cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آمریکاستیزی
در اروپا
در بسیاری از کشورهای اروپایی، در زمان ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش، اندیشه آمریکایی افول کرد. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو نشان داد که «دیدگاه مطلوب» نسبت به آمریکا در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ از ۸۳٪ به ۵۶٪ در انگلستان، از ۶۲٪ به ۳۹٪ در فرانسه، از ۷۸٪ به ۳۷٪ در آلمان و از ۵۰٪ به ۲۳٪ در اسپانیا افت کرده‌است. در ۲۰۰۲، حمله به شرکت‌های آمریکایی در آتن، زوریخ، تفلیس، مسکو و غیره گزارش شده‌است. در ونیز ۸ تا ۱۰ نفر نقابدار به نشانه اعتراض به جهانی‌سازی به رستوران مک‌دونالد حمله کردند. در تظاهرات بزرگداشت قیام ۱۷ نوامبر در آتن، هرساله برای نشان دادن پشتیبانی آمریکا از حکومت نظامی ۱۹۷۴–۱۹۶۷ مردم به سمت سفارت آمریکا راه‌پیمایی می‌کند.
هاتلاپا و مارکویتس اوباما را همانند فرشته‌ای (یا به‌طور دقیق تر همانند یک ستاره راک) در مقابل تصویر شیطانی بوش ترسیم می‌کنند. در عین حال آن‌ها بیان می‌کنند که «دیوانگان اوباما» خواری و بی‌اعتمادی عمیق به آمریکا را می‌پوشانند.
فرانسه
در دهه ۱۹۵۰، عدم حمایت آمریکایی‌ها در نبرد دین بین فو و بعد از آن بحران سوئز موجب نگرانی و ناراحتی فرانسوی‌ها شد. امپریالیسم آمریکا و جنگ ویتنام ریشه نارضایتی مارکسیست‌های فرانسه بود. بعدها، به‌طور مسلم، استفاده از سلاح کشتار جمعی در عراق تصویر سابق آمریکا را مخدوش کرد. در ۲۰۰۸، ۸۵٪ مردم فرانسه دولت و بانک‌های آمریکایی را مسئول بحران مالی ۲۰۱۰–۲۰۰۷ می‌دانستند.
هلند
هرچند به‌طور کلی هلندی‌ها نگرش مثبتی به آمریکا داشتند، ولی جریاناتی منفی پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته‌است و هلندی‌ها از سیاست‌های آمریکا در از دست دادن سلطه آسیایی بر اندونزی ناراضی‌اند. هلندی‌ها نجات پیدا کردن از نازی‌ها در ۴۵–۱۹۴۴ را به ارتش کانادا نسبت می‌دهند. گرایش‌های پس از جنگ ابهامات چندساله آمریکاستیزی را استمرار بخشید. به نوعی می‌توان گفت که رابطه عشق و نفرت، یا تمایل به پذیرش الگوهای فرهنگی آمریکا و در عین حال انتقاد از آنها، حاکم است. در دهه ۱۹۶۰ در واکنش به جنگ ویتنام آمریکاستیزی به‌طور گسترده‌ای احیا شد. اغلب طرفداران آن در ابتدا افراد غیر وابسته به احزاب، دانشجویان جناح چپ، خبرنگاران، و روشنفکران بودند. با این وجود نظرسنجی‌ها در سال‌های ۸۳–۱۹۷۵ نشان می‌دهد که آمریکاستیزی تنها در میان ۱۰ درصد مردم به‌طور پایدار وجود دارد.
روسیه
روسیه تاریخ بلندی در آمریکاستیزی دارد، که به روزهای اول جنگ سرد بر می‌گردد. آمریکا و متحدانش در شماری از نظرسنجی‌های اخیر پیوسته در صدر «بزرگترین تهدید» قرار دارد. در ۲۰۱۳، ۳۰ درصد روسی‌ها نگاه «خیلی نامطلوب» و «تاحدی نامطلوب» به امریکایی‌ها دارند و ۴۰ درصد آمریکا را در وضعیت «خیل نامطلوب» و «تاحدی نامطلوب» می‌بینند، که این رقم بیش از رقم ۳۴ درصدی در سال ۲۰۱۲ است. نظرسنجی‌های اخیر در مرکز لوادا نشان می‌دهد که ۷۱ درصد روسی‌ها نگرش منفی یا تا حدی منفی به ایالات متحده دارند، که بیش از رقم ۳۸ درصدی در ۲۰۱۳ است و از زمان فروپاشی شوروی بیشترین رقم به‌شمار می‌رود. به خصوص در مقایسه با دهه ۱۹۹۰ که آمار افراد ناراضی نسبت به سیاست‌های آمریکا در آن زمان کمتر از ۱۰ درصد بود. در سال ۲۰۱۵، نظرسنجی جدید مرکز لوادا نشان داد که ۸۱ درصد روسی‌ها هم‌اکنون نگاه نامطلوبی به ایالات متحده دارند، که یحتمل در نتیجه تحریم‌های آمریکا و غرب علیه روسیه به علت بحران اوکراین است. بنا به گزارش‌های مختلف آمریکاستیزی در روسیه از زمان پایان جنگ سرد در اوج خود قرار دارد.
بریتانیا
نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در دوران ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش نشان می‌دهد که «نگرش مطلوب» به آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ از ۸۳ درصد به ۵۶ درصد کاهش داشته‌است. وبلاگ‌ها و مقاله‌های خبری تجارب منفی نسبت به امریکایی‌هایی که در بریتانیا زندگی می‌کنند، را مورد بحث قرار می‌دهند. تمایلات آمریکاستیزی در بریتانیا در پی جنگ عراق و جنگ افغانستان بیشتر گسترش پیدا کرده‌است.
آلمان
طراحان نیروی دریایی آلمان در دوران ۱۸۹۰–۱۹۱۰ دکترین مونرو را به عنوان یک ادعای حقوقی بزرگ برای تسلط بر نیمکره غربی محکوم کردند. آنها حتی بیشتر نگران کانال احتمالی آمریکا در پاناما بودند، زیرا این امر منجر به هژمونی کامل آمریکا در کارائیب می‌شد. اهداف جنگ آلمان در سال ۱۹۰۳ توسط نیروی دریایی اینگونه ارائه شد: "موقعیت محکم در غرب هند"، "دست آزاد در آمریکای جنوبی" و "لغو دکترین مونرو " که می‌تواند سبب یک استحکام قوی و مبنای تجارت ما با هند غربی، آمریکای مرکزی و جنوبی باشد. در دوران جنگ سرد، آمریکاستیزی سیاست رسمی دولت آلمان شرقی بود و مخالفان مجازات می‌شدند. در آلمان غربی، ضدآمریکاییسم موضع مشترک چپ‌ها بود، اما اکثریت آمریکا را بعنوان محافظ در برابر کمونیسم و متحد مهم در بازسازی کشور مورد ستایش قرار دادند. پس از اتحاد مجدد در ۱۹۹۰، حزب کمونیست در شرق با نام جدیدی به نام «چپ آلمان» مبارزه می‌کند و موضع ضد آمریکایی قدیمی خود را حفظ می‌کند و هشدار می‌دهد که آمریکا در حال برنامه‌ریزی برای خراب کردن روابط دوستانه آلمان با روسیه است. انصراف آلمان برای حمایت از رهبری آمریکا حمله ۲۰۰۳ به عراق که اغلب به عنوان جلوه ای از ضد آمریکایی دیده می‌شد. ضدآمریکاییسم از سال ۱۹۴۵ در سمت راست خاموش شده بود، اما در قرن ۲۱ دوباره ظاهر شد، به ویژه در حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) که در مخالفت با اتحادیه اروپا آغاز شد و اکنون هم ضد آمریکایی و هم ضد مهاجرت شده‌است. بی‌اعتمادی به آمریکایی‌ها در سال ۲۰۱۳ با افشاگری جاسوسی آمریکا از مقامات ارشد آلمان از جمله صدراعظم مرکل افزایش یافت.
ریچارد گرنل، سفیر آمریکا در آلمان در رابطه با کلاس رلوتیوس، روزنامه‌نگار نشریه اشپیگل، در نامه ای به این مجله از سوگیری نهادی ضد آمریکایی شکایت کرد و خواستار تحقیقات مستقل شد. گرنل نوشت: «این اخبار جعلی عمدتاً بر سیاست‌های ایالات متحده و بخش‌های خاصی از مردم آمریکا تمرکز می‌کند.»
ایرلند
تصور می‌شود که احساسات منفی نسبت به گردشگران آمریکایی در حدود ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ افزایش یافته‌است.
چین
چین دارای سابقه طولانی آمریکایی ستیزی است که با بی اعتنایی عمومی به خارجیان در اوایل قرن ۱۹ آغاز شد که در شورش بوکسور ۱۹۰۰ به اوج خود رسید، زیرا ایالات متحده در سرکوب نظامی کمک کرد.
در طول جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم، ایالات متحده در قبال حمله ژاپن به دولت چیانگ کای شک کمک اقتصادی و نظامی کرد به ویژه «دستان چین» (دیپلماتهای آمریکایی که به دانش خود در مورد چین مشهور هستند) همچنین سعی کردند با رژیم کمونیستی مائو تسه تونگ در سنگر خود در یانان، روابط دیپلماتیک برقرار کنند، با هدف تقویت وحدت بین ناسیونالیستها و کمونیستها. با این حال، پس از پیروزی کمونیست‌ها در جنگ داخلی چین و انتقال دولت چیانگ به تایوان، همراه با شروع جنگ سرد و ظهور مک کارتیسم در سیاست ایالات متحده، روابط تیره شد. چین و ایالات متحده وارد یک جنگ بزرگ اعلام نشده در کره، ۱۹۵۰–۱۹۵۳ شدند و در نتیجه، رئیس‌جمهور هری ترومن از سیاست مهار حمایت کرد و ناوگان هفتم ایالات متحده را برای جلوگیری از حمله احتمالی کمونیست‌ها به تایوان اعزام کرد. ایالات متحده پیمان دفاع متقابل چین و آمریکا را با تایوان امضا کرد که تا سال ۱۹۷۹ ادامه داشت و تا سال ۱۹۵۰، دولت کمونیست در پکن توسط ایالات متحده به رسمیت شناخته نشد، تقریباً تمام کارکنان دیپلماتیک آمریکا سرزمین اصلی چین را ترک کرده بودند، و یکی از آنها اهداف سیاسی مائو شناسایی و نابودی جناح‌هایی در داخل چین بود که ممکن است برای سرمایه‌داری مطلوب باشد. مائو در ابتدا ایالات متحده را به عنوان «ببر کاغذی» اشغالگران تایوان، «دشمن مردم جهان» و «گروه‌های سرمایه‌داری انحصاری»، مسخره کرد و استدلال شد که مائو هرگز قصد روابط دوستانه با ایالات متحده ندارد با این حال، به دلیل انشعاب چین و شوروی و افزایش تنش بین چین و اتحاد جماهیر شوروی، ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، مجدداً از روابط دیپلماتیک با چین کمونیستی خبر داد و در سال ۱۹۷۲ سفری رسمی را آغاز کرد. روابط دیپلماتیک بین دو کشور سرانجام در سال ۱۹۷۹ بازسازی شد. پس از مرگ مائو، دنگ شیائوپینگ اصلاحات اقتصادی را آغاز کرد و خصومت به شدت کاهش یافت، در حالی که تجارت و سرمایه‌گذاری در مقیاس بزرگ و همچنین مبادلات فرهنگی به عوامل اصلی تبدیل شد. به دنبال اعتراضات میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹، ایالات متحده تحریم‌های اقتصادی و نظامی را علیه چین وضع کرد، اگرچه روابط دیپلماتیک رسمی همچنان ادامه داشت.
در دهه ۱۹۹۰، حوادثی مانند حادثه یینه یا بمباران سفارت چین در بلگراد توسط آمریکا، ضدآمریکاییسم را در چین به میزان قابل توجهی افزایش داده‌است و بسیاری از مردم هنگام وقوع آن اعتراض کردند. در سال ۲۰۰۱، روابط دیپلماتیک در اثر حادثه جزیره هاینان آسیب دید، که در آن برخورد هواپیمای آمریکایی و چینی منجر به مرگ خلبان چینی شد. در سال ۲۰۱۳، ۵۳ درصد از پاسخ دهندگان چینی در نظرسنجی پیو دیدگاه «بسیار نامطلوب» یا «تا حدودی نامطلوب» نسبت به ایالات متحده داشتند روابط در اواخر دوران ریاست جمهوری اوباما در سال ۲۰۱۶ کمی بهبود یافت و ۴۴٪ از پاسخ دهندگان چینی اظهار دیدگاه نامطلوبی از ایالات متحده وجود داشت.
ژاپن
در ژاپن، اعتراض به رفتار و حضور پرسنل نظامی آمریکایی بعضاً ضدآمریکایی گزارش می‌شود، مانند حادثه تجاوز اوکیناوا در سال 1995. ، حضور نظامی آمریکا در اوکیناوا همچنان در ژاپن به عنوان یک موضوع بحث‌برانگیز باقی ماند. در حالی که اعتراضات به دلیل حوادث خاص به وجود آمده‌است، اغلب منعکس کننده کینه‌های عمیق‌تر تاریخی است. رابرت هاتاوی، مدیر برنامه آسیای مرکز ویلسون، می‌گوید: "رشد احساسات ضد آمریکایی در ژاپن و کره جنوبی باید نه تنها به عنوان پاسخی به سیاست‌ها و اقدامات آمریکا، بلکه به عنوان نشان دهنده روندها و تحولات داخلی عمیق تر تلقی شود. در ژاپن، موضوعات گوناگونی به ضدآمریکاییسم در دوران پس از جنگ کمک کرده‌است، از جمله صلح طلبی در چپ، ملی‌گرایی در راست و نگرانی‌های فرصت طلبانه در مورد نفوذ آمریکا در زندگی اقتصادی ژاپن.
کره جنوبی
کاترین مون در گفتگو با مرکز ویلسون، خاطرنشان می‌کند در حالی که اکثریت مردم کره جنوبی از اتحاد آمریکا حمایت می‌کنند «ضدآمریکایی همچنین بیانگر جمعی از شکایات انباشته‌است که در بسیاری از موارد برای چندین دهه پنهان بوده‌است». در دهه ۱۹۹۰، محققان، سیاست گذاران و رسانه‌ها خاطرنشان کردند که انگیزه آمریکا ستیزی با رد اقتدارگرایی و ناسیونالیسم احیای شده بود، این ضدآمریکایی ناسیونالیستی تا دهه ۲۰۰۰ ادامه پیدا کرد و با تعدادی از حوادث مانند «صندوق بین‌المللی پول» همراه شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰تجاوز سربازان آمریکایی به زنان کره جنوبی به نمادی از ناسیونالیسم ضد آمریکایی تبدیل شدند.
«عزیز آمریکایی» یک آهنگ ضد آمریکایی است که توسط سای خوانده شده‌است. " فاکینگ آمریکا " یک آهنگ اعتراضی ضد آمریکایی است که توسط خواننده و فعال کره جنوبی یون مین ساک نوشته شده‌است. به شدت ضد سیاست خارجی آمریکا و ضد بوش، این آهنگ در سال ۲۰۰۲ در زمانی نوشته شد که پس از جنجال المپیک آپولو اوهنو و حادثه ای در یانگجو که در آن دو دانش آموز راهنمایی کره ای پس از برخورد با خودروی ارتش آمریکا جان باختند، احساسات ضد آمریکایی در کره جنوبی به سطوح بالایی رسید. با این حال، تا سال ۲۰۰۹، اکثریت مردم کره جنوبی دیدگاه مطلوبی نسبت به ایالات متحده داشتند. در سال ۲۰۱۴، ۵۸ درصد از مردم کره جنوبی دیدگاه مطلوبی نسبت به ایالات متحده داشتند و کره جنوبی را به یکی از طرفدارترین کشور طرفدار آمریکا در جهان تبدیل کرد.
کره شمالی
روابط بین کره شمالی و ایالات متحده از زمان جنگ کره تاکنون خصمانه بوده‌است و توسعه اخیر سلاح‌های هسته ای و موشک‌های دوربرد، تنش بین دو کشور را بیشتر کرده‌است. ایالات متحده در حال حاضر حضور نظامی خود را در کره جنوبی حفظ می‌کند و رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش قبلاً کره شمالی را بخشی از " محور شرارت " توصیف کرده بود.
در کره شمالی، ماه ژوئیه «ماه مبارزه مشترک علیه آمریکا» است، که با جشن‌هایی برای محکوم کردن ایالات متحده برگزار می‌شود.
فیلیپین
احساسات ضد آمریکایی در فیلیپین وجود داشته‌است، که عمدتاً به دلیل جنگ فیلیپین و آمریکا در بیش از ۱۰۰ سال پیش و دوره استعمار آمریکا در سالهای ۱۸۹۸–۱۹۴۶ بود. در دوران معاصر، توافق‌نامه بحث‌برانگیز نیروهای بازدیدکننده باعث افزایش بیشتر احساسات ضد آمریکایی، به ویژه در میان مسلمانان فیلیپینی می‌شود.
در اکتبر ۲۰۱۲، کشتی‌های آمریکایی در حال ریختن زباله‌های سمی در خلیج سوبیک باعث افزایش موج ضد آمریکایی شد و زمینه را برای تجمع‌های متعدد فراهم کرد. هنگامی که باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا به آسیا سفر کرد، برای دیدار از مالزی، کره جنوبی، ژاپن و فیلیپین، صدها تظاهرات فیلیپینی در مانیل با شعارهای ضد اوباما تظاهرات کردند و برخی حتی پرچم‌های تمسخر آمیز آمریکا را نیز سوزاندند.
با وجود این حوادث، نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۱ توسط بی‌بی‌سی نشان داد که ۹۰ درصد از مردم فیلیپین دیدگاه مطلوبی نسبت به ایالات متحده دارند، بالاتر از دیدگاه ایالات متحده در هر کشور دیگر. بر اساس نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، ۹۲ درصد از فیلیپینی‌ها به ایالات متحده خوشایند بوده و فیلیپین را به آمریکایی‌ترین طرفدار آمریکا در جهان تبدیل کرده‌است.
پاکستان
در نتیجه حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا به این کشور توسط جورج دبلیو بوش و ادامه آن توسط باراک اوباما، نگرش‌های منفی نسبت به نفوذ ایالات متحده در پاکستان افزایش یافته‌است. در نظرسنجی‌ها، پاکستان به‌طور مشترک در کنار صربستان به عنوان منفی‌ترین کشورها نسبت به آمریکا شناخته شد.
خاورمیانه
پس از جنگ جهانی اول، تحسین دموکراسی، آزادی و تعیین سرنوشت خود توسط وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا بخاطر اصول چهارده‌گانه مورد تحسین قرار گرفت و در طول جنگ جهانی دوم، بخاطر آرمان‌های بلند منشور آتلانتیک مورد توجه قرار گرفت. به گفته تمیم انصاری، در کتاب سرنوشت مختل شده: تاریخ جهان از دیدگاه اسلام (۲۰۰۹) دیدگاه‌های اولیه آمریکا در خاورمیانه و جهان اسلام بیشتر مثبت بود.
خاورمیانه مانند دیگر نقاط جهان، دارای جهش‌های ضد آمریکایی در منطقه با اتخاذ یا تکرار برخی سیاست‌های دولت آمریکا، به ویژه حمایت از اسرائیل در اشغال فلسطین و جنگ عراق، است. به عنوان نمونه در مورد ۱۱ سپتامبر، بر اساس نظرسنجی گالوپ، مسلمانان با این حمله مخالف بودند، ۷ درصد از آنها (که در نظرسنجی «رادیکال» نامیده می‌شد)، با استناد به منافع خود، از آن حمایت کردند. دیدگاه‌های مذهبی، اما انزجار از سیاست‌های ایالات متحده بود. در واقع، گروه‌های مسلح رادیکال در خاورمیانه، از جمله القاعده، هنگام هدف قرار دادن دارایی‌های آمریکا یا دیگر دارایی‌های غربی در منطقه، حملات خود به علت سیاست‌های آمریکا و جنایات علیه بشریت عنوان کرده‌اند. برای مثال، برای توضیح بمب‌گذاری در برج خوبر (که در آن ۱۹ نیروی هوایی آمریکایی کشته شدند)، بن لادن، اگرچه ثابت کرد که این حمله را انجام نداده‌است، اما در مواردی از حملات علیه مسلمانان مانند قتل‌عام صبرا و شتیلا، به حمایت آمریکا از اسرائیل اشاره کرد. و قتل‌عام قانا، به عنوان دلایل این حمله اشاره کرد.
القاعده همچنین از تحریم‌های آمریکا علیه عراق و بمباران آن در مناطق ممنوعه پروازهای عراق (۱۹۹۱–۲۰۰۳)، که تلفات زیادی را در جمعیت غیرنظامی این کشور به دنبال داشت، را به عنوان توجیهی برای کشتن آمریکایی‌ها نام برد.
با این حال، یک جنبه فرهنگی برای ضدآمریکایی در میان گروه‌های مذهبی و محافظه کار در خاورمیانه وجود دارد که ممکن است ریشه در سید قطب داشته باشد. قطب، روشنفکر برجسته مصری جزو اخوان المسلمین بود، در سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ در گریلی، کلرادو تحصیل کرد و کتابی تحت عنوان "آمریکا من دیده‌ام (۱۹۵۱) را بر اساس تجربیات خود نوشت. او در آن همه چیز را در آمریکا از آزادی فردی و سلیقه موسیقی گرفته تا مراسم کلیسایی و موهای کوتاه کلیسا محکوم کرد. قطب نوشت: «آنها با آهنگ گرامافون می‌رقصیدند، و زمین مملو از ضربه زدن با پاهای فریبنده، دست‌های دور کمر، لب‌ها روی لب‌ها و سینه‌ها روی سینه‌ها فشرده شده بود. فضا سرشار از آرزو بود.» وی در کتابش تصویری از تاریخ آمریکا ارائه داد و از اینکه زنان از منظر جنسی آزاد شده بودند ناراحت بود: "دختر آمریکایی به خوبی با ظرفیت اغوا کننده بدن خود آشنایی دارد. او می‌داند که در او صورت، و در چشمان رسا و لب‌های تشنه نهفته‌است. او می‌داند که اغواگری در سینه‌های گرد، باسن پر و در رانهای خوش فرم و پاهای براق نهفته‌است و او همه اینها را نشان می‌دهد و پنهان نمی‌کند. وی همچنین از موسیقی جاز، که موسیقی مورد علاقه آمریکایی‌ها نامیده می‌شد، ناراحت بود زیرا برای برآوردن عشق سیاه پوستان و برانگیختن خواسته‌های جنسی آنها ایجاد شده بود. نوشته‌های قطب بر نسل‌های شبه نظامی و رادیکال در خاورمیانه تأثیر گذاشت که از آمریکا به عنوان یک وسوسه گر فرهنگی یاد می‌کردند که تمایل به آداب و رسوم و اخلاق سنتی، به ویژه در روابط جنسی نداشتند.
ایده قطب اسامه بن لادن را تحت تأثیر قرارداد. بن لادن دو فتاوا در سال ۱۹۹۶ و سپس در سال ۱۹۹۸ صادر کرد که مسلمانان باید نیروهای نظامی و غیرنظامیان ایالات متحده را بکشند تا زمانی که دولت ایالات متحده نیروهای نظامی خود را از کشورهای اسلامی خارج کرده و حمایت خود را از اسرائیل قطع کند.
پس از فتوای سال ۱۹۹۶ با عنوان «اعلان جنگ علیه آمریکایی‌های اشغال کننده دو مکان مقدس اسلامی»، بن لادن توسط دفتر تحقیقات فدرال آمریکا (FBI) بر اساس قانون جنگ داخلی آمریکا که تحریک خشونت و تلاش برای سرنگونی دولت آمریکا را ممنوع می‌کند، مورد پیگیرد جنایی قرار گرفت. وی همچنین در دادگاه فدرال ایالات متحده به اتهام دست داشتن در انفجارهای سفارت آمریکا در دارالسلام، تانزانیا و نایروبی، کنیا در سال ۱۹۹۸ متهم شده‌است و در لیست ده نفر فراری تحت تعقیب FBI قرار داشت. بن لادن در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۹ قول داد که به نبرد خود ادامه داده و به نمایندگی از جهان اسلام جبهه‌های جدیدی را علیه آمریکا باز کند.
در سال ۲۰۰۲ و در اواسط سال ۲۰۰۴، نظرسنجی زاگبی از رتبه‌های مطلوب/نامطلوب ایالات متحده در عربستان سعودی، مصر، اردن، لبنان، مراکش و امارات متحده عربی نظرسنجی کرد. در نظرسنجی زاگبی در سال ۲۰۰۲، ۷۶ درصد از مصری‌ها نسبت به ایالات متحده نگرش منفی داشتند، در حالی که در سال ۲۰۰۴ این میزان ۹۸ درصد بود. در مراکش، ۶۱ درصد در سال ۲۰۰۲ به این کشور نامطلوب نگاه کردند، اما در دو سال، این تعداد به ۸۸ درصد رسید. در عربستان سعودی، چنین پاسخ‌هایی از ۸۷ درصد در سال ۲۰۰۲ به ۹۴ درصد در سال ۲۰۰۴ افزایش یافته‌است. نگرشها در لبنان تقریباً بدون تغییر بود، اما در امارات متحده عربی اندکی بهبود یافت، از ۸۷ که در سال ۲۰۰۲ گفتند که ایالات متحده را دوست ندارند به ۷۳ در سال ۲۰۰۴ کاهش یافت. با این حال، اکثر این کشورها عمدتاً به سیاست‌های خارجی آمریکا اعتراض داشتند و آن را ناعادلانه می‌دانستند.
ایران
در ایران، نخستین بار، روح‌الله خمینی بود که واژه «شیطان بزرگ» را برای آمریکا بکار برد. سردادن شعارهای «مرگ بر آمریکا» تا به امروز در تمام مراسم عقیدتی-مذهبی (همانند نمازهای جماعت و غیره) ادامه دارد.
در ۴ آبانماه ۱۳۸۴، محمود احمدی‌نژاد در همایشی تحت عنوان «جهان بدون آمریکا و صهیونیسم» اعلام کرد:
۹ ماه بعد در اوت ۲۰۰۶، کمیته دائمی منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در گزارشی به کنگره آمریکا، با استناد به همین گفتار، ایران و احمدی‌نژاد را یک تهدید علیه امنیت ملی آمریکا دانست.
در یک نظرسنجی که توسط کمیسیون امنیت ملی مجلس شوارای اسلامی در سال ۲۰۰۴ م. انجام شد، نشان می‌داد که ۷۴ درصد ایرانیان خواهان برقراری رابطه با آمریکا هستند و ۴۶ درصد از آنان فکر می‌کردند که سیاست‌های آمریکا در قبال ایران تا حدودی درست است، این در حالی است که در آن زمان رسانه‌های ایران به صورت مداوم به سخنان محور شرارت جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا اشاره می‌کردند. در پی انتشار این نظرسنجی، عباس عبدی و علی قاضیان که از تدارک دهندگان این نظرسنجی در مؤسسه پژوهشی آینده بودند به ترتیب به ۸ و ۹ سال زندان به جرم «انتشار تحقیق غیر علمی» محکوم شدند.
اردن
ضدآمریکایی در اردن بسیار شدید احساس می‌شود و از سال ۲۰۰۳ در حال افزایش بوده‌است. علیرغم این واقعیت که اردن یکی از نزدیکترین متحدان آمریکا در خاورمیانه است و دولت اردن طرفدار آمریکا و غرب‌گرا است، اما آمریکایی ستیزی اردنی‌ها یکی از بالاترین در جهان است. ضدآمریکایی پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، هنگامی که ائتلاف تحت رهبری ایالات متحده برای برکناری صدام حسین از قدرت به عراق حمله کرد، به شدت افزایش یافت. بر اساس نظرسنجی‌های متعدد نظرسنجی پیو نگرش‌ها که از سال ۲۰۰۳ انجام شده‌است، ۹۹ درصد از مردم اردن به دولت آمریکا و ۸۲ درصد از مردم اردن به مردم آمریکا نگاه منفی داشته‌اند. اگرچه داده‌های سال ۲۰۱۷ نشان می‌دهد که نگرش منفی نسبت به مردم آمریکا و دولت آمریکا به ترتیب به ۸۲ و ۶۱ درصد کاهش یافته‌است، اما میزان ضدآمریکایی در اردن هنوز جزو بالاترین‌ها در سطح جهان است.
فلسطین
در ژوئیه ۲۰۱۳، روحانی فلسطینی عصمت الحموری، یکی از رهبران حزب آزادی مستقر در بیت‌المقدس، خواستار نابودی آمریکا، فرانسه، بریتانیا و روم و نابودی دشمنان «ملت اسلام» شد. او هشدار داد: «ما به شما هشدار می‌دهیم، ای آمریکا: دستان خود را از روی مسلمانان بردارید. شما سوریه را ویران کرده‌اید، و قبل از آن، در افغانستان و عراق و اکنون در مصر. فکر می‌کنید ما کی هستیم، ما ملت اسلام هستیم - ملتی غول پیکر و قدرتمند که از شرق به غرب امتداد دارد. به زودی، ما به شما یک درس سیاسی و نظامی می‌دهیم، ان شاء الله. الله اکبر. سبحان الله». الحموری همچنین به باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا هشدار داد که قیام قریب‌الوقوع یک امپراتوری مسلمان متحد وجود دارد که قوانین دینی را برای همه افراد آن القا خواهد کرد.
ضدآمریکاییسم در فلسطین از مخالفت با حمایت طولانی مدت آمریکا از اسرائیل سرچشمه می‌گیرد.
عربستان سعودی
در عربستان سعودی، احساسات ضد آمریکایی «شدید» و در «بالاترین سطح» توصیف شد.
بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط سرویس اطلاعاتی سعودی از "سعودی‌های تحصیل کرده بین ۲۵ تا ۴۱ ساله" که مدت کوتاهی پس از حملات ۱۱ سپتامبر انجام شد، به این نتیجه رسیدند که ۹۵ درصد "افراد مورد بررسی از موضوع بن لادن حمایت می‌کنند. (بنابر گزارش‌ها، حمایت از بن لادن تا سال ۲۰۰۶ کاهش یافت و در آن زمان، پس از حمله گروه‌های وابسته به القاعده در داخل عربستان، مردم عربستان به طور قابل توجهی طرفدار آمریکا شدند ) در شورای سیاست گذاری دفاعی آمریکا برنامه مخفی با عنوان "خروج عربستان از عربستان " برای پادشاهی عربستان مطرح شد.
ترکیه
در سال ۲۰۰۹، در جریان سفر باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا به ترکیه، معترضان ضدآمریکایی تابلوهایی در دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود: "اوباما، رئیس جمهور جدید امپریالیسم آمریکا که دشمن مردم جهان است، دستان شما نیز خونین است. معترضان همچنین عباراتی مانند «یانکی به خانه برو» و «اوباما به خانه برو» را فریاد زدند. نظرسنجی مرکز پیو در سال ۲۰۱۷ نشان داد که ۶۷ درصد از پاسخ دهندگان ترک نظرات نامطلوبی دربارهٔ آمریکایی‌ها داشتند و ۸۲ درصد از گسترش ایده‌ها و آداب و رسوم آمریکایی در کشور خود مخالف بودند. هر دو نظرسنجی از همه کشورهایی که مورد بررسی قرار گرفتند بالاترین بود.
قاره آمریکا
همه کشورهای آمریکای شمالی و جنوبی (از جمله کانادا، ایالات متحده آمریکا و کشورهای آمریکای لاتین) به عنوان " قاره آمریکا " نامیده می‌شوند. در ایالات متحده و اکثر کشورهای خارج از آمریکای لاتین، اصطلاحات "آمریکا" و "آمریکایی" معمولاً به ترتیب فقط به ایالات متحده آمریکا و شهروندان آن اطلاق می‌شود. در دهه ۱۸۹۰، خوزه مارتی، نویسنده کوبایی در مقاله ای با عنوان "آمریکای ماً به این کار اعتراض می‌کند.
آمریکای لاتین
ضدآمریکاییسم در آمریکای لاتین ریشه‌های عمیقی دارد و یکی از عناصر کلیدی مفهوم هویت آمریکای لاتین، «به‌طور خاص ضد توسعه طلبی آمریکا و کاتولیک و ضد پروتستانتیسم» است. در دیدار سال ۱۸۲۸ بین ویلیام هنری هریسون، وزیر وقت آمریکا و سیمون بولیوار، رئیس‌جمهور ونزوئلا را سرزنش کرد و گفت: "... قویترین دولتها، دولتی است که آزادترین است "، و از بولیوار خواست توسعه دموکراسی را تشویق کند. بولیوار در پاسخ نوشت: «ایالات متحده کاری کرده‌است که به نام آزادی آمریکا را به عذاب وادار کند»، عبارتی که در آمریکای لاتین به شهرت رسید. جنگ اسپانیا و آمریکا از سال ۱۸۹۸، که بخاطر استقلال کوبا از اسپانیا بود، آمریکا را به یک قدرت جهانی تبدیل کرد و کوبا یک وابستگی مجازی از ایالات متحده از طریق اصلاحیه پلات به قانون اساسی کوبا اضافه کرد. این اقدام ایالات متحده مطابق با ایدئولوژی چوب بزرگ بود که توسط تئودور روزولت در نتیجه دکترین مونرو مورد حمایت قرار گرفت و منجر به مداخلات متعدد در آمریکای مرکزی و کارائیب شد، همچنین باعث نفرت از ایالات متحده در سایر مناطق قاره آمریکا شد. یک علت بسیار مهم از ضدآمریکایی آمریکای لاتین، ناشی از جنگ ۱۸۹۸، مقاله روزنامه‌نگار اروگوئه ای خوزه انریکه رودو آریل (۱۹۰۰) بود که در آن ارزش‌های معنوی آمریکای جنوبی با فرهنگ توده وحشیانه در تضاد است. مقاله کالیبان آمریکایی در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ در سراسر اسپانیای زبان‌های آمریکا تأثیر بسزایی داشت و باعث مقاومت در برابر امپریالیسم فرهنگی آمریکا شد. نگرشهای نژادپرستانه پروتستانهای آنگلوساکسون سفید شمالی در قبال جمعیت آمریکای لاتین نیز باعث نارضایتی شد.
اصلاحات دانشجویی که در دانشگاه کوردوبا در آرژانتین در سال ۱۹۱۸ آغاز شد، ایده ضد امپریالیسم را در سراسر آمریکای لاتین تقویت کرد و نقشی اساسی در راه اندازی مفهومی داشت که طی چندین نسل توسعه می‌یافت. در سال ۱۹۲۰، انجمن دانشگاه آرژانتین یک مانیفست با عنوان "محکومیت امپریالیسم" صادر کرد.
از دهه ۱۹۴۰، روابط ایالات متحده با آرژانتین متشنج بود، زیرا ایالات متحده از ترس رژیم ژنرال پرون از آلمان نازی نزدیک بود. در سال ۱۹۵۴، حمایت آمریکا از کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا علیه خاکوبو آربنز، رئیس‌جمهور منتخب دموکراتیک، ضدآمریکاییسم را در منطقه تقویت کرد. این کودتای مورد حمایت سازمان سیا باعث شد خوان خوزه آروالو، رئیس‌جمهور سابق آن کشور، افسانه ای بنام کوسه و ساردین (۱۹۶۱) بنویسد که در آن یک کوسه درنده (نماینده ایالات متحده) از ساردین آمریکای لاتین استفاده می‌کند. فیدل کاسترو، رهبر انقلابی فقید کوبا، در طول دوران حرفه ای خود تلاش کرد تا از طریق نظامی و تبلیغاتی، کینه‌های طولانی مدت آمریکای لاتین علیه ایالات متحده را هماهنگ کند. وی در این هدف با حمله ناموفق خلیج خوک‌ها به کوبا در سال ۱۹۶۱، که توسط دولت آمریکا علیه رژیم او برنامه‌ریزی و اجرا شد، به این هدف کمک کرد. این فاجعه به اعتبار آمریکا در قاره آمریکا لطمه زد و منتقدان آن را در سراسر جهان تقویت کرد. به گفته روبین، بیانیه دوم کاسترو در هاوانا، در فوریه ۱۹۶۲، «به منزله اعلان جنگ به ایالات متحده و تأیید نظریه جدید ضدآمریکاییسم بود». کاسترو آمریکا را «کرکس تغذیه کننده از بشریت» نامید. تحریم ایالات متحده علیه کوبا خشم مردم را حفظ کرد و همکار کاسترو، چه گوارا، انقلابی مشهور، در طول جنگ ویتنام «در ایجاد ویتنام دوم یا سوم» در منطقه آمریکای لاتین در برابر طرح‌های آنچه امید داشت، ابراز امیدواری کرد. او معتقد بود امپریالیسم ایالات متحده است. بسیاری از مداخلات بعدی ایالات متحده علیه کشورهای منطقه، از جمله دموکراسی‌ها، و حمایت از دیکتاتوری‌های نظامی، ضدآمریکاییسم آمریکای لاتین را تقویت کرد. اینها شامل کودتای برزیل ۱۹۶۴، حمله به جمهوری دومینیکن در ۱۹۶۵، دخالت ایالات متحده در عملیات کندور، کودتای آرژانتین در شیلی و ۱۹۷۶ در ۱۹۷۳ و جنگ داخلی سالوادورا، حمایت از کنتراس، آموزش نظامیان آینده، که بعداً به عنوان جنایتکار جنگی شناخته می‌شوند در مدرسه آمریکا و امتناع از استرداد یک تروریست محکوم، حمایت ایالات متحده از دیکتاتورهایی مانند آگوستو پینوشه شیلیایی، نیکاراگوئه آناستاسیو سوموزا، هائیتی دووالیر، امیلیو گاراستازو مدیسی برزیلی، آلفردو استروسنر پاراگوئیایی و مانوئل نوریگا پانامایی قبل از 1989. بسیاری از آمریکای لاتین تصور می‌کردند که اصلاحات نئولیبرالیسم در ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شکست خورده‌است و مخالفت خود را با اجماع واشینگتن تشدید کردند. این امر منجر به احیای حمایت از پان آمریکانیسم، حمایت از جنبش‌های مردمی در منطقه، ملی شدن صنایع اصلی و متمرکز شدن دولت شد. تشدید تحریم اقتصادی کوبا از سوی آمریکا در سالهای ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ نیز موجب نارضایتی رهبران آمریکای لاتین شد و آنها را بر آن داشت تا از گروه ریو و نشستهای ایبریو-آمریکایی مستقر در مادرید به عنوان مکانهای ملاقات به جای سازمان کشورهای آمریکایی تحت سلطه ایالات متحده استفاده کنند. این روند از طریق ایجاد مجموعه ای از نهادهای سیاسی منطقه ای مانند اتحادیه کشورهای آمریکای جنوبی و جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب و مخالفت شدید با تحقق منطقه تجارت آزاد قاره آمریکا تحت حمایت واشینگتن در چهارمین اجلاس سران قاره آمریکا در سال ۲۰۰۵ شد.
نظرسنجی‌های شورای شیکاگو در امور جهانی نشان داد که در سال ۲۰۰۶ افکار عمومی آرژانتین نسبت به نقش آمریکا در جهان کاملاً منفی بود. در سال ۲۰۰۷، ۲۶ درصد از آرژانتینی‌ها دیدگاه مطلوبی نسبت به مردم آمریکا داشتند و ۵۷ درصد از آنها دیدگاه نامطلوبی داشتند. افکار عمومی آرژانتین در مورد ایالات متحده و سیاست‌های ایالات متحده در دوران دولت اوباما بهبود یافت و به‌طور مساوی (۴۲ تا ۴۱ درصد) بین کسانی که این موارد را مطلوب یا نامطلوب می‌بینند تقسیم شد. این نسبت تا سال ۲۰۱۳ ثابت ماند و ۳۸ درصد آرژانتینی‌ها از دیدگاه مطلوب و ۴۰ درصد از دیدگاه نامطلوب برخوردار بودند. علاوه بر این، تمدید امتیاز برای پایگاه نظامی آمریکا در مانتا، اکوادور با انتقاد، تمسخر و حتی تردید قابل توجهی از طرفداران چنین توسعه ای مواجه شد. جنگ نزدیک ناشی از بحران دیپلماتیک آند ۲۰۰۸ توسط یک افسر عالی‌رتبه اکوادور به عنوان تحت حمایت آمریکا بیان شد. این افسر گفت «بخش بزرگی از افسران ارشد» این اعتقاد را دارند که ایالات متحده شریک این حمله بوده‌است (که توسط ارتش کلمبیا در اردوگاه نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در اکوادور، نزدیک مرز کلمبیا راه اندازی شد). ارتش اکوادور تلافی کرد و اعلام کرد که اجاره ۱۰ ساله این پایگاه، که در نوامبر ۲۰۰۹ به پایان رسید، تمدید نمی‌شود و انتظار می‌رود که حضور نیروهای آمریکایی از سه ماه قبل از تاریخ انقضا کاهش یابد.
مکزیک
در انقلاب ۱۸۳۶ تگزاس، استان مکزیک تگزاس از مکزیک جدا شد و نه سال بعد، با تشویق دکترین مونرو و سرنوشت آشکار، ایالات متحده جمهوری تگزاس را به درخواست آن، اما در برابر مخالفت شدید مکزیک به خود ضمیمه کرد. مکزیک از به رسمیت شناختن استقلال تگزاس خودداری کرد - و گسترش خود را در غرب آمریکای شمالی آغاز کرد. مکزیک ضدآمریکایی در نتیجه جنگ ۱۸۴۶–۱۸۴۸ مکزیک و آمریکا بیشتر ملتهب شد و بیش از نیمی از قلمرو خود را به ایالات متحده از دست داد.
فرانسیسکو بیلبائو، نویسنده شیلیایی، در آمریکا در خطر (۱۸۵۶) پیش‌بینی کرد که از دست دادن تگزاس و شمال مکزیک در برابر «چنگال عقاب» فقط یک طعم پیش از تلاش آمریکا برای تسلط بر جهان بود. بیلبائو که از نمایندگان اولیه مفهوم آمریکای لاتین بود، برزیل و پاراگوئه را از آن خارج کرد و همچنین مکزیک، زیرا «مکزیک فاقد شعور جمهوری‌خواه واقعی بود، دقیقاً به دلیل روابط پیچیده آن با ایالات متحده». مداخلات ایالات متحده باعث شد تا پورفیریو دیاز، حاکم بعدی مکزیک، ناله کند: «مکزیک فقیر، تا این اندازه از خدا دور، و بسیار نزدیک به ایالات متحده». موزه ملی مداخلات مکزیک، که در سال ۱۹۸۱ افتتاح شد، گواهی بر شکایت مکزیک از ایالات متحده است.
ونزوئلا
از زمان شروع دولت جورج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۱، روابط بین ونزوئلا و ایالات متحده به‌طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشت، زیرا هوگو چاوز رئیس‌جمهور ونزوئلا به شدت از سیاست خارجی ایالات متحده انتقاد کرد. چاوز به خاطر لفاظی‌های ضدآمریکایی اش مشهور بوده‌است. چاوز در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفت که بوش «دموکراسی کاذب نخبگان» و «دموکراسی بمب‌ها» را ترویج می‌کند. چاوز با حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ را محکوم کرد. چاوز همچنین مداخله نظامی تحت رهبری ناتو در لیبی را محکوم کرد و آن را تلاشی از سوی غرب و آمریکا برای کنترل نفت در لیبی خواند. در سال ۲۰۱۵، دولت اوباما فرمان اجرایی را امضا کرد که تحریم‌های هدفمندی را علیه هفت مقام ونزوئلایی اعمال کرد که کاخ سفید آنها را نقض حقوق بشر، آزار و اذیت مخالفان سیاسی و فساد عمومی می‌داند و گفت که این کشور "یک تهدید غیرمعمول و فوق العاده است". امنیت ملی و سیاست خارجی ایالات متحده. " نیکلاس مادورو به تحریم‌ها به دو شکل پاسخ داد. وی در مارس ۲۰۱۵ نامه ای سرگشاده در یک صفحه کامل در نیویورک تایمز نوشت و اظهار داشت که مردم ونزوئلا "دوستان مردم آمریکاً هستند و اقدام پرزیدنت اوباما در اعمال تحریم‌های هدفمند علیه ناقضان حقوق بشر را "یکجانبه و تهاجمی" خواند. نمونه‌هایی از اتهامات نقض حقوق بشر از سوی ایالات متحده به دولت مادورو شامل قتل یک فعال سیاسی قبل از انتخابات پارلمانی در ونزوئلا بود.
مادورو تهدید کرد از آمریکا بخاطر فرمان اجرایی دولت اوباما که ونزوئلا را تهدیدی برای امنیت آمریکا می‌داند شکایت خواهد کرد. وی همچنین قصد داشت با ارسال ۱۰ میلیون امضا، فرمان ایالات متحده مبنی بر اعلام وضعیت ونزوئلا به عنوان «تهدید فوق‌العاده برای امنیت ملی ایالات متحده» را محکوم کند. و به کلیه مدارس کشور دستور داد "روز ضد امپریالیستی" علیه ایالات متحده با فعالیتهای روز از جمله "جمع آوری امضای دانش آموزان، و کارکنان آموزشی، اداری، نگهداری و آشپزی" برگزار کنند. " مادورو در ادامه به کارکنان ایالت دستور داد تا در اعتراض امضای خود را اعمال کنند، در حالی که برخی از کارگران گزارش دادند که اخراج کارگران دولتی به دلیل رد امضای فرمان اجرایی در اعتراض به «فرمان اوباما» رخ داده‌است.    همچنین گزارش‌هایی مبنی بر امضای اعضای نیروهای مسلح ونزوئلا و خانواده‌های آنها علیه فرمان ایالات متحده منتشر شد.
کانادا
ضدآمریکاییسم در کانادا ریشه‌های تاریخی منحصر به فردی دارد. هنگامی که کنگره قاره ای در ۱۷۷۴ فراخوانده شد، دعوتنامه ای به کبک و نو اسکوشیا ارسال شد. با این حال کانادایی‌ها علاقه چندانی برای پیوستن به کنگره نشان ندادند و سال بعد ارتش قاره به کانادا حمله کرد، اما در نبرد کبک شکست خورد. اگرچه مقالات کنفدراسیون آمریکا بعداً کانادا را به عنوان ایالت ایالات متحده از پیش تأیید کردند، اما افکار عمومی مخالف آنها شده بود. سپس ۴۰٬۰۰۰ پناهنده وفادار از ایالات متحده وارد شدند، از جمله ۲٬۰۰۰ وفادار سیاه، که بسیاری از آنها برای تاج در برابر انقلابیون آمریکایی جنگیده بودند. از نظر آنها، جمهوری که از خود به جا گذاشتند خشونت بار و آنارشیک بود. با امپریالیست‌های کانادایی که بارها و بارها در برابر جمهوری‌خواهی و دموکراسی به سبک آمریکایی هشدار داده‌اند، چیزی بیشتر از حکومت اوباش نیست. تعدادی از تخلفات که در ارتش ۱۸۰۰ در ارتش کانادا در بالاترین کانادا رخ داد منجر به «تعصب عمیق علیه ایالات متحده» شد که پس از درگیری در مستعمره ظاهر شد. در اوایل قرن بیستم، کتابهای درسی کانادا ایالات متحده را به شیوه ای منفی نشان دادند. ایالات متحده امپراتوری بریتانیا را رها کرده بود، و در نتیجه، آمریکا ظاهراً بی نظم، حریص و خودخواهانه فردگرا بود. در دهه ۱۹۳۰، نگرانی کمتری نسبت به ایالات متحده وجود داشت و توجه بیشتری به جامعه مسالمت آمیز کانادا شد، و تلاش‌های آن به نیابت از تمدن در جنگ جهانی اول. همکاری نزدیک در جنگ جهانی دوم منجر به تصویری بسیار مطلوب تر شد. در دوران ۱۹۴۵–۱۹۶۵، مرز دوستانه و صلح آمیز تأکید شد. کتابهای درسی بر نقش ایالات متحده به عنوان یک قدرت بین‌المللی و قهرمان آزادی با کانادا به عنوان شریک اثرگذار آن تأکید کردند.
در سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵، اجماع گسترده‌ای در کانادا در مورد سیاستهای خارجی و دفاعی وجود داشت. ووتول، دراموند و انگلیسی می‌گویند:
این پشتیبانی از نظر جغرافیایی و نژادی به‌طور قابل ملاحظه ای یکسان بود، هم از ساحل به ساحل و هم از زبان فرانسه و انگلیسی. احزاب سیاسی توافق کردند که ناتو چیز خوبی است و کمونیسم چیز بدی است، ارتباط نزدیک با اروپا مطلوب است و مشترک المنافع تجسم گذشته‌ای باشکوه است.
اما اجماع دوام نیاورد. تا سال ۱۹۵۷ بحران سوئز کانادا را از انگلیس و فرانسه بیگانه کرده بود. سیاستمداران به رهبری آمریکا بی‌اعتماد بودند، تجار سرمایه‌گذاری‌های مالی آمریکا را زیر سؤال بردند. و روشنفکران ارزش‌های تلویزیون آمریکایی و پیشنهادها هالیوود را که همه کانادایی‌ها تماشا می‌کردند به سخره گرفتند. وی افزود: حمایت عمومی از سیاست خارجی کانادا بدون هیچ مشکلی از بین رفت. سیاست خارجی، از جمله موضوعات برنده لیبرال‌ها، به سرعت به یک موضوع بازنده تبدیل شد. " به غیر از چپ‌های افراطی، که اتحاد جماهیر شوروی را تحسین می‌کردند، ضد آمریکایی برای اولین بار توسط چند مورخ برجسته پذیرفته شد. با گرمتر شدن جنگ سرد پس از ۱۹۴۷، هارولد اینیس به طور فزاینده ای با ایالات متحده دشمنی کرد. او بارها هشدار داد که کانادا در حال تبدیل شدن به مستعمره ای از همسایه جنوبی بسیار قوی تر خود است. وی هشدار داد: "ما واقعاً برای زندگی خود مبارزه می‌کنیم." ما تنها می‌توانیم با انجام اقدامات مداوم در نقاط استراتژیک علیه امپریالیسم آمریکا با همه ظاهر جذاب زنده بمانیم. " ضدآمریکایی او بر برخی از محققان جوان از جمله دونالد کرایتون تأثیر گذاشت.
احساسات ضد آمریکایی در برنامه‌های تلویزیونی کانادا در یک کابل دیپلماتیک آمریکایی فاش شده از سال ۲۰۰۸ برجسته شد. در حالی که در کابل اشاره شده‌است که احساسات ضد آمریکایی در برنامه‌های کانادایی «بحران دیپلماتیک عمومی» نیست، اما «به عنوان نشانه ای از کلیشه‌های منفی موذی منفی رایج که ما به‌طور فزاینده ای در کانادا با آن روبرو هستیم» قابل توجه است. دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ با احیای نگرش‌های ضد آمریکایی در بین مردم کانادا در ارتباط بود. در سال ۲۰۱۷، مرکز نظرسنجی پیو دریافت که ۳۰ درصد از کانادایی‌ها به آمریکایی‌ها منفی می‌نگرند و ۵۸ درصد از کانادایی‌ها با گسترش ایده‌ها و آداب و رسوم آمریکایی مخالف هستند.
در سال ۲۰۱۸، جنگ تجاری و اظهارات التهابی ترامپ با واکنش شدید کانادا روبرو شد. یک نظرسنجی سالانه مرکز تحقیقاتی پیو نارضایتی تاریخی کانادا از ایالات متحده را نشان داد، به طوری که ۵۶ درصد از کانادایی‌های مورد بررسی نظرات منفی نسبت به ایالات متحده و ۳۹ درصد نظرات مثبت داشتند. بازتاب گسترده رسانه ای دربارهٔ تحریم‌های سازمان یافته علیه کالاهای آمریکایی و گردشگری وجود داشت. نظرسنجی سپتامبر ۲۰۱۸ آباکوس دیتا نشان داد که کانادایی‌ها از دونالد ترامپ بیشتر از هر رهبر سیاسی مهم کانادایی خوشش نمی‌آید و تنها ۹ درصد موافق و ۸۰ درصد مخالف ملی هستند.
سرنگونی پرواز ۷۵۲ خطوط هوایی بین‌المللی اوکراین توسط ایران در ژانویه ۲۰۲۰، که منجر به کشته شدن ۵۷ کانادایی شد، در کانادا به عنوان خسارت جانبی غیر ضروری در میان وخامت روابط ایران و آمریکا تلقی شد، دیدگاهی که توسط نخست‌وزیر جاستین ترودو بازتاب داشت. نظرسنجی اکوس نشان داد که ۲۹ درصد از کانادایی‌ها ایالات متحده را به‌طور کامل مسئول حمله به وسیله تحریک می‌دانند، و ۴۸ درصد گفتند که آنها با ایران تقصیر دارند و تنها ۱۹ درصد تنها ایران را مقصر می‌دانند.
در نتیجه بیماری همه گیر COVID-19، کانادا در ۲۱ مارس همان سال مرز خود را با ایالات متحده بست و عبور از مرز به مسافرت‌های اساسی محدود شد. با این حال، مسافران آمریکایی در صورت ادعای رانندگی به سمت ایالت آلاسکا آمریکا ممکن است از مرز عبور کنند. تا ماه ژوئن، چندین گزارش مبنی بر استفاده آمریکایی‌ها از این موضوع به عنوان بهانه ای دروغین برای ورود به کانادا و اقامت برای تعطیلات منتشر شد. این امر منجر به مواردی از حملات کلامی و فیزیکی به رانندگان با پلاک ایالات متحده شد. حملات فیزیکی معمولاً شامل صدمه به اتومبیل‌هایی با این پلاک‌ها بود، که گاهی یک تهدید کننده بر جای می‌گذاشت. برخی از این حملات در شهرهای تفریحی مانند دریاچه‌های مسکوکا، انتاریو رخ داده‌است. شهردار آن، فیل هاردینگ، پیشنهاد کرد این حوادث ناشی از ترس «کانادایی‌ها از ابتلا به COVID-19 از جانب آمریکایی‌ها در نتیجه وضعیت در ایالات متحده است». در اوت ۲۰۲۰، یک نظرسنجی نشان داد که ۸۰ درصد از کانادایی‌ها می‌خواهند این مرز برای بقیه سال بسته بماند. نظرسنجی جداگانه ای که توسط لگر و انجمن مطالعات کانادایی انجام شد نشان داد که تنها ۳۴٪ از پاسخ دهندگان به آمریکایی‌ها اعتماد نشان می‌دهند، در حالی که این رقم برای افراد معکوس ۷۲٫۵٪ است. علاوه بر این، ۶۶ درصد از کانادایی‌ها نگران گسترش موارد از ایالات متحده هستند در حالی که ۱۹ درصد از آمریکایی‌ها نگران شیوع موارد کانادایی در جنوب هستند.
شعارهای سیاسی کانادا
ضدآمریکاییسم، به عنوان یک تاکتیک سیاسی، بعضاً توسط محافظه کاران برای حمله به گرایش حزب لیبرال به آمریکایی‌ها، مانند انتخابات ۱۹۱۱ مورد استفاده قرار گرفت. جان ال مکدونالد، نخست‌وزیر کانادا، سیاستمداران آمریکایی را حریص و استثمارگر می‌دانست. او در سال ۱۸۹۱ در انتخابات قاطعانه مخالف تجارت آزاد با ایالات متحده، را «حجاب خیانت» می‌دانست.
برندون اوکانر و مارتین گریفیتس در کتاب خود ضدآمریکایی می‌گویند که در نگاه اول تصور می‌کنند که به نظر می‌رسد کانادایی‌ها به اندازه دیگران ویژگی‌هایی را که ضدآمریکایی هستند، بپذیرند. اوکانر و گریفیتس شامل اقداماتی مانند انتقاد از آمریکایی‌ها به عنوان یک ملت، یا ایالات متحده به عنوان کشوری به عنوان ضدآمریکایی هستند که اغلب شیطان‌پرست، تحقیر شده و به کلیشه‌ها متوسل می‌شوند. آنها همچنین نوشته‌اند که ضدآمریکایی که در کانادا یافت شد دارای ویژگی‌های منحصر به فردی بود: در هیچ‌کجای دیگر به این مدت طولانی اینقدر قوی نشده و به اندازه کانادا در فرهنگ سیاسی مرکزی نبوده‌است. کیم ریچارد نوسال، مورخ، معتقد است که یک شکل ضعیف ضدامریکاییسم در فرهنگ سیاسی کانادا نفوذ می‌کند، اگرچه "اساساً به عنوان وسیله ای برای تمایز کانادایی‌ها از آمریکایی‌ها طراحی شده‌است". اگرچه جک گراناتشتاین پیشنهاد کرده‌است که ضدآمریکایی در کانادا مرده‌است، جان هرد تامپسون و استفان جی رندال در کتاب خود کانادا و ایالات متحده (۲۰۰۲) اظهار می‌کنند که شواهد حکایت کننده ای مبنی بر شکوفایی آن وجود دارد و به تغذیه احساس هویت کانادایی خود ادامه می‌دهد.
مارگارت اتوود نویسنده برجسته کانادایی است. در رمان سرگذشت ندیمه (۱۹۸۶) همه تحولات وحشتناک در ایالات متحده در نزدیکی بوستون اتفاق می‌افتد، در حالی که کانادا تنها امید فرار است. این نشان دهنده وضعیت او در "پیشتاز ضدآمریکاییسم کانادایی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰" است. منتقدان، گیلاد (ایالات متحده) را یک رژیم سرکوبگر و خدمتکار بدرفتاری را کانادا می‌دانند. در جریان بحث در سال ۱۹۸۷ بر سر توافق تجاری آزاد بین کانادا و ایالات متحده، اتوود مخالف این قرارداد بود و مقاله ای در مخالفت با این توافق‌نامه نوشت.
نخست‌وزیر لیبرال کانادا، ژان کریتین، مخالف جنگ عراق بود و اجازه نداد که کانادا در آن شرکت کند. نظرسنجی سال ۲۰۰۳ نشان داد که 71 of از مردم کانادا این تصمیم را تأیید کردند، در حالی که ۲۷ با آن موافق نبودند. استفان هارپر، نخست‌وزیر محافظه کار، در ابتدا در زمان انتخاب عراق در سال ۲۰۰۶ از جنگ عراق حمایت کرد، اما در سال ۲۰۰۸، نظر خود را تغییر داد و اظهار داشت که این جنگ «یک اشتباه» است.
در جریان همه‌گیری کووید -۱۹ در سال ۲۰۲۰، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده به‌طور مختصر از صادرات ماسک‌های N-95 به کانادا جلوگیری کرد. این امر اظهارات متقابل بسیاری از سیاستمداران استانی را برانگیخت. داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، آن را به اجازه دادن به یکی از اعضای خانواده در گرسنگی در حالی که دیگری جشن می‌دهد تشبیه کرد. جیسون کنی، نخست‌وزیر آلبرتا، ممنوعیت صادرات ماسک را با بی میلی ایالات متحده برای پیوستن به مبارزه با فاشیسم در جنگ جهانی دوم مقایسه کرد.
استرالیا
بر اساس مقاله منتشر شده توسط مجله ماهانه، استرالیایی‌ها داستان‌های جورج دبلیو بوش را بر سر لیوان‌های آبجو زمزمه کردند و از نومحافظه کاری در کافی شاپ‌ها ناامید شدند و از فعالیت‌های به اصطلاح زشت آمریکایی ابراز تاسف کردند. با توجه به همان مقاله، روپرت مرداک، یک آمریکایی بود که از دو دهه قبل کارت شهروندی استرالیایی خود را کنار گذاشته بود، در طول سفر نوامبر ۲۰۰۶ تا استرالیا گفت که «او در مورد احساسات، رقت بار ضد آمریکایی نگران بود» در نظرسنجی مجله آمریکایی ریدرز دایجست با ۱۰۰۰ استرالیایی، ۱۵ درصد از مردم استرالیا خود را «ضد آمریکایی» توصیف کردند. ۶۷ درصد دیگر نظرات بی طرفانه ای نسبت به آمریکا داشتند و ۱۷ درصد آنها «طرفدار آمریکا» بودند. در این نظرسنجی، ۷۱ درصد از استرالیایی‌ها گفتند که دوست ندارند در ایالات متحده زندگی کنند. در نظرسنجی دیگری که در سال ۲۰۱۲ توسط لیوینگ سوشال انجام شد، ۳۰ درصد از پاسخ دهندگان استرالیایی نظر منفی نسبت به گردشگران آمریکایی داشتند. در نظرسنجی مرکز پیو در سال ۲۰۱۶ نیز ۶۹ درصد از پاسخ دهندگان استرالیایی آمریکایی‌ها را با استکبار و ۶۸ درصد آنها را با خشونت مرتبط دانستند، درصدی که کمی بیشتر از اکثر کشورهای مورد بررسی بود.
فرهنگستان علوم اتریش
فرهنگستان علوم اتریش یا آکادمی علوم اتریش ، یک سازمان قانونی تحت حفاظت ویژهٔ جمهوری اتریش است. با توجه به اساسنامهٔ این فرهنگستان، مأموریت آن ترویج علوم و علوم انسانی در هر جهت و در هر زمینه، به ویژه در پژوهش‌های بنیادی است. در سال ۲۰۰۹، آکادمی علوم اتریش در رتبه‌بندیِ ۳۰۰ مرکز تحقیقاتی در سطح جهان در رتبهٔ هشتاد و دوم قرار گرفت که این رتبه‌بندی براساس حضور و کیفیت اینترنتی آکادمی‌ها توسط وبومتریک؛ سامانهٔ «رتبه‌بندی‌های وبومتریک مراکز تحقیق جهانی» انجام شده‌است.
پیشینه
گوتفرید ویلهلم لایبنیتس فیلسوف و ریاضی‌دان، در ۱۷۱۳، با الهام از انجمن سلطنتی و فرهنگستان علوم فرانسه، ایجاد چنین آکادمی را پیشنهاد کرد. در نهایت این آکادمی؛ «Kaiserliche Akademie der Wissenschaften در وین» با منشور امپراتوری در ۱۴ مهٔ ۱۸۴۷ تأسیس شد.
آکادمی به زودی تحقیقات گسترده‌ای را آغاز کرد. در زمینهٔ علوم انسانی، فعالیت آکادمی با تحقیق و انتشار منابع مهم تاریخی اتریش آغاز شد. تحقیقات در علوم طبیعی نیز موضوعات متنوعی را پوشش می‌داد. قانون فدرال ۱۹۲۱، اساس قانونی آکادمی را برای نخستین بار در جمهوری نخست اتریشِ تازه‌تأسیس را تضمین کرد؛ و از اواسط دههٔ ۱۹۶۰ به بعد این نهاد به صورت یک نهاد برجسته و پیش‌تاز کشور در زمینه و پایهٔ تحقیقات غیر دانشگاهی گردید.
این آکادمی همچنین یک انجمن علمی است و اعضای گذشتهٔ آن شامل؛ کریستیان دوپلر، تئودور بیلرت، آنتون ایزلسبرگ، اتو هیتمایر، ادوارد سوس، لویدویگ بولتزمن، پل کرتشمر، هانس هورست میر، رولند شول، جولیوس فون شلرسر، و برندگان جایزه نوبل مانند؛ یولیوس واگنر-یاورگ، ویکتور فرانتس هس، اریون شرودینگر و کنراد لورنتس هستند.
فرهنگ‌های زبان فارسی
فَرهَنگ‌های لُغَت در واقع کتاب‌هایی هستند که معانی واژگان گوناگون در آنها یافت می‌شود.
فهرست فرهنگ واژگان فارسی تاریخی
از سدهٔ هشت آغاز به نوشتن فرهنگهای پارسی آغاز شد. برجسته‌ترین آنها:
واورلی، تنسی
واورلی شهری در ایالت کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴٬۱۰۵ نفر بوده‌است.
پیئرفاندز، کبک
پیئرفاندز، کبک (به انگلیسی: Pierrefonds, Quebec) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در Pierrefonds-Roxboro واقع شده‌است. پیئرفاندز ۵۹٬۰۹۳ نفر جمعیت دارد.
ساقی‌نامه ۱
ساقی ‌نامه ۱ یا سوته ‌دلان یا صوفی ‌نامه نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری تولید سال ۱۳۶۷.
نیکولای بادن فردرکسن
نیکولای بادن فردرکسن (Nikolai Baden Frederiksen؛ زادهٔ May 18, 2000) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوونتوس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال دانمارک در پایه‌های سنی مختلف بازی کرده‌است.
دوو لیور
دوو لیور (متولد ۱۹۳۳) یک حاخام اسرائیلی است که حاخام حبرون و کیریات اربا در کرانه باختری می‌باشد.
حاخام
لیور یک صهیونیست مذهبی و دانشجوی زوی یهودا کوک پسر ابراهیم اسحاق کوک است. او ابتدا به عنوان حاخام موشاو کفار به مدت ۱۰ سال بود. او سپس حاخام اعظم کیریاب اربا شد. او در سال ۱۹۷۸ برای حاخام اعظم اورشلیم کاندید شد ولیکن در انتخابات شکست خورد. یکی از دستورهای او که گفته بود یهودیان باید برای مردن آماده باشند در صورتی که دولت تصمیم به تخلیه خانه‌های یهودی در کرانه باختری کرده باشد به معنی مجاز بودن خودکشی برای جلوگیری از اینکار تفسیر شد. او در سال ۱۹۸۰ از انتخابات محروم شد زیرا گفته بود که عربهای تروریست را می‌توان به عنوان خوکچه آزمایشگاهی برای آزمایش‌های پزشکی استفاده نمود. بعد از کشتار مرکاز هاراو او فتوا داد که اجاره دادن خانه و دادن کار به عربها مجاز نیست. او و حاخامهای راست گرای افراطی دیگر در چندین مورد گفته‌اند که تصمیم‌های دولت اسرائیل در قبال شهرک‌های یهودی بدتر از کارهای دولت انگلستان در زمان کنترل اسرائیل است. او در یک خطبه گفته بود که حاضر است برای نجات یک سرباز اسرائیلی تمامی بیروت را نابود کند. او در سال ۲۰۰۹ با اعطای کنترل قسمت‌های مسیحی‌نشین به واتیکان مخالفت کرد و گفت که غیرقابل تصور است که کنترل بخشی از سرزمین اسرائیل به واتیکان داده شود. در سال ۲۰۱۱ او به دولت اسرائیل پیشنهاد کرد که به عربهای بدوئین اسرائیل پول دهد تا به سرزمین اصلی خود در نظر او، عربستان سعودی و لیبی بازگردند. در سال ۲۰۱۱ او به دلیل نوشتارهای رادیکال خود در کتابش توسط پلیس اسرائیل بازجویی شد. پلیس دستور دستگیری او را داد که به دلیل مخالفت مقام‌های مذهبی از اینکار پشیمان شد.
سخنان بحث‌برانگیز
لیور سخنان بحث‌برانگیز بسیار زیادی مطرح کرده‌است. او گفته‌است که بر اساس هلاخا (فقه یهودی) کشتن غیریهودیان در جنگ مجاز است. او گفته‌است که زنان یهودی نباید از بانک اسپرم، اسپرم غیریهودی دریافت کنند و بچه‌ای که به این وسیله تولید شود "دارای ویژگی‌های ژنتیک منفی غیریهودیان خواهد بود" و "اسپرم جنتیل باعث کودکان وحشی خواهد شد". او اسحاق رابین را یک خائن به سرزمین اسرائیل خوانده بود. قاتل رابین با لیور ملاقات کرده بود. بعد از کشتار غار ابراهیمی توسط باروخ گلدشتاین که در آن ۲۹ فلسطینی در حین نماز کشته شدند لیور در مورد او گفت "او مقدس تر از تمامی شهدای هولوکاست است". در سال ۲۰۱۱ او به دلیل نوشتن کتاب "تورات پادشاه" مورد احضار پلیس قرار گرفت. در کتاب او نوشت که یهودیان اجازه دارند غیریهودیان و حتی نوزادان آن‌ها را بکشند. پلیس تصمیم به دستگیری او داشت ولیکن تظاهرات طرفداران او باعث جلوگیری از اینکار شد. تزیپی لیونی و بنیامین نتانیاهو سخنان لیور را محکوم کردند و گفتند که حاخامها بالاتر از قانون نیستند. در سال ۲۰۱۱ او گفت که عربها شترسواران شیطانی هستند. در سال ۲۰۱۲ او باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا را "کوشی غرب" خواند که یک اصطلاح نژاد پرستانه در مورد اصلیت آفریقایی-آمریکایی وی است. او وی را با هامان دشمن یهودیان در کتاب استر تشبیه کرد. او سران اروپایی را همکاران نازیها خواند. در ژوئیه ۲۰۱۴ او گفت که نابود کردن غزه و کشتن فلسطینیان غیرنظامی مجاز است.
داو لیور که در شهر الخلیل، در کرانه باختری رود اردن، می زید فتوا داده است که اگر لازم باشد اسرائیل می‌تواند تمام غزه را نابود کند و از راهکاهاری ان نابودی، قطع مایحتاج یا برق یا بمباران کل منطقه باشد تا به "محو" غزه بینجامد. روزنامه هاآرتص خاخام لیور را یک راستگرای افراطی توصیف کرده و زهافا گلعون رهبر حزب چپ‌گرای مرتس گفته‌است اظهارات خاخام لیور نژادپرستانه است و باید به خاطر آن‌ها مورد تعقیب قضایی قرار گیرد.
ویدور، تگزاس
ویدور، تگزاس شهری در ایالت تگزاس از ایالات جنوبی ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۱۱۴۴۰ نفر اعلام شد.
سرزمین موعود (فیلم ۱۹۷۵)
سرزمین موعود (Ziemia Obiecana) فیلمی لهستانی در سبک درام به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دانیل اولبریخسکی اشاره کرد.
ریچارد اتنبرا
زندگی‌نامه
اَتنبرا کار در سینما را با فیلم دو کارگردان مهم سینما (دیوید لین و نوئل کاوارد) در آنطوری که خدمت می‌کنیم محصول ۱۹۴۲ آغاز کرد.
پس از این فیلم اَتنبرا چهار سال از سینما دور بود. تا این که سر پیتر اوستینف او را در فیلم مدرسه و رازها (۱۹۴۶) استخدام و در همان سال (۱۹۴۶) در فیلم پلکانی به آسمان اثر مایکل پاول و امریک پرسبرگر ایفای نقش کرد.
اواخر دهه ۴۰ و ۵۰ اتنبرا سعی در تثبیت خود به عنوان یک بازیگر نقش اصلی در سینمای انگلستان را داشت تا اینکه در سال ۱۹۵۹ در فیلم کمدی من کاملاً خوبم جک بعد از سال‌ها اثری مهم و قابل اعتنا بازی کرد در این فیلم حضور پیتر سلرز بسیار خاطره انگیز است.
دهه ۶۰ دههٔ شکوفایی استعدادهای پنهان اتنبرا می‌باشد. سال ۱۹۶۳ در فیلم برجسته فرار بزرگ ،(جان استرجس) به همراه استیو مک‌کوئین حضور خاطره انگیزی داشت. پس از فرار بزرگ بازی‌های اتنبرا قدرتمند تر از گذشته شد و در سال ۱۹۶۴ به خاطر بازی در دو فیلم جلسه احضار ارواح در یک بعدازظهر بارانی و تفنگ‌های باتاسی جایزه با اعتبار بافتا را دریافت کرد در سال ۱۹۶۵ اتنبرا درفیلم پرواز بر فراز فونیکس (رابرت آلدریچ) به همراه جیمز استوارت، پیتر فینچ و ارنست بورگناین بازی کرد در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ اتنبرا در دو فیلم دانه‌های شن ،(رابرت وایز) به همراه مک کویین و دکتر دولیتل، (ریچارد فلیشر) در کنار سر رکس هریسون ایفای نقش کرد که برای هر دو فیلم جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۶۹ برای اولین بار در مقام کارگردانی قرار گرفت و فیلم اوه چه جنگ دوست داشتنی را ساخت.
اما دههٔ هشتاد، اتنبرا از سینما به عنوان بازیگر کناره‌گیری کرد و سه فیلم را به عنوان کارگردان ساخت که بی شک موفق‌ترین دستاورد وی گاندی (۱۹۸۲) نام داشت فیلمی حماسی از زندگی یکی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین مبارزان قرن بیستم، اتنبرا از این فیلم همهٔ جوایز معتبر را به عنوان کارگردان دریافت نمود و فیلم نیز صاحب ۸ جایزه اسکار گردید. پس از این فیلم در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷ دو فیلم دیگر با نام‌های دستهٔ همسرایان (با بازی مایکل داگلاس) و فیلم فریاد آزادی (با بازی دنزل واشنگتن و کوین کلاین) را ساخت. در سال ۱۹۹۲ ریچارد بار دیگر تصمیم به ساخت زندگی یکی از هنرمندان بزرگ قرن بیستم یعنی چارلی چاپلین گرفت گر چه این فیلم موفقیت گاندی را نداشت اما بار دیگر نام اتنبرا را بر سر زبان‌ها انداخت و اتنبرا را برای ساخت فیلم سرزمین سایه‌ها آماده کرد.
در سال ۱۹۹۳ استیون اسپیلبرگ توانست پس از ۱۶ سال اتنبرا را به عنوان بازیگر بر روی پرده‌های نقره‌ای بیاورد و فیلم پر خرج و پر فروش پارک ژوراسیک را بسازد.
اتنبرا برادر بزرگتر دیوید اتنبرا (تهیه‌کننده مشهور تلویزیون بی‌بی‌سی، که برنامه‌های وی در ایران اکثراً با صدای استاد احمد رسول زاده دوبله شده) می‌باشد.
وی در سال ۱۹۷۶ به لقب سر مفتخر گردید و در سال ۱۹۹۳ مقام لرد را نیز دریافت نمود. او بین سال‌های ۱۹۶۹ تا سال ۱۹۸۲ مدیر باشگاه چلسی لندن بود و از سال ۲۰۰۸ نیز رئیس سنی باشگاه چلسی شد.
دولنی موراویتسه
دولنی موراویتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان برونتال واقع شده‌است. دولنی موراویتسه ۲۲٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲۴ نفر جمعیت دارد و ۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریچارد اتنبرا
مرگ
استیون اسپیلبرگ با صدور بیانیه‌ای در فقدان او نوشت: دیکی آتن‌بورو از همه چیز در زندگی‌اش به غلیان درمی‌آمد- خانواده، دوستان، کشورش و شغلش. او با فیلم «گاندی» اش هدیه بزرگی به جهانیان داد و استادی واقعی در نقش جان هاموند در دنیای دایناسورهای «ژوراسیک پارک» بود. او دوستی عزیز بود و من هم از شمار افراد پایان ناپذیری هستم که به او ادای احترام می‌کنند.
بوسوگو
بوسوگو شهری در شهرستان کومبیسیری در استان بازگا در بورکینافاسوی مرکزی است و جمعیت آن ۵۸۹ نفر است.