت همکاری پیکسار و دیزنی پرداخت. پیکسار پس از گذر از این دوران که بی.زی. پتروف، مدیر بخش داستان از آن به‌عنوان روزهای ترسناک یاد می‌کند، توانست نسخهٔ جدید فیلم‌نامه را آماده کند. با حضور جو رنفت، فیلم‌نامه‌نویس کهنه‌کار، وودی به شخصیت دوستانه‌تری تغییر یافت و از رئیس زورگوی اسباب‌بازی‌های اندی به رهبری عاقل تبدیل شد. حسادت وودی پس از ورود باز لایتیر به داستان نیز شکل دلسوزانه‌تری به خود گرفت. صحنه‌ای که در نسخهٔ قبلی وجود داشت که وودی باز را از پنجره به بیرون پرتاب می‌کند و سپس می‌گوید: «اینجا دنیایی است که اسباب‌بازی، اسباب‌بازی را می‌خورد.» دوباره نوشته شد تا سقوط باز تصادفی نشان داده شود که با برخورد به چراغ مطالعه‌ای که در چراغ مطالعه کوچک‌تر ظاهر شده بود به بیرون پرت می‌شود. آغاز فیلم نیز با مقدمه‌ای ساخته شد که اندی را در حال بازی با وودی نشان می‌دهد تا احساسات بیشتری دیده شود.
نمایش دوباره
داستان اسباب بازی در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۵ اکران شد. اما در اکتبر ۲۰۰۹ بعد از ۱۴ سال به همراه قسمت دوم این انیمیشن با عنوان داستان اسباب بازی ۲ روی سیستم جدید سه بعدی رفت.
جوایز
این کار در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت ۷ جایزه و برندهٔ ۹ جایزه در زمینه‌های مختلف از جمله بهترین موسیقی و فیلمنامه شد.
دنباله(ها)
دو سال پس از تولید داستان اسباب بازی، پیکسار شروع به ساخت قسمت دوم این اثر کرد و چهار سال بعد، منتشر کرد. پس از داستان اسباب بازی ۲، پیکسار شروع به ساخت قسمت سوم کرد و در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد. بنابراین، ماشین ها ۲ محصول ۲۰۱۱، اولین دنباله‌ی پیکسار غیر از داستان اسباب بازی است. پس از این، پیکسار گفت دیگر بر روی اسباب بازی ها کار نمی کند. صداپیشگان وودی و باز (تام هنکس و تیم آلن) برای ساخت قسمت چهارم ابراز علاقه کردند. نه سال پس از ساخت قسمت سوم، پیکسار داستان اسباب‌بازی ۴ را منتشر کرد. سپس، به گفته‌ی جاش کولی ‌کارگردان قسمت چهارم و تام هنکس صداپیشه‌ی کاراکتر وودی، قسمت پنجمی در کار نخواهد بود. اما تیم آلن صداپیشه‌ی باز، نظر نویسندگان را عوض کرد و در سال ۲۰۲۳، باب ایگر مدیرعامل شرکت دیزنی از ساخت یخ زده ۳، زوتوپیا ۲ و داستان اسباب بازی ۵ خبر داد.
خورشیدگرفتگی ۱۲ نوامبر ۱۹۸۵
خورشیدگرفتگی ۱۲ نوامبر ۱۹۸۵ یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی کامل است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۸۵ میلادی ( خورشیدی) روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۱۴:۱۱:۲۷ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده‌است. مدت زمان و طول این خورشیدگرفتگی ۱ دقیقه و ۵۹ ثانیه بود.
لاچنار
لاچنار، روستایی از توابع بخش منج شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان منج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
آغوزبن (رودبار)
آغوزبن، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در منطقه (رودبار زیتون)قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۷ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.
زبان
مردم آغوزبن گیلک هستند و به زبان گیلکی سخن می‌گویند.
ولروپدو
ولروپدو (به انگلیسی: Velerupadu) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در آندرا پرادش واقع شده‌است.
اس. رابسون والتون
ساموئل رابسون والتون ، (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۴۴) بزرگترین فرزند هلن والتون و سام والتون؛ بنیانگذار شرکت وال‌مارت، بزرگترین شرکت خرده‌فروشی جهان می‌باشد.
او در حال حاضر به‌عنوان رییس هیئت مدیره این شرکت، فعالیت می‌کند. به گزارش مجله اقتصادی فوربز، در تاریخ ارزش دارایی‌های والتون، معادل ۵۲.۵ میلیارد دلار ۱۳ بهمن ۹۸ در فهرست میلیاردرهای شاخص بلومبرگ رابسون والتون؛ در رتبه ۱۶ از ثروتمندترین افراد جهان، قرار گرفت.
والتون، مدرک کارشناسی خود را در رشته مدیریت بازرگانی در سال ۱۹۶۶ از دانشگاه آرکانزاس اخذ نموده. او همچین در سال 1969 مدرک حقوق خود را از دانشکده حقوق کلمبیا دریافت کرد. رابسون والتون، پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، به‌عنوان یکی از اعضای شرکت حقوقی کانر اند وینتر درآمد. این شرکت در واقع نماینده حقوقی شرکت وال‌مارت در تالسا، اوکلاهوما محسوب می‌شد.
در سال ۱۹۷۸ وی به‌عنوان معاون مدیر عامل وال‌مارت منصوب گردید و در سال ۱۹۸۲ نیز، نایب رئیس هیئت مدیره وال‌مارت شد. راب والتون در تاریخ ۷ آوریل ۱۹۹۲ دو روز پس از مرگ پدرش، به عنوان رییس هیئت مدیره وال‌مارت انتخاب شد، که کماکان در این جایگاه فعالیت می‌نماید.
۱۴۱۲ (قمری)
۱۴۱۲ (قمری)، هزار و چهارصد و دوازدهمین سال در گاه‌شماری هجری قمری قراردادی و کبیسه است. اول محرم این سال برابر با سیزدهم ژوئیه سال ۱۹۹۱ میلادی است.
شهرستان هایچنگ
شهرستان هایچنگ (به لاتین: Haicheng County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است.
دپارتمان (تقسیمات کشوری)
دپارتمان (Department، ، ) یا بخش نوعی از تقسیمات اداری است که در بسیاری از کشورها استفاده می‌شود. دپارتمان یا بخش، سطح اول تقسیمات اداری ۱۱ کشور (۹ کشور قاره آمریکا و ۲ کشور آفریقا) است و در ۱۰ کشور دیگر (۸ کشور آفریقایی، ۲ کشور آمریکایی و ۱ کشور اروپایی) نیز تقسیمات اداری سطح دوم می‌باشد.
قطعنامه ۱۲۲۶ شورای امنیت
قطعنامه ۱۲۲۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ ژانویه ۱۹۹۹ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت میان اریتره و اتیوپی است. این قطعنامه طی نشست ۳۹۷۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
دپارتمان (تقسیمات کشوری)
کشورهای استفاده‌کننده از واحد دپارتمان
کشورهای زیر از واحد دپارتمان (یا بخش) استفاده می‌کنند:
*همه ایالت‌ها به جز ایالت بوئنوس آیرس **در سال ۲۰۰۲ دپارتمان با منطقه‌های پرو جایگزین شد
استان اسکندریه
استان اسکندریه از استان‌های کشور مصر است.
تینورا
تینورا (به ایتالیایی: Tinnura) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اریستانو واقع شده‌است.
خصوصیات
تینورا ۳٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۶۸ نفر جمعیت دارد و ۳۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دانشگاه کیوتو
دانشگاه کیوتو یکی از دانشگاه‌های اصلی و دولتی کشور ژاپن است. این دانشگاه هم‌اکنون ۲۲٬۰۰۰ دانشجو دارد و در شهر کیوتو قرار گرفته‌است.
بودجه سالیانه دانشگاه کیوتو، ۲ میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار برآورد می‌شود. این دانشگاه همچنین در فهرست «برترین دانشگاه‌های جهان» که توسط مؤسسه اروپایی تحقیقات دانشگاهی انجام شد، در ردهٔ ۲۲ جهان قرار گرفت.
پردیس
این دانشگاه دارای سه پردیس به نام های یوشیدا، کاتسورا و اوجی می باشد. پردیس یوشیدا پردیس اصلی این دانشگاه می باشد.
رتبه بندی
در رتبه بندی دانشگاه های جهان QS در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه در رده ۳۳دنیا و دوم ژاپن قرار گرفته است. در رتبه بندی برترین دانشگاه های جهان موسسه تایمز هایر اجوکیشن در سال ۲۰۲۰ دانشگاه کیوتو در رتبه ۶۵ دنیا قرار گرفته است.
جون هیو سئونگ
جون هیو-سئونگ (زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۸۹) خواننده، بازیگر کره‌ای است.
۱۴۱۳ (قمری)
۱۴۱۳ (قمری)، هزار و چهارصد و سیزدهمین سال در گاهشماری هجری قمری است. اول محرم این سال برابر با دوم ژوئیه سال ۱۹۹۲ میلادی است.
دبیرخانه بخش اکورسا
دبیرخانه بخش اکورسا (به لاتین: Akuressa Divisional Secretariat) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان جنوبی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
مشکدوزان
مشکدوزان، روستایی از توابع بخش منج شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان منج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۹ نفر (۵۰خانوار) بوده‌است.
خورشیدگرفتگی ۹ آوریل ۱۹۸۶
خورشیدگرفتگی ۹ آوریل ۱۹۸۶ یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی جزئی است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۹ آوریل ۱۹۸۶ میلادی ( خورشیدی) روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۶:۲۱:۲۲ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده‌است.
ادسیا
ارامنه سکونتگاه در منطقه استاوروپل به نام روستای ادسیا (Եդեսիա) تأسیس کردند که در مرز چچن در منطقه کورسک واقع شده‌است. این روستا در سال ۱۷۹۷ عمدتاً توسط ارامنه مهاجر از آذربایجان تأسیس شد. اسم این شهرک به نام شهر ادسیا در آناتولی گرفته شده‌است، جایی که زمانی ارامنه زیادی در آن زندگی می‌کردند. همه ساکنان روستا ارمنی هستند: حدود ۷۰۰۰ نفر.
آرام هاکوبیان
آرام خاچاتوری هاکوبیان (Արամ Խաչատուրի Հակոբյան؛ زادهٔ در ایروان) یک بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل ارمنستان است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به زسکا ایروان، پیونیک، دوین آرتاشات، بانانتس، استال آلچفسک، استال کامیانسکه، ایلیچیوتس ماریوپول، ولگا اولیانوفسک، اولیس و ایمپالس اشاره کرد.
ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ارمنستان بازی کرده است. هاکوبیان نخستین بازی ملی خود را در یک بازی دوستانه در تاریخ ۲ فوریه ۲۰۰۰ در مقابل مولداوی انجام داده است.
لئونیداس اپیروسی
لئونیداس اهل اپیروس از خویشاوندان المپیاس، مادر اسکندر کبیر، بود که مسئولیت خطیر تربیت و تعلیم اسکندر را در خردسالی‌اش بر عهده داشت. بعد از او ارسطو این وظیفهٔ خطیر را عهده‌دار شد.
تعلیم و تربیت
لئونیداس بسیار سخت‌گیر بود و شاهزادهٔ جوان را منضبط بار آورد. گفته می‌شود که او صندوق‌های حاوی رختخواب و البسهٔ اسکندر را وارسی می‌کرده تا مبادا المپیاس هدیه‌ای به پسرش داده باشد که رنگ‌وبوی از اشرافیت داشته باشد.
توصیه
وقتی اسکندر در یک مراسم قربانی مقادیر زیادی از عود را در آتش سوزاند، لئونیداس اسکندر را عتاب کرد و گفت «تا زمانی که کشوری را که عود در آن می‌روید تصرف نکرده‌ای، در مصرف آن بیشتر صرفه‌جویی کن». بعداً اسکندر ۶۰۰ تالان عود و مر حجاری را از آسیا برایش فرستاد تا «شاید دیگر در بخشش‌ها و پیشکش‌هایش به خدایان آنقدر خست به خرج ندهد».
آنتینوس
در پی مرگش، هادریانوس وی را تقدیس نمود و سنت متمرکزی برپا کرد که به پرستش وی اختصاص داشت و در سرتاسر امپراتوری گسترده بود. هادریانوس شهر آنتینوپولیس در نزدیکی محل مرگش را تأسیس نمود که خود تبدیل به مرکز فرهنگی برای پرستش آنتینوسِ ازیریس گردید. هادریانوس همچنین مسابقاتی برای بزرگداشت آنتینوس برپا ساخت که هم در آنتینوپولیس و هم در آتن برگزار می‌شدند؛ آنتینوس نیز خود به نمادی از رؤیاهای پان-هلنیستی هادریانوس بدل گردید. پرستش آنتینوس بدل به یکی از پابرجاترین و محبوب‌ترین رسومِ بزرگداشتِ انسان‌های تقدیس شده در امپراتوری روم گردید، و این رسوم تا مدّت‌ها پس از مرگ هادریانوس نیز برپا بودند.
آنتینوس در فرهنگ باختری زمین با همجنس‌گرایی پیوند خورده‌است، و در آثار اسکار وایلد و فرناندو پسوآ دیده می‌شود.
زندگی‌نامه
کلاسیک پژوهی به نام کارولین ووت خاطر نشان ساخته که بیشتر متونی که به زندگی آنتینوس می پردازندْ فقط مختصراً به وی پرداخته و از لحاظ تاریخی به دوران پسا-هادریانوسی بازمی‌گردند؛ بنابراین نتیجه می‌گیرد که «بازسازی یک زندگی نامهٔ مفصلْ ناشدنی است». تاریخ‌نگار ثورستن اوپر اظهار داشته که «به سختی می‌توان چیزی در مورد زندگی آنتینوس دانست، و این حقیقت که منابع ما اخیراً اطلاعات بیشتری در خود گنجانده‌اند نیز سبب اطمینان نیست». زندگی‌نامه نویسِ آنتینوس، آقای رویستون لَمبرت نیز همین دیدگاه را بازتاب داده و گفته‌است که اطلاعات در باب وی «همواره به واسطهٔ فاصله[ی زمانی]، گاهی هم به واسطهٔ پیش داوری و [گاهی هم] به واسطهٔ طُرُق خطیر و نامعمولی که با آن‌ها منابعِ درجه اول به دستمان رسیده اندْ مخدوش شده‌اند.»
کودکی
معروف است که آنتینوس در یک خانوادهٔ یونانی در شهر کلودیوپلیس زاده شد، [شهری] که در استان رومیِ بیتینی در شمال-شرقی ترکیهٔ امروزی واقع شده‌است. سال تولد وی ثبت نشده‌است، هرچند تخمین زده شده که احتمالاً بین ۱۱۰ و ۱۱۲ میلادی بوده‌است. منابع اولیه ذکر کرده‌اند که زایش وی در [ماه]نوامبر بوده‌است، و هرچند تاریخ دقیق نامشخص است، لَمبرت تأکید کرده که احتمالاً در ۲۷ نوامبر بوده باشد. با در نظر گرفتن محل تولد و ظاهر بدنی اش، ظاهراً بخشی از دودمان و تبار وی یونانی نبوده‌است.
چندین سرچشمهٔ محتمل برای نام "آنتینوس" وجود دارند: ممکن است که از روی شخصیت آنتینوس که یکی از خواستگاران پنه‌لوپه در شعر حماسی هومر یعنی اودیسه استْ گرفته شده باشد. نیز ممکن است که وی معادل مذکر آنتینوئه باشد، زنی که یکی از چهره‌های کلیدی مانتینیا بود، شهری [در یونان کنونی] که احتمالاً روابط نزدیکی با بیتینی داشت. هرچند بسیاری از تاریخ نگاران از زمان رنسانس به این سو ادعا نموده‌اند که آنتینوس یک بَرده بوده‌است _تنها یکی از حدود پنجاه منبع اولیه آنرا ادعا می‌کنند _ [اما این ادعا] به ظاهر نادرست می‌آید، چه اگر بَرده می بودْ اعطای مقام خدایی به یک بَردهٔ پیشین در جامعهٔ رومی اکیداً جای بحث بود. امروزه شواهد برجای ماندهٔ قابل اتکایی وجود ندارد که زمینهٔ خانوادگی آنتینوس را نشان دهد، هر چند لمبرت باور دارد که محتمل‌ترین اینست که خانواده اش دهقانانی رعیتی یا صاحب کسب و کاری خُرده پا بوده باشند؛ در نتیجه از لحاظ اجتماعی قابل تمییز از فقیرترین قشرها جامعه نبوده باشند. لمبرت همچنین این احتمال را مطرح کرده که آنتینوس آموزش‌های مقدماتی در دوران کودکی و نیز خواندن و نوشتن فرا گرفته باشد.
زندگی در کنار هادریانوس
امپراتور هادریانوس بسی از طول مدت زمامداری اش را به دید و بازدید رسمی از قلمرو امپراتوری اختصاص داد و در ژوئن ۱۲۳ به کلودیوپلیس رسید که احتمالاً نخستین دیدارش با آنتینوس در این میان روی داده‌است. با توجه به شخصیت هادریانوس، لمبرت گمان برده که بعید است آنان در این گاه عاشق یکدیگر شده باشند، در عوض حدس می‌زند که شاید آنتینوس برای فرستاده شدن به ایتالیا برگزیده شد؛ جایی که وی احتمالاً در در پایداگوجومِ سلطنتی واقع در تپهٔ کایلیان آموزش دید. در این میان هادریانوس به گشت زنی در امپراتوری ادامه می‌داد و تنها در سپتامبر ۱۲۵ بود که به ایتالیا بازگشت؛ زمانی که در ویلای خود در تیولی اقامت گزید. از برخی جهات، طی سه سال آینده بوده که آنتینوس به معشوق شخصی وی بدل گردید؛ چراکه سه سال بعد وقتی وی به یونان عزیمت نمودْ آنتینوس را به عنوان قِسمی از خدم و حشم با خود به همراه بُرد.
از آنجا آنان روانهٔ آسیای صغیر و در ژوئن ۱۲۹ در انطاکیه مستقر شدند، جایی که برای یک سال در آنجا ماندند و از سوریه و یهودا دیدن کردند. از آنجا بود که هادریانوس بطور فزاینده ای منتقد فرهنگ یهودی گردید، [فرهنگی] که وی از مخالفت‌هایش با رومی سازی هراسناک بود؛ و برای همین سیاست‌هایی اعمال نمود که عمل ختنه را قدغن و دستور به ساخت معبدی برای ژوپیتر (معادل رومیِ زئوس) در حرم شریف داد. از آنجا روانه مصر شدند و در اوت ۱۳۰ به اسکندریه رسیدند و در آنجا از تابوت‌دان اسکندر بزرگ دیدن نمودند. هر چند مورد شادمانی و استقبال عموم قرار گرفتند اما برخی انتصابات و اقدامات هادریانوسْ خشم نخبگان اجتماعی هلنیِ (یونانی) شهر را برانگیخت؛ کسانی که شروع به شایعه پراکنی در مورد فعالیت‌های سکسی وی نمودند، از جمله روابطش با آنتینوس. به زودی، و احتمالاً در سپتامبر ۱۳۰، هادریانوس و آنتینوس به سوی غرب یعنی لیبی رهسپار شدند، جایی که راجع به یک شیر ماروسیایی که اسباب دردسر برای مردم محلی بودْ شنیده بودند. آنها شیر را شکار نمودند، و هرچند تفصیل حوادث ناروشن هستند آشکار است که هادریانوس در طول تقابل با شیر جان آنتینوس را نجات داد؛ پیش از اینکه حیوان درنده کشته شود. هادریانوس واقعه را به اطلاع عموم رساند، مدال‌هایی برنزین به افتخار آن ضرب کرد، تاریخ نگاران را فرمان داد راجع به آن بنویسند، پانکراتس را مأمور سرودن شعری در این باب نمود، و توندویی که ماجرا را به تصویر می کشانْد نیز ساخته شد که بعدها بر طاق کنستانتین نهاده شد. در این توندو روشن است که آنتینوس دیگر یک نوجوان نیست، عضلانی و پُرمو تر شده، و در نتیجه قادر به مقاومتِ بیشتر در برابر سرورَش است؛ همچنین احتمال می‌رود که روابطش با هادریانوس در نتیجهٔ این تغییراتْ دگرگون شده باشد.
مرگ
در پایان سپتامبر یا آغاز اکتبر ۱۳۰، هادریانوس و همراهانش از جمله آنتینوس در هلیوپلیس جمع شدند تا با ناوگان کوچکی در طول رود نیل بر خلاف جریان آب حرکت کنند. این همراهان شامل صاحب منصبان، فرماندار انتظامی، فرماندهان ارتش و ناوگانی، و همین‌طور چهره‌های ادبی و علمی بودند. احتمال می‌رود که همراه آنان لوچوس چِیونیوس کومودوس نیز بوده باشد، آریستوکرات جوانی که ممکن است آنتینوس وی را به سان رقیبی در جلب توجه امپراتور نگریسته باشد. در طول سفرشان در نیل، آنان در هرموپولیس مانیا (شهر هرمس) توقف نمودند؛ مکانی که زیارتگاه اولیهٔ ایزد تحوت بود. به مدت کوتاهی پس از آن در اکتبر ۱۳۰ _نزدیک به زمان برگزاری فستیوال ازیریس_ بود که آنتینوس به رودخانه سقوط کرد و جان باخت. هادریانوس مرگ وی را به صورت عمومی اعلام نمود، و به زودی شایعاتی بر سر زبان‌ها پیچیدند که وی از روی عمد کشته شده‌است. مرگ وی تا به حال چونان راز مانده‌است، و ممکن است که هادریانوس خود نیز هیچگاه [علت آن را] ندانسته باشد؛ به هر حال، فرضیه‌های گوناگونی پیش کشیده شده‌اند: اگر فرضیهٔ آخر درست می‌بود، هادریانوس نمی‌توانست علت مرگ آنتینوس را اعلام کند چرا که مایل نبود خود را از حیث جسمی یا سیاسیْ ناتوان نشان دهد. حقیقت این است که هادریانوس هبهٔ انسانی را نمی‌پسندید و در امپراتوری قوانینی که علیه آن بودند را تقویت نموده بود.
ایزد انگاری و فرهنگ آنتینوسی
هادریانوس با مرگ آنتینوس روحیه خود را باخت، و ممکن است عذاب وجدان نیز تجربه کرده باشد. در مصر، روحانیون محلی فوراً آنتینوس را با به رسمیت شناختنِ وی در کنار ازیریس به خاطر شیوه مرگشْ مقام ایزدی بخشیدند. بر پایه سنت مصری، شاید بدن آنتینوس توسط روحانیون عطرآگین و مومیایی شد؛ عملیاتی طولانی که می‌تواند توضیحی باشد برای این که چرا هادریانوس تا بهار ۱۳۱ در مصر ماند. در آنجا، در اکتبر ۱۳۰، هادریانوس آنتینوس را یک خدا اعلام نمود و اظهار داشت که بایستی شهری به عنوان یادبود در محل مرگش بنّا گردد و آنتینوپولیس نامیده شود. ایزدانگاریِ موجودات انسانی در جهان باستانی امری نامعمول نبود اما ایزدانگاری عمومی و رسمیِ انسان‌ها [فقط] برای امپراتور و اعضای خاندان سلطنتی محفوظ بود؛ همچنین تصمیم هادریانوس دال بر اعلام آنتینوس چونان یک خدا و ابداع سنت رسمی ای که به [پرستش] وی اختصاص داشتْ بس نامعمول می‌نمود، و وی این کار را بدون مجوز از سوی سنا انجام داد. هر چند فرهنگ آنتینوسی پیوندهایی با سنت پرستش امپراتوری داشت اما از آن جدا و متمایز باقی ماند. هادریانوس همچنین ستاره ای در آسمان بین عقاب و منطقةالبروج را آنتینوس معرفی کرد، و بر آن بود که نیلوفر آبی قرمز رنگی که بر کرانه‌های نیل می روئید را گلی به یاد آنتینوس اعلام کند.
اینکه جسد آنتینوس دقیقاً در کجا به خاک سپرده شدْ مشخص نیست. استدلال شده که یا بدن وی یا برخی عتیقه‌های مربوط به وی در زیارتگاهی در آنتینوپولیس مدفون شده باشند، هر چند هنوز لازم است از لحاظ باستان شناختی مورد هویت یابی قرار گیرند. به هر حال یک ابلیسکِ باقی ماندهٔ موجود محتوی حکاکیهایی است که قویاً بیان می‌دارد جسد وی در ملک شخصی هادریانوس به نام ویلا آدریانا (در تیولی ایتالیا) به خاک سپرده شده‌است. روشن نیست که هادریانوس خالصانه به ایزدانگاشتگی آنتینوس معتقد شده باشد. وی همچنین باید انگیزه‌های سیاسی برای ابداع این فرهنگ آنتینوسی متمرکز، برای این وفاداری‌های سیاسی و شخصیِ منحصر به خودش، داشته باشد. در اکتبر ۱۳۱ وی رهسپار آتن گردید، جایی که وی از ۳۲\۱۳۱ پایه‌های پان هلنیون را پی ریخت؛ تلاشی برای تشویق خودآگاهی یونانی، به تحلیل بردن کشمکشِ شایع میان دولت-شهرهای یونانی، و ترغیب پرستش خدایان باستانی. آنتینوسِ ایزد که خود یک یونانی‌تبار بود به تلاش‌های هادریانوس در این باره نیز کمک می‌کرد و نشانگر نمادی برای اتحاد پان-هلنیستی بود. در آتن، هادریانوس همچنین فستیوالی به افتخار آنتینوس در ماه اکتبر (ماه فوت آنتینوس) تأسیس نمود که به نام آنتینوئیا خوانده می‌شد.
آنتینوس در نزد پرستندگانِ مختلفشْ به طُرُق گوناگونی دریافته شد، تا حدودی به خاطر تفاوت‌های محلی و فرهنگی. در برخی حکاکی‌ها و نوشته ها وی به سان یک قهرمان ایزدی ادراک شد، در برخی همچون یک خدا، و در برخی نیز هم به سان یک قهرمان ایزدی و هم به سان یک خدا. در بسیاری از کتیبههای مصریْ وی هم در قامت یک قهرمان و هم در قامت یک خدا توصیف شده‌است، در حالی که در مابقیْ وی تماماً خدا انگاشته شده‌است؛ و در مصر وی اغلب به مثابه یک دایمون شناخته شده بود. کتیبه‌ها نشان می‌دهند که آنتینوس در درجه اول به سان خدایی خیرخواه نگریسته شد، [خدایی] که می‌توانست پرستندگانش را دستگیری کرده و درد و ناراحتی آنان را بهبود دهد. وی همچنین چونان [خدایی] مسلط بر مرگ نیز دیده شد، به طوری که نام و تصویرش اغلب در تابوت‌ها موجود بودند.
آنتینوپولیس
شهر آنتینوپولیس بر مکان هیر-وِ بنّا شده بود. تمامی ساختمان‌های قبلی به استثنای معبد رامسس دوم با خاک یکسان شدند. هادریانوس همچنین انگیزه‌های سیاسی نیز برای آفرینش شهر آنتینوپولیس داشت؛ [شهری] که قرار بود اولین شهر هلنی در ناحیه نیل میانی باشد، همچنین می‌بایستی پایگاهی برای فرهنگ یونانی در ناحیه مصر باشد. برای تشویق مصریان به ادغام در این فرهنگ یونانیِ وارداتی، وی جواز ازدواج یونانیان و مصریان در شهر را صادر کرد و اجازه داد که خدای اصلیِ شهرِ هیر-و یعنی بِس در کنار ایزد اصلیِ نوظهورِ شهر یعنی ازیریس-آنتینوس پرستش گردد. وی یونانیانِ جاهای دیگر را تشجیع نمود در شهر نوبنیاد سکونت گزینند، [و برای همین] از مشوق‌های گوناگونی بهره گرفت. شهر بر پایه یک طرح مشبک شهر طراحی گردید، که خود ویژگی نوعی شهرهای هلنی بود، و به ستون‌ها و تندیس‌های بسیاری از آنتینوس و همین‌طور معبدی که به ایزد اختصاص یافته بودْ آراسته شد. هادریانوس اعلام کرد که بازی (مسابقه)هایی در بهار ۱۳۱ در شهر به افتخار آنتینوس برگزار خواهند شد. این [بازی‌ها] که به نام آنتینوئیا شناخته می‌شدند برای سده‌ها به صورت سالانه برگزار، و به سان مهم‌ترین [رویداد] در مصر نگریسته شدند. رویدادها شامل مبارزهٔ قهرمانان، مسابقات گردونه و اسب سواری، و فستیوال‌های هنری و موسیقایی، با جوایزی همچون [اعطای حقوق] شهروندی، پول، توکنها، و کمک معیشتی رایگان در طول حیات می‌شدند.
آنتینوپولیس به رشد خود ادامه داد تا به یک عصر بیزانسی بدل گشت و با تغییر کیشِ امپراتوریْ مسیحی شد، اما در سده‌های آینده همچنان اسرارآمیزی خود را حفظ کرد. در طول سده‌ها، سنگ یادبودِ [این] شهرِ هادریانوسی برای ساخت و ساز خانه‌ها و مساجد ویران گردید. در سدهٔ ۱۸اُم، ویرانه‌های آنتینوپولیس هنوز مشهود بودند و توسط برخی جهانگردان اروپایی از جمله یک میسیونر یسوعی به نام کلود سیکار در ۱۷۱۵ و یک نقشه‌بردار به نام اِدمه-فرانسوا ژومار در حدود ۱۸۰۰ ثبت و ضبط شدند. اما در سده ۱۹اُم آنتینوپولیس به واسطهٔ تولیدات صنعتی محلی تقریباً نابود گردید به طوری که گچ فرنگی و سنگ آهک به خاطر پودرش سوزانده شدند و سنگ یادبود نیز در ساخت یک سد و کارخانهٔ شکر مورد استفاده قرار گرفت.
رواج سنت آنتینوسی
هادریانوس مشتاق به گستراندن سنت آنتینوسی در سراسر امپراتوری روم بود. وی بر گسترش آن در سرزمین‌های یونانی تمرکز نمود، و در تابستان ۱۳۱ به این مناطق سفر نمود تا با ارائه تلفیقی از آنتینوس و یک ایزدِ شناخته شده تر یعنی هرمس، این (سنت آنتینوسی) را تشویق نماید. در سفری به تراپزوس (امروزه با عنوان ترابزون در ترکیه) در ۱۳۱، وی تأسیس معبدی مختص به هرمس را اعلام کرد، جایی که ایزد احتمالاً به عنوان هرمس ــ آنتینوس مورد پرستش واقع بود. هر چند هادریانوس ترجیح داد [نام و یاد] آنتینوس با هرمس مأنوس گردد، وی (آنتینوس) در سراسر امپراتوری خیلی بیشتر با ایزد دیونیسوس تلفیق شده بود [تا با هرمس]. [این] سنت همچنین در مصر نیز رواج داشت، و در سالیان کوتاهی پس از پایه‌گذاری اش، قربان‌گاهها و معابدی به افتخار [این] ایزد در هرموپلیس (با نام فعلی الاشمونین)، اسکندریه، اوکسیرینخوس، تبوتنیس، لوکوپلیس(با نام فعلی اسیوط)، و اقصر ساخته شده بودند.
سنت آنتینوس هیچگاه به بزرگی سنت‌های خدایانِ شناخته شده و کُهنی مانند زئوس، دیونیسوس، دمتر، یا اسکله پیوس یا حتی به بزرگی سنت‌هایی که در آن زمان رو به محبوبیت می‌نهادند، مانند ایسیس یا سراپیس هم نبود و نیز کوچکتر از سنت امپراتوری رسمی خودِ هادریانوس بود. با وجود این، به سرعت در سراسر امپراتوری گسترش یافت، به گونه ای که ردّهایی از [این] سنت حداقل در ۷۰ شهر یافته شده‌اند. [این] سنت در مصر، یونان، آسیای صغیر، و ساحل شمالی آفریقا محبوب تر از همه جا بود اما جامعه ای بزرگ از پرستندگانْ در ایتالیا، اسپانیا، و اروپای شمال-غربی نیز وجود داشتند. دست‌ساختههایی به افتخار آنتینوس در ناحیه ای که از بریتانیا تا دانوب گسترده استْ نیز کشف شده‌اند.
هر چند پایه‌گذاری سنت آنتینوسی در برخی موارد برای رضایت خاطر هادریانوس انجام گرفته بود، شواهد روشن می‌سازند که [این] سنت در میان طبقات گوناگون اجتماعی در امپراتوری نیز خالصاً محبوبیت داشت، و یافته‌های باستان شناختی اظهار می‌دارند که آنتینوس در هر دوی مکان‌های عمومی و شخصی پرستش شده بود. [بعدها] در مصر، آتن، مقدونیه و ایتالیا، کودکان به نام این ایزد نامیده شدند.
بخشی از این محبوبیت بدین خاطر بود که آنتینوس خود یک انسان بود، و همچنین نسبت به خدایان دیگر [با موجود انسانی] مرتبط تر بود. همچنین ممکن است که این سنت اعتبار و قدرت خود را از نامیرایانِ مردِ زیباروی یونانی-رومی مانند آپولو، دیونیسوس و سیلوانوس و نیز میرایانِ نوجوانی که در اساطیر کلاسیک مورد عشق خدایان قرار گرفتند مانند گانومده، هولاس، هیاکینتوس، و نارکیسوس به عاریت گرفته باشد؛ و اینکه ایده‌های نفسانیِ(شهوانی) نوجوانیْ خود سبب پیوندِ اروتیکِ تخیلی ای میان خودش و پرستندگانش گردید. این خصایص در سنت‌های آتیس، اندومیون، و آدونیس نیز مشترک بودند. همانند آخری، به آنتینوس چونان یک خدای میرنده و زنده شونده نگریسته شد؛ نه تنها در مصر بلکه در رم و یونان؛ [به طوری که] ابلیسک آنتینوس در رمْ وی را تحت نام " اُزیرآنتینوس "چونان یک "باز زنده شونده" و " جاودان " توصیف می‌کند.
حداقل ۲۸ معبد به جهت پرستش آنتینوس در سراسر امپراتوری ساخته شدند؛ هر چند بیشتر آنها دارای طراحی نسبتاً محقری بودند، آنهایی که در تارسوس، فیلادفیا، و لانوویوم بودند دارای رواقی چهار ستونه بودند. ظاهراً آن [معابدی] که هادریانوس مستقیماً بر آنها نظارت داشت_ مانند معابدی که در آنتینوپولیس، بیتینیون، و مانتینریا بودند_ اغلب باشکوه تر بودند، در حالی که در بیشتر موارد زیارتگاه‌ها یا قربان گاه‌های مختص به آنتینوس باید داخل یا نزدیکِ معابدِ از پیشْ موجودِ متعلق به سنت امپراتوری یا دیونوسوس یا هرمس ساخته می‌شدند. تندیس‌های آنتینوس رواج یافتند، به طوری که ممکن است هادریانوس یک مدل [تندیسِ] الگوییِ آنتینوس را پسندیده باشد [و امر کرده باشد که] دیگر تندیس‌ها از آن الگو گیرند. این تندیس‌ها در مقیاسی عظیم بین سال‌های ۱۳۰ و ۱۳۸ ساخته شدند، به طوری که تخمین زده می‌شود حدود ۲۰۰۰ عدد باشند، از این تعداد تنها ۱۱۵ عدد باقی مانده‌اند. ۴۴ عدد در ایتالیا یافت شده‌اند _نصف آنها در ملک شخصی امپراتور یعنی ویلا آدریانا_ در حالی که ۱۲ تا در یونان و آسیای صغیر، و ۶ تا در مصر یافت شدند. بیش از ۳۱ شهر در امپراتوری _که اکثریت آنها در یونان و آسیای صغیر بودند_ سکّه‌هایی که تصویر آنتینوس را در خود داشتند را توزیع نمودند؛ به خصوص بین سال‌های ۳۵_۱۳۴. بسیاری از [آنها] برای استفاده به عنوان مدال آفریده شدند نه پول رایج؛ برخی از آنان نیز به عمد با سوراخی آفریده می‌شدند تا بلکه بتوانند از گردن آویزان گردند و به عنوان طلسم نیز به کار بروند.تولید بسیاری از دست‌ساختههایی که بر پایه [خصایص] آنتینوس تولید شدندْ پس از دهه ۱۳۰ متوقف شدند؛ هر چند چنین دست ساخته‌هایی برای سده‌ها همچنان توسط پیروان فرهنگ آنتینوسی مورد استفاده بودند. بازمانده‌های اخیر از سنت آنتینوسی به نسبت زیادی در امپراتوری روم شرقی بودند، جایی که ورود او به بارگاه خدایان سهل تر ادراک شده بود.
بازی‌های به افتخار آنتینوس در حداقل ۹ شهر برگزار شدند، و هم شامل مؤلفه‌های قهرمانانه (رقابتی) و هم هنری بودند. بازی‌ها در بیتینی (زادگاهش)، آنتینوپولیس، و مانتینِیا تا آغاز سدهٔ سوم میلادی همچنان پابرجا بودند؛ در حالی که آنهایی که در آتن و الوزیس برگزار می‌شدند تا ۶۷_۲۶۶ هنوز عملیاتی بودند. شایعاتی در سراسر امپراتوری رواج داشت که در مرکز فرهنگی آنتینوس در آنتینوپولیس، «شب‌های مقدس»ی وجود داشتند که خصیصه‌شان کارناوال‌های مست و شاید می‌گساری‌های سکسی بود.
انتقادات
سنت آنتینوسی توسط بسیاری از اشخاص، چهبت‌پرست و چه مسیحی، مورد نکوهش قرار گرفت. منتقدان عبارت بودند از پیروان دیگر سنت‌های بت‌پرستی مانند پوسانیاس، لوثین، و امپراتور ژولیان؛ کسانی که نسبت به خداانگاری آنتینوس مظنون، و در کل منتقد هادریانوس بودند. فیلسوف پاگانی (بت‌پرستی) به نام کلسوس نیز این (سنت آنتینوسی) را به خاطر آنچه که «سرشت هرزهٔ پرستندگان مصری اش» می دیدْ مورد انتقاد قرار داد، و استدلال نمود که این [سنت] سبب گمراهی مردم به سوی رفتارهای غیراخلاقی شده، و بر همین اساس آن را با مسیحیت قیاس نمود. نمونه‌های بازمانده از محکومیت سنت‌های آنتینوسی توسط مسیحیت از چهره‌هایی مانند ترتولیان، اوریجن، جروم، و اپیفانیوس نشأت می‌گیرند. با نگریستن به این مذهب (سنت آنتینوسی) به عنوان رقیبی ضددینی برای مسیحیت، آنان بر این [استدلال] پای می‌فشردند که آنتینوس صرفاً یک انسان فانی بوده‌است، و روابط سکسی وی با هادریانوس را غیراخلاقی خوانده و آنرا کوبیدند. آنان ضمن تداعی سنت وی با سحر و جادوی شیطانی استدلال نمودند که هادریانوس پرستش وی را با ایجاد رعب و وحشت تحمیل کرده بود.