cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
خسرو پرویز
مرگ خسرو و حکمرانی شیرویه
سپس شیرویه دستور داد تا دست و پای برادرانش را بریدند. او می‌خواست به همین اکتفا کند و آنها را زنده بگذارد، ولی پس از اندک زمانی ناگزیر از کشتنشان شد. تئوفانس می‌گوید شیرویه نخست مردانشاه را کشت و سپس به سایر برادران پرداخت. گفته شده که آن‌ها را با فرزندانشان در زندان و در پیش چشم پدر کشتند. خسرو را هم در انبار گنج خانه نگه‌داشت تا از گرسنگی بمیرد، ولی چون بعد از گذشت پنج روز دیدند هنوز زنده است، او را به ضرب تیر از پا درآوردند. بنا بر کتاب گمنام گویدی، شمطا و نیوهرمزد با اجازهٔ شیرویه، خسرو را به قتل رساندند. برادران شیرویه هم که ۱۷ یا ۱۸ تن بودند، به وسیلهٔ شمطا و تعدادی از اشراف شورشی کشته شدند. با این حال مورخان شرقی، که منبعشان کتب و آثار پهلوی است، با کتاب گمنام گویدی در این خصوص هم‌نظرند که شیرویه از کشتن پدر پشیمان شد و اظهار ندامت کرد.
در دو منبع مستقل از یکدیگر، یکی تاریخ طبری و دیگری کتاب گمنام گویدی، روایتی به این مضمون آمده که شیرویه جسد خسرو را به مقبرهٔ سلطنتی فرستاد، و در کتاب گمنام گویدی گفته شده که خسرو را در آن محل، دفن کردند. شیرویه چندی بعد، شمطای یزدین را که محرک واقعی قتل خسرو بود، به بهانهٔ تلاش برای رسیدن به سلطنت معدوم کرد.
پس از آن شیرویه درصدد صلح با هراکلیوس برآمد، اما تنها پیمان متارکه‌ای بین طرفین بسته شد؛ چه هراکلیوس اوضاع و احوال آشفتهٔ پادشاهی ایران را به سود خود می‌دید و در بستن پیمان صلح عجله‌ای نداشت. با این حال هر دو طرف از پایان دادن به مخاصمه‌ای که سال‌ها بود دو امپراتوری را درگیر خود کرده بود و قوایشان را به تحلیل می‌برد، خوشحال بودند. شیرویه حاضر شد سپاهیان ساسانی را از مصر، فلسطین، سوریه، آسیای صغیر و غرب میان‌رودان فرابخواند و مرزهای پیش از جنگ را به رسمیت بشناسد. قرار شد که تمامی اسراء مبادله شوند و صلیب راستین و سایر آثار و یادگارها بازگردانده شوند. پس از حدود شش یا هفت ماه سلطنت، قباد در اثر طاعونی که در پایتخت شیوع یافت، درگذشت.
سکه‌شناسی
سکه‌های خسرو پرویز که از مفرغ (برنج)، نقره و طلا هستند، مانند سکه‌های دیگر پادشاهان ساسانی، منبع اطلاعاتی گران‌قیمتی دربارهٔ تاریخ، سیاست، دین و اعتقادات، فرهنگ، اقتصاد، بازرگانی و صناعت ایرانشهر محسوب می‌شوند. روی سکه، تصویر برجستهٔ نیم‌تنهٔ پادشاه و صورت او را می‌بینیم که از نیمرخِ راست تصویر گردیده. پشت سکه هم دربردارندهٔ نشان و شعار مرسوم پادشاهی و تصویر آتشدان یا آتشگاه زرتشتی است که از آن شعله برمی‌خیزد. نام و القاب و عناوین پادشاه نزدیک کناره و حاشیهٔ سکه به زبان و خط پهلوی درج شده‌است. به این ترتیب، در یک روی سکه شاهد مقام دنیوی شاهنشاه هستیم و در روی دیگرش رتبه و جایگاه معنوی، روحانی و دینی او را می‌بینیم.
گفته شده تاج خسرو دوم در اثر کثرت افزودن تزیینات و جواهرات مختلف به آن، طوری سنگین شده بود که وزنش به ۹۱ کیلوگرم می‌رسید. به سبب این سنگینی و وزن بسیار زیاد، در مواقعی که شاه به بارعام می‌نشست، تاج را با زنجیری درست از بالای سر او می‌آویختند. دربارهٔ رنگ تاج شاه اطلاعات مختصری داریم که از طریق حمزهٔ اصفهانی به دست آمده‌است. در بین رنگ‌های یاد شده، دو رنگ برجستگی دارند که یکی از آن‌ها متعلق به گوی است و دیگری مربوط به تاج؛ یعنی افسر-کلاهی که مانند کلاه‌گیس به شیٔ مستقلی تحول پیدا می‌کند. شکل گوی در سکه‌های ساسانی به مرور زمان تغییر یافت و کوچکتر شد و در دورهٔ خسرو دوم و برخی از جانشینان او، ستاره‌ای جای آن را گرفت.
دربارهٔ مسکوکات دورهٔ ساسانی باید به این نکته توجه کرد که از آنجا که فرمانروایان بسیاری از ممالک و اقوام همسایهٔ ساسانیان — طی صدها سال و حتی پس از سقوط خاندان ساسان — از شیوه‌های آن‌ها در ضرب سکه تقلید کرده‌اند، دقیقاً نمی‌توان گفت که فلان سکه‌ای که مثلاً در ارمنستان یا گرجستان یا مناطق حاشیهٔ جیحون پیدا شده و تصویر نیمرخ خسرو پرویز رویش دیده می‌شود، آیا واقعاً ساسانی است یا نه؛ و به دلیل شباهت‌هایی که هست، بسیاری از این قبیل سکه‌ها را جزو سکه‌های ایرانی دانسته‌اند. مهم‌ترین این تقلیدها به‌طور همزمان (همزمان با حکومت ساسانیان در ایران)، در گرجستان صورت گرفته‌است. سکه‌های دیگر که ضرب هند هستند، مسکوکات هند و ساسانی نامیده می‌شوند و توسط فرمانروایان مولتان و کابل و حکمرانان هپتال‌ها در راجپوتانا و گجرات از حدود سال ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی زده شده‌اند. اما مهم‌تر از همهٔ اینها، سکه‌های ضرب شده توسط خلفای اموی و کارگزاران و حکام آن‌ها است که مسکوکات عرب-ساسانی نامیده می‌شوند و مربوط به دوران اسلامی هستند. از معروف‌ترین تقلیدهای دوره اموی، سکه‌های عبدالملک بن مروان متعلق به سال ۷۲ هجری است. تصویر خسرو روی سکه دیده می‌شود، و حتی تاریخ ضرب سکه را هم به تاریخ یزدگردی ذکر کرده‌اند. سکه‌های خسرو در عصر خود او، از سواحل مدیترانه تا رود سند، و از عربستان تا سلسله کوه‌های قفقاز در شمال غرب و نواحی رود جیحون در شمال شرق به‌طور گسترده‌ای رواج داشتند و مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
دوایر نقطه‌چینی که از زمان شاپور دوم در حاشیهٔ سکه‌ها ایجاد می‌شوند، در زمان خسرو پرویز هم ادامه می‌یابند، با این تفاوت که در دورهٔ خسرو، پشت سکه‌ها معمولاً یک یا دو دایره بیش از روی آن‌ها دارند. بی‌شک این پدیده بایستی نشأت‌گرفته از برخی مفاهیم جهان‌شناختی بوده باشد. ستون‌های آتشکده‌ای که بر پشت سکه است، دارای نوارهایی هستند. برخی از نقش‌های پشت سکه اشاره به اعطای منصب شاهی دارند: یا نیمتنهٔ ایزدبانو اناهیتا را در هاله‌ای از شعله‌ها می‌بینیم، یا تصویری ایستاده از خود شخص پادشاه را. دلیل وجود این نقش‌ها هنوز چنان‌که باید، دانسته نیست، اما به هر حال سکه‌های مزبور مربوط به دوران پرتلاطم جنگ‌های خسرو با هراکلیوس هستند. در دورهٔ جنگ‌های مزبور، چنان‌که معمول این قبیل مواقع است، مقادیر بسیاری سکه توسط حکومت ساسانی ضرب شد تا هزینه‌های جنگ طولانی‌مدت با بیزانس تأمین شود. با آنکه در اواخر سلطنت خسرو وزن مسکوکات کاهش یافت، ولی او کماکان به ضرب سکه برای تأمین هزینه‌های جنگ ادامه داد. با وجود شکوه و قدرت بی‌سابقهٔ شاهنشاهی در این ایام، کیفیت سکه‌ها بسیار تنزل پیدا کرد و تا پایان حکومت ساسانی نیز اوضاع به همین شکل باقی ماند. سکه‌های ساسانیان عموماً از جنس نقره هستند؛ در برابر سکه‌های ضرب رومیان که زرین‌اند. البته سکه‌های طلا هم گاه‌وبیگاه دیده می‌شود. شاید توافقی ضمنی بین دو امپراتوری وجود داشته، چون سکهٔ نقرهٔ ساسانی به عنوان سکهٔ برگزیده مورد استفاده قرار می‌گرفت و در جاهای دوری مانند غرب چین هم کاربرد داشت.
از سکه‌های خسرو پیداست که او کوشیده تا مسکوکاتش را مشابه مسکوکات بیزانسی بکند، اما بعد از او دنبالهٔ این کار را نگرفتند. از زمان خسرو به بعد خطوط سکه‌ها تغییری نمی‌کند و اگر سوابق حروف در سکه‌های قدیمی‌تر وجود نداشت، خواندن آن‌ها غیرممکن می‌شد. عیار سکه‌های دورهٔ خسرو مانند دوره‌های قبل و بعد از اوست. به‌طور کلی در سراسر دورهٔ ساسانی، عیار پول تغییری نکرده‌است.
در زمان خسرو پرویز قالب سکه، مهری بوده‌است که روی نقرهٔ ورقه‌شده می‌گذاشتند و آن را با چکش فرومی‌کردند. علاوه بر ماه و ستاره، در حاشیهٔ سکه خطی هم وجود دارد که سکه‌شناسان اروپایی اغلب به واسطهٔ دشواری‌های خط پهلوی، آن را درست نخوانده‌اند، و امروزه به یقین می‌دانیم که بایستی به صورت افزوتو و افزوتن خواند؛ به معنای افزوده و افزودن و چون این کلمه گاهی پیش از نام پادشاه هم ذکر شده — مانند افزوتو هوسروی؛ یعنی افزوده خسرو — معلوم می‌شود که عبارت مذکور، دعایی است برای افزونی عمر پادشاه و بقای او. نوشتن اینگونه کلمات هم مانند ایجاد حاشیه و لبهٔ پهن و اشکال ماه و ستاره در اواخر دورهٔ ساسانی معمول شده‌است. عمال و منسوبان خلفای دوران اسلامی، بعدها به جای این عبارات، کلمهٔ شهادت و نام پیامبر اسلام را در روی سکه‌هایی که آن‌ها را به تقلید از سکه‌های ساسانی ضرب می‌کردند، درج می‌نمودند. چنین تقلیدهایی از سکه‌های خسرو پرویز، در دوره‌های بعدی بیشتر از همه در طبرستان انجام شده، و نه تنها فرمانروایان بومی مبادرت به این کار می‌کردند و از خط پهلوی روی سکه‌ها استفاده می‌کردند؛ بلکه عمال عرب هم از اسلوب و سبک سکه‌زنی دورهٔ خسرو متابعت می‌کردند؛ مثلاً هانی بن هانی که در سال ۱۷۱ هجری از سوی خلیفه حکمران طبرستان شد، تا سال ۱۷۲ از این نوع سکه‌ها تقلید کرد و سکه‌های نیم‌درهمی زد؛ حال آنکه یک سده پیش از آن در زمان خلفای بنی‌امیه زدن سکه‌های یک‌درهمی با خط و نوشتار کوفی مرسوم بوده‌است.
در ۱۱۹ سکهٔ مختلف که از زمان خسرو دوم به دست آمده، مجموعاً به ۴۹ ضرابخانهٔ متمایز اشاره شده‌است، و این عدد، تعداد زیاد ضرابخانه‌های حکومتی در آن ایام را نشان می‌دهد. تاریخ ضرب سکه‌ها در پشت آن‌ها و در سمت چپ نقش آتشدان قرار دارد. این تواریخ نیز مانند سایر موارد مشابه‌شان — چنان‌که از زمان پیروز (۴۸۳–۴۵۷ م) مرسوم شده بود — به حروف نوشته شده‌اند. در پشت برخی از سکه‌های خسرو دوم، به جای آتشدان، تصویر خدای خورشید سرزمین مولتان دیده می‌شود؛ و از اینجا می‌توان فهمید که در مناطقی که مردم دین خاصی داشته‌اند، استفاده از نقوش دینی محلی و بومی آن نواحی به جای نقش آتشدان، جایز و معمول بوده‌است. از زمان خسرو دوم، تاج پادشاه دیگر تغییر نمی‌کند و همهٔ جانشینان او از همان تاج استفاده می‌کنند. به عقیدهٔ نفیسی: «این خود بهترین دلیل نمایش ضعف و انحطاط دورهٔ ساسانی است». او می‌گوید شاید علتش این بوده که جانشینان خسرو به سرعت تغییر می‌کردند، و به همین جهت فرصت سفارش و آماده‌سازی تاج مخصوص خود را پیدا نمی‌کردند.
دستگرد خسرو
از آنجا که پیشگویان به خسرو گفته بودند که اقامت در تیسفون برای او نامیمون خواهد بود، وی از سال ۶۰۴ تا زمانی که هراکلیوس به آن قسمت از ایرانشهر حمله کرد (۶۲۸–۶۲۷)، به تیسفون نرفت. اقامتگاه مطبوع او، قلعهٔ دستگرد (دستجرد در منابع عربی و اسلامی) یا دستگرد خسرو بود، که نویسندگان عرب آن را الدسکره یا دسکرةالملک گفته‌اند. این شهر، که حدود چهار قرن بعد یک جهانگرد عرب به نام اَبودُلَف مِسعَر بن مُهَلهِل به خرابه‌های آن با دیدهٔ تحسین و عبرت نگریسته‌است، در کنار شاهراه نظامی‌ای قرار داشت که از تیسفون به حلوان و همدان می‌رفت. شهر مزبور در فاصلهٔ سه روز راه — تقریباً بیست فرسخ یا ۱۰۷ کیلومتر — تا تیسفون (از تیسفون به طرف شمال شرقی) و نزدیک شهر باستانی ارتمیته قرار داشت و دارای قلعه و باروی باشکوهی بود.
قصر شیرین و قلعهٔ خسروی
کمی بالاتر از مسیر نظامی‌ای که از خانقین به حلوان می‌رفته، قصر دیگری بوده که آن را قصر شیرین می‌گویند و ظاهراً در زمان خسرو پرویز اهمیت زیادی داشته‌است. بنا به روایات رایج، شیرین محبوبهٔ خسرو در آنجا اقامت داشته‌است. این شهر در مرز کشورهای ایران و عراق امروزی واقع بوده و در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی (در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۷ خورشیدی) در نتیجهٔ جنگ بین دو کشور، بقایای آن به شدت آسیب دیده و ویران شده‌است. قلعهٔ مربعی هم هست به نام قلعهٔ خسرَوی، که چند برج دارد و خندقی آن را احاطه کرده و روی خندق پلی طاق‌دار زده‌اند. در زمین مسطحی که قلعهٔ خسروی بر آن مشرف است، باغ وسیعی با دیوارهای شترگلو، کاخ مجللی که امروزه حاجی قلعه‌سی می‌گویند و بنای عظیمی که چوار قاپو (چهار دروازه) نامیده می‌شود و گویا قبلاً آتشگاه بوده‌است، وجود داشته. به‌طور کلی باستان‌شناسان در نتیجهٔ کاوش‌هایشان به این نتیجه رسیده‌اند که میان‌رودان در دورهٔ ساسانی به وسیلهٔ نهرها و ترعه‌های مختلف به‌طور منظم آبیاری می‌شده و کاملاً آباد و معمور بوده و در محل شهر قدیم کیش، بقایای چندین کاخ و کوشک ساسانی به دست آمده‌است.
نقش برجسته‌ها و آثار طاق بستان
قسمت انتهایی غار به شکل مربع و حاوی دو نقش برجسته است که در دو طبقه روی هم قرار دارند. نقش برجستهٔ فوقانی مجلس تاجگذاری شاه را نشان می‌دهد. پادشاه در وسط تصویر ایستاده و با دست راست تاجی را که اورمزد — که در سمت چپ تصویر ایستاده — به او می‌دهد، می‌گیرد. در سوی دیگر هم آناهیتا بر بالای سر پادشاه قرار گرفته و افسری به او عطا می‌کند. پادشاه همان تاجی را به سر دارد که معمولاً در سکه‌های خسرو پرویز دیده می‌شود. پوشش و زیورآلات هر یک از این سه شخصیت با دقت و ظرافت بسیار تصویر شده‌است. در اینجا گرچه اورمزد در جایگاهی والاتر است، اما دو ایزد دیگر، یعنی میترا و آناهیتا هم در کنار او دیده می‌شوند. اینها همان سه ایزد مورد پرستش اردشیر دوم هخامنشی بودند، و به این ترتیب بازگشتی کامل به پرستش ایزدان مزبور بعد از چند صد سال مشاهده می‌شود.
در نقش برجستهٔ زیرین، خسرو کاملاً مسلح و سوار بر اسب در حالت جنگی است. این نقش برجسته حکایت از نوعی خودنمایی شاهانه می‌کند. پادشاه لباس کامل رزم، مخصوص سواره‌نظام سنگین‌اسلحه، شامل کلاهخود و جوشنی با حلقه‌های آهنین در برکرده و نیزه‌ای در دست راستش دارد که آن را بر دوش تکیه داده‌است و سپر مدوری به دست چپ گرفته، و از بابت اینگونه تجهیزات نظامی، کاملاً شبیه پادشاهان رزمجوی اولیهٔ ساسانی است. او تیردانی به پشت دارد که ادوات رزمی او را کامل می‌کند. از زیر جوشن، جامهٔ شاه دیده می‌شود که تصاویری شبیه ماهی بر روی آن وجود دارد. اسب شاه — که در روایات اسلامی، نامش شبدیز گفته شده — کاملاً رام و آرام و استوار است و پوشش خاصی شامل علایم و تزیینات سلطنتی دارد.
در دیوارهای کناری غار نیز نقوشی دیده می‌شود. دیوار سمت راست، شکار گوزن را در باغ بزرگ مخصوص شاه در دستگرد خسرو به نام فردوس نمایش می‌دهد. در سه جا شمایل شاه به چشم می‌خورد. انبوهی از زنان گرد شاه را گرفته‌اند. برخی خدمت می‌کنند و برخی در حال نوازندگی‌اند و برخی دیگر کف می‌زنند. دیوار سمت چپ، شکار گراز را در محلی باتلاقی و شبیه نیزار نشان می‌دهد. فیلبانان، زنان پاروزن و تعداد زیادی افراد انسانی و حیوانات در اینجا به چشم می‌خورد. در این تصویر نیز شاه در موقعیت‌های مختلف نشان داده شده‌است. تصاویر این دو نقش برجسته، علی‌الخصوص دومی به قدری شلوغ هستند که تقریباً هیچ جای خالی‌ای در آنها دیده نمی‌شود. تنوع بسیاری در البسهٔ شاه و دیگر افراد به چشم می‌خورد. ثروت و تجملات دربار خسرو و شوکت او به وضوح در این برجسته‌کاری به چشم می‌خورد: شاهی که در حال شکار و خوشگذرانی است و همهٔ اشخاص دیگر که در صحنه‌اند، در خدمت او هستند و هر یک کاری برای او انجام می‌دهند. حجاری شکار گراز، نمونه‌ای هم از قالی‌های دورهٔ ساسانی را نشان می‌دهد. طبق گفتهٔ ثعالبی، معروف‌ترین قالی‌های زمان خسرو دوم، از جنس ابریشم زربفت بوده‌اند.
روبه‌روی این غار قبلاً مجسمه‌ای از خسرو وجود داشته که مِسعَر بن مُهَلهِل در قرن دهم میلادی آن را در این مکان دیده‌است. این مجسمهٔ بسیار بزرگ بعدها در برکه‌ای که نزدیک کوه بوده، افتاده و در قرن نوزدهم آن را در حالی که پایش بریده شده بوده، از آب بیرون آورده‌اند و در بالای سد نصب کرده‌اند. پیکره با وجود آسیب‌هایی که دیده، هیبت و شکوه شاهانه‌اش را حفظ کرده، و حتی با معیارهای هنری امروزی هم پرشکوه به نظر می‌رسد. این اثر نمونهٔ نادری از هنر پیکرتراشی دورهٔ ساسانی محسوب می‌شود. شاه، ایستاده و دست‌هایش روی قبضهٔ شمشیر قرار دارد.
این آثار پس از وقفه‌ای طولانی در برجسته‌کاری روی تخته‌سنگ ظاهر می‌شوند؛ وقفه‌ای که از قرن چهارم تا قرن هفتم میلادی ادامه داشته‌است. در آثار مزبور شخصیت شاه برجسته و ممتاز است و او فرمانروای نظرکردهٔ خداوند معرفی می‌شود.
ظروف و اشیای هنری
ظروف گرانبها و پر زرق و برق نیز از چیزهایی بود که نظر و توجه خسرو را به خود جلب می‌کرد. برخی بر این باورند که این قبیل ظروف و جام‌های منقوش در کارخانهٔ پادشاهی ساخته می‌شدند و شاه آن‌ها را به افراد گوناگون هدیه می‌داد. مسلمانان در قرون نخستین اسلامی از سبک جام‌های نقرهٔ ساسانی تقلید کرده‌اند. یکی از زیباترین نمونه‌ها، جام نقره‌ای است که خسرو را در حال شکار نشان می‌دهد. شاه دیهیم بالداری به سر و جامه‌ای گرانبها به تن دارد؛ کمان را به زه کرده و چهارنعل به دنبال شکار می‌تازد. چند حیوان نیز با تیرهای او از پا درآمده‌اند.
کارنامهٔ خسرو دوم
خسرو پرویز به رغم دشواری‌هایی که از آغاز سلطنتش با آن‌ها مواجه گشت، آخرین سلطنت بزرگ ایران باستان را به خود اختصاص داد. حشمت او و فزونی قدرتش در جهان افسانه شده بود؛ به طوری که حتی صدها سال بعد هم این احتشام و بزرگی در آثار شاعرانی چون خاقانی، حافظ و مانند آنها منعکس شده‌است. اما وی در عین حال برای بسط سلطه و حکومتش به جنگ‌هایی خونین و فرسایشی، لشکرکشی‌هایی بدون برنامه‌ریزی مناسب و لازم، و وضع مالیات‌هایی سنگین و کمرشکن بر مردم روی آورد، و در واقع همین عوامل بودند که سقوط شاهنشاهی شکوهمند پدرانش را قطعی و مسلم کردند. در اواخر دههٔ دوم قرن هفتم میلادی، قلمرو ایران ساسانی به بیشترین وسعت خود در طول حیات این سلسله رسید؛ امپراتوری روم در تمامی جبهه‌های شرقی خود در هم کوبیده و به شدت تحقیر شد؛ ترکان منکوب و قلع‌وقمع گشتند، و حتی بخشی از شمال غرب هند در این زمان، مثل اوایل دورهٔ ساسانی، به اطاعت ایران درآمد. اما علی‌رغم چنین کامیابی‌های بزرگی، بلندپروازی‌های شاهنشاه ایران و جاه‌طلبی‌های خداگونهٔ او در گسترش بی‌حدوحصر قلمروش، باعث افزایش بار مالیات‌ها بر گردهٔ مردم و تحمیل تلفات انسانی بسیار به دستگاه و تشکیلات نظامی شاهنشاهی شد. خسارات مزبور، با اینکه از غنایم به دست آمده در جنگ‌ها بسیار بیشتر بودند، اما رعیت و توده‌های مردم چاره‌ای جز تبعیت از منویات ملوکانه شاه نداشتند، و هرگونه نارضایی که ممکن بود به دلهایشان راه بیابد، محکوم به سکوت و کتمان بود.
در دورهٔ خسرو پرویز، مالیات‌ها نخست تا حدودی متعادل و قابل تحمل بودند، اما با شروع لشکرکشی‌های دامنه‌دار و پرهزینه در جبهه‌های غربی، به شدت افزایش یافتند و این افزایش، رفته‌رفته شیب تندی گرفت و به فشار سنگین بر توده‌های مردم و ناخرسندی باطنی آن‌ها منجر شد. پرویز رجبی دربارهٔ فرمانروایی خسرو می‌گوید: «خسرو ۳۸ سال با بی‌هودگی و بدون کوچکترین نشانی از فرزانگی فرمان راند، و از شانس خوبی که داشت، خود همه‌نوع عشق و عیش و نوش روزگار خود را چشید و کشورش را با هزار سالی که صرف ساختار فرهنگی و مدنی آن شده بود، آمادهٔ یک فروپاشی برق‌آسا کرد… برخلاف روزگار خسرو اول، که آن را می‌توان دورهٔ رنسانس باشکوه ایرانی خواند و… یکی از آبشخورهای رنسانس اروپایی دانست، روزگار خسرو دوم را با همهٔ شکوه ظاهرش باید جان‌مایهٔ بسیاری از نابه‌سامانی‌های فرهنگی و مدنی ایرانیان تا به امروز دانست». او خسرو پرویز و هارون‌الرشید را مشابه هم دانسته‌است.
صفات و خصال و زندگی شخصی
خسرو در دورهٔ پیروزی‌های پی‌درپی فرماندهانش، تمام اوقات خود را در کاخ‌ها و اقامتگاه‌های مجلل و پرشکوه خود به تفریح و عشرت می‌گذراند. دستگرد خسرو سکونتگاه محبوب او به‌شمار می‌رفت. او این شهر را بیش از تیسفون دوست می‌داشت و اغلب اوقاتش را آنجا سپری می‌کرد. بناهای باشکوه و انواع اسباب تجمل و امکانات گوناگون عشرت و لذت‌جویی‌های بوالهوسانه در اینجا برایش فراهم بود. او از انواع لذایذ زندگی استقبال می‌کرد. عطریات و انواع روایح دل‌پسند، اقسام غذاهای لذیذ در کاخ‌ها و اقامتگاه‌های پادشاه به چشم می‌خورد. جواهرات و ظروف گرانبها و پر زرق و برق نیز مورد توجه خسرو بود. رنگ‌های مورد علاقهٔ خسرو اینطور ذکر شده‌اند: «خسرو ابرویز، پسر هرمزد، جامه‌اش گلفام و شلوارش آسمانی و تاجش سرخ بود و نیزه در دست داشت». سفرای دول خارجی و امرا و حکام مناطق و فرماندهان سپاه و اعظم کشوری و لشکری، در دستگرد خسرو شاه را در همین هیئت می‌دیده‌اند. طبق گفتهٔ طبری، خسرو در حرمسرایش سه هزار زن داشته (و این غیر از دخترانی بوده که خدمتکار یا مغنی و مطرب او بوده‌اند). سه هزار خادم مرد او را خدمت می‌کردند، و ۸۵۰۰ مرکب و ۷۶۰ فیل و ۱۲۰۰۰ قاطر اموال و دارایی او را حمل می‌نمودند. دوشیزگان و بیوگان و زنان صاحب اولاد را هر جا می‌یافت، به حرم خود داخل می‌کرد، و هر وقت می‌خواست تجدید حرم کند، نامه‌هایی به عمال خود می‌نوشت و در آن‌ها زن مطلوب و ایده‌آل خود را توصیف می‌کرد، و آن‌ها مواردی را که مناسب طبع او می‌یافتند، نزدش می‌فرستادند. وصفی که از زن تمام‌عیار و ایده‌آل در این نامه‌های خسرو پرویز آمده، شبیه گفته‌های منسوب به ریدک در رسالهٔ پهلوی خسرو کواذان و ریدگ است.
زن محبوب خسرو، شیرین نام داشت که عیسوی بود. برخی مانند ثئوفیلاکتوس و بلعمی او را یونانی دانسته‌اند، اما اسم او ایرانی است. سبئوس در تاریخ هرقل (هراکلیوس) می‌گوید که شیرین از مردم خوزستان بود. بعضی نیز بر این عقیده‌اند که در میشان به دنیا آمده بود. شیرین در اوایل سلطنت خسرو به عقد او درآمد، و تا پایان عمر خسرو نفوذ فوق‌العاده‌ای روی او داشت. طبری، می‌گوید که مریم، دختر موریکیوس، امپراتور بیزانس نیز از زنانی بوده که به عقد خسرو درآمده است و علل سیاسی برای آن ذکر می‌کند، اما در منابع بیزانسی سخنی از این وصلت به میان نیامده است. کریستن‌سن، گُردیَه، خواهر بهرام چوبین که زنی مردانه بود را نیز از زنانی می‌داند که صرف نظر از تفاصیل ماجرا، به عقد خسرو درآمده بوده‌است. شیرین به خسرو هشدار داد که از مکاید این زن برحذر باشد. دربارهٔ تفصیل عروسی خسرو با شیرین، تدبیر شاه برای خاموش کردن بزرگان که نسبت به ازدواج شاه با زنی از طبقات فرودست معترض بودند، تدابیری که شیرین برای جلب نظر عاشق بی‌وفا اتخاذ می‌کرده، و کشته شدن ماریا به دست شیرین، ثعالبی و فردوسی چیزهایی آورده‌اند. ظاهراً پیش از سقوط ساسانیان نیز مطالبی در این باره نوشته شده بود. بلعمی قصهٔ عشق شیرین و فرهاد را ذکر کرده و می‌نویسد: «فرهاد فریفتهٔ این زن شد و خسرو او را به کندن کوه بیستون گماشت. فرهاد در آن کوه به بریدن سنگ مشغول شد، و هر پاره که از کوه می‌برید، چنان عظیم بود که امروز صد مرد آن را نتواند برداشت». داستان «فرهاد و شیرین» و «خسرو و شیرین» موضوع بسیاری از منظومات عشقی و حماسی در ادبیات ایران شده‌است.
کریستن‌سن این گفته را که خسرو مسیحی شده بود، رد می‌کند. با این حال می‌گوید که ممکن است مسیحی بودن شیرین و ماریا و نفوذ آن‌ها در دربار و روی شخص خسرو، موجب شده باشد که خسرو، نسبت به رعایای مسیحی خود، ولو در ظاهر الطاف و مرحمت‌هایی کند. عیسویان با به قدرت رسیدن خسرو به آزادی دینی رسیدند، ولی اجازه نداشتند که زرتشتیان را به دین خود دعوت کنند. خسرو به کلیسا بخشش بسیار می‌کرد؛ چندین عبادتگاه به نام سنت سرجیوس، که او را در ایام جنگ یاری کرده بود، ساخت و خاجی از زر به کلیسای سرجیوپولیس در سوریه عطا کرد.
مسئلهٔ جالب توجه در رفتار و خلق و خو و سکنات خسرو این است که او حتی در بدترین و حادترین شرایط زندگی هم دست از قساوت و کینه‌توزی نسبت به زیردستانش برنمی‌داشت. گویند وی در شرایط بحرانی‌ای که از ترس بهرام چوبین می‌گریخت، از نعمان سوم فرمانروای لخمی خشمگین شد و کینه از او به دل گرفت و بعدها در زمان مناسب تلافی کرد. این که این روایت تا چه حد می‌تواند درست باشد، محل بحث است، اما رفتار او با دو سردار بزرگ و فاتحش، شاهین وهمن‌زادگان و فرخان شهربراز نیز دست کمی از رفتارش با نعمان بن منذر نداشته؛ هر دوی آنها مورد غضب نابه‌جای شاهنشاه واقع شدند و دل از وفاداری به حکومت بریدند. فرجام شاهین چندان روشن نیست، اما دربارهٔ شهربراز، می‌دانیم که به دلیل بیم از خسرو و رفتار دیوانه‌وار او، با هراکلیوس وارد گفتگو شد و توانست مصر و نواحی اطراف آن را، ولو موقتاً، تحت سلطهٔ خود نگه‌دارد. او هنگامی که به دربار احضار شد، از رفتن امتناع کرد، و سرانجام با شیرویه، پسر ناراضی شاه، که در این زمان در حال دسیسه و توطئه برای رسیدن به قدرت بود، وارد مذاکره شد، و حتی اگر خودش هم پیشتر چنین قصدی نداشت، اما در این زمان با شیرویه و سایر مخالفان و ناراضیان برای به زیر کشیدن خسرو از تخت همداستان شد.
رابطهٔ خسرو با روحانیون مسیحی و مسیحیان
در سال ۵۹۶، اسقف‌ها بنا به میل خسرو، سبریشوع را، که در اصل شبان و فردی بسیار متعصب بود، به مقام جاثلیقی انتخاب کردند. در آن زمان فرقه‌های مسیحی بسیاری بودند که از خوانش مورد نظر دینی تبعیت نمی‌کردند و قابلیت این را داشتند که مورد تعقیب قرار بگیرند. یکی از این فِرَق، یعقوبی‌ها یا مونوفیزیت‌ها بودند که در این زمان قدرت بسیاری به دست آورده بودند و مسیحیان نستوری را به شدت متهم می‌کردند. در نزاعی که بین این دو گروه شعله‌ور شد، یعقوبی‌ها پیروز شدند. رئیس پزشکان دربار به نام گابریل سنجاری، نخست نستوری بود و بعد یعقوبی شده بود؛ و به همین جهت از یعقوبی‌ها شدیداً پشتیبانی می‌کرد. میان او و سبریشوع اختلاف پدید آمد و سبریشوع او را به خاطر زندگی خصوصی‌ای که داشت، تکفیر کرد. گابریل نزد خسرو بسیار گرامی بود. پس از آنکه شیرین که خواهان داشتن فرزند بود، در اثر معالجات این پزشک و دعاهای سنت سرجیوس صاحب پسری شد (همان که نامش را مردانشاه گذاشتند)، عزت و احترام و مقام گابریل در دربار ارتقا یافت. شیرین تابع آیین یعقوبی شد و در نتیجه فرقهٔ مزبور کاملاً قدرت و تسلط یافت.
پس از درگذشت سبریشوع، شیرین از خسرو خواست تا مقام جاثلیقی را به گرگوار، معلم مدرسهٔ سلوکیه اعطا کند. گرگوار مردی عالم و فرزانه، ولی آزمند و پرخور بود. پس از چهار سال ریاست، در ۶۰۸ یا ۶۰۹ فوت کرد، و اموال بسیاری از خود باقی گذاشت که خسرو همه را به نفع خزانه ضبط کرد. پس از گرگوار، مسیحیان چند سال بدون سرور و سالار ماندند؛ چه خسرو در اثر نفوذ شیرین و گابریل، اجازه نمی‌داد که کسی از نستوری‌ها به ریاست برسد. نزاع پیشین دو گروه، در این باره که آیا یک طبیعت در عیسی وجود دارد یا دو طبیعت، بار دیگر سربرآورد. نستوری‌ها، مهران گشنسب را که از خاندانی ممتاز بود، به سوی خود کشیدند و او را با نام گیورگیس تعمید دادند و تحت حمایت او قرار گرفتند. قسمتی از زندگانی و سرگذشت او در اعمال شهدای نصرانی آمده‌است. دُرُستبَد گابریل او را متهم به انکار دین زرتشتی نمود، و به قدری کوشید که شاه دستور داد مهران گشنسب را دستگیر کردند و به صلیب کشیدند.
پس از فوت گابریل، یزدین، واستریوشان‌سالار که نستوری بود، سعی بسیار کرد تا از شاه اجازه بگیرد تا نستوریان بتوانند جاثلیقی انتخاب کنند، اما کوشش‌هایش — به احتمال، در اثر مخالفت‌های شیرین — به نتیجه‌ای نرسید.
رابطهٔ خسرو با روحانیون زرتشتی
روحانیت زرتشتی در دورهٔ خسرو پرویز چنان قدرتمند نبود که بتواند از اختلافات میان دو فرقهٔ مسیحی نستوری و یعقوبی به نفع خود بهره ببرد. درست است که این طبقه، نمایندگان دین رسمی کشور بودند و همچنان تعصبات شدید مذهبی‌شان را با خود داشتند، ولی در این زمان چنان ضعیف شده بودند که پیش چشم آنها، خاندان یزدین نصرانی به بالاترین مقامات مالی منصوب شدند. هرچند عیسویان پیش از آن هم فعالیت‌های دیوانی انجام می‌دادند، ولی مناصب و مدارجشان چندان ارزش و اهمیتی نداشت. طبری می‌گوید که خسرو آتشکده‌های بسیاری ساخت و دوازده هزار تن هیربد را برای خواندن ادعیه به این اماکن فرستاد، ولی به عقیدهٔ کریستن‌سن، این قبیل اعداد کامل نمی‌توانند مبنای تاریخی و حقیقت داشته باشند.
حملات هراکلیوس به ایرانشهر، روی وضعیت مسیحیان تأثیر گذاشت. بنا به نوشتهٔ کتاب گمنام گویدی، خسرو سوگند یاد کرد که اگر در این جنگ پیروز شود، در سراسر کشور کلیسایی یا «ناقوس کلیسا» یی را برپا نخواهد گذاشت. نستوریان و یعقوبیان، هر دو تحت تعقیب و آزار قرار گرفتند. به دستور خسرو، یزدین را به دار آویختند و زنش را شکنجه کردند و اموالش را توقیف کردند. یکی از فرزندان یزدین به نام شمطا، در شورش علیه خسرو از پیشگامان بود.
خسرو پرویز و سقوط ساسانیان
با وجود پیشرفت‌های نظامی برق‌آسا و دور از ذهن سرداران خسرو در جبهه‌های بیزانس، در واپسین ایام سلطنت وی شکست‌ها و تحقیرهای بسیاری نصیب ایرانیان و حکومت ساسانی شد. رفتار وحشیانه و غیرعقلانی خسرو با زیردستان، درباریان و فرماندهان سپاه که کاملاً بوی دیوانگی و جنون می‌داد، اوضاع را وخیم‌تر کرد و دامنهٔ بحران‌ها گسترش پیدا کرد. او با وجود کمی نفرات سپاهی که در روزهای آخر برایش مانده بود، باز با لجاجتِ تمام پیشنهاد متارکهٔ جنگ را که از سوی هراکلیوس شده بود، نپذیرفت و بر مواضع پیشین خود اصرار ورزید. در واقع به همان اندازه که ایام پیشین برای ایرانیان درخشان و پرافتخار بودند، این واپسین ایام برایشان شرم‌آور، ناامیدکننده و خفت‌بار بود.
با کشته شدن خسرو پرویز، شیرازهٔ دولت ساسانی از هم گسست. پس از او، قدرت سیاسی در خاندان ساسانی به شدت متزلزل شد. هیچ‌کدام از کسانی که پس از او با عنوان شاه به تخت سلطنت نشستند — یا نشانده شدند — نتوانستند قدرت زیادی به دست آورند، و به همین جهت هم نتوانستند بر اوضاع مسلط شوند. سرداران و فرماندهان سپاه گرفتار نفاق و اختلاف و با یکدیگر در ستیز بودند، و کسی پیدا نشد که بتواند قدرت پیشین را احیا کند و بر مشکلات فراوان مملکت فایق آید و امور ازهم‌گسیختهٔ کشوری و لشکری را سامان دهد. کمی پس از مرگ خسرو، اوضاع ساسانیان چنان آشفته شد که حتی دو تن از دختران او به نام‌های پوران (پوراندخت) و آذرمیدخت نیز توانستند برای مدت کوتاهی شاهی کنند. پیش از آن پادشاهی زنان در خاندان ساسانی سابقه نداشت؛ و حکومت کردن این دو خواهر احتمالاً بدان سبب بوده که در نتیجهٔ کشتارهای قباد دوم، دیگر فرزند ذکوری برای عهده‌دار شدن سلطنت باقی نمانده بوده‌است. در فاصلهٔ ۶۳۰، یعنی زمانی که پوران درگذشت، و ۶۳۲ یعنی روی کار آمدن یزدگرد سوم، شاهان متعددی به تخت نشستند که هیچ‌کدام نتوانستند دوام بیاورند.
موارد خاص لشکرکشی های خسرو پرویز
خسرو پرویز اولین پادشاه ساسانی و آخرین پادشاه ایرانی بود که توانست در سه قاره (آسیا، آفریقا و اروپا) حکمرانی کند. او با حکمرانی در دربنت و فتح رودس و دودکانسا   در قاره اروپا و با فتح مصر در قاره آفریقا حکمرانی کرد. با قیام شیرویه و مرگ خسرو پرویز و صلح بین ایران و روم تمام مناطقی که خسرو فتح کرده بود به روم بازگشت و دیگر هرگز چنین اتفاقی در تاریخ ایران رخ نداد.
طبق گفته مورخان می توان گفت در زمان حکومت خسرو پرویز چهار عجایب (هرم بزرگ جیزه، آرامگاه هالیکارناسوس، فانوس اسکندریه و غول رودس) از عجایب هفتگانه جهان باستان همچنان پا برجا بودند که طی لشکرکشی های خسرو پرویز به غرب با قاطعیت می توان گفت هرم بزرگ جیزه، فانوس اسکندریه و غول رودس به حکومت ساسانیان الحاق شدند اما در مورد حضور آرامگاه هالیکارناسوس که توسط هخامنشیان ساخته شده بود ابهاماتی وجود دارد. لازم به ذکر است که در حال حاضر از عجایب هفتگانه جهان باستان فقط هرم بزرگ جیزه که قدیمی ترین و بزرگ ترین بین عجایب هفتگانه است همچنان باقی مانده است؛ در سال ۱۴۹۴ م، آرامگاه هالیکارناسوس در اثر سیل از بین رفت و در سال ۱۴۸۰ م، فانوس اسکندیه در اثر زمین لرزه ویران شد و همچنین غول رودس در سال ۲۲۶ قبل از میلاد در اثر زمین لرزه از ناحیه زانو های غول مجسمه شکست اما همچنان با شکوه بود و در نهایت در سال ۶۵۴ م، در زمان حمله اعراب و توسط معاویه اول تکه تکه و فروخته شد.
البته برخی منابع دروازه ایشتار بابل را به‌جای فانوس اسکندریه جزو عجایب هفتگانه جهان باستان معرفی می کنند که توسط نبوکدنصر دوم ساخته شد و برای سالیان بسیار زیادی جزو قلمرو ایران بوده است و در حال حاضر در موزه پرگامون برلین قرار دارد.
آوازه خسرو پرویز در جهان غرب
درسال ۱۹۳۱ م، مجسمه خسرو پرویز در سنگ نگاره شرق و غرب دانشگاه شیکاگو ایالات متحده آمریکا توسط اولریک الرهوسن (Ulric Ellerhusen) مجسمه ساز آلمانی–آمریکایی در کنار داریوش بزرگ از ایران و سایر مشاهیر شرق و غرب از جمله جوزر، حمورابی، تحوتموس سوم، آشوربانی‌پال، هرودوت، اسکندر مقدونی و ژولیوس سزار ساخته شد.
این سنگ نگاره در بالای ورودی اصلی ساختمان موسسه شرقی دانشگاه شیکاگو ساخته شده که در آن توتم قسمت غرب یک گاومیش کوهان دار است و قسمت شرق یک شیر را به عنوان توتم خود در پیش زمینه تابلو دارد. همه مشاهیر حاضر در این سنگ نگاره در تاریخ مصر باستان (۳۱۰۰–۵۲۵ پ. م) و عصر کلاسیک مصر (۵۲۵ پ. م–۶۲۹ م) که از تاریخ حضور هخامنشیان در مصر (فتح مصر توسط کمبوجیه) تا تاریخ پایان حکومت ساسانیان در مصر (مرگ خسرو پرویز و صلح ایران و روم) را شامل می شود، نقش مهمی داشته اند که خسرو پرویز نیز از این قاعده مستثنی نیست.
خسرو پرویز و پیشرفت موسیقی ایرانی
دورهٔ پادشاهی خسرو پرویز، عصر طلایی موسیقی در ایران محسوب می‌شود. با آنکه پیش از او، در دوره‌های خسرو انوشیروان، بهرام گور و حتی اردشیر یکم نیز پادشاهان به موسیقی علاقهٔ خاصی نشان می‌دادند، اما اوج ترقی موسیقی مربوط به دوران خسرو پرویز است. رامشگران و خنیاگران عالی‌رتبه و برجسته‌ای در دربار این پادشاه حضور داشتند که معروف‌ترین آنها، سرکش، باربد (پهلبد؛ فهلبد)، سرکب، بامشاد و نکیسا بوده‌اند. در بین این افراد، علی‌الخصوص باربد مقام ویژه‌ای دارد. اختراع دستگاه‌های موسیقی ایرانی را به او نسبت می‌دهند. این استاد بزرگ، تأثیر بسزایی روی موسیقی ساسانی گذاشته‌است. هنوز هم در ممالک اسلامی، آثاری از الحان باربد باقی مانده‌است. در موسیقی سنتی ایرانی نیز بقایایی از آثار و زحمات این استادکار بزرگ موسیقی باقی است. موسیقی عربی، هم در شکل رایج آن در بغداد و هم به اشکال حجازی و اندلسی، تا حدودی تحت تأثیر موسیقی ساسانی قرار داشته‌است. دستگاه‌های موسیقی منسوب به باربد، مرکب از هفت خسروانی و سی لحن و ۳۶۰ دستان بود؛ که با ایام هفته و سی روز ماه و ۳۶۰ روز سال ساسانیان تناسب داشته‌است. از منظرهٔ شکارگاه خسرو در نقش برجستهٔ طاق بستان چنین به نظر می‌رسد که چنگ، محبوب‌ترین و موردتوجه‌ترین آلت موسیقی در آن دوران بوده‌است. با این حال از آلات دیگر هم استفاده می‌شده، مانند شیپور، تَنبور (تمبور)، عود هندی به اسم ون و عود معمولی به اسم دار، بربط (بَربود)، سنتور موسوم به کُنّار، نای و قره‌نی موسوم به مار و طبل کوچکی به نام دُمبَلَگ.
خسرو پرویز در آینهٔ ادب فارسی
دو اثر منظوم و معروف ادب فارسی دربردارندهٔ مطالبی دربارهٔ خسرو پرویز هستند؛ یکی داستان پادشاهی وی و پسرش شیرویه است که در شاهنامهٔ فردوسی ذکر شده‌است. در اثر مزبور، حدود چهار هزار بیت به پادشاهی خسرو و حدود ششصد بیت به پادشاهی شیرویه اختصاص دارد (در مجموع ۴۶۸۳ بیت در نسخهٔ چاپ مسکو). البته داستان شیرویه با سرگذشت خسرو، و خاصه زندگانی شیرین ارتباط پیدا می‌کند. اثر دیگر، خسرو و شیرین نظامی گنجوی است که برخی آن را شاهکار نظامی دانسته‌اند. حقیقتاً هم این منظومه و هفت پیکر او در مقامی برتر از دیگر سروده‌هایش قرار دارند. خسرو و شیرین قدری مفصل‌تر از داستان‌های متناظر در شاهنامه است و متن نسخهٔ چاپ شوروی آن، ۶۱۳۴ بیت است؛ به‌استثنای ابیاتی که در حاشیه ثبت شده و وارد متن نشده‌است. بین دو سرگذشت مزبور اختلافات فاحشی به چشم می‌خورد، و البته وجود چنین اختلافاتی نیز طبیعی است؛ شاهنامه بیشتر به جنگ‌ها و گریزها و فراز و نشیب‌های زندگانی سیاسی خسرو و حوادث و احوال دربار او می‌پردازد و داستان عشق خسرو و شیرین را بسیار مختصر بیان می‌کند و عشق فرهاد کوه‌کن به شیرین را تماماً به کناری گذاشته‌است؛ حال آنکه جوهر اصلی داستان نظامی، داستان‌ها و حوادث عاشقانهٔ خسرو، شیرین و فرهاد است و این مسائل در اثر مزبور به تفصیل شرح داده شده‌است.
چشمه ستون
چشمه ستون، یک آبادی از توابع بخش راین، شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
بیتمن، ویسکانسین
بیتمن (به انگلیسی: Bateman) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لافایت واقع شده‌است. بیتمن ۲۸۵٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چشمه ستون
جمعیت
این آبادی در دهستان راین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه دائم آن کمتر از سه خانوار بوده‌است.
شهرستان شیپینگ
شهرستان شیپینگ (به لاتین: Shiping County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی واقع شده‌است. شهرستان شیپینگ ۳٬۰۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماتسودایرا تاداآکی
ماتسودایرا تاداآکی (Matsudaira Tadaaki؛ ۱۵۸۳ – ۱ مه ۱۶۴۴) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن بود.
بلایبورگ
بلایبورگ یک شهر در اتریش است که در ناحیه ولکرمارکت واقع شده‌است. بلایبورگ ۳٬۹۳۲ نفر جمعیت دارد.
هنجارگذاری
هنجارگذاری به‌طور معمول به معنای بازگو کردن استانداردهای ارزش‌گذارانه است. در جوامع انسانی، هنجارگذاری پدیده‌ایست که طی آن برخی رفتارها یا بازخوردها به‌لحاظ درستی، خوش‌آیندی، روایی، یا نادرستی، ناخوش‌آیندی و ناروایی‌شان تعیین می‌شوند.
بسیاری از محققان در این مورد سعی کردند تا استفاده از اصطلاح هنجارسازی را به معنای ارزیابی محدود کنند و به توصیف رفتار و پیامدهای آن به عنوان قطعیت، توصیفی یا پیش‌گویانه مراجعه نمایند.
ایکارو میگوئل سوارس
ایکارو میگوئل مارتینز سوارس (پرتغالی: Ícaro Miguel Martins Soares؛ متولد ۲۹ آوریل ۱۹۹۵) یک تکواندوکار برزیلی است که در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۹ در دسته سنگین‌وزن مردان به مدال نقره دست یافت.
پیرگانج
پیرگانج (به لاتین: Pirganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه رنگ‌پور واقع شده‌است. پیرگانج ۴۰۹٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰۳٬۳۸۴ نفر جمعیت دارد.
فولاد الکتریکال
فولاد الکتریکی (فولاد ورقه ورقه، فولاد سیلیکون الکتریکی، فولاد سیلیکون، فولاد رله ، در ایران آهن بدون پسماند (ورق دیناموبلش)) نوعی آلیاژ آهن است که دارای ویژگی‌های خاص مغناطیسی چون کوچکی مساحت حلقه هیسترزیس (باعث کاهش تلفات در هر سیکل می‌شود)، تلفات هسته پایین و ضریب نفوذ هسته بالا است.
رابا-گرامباخ
رابا-گرامباخ یک شهرستان در اتریش است که در اشتایرمارک واقع شده‌است. رابا-گرامباخ ۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرستان شیچیان
شهرستان شیچیان (به لاتین: Shiqian County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در تانگرن واقع شده‌است.
فولاد الکتریکال
متالورژی
سیلیکون مقاومت الکتریکی آهن را حدود ۵ برابر افزایش می‌دهد. این تغییر جریان‌های گردابی القایی را کاهش می‌دهد و حلقه پسماند مواد را باریک می‌کند، بنابراین اتلاف هسته را در مقایسه با فولاد معمولی حدود سه برابر کاهش می‌دهد. اگرچه، ساختار دانه فلز را سخت و شکننده می‌کند؛ این تغییر روی کارایی مواد به ویژه هنگام نورد کردن آن تأثیر منفی می‌گذارد. هنگام آلیاژسازی، آلودگی باید کم نگه داشته شود، زیرا کاربیدها، سولفیدها، اکسیدها و نیتریدها، حتی در ذرات کوچک به قطر یک میکرومتر، تلفات پسماند را افزایش می‌دهند و همچنین نفوذپذیری مغناطیسی را کاهش می‌دهند. وجود کربن در مقایسه با گوگرد یا اکسیژن اثر مخرب تری دارد. کربن همچنین زمانی که به آرامی محلول جامد را ترک می‌کند و به صورت کاربید رسوب می‌کند نیز باعث پیری مغناطیسی و در نتیجه در طول زمان باعث افزایش اتلاف نیرو می‌شود. به خاطر دلایل، سطح کربن تا ۰٫۰۰۵٪ یا کمتر نگه داشته می‌شود. سطح کربن را می‌توان با بازپخت کردن آلیاژ در یک اتمسفر کربن زدایی مانند هیدروژن کاهش داد.
جهت‌گیری دانه
فولاد الکتریکی ساخته شده بدون پردازش خاص برای کنترل جهت‌گیری کریستالی، فولاد غیر جهت دار و معمولاً دارای سطح سیلیکون ۲ تا ۳٫۵ درصد می‌باشد و دارای خواص مغناطیسی مشابه در همه جهات می‌باشد یعنی همسانگرد است. فولاد نورد سرد با دانه‌های غیر جهت دار اغلب به اختصار CRNGO نامیده می‌شود.
فولاد الکتریکی با دانه‌های جهت دار معمولاً دارای سطح سیلیکون ۳٪ است (Si:11Fe). این فولاد به گونه ای پردازش می‌شود که به دلیل کنترل دقیق (ارائه شده توسط نورمن پی گاس) جهت‌گیری کریستالی نسبت به ورق، خواص بهینه در جهت نورد ایجاد شود. چگالی شار مغناطیسی ۳۰٪ در جهت نورد سیم پیچ افزایش می‌یابد، اگرچه اشباع مغناطیسی آن ۵٪ کاهش می‌یابد. این رویه برای هسته ترانسفورماتورهای قدرت و توزیع استفاده می‌شود که در آن فولاد نورد سرد با دانه‌های جهت دار را اغلب به اختصار CRGO می‌شناسند.
CRGO معمولاً توسط کارخانه‌های تولیدکننده به شکل سیم پیچ عرضه می‌شود و باید به صورت «لایه ای» بریده شود، که سپس برای تشکیل هسته ترانسفورماتور، که بخشی جدایی ناپذیر از هر ترانسفورماتور است، استفاده می‌شود. فولاد با دانه‌های جهت دار در ترانسفورماتورهای بزرگ قدرت و توزیع و در برخی از ترانسفورماتورهای خروجی صدا استفاده می‌شود.
CRNGO ارزانتر از CRGO است. هنگامی که هزینه مهم‌تر از راندمان است و برای کاربردهایی که جهت شار مغناطیسی ثابت نیست مانند موتورهای الکتریکی و ژنراتورهای دارای قطعات متحرک از CRNGO استفاده می‌شود و می‌توان از آن در مواقعی استفاده کرد که فضای کافی برای جهت دهی اجزا وجود نداشته باشد تا از خواص جهتی فولاد الکتریکی با دانه‌های جهت دار استفاده شود.
فولاد آمورف
این ماده یک فلز شیشه ای است که از ریختن آلیاژ مذاب بر روی یک چرخ سرد شده در حال چرخش تهیه می‌شود که فلز را با سرعتی در حدود یک مگاکلوین در ثانیه خنک می‌کند، به طوری که کریستال‌ها تشکیل نمی‌شوند. فولاد آمورف به فویل‌های ضخامت حدود ۵۰ میکرومتر محدود می‌شود. خواص مکانیکی فولاد آمورف، لایه لایه شدن را برای موتورهای الکتریکی را دشوار می‌کند. از آنجایی که روبان آمورف را می‌توان به هر عرض خاص زیر تقریباً ۱۳ اینچ ریخته و می‌توان آن را با سهولت نسبی قیچی کرد، این یک ماده مناسب برای هسته‌های ترانسفورماتور الکتریکی می‌باشد. در سال ۲۰۱۹، قیمت فولاد آمورف در خارج از ایالات متحده تقریباً ۹۵/ پوند در مقایسه با فولاد دانه گرا HiB است که تقریباً ۸۶/ پوند دلار قیمت دارد. ترانسفورماتورهای دارای هسته‌های فولادی آمورف می‌توانند تلفات هسته ای به اندازه یک سوم فولادهای الکتریکی معمولی داشته باشند.
فرانسوا کامانو
فرانسوا کامانو (François Kamano؛ زادهٔ May 1, 1996) بازیکن فوتبال اهل گینه است.
فولاد الکتریکال
پوشش‌های لایه لایه ای
فولاد الکتریکی معمولاً برای افزایش مقاومت الکتریکی بین لایه‌ها، کاهش جریان‌های گردابی، ایجاد مقاومت در برابر خوردگی یا زنگ‌زدگی و برای عمل به عنوان روان‌کننده در طول برش قالب، روکش می‌شود. پوشش‌های مختلفی وجود دارد، از جمله آلی و معدنی، و پوشش مورد استفاده بستگی به کاربرد فولاد دارد. نوع پوشش انتخابی به عملیات حرارتی ورق‌ها، غوطه ور شدن ورق پرداخت شده در روغن و دمای کار دستگاه تمام شده بستگی دارد. روش بسیار اولیه این بود که هر ورق لایه ای را با یک لایه کاغذ یا یک پوشش عایق بندی می‌کردند، اما این امر باعث کاهش ضریب انباشته شدن هسته و محدود شدن حداکثر دمای هسته شد.
فرانسوا کامانو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باستیا، بوردو و لوکوموتیو مسکو اشاره کرد.
فولاد الکتریکال
پوشش‌های لایه لایه ای
ASTM A976-03 انواع مختلف پوشش برای فولاد الکتریکی را طبقه‌بندی می‌کند.
فرانسوا کامانو
وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده‌است.
فولاد الکتریکال
خواص مغناطیسی
فولاد الکتریکی را می‌توان در حالت نیمه فرآوری شده تحویل داد تا پس از پانچ کردن شکل نهایی، عملیات حرارتی نهایی برای تشکیل اندازه دانه ۱۵۰ میکرومتری که معمولاً مورد نیاز است، اعمال شود. فولاد الکتریکی کاملاً فرآوری شده معمولاً با یک پوشش عایق، عملیات حرارتی کامل و خواص مغناطیسی مشخص برای کاربردهایی که پانچ به‌طور قابل توجهی خواص فولاد الکتریکی را کاهش نمی‌دهد، ارائه می‌شود. خمش بیش از حد، عملیات حرارتی نادرست، یا حتی حمل و نقل خشن می‌تواند بر خواص مغناطیسی فولاد الکتریکی تأثیر منفی بگذارد و همچنین ممکن است نویز را به دلیل انقباض مغناطیسی افزایش دهد.
خواص مغناطیسی فولاد الکتریکی با استفاده از روش استاندارد بین‌المللی Epstein frame آزمایش می‌شود. اندازه حوزه‌های مغناطیسی در ورق فولادی الکتریکی را می‌توان با حکاکی سطح ورق با لیزر یا به صورت مکانیکی کاهش داد. این عمل تلفات هیسترزیس در هسته مونتاژ شده را تا حد زیادی کاهش می‌دهد.
کاربردها
NGOES عمدتاً در تجهیزات دوار، به عنوان مثال، موتورهای الکتریکی، ژنراتورها و مبدل‌های فرکانس و مبدل‌های فرکانس بالا استفاده می‌شود. از طرف دیگر، GOES در تجهیزات استاتیک مانند ترانسفورماتورها کاربرد دارد.
سامانه شماره‌گذاری راه‌های ایران
سامانهٔ شماره‌گذاری راه‌های ایران یک شبکه بزرگراه‌ها و جاده‌ها در ایران است که تحت مدیریت سازمان حمل و نقل جاده ای ایران قرار دارد. این شبکه شامل بزرگراه‌های اصلی و چندین جاده بزرگ و کوچک در سطح کشور است.
علائم مسیرها
رنگ آبی در بزرگراه‌ها و سبز در جاده‌های غیر بزرگراهی استفاده می‌شود. یک عدد ۳ رقمی در یک مستطیل سفید به رنگ مشکی ظاهر می‌شود که در واقع شماره راه در سامانه شماره‌گذاری است.
بزرگراه (آزادراه)
آزادراه‌های ایران در خیلی از نقاط هنوز تکمیل نشده‌اند.
آزادراه ۱ (ایران)، آزادراه قزوین-رشت آزادراه ۲ (ایران)، آزادراه مشهد-تهران-بازرگان آزادراه ۳ (ایران)، آزادراه تهران-شمال آزادراه ۵ (ایران)، آزادراه پردیس-تهران-بندر امام خمینی آزادراه ۶ (ایران)، آزادراه ساوه-کرمانشاه آزادراه ۷ (ایران)، آزادراه تهران-شیراز آزادراه ۹ (ایران)، آزادراه اصفهان-شاهین‌شهر آزادراه ۱۶ (ایران)، آزادراه تبریز-ارومیه آزادراه ۵۱ (ایران)، آزادراه اصفهان-زرین‌شهر
بزرگراه‌های ملی
اعداد فرد (۱۱–۹۹) به‌طور کلی مسیرهای شمال-جنوب را نشان می‌دهند، در حالی که اعداد زوج (۱۲–۹۸) مسیرهای شرق-غرب را نشان می‌دهند. اعداد در جهت شرق و جنوب به ترتیب افزایش می‌یابند. برخی از جاده‌ها بدون شماره ملی وجود دارد. بزرگراه‌ها شماره‌های ملی ندارند شماره‌های ۳ رقمی از عدد ۲ رقمی با اضافه کردن یک رقم در انتهای ایجاد شده‌اند.
عباس‌آباد دو (راین)
عباس‌آباد دو، یک آبادی از توابع بخش راین، شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان راین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۶ نفر (۱۴ خانوار) بوده‌است.
طلال بن عبدالعزیز آل سعود
شاهزاده طلال بن عبدالعزیز آل سعود، (طلال بن عبد العزيز) (زاده ۱۵ اوت ۱۹۳۱ در شهر طائف – درگذشته ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸)، سرمایه‌دار اهل عربستان سعودی بود، که به علت رهبری جنبش شاهزادگان آزاد شناخته می‌شد.
کودکی
شاهزاده طلال بن عبدالعزیز آل سعود هجدهمین فرزند ملک عبدالعزیز بود که از زنی ارمنستانی به نام موناییر به دنیا آمد. مادر طلال یکی از فراریان ارمنی بود که به همراه خانواده خود در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط امپراتوری عثمانی به آناتولیای شرقی قرار کرده بود. موناییر هنگامی که تنها ۱۲ سال داشت، توسط پادشاه منطقه عنیزه به ابن سعود که در آن زمان ۴۵ ساله بود، پیشکش شد. این زن در ۱۵ سالگی باردار شد و نخستین فرزند موناییر و ملک عبدالعزیز، طلال نام گرفت و پس از آن طبق سنت اعراب موناییر، مُنَیِّر ام‌طلال خوانده شد. طبق گزارش‌های دیپلمات‌ های بریتانیایی حاضر در عربستان، ام طلال، به سبب هوش و زیبایی خود محبوب‌ترین همسر ملک عبدالعزیز بود که در سال ۱۹۹۱ میلادی درگذشت.
زندگی خانوادگی
او چهار بار ازدواج کرد. در ابتدا با ام فیصل که از او جدا شد. سپس با دختری لبنانی به نام موانا الصلح فرزند ریاض الصلح (اولین رئیس دولت لبنان پس از استقلال) ازدواج کرد که از وی سه فرزند به نام‌های ولید بن طلال، خالد بن طلال و ریما بنت طلال داشت. حاصل این ازدواج نیز جدایی عاطفی در سال ۱۹۶۲ و طلاق در سال ۱۹۶۸ بود.
او برای بار سوم با موعده بنت عبدالمحسن الانگاری ازدواج کرد که حاصل آن دو فرزند به نام‌های ترکی بن طلال و سارا بنت طلال بود که البته این ازدواج نیز سرانجامی جز طلاق نداشت. طلال بن عبدالعزیز نهایتاً برای بار چهارم با مجده بنت ترکی فرزند ترکی بن خالد السدیری ازدواج کرد.
حاصل این چهار ازدواج، ۱۵ فرزند است که ۹ تای آن پسر و ۶ نفر دیگر دختر هستند.
زندگی سیاسی
طلال در سال ۱۹۵۳ به وزارت ارتباطات منصوب شد و تا سال ۱۹۵۵ در این پست بود. سپس به معاونت وزارت دارایی رفت و ۶ سال به بعد در سال ۱۹۶۱ به وزارت دارایی عربستان رسید.
او سپس در سال ۱۹۶۲ به عنوان سفیر عربستان سعودی در فرانسه عازم پاریس شد و جنبش «شاهزادگان آزاد» را به دلیل اختلافاتی که با ملک سعود و ملک فیصل دو برادر دیگرش داشت، در تاریخ ۱۹ آگوست ۱۹۶۲ تأسیس کرد. طلال این جنبش را به کمک سه برادر دیگر خود به نام‌های مشاری و بدر و فواز راه‌اندازی کرد و به مصر گریخت تا مورد استقبال جمال عبدالناصر قرار بگیرد.
دولت عربستان نیز پس از این اقدام، پاسپورت و گذرنامه دیپلماتیک طلال را باطل کرد تا وی سالها در مصر زندگی کند. وی جز در هنگام به قدرت رسیدن ملک فیصل، اجازه بازگشت به عربستان را نیافت و فیصل نیز به این شرط به طلال اجازه بازگشت به عربستان را داده بود که در امور مملکت دخالت نکند. به همین دلیل پس از بازگشت به عربستان از سیاست دور ماند و به همین دلیل بالاجبار خود را مشغول امور فرهنگی و آموزشی کرد و برای بهبود وجه خویش چندین مؤسسه فرهنگی بین‌المللی دائر کرد و تنها در شورای بیعت آل سعود عضو شد.
طلال پس از مرگ سلطان بن عبدالعزیز ولی‌عهد وقت عربستان سعودی، در تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ استعفای خود را از شورای بیعت اعلام کرد؛ شورایی که وظیفه آن تعیین ولی‌عهد جدید از میان پسران عبدالعزیز است. تحلیلگران معتقدند او به انتخاب نایف بن عبدالعزیز به عنوان ولیعهد جدید معترض بوده، چرا که طلال بارها در مصاحبه‌های خود گفته بود که او از نایف بزرگتر است و باید ولیعهدی به او می‌رسید.
درگذشت
طلال بن عبدالعزیز آل سعود در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
دریم ورکس اژدهایان
دریم ورکس اژدهایان یک سریال انیمیشینی آمریکایی است که بر اساس چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم ساخته شده است. ماجرای این سریال بین قسمت یک و قسمت دوم چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم، اتفاق می‌افتد.
محمدحسن دلخوش فومنی
محمدحسن دلخوش فومنی متولد ۱۳۱۶ فومن - وفات ۱۳۷۱ تهران سیاست‌مدار ایرانی بود ، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده فومن از استان گیلان در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی پیش از سال ۱۳۵۴ خبرنگار و معلم بود.در سال ۱۳۵۷ با انقلاب اسلامی از نمایندگی برکنار شد و به زندان افتاد و تمام حقوق وی ضبط گردید، تنها جرم او نمایندگی مردم و خدمت به مردم بود!
فرآوری زیستی
عمل‌آوری زیستی یا فرآوری زیستی، گونه‌ای از تولید یا فناوری زیستی است که از سامانه‌های زیستی برای تولید مواد زیستی مهم تجاری و زیست‌مولکول‌ها برای کاربرد در داروها، فرآوری غذا و نوشیدنی و کاربردهای صنعتی استفاده می‌کند. محصولات فرآوری زیستی از منابع طبیعی مثل خون، یا از کشت‌های میکروب‌ها، سلول‌های جانوری، یا سلول‌های گیاهی که در تجهیزات ویژه‌ای رشد می‌کنند، بازیافت می‌شوند. سلول‌هایی که در طول تولید مورد استفاده قرار می‌گیرند، ممکن است به‌طور طبیعی در حال رخ‌دادن باشند یا از فنون مهندسی ژنتیک مشتق شده‌باشند.
محصولات
امروزه هزاران محصول در بازار وجود دارد. نمونه‌هایی از رده‌های عمومی زیر فهرست شده‌اند:
قلم‌گیری
خط مهمترین عنصر در طراحی و هنر نقاشی‌ست و قلمگیری گویا‌ترین شکل خط میباشد.
میتوان گفت قلمگیری وجه تمایز نگارگری با نقاشی است و تکنیکی بسیار مهم در نگارگری میباشد که توسط قلموهای بسیار ظریف ساخته شده از موی گربه و سمور انجام میشود.
قلمگیری در مرز میان رنگ‌ها در نقاشی و نگارگری خوانش تصویر را برای بیننده راحت‌تر می‌کند و تبحر در فن قلمگیری و نشست و برخواست‌های کنترل شده قلمو، بیانگر ویژگی‌های خاص اشکال قلمگیری شده، است.
مهار جاوا تست
مهار تست جاوا یا (جی تی ار ای جی) یک آزمون رگرسیون از فریم ورکی که توسط سان مایکروسیستمز برای تست کردن اجرای منابع پلتفرم جاوا طراحی شده‌است.
اگرچه جی تی ار ای جی در اصل برای اجرای تکنولوژی سازگاری کیت (تی سی کی) برای تست‌های انطباق طراحی شده‌است، برای بررسی انطباق یک پیاده‌سازی جاوا خاص با مشخصات طراحی نشده‌است، بلکه برای آزمایش هر مجموعه رگرسیون برای پلتفرم جاوا طراحی شده‌است.
تاریخچه
جی تی ار ای جی در سال ۱۹۷۷ ساخته شد زمانی که جی دی کی ۱٫۲ توسعه یافت. در حال توسعه قبل از اینکه جی یونیت، جی تی ار ای در ابتدا با ساختار آزمون جی یونیت سازگار نبود، اما نسخه‌های بعدی یک سازگاری محدود با Junit اضافه کردند، اما نسخه‌های بعدی یک سازگاری محدود با جی یونیت اضافه کردند.
استفاده در اپن جی دی کی
اپن جی دی کی پیاده‌سازی متن باز زبان برنامه‌نویسی جاوا با استفاده از تست‌های جی تی ار ای حی را برای ارسال قطعات تشویق می‌کند.
پالوما سلا
پالوما سِـلا (Paloma Cela؛ March 4, 1943 – 1943:3:4, March 30, 2019) بازیگر و مدل اهل اسپانیا بود.
رنگ‌گذاری
رنگ گذاری بسته به تکنیک و نوع رنگ ممکن است به شیوه‌های مختلفی صورت بگیرد و پردازش و ساخت و ساز شود. بظور مثال در رنگ گذاری با رنگ روغن ممکن است به روش سنتی با گذاشتن لایه‌های نازک رنگ روی لایه‌های غلیظ‌تر قبلی صورت بگیرد که به دلیل نیاز به زمان لازم برای خشک شدن لایه قبلی ممکن است چند روز زمان ببرد یا رنگ گذاری به روش خیس روی خیس اجرا شود که سرعت بیشتری دارد و یک روزه انجام میشود. در نقاشی آبرنگ، رنگ گذاری با تکنیک‌های مختلفی مانند خشک روی خشک یا خیس روی خشک یا خشک روی خیس یا خیس روی خیس انجام میگیرد. و یا مثلا در استفاده ازرنگ اکرلیک رنگ‌گذاری بصورت خیس روی خیس و یا گذاشتن رنگ‌های رقیق‌تر بر روی رنگ‌های زیرین صورت بگیرد.
مرسدس-بنز هند
مرسدس-بنز هند (Mercedes-Benz India) یک شرکت زیرمجموعه ای متعلق به شرکت دایملر آگ آلمان است که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در پونا، ماهاراشترا، هند است. این شرکت به مونتاژ خودروهای مرسدس-بنز به صورت سی‌کی‌دی زیر نظر مرسدس بنز در هند می‌پردازد.
تلمبه هاشم‌آباد دو
جمعیت
این آبادی در دهستان راین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۲ نفر (۱۱ خانوار) بوده‌است.
رابنوالد
رابنوالد یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در هارتبرگ فورستنفلد واقع شده‌است. رابنوالد ۱۶٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پایگاه تمام متن
پایگاه تمام متن ؛ پایگاه داده‌ای است که حاوی متن کامل کتاب‌ها، پایان‌نامه‌ها، مجلات، نشریات، روزنامه‌ها و سایر مدارک متنی است. این پایگاه برخلاف پایگاه‌های کتابشناختی (که فقط اطلاعات کتابشناختی و در صورت امکان چکیده‌های مدارک را ارائه می‌دهد و می‌توان از آن به عنوان بخشی از یک پایگاه تمام متن یاد کرد) و پایگاه داده‌های غیرکتابشناختی (به عنوان مثال کتاب راهنما یا پایگاه داده عددی) است.
مبارزه برای راهم
مبارزه برای راهم (Fight For My Way; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی پارک سو-جون و کیم جی-وون در کنار آن جه-هونگ و سونگ ها-یون است. این مجموعه از ۲۲ مه تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۷، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ پخش شد.
پیرگاچا
پیرگاچا (به لاتین: Pirgacha) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه رنگ‌پور واقع شده‌است. پیرگاچا ۲۶۵٫۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۶٬۵۷۳ نفر جمعیت دارد.
تام هاو
تام هاو (Tom Howe؛ December 26, 1977) موسیقی‌دان، آهنگساز، رهبر ارکستر، تهیه‌کننده موسیقی بریتانیایی است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است و در ساخت آهنگ برای بیش از ۱۰۰ فیلم و سریال تلویزیونی نقش داشته‌است. تام که در یک خانواده موسیقیدان بزرگ شد، به‌طور کلاسیک آموزش نوازندگی پیانو، گیتار و کلارینت دیده‌است. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه ادینبرو او به عنوان یک نوازنده آزاد در هر دو حوزه موسیقی کلاسیک و موسیقی معاصر فعالیت نمود.
دورآلومین
دورآلومین (Duralumin؛ ‏دورآلمینیوم، دورآلومینم، دورآلوم، دورآل(ل)یم یا دورآل نیز نامیده می‌شود – واژه مرکبی از آلومینیوم و بادوام)‏ یک نام تجاری برای یکی از اولین انواع آلیاژهای آلومینیوم با پیرسختی زیاد است. البته استفاده از آن به عنوان یک نام تجاری منسوخ شده‌است و امروزه عمدتاً به آلیاژهای مس–آلومینیوم، که در سیستم بین‌المللی طراحی آلیاژ (‏IADS) با عنوان سری ۲۰۰۰ شناخته می‌شود، اشاره دارد. مثال‌هایی از آن عبارتند از آلیاژهای آلومینیوم ۲۰۱۴ و ۲۰۲۴ که در ساخت بدنهٔ هواپیما استفاده می‌شوند. دورآلومین آلیاژی مستحکم، نرم و چکش‌خوار است که استحکام کششی آن از آلومینیوم بیشتر است، اما رسانایی گرمایی و الکتریکی کمتری نسبت به آلومینیوم خالص دارد.