cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
زبان‌شناسی دکارتی
کتاب زبان‌شناسی دکارتی را احمد طاهریان به فارسی ترجمه کرده‌ است. عنوان کامل اثر چنین است: زبان‌شناسی دکارتی: فصلی از تاریخ تفکر عقل‌گرا
لشکر ۱۱ امیرالمؤمنین
لشکر ۱۱ امیرالمؤمنین از لشکرهای پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در ۲۲ کیلومتری شهر ایلام، نزدیک به بخش صالح‌آباد مستقر می‌باشد.
پیشینه شکل‌گیری این یگان به سال ۱۳۶۵ و تشکیل تیپ ۱۱۴ امیرالمؤمنین در منطقه چنگوله، در خلال جنگ ایران و عراق بازمی‌گردد و نخستین فرمانده آن محمد کرمی‌راد بود. هم‌اکنون سرتیپ‌دوم پاسدار علی جعفری فرماندهی لشکر ۱۱ امیرالمؤمنین ایلام را برعهده دارد.
گرینوف
گرینوف تیربار چندمنظوره ساخت کشور اتحاد جماهیر شوروی می‌باشد و در سال ۱۹۴۳ معرفی و بکار گرفته شد. تغذیه آن از طریق نوارهای ۲۵ فشنگی انجام می‌شود که می‌توان آن‌ها را به یکدیگر متصل کرده و در جعبه‌های مخصوص حمل نوار فشنگ با ظرفیت ۲۰۰ و ۲۵۰ عددی قرار داد.
گرینوف از فشنگ‌های ۷٫۶۲x۵۴ میلی‌متری استفاده کرده و نواخت تیر آن ۵۰۰ تا ۷۰۰ در دقیقه‌است. شتاب گلوله ۸۰۰ متر بر مجذور ثانیه و برد مؤثر آن ۱۱۰۰ تا ۱۵۰۰ متر است. وزن آن در مدل اولیه ۱۳.۸ کیلوگرم و در مدل پایه دار ۴۱ کیلوگرم است.
این تیربار توسط تیربار پی‌کا جایگزین شد.
کریستین فروست
کریستین فروست (Kristine Froseth؛ زادهٔ September 21, 1996) مدل، بازیگر تلویزیون، و بازیگر سینما اهل نروژ است. از فیلم‌ها و سریال های معروف او می‌توان به بازی در در جستجوی آلاسکا اشاره کرد.
مرسدس-بنز دبلیو۱۱۳
مرسدس-بنز دبلیو۱۱۳ از خودروهای دو سرنشین شرکت مرسدس-بنز است که در دو مدل کوپه و رودستر و از سال ۱۹۶۳ تا سال ۱۹۷۱ تولید شد. از این خودرو در نمایشگاه خودروی ژنوی سال ۱۹۶۳ رونمایی شد. این خودرو جایگزین هر دو مدل افسانه‌ای ۱۹۰اس‌ال و ۳۰۰اس‌ال شد. از ۴۸٬۹۱۲ دبلیو۱۱۳ تولید شده، ۱۹٬۴۴۰ تای آن در ایالات متحده آمریکا فروخته شد. دبلیو۱۱۳ اس‌ال تحت نظارت مدیر فنی مرسدس بنز، فریتز نالینگر، سر مهندس رودولف یولنهات طراحی شد. ظاهر آن نیز اثر فریدریخ گیگر و دو دستیارش پاول براک و بلا بارنی بود. در طراحی سقف مقعر آن نیز از بتکده‌های آسیای جنوب شرقی موسوم به پاگودا الهام گرفته شده بود؛ به همین دلیل نام مستعار این مدل پاگودا می‌باشد.
سنفورد ۵۷۳۶
سیارک ۵۷۳۶ پنج هزار و هفتصد و سی و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۶ ژوئن ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۴۰ است.
آپتراچالکوس
آپتراچالکوس نام یک سرده از راسته مگس است.
کانگ یون-می (اسکیت‌باز سرعت)
کانگ یون-می (Kang Yun-mi؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۸۸) اسکیت‌باز سرعت اهل کره جنوبی است.
وکیل‌آباد (بخش مرکزی رفسنجان)
وکیل آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رفسنجان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اسلامیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
وو شی (بازیکن فوتبال)
وو شی (Wu Xi؛ زادهٔ February 19, 1989) یک بازیکن فوتبال اهل جمهوری خلق چین است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال چین بازی کرده‌است.
ریزور ۱۹۱۱
ریزر ۱۹۱۱ (rzr)یک ورز و demogroup است که در سال ۱۹۸۵ در نروژ تأسیس شد. طبق گفته وزارت دادگستری آمریکا، ریزر ۱۹۱۱ قدیمی‌ترین گروه کرک نرم‌افزار است که هنوز در اینترنت فعال است.
تاریخچه
این گروه به عنوان ریزر ۲۹۹۲ توسط Doctor No, Insane TTM و Sector9 در نروژ در اکتبر ۱۹۸۵ بنا شد به عنوان یک گروه کرک نرم‌افزار کومودو۶۴. کمی بعد از آن از ۲۹۹۲ تا ۱۹۱۱ تغییر کردند که در دستگاه اعداد پایه ۱۶ به معنای ۷۷۷ تبدیل شد.
بین سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸، این گروه شروع به دور شدن از کومودور ۶۴ کرد و به پلت فرم سخت‌افزار جدید، coding demos و بازی‌ها برای the Amiga تبدیل شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، ریزر ۱۹۱۱، به عنوان یک گروه کرک برداشته شد، اما همچنان به انتشار دمو و موسیقی ادامه داد.
بازگشت
در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۶، ریزر 1911 شروع به انتشار بازی‌ها کرد. آن‌ها از آن زمان تا کنون به‌طور مداوم بازی‌ها را منتشرد کرده‌اند و تا سال ۲۰۱۰ از جمله گروه‌هایی هستند که نشر جدید را آغاز کرده‌اند.
پرچم مالاوی
پرچم کنونی مالاوی در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۰ پس از آنکه حزب حاکم دموکرات پیشرو پیشنهاد پرچم جدیدی را داد از سوی رئیس‌جمهور آن کشور پذیرفته شد. پرچم جدید با ایجاد تغییراتی در ترتیب قرارگیری رنگ‌های پرچم پیشین تهیه‌شده‌است تا با طرح‌بندی اصلی پرچم پان-آفریقایی تطابق داشته باشد. در پرچم جدید نوار افقی قرمزرنگ در بالای پرچم، نوار سیاه در وسط و نوار سبزرنگ در پایین پرچم قرار گرفته‌است. نماد خورشید در حال طلوعی نیز که در پرچم پیشین در بالای پرچم قرار داشت با نماد خورشید سفیدرنگ کاملی در مرکز پرچم عوض شده که نشانگر رشد اقتصادی مالاوی پس از استقلال آن کشور است.
ریزور ۱۹۱۱
بازگشت
در ۲۲ آوریل ۲۰۱۱، بخش نمایشی ریزر ۱۹۱۱ جایزه انتخاب عمومی را در طی مراسم اهدای جوایز Scene.org برای ۶۴ k برنده شد.
Dycus
Dycus یکی از اعضای ریزر ۱۹۱۱ بود و در سال ۲۰۱۲ در اثر سرطان درگذشت.
پرچم مالاوی
این اقدام با مخالفت حزب جبهه متحد دموکرات روبرو شد و آنان مشروعیت پرچم جدید را با ارائهٔ شکایتی به دادگاه به‌چالش کشیدند. از سوی دیگر بسیاری از مردم مالاوی نیز به این اقدام دولت معترض شدند و این پرسش را مطرح ساختند که در شرایط سیاسی کنونی کشور چه نیازی به تغییر پرچم بود. اما علی‌رغم این اعتراضات طرح پرچم جدید مالاوی در روز پنج‌شنبه ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۰ مورد تأیید بینگو وا موتاریکا، رئیس‌جمهور آن کشور قرار گرفت و پرچم‌های جدید کمی بعد در روز شنبه در سرتاسر کشور برافراشته شدند.
ایزوپرنول
ایزوپرنول با فرمول شیمیایی C۵H۱۰O یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۸۶٫۱۳۲ g/mol می‌باشد.
پرچم مالاوی
پرچم مالاوی از ۱۹۶۴ تا ۲۰۱۰
پرچم سه رنگ پیشین مالاوی در تاریخ ۶ ژوئیه ۱۹۶۴ پذیرفته شده بود. در این پرچم که از ۳ نوار افقی تشکیل شده بود رنگ سیاه در بالا، قرمز در میان و سبز در پایین قرار داشت و خورشید در حال طلوع قرمزرنگی نیز در بالای پرچم در نوار سیاه‌رنگ مشاهده می‌شد. این خورشید بیانگر طلوع امید و آزادی برای قارهٔ آفریقا بود زیرا در آن زمان بسیاری از کشورهای آفریقایی در حال کسب استقلال خود از استعمارگران اروپایی بودند. رنگ سیاه نشانهٔ مردم بومی قاره، قرمز نشانگر حون‌های ریخته‌شده و سبز نشانگر طبیعت بود.
پدرو دآلوارادو
پدرو دآلوارادو (Pedro de Alvarado؛ ۱۴۸۵ – July 4, 1541) یک کنکیستادور اهل اسپانیا که فرماندار گواتمالا بود.
سمیرا جنت‌دوست
سمیرا جنت‌دوست یک سرآشپز ایرانی است که بابت فعالیت‌هایش در زمینهٔ آموزش آشپزی شناخته می‌شود.
زندگی‌نامه
جنت‌دوست اصالتاً اهل شهر تسوج در شهرستان شبستر استان آذربایجان شرقی زادگاه شیخ عبدالطیف تسوجی است. او از سن ۱۱ سالگی شروع به آشپزی کرد و به گفتهٔ خودش «هیچ وقت از هیچ کاری به اندازه آشپزی کردن لذت نبرده‌است». او از ۲۵ سالگی آموزش آشپزی را آغاز کرد و در سال ۱۳۷۱ اولین آموزشگاه رسمی آشپزی وابسته به سازمان فنی و حرفه‌ای در رشته صنایع غذایی را در تبریز را افتتاح کرد. او بانوی ایرانی موفقی است که اکنون سال‌ها است بهترین آموزشگاه ایران را اداره می‌کند و در حال حاضر برای آماده‌سازی نوجوانان علاقه‌مند به رشته آشپزی و قنادی برای المپیاد سرآشپزان جوان هند تلاش می‌کند.
جنت‌دوست اولین کتاب خود را با عنوان «دسر» (در زمینهٔ پخت دسر) در سال ۱۳۸۶ به چاپ رساند. سپس در سال ۱۳۸۸ کتاب «آشپزی ایرانی» را منتشر کرد و دو سال بعد، کتاب «شیرینی‌های خشک» را به چاپ رساند. در سال ۱۳۹۰ او همچنین کتاب «سفره‌آرایی، میوه‌آرایی و تزیینات» را منتشر کرد. کتاب «آشپزی مدرن پانیذ» که در سال ۱۳۹۲ منتشر شد یکی از معروف‌ترین کتاب‌های اوست. در سال ۱۳۹۳ نیز کتاب «کیک و شیرینی‌های تر» و در سال ۱۳۹۶ کتاب «نوشیدنی‌های سرد و گرم» را منتشر نمود. به گفتهٔ خودش، او در نظر داشته‌است که حدود ۱۶ عنوان کتاب را در زمینه صنایع غذایی تألیف کند که تاکنون توانسته‌است ۷ عنوان از آن را به مرحله انتشار برساند.
حضور در نمایشگاه کتاب فرانکفورت
جنت‌دوست به صورت مستقل در نمایشگاه کتاب فرانکفورت ۲۰۱۵ شرکت کرد. در این دوره، به دلیل حضور سلمان رشدی، جمهوری اسلامی ایران نمایشگاه را تحریم کرده بود و هیچ نماینده‌ای نداشت.
آثار و جوایز
آشپزی مدرن پانیذ کتابی نوشته شده توسط سمیرا جنت‌دوست در زمینهٔ آشپزی است. این کتاب در سال ۲۰۱۵ میلادی در بخش غذاهای بین الملل (C2) مسابقه جهانی گورماند به عنوان بهترین کتاب آشپزی جهان برگزیده شد. جنت‌دوست در کتاب‌آشپزی مدرن، دستورهای غذایی مربوط به سرزمین‌های گوناگون را به شکل ساده ولی خلاقانه و با کمک تصاویر آموزش داده‌است. این کتاب در ۴۱۶ صفحه قطع رحلی با فصل‌بندی سوپ‌ها، سالادها، کباب‌ها، غذاهای مجلسی، غذاهای دریایی، ایتالیایی و آسیایی به چاپ رسیده‌است. در این اثر چگونگی تهیهٔ طعم‌های غذاهای بین‌المللی مطابق با ذائقه ایرانیان پرداخته شده‌است.
کتاب دسر سمیرا جنت دوست سال 2016 در مسابقه گورمند شرکت داشت که مقام نخست جهانی را کسب کرد.
کتاب آشپزی ایرانی در سال ۲۰۱۶ در سه بخش کتب مربوط به مکاتب آشپزی (A15)، آسیایی (C08) و جاده ابریشم (C22) برگزیده شد که در نهایت مقام دوم را در بخش کتب آشپزی جاده ابریشم (C22) بدست آورد.
کتاب شیرینی های خشک سمیرا جنت دوست در سال 2016 جایزه ویژه جهان را به خود اختصاص داد و به عنوان کتاب اسپشیال انتخاب شد.
کتاب نوشیدنی های سرد و گرم سمیرا جنت دوست در سال 2016 در این مسابقه حضور داشت و توانست به عنوان یکی از 7 کتاب برتر جهان شناخته شود.
شهاب‌الدین آلوسی
شهاب‌الدین محمود بن عبدالله آلوسی (۱۸۰۲–۱۸۵۴) فقیه شافعی، مفسر، ادیب عربی و مفتی عراقی در سدهٔ سیزدهم هجری بود.
تالیفات
مهم‌ترین اثر او تفسیر روح‌المعانی است که کار نگارش آن در ۱۲۶۸ به اتمام رسیده‌است. محمدحسین ذهبی دربارهٔ این تفسیر گفته‌است:
مانل مارتینز
مانل مارتینز (Manel Martínez؛ زادهٔ March 25, 1992) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مورسیا اشاره کرد.
ویوین لی
ویوین لی (زاده ۵ نوامبر ۱۹۱۳ – درگذشته ۸ ژوئیه ۱۹۶۷) بازیگر انگلیسی بود که دو بار، برای بازی در نقش اسکارلت اوهارا در بربادرفته و در در نقش بلانش دو بوآ در اتوبوسی به‌نام هوس، برندهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد.
زندگی‌نامه
ویوین مری هارتلی ، در ۵ نوامبر ۱۹۱۳ از پدر و مادری بریتانیایی در دارجیلینگ هند زاده‌شد. او برای تحصیل به بریتانیا برگشت. کودکی‌اش را در مدارس مذهبی گذراند و بعد از آن وارد آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک شد و در رشته بازیگری درس خواند. در ۲۰ دسامبر ۱۹۳۲ در ۱۹ سالگی با وکیلی به نام لی هولمن ازدواج کرد و سال بعد از او صاحب دختری بنام سوزان شد. او تحصیل در بازیگری را رها کرد، چراکه همسرش با کار او در تئاتر و‎ ‌سینما مخالف بود، اما نام کوچک همسرش را به عنوان اسم هنری‌ برگزید تا خوش‌آهنگ‌تر باشد. نخستین بازی او در تئاتر «نقاب فضیلت» بود که در نقش فاحشه‌ای با چهره‌ای معصوم بازی کرد و توانایی‌اش را در بازی در نقش شخصیت‌هایی با ذات دوگانه به نمایش گذاشت. نخستین فیلمش، «همه چیز خوب به نظر می‌رسد»، انگلیسی بود و در نقش کوتاهی ظاهر شد.
بربادرفته
بسیاری معتقدند که تصور بربادرفته بدون ویوین لی، ممکن نیست. ویوین لی، تا پیش از بازی در برباد رفته، بازیگری گم‌نام اما بااستعداد بود که با بازی در نقش اسکارلت اُوهارا، ستاره‌ شد. او کتاب بربادرفته را خوانده‌بود و وقتی شنید که می‌خواهند فیلمی بر اساس آن در هالی‌وود بسازند، شوهر و دخترش را رها کرد و با لارنس الیویه که برای بازی در بلندی‌های بادگیر راهی ایالات متحده بود، از لندن به لس‌آنجلس رفت. شباهت‌ ویوین لی که آن زمان ۲۵ سال داشت، به اسکارلت در رمان مارگارت میچل، قابل‌ انکار نبود؛ زنی با پوست سفید و چشمانی سبز که ترکیبی از لطافت و شهامت بود. او چهره‌ای زیبا و دل‌پذیر اما خویی سرکش و تکبری آزاردهنده داشت که او را به اسکارلت نزدیک می‌کرد. او با زیبایی جادویی و افسون‌گرانه‌اش، ستارگان بزرگی چون بِت دیویس، کاترین هپ‌بورن، جوآن کراوفورد و باربارا استانویک را که برای بازی در نقش اسکارلت، رقیب او بودند، پشت سر بگذارد و نقش را از آنِ خود کند. نقشی که برای آن ۱۴۰۰ داوطلب بودند و از ۹۰ نفر تست بازیگری گرفته شد.
روی صحنه تئاتر
«هر شب که می‌خواهم روی صحنه بروم دچار اضطرابم. چرا که هرگز نمی‌دانی تماشاگران چه واکنشی نشان خواهند داد.» اگرچه بسیاری از مردم جهان، ویوین لی را با نقش‌های سینمایی‌اش به ویژه اسکارلت اوهارا می‌شناسند، او یکی از برجسته‌ترین زنان بازیگر تئاتر و از تئاتر سنتی قدرت‌مند انگلستان بود که در نمایش‌های شکسپیری لارنس اولیویه و کارگردان‌های بزرگ دیگر انگلیسی مانند جان گیلگاد و پیتر بروک بازی کرد و در کنار بازیگرانی چون چارلز لاتن، رکس هریسون، و رالف ریچاردسون بر صحنه تئاتر انگلستان، شکوه خیره‌کننده‌ای داشت.
ویوین لی در بیش از ۴۰ نمایش بازی کرد که از آن‌ها می‌توان پوست دندان‌های ما نوشته تورنتون وایلدر، تیتوس اندرونیکوس، مکبث، هملت، کلئوپاترا، شب دوازدهم نوشته ویلیام شکسپیر و دکتر بر سر دوراهی نوشته جرج برنارد شاو را نام برد.
آخرین حضور او در تئاتر، بازی در نمایش ایوانف اثر آنتون چخوف و به کارگردانی جان گیلگاد در لندن بود.
اتوبوسی به نام هوس
اتوبوسی به نام هوس اثر تنسی ویلیامز، نمایشی است که موضوع و شخصیت‌های آن در دهه پنجاه جامعه آمریکا، نامتعارف و سنت‌شکنانه بود و الیا کازان پیش از ساختن فیلمی بر اساس آن، آن را در برادوی با بازی جسیکا تندی در نقش بلانش دو بوآ و مارلون براندو روی صحنه برده بود.
از طرفی ویوین لی نیز تقریباً همان زمان نقش بلانش را بر روی صحنه تئاتر لندن اجرا می‌کرد و الیا کازان او را برای بازی در نقش بلانش دوبوآ برگزید. نقشی دشوار در برابر مارلون براندو که دومین اسکار او را در پی داشت. ویوین در این فیلم، نقش زنی را بازی می‌کرد که می‌خواست روح درهم‌شکسته‌اش را پشت نجابت ظاهری‌اش پنهان کند. شخصیت بلانش خیلی به شخصیت ویوین نزدیک بود و همان وجه دوگانه درونی او را بیان می‌کرد و اروتیسم و جنون تدریجی او را نشان می‌داد.
بلانش دوبوآ، نماینده زنان بورژوا و اشرافی جنوب آمریکا بود. زنانی که بحران سرمایه‌داری دهه ۴۰ آمریکا، زندگی آن‌ها را از هم گسیخته و جز نوستالژی رنگ‌پریده و مبهم شکوهی بی‌بنیاد که در چمدانی از لباس‌های فاخر بیدزده، جواهر بدلی، نامی اشرافی و بدهی‌های سنگین خلاصه می‌شد، چیزی برایشان نگذاشته بود، ویوین لی، این غرور کهنه و ازدست‌رفتۀ آریستوکراتیک را به بهترین شکل به‌نمایش گذاشت. بازی در این فیلم نیز باعث تشدید افسردگی ویوین شد و به گفته خودش او را دچار جنون کرد.
جدال با بیماری و مرگ
در دهه شصت، بیماری ویوین لی روزبه‌روز شدیدتر و باعث وقفه‌های طولانی میان فیلم‌ها و اجراهای تئاتری او شد. به‌علاوه ابتلاء به بیماری سل، دو بار سقط جنین، افسردگی، از دست دادن حافظه و شوک‌درمانی، لطمه زیادی به فعالیت حرفه‌ای او زد.
ویوین لی در هشتم ژوئیه ۱۹۶۷ در ۵۳ سالگی بر اثر سل در لندن درگذشت. جنازه‌اش را سوزاندند و خاکسترش را در دریاچه‌ای در نزدیکی خانه‌اش ریختند.
افتخارات
او دو اسکار بازیگری گرفت، یکی برای بازی در نقش اسکارلت اوهارا در بر باد رفته ساخته ویکتور فلمینگ، و دیگری برای بازی در نقش بلانش دو بوآ در اتوبوسی به نام هوس ساخته الیا کازان.
خصوصیات
ویوین لی، آمیزه‌ای از تضادها بود. بازیگری که سیلانی از زیبایی، معصومیت، اغواگری، و خودخواهی را یک جا در خود داشت و چون چشمه‌ای که ختی سنگ‌ریزه‌ای را هم در دل پنهان نمی‌دارد بر پرده سینما و صحنه تئاتر جاری می‌ساخت. کسی که جدا از نقش‌های جسورانه سینمایی‌اش، در نقش زنان برجسته دنیای نمایش و ادبیات چون آنا کارنینا، لیدی مکبث، اوفلیا و کلئوپاترا نیز ظاهر شد و خوب درخشید، اما فروغش زیر سایه سنگین همسر بازیگرش؛ سِر لارنس الیویه، در تئاتر کمتر دیده شد و بیشتر، نقش‌های سینمایی‌اش در یادها ماند.
بخشی از فیلم‌شناسی
او در ۱۹ فیلم بازی کرد که از میان آن‌ها می‌توان این‌ها را برشمرد؛
آخرین کار ویوین لی در سینما، بازی در کشتی احمق‌ها ساخته استنلی کریمر بود که ۱۹۶۵ ساخته شد.
پیساراس
پیساراس یا پیهِرار یک روستا و منطقه شهرداری در جنوب آب‌سنگ حلقوی نامونوییتو در ناحیه اکسوریتود در ایالت چوک در کشور ایالات فدرال میکرونزی است.
جغرافیا
پیساراس در 900 km باختر پالیکیر قرار دارد. پیساراس شکلی تخت دارد و کشیدگی آن 0.7 km در امتداد شمالی-جنوبی و 1.1 km در امتداد خاوری-باختری است.
جام ملت‌های فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۱۱
قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۱۱ پنجمین دوره فوتبال ساحلی قهرمانی آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار شد. این مسابقات به عنوان مقدماتی انتخابی جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۱۱ شناخته شد. در این دوره ژاپن قهرمان شد و عمان در رده دوم و ایران مقام سوم را کسب کرد.
تیم‌های شرکت کننده
در این مسابقات ۱۱ تیم حضور داشتند.
گروه‌ها
تیم‌ها به سه گروه A و B و C تقسیم‌بندی شدند.
گروه B
🇯🇵 ژاپن ۹–۴سوریه 🇸🇾 🇮🇷 ایران ۵–۰سوریه 🇸🇾 🇮🇷 ایران ۵–۴ژاپن 🇯🇵
گروه C
🇧🇭 بحرین ۴–۳ازبکستان🇺🇿 امارات متحده عربی ۶–۱اندونزی 🇮🇩 🇧🇭 بحرین ۵–۲اندونزی🇮🇩 امارات متحده عربی ۲–۱ازبکستان 🇺🇿 🇺🇿 ازبکستان ۷–۳اندونزی🇮🇩 امارات متحده عربی ۴–۱بحرین 🇧🇭
آوانادی
اواناد (Avanade) شرکت خدمات حرفه‌ای و فناوری اطلاعات آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۰ توسط مایکروسافت تأسیس شد.
مارگارت میچل
مارگارت مانرلین میچل مارش (زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۰۰ - درگذشتهٔ ۱۶ اوت ۱۹۴۹) که بیشتر با عنوان مارگارت میچل شناخته می‌شود، نویسنده و روزنامه‌نگار زن آمریکایی بود. میچل در طول زندگی‌اش یک رمان با موضوع جنگ داخلی آمریکا به نام بربادرفته منتشر کرد. مارگارت به‌خاطر این رمان موفق به دریافت جایزهٔ کتاب ملی در سال ۱۹۳۶ و جایزهٔ ادبی پولیتزر در سال ۱۹۳۷ شد. در سال‌های اخیر، یک مجموعه از نوشته‌های دوران نوجوانی میچل با عنوان لاست لایسن منتشر شده‌است. یک مجموعه از مقالاتی که توسط میچل در نشریهٔ آتلانتا منتشر شده بود، در یک کتاب بازچاپ شده‌است.
آنکیلومیرما
آنکیلومیرما نام یک سرده از تیره مورچه است.
مارگارت میچل
زندگی‌نامه
مارگارت میچل در آتلانتا در ایالت جورجیا زاده شد.
او تحصیلات خود را در رشتهٔ پزشکی ادامه داد، اما به علت مرگ مادر، آن را نیمه‌کاره گذاشت و به روزنامه‌نگاری پرداخت.
او در سال ۱۹۲۶ شروع به نوشتن رمان بربادرفته کرد که سرانجام در سال ۱۹۳۶ چاپ شد و به‌سرعت به ۱۶ زبان ترجمه شد.
مرگ
مارگارت هنگامی که با همسرش به تماشای فیلم یک داستان کنتربری می‌رفت با یک اتومبیل که با سرعت بالا در حال گذر بود تصادف کرد. او ۵ روز بعد در بیمارستان گریدی درگذشت.
راننده هاگ گراویت بعد از اتمام شیفتش مشغول رانندگی بود که با میچل تصادف کرد و دستگیر شد. گراویت به علت مستی و سرعت بالا و رانندگی در خلاف جهت جریمه شد و به ۱۸ ماه حبس محکوم شد. او در سال ۱۹۹۴ در سن ۷۳ سالگی درگذشت.
میچل در قبرستان اکلند جورجیا به خاک سپرده شد. همسرش هم بعد از مرگ در کنار او به خاک سپرده شد.
اسنوویل، ویرجینیا
اسنوویل (به انگلیسی: Snowville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پلاسکی، ویرجینیا واقع شده‌است. اسنوویل ۱۴۹ نفر جمعیت دارد و ۵۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرکادی لئوکوم
آرکادی لئوکوم (۱۹۱۵–۲۰۰۸) نویسنده قرن بیستم که در زمینهٔ داستان‌نویسی کودکان و نوجوانان کتاب‌های پرفروش قابل توجهی نوشته است.
سیارک ۵۷۳۷
سیارک ۵۷۳۷ پنج هزار و هفتصد و سی و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۲۰ است.
فرودگاه سانوما والی
فرودگاه سانوما والی یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۸۴۷ متر است. این فرودگاه در شهر سونوما، کالیفرنیا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
اردوگاه پناهندگان الوحدات
اردوگاه پناهندگان الوحدات که به الوحدات موسوم است، دومین اردوگاه بزرگ پناهندگان فلسطینی در اردن به‌شمار می‌رود، آمار ثبت شده پناهندگان فلسطینی در این اردوگاه به سختی ۵۱٫۰۰۰ می‌شود. باشگاه ورزشی الوحدات اردن در این اردوگاه قرار دارد.
اسماعیل‌آباد (بافت)
جمعیت
این روستا در دهستان دهسرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن چهار خانوار بوده‌است.
وویچیخ اونولت
وویچیخ اونولت (Wojciech Unolt) – یک دیپلمات، مترجم و خبرنگار لهستانی است.
زندگی‌نامه
اونولت یک مترجم ادبیات انگلیسی زبان می‌باشد. در زمان جمهوری خلق لهستان با نشریات کاتولیکی همکاری می‌کرد. دبیری در ماهنامه «در راه» (W Drodze) بود. از سال ۱۹۹۰ میلادی همکار روزنامه نشریه رومانو (L’Osservatore Romano). سپس، عضوی در خدمات دیپلماتیک گشت. از سال ۲۰۰۲ در سفارت لهستانی در رم که در آنجا از سال ۲۰۰۶ سخنگوی سفارت بود. از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ معاون سفیر جمهوری لهستان در ایتالیا بود. از اوت ماه ۲۰۱۸ - ژوئن ۲۰۱۹ کاردار لهستان در ایران می‌باشد.
خاندان جیهانی
خاندان جیهانی در عصر سامانیان (قرن ۴ هجری) در دستگاه حکومت عهده‌دار وزارت یا مشاغل مهم دیگر بودند، آنها از خانواده‌های مشهور ایرانی زاده در شهر جیهان در نزدیکی بخارا بودند. سه نفر از وزراء سامانیان که به جیهان منسوب و به جیهانی شهرت یافته‌اند، عبارتند از: ابوعبداللّه محمد بن احمد بن نصر، و (پسرانش) محمد بن محمد مکنی معروف به ابوعلی و احمد بن محمد.
ابوعبدالله محمد بن احمد جیهانی
وی مشهورترین رجل نامی خاندان جیهانی است. جیهانی پس از ابوبکر بن حامد نسفی چندی وزیر احمد بن اسماعیل سامانی بود. سپس زمانی که امیر نصر بن احمد هنوز به حد رشد و بلوغ نرسیده بود، عهده‌دار وزارت وی شده‌است. وی در دو مرحله در زمان امیر نصر بن محمد به وزارت رسیده‌است. مرحله اول از سال ۳۰۱ تا ۳۰۹ ه‍.ق و مرحله دوم از سال ۳۲۵ تا ۳۲۸ ه‍. ق
جیهانی در دوره وزارتش به اتفاق دولتمردان سامانی از جمله حمویة بن علی امور کشور را سامان داد. در این زمان منصب وزارت از اهمیت خاصی برخوردار بوده‌است. تکوین نظام دیوانی سامانیان بیشتر مرهون کوششهای ابوعبدالله جیهانی بوده‌است. وی برای اداره دیوان وزارت سامانی بسیاری از مراسمات و تشکیلات ایران عهد ساسانی را در امور وارد کرد. از پایان وزارت ابوعبدالله جیهانی و انتصاب ابوالفضل بلعمی به جای او اطلاعی در دست نیست؛ اما احتمالاً وی بر اثر فشار فقهای بخارا و شاید به اتهام زندقه و الحاد برکنار شده‌است.
ابوعلی محمد بن محمد جیهانی
ابوعلی محمد بن محمد جیهانی پسر محمد بن احمد بن نصر جیهانی (جیهانی کبیر) پس از بر کناری یا رحلت ابوالفضل بلعمی در سال ۳۳۰ هجری به وزارت سعید بن احمد سامانی منصوب شد.
احمد بن محمد بن نصر جیهانی
احمد بن محمد بن نصر جیهانی فرزند محمد بن احمد جیهانی (جیهانی کبیر) از وزرا نوح بن منصور سامانی بود. وی دارای آثار و تالیفات متعددی است که از جمله آنها می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد: المسالک و الممالک کتاب معروفی است که اصل آن در دسترس نیست؛ اما بسیاری از آن نقل کرده‌اند. این کتاب احتمالاً همان کتابی است که مسعودی در مورد آن می‌نویسد: جیهانی وزیر نصر بن احمد سامانی کتابی در وصف جهان و اخبار و عجایب آن و شهرها و دریاها و امت‌های عالم تصنیف کرده‌است. کتاب المسالک و الممالک جیهانی هر چند امروزه در دسترس نیست؛ اما برخی جغرافی نویسان پس از جیهانی اطلاعات خود را در باب سرزمین‌های غیراسلامی شمال و شرق از آن گرفته‌اند. او با نوشتن این کتاب به جهانگردان مشهوری چون بودلف و ابن فضلان یاری رسانده‌است.
گینسبرگ بزرگ
گینسبرگ بزرگ (Ginsberg the Great) یک فیلم کمدی صامت گمشدهٔ آمریکایی است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد.
سینمای یوگوسلاوی
پیشینه
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی کشوری دارای بدنه سینمایی قوی و مستعد و دارای امکانات سینمایی مناسب بود. از ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۱ سینمای یوگسلاوی در سطح بین‌المللی شناخته شده بود. در طی این بازه زمانی یوگسلاوی ۲۹ فیلم به عنوان نماینده سینمای این کشور به آکادمی اسکار معرفی کرد تا در بخش جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی (با نام قبلی اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان) حضور پیدا کنند. این تداوم موفقیت‌آمیز بود و نمایندگان یوگسلاوی ۶ مرتبه به جمع نامزدهای بهترین فیلم خارجی زبان اسکار راه یافتند:
باغ فینزی کوینتینی
باغ فینزی کوینتینی (Il giardino dei Finzi-Contini، The Garden of the Finzi-Continis)؛ یک فیلم به کارگردانی ویتوریو دسیکا و محصول ۱۹۷۰ سینمای ایتالیا است. دومنیک سندا و هلموت برگر از جمله بازیگران این فیلم هستند.
سینمای یوگوسلاوی
پس از فروپاشی
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی پس از فروپاشی به جمهوری‌های مستقل تبدیل شد. هرکدام از این جمهوری‌ها دارای پیشینه مرتبط با ۳ موجودیت یوگسلاوی به‌طور مشترک و هم چنین دارای پیشینه جدید از ۱۹۹۱ هستند. سینمای کروواسی، سینمای صربستان، سینمای جمهوری مقدونیه شمالی، سینمای مونته‌نگرو، سینمای بوسنی و هرزگوین و سینمای اسلوونی از درون سینمای یوگسلاوی برخاسته‌اند. سینمای کوزوو نیز در این بخش قابل بررسی است.
باغ فینزی کوینتینی
فیلم، جایزه بهترین فیلم خارجی‌زبان را از چهل و چهارمین دوره جوایز اسکار به‌دست‌آورد و برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی نامزد شد. همچنین در سال ۱۹۷۱ مبلادی موفق به کسب خرس طلایی از بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد.
سینمای یوگوسلاوی
پس از فروپاشی
== فیلم‌هایی که تمام یا بخشی از آن در یوگسلاوی فیلم‌برداری شدند ==
باغ فینزی کوینتینی
خلاصه داستان
در اواخر دهه ۱۹۳۰، در شهر فرارا ایتالیا، خانواده فینزی کونتینی یکی از خانواده‌های برجسته، ثروتمند، اشرافی هستند. آن‌ها یهودی هستند و فرزندان بزرگ آن‌ها به نام‌های میکول و آلبرتو با هم در یک محفل دوستانه برای نوبت‌های تنیس و مهمانی‌های ثابت در زمین‌های ویلای دوست داشتنیشان جمع می‌شوند. در حالی که مراقب هستند تا بقیه مردم به آن‌ها نزدیک نشوند و خوشی آن‌ها را به هم نزنند.
از جمله «جورجیو» (لینو کاپولیکیو) به داخل محفل آن‌ها وارد می‌شود. یک یهودی از طبقه متوسط که از دوران کودکی دل‌باخته دختر این خانه، «میکول» (دومنیک سندا) بوده‌است و حتی برای او هم این اولین‌بار ورود به خانه است. «میکول» توضیح می‌دهد که چون او و برادرش، «آلبرتو» (برگر) به‌دلیل یهودی بودن دیگر نمی‌توانند به باشگاه تنیس بروند، برای همین تورنمنت شخصی‌شان را به‌راه انداخته‌اند. اقدامات ضد یهود «موسولینی» شدت می‌گیرد و ازدواج بین یهودی و غیریهودی هم ممنوع می‌شود. دو عموی پیر خاندان فینتسی کونتینی سر می‌رسند؛ ولی «آلبرتو» که سخت بیمار است، خانه را ترک می‌کند. «جورجیو» که یهودی است و خیلی به «آلبرتو» شباهت دارد. نمی‌فهمد؛ که چرا «میکول» نسبت به او سرد شده و دیگر نمی‌خواهد او را ببیند. «جورجیو» برای دیدن برادرش به فرانسه می‌رود و از وجود اردوگاه‌های مرگ باخبر می‌شود. در بازگشت، «میکول» را با یکی از دوستان غیریهودی «آلبرتو»، «برونو» (فابیو تستی) می‌بیند؛ اما «برونو» به او می‌گوید که دل‌باخته دختر یهودی دیگری به‌نام «آدریانا» ست. جنگ جهانی دوم درمی‌گیرد و «جورجیو» که هنوز دل‌باخته «میکول» است، باز او را با «برونو» می‌بیند. «برونو» به جبهه می‌رود و کشته می‌شود. «آلبرتو» هم می‌میرد و ساکنان فینتسی کونتینی دستگیر می‌شوند تا به اردوگاه مرگ فرستاده شوند، ولی «میکول» از پدر «جورجیو» می‌شنود که او فرار کرده‌است.
تهیه‌کننده فیلم
تهیه‌کننده فیلم کسی است که شرایط را برای ساخت فیلم فراهم می‌کند. راه‌اندازی، هماهنگ‌سازی، رسیدگی و کنترل کارهایی از جمله انتخاب قصه و فیلم‌نامه، برنامه‌ریزی تولید، جمع‌آوری پول مورد نیاز، به‌کارگیری افراد کلیدی و این‌گونه کارها بر عهدهٔ تهیه‌کننده است. در فرایند برنامه‌سازی رادیویی و تلویزیونی، کلیدی‌ترین نقش را تهیه‌کننده اجرا می‌کند. در ساخت انیمیشن نیز مهم‌ترین نقش بر عهده تهیه‌کننده است، برخلاف فیلم‌سازی سینمایی که در آن وظیفهٔ مهم تشکیل فرم و ساختار فیلم اساساً متکی به دانش و خلاقیت و نظر کارگردان است.
در نیمهٔ نخست قرن بیستم، تهیه‌کنندگان می‌بایست ادارهٔ کنترل هنری فیلم را هم انجام می‌دادند. در ایالات متحده با کنار گذاشتن دستگاه استودیویی هالیوود در دههٔ ۱۹۵۰ کنترل هنری کار بر عهدهٔ کارگردان گذاشته شد.
تهیه‌کننده یک فرد است. تهیه‌کننده بعد از آن که پروژه ساخته شدن یک فیلم‌نامه را به دست گرفت ابتدا سرمایه لازم جهت ساخت آن فیلم را فراهم می‌کند، سپس عوامل و کادر گروه تهیه و تولید را که قرار است مستقیماً با خود او همکاری کنند انتخاب کرده و به کار می‌گیرد. او پس از ورود کارگردان، در استخدام عوامل دیگر تولید فیلم به ویژه بازیگران، با نظر اصلی کارگردان تصمیم‌گیری می‌کند. تهیه‌کننده و کارگردان پس از تعیین عوامل، بودجه فیلم را در اختیار شخصی به نام مدیر تولید به عنوان صندوقدار پروژه می‌گذارد، تا زیر نظر تهیه‌کننده اجرایی بودجه را در مصارف بخش‌های مختلف تولید فیلم که از قبل مشخص شده‌است، خرج نماید.
دستیار تهیه‌کننده
دستیار تهیه‌کننده معمولاً مسئول ایجاد هماهنگی در هنگام فیلم برداری در مکان‌های واقعی، رفع مشکلات دست‌اندرکاران فیلم‌سازی و کمک به تهیه‌کننده در امور مالی و هنری است.
سه سال در آسیا
سه سال در آسیا (عنوانِ فرانسه: Troi ans en Asie) گزارش سفری‌ست که کنت دو گوبینو در میان سالهای ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸ به خاورمیانه و ایران به عنوان فرستادهٔ وزارت خارجهٔ فرانسه انجام داده است. شایانِ ذکر است که این سفرنامه جزء آثار کمتر خوانده شدهٔ این رئیس دفتر سابق الکسی دو توکویل محسوب شده و شامل دو بخش میباشد. بخش نخست حاویِ ۱۱ فصل شرح ماوقعِ سفر از مالت، مصر و مکه تا بوشهر، اصفهان و تهران و بخش دوّم در ۷ فصل شاملِ نظرات اجتماعی، سیاسی، دینی و تاریخی او دربارهٔ ایران است. این اثر ابتدا توسّط ذبیح الله منصوری با عنوان «سه سال در ایران» و سپس بوسیلۀ عبدالرضا هوشنگ مهدوی در سال ۱۳۸۳ توسّط نشر قطره ترجمه و چاپ شده است.
فصل اول: ملّت
به گفتۀ گوبینو ایرانیان ملّتی کهنسال اند و شاید همانطور که خودشان میگویند کهنسال‌ترین ملّتِ جهان باشند که حکومتی منظّم داشته و بر روی زمین مثل یک ملّت بزرگ عمل کرده است. سنّت اقتدارِ زیادی بر روحیّۀ ملّتها دارد. منظور از سنّت تاریخ مملکت، مسائل دینی، ادبیاّت و بعضی آگاهیهای علمی و خلاصه هر چیزی است که میراث معنوی آنان را تشکیل میدهد.
تاریخ ایرانیان و علاقۀ ایشان به تاریخ
تاریخ ایرانیان به علّت وسعت خاک، تجاوزات بیشمار، انقلابهای تمام‎نشدنی و غیره نقاط تاریک و مبهم زیادی دارد که آنها را با افسانه های ضدّ و نقیض پر میکنند. چون در این کشور تاریخ جالبترین موضوع است، یک ایرانی واقعی بی‌اندازه کنجکاوتر است بداند جمشید یا کوروش چه می‌کرده‎اند تا اینکه با خواندن زندگانی پیامبران اخلاق خود را تهذیب کند.. به استثنای مسئلۀ امامان و برتری تاریخ ملّی بر بقیّۀ تاریخ جهان، در واقع ایرانیان چیزی ندارند که بتوان آن را به معنای واقعی میهن‌پرستی نامید.
شعار ایرانیان این است :«ایران خوب مملکتی است». ولی در واقع استقلال ملّی برایشان معنایی ندارد و برایشان فرقی ندارد که هموطنشان بر آنها حکومت کند یا بیگانه. حتّی با سلطۀ یک کشور مسیحی و اروپایی هم مخالفتی ندارند. در جریان جنگهای ایران و روس در سال ۱۸۲۷ میلادی، که به معاهدۀ ترکمانچای منجر شد، درحالیکه از بیرحمی و شقاوت روسها بعنوان مسیحیانی متعصّب شایعاتی چند رواج یافته بود، تقریباً همۀ مردم ایران همچون سایر ملل کهنسال این فکر را در سر داشتند :«این کارها مربوط به حکومت است، شاید همسایه ام را بکشند، امّا نه شخص من را».
برخورد ایرانیان با ممالک و قوای بیگانه
پس از خروج روسها از نواحی جنوبی ارس معلوم شد، در نتیجۀ انضباط آهنینی که پرنس پاسکیویچ بر قوای روس جاری ساخته، روسها ابداً آن موجودات هولناک و شروری نیستند که شایعه شده بود. مثلاً بهای هر جنسی را که می‎خریدند با پول خوب و بی کم و کاست میپرداختند. پس ایرانیان نواحی سرحدّی حتّی تشویق شدند که به قفقاز مهاجرت کنند و از مملکت خود صرفنظر کرده و آنجا بمانند. یعنی اگر انسان از ارباب خود راضی نباشد بدنبال ارباب دیگری می‌گردد. حتّی اهالی گیلان و مازندران در دو نوبت خواستار ضمیمه شدن این ولایات به امپراطوری تزاری شدند. این بی‎تفاوتی عمیق از آنجا ناشی می‎شود که برای ایرانیان اهمیّت ندارد که چه کسی بر آنان حکومت کند و علاقه و نفرت به هیچکس ندارند، منتها با این قید که هرگز از حکومت وقت راضی نیستند. این حالت روحی طیّ قرنها در آنان ریشه دوانده است.
ریشه‌های نژادی و جغرافیایی اهالی ایران
از نظر گوبینو ایرانیان مردمی هستند که از این همه نژادهای گوناگون ترکیب شده ولی هرگز با هم مخلوط نشده‎اند. تا جایی که بتوانیم در تاریخ پیش برویم فارسها مخلوطی از اقوامی هستند که به زبان عربی تکلّم می‎کرده و بناءبراین از نژاد سامی بوده‎اند. اقوامی که در اصل از آسیای علیا آمده و در دورانهای بسیار کهن با مهاجرتهای پی در پی به فلات ایران سرازیر شده‌اند. سلطۀ آشوریان به نفوذ خون سامی در این مخلوط افزود. در نتیجه ایرانیان جنوبی یعنی فارسها تفاوت چندانی با آشوریان بین‎النهرین نداشتند. با پایان سلطۀ آشوریان عنصر شمالی قوّت گرفت. اقوام مزبور نزدیکی خود را با قبایل سفیدپوستی که در تواریخ اروپاییان اسکیتها و سکائیان نامیده می‎شوند حفظ کردند. در دوران جانشینان داریوش نفوذ اهالی بین النهرین بر ایران افزایش یافت. پس از اسکندر و در دوران سلوکی و اشکانی عنصر سکائی پیروز شد و با روی کار آمدن ساسانیان دوباره فرمانروایی بدست مردم سامی‎نژاد اُفتاد. با انفجار اسلام اَبر سوزانی از ماجراجویان یمن، عمّان، سوریّه و آسیای صغیر سراسر امپراطوری را در برگرفت و آنان با ایرانیان ممزوج شدند. سپس تهاجمات سکائیان که از این پس «تُرک» نامیده می‎شدند آغاز شد و تنها ۲-۳ قرن است که پایان یافته است. بناءبراین ملاحظه می‎شود که ایلات ترک مانند فارسها بخشی از این سرزمین را از دورانهای بسیار کهن اشغال کرده‎اند. که اگر ریشه‎یابی کنیم، درمیابیم که هر دو بیگانه، هر دو فاتح و هر دو دارای حقوق مالکیّت متساوی هستند.
با این وجود به علّت استقامت و یکدندگی از زمان اسکندر به بعد همۀ سلسله ها از ترکها بوده‌اند: اشکانیان سکائی، ساسانیان آرانی، بعد از اسلام و خلفای بغداد، غزنویان و سلجوقیان تُرک نژاد، بعد از حملۀ مغول، تاتارها و ترکنمهای قره‎قویونلو و آق‎قویونلو و صفویّه که از تبار ترکان اردبیل بودند، و امروز نیز سلسلۀ قاجار که پس از خلاء قدرت ناشی از سقوط صفویان بر ایران حکم می‎رانند، از نژاد ترک هستند. سلطنت هیچگاه از آن تاجیکها نمیشود، برایشان هم فرقی ندارد، اینان صرفاً تودۀ متراکمی تشکیل میدهند و نه یک گروه سیاسی ، لذا برایشان فرقی نمیکند که رئیس کشور تُرک باشد یا تاجیک یا چیزی دیگر.
ایرانیان از نوعی میهن‎پرستی برخوردارند که جاودانی است. یکدیگر را در داخل کشورشان دوست دارند و کشورشان را در وجود خودشان مجسّم می‎بینند. به گذار حکومتهای گوناگون بی‎تفاوت هستند و فریفتۀ هیچکدام نمیشوند. از این نظر میتوان گفت عاری از میهن‎پرستی سیاسی هستند. اگر بخشی از ایران را جدا کنید، آن را تجزیه کنید و نامش را تغییر دهید، همچنان ایران خواهد ماند. تخته‌سنگ خارایی که مادامی که نابود نشده همان سنگ خارا است و در برابر نیرویی که ظرف مدّت یک سال آن را می‎ساید، هزار سال دوام خواهد کرد.
پیش از اسلام
گوبینو ایرانیان را جماعتی می‎شناسد که در هر موقعیّتی آیاتی از قرآن وِرد زبانشان است، خود را مؤمن‎ترین مردم زمین نشان میدهند، از انشاءالله ماشاءالله گفتن خسته نمیشوند، صلوات بسیار میفرستند و قرآن را با غلیظ‎ترین لهجۀ عربی میخوانند. ولی گویا واقعیّت جز این است. از هر ۲۰ نفر ایرانی که چنین ظاهری از خود به نمایش میگذارد حتّی یک نفر هم اعتقاد واقعی ندارد. این یک مسئلۀ اخلاقی و سیاسی بسیار شگفت‎انگیز است که باید بررسی گردد. گوبینو مشکل را به دوران پیش از اسلام مربوط می‎داند. زمانی که موبدان یا روحانیّون در دولت و دستگاه سلطنت و اداری نفوذ زیادی داشتند و هر مقاومتی را در برابر عقاید مجوسی سرکوب می‌کردند. در حالی که در برابر آیین مجوسی اشکال متفاوتی از دینداری در میان مردم وجود داشت:
موبدان صنفی نیرومند و بسیار متشکّل بودند که مخالفان خود از جمله سنگ‎تراشان و آتش‎کاران را نجس اعلام کرده و سرکوب می‎کردند. حال آنکه خود متقاضی لباسهای فاخر و نیایش در معابد سنگی بودند. این سرکوب موجب انفجاری وحشتناک در میان پیشه‎وران شهرنشین می‌شد. در زمان قباد موبدی مرتد با نام مزدک، رهبر این یاغیان، مورد سرکوب موبدان قرار گرفت و حتّی تا قرن دهم میلادی نیز پیروان او در ایران یافت می‎شدند. مخالفان سرکوب شدند و در نتیجه مجبور گردیدند عقایدشان را پنهان کنند. درحالیکه به ظاهر به مذهب رسمی اعتراض نمیشد، مسیحیان و بودائیان و مانویان و صابئین و بت‎پرستان و مزدکیان و پیروان سایر مذاهب در صلح و صفا می‎زیستند. مذاهبی که پنهان شدند ابهّت خود را از دست دادند و به امید آنکه روزی از مذهب رسمی انتقام بگیرند از اجرای مراسم خود دست کشیدند. در این اثناء اسلام ظهور کرد.
تشیّع
نخستین پادشاه صفوی که یک صوفی بود، مسلمان واقعی نبود. از قدرت روحانیون راضی نبود ولی در عین حال چون قدرت شکست آنان را نداشت خود را در آغوش ایشان انداخت. طرفداری ایرانیان از آل علی موجب پیدایش فرقه های گوناگون شد که پاره‎ای از آنان تا سوریه نیز گسترش یافتند و مهمّترینشان فرقۀ شیعه است. روحانیون اصولاً به تفرقه گرایش داشتند. در طول دوران پرآشوب پس از سقوط صفویّه روحانیّون به درجۀ رهبری طبقات پایین نزول کردند. از آن به‌بعد سلطنت گامهای محکمی در تحدید قدرت روحانیّون برداشت، تا جایی که به شکلی بی‌سابقه انتصاب مجتهدان را در اختیار خود گرفت و غیرقابل عزل بودنشان را موقوف کرد و رسیدگی به جرائم و تخلّفاتشان را جایز دانست. امّا گویا در دورۀ ناصری آن وحشت از روحانیّت بازگشته و شاه به مناسبت مراسم مذهبی به دیدارشان می‌رود و آنان را می‌نوازد.
ناصرالدیّن شاه که اصولاً ایرانی است، شمایلی از علی در اختیار دارد که میگویند اصل است و از هند آورده‌اند. وثیقه‌ای بس گرانبهاست. آنچه از قرآن مشخّص است اینکه نقاّشی شکل انسانها و بالتّبع امامان ممنوع است و این شمایل گردانی شاه از حملۀ اعراب بدین سو بیسابقه است. ولی نظر این است که شاه حقّ دارد مذهبی به سبک خودش داشته باشد و این اظهارنظری صددرصد ایرانی است.
مذهب شیعه به‌عنوان شاخه‌ای ارتدکس از دین اسلام است، طبعاً باعث ایجاد تعداد زیادی شاخه های فرعی شده که نتوانستند عمیقاً در تودۀ مردم رسوخ کنند. به همین دلیل این فرقه‎ها در محیطی محدود و در مدّت زمانی محدودتر عمر میکنند و جای خود را به دیگر فرقه‎ها می‎دهند. فرقه‎ای که امروزه مُد روز است شیخیّه است که ۸۰ سال پیش (اواخر قرن هجدهم) در جنوب ایران بدست یکی از علما تأسیس شد. اعتقادات نظری این فرقه بیشتر متوجّه ماهیّت مهدی آخرین امام است. شیخیّه چندهمسری را نادرست می‌داند و سهل‌گیری پیامبر در این موضوع را خوش ندارد، برتری جنس مرد بر جنس زن را قبول ندارد و معتقد است که مهدی نه پنهان و زنده از ۱۲ قرن قبل، که از جسمی به جسمی دیگر حلول میکند. روح با مرگ به جهان غیرمادّی نمیرود، بلکه بلافاصله به محمل جسمانی جدید حلول میکند. شیخیّه سرکوب میشود، ولی کسانی که عقاید خود را آشکارا بیان نمی‎کنند مصوّن هستند.
صوفیان
در میان شهرنشینان ایران هرکس به آنچه که اروپاییان طبقۀ بورژوآزی مینامند، تعلّق داشته باشد یعنی کارمندان دولت، بازرگانان و صنعتگران عمده را میتوان «صوفی» دانست. از این اصطلاح همان معنی مستفاد میشود که ما دربارۀ شخصی که دارای افکار فلسفی است درک میکنیم و منظور این است که فرد مورد بحث هیچ مذهب تشریعی‌ای را قبول ندارد.
صوفیان از نظر گوبینو به چند دسته تقسیم می‌شوند. دستۀ اوّل که مشتمل بر اکثر دراویش نیز هست، معتقدند که اسلام ذاتاً شرّ نیست امّا به دلیل اینکه حتی شایستۀ ارواح دون‌مرتبۀ منوّر به انوار علویِ اشراق نیست، مردود است. گروه مذکور که اقلّیت صوفیان را تشکیل میدهند، معتقدند که با ردّ عقاید جزمی و تعهّدات اخلاقی، روح انسان با خدا به وحدت میرسد. دستۀ دوّم که مشتمل بر اکثریت است از عقاید صوفیان تنها تحقیر تعالیم اسلام و نفی قیود اخلاقی را پذیرفته‌اند و به وحدت انسان با خدا و نیل به الوهیت التفاتی ندارند. عقایدشان ملغمه‌ای از خرافات عتیقی است از قبیل باور به اجنّۀ خیر و شرّ، تنبّی، کف‌خوانی، جادو و دعانویسی که منشأ آن مشخّص نیست. جماعتی از آنان بخشی از اسلام را پذیرفته‌اند و به وحی از طریق جبرئیل و همچنین تحریف قرآن معتقدند. برخی از صوفیان ایران نیز از طریق روسها با ولتر آشنا شده‌اند و او را به علّت مخالفت با روحانیت و کشیشان میستایند، زیرا خود ایشان نیز با آخوندها مخالفند. در میان دراویش آنهایی که از هند می‌آیند از احترام زیادی برخوردارند.
اهل حقّ و فرقه های آن
گذشته از این فِرق مذهب دیگری در ایران وجود دارد که از اهمیت بسیاری برخوردار است و آن مذهب اهل حقّ است که به قول ترکان و اعراب «نُصَیریه» و به قول ایرانیان «علی‌اللّٰهی» خوانده میشود. هر دو تسمیه حاکی از درک غلط از این آیین است. زیرا نُصَیری با نَصارا در ارتباط است و شباهتهای این فرقه با مسیحیّت بسیار است و از طرفی «علی‌اللّٰهی» خواندنش دلالت بر الوهی دانستن علی داماد محّمد است. اهل حقّ پیروانی در ایران دارد که مشکل بتوان آنها را از شیعیان تمییز داد، امّا عقایدشان پیچیده‌تر از علی‌اللّهی‌ها است، و از همین رو به قول گوبینو مهمّتر است. اهل حقّ به‌ظاهر مسلمانند، امّا مانند دیگر فِرق و به اندازۀ مسیحیان و یهودیان از اسلام نَفورند و اهانت و تحقیر متحمّل شده‌اند.
آنها پیامبر قریشی راکذّابی اصیل و صاف و ساده میدانند، و پای در مسجد نمیگذارند، و نماز نمیخوانند مگر به ضرورت. مسیحیان را محترم میشمارند و هرگز آزارشان نمیدهند. در بسیاری موارد عقاید اهل حقّ با مسلمانان در باب مسیحیان و یهودیان موافق است و آنان را تقریباً برادران ایمانیِ خود به شمار می‌آوردند. نکته‌ای که بر خلاف مسلمانان مانع دشمنی‌شان با پیروان سایر ادیان است، عدم اعتقاد آنها به نجاست و پاکی است. دیانت اسلام سنّی این اصل را تخفیف داد ولی دیانت شیعه آن را با همۀ خشکی و سرسختیِ اوّلیه‌اش همچنان حفظ کرد. این اصل در دنیا توسّط دو دین به کلّی مردود دانسته شد: بوداییّت و مسیحیّت که هردو ادیان اصلاحگر می‌باشند. اهل حقّ نیز مانند ادیان مزبور و همراه با آندو برای انسانها حتّی افراد بی‌ایمان چیزی جز ناپاکیِ معنوی نمیشناسد و آن نیز از عقاید شخص ناشی نمیشود، بلکه از گناهانش سرچشمه میگیرد. ناپاکی را در طبیعت نمی‌بیند و سگ و خوک به نظرشان نجس نیست و نیز پیروانش شراب می‌نوشند، البته افراط در شرب خمر را سرزنش می‌کنند، ولی استعمال آن‌را حرام نمی‌دانند.
اهل حقّ تعدّد زوجات را مجاز نمی‌شمارند. اصولاً زنان اهل حقّ مجبور به انزوا نیستند و بی آنکه از قوانین تخطّی کرده باشند، می‌توانند رویشان را به بیگانگان نشان دهند. اهل حقّ عملاً مسلمان تلقّی میشوند و بنابراین ناچارند قواعد اجتماعی را که نزد مسلمانان بسیار با اهمیت است، مراعات کنند و اعتقادات مذهبی خود را در باطن حفظ میکنند.اهل حقّ به‌آسانی با دختران مسلمان ازدواج میکنند. در حقیقت دختران مزبور بیدرنگ مذهب شوهرانشان را اختیار میکنند. امّا میگویند، اهل حقّ هرگز دخترانشان را به مسلمانان نمیدهند. این امر ممکن است از لحاظ نظری درست باشد، ولی در عمل نمونه‌های مخالف بخصوص در طبقات ثروتمند دیده میشود. آنچه مسلّم است، طلاق نزد اهل حقّ وجود ندارد و اگر بر حسب تصادف مردی بخواهد از امتیازی که شرایع قرآن برایش قائل شده استفاده نماید، به‌سرعت مورد نفرت همکیشانش قرار میگیرد و مرتد تلقّی می‌شود.
اگرچه قاطبۀ اهل حقّ همانند مسلمانان به خوارق عادات معتقدند و دربارۀ آن حکایتهای شورانگیزی نقل میکنند، امّا از مؤمنین اهل حقّ هستند کسانی که اینگونه اعمال را شارلاتان‌بازی قلمداد می‌کنند. از نظر گوبینو مذهب اهل حقّ با مذهب بودائی مشترکات مهمّی دارد. همه چیز دالّ بر آن است که آئین مزبور از زمان اشکانیان در ایران وجود داشته است و به وسیلۀ مبلّغین بودایی از هند آمده است و در زمان ساسانیان ریشه دوانده و نفوذ زیادی بر مکتب اسکندریه و نخستین فرقه‌های مسیحی در شرق داشته است. مذاهب غنوصّی و مانوی بسیار از آن متأثّر شده‌ بر آن تأثیر گذاشته‌اند. اگرچه موبدان زرتشتی از برانداختن آن ناتوان بوده‌اند؛ ولی آنرا به مخفی شدن مجبور ساختند و این ترتیب طیّ رژیم مزبور عادت شده بود. اسلام آن‌را در چنین وضعی یافت و نتوانست آن‌را تغییر دهد. در مورد تعداد پیروانش سخنان مبالغ‌آمیز بسیار است. امّا گوبینو این سخنان را اغراق‌آمیز میداند و می‌گوید پیروان بی‌چون ‌و‌ چرای این آئین در ایران‌اند و تردیدی نیست که هم در شهرها، هم در روستاها و هم بخصوص میانِ ایلات چادرنشین پیروان زیادی دارند و در مجموع می‌توان گفت چهل درصد اهالی ایران اهل حقّ‌اند؛ خصوصاً ایلات جنگجوی کردستان و چادرنشینان ترک شمال ایران. از اینرو دائماً باعث ترس مقامات سیاسی کشوراند و گرچه تقیه میکنند و منکر وجود چنین آئینی میشوند. ولی دولت و ملّایان از درگیری با آنان پرهیز میکنند. برای مثال در ماه رمضان هیچ مسلمانی در تهران حقّ روزه‌خواری ندارد؛ امّا مقامات در شهرستانها از تخلّفات آشکار اهل حقّ چشم می‌پوشند. گوبینو معتقد است اگر روزی در ایران حکومتی سر کار آید که چندان اسلامی نباشد، آنوقت این آئین پنهانی ظاهر خواهد شد و چنان با اسلام به مخالفت و دشمنی خواهد پرداخت که نتایج آن غیرمنتظره خواهد بود. احتمال می‌رود وجود آئین مزبور باعث ایجاد پدیدۀ شگفتی شده و آن اینکه در ایران مسیحی ایرانی وجود ندارد. امکان دارد بیشتر مسیحیان ایرانی در سده‌های نخستین میلادی که پرشمار و بیشتر غنوصّی بوده‌اند؛ در این آئین مستحیل شده باشند. بواقع مسیحیان ایران جز بیگانگان نیستند: ارامنۀ جلفا و تبریز، کلدانیان ساحل دریاچۀ ارومیه و نِسطوریهای حومۀ سنندج و مرز ترکیه.
زرتشتیان
هرقدر زرتشتیان در دوران ساسانیان نیرومند بودند، در دوران اعراب و نخستین سلسله‌های ترک به رعایایی ضعیف و بیمناک بدل شدند که همواره بر جان خود میلرزیدند. ولی به همان نسبت دیگران نیز از آنان می‌ترسیدند؛ چون سرکوبشان کار آسانی نبود، روستائیان تا مدّت مدیدی گبر باقی ماندند. گبران از سلسلۀ نجبای زمین‌دار معروف به دهقان بودند و اغلب در کوههای شمال کشور مستقر بودند و تا قرن یازدهم میلادی نیز کیش خود را حفظ کردند. در این میانه سیاست سلسله‌های ایرانیِ رقیبِ خلافت بغداد، به نفعشان تمام شد. زیرا آنان برای واکنش نسبت به فتوحات اعراب بر احساسات ملّی تکیه میکردند. آنان به میراث ایران باستان حیاتی دوباره بخشیدند. به شعرا و مورّخین پول میدادند که دربارۀ تاریخ گذشته با مردم گفتگو کنند (شعوبیّه). بدین سان ضمن ادّعای پیروی از دیانت اسلام، آئین مجوسی را غیرمستقیم زنده کردند. به نظر گوبینو در حقیقت نه سرکوب مذهبی که اوضاع سیاسی به ضرر گبرها تمام شد. در پی هجوم مغولان و تاتارها قوانین مالکیّت بشدّت دگرگون شد و جمعی از مردم به ضرر جمعی دیگر متموّل شد. بدین سان دهقانان زرتشتی جای خود را به ملّاکین مسلمان داده و خود به طبقۀ کشاورزان و روستائیان تنزّل یافتند. یکی از قوانین اسلامی به زرتشتیان صدمۀ بزرگی وارد نمود و آن این بود که هر عضوی از یک خانوادۀ کافر که مسلمان شود، می‌تواند املاک موروثی سایر ورّاث را ضبط و تصاحب نماید. از اینرو در دوران زوال فکری زرتشتیان، بسیاری دین اجدادی را ترک گفتند.
گوبینو میگوید در ایران ستایشی که میتوان از زرتشتیان کرد از هوششان نیست بلکه از خوش‌قلبی آنان است. آنها منتظر ظهور پشوتن هستند که دینشان را دوباره احیاء کند. جدل بر سر آن بسیار است و مسألۀ محل اختلاف زمان ظهور است ولی در برای مکان ظهورش که متّفق‌القول معتقداند که هندوستان است. و ضمناً بر این باورند که سپاه مذکور از اروپائیان یعنی انگلیسیها یا به باوری دیگر از روسها تشکیل خواهد شد. زرتشتیان یزد میگویند که پشوتن و سپاهش بزودی از افغانستان به ایران خواهند آمد. دین شیعه مملو از عقاید و احساسات و دستوراتی است که از دین مجوس اقتباس شده است. برای مثال نجس پنداشتن کفار و حیوانات که در مذهب شیعه بیشتر از مذهب سنّی رسوخ کرده است؛ بنحوی که وقتی دین زرتشت در ایران مُرد؛ در حقیقت نکات اساسی آن در مذاهب رقیب باقی ماند. ولی در هر صورت دین زرتشتی بواقع یک آئین جزمی بیمار است. گوبینو با ترسیم خطوط اصلی تابلوی عقاید ایرانیان، برخلاف برخی نتیجه میگیرد که دشوار است که ایرانیان به مسیحیّت بگرایند و مشکل بتوان مذهبی سالم، مثبت و مشخص را با اوهام و تخیّلات توام با نفرت ایرانیان جایگزین کرد.
گوبینو بر آنست که وضعیت مذاهب در ایران به باطلاق بزرگی میماند که هیچ ستونی در آن استوار نمیشود که بر آن بنایی افراشته بتواند شد و هر که در این باطلاق هرچه بسازد، در اعماقش فرو خواهد رفت.
مشروعیّت سلطنت
گوبینو در این فصل به‌تفصیل توضیح میدهد که چرا شاه در ایران به‌لحاظ شرعی و در عالمِ نظر غیرقانونی و غاصب محسوب میشود و اطاعت از او بعنوانِ فرمانروای بالفعل و نه مشروع، مجاز میباشد. وی معتقد است که مشروعیّت در سلسلۀ ساسانیان بحدّ کمال وجود داشته است، زیرا آنها اشکانیانِ دنباله‌روِ اسکندر را برانداخته و میراث ملّی را ادامه دادند. بعد از ساسانیان علی جانشین آنان شد، اوّلاً بعنوانِ فاتح مذهبی و ثانیاً امام. از این لحاظ علی تا ابد شاه ایران بوده و خواهد بود و سایر حقوقش طبعاً به اولادش منتقل شده است. آنگاه پسرش حسین با بی‌بی‌شهربانو دختر آخرین پادشاه ساسانی ازدواج کرد. پادشاهانِ تُرکِ بعدی تلاش کردند نسبِ خود را به یزدگرد برسانند که به جایی نرسید ولی همچنان امتیازات امامت باقی ماند، بطوریکه خواه ناخواه تمام پادشاهانی که یکی پس از دیگری در دورۀ اسلامی روی کار آمدند تا ناصرالدّین شاه ناچار شدند رضایت بدهند که فرمانروای بالفعلِ ایران باشند نه قانونی و مشروع.
به همین دلیل هرگونه مِلکی را که شاه تصاحب کرده قانونی نیست و شاه باید اجارۀ اتاقهایی که در آن زندگی میکند به مساجد بپردازد. اثاث و حتّی لباسهای کاخ سلطنتی هم غصبی محسوب میشوند. در اینجا گوبینو داستان آن مجتهدی را نقل میکند که به حضور شاه رفته و در آن هنگام با عصایش فرش را پس زده و روی زمین برهنه نشسته است. در نهایت پادشاه شخصی‌ست نیکوکار و خودکامه که سایه‌اش بر سراسر امپراطوری افکنده و رضایت داده که کارهایی به نفعِ مردم صورت بگیرد. این تصوّر افسانه‌ای، در مراسمِ رسمی از قبیلِ سلام دیده میشود که پذیرایی بزرگِ نوروز، سال نوِ ایرانیان است.
شاه و صدراعظم
گوبینو حاکمِ ایران را آن شاه مطلقی نمیداند که تا آن زمان در غرب میشناختند. او مانند بعضی نویسندگانِ قبل از خود به ویژه نویسندگان ِدورۀ روشنگری معتقد نیست که شاه ایران نوعی خداوند روی زمین است که اخمِ او ولایاتش را بدونِ استثناء به لرزه میافکند، بلکه به نتیجۀ عکس این رسیده و اظهار میکند که هیچ سلسلۀ سلطنتی در جهان یافت نمیشود که موقعیتی کاذب نظیر شاه ایران داشته باشد. از نطقهای شاهانه که بعقیدۀ گوبینو زیرکی ملّی در آن آمیخته است میتوان دریافت که شاه دولت نیست. بلکه شاه مافوقِ دولت در وضعی مستقل و بنحوی خارج از دستگاه، ولی در عین حال از بیرون حامی آن است.
گوبینو میگوید نمایندۀ واقعی دولت صدراعظم است و اگرچه او را شاه انتخاب میکند و عملاً دست‌نشاندۀ شاه است تا برگزیدۀ ملّت. منصب صدراعظمی در دوران ساسانیان وجود نداشته و شورای خصوصی سلطنت از سه نفر بزرگان کشور، سه نفر از رؤسای موبدان، مُهردار امپراتوری و فرماندۀ کلّ سپاه تشکیل میشده است. صدراعظم امور داخله، مالیه، فواید عامه و نظامی را رتق و فتق میکند، نمایندۀ دولت بوده و اختیارات و قدرت واقعی را در دست دارد. زیر دست وی، مشاورانش قرار دارند که هیچیک شغلِ معیّنی نداشته و سپس مستوفیان که امور مالی را بر عهده دارند. در تهران صدراعظم بسط ید دارد ولی به محضِ اینکه از پایتخت دور میشویم، وارد دنیای کوچکِ ولایات میشویم که از بسیاری جهات بر آن سودجویی حکمفرماست. گوبینو جمعیّتِ ایران را ده تا دوازده میلیون نفر برآورد میکند و پس از بحث دربارۀ شاه، صدراعظم و روحانیون از اینجا به بعد به توصیفِ گروهها و افرادِ مختلفِ ایران میپردازد: شخصیتهای مهم، تجّار، کارگران، مالکان، سربازان، ایلات و طبقاتِ پَست و دراویش.
میرزا
میرزا نظیر کسی است که انگلیسیها جنتلمن مینامند. گوبینو این طبقه را با طبقۀ متوسط یکی نمیداند، به این دلیل که آنها هیچ صنعتی را دنبال نمیکنند، هیچ حرفه‌ای را بلد نیستند و تمامِ عمرشان به صورتِ طفیلی باقی میمانند، ولی ضمناً فعّالترین بخش جامعۀ ایران را تشکیل میدهند. در اثر حسنِ تصادف به پولهای کلان دست مییابند ولی در هیچ‌جا چیز ثابتی ایجاد نمیکنند. کمتر اتّفاق میفتد که یک خانوادۀ میرزا بیش از دو نسل در ثروت و نعمت به سر ببرد. آنها فضایل و رذایل همۀ طفیلیهای سراسر جهان را دارند: حوصلۀ زیاد، انعطاف‌پذیری، مهربانی بی‌اندازه، آمادگی صرف وقت هر قدر لازم باشد، شکّ زیاد نسبت به همه چیز، روحیّۀ شاد، ظرافت، نکته‌سنجی بموقع، آنان را همانندِ ژیل‌ بلاس ساخته است. آنان عاشقِ لذّتند، به اصولِ اخلاقی اعتنا ندارند و اگر کمی رند نباشد خودشان را فریب‌خورده میپندارند. ابزارهای کار دستگاه دولتی ایران چنین افرادی هستند.
تجّار
در ایران تجّار مهمترین بخش جامعه به شمار میروند و مردم آنان را درستکار و امین میدانند و نسل اندر نسل همین حرفه را دارند، و معمولاً ثروتِ زیادی به ارث میبرند. تاجر ایرانی جاه‌طلبیِ اجتماعی ندارد، در امور دولتی دخالت نمیکند و از هر توطئه و دسیسه‌ای برکنار است، به همین دلیل مردم پولشان را دست تجّار میدهند و سودی دریافت میکنند. درواقع آنها جانشین مؤسّسات اعتباری و بانکهای اروپایی هستند. دولت از تجّار پول قرض میکند و آنها هم بدونِ گرفتن وثیقه‌های محکم پولی قرض نمیدهند. بدین‌سان است که بیشتر اوقات انحصاراتِ دولتی، حقّ وصولِ مطالبات از درآمد فلان ایالت، جواهرات سلطنتی یا اشیاء گرانبهای دیگر در گرو تجّار است.
پیشه‌وران و اصناف
گوبینو معتقد است که نظامِ تشکیلاتِ صنفی فرانسه درواقع از رومیانِ باستان به عاریت گرفته شده و رومیان نیز آن را از آسیاییان فراگرفته بودند. بنابراین سازمان کهنِ اصناف در ایران از زمانهای بسیار دور تا امروز باقی مانده است. پیشه‌وران به دولت مالیات نمیپردازند. آنها از یکسو به تجّار وابسته‌اند و از سوی دیگر به ملّایان. او میگوید کارگر ایرانی زرنگ و ماهر است ولی به‌سبکِ خودش زحمت میکشد و هرگز مانند اروپایی ده پانزده ساعت کار یکسره انجام نمیدهد، چرا که کارش را تفنّن میشمارد و زود خسته و دلزده میشود. در این کشور تقسیم کار وجود ندارد، هرکس بتنهایی کارش را انجام میدهد و بیشتر دوست دارند کارهای اروپاییان را تقلید کنند، مثل میز و صندلی و چاقو و غیره.
سربازانِ پیاده‌نظام و سواره‌نظام
گوبینو اذعان دارد که اگر در جامعۀ آن‌ زمانِ ایران طبقه‌ای وجود داشته باشد که با درستی و شرافت زندگی کند، سربازانِ پیاده‌نظام هستند. وی دربارۀ سواره‌نظام صحبتی نمیکند جز اینکه اشاره میکند که آنها از عشایر چادرنشین هستند، جز رؤسای ایل از کسی فرمان نبرده و فقط در زمانِ جنگ یا تشکیل گارد سلطنتی احضار میشوند. سربازگیری پیاده‌نظام منحصراً بینِ فقیرترین افراد اتفاق میاُفتد، چراکه کدخدایان دهات ملّایان، تجّار، کسبه و قوم و خویشهای خود را معاف میکنند و نیز هرکس قادر باشد رشوه‌ای به مقاماتِ بالا بدهد از سربازی معاف میشود. در اینجا گوبینو پیشنهاد میکند که بهترین کسانیکه میتوان بجای روستاییان به سربازی بُرد لوطیها یعنی اراذل و اوباش شهر هستند.