cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
چارلز برنتلی آیکوک
اوایل زندگی
چارلز بی. آیکوک در شهرستان وین، کارولینای شمالی به‌دنیا آمد. وی فرزند اخیر از ۱۰ فرزند بنجامین و سرنا آیکوک بود. خانواده او در نزدیکی شهر فعلی فرمونت در کارولینای شمالی زندگی می‌کردند که در آن زمان به نام ناهونتا شناخته می‌شد. اگرچه پدرش وقتی‌که چارلز ۱۵ ساله بود، فوت کرد. اما مادر و برادران بزرگش به توانایی‌های او پی بردند و تصمیم گرفتند که او را به دانشگاه بفرستند. آیکوک به دانشگاه کارولینای شمالی (دانشگاه فعلی کارولینای شمالی در چپل هیل) راه یافت و به انجمن بشردوستانه، یک انجمن مبتنی بر مناظره و ادبیات در دانشگاه، پیوست. چارلز در سال ۱۸۸۰ فارغ‌التحصیل شد. وی با داشتن مهارت در زمینه خطابه و مقاله‌نویسی، وارد حرفه وکالت در گلدزبورو شد و عایدی خود را به دلیل تدریس در مدرسه افزایش داد. موفقیت او در هر دو زمینه منجر به انتصاب او به عنوان سرپرست مدارس در شهرستان وین و خدمت در هیئت‌مدیره مدرسه در گلدزبورو شد.
او در سال ۱۸۸۸ فعالیت سیاسی خود را به عنوان انتخاب‌کننده ریاست‌جمهوری برای گروور کلیولند آغاز کرد. در آن زمان چارلز به عنوان خطیب و مناظره‌کننده سیاسی شهرت یافت. از سال ۱۸۹۳ الی ۱۸۹۷، وی به عنوان وکیل ایالات متحده در ناحیه شرقی کارولینای شمالی خدمت کرد.
کمپین‌های برتری سفیدپوستان
در سال‌های ۱۸۹۸ و ۱۹۰۰، آیکوک در کمپین‌های حزب دمکرات برای «برتری سفیدپوستان» شهرت یافت. نقش آیکوک در شورش ویلمینگتون در سال ۱۸۹۸ در گزارش رسمی کمیسیون ایالتی شرح داده شده‌است. «خشونت برنامه‌ریزی شده برای سرکوب جوامع آفریقایی‌آمریکایی و جمهوری‌خواه به جنگ و خونریزی بدل شد. ما نمی‌توانیم پس از پیروزی قاطع و تا حدودی ضد اقدامی در انتخابات، به سادگی از کنار سخنرانی‌های آتشین پیرامون پیروزی برتری سفیدپوستان که مدام توسط سخنورانی مانند آلفرد مور وادل و چارلز آیکوک ایراد می‌شد، بگذریم.» طبق گزارش‌ها، آیکوک در روز قیام در ویلمینگتون حضور نداشت.
در سال ۱۸۹۹، مجلس ایالتی کارولینای شمالی که به شدت دموکرات بود، اصلاحیه‌ای را در قانون اساسی ایالت تصویب کرد. این اصلاحیه برای جلوگیری از سلب حق‌رای رای‌دهندگان فقیر سفیدپوست، «مالیات سرانه» و «آزمون سواد» و همچنین «بند اجداد» را اضافه کرد. آیکوک از این اصلاحیه حمایت کرد و از مجلس مقننه (کنگره) خواست تا آن را در انتخابات اوت - که از نوامبر جلو افتاده بود- به رأی مردم بگذارد. آیکوک در همان انتخابات، برای سمت فرمانده در برابر رقیبش، اسپنسر بی آدامزِ جمهوری‌خواه نامزد شد. در مسیر مبارزات انتخاباتی، حامیان او یکی از تفنگ‌های فیر سریع شورش ویلمینگتون در سال ۱۸۹۸ را به نمایش گذاشتند و آیکوک مرتباً توسط «پیراهن قرمزها» اسکورت می‌شد.
"در واقع جمهوری‌خواهان و پوپولیست‌ها عموماً مدعی عدم شایستگی سیاه‌پوستان برای حکومت کردن هستند، اما وقتی از کلمه حکومت استفاده می‌کنند، آن را به تصدی یک سِمَت محدود می‌کنند. وقتی می‌گوییم سیاه‌پوستان برای حکومت کردن مناسب نیستند، حق مطلب را ادا می‌کنیم و وقتی اعلام می‌کنیم که آنها شایسته رأی دادن نیستند، ایده درست را بیان می‌کنیم. برای انجام این کار، ما باید سیاه‌پوستان را محروم کنیم. این حرکت از مردم شروع می‌شود. سیاستمداران می‌ترسند و تردید می‌کنند، اما جمعیت عظیمی از سفیدپوستان در ایالت اکنون خواستار آن هستند و خواستار حل و فصل موضوع یک بار برای همیشه هستند. انجام این کار هم مطلوب و هم ضروری است – مطلوب است زیرا باعث می‌شود سفیدپوستان به‌خاطر حرکت آهسته‌تر سیاه‌پوستان عقب‌مانده نشوند و رو به جلو حرکت کنند."
- چارلز آیکوک، سخنرانی پذیرش نامزدی دموکرات برای فرماندهی، ۱۱ آوریل ۱۹۰۰
در انتخابات فرماندهی کارولینای شمالی در سال ۱۹۰۰، اصلاحیه حق رأی تأیید شد و آیکوک به عنوان فرمانده انتخاب شد. طبق گزارش‌ها، او ۶۰ درصد آرا را به دست آورد، اما این تا حدی به دلیل تقلب رأی‌دهندگان بود. در چندین شهرستان، تعداد آرای آیکوک از تعداد رای‌دهندگان واجد شرایط به میزان چند صد رأی بیشتر بود.
فرماندار
آیکوک در سمت فرماندار، به دلیل حمایت از سیستم مدارس دولتی به عنوان «فرماندار آموزش» شناخته شد. گفته می‌شد که به ازای هر روزی که او در این سمت بود، یک مدرسه در ایالت ساخته می‌شد. ظاهراً آیکوک پس از دیدن افتخار مادرش هنگام امضاء یک سند، خودش را وقف آموزش کرد. آیکوک احساس می‌کرد که هیچ اصلاح اجتماعی پایداری بدون آموزش امکان‌پذیر نیست. او از افزایش حقوق معلمان، دوره طولانی‌تر مدرسه و احداث ساختمان‌های جدید مدارس حمایت کرد. «۶۹۰ مدرسه جدید ساخته شد، از جمله ۵۹۹ مدرسه برای سفیدپوستان و ۹۱ مدرسه برای سیاه‌پوستان».
در حالی که آیکوک به‌خاطر گسترش مدارس برای متعلمین سیاه‌پوست شناخته می‌شد، اما همچنین گفته می‌شود که وی از این موضوع حمایت می‌کرد که متعلمین سیاه‌پوست از طریق برنامه درسی و نظارت‌های شدید سفیدپوستان کارولینای شمالی کنترل شوند تا به درستی آموزش ببینند و «نژاد سیاه‌پوستان یاد بگیرند که تابع باشند».
"بیایید هر ترسی از رقابت با سیاه‌پوستان داریم را دور بریزیم؛ هر ترسی از اینکه آنها در مسابقه زندگی بر ما غلبه خواهند کرد. ما اصیل هستیم و نباید از رقابت با طبقه عوام بهراسیم. تلاش برای کاهش مدارس دولتی آنها هزاران نفر از آنها را از ما دور می‌کند. در این زمان که توسعه صنعتی ما به نیروی کار بیشتری نیاز دارد، بسیار مهم است که در برخورد با نژادی که بخش بزرگی از کار، کار سخت واقعی را در ایالت انجام می‌دهند، اشتباه نکنیم."
- فرماندار آیکوک، سخنرانی قبل از کنوانسیون ایالت دموکراتیک در گرینزبورو، ۲۳ ژوئن ۱۹۰۴
لوئی شانزدهم
لوئی شانزدهم (۲۳ اوت ۱۷۵۴ میلادی – ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳ میلادی) پادشاه فرانسه و ناوار از ۱۵ می ۱۷۷۴ میلادی تا ۶ نوامبر ۱۷۸۹ میلادی و سپس تا ۲۱ سپتامبر ۱۷۹۲ یعنی انحلال سلطنت در این کشور، پادشاه فرانسه بود. او واپسین پادشاه این کشور در دوره موسوم به رژیم باستان و پیش از وقوع انقلاب فرانسه به حساب می‌آید.
زندگی‌نامه
او پسر لوئی فردیناند، ولیعهد لوئی پانزدهم و ماریا ژوزفا فن زاکسن، دختر آگوست سوم، پادشاه لهستان بود. با مرگ پدر، در سال ۱۷۶۵ میلادی ولیعهد فرانسه گشت. در سال ۱۷۷۰ میلادی با ماری آنتوانت، شاهزاده اتریشی و دختر فرانتس یکم، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد.
سلطنت
نهایتاً سال ۱۷۷۴ میلادی در نوزده سالگی با مرگ پدربزرگش، لوئی پانزدهم، بر تخت پادشاهی تکیه زد.
اصلاحات
او سلطنتی را به ارث برد که در آستانه ورشکستگی و ناکامی مطلق قرار داشت. از این رو پس از رسیدن به قدرت، با دیکتاتوری منور دست به مجموعه‌ای از اصلاحات مالی زد و سعی کرد رعیت‌داری را لغو کند. این اقدامات با فرمان او و به دست وزرایی نظیر تورگو، دوکالن و نکر هدایت شدند؛ اما تمامی آن‌ها در مواجهه با اشراف با شکست رو به رو شد.
استقلال ایالات متحده
لوئی شانزدهم با حمایت فعال از استقلال‌طلبان آمریکایی، یک پیروزی بزرگ نظامی در مقابل بریتانیای کبیر کسب کرد. به هر صورت مداخله فرانسه در این جنگ به قیمت ویرانی پادشاهی تمام شد.
انقلاب فرانسه
انقلاب فرانسه، در پی فراخوان نمایندگان طبقات سه‌گانه شامل اشراف، روحانیون و رعایا توسط لوئی شانزدهم به منظور مقابله با کسری بودجه و تأمین مالی دولت، عملاً کلید خورد.
نمایندگان طبقه رعایا که برخلاف اشراف و روحانیون از پشتیبانی ملت برخوردار بودند، رسماً خود را مجمع ملی نامیدند و به شکلی عملی به پادشاهی مطلقه موروثی که مبتنی بر حق الهی دانسته می‌شد، پایان بخشیدند. در همان ابتدای کار، لوئی شانزدهم مجبور به ترک کاخ ورسای شد- اینگونه به آخرین فرمانروای ساکن در آن تبدیل شد- و به پاریس و کاخ تویلری رفت و ظاهراً پذیرفت که پادشاهی مشروط گردد. اما پیش از اعلام رسمی قانون اساسی ۱۷۹۱ (این قانون اساس پادشاهی مشروطه فرانسه را تبیین می‌کرد)، در ۲۰ ژوئن ۱۷۹۱ خانواده سلطنتی از پایتخت به شکل مخفیانه ای فرار می‌کنند. آنها قبل از اینکه موفق به ترک خاک فرانسه شوند در وارن دستگیر می‌شوند. این اقدام بعدها تأثیری مهمی در آینده پادشاهی مشروطه می‌گذارد و انقلابیون را در برقراری نظام جمهوری مصمم تر از پیش می‌سازد. شکست در این فرار تأثیر بسیار مهمی در ذهنیت عموم بر جای می‌گذارد که تا آن زمان برای پادشاه هنوز احترام قائل بودند و نسبت به او چندان خشونتی نشان نمی‌دادند. این اقدام همچنین منجر به ایجاد شکاف در درون کنوانسیون ملی فرانسه می‌گردد.
بعد از تبدیل شدن به پادشاهی مشروط، لوئی شانزدهم با چندین وزیر از حزب فویان و سپس ژیروندن، همچنان به حکومت می‌پرداخت. لوئی که بعد از شکست در فرار به همراه خانواده خویش، ابتدا از مقام خود خلع شده بود، کمی بعد دوباره جایگاه خویش را به دست می‌آورد. اما او بعد از انقلاب به شکلی فعال در برانگیختن آتش جنگ میان سلاطین اروپایی (که از انقلاب فرانسه و تأثیرات آن بر کشور خود واهمه داشتند) و انقلابیون فرانسوی مشارکت کرده بود و اقدام به فرار نیز حکم تأییدی بر این ادعا محسوب می‌شد. در نتیجه با پیشروی سپاهیان خارجی سلطنت طلب به سوی پاریس، در روز ۱۰ اوت ۱۷۹۲ جمهوری خواهان تصمیم نهایی خود را گرفتند و به‌طور کامل او را از مقام و عناوینش خلع نمودند. سپس در ماه بعد سلطنت را به شکل کامل ملغی کردند. لوئی شانزدهم که از او در میان انقلابیون با عنوان تحقیر آمیز «لوئی کاپه» یاد می‌شد، بعد از زندانی شدن به همراه تمام اعضای خانواده اش در زندان تامپل، به جرم همدستی با دشمن محاکمه و محکوم به اعدام می‌گردد. در نهایت در میدان انقلاب پاریس و چند ماه زودتر از اعدام همسرش ماری-آنتوانت اتریش، انقلابیون فرانسه گردن پادشاه مخلوع را به تیغ تیز گیوتین می‌سپارند.
بعدها صرف نظر از اینکه لوئی شانزدهم یا به عنوان یک خائن یا به عنوان یک ستم دیده و بی گناه در نظر گرفته می‌شد، تاریخ دانان فرانسوی روی هم رفته در مورد ایده ای دقیق و موشکافانه به توافق رسیدند؛ آنها پذیرفتند که شخصیت و نقش لوئی شانزدهم در حد و اندازه ای نبود که بتواند از پس شرایط استثنائی حاکم بر دوره انقلاب فرانسه برآید.
یورش به باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ میلادی، که مظهر قدرت مطلق لوئی شانزدهم بود، آغازی برای پایانِ سلطنت لوئی شانزدهم شد.
پس از انقلاب، لوئی به همراه خانواده‌اش سعی در فرار از فرانسه داشت چرا که خود را اسیر می‌دانست اما در آغاز که شاهزادگان پابه فرار گذاشتند و به او گفتند تا او هم این کار را کند او قبول نکرد و گفت آن جا و در کنار مردم باقی خواهد ماند اما احساس اسارت او را در راه تغییر عقیده انداخت و با زحمت از تویلری فرار کردند اما دیری نپایید که او به پاریس برگردانده شد و متهم به خیانت گشت.
۳۸۷ نماینده پارلمان فرانسه به مجازات اعدام پادشاه رای دادند.
ماری آنتوانت، ملکه فرانسه و همسر لوئی شانزدهم نیز نه ماه بعد در خلال دوران وحشت، که رهبری این دوران به دست کسانی چون روبسپیر و دوسن ژوست بود، به‌وسیله گیوتین گردن زده شد.
با بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه و به قدرت رسیدن لوئی هجدهم (برادر لوئی شانزدهم)، جسد لوئی شانزدهم و همسرش ماری آنتوانت به کلیسای سلطنتی سن‌دنُی منتقل و پس از طی مراسم تشریفاتی، در آن‌جا دفن شد.
ایوان گنچاروف
ایوان الکساندرویچ گنچاروف (به روسی: Гончаров, Иван Александрович) (۱۸ ژوئن ۱۸۱۲ سیبری - ۲۷ سپتامبر ۱۸۹۱) نویسنده اهل روسیه بود که به خاطر رمان آبلوموف شناخته می‌شود.
زندگی‌نامه
ایوان الکساندروویچ گنچاروف ۱۸ ژوئن ۱۸۱۲ در سیبری به دنیا آمد. والدینش از طبقه تجار بودند و کودکی نویسنده در خانه سنگی بزرگ گنچاروف‌ها واقع در مرکز شهر با ساختمان‌های بی‌شمار سپری شد. گنچاروف به یاد دوران کودکی و خانه پدریش، اتوبیوگرافی «در میهن» را نوشت. او هفت سال داشت که پدرش را از دست داد و پدرخوانده‌اش نیکلای نیکلایویچ ترگوبف نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت درونی و سرنوشت وی ایفا کرد. تحصیلات ابتدایی را در منزل تحت نظارت ترگوبف و سپس در پانسیون خصوصی گذراند. در ده سالگی به اصرار مادرش، جهت تحصیل در آموزشگاه بازرگانی به مسکو فرستاده شد. وی در طول هشت سال آموزشگاه، روزهای سخت و یکنواختی را سپری کرد. او بسیار مطالعه می‌کرد و به خواندن آثار ادبی نویسندگان و شاعرانی چون کارامزین، درژاوین و دمیتریف علاقه بسیاری داشت. «یوگنی آنگین» پوشکین تأثیر شگرفی بر وی گذاشت طوری‌که حس احترام و تحسین در مقابل نام پوشکین را تا آخر عمرش حفظ کرد. در این زمان بود که تحصیل در آموزشگاه برایش غیرممکن شد و توانست مادرش را متقاعد سازد که تحصیل در آن آموزشگاه را کنار بگذارد. در هجده سالگی، زمان آن فرا رسیده بود که به دنبال خواسته و علاقه شخصی‌اش برود. شوق نوشتن، علاقه به علوم انسانی به خصوص آثار هنری باعث شد که در دانشکده زبان و ترجمه دانشگاه مسکو تحصیل را آغاز کند. دانشگاه، دیدگاه گنچاروف نسبت به زندگی، مردم و خودش را تغییر داد.
در سال ۱۸۳۴ پس از اتمام دانشگاه به زادگاه خود نزد خانواده‌اش بازگشت. پس از یازده ماه اقامت در سیبری به سنت پترزبورگ رفت و تصمیم گرفت که با دستان خود و بدون کمک هیچ شخصی آینده خود را بسازد. به عنوان مترجم مکاتبات خارجی در بخش بازرگانی وزارت دارایی مشغول به کار شد. ضمن کار، به مطالعه آثار ادبی و پرداختن به علایق شخصی‌اش نیز اشتغال داشت. در پترزبورگ با خانواده مایکوف آشنا شد و به عنوان معلم فرزندان آن‌ها به آنجا راه یافت این خانه مرکز فرهنگی و جالب توجه پترزبورگ بود که تقریباً هرروزه نویسندگان، موسیقی‌دانان و نقاشان مشهور در آن جمع بودند. از همین جاست که فعالیت ادبی جدی گنچاروف آغاز می‌شود. سال‌های دهه ۴۰ آغاز شکوفایی خلاقیت او به‌شمار می‌رود. آشنایی با ویساریون بلینسکی منتقد بزرگ روسی تأثیر زیادی در روند شکوفایی خلاقیت ادبی وی داشت طوری‌که خود گنچاروف بارها به آن اشاره داشته‌است. در بهار ۱۸۴۷ رمان «داستان معمولی» او در صفحات مجله «معاصر» چاپ می‌شود، گنچاروف رمانش را «داستان معمولی» نامید چون که به تیپیک بودن جریانات بیان شده در این اثر تأکید داشت. «داستان معمولی» گنچاروف را اغلب با «آرزوهای بر باد رفته» اثر انوره دو بالزاک مقایسه کرده‌اند که احتمالاً گنچاروف از وی الهام گرفته‌است. ازسال ۱۸۵۲ گنچاروف به مدت دو سال و نیم به مأموریت کاری رفت و به کشورهای انگلستان، آفریقای جنوبی، اندونزی، ژاپن، چین، فیلیپین و بسیاری از جزیره‌ها و مجمع‌الجزایرهای کوچک اقیانوس‌های آتلانتیک، هند و آرام سفر کرد و در سیزدهم فوریه ۱۸۵۵ به پترزبورگ بازگشت. پس از بازگشت، مجموعه شرح سفرهایش به نام "کشتی پالاس" (۱۸۵۵–۱۸۵۷) را که "خاطرات روزانه نویسنده" بود جمع‌آوری کرد. پس از سفر، گنچاروف تغییر شغل داده و در اداره سانسور تزاری مشغول کار شده و در سال ۱۸۶۷ بازنشسته شد. در سال ۱۸۵۹ رمان "آبلوموف" گنچاروف منتشر شد. در این سال، برای نخستین بار در روسیه واژه "ابلوموفیسم" رایج شد. گنچاروف از طریق بیان سرنوشت قهرمان اصلی رمان جدیدش قصد داشت یک پدیده اجتماعی را نشان دهد. انتشار "آبلوموف" با موفقیت و شهرت فراوانی همراه بود و گنچاروف را در زمرهٔ یکی از برجسته‌ترین نویسندگان روس قرار داد. بلینسکی در مقاله "اوبلومف‌گرایی چیست؟" این رمان را شاهکار گنچاروف و نخستین شکایت از نظم اجتماعی حاکم روس دانست نامید. ایوان تورگنیف می‌گوید: «تا زمانی که حتی یک روس زنده است، آبلوموف هم در یادها زنده است.». پس از "ابلوموف" شروع به نگارش رمان جدیدی به نام "پرتگاه" کرد. مشغله شغلی مانع کار نوشتن می‌شد اما پس از بازنشستگی از اداره سانسور، گنچاروف کار ادامه رمان را به‌طور جدی آغاز کرد. گنچاروف روزی دربارهٔ این رمان گفت: "این کودک قلب من است" او بیست سال تمام برای این کار زحمت کشید و زمانی که به آخر کار نزدیک می‌شد دچار یک نوع بی‌تفاوتی شد و به نظرش رسید که دیگر توان به پایان رساندن این اثر عظیم را ندارد. بعدها در جای دیگری گنچاروف می‌نویسد که بخش سوم رمان را تمام کرده‌است و در نهایت رمان به صورت یک کتاب سه قسمتی به پایان می‌رسد. هر یک از رمان‌های گنچاروف بیانگر دوره مشخصی از توسعه تاریخ روسیه است؛ برای دوره اول، تیپ الکساندر آدویف (داستان معمولی)، دوره دوم آبلوموف (آبلوموف) و دوره سوم رایسکی (پرتگاه) مشخص شده‌اند. تمامی این سیماها، عناصر تشکیل‌دهنده تصویر جامع عصری هستند که لغوکننده اصول سرواژند.
در ۱۸۴۷ او نخستین رمانش یک داستان معمولی را به چاپ می‌رساند. یک سال پس از آن، بخش‌هایی از شاهکار خود به نام آبلوموف را می‌نویسد. اما ده سال طول می‌کشد تا نوشتن تمامی اثر را به آخر برساند. در ۱۸۶۹، آخرین کتابش سیلاب را می‌نویسد که مضمون آن روند و سیر پوچ‌گرایی است.
به گفته تولستوی، آبلوموف اثر در خور و بسیار ممتازی است، به نظر داستایوفسکی این اثر " از ذهنی پویا سرچشمه گرفته‌است ". ابلومف، قهرمان کتاب، همچون فاوست یا دن ژوان اسطوره‌ای در ادبیات روسیه شمرده می‌شود. ابلومف، این ارباب‌زاده بیکاره، در فرهنگ روسیه نمودی از انسان تن‌پرور و فرومایه است که رؤیاهایش را فدای رخوت و خوابی عمیق می‌کند که بر سرتاسر لحظات زندگانیش سایه افکنده‌است.
منابع
۲۰۰۷
چون دو هوان
چون دو هوان ( یا ; ۱۸ ژانویه ۱۹۳۱ – ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱) ژنرال ارتش و دیکتاتور نظامی  اهل کرهٔ جنوبی بود که از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ به عنوان رئیس‌جمهور کره جنوبی حکومت کرد.
وولتاجیو
وولتاجیو (به ایتالیایی: Voltaggio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات
وولتاجیو ۵۱٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۷۶۱ نفر جمعیت دارد و ۳۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گمینا کاچوره
گمینا کاچوره یک گمینا در لهستان است که در شهرستان پیوا واقع شده‌است. گمینا کاچوره ۱۵۰٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۵۲۶ نفر جمعیت دارد.
واتابرگر
واتابرگر (Whataburger) رستوران‌های فست‌فود زنجیره‌ای آمریکایی است، که دارای شبکه‌ای از ۸۲۴ شعبه در ایالت‌های جنوبی آمریکا، با مرکزیت سن آنتونیو، تگزاس می‌باشد. واتابرگر در سال ۱۹۵۰ توسط هارمون دابسن و پل بارتن در کورپس کریستی، تگزاس راه‌اندازی شد و هم‌اکنون اکثریت سهام آن در اختیار خانواده دابسن می‌باشد.
ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا (در انگلیسی: United States Fifth Fleet) یک ناوگان فعال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که مسئولیت حفظ منافع آمریکا در خلیج فارس، دریای عمان، دریای سرخ، خلیج عدن و بخش‌هایی از اقیانوس هند را بر عهده دارد.
مرکز کنونی ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در کشور بحرین قرار دارد و فرماندهی آن بر عهده دریادار ساموئل پاپارو است.
جراحی پلاستیک (مجموعه تلویزیونی)
جراحی پلاستیک (Nip/Tuck) نام یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی است که از ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۳ تا ۳ مارس ۲۰۱۰ از شبکه تلویزیونی «اف‌ایکس» پخش شد.
خالق این درام پزشکی، رایان مورفی است و موضوع آن دربارهٔ یک مرکزِ جراحیِ پلاستیک پیشرفته به نام «مکنامارا-تروی» و دو جراح پلاستیک گردانندهٔ آن «دکتر شان مک‌نامارا» و «دکتر کریستین تروی» است. در هر قسمت، ضمن به تصویر کشیدن یک یا دو جراحی پلاستیکِ پر متقاضی، نظیر «بزرگ کردن پستان‌ها»، «واژینوپلاستی» و نیز درمان برخی بیماری‌های پوستی، زندگی خصوصی و مسائل و درگیری‌های شخصی و شغلیِ دو جراحِ گردانندهٔ این مرکز، بازگو می‌شود.
در نخستین فصلِ نمایش، این مجموعهٔ تلویزیونی، پُرامتیازترین سریال تلویزیون کابلی و نیز محبوب‌ترین سریال در میان گروه‌های سنی ۱۸ تا ۴۹ و ۲۵ تا ۵۴ سال بود. بنا به گفتهٔ رایان مورفی (خالق آن)، تمام بیماری‌های مطرح‌شده در این سریال، بر اساس پرونده‌های واقعی پزشکی بوده است.
لازم است ذکر شود، عنوانِ این سریال (Nip/Tuck)، برگرفته از نامِ نوعی روشِ جراحیِ پلاستیک و ترمیمی است که در آن، پوستِ صورت در نزدیکی خط رویش مو، برش داده شده و سپس کشیده می‌شود تا چروک‌ها، خطوط پیری و افتادگی آن برطرف گردد و در فارسی به آن «پوست‌کِشی» می‌گویند. این عبارت همچنین در اصطلاح، به هر گونه جراحی پلاستیک و زیبایی اطلاق می‌شود.
کوپیل
کوپیل شرکت برق برزیلی است، که به‌عنوان بزرگترین شرکت مستقر در ایالت پارانا، برزیل شناخته می‌شود.
شرکت کوپیل در سال ۱۹۵۴ راه‌اندازی شد و در حال حاضر برق مورد نیاز بیش از ۳٫۵ میلیون خانوار برزیلی را، تأمین می‌نماید.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر کوریتیبا، برزیل قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نیویورک، بورس مادرید و بورس سائوپائولو معامله می‌شود.
علی‌کند
علی‌کند یا آلی‌کند روستایی از توابع بخش سیمینه شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان آختاچی شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۲۷ خانوار) بوده‌است.
نگرو وودا، کونستانس
شهر نگرو وودا در شهرستان کونستانس در کشور رومانی واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٬۵۲۹ نفر است.
آندریا سیلنزی
آندریا سیلنزی بازیکن فوتبال و اهل ایتالیا است که از سال ۱۹۹۴ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۱ بازی ملی حضور داشته‌است. او در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. آندریا سیلنزی آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۹۴ میلادی انجام داد.
گوشه شاهزاده قاسم
گوشه شاهزاده قاسم، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. این روستا مرکز دهستان سررود شمالی در شهرستان بویراحمد است.
جمعیت
این روستا در دهستان سررود شمالی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۹۳ نفر (۲۵۴خانوار) بوده‌است.
لاروسر
لاروسر، روستایی است از توابع بخش مرزن‌آباد شهرستان چالوس در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان کوهستان (چالوس) قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است. مردم لاروسر از قومیت طبری هستند. مردم لاروسر به زبان طبری با گویش چالوسی سخن می‌گویند.
گمینا کارتوزه
گمینا کارتوزه یک گمینا در لهستان است که در شهرستان کارتوزه واقع شده‌است. گمینا کارتوزه ۲۰۵٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
بهورز
بِهوَرز کارمندی بهداشتی در روستا است که در یک یا چند خانه بهداشت مشغول به کار می‌باشد.
در هر خانه بهداشت بر حسب تعداد جمعیت تحت پوشش آن خانه بهداشت، یک یا چند بهورز فعالیت می‌کنند.
بهورز می‌تواند مرد یا زن باشد و معمولاً در هر خانه بهداشت یک بهورز مرد و یک بهورز زن مشغول به کار می‌باشند
وظیفه و کار بهورزان شامل شناخت موقعیت جغرافیایی و جمعیتی منطقه، انجام سرشماری در منطقه تحت پوشش، بیماریابی و گزارش موارد جدید بیماری به مراکز بهداشتی درمانی، ارجاع بیماران به سطوح بالاتر، درمان‌های ابتدایی، ارائه آموزش‌های لازم به جمعیت هدف ،واکسیناسیون، خدمات تنظیم خانواده ، انجام کارسنجی روزانه و بازرسی‌های بهداشت محیط و حرفه‌ای از کارگاههای تحت پوشش، انجام نمونه گیری‌های لازم ،بازرسی و انجام خدمات بهداشتی درمدارس تحت پوشش ،آموزش و مراقبت از بیماران روان،فشار خون و دیابت و نیز ارائه مراقبت‌های اولیه بهداشتی به گروه‌های هدف، شامل مراقبت از کودکان، دانش آموزان، جوانان، میانسالان، سالمندان و نیز مادران باردار در جمعیت روستا و ثبت کلیه اقدامات در سامانه یکپارچه بهداشتسیب یا روستاهایی است که تحت پوشش آن خانه بهداشت می‌باشند.
گنجه‌ای سه‌ریز
گنجه‌ای سه‌ریز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان سررود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۸۱۹ نفر (۳۷۱خانوار) بوده‌است.
بنفشه کالامین
بنفشه کالامین نام یک گونه از سرده بنفشه است.
کانی‌شقاقان
کانی‌شقاقان، روستایی از توابع بخش سیمینه شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان آختاچی شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳ نفر (۱۹ خانوار) بوده‌است.
مسجد جامع دماوند
مسجد جامع دماوند در شرق شهر دماوند مشرف به شهر در موقعیتی که مسجد جامع فعلی قرار گرفته، واقع شده بود. مسجد جامع فعلی بر روی مسجد قدیمی بنا شده این مسجد در فهرست آثار ملی ایران با شماره ۲۳۰ به ثبت رسیده‌است.
متن کتیبه سنگی دوره صفویه
متن این کتیبه به شرح زیر است: «سواد فرمان شاه عباس حکم جهان مطاع شد. آنچه در این وقت شفقت به عنایت شاهان دربارهٔ شیعیان الکا دماوند و خوار و فیروزکوه از ابتدای توشقان ئیل مالوجهات ایشان در رسد یک‌ماهه شهر رمضان سوای توجیهاتی که باجاره داده می‌شود به تخفیف و تصدیق مقرر داشتیم. مستوفیان عظام دیوان اعلی این رقم عطیه را در دفاتر خود ثبت نموده، تغییر و تبدیل به قواعد آن راه ندهد و آنچه تیمول و مواجب همه ساله مقرر بر طرف دانند و آنچه مقرر است حواله می‌شود. مالوجهات شهر مذکور را سال به سال کم نموده تتمه را ارباب حوالات نمایند، تیولداران الکا مذکورات مسطور و مقرر داشته رسد یک‌ماهه شهر مذکور را از تیول خود برطرف دانند و طلبی ننمایند. کلانتر و مدخدایان الکا مذکوره به حقیقت رسیده، اگر سنی در میان شیعیان بوده یا مردم محلی از محلات آن جا باشند تخفیفات آن داده نمی‌شود و نسخه منفتح آن درست داشته به دفتر خانه همایون فرستند که در دفاتر ثبت نمایند و دانسته باشند که اگر پنهان نموده باشند در دنیا بازخواست خواهد شد و در آخرت در خدمت حضرت امیرالمؤمنین امام المتقین شرمنده خواهد بود و تغییرکننده تخفیف مذکور به لعنت الهی و نفرین حضرت رسالت پناهی گرفتار گردد و باید که دستور دوام الشرف را بر سنگ نقش نموده و بر در مسجدجامع نصب نمایندو در دعاگویی دوام دولت قاهره تقصیر نکنند؛ فی شهر شعبان سنه اربع و عشرین و الف.»
متن کتیبه مفقود شده زمان قاجار
«سنه هزار و دویست و چهل و هفت از تقاضاء سپهر کج رفتار و تأثیر نجوم ثوابت و سایر قهار در اکثر بلاد ایران ناخوشی مرض طاعون حدوث یافت و نخل حیات بسیاری از اهالی آن جا، از پای درآمدند و واقعه هایله به دماوند سرایت نموده و قریب به هزار نفس، بلکه متجاوز از قضیه و قراء داعی حق را لبیک، اجابت گفتند و از آن جمله باعث و ساعی خیرات و مبرات معمار و بانی مساجد و سایر موقوفات مرحمت و غفران از پناه الواصل الی جوار الله و جهل الجنه مثواه اعنی حاجی الحرمین الشریفین حاجی زین العابدین جالکائی المقلب به باباجهد انصاری و ابناء او ابوالقاسم و ابوالحسن و عبدالمناف مع حبیبه و همشیره و هما حاجی خانم و خدیجه خانم با جمعی از متعلقات به جانب خلد برین خرامیدند.»
بوئینگ پی-۲۶ پی‌شوتر
بوئینگ پی-۲۶ پی شوتر (به انگلیسی:Boeing P-۲۶ Peashooter) (به معنای نخود انداز) یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره ساخت ایالات متحده و نخستین جنگنده تک‌باله و همچنین نخستین جنگنده تمام فلزی این کشور بود که توسط شرکت بوئینگ طراحی و تولید گردید و تا اواخر سال ۱۹۴۱ توسط نیروی هوایی ایالات متحده به کار گرفته شد. این جنگنده برای اولین بار در ۲۰ مارس ۱۹۳۲ به پرواز درآمد.
طراحی و توسعه
با تولید بمب افکن موفق بوئینگ بی-۹ با سرعت خارق‌العاده ۳۰۲ کیلومتر بر ساعت، کار بر روی ساخت جنگنده ای که بتواند با چنین بمب افکن‌هایی مقابله کند، شروع گردید. برنامه بوئینگ برای تولید مدل ۲۴۸ با سرمایه‌گذاری خود شرکت و موتورهای لازم از طرف نیروی هوایی ایالات متحده در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ آغاز شد. در طراحی این مدل از ساختاری فلزی (آلومینیومی )، اتاقک باز خلبان، ارابه فرود ثابت و بال‌های تقویت شده بیرونی (سیم‌های زیر و روی بال متصل شده به بدنه) استفاده گردید که آخرین استفاده جنگنده‌های نیروی هوایی ایالات متحده از چنین طراحی به حساب می‌آمد. بال‌های آن در پایین بدنه و همانند اتاقک خلبان جلوتر از میانه هواپیما قرار داشت. جلوتر بودن اتاقک خلبان از میانه هواپیمای دید خوبی نسبت به دماغه و بال‌های هواگرد به خلبان می‌داد.
با وجود این که ارابه‌های جمع شونده در آن زمان ابداع شده و بهبود عملکرد هواپیما در استفاده از آن‌ها به اثبات رسیده بود، در تولید پی-۲۶ به جهت وجود نقص در طراحی اولیه این گونه ارابه‌های فرود، برای حفظ یک پارچگی ساختاری و دوام بیشتر همچنان از ارابه ثابت استفاده شد. هر یک از این ارابه‌ها زیر یکی از بال‌ها قرار داده شده بود. خود اتکا پیش از این حتی در مدل‌های دیگر بوئینگ امتحان شده بود اما همچنان برای یک جنگنده قابل اعتماد به حساب نمی‌آمد؛ از همین رو سیم‌های حمایتی خارجی برای نگه داری از بال‌ها در پی-۲۶ تعبیه گردید. وجود این سیم‌ها به اندازه کمتری نسبت به به‌کارگیری میله مقاومت هوا را افزایش می‌داد. با وجود سرعت بالا اتاقک خلبان نیز بنا به میل خلبان‌ها جهت دریافت حس پرواز و داشتن دیدی بهتر باز ساخته شد.
لقب پی شوتر (نخود انداز) به دلیل شباهت لوله تسلیحات آن به نوع خاصی از اسباب بازی به این جنگنده اطلاق شد.
طراحی پی-۲۶ در مدت نسبتاً کوتاه ۹ هفته ای به پایان رسید و نخستین پرواز آن در ۲۰ مارس ۱۹۳۲ انجام گرفت. مدل ۲۴۸ سرعت فرود بالایی داشت که موجب بروز چندین حادثه و حتی مرگ یک خلبان شد.
نیروی هوایی سه پیش نمونه آزمایشی از این مدل تحت عنوان ایکس‌پی-۹۳۶ (XP-936 مدل ۲۴۸) سفارش داد.
مدل بعدی جهت ارتقا عملکرد هواپیما در ارتفاعات بالا با عنوان پی-۲۶بی با موتور انژکتوری پرت اند ویتنی آر-۱۳۴۰ واسپ طراحی گردید. در اثر کمبود این موتور تنها دو جنگنده از این مدل تولید شد. ۲۳ جنگنده دیگر نیز با نام پی-۲۶سی با نمونه کاربوراتوری همان موتور با سیستم اصلاح شده سوخت رسانی تولید گردید. برخی از هواگردهای پی-۲۶سی در پی افزایش دسترسی به مدل انژکتوری موتور به مدل بی تغییر یافتند. اسپانیا (یک فروند) و جمهوری چین (۱۱ فروند) پیش‌نمونه مشابه پی-۲۶سی (مدل ۲۸۱) را در سال ۱۹۳۶ سفارش دادند.
با توجه به حاکمیت نظریه سبک و کوچک بودن جنگنده به جهت مانورپذیری بیشتر، پی شوتر دارای اندازه ای کوچک‌تر و سرعتی بیشتر از هواگردهای زرمی قبلی ایالات متحده بود. کوتاهی بال هواپیما بر افزایش سرعت تأثیر گذار بود اما باعث شده بود سهولت کنترل آن نسبت به مدل‌های دوباله مقداری کاهش یابد. پیشرفت سریع هوانوردی، پی-۲۶ را با توجه به شکل طراحی آن (ارابه فرود ثابت، غیر خود اکتا بودن بال‌ها و اتاقک باز) به سرعت قدیمی و تقریباً از بدو تولید از رده خارج جلوه داد. اکثر مدل‌هایی که همزمان یا بعد از پی-۲۶ طراحی شدند همچون پی-۳۶، دیگر از این عناصر طراحی استفاده نمی‌کردند به همین جهت پی-۲۶ نوعی عقب‌گرد به حساب می‌آمد. به هر حال پی-۲۶ به عنوان جنگنده ای موقت جهت اتصال نسل هواپیماهای دوباله و تک باله تا زمان ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم به خدمت خود در نیروی هوایی این کشور ادامه داد.
ناکارآمدی تسلیحات استفاده شده در این جنگنده نیز با توجه به پیشرفت‌های صورت گرفته در این زمینه، پس از مدتی کاملاً عیان شد.
تاریخچه عملیاتی
ژانویه ۱۹۳۳ نیروی هوایی ایالات متحده سفارش ۱۱۱ فروند پی-۲۶ای را جهت جایگزینی جنگنده پی-12 ارائه کرد اما بعداً در بزرگترین سفارش پس از سال ۱۹۲۱، آن را به ۱۳۶ فروند افزایش داد. تحویل این جنگنده‌ها از دسامبر سال ۱۹۳۳ به واحدهای مختلف این نیرو آغاز گردید.
بین سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۴ پی-۲۶ موفق به شکستن چندین رکورد سرعت و ارتفاع شد.
شش فروند از جنگنده‌های پی-۲۶ حاضر در جزایر هاوایی هنگام حمله امپراتوری ژاپن به پرل هاربر در هفتم دسامبر ۱۹۴۱ منهدم شد و یکی به شدت آسیب دید.
بیشتر ۲۸ جنگنده پی-۲۶ نیروی هوایی ایالات متحده در حملات غافلگیرانه ابتدایی امپراتوری ژاپن در هشتم دسامبر ۱۹۴۱ به فیلیپین، در این کشور از بین رفتند اما خلبانان چند فروند باقی مانده نخستین خلبانان آمریکایی نام گرفتند که هواپیماهای ژاپنی را ساقط کرده‌اند.
هواگردهای پی-۲۶ نخستین بار به صورت جدی در جنگ میان چین و ژاپن در یک میدان واقعی نبرد حضور پیدا کردند. ۲۰ اوت ۱۹۳۷ هشت جنگند مدل ۲۸۱ (پی-۲۶) نیروی هوایی جمهوری چین مستقر در پایگاه هوایی چویونگ با شش فروند از بمب افکن‌های متوسط ژاپنی میتسوبیشی جی۳ام که قصد حمله به فرودگاه نانجینگ را داشتند، درگیر شدند و توانستند بدون دادن تلفات، چهار بمب افکن را ساقط کنند. نبرد هوایی بین پی شوترهای چینی و جنگنده‌های میتسوبیشی ای۵ام نخستین نبرد از نوع خود بین دو جنگنده تمام فلزی در طول تاریخ بود.
نیروی هوایی اسپانیا تنها یک فروند از این جنگنده دراختیار داشت که در طول جنگ داخلی این کشور در جانب جمهوری خواهان از به کار برده شد. این جنگنده نیز در سال ۱۹۳۶ توسط نیروهای دشمن سرنگون گردید.
نیروی هوایی فیلیپین از این جنگنده در طول جنگ جهانی دوم علیه نیروی هوایی امپراتوری ژاپن استفاده نمود. گفته می‌شود پی-۲۶های فیلیپینی موفق شدند یک بمب افکن جی۳ام و دو یا سه جنگنده ای۵ام ژاپنی را ساقط کنند.
با تمرکز بوئینگ بر هواگردهای بزرگ‌تر مانند بمب افکن‌هایی همچون بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس و هواپیماهای مسافربری این جنگنده آخرین جنگنده نیروی هوایی ایالات متحده ساخت شرکت بوئینگ تا تولید جنگنده بوئینگ اف/ای-۱۸ سوپر هورنت نام گرفت.
منابع
Francis, Crosby, Gevechtsvliegtuigen, ISBN 90-5920-083-7
ژان رنوآر
ژان رنوار (Jean Renoir؛ ؛  زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ – درگذشتهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۷۹) کارگردان پر آوازهٔ فرانسوی بود.
زندگی‌نامه
ژان رنوار فرزند دوم آلین ویکتورین شاریگو و پیر اگوست رنوآر نقاش امپرسیونیست پرآوازهٔ فرانسوی در محله مون‌مارتر در پاریس به دنیا آمد. در کودکی همراه با خانوادهٔ خود راهی جنوب فرانسه شد اعضای خانوادهٔ رنوار موضوع بسیاری از نقاشی‌های پدر ژان بودند. در جنگ جهانی اول ژان به ارتش سواره نظام رفت و در آنجا پایش تیر خورد و بعد او به عنوان خلبان شناسایی خدمت کرد.
او با دیدن فیلم‌های چارلی چاپلین به سینما علاقه پیدا کرد. دههٔ سی میلادی که به عنوان نقطهٔ اوج سینمای کلاسیک فرانسه محسوب می‌شود مملو از فیلم‌های درخشان ژان رنوار است. او هنگام جنگ جهانی دوم به ایالات متحده آمریکا رفت و در هالیوود به فیلم‌سازی پرداخت. او در سال ۱۹۴۶ به تابعیت آمریکا درآمد. در سال ۱۹۴۹ رنوار سفری به هند داشت و در آنجا فیلم تحسین‌برانگیز رودخانه را ساخت و بعد از آن شروع به فیلم‌سازی در اروپا کرد. آخرین فیلم رنوار در سال ۱۹۶۹ به نمایش آمد و او بعد از آن بیشتر به نوشتن رمان و خاطرات خود پرداخت. در آن زمان او در بورلی هیلز کالیفرنیا زندگی می‌کرد و در همان‌جا نیز از دنیا رفت و جسد او به گورستان خانوادگی‌اش در فرانسه منتقل شد.
بخش آسفیج
تقسیمات کشوری
شهر: ندارد
لوسی هابز تیلر
لوسی هابز تیلر (۱۴ مارس ۱۸۳۳ — ۳ اکتبر ۱۹۱۰) نخستین زن آمریکایی بود که مدرکی در دندان‌پزشکی دریافت کرد.
سال‌های آغازین
لوسی هابز در ۱۸۴۹ از آکادمی فرانکلین در مالن، نیویورک فارغ‌التحصیل شد و به تدریس در مدارس پرداخت. زمانی که در بروکلین، میشیگان تدریس می‌کرد، آموختن پزشکی را آغاز نمود. در ۱۸۵۹ به سینسینتی اوهایو رفت و تصمیم گرفت وارد کالج التقاطی پزشکی شود اما بخاطر جنسیتش از پذیرش وی اجتناب ورزیدند؛ بنابراین به‌طور خصوصی تحت تعلیم یکی از استادها قرار گرفت. با توصیه استادش به تحصیل دندان‌پزشکی روی آورد.
فعالیت حرفه‌ای
هابز به‌طور خصوصی توسط رئیس کالج جراحی دندان اوهایو آموزش دید. در همین زمان بود که برای زن بودنش، از ورود او به کالج پزشکی ممانعت به عمل آوردند. در بهار ۱۸۶۱ مطب خود را در سینسینتی گشود. در ۱۸۶۲ در بلویو، آیووا به درمان بیماران پرداخت. او حرفه پزشکی خود را در سال‌های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۵ در مک‌گرگور، آیووا ادامه داد. در ژوئیه ۱۹۶۵ به عضویت انجمن دندان‌پزشکی ایالتی آیووا درآمد و به عنوان نماینده به انجمن دندان‌پزشکی آمریکا در شیکاگو فرستاده شد. او سرانجام در نوامبر ۱۸۶۵ در کلاس ارشد کالج جراحی دندان اوهایو پذیرفته شد. در فوریه ۱۸۶۶ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۸۶۷ و زمانی که در شیکاگو به طبابت می‌پرداخت با جیمز ام تیلر ازدواج کرد. جیمز نیز با راهنمایی همسرش، دندان‌پزشک شد. آن‌ها در اواخر ۱۸۶۷ به لورنس، کانزاس نقل مکان کردند و حرفه دندان‌پزشکی را ادامه دادند. لوسی هابز در آنجا به حمایت از جنبش حق رأی زنان پرداخت. او پس از مرگ شوهرش در ۱۸۸۶ بازنشسته شد.
کوشک حمیدیه
کوشک حمیدیه مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و در حمیدیه از توابع خوزستان، کوشک حمیدیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا همچون دیگر بناهای ثبت شده بارها مورد تعرض توسط شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور و شهرداری حمیدیه قرار گرفته‌است. گفته می‌شود غانم سواری اولین کسی است که میراث باستانی این شهر را معرفی کرد و در زمینه جلوگیری از تخریب آثار باستانی شهر حمیدیه فعالیت کرده‌است. سال ۱۳۸۴ خسارات وارد شده به کوشک حمیدیه نزدیک به ۶۰ درصد برآورد شده بود.
مساحت و محل بنای قصر حمیدیه
قصر حمیدیه به مساحت ۶ هکتار در چهار ساختمان در کنار رودخانه کرخه قرار گرفته‌است و در دوران جنگ تحمیلی محل استقرار تیپ الحدید، سپاه پاسداران و سپاه حمیدیه و گردان امام علی بوده‌است.
تعرض به بنای قصر حمیدیه
سال ۱۳۸۴ خسارات وارد شده به قصر حمیدیه نزدیک به ۶۰ درصد برآورد شده بود. برای چندین بار بیل‌های میکانیکی شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور به این بنای ثبت شده تعرض کرده‌اند. گفته می‌شود از زمان واگذاری این بنا به شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور وابسته به سازمان آب و برق خوزستان، روز به روز بر شدت تخریب آن بنا افزوده می‌شود. دوستداران میراث فرهنگی می‌گویند که به رغم همه توافقات ۱۲ ماده‌ای در خصوص چگونگی سرنوشت قصر تاریخی حمیدیه، فی مابین شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور وابسته به سازمان آب و برق و اداره کل میراث فرهنگی خوزستان در اوایل دهه ۸۰ شمسی، تنها یک ماده از آن توافقنامه به اجرا درآمده است.
تخریب بخشهایی از بنای کوشک
در سال ۱۳۸۴ مدیر کل وقت میراث فرهنگی خوزستان با اشاره به مشکلات متعدد کوشک به دلیل دخل و تصرف در عرصه و حریم اثر، تخریب سقف به‌طور کامل که منجر به ریزش سقف زیر زمین شد، تفکیک حریم، تخریب دیوارها و ستون‌های بنا و همچنین استفاده از مصالح ناهمگون در بنا، طی نامه‌ای رسمی پیشنهاد می‌دهد که به منظور گسترش فعالیت‌های باستان‌شناسی در غرب خوزستان که نیازمند مکانی با شرایط اثر ملی کوشک حمیدیه است، این بنا به سازمان میراث فرهنگی کشور منتقل شود.
تخریب توسط شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور
شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور در سال ۱۳۸۰ بدون رعایت اصول علمی مرمت بناهای تاریخی اقدام به آواربرداری و تخریب سقف اثر ملی کوشک حمیدیه کرد که منجر به باز شدن پرونده‌ای قضایی در این زمینه شد. همچنین به گفته دوسداران میراث فرهنگی حمیدیه، طبق مادهٔ ۵۵۸ تا ۵۶۹ قانون مجازات اسلامی، سازمان آب و برق خوزستان با نقض مادهٔ ۵۶۶، تاکنون سه خانوار از کارکنان خود را در آن محل اسکان داده که این امر نشانگر سوءنیت به انهدام کامل اثر تاریخی کوشک حمیدیه است.
تخریب، قطع و سوازاندن درختان محوطه کوشک توسط شهرداری حمیدیه
افرادی شبانه با اره‌های برقی برخی درختان اطراف محوطه کوشک حمیدیه را قطع کردند و محوطه باستانی را مورد تعرض قرار دادند. گفته می‌شود این اقدام توسط شهرداری شهر حمیدیه انجام شده که مورد اعتراض بسیاری از دوستداران میراث فرهنگی حمیدیه و استان قرار گرفته‌است. شهرداری حمیدیه پیش از این نیز اقدام به صدور پروانه ساخت و ساز در محوطهٔ تاریخی حمیدیه کرده بود.
کانتها چورا
کانتها چورا (به لاتین: Kantha Chora) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه برگونه واقع شده‌است.
مسجد گنجی (امام حسین)
مسجد گنجی (امام حسین) مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و در سربیشه، خیابان امام خمینی (ره) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
علی مزینانی
علی مزینانی (زاده ۱۵ اسفند ۱۳۲۵ - مزینان، سبزوار) تهیه‌کننده و مدیر فیلم‌برداری اهل ایران است.
وی برادر منصور مزینانی، تهیه‌کننده سینما است.
الوردتون، اوهایو
الوردتون، اوهایو (به انگلیسی: Alvordton, Ohio) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اوهایو واقع شده‌است.
خصوصیات
الوردتون ۳۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
غبغب
غبغب برجستگی یا آویزانی زیر چانه است که در اثر افتادگی عضلات و پوست صورت و گردن صورت می‌گیرد و ممکن است به‌صورت مادرزادی در فرد وجود داشته‌باشد یا در اثر چاقی فرد چربی زیر چانه جمع شود و غبغب را ایجاد کند. با این حال بیماری نیز می‌تواند باعث تجمع چربی در این ناحیه شده و خود را به شکل غبغب نشان‌دهد.
علل ایجاد غبغب
عوامل متعددی موجبِ ایجاد غبغب می‌شوند، از جمله چاقی و ازدیاد وزن. افزایش سن نیز می‌تواند مؤثر باشد. با پیر شدن بدن، پوست قابلیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد و از قدرت و حجم عضلۀ پلاتیسما که در زیر فک تا انتهای گردن قرار دارد، کاسته می‌شود. این موضوع باعث افتادگی پوست در زیر گردن و ایجاد غبغب می‌شود.
کم‌کاری تیروئید، ضعف غدد فوق کلیوی، کمبود پروتئین در برنامهٔ غذایی، تغذیۀ نا‌درست و عدم تحرک کافی، می‌توانند باعث تضعیف عضلات بدن و از جمله عضلهٔ پلاتیسما شوند.
به‌طور خلاصه می‌توان گفت غبغب به دلایل زیر ایجاد می‌شود:
آلفرد هیرو
آلفرد هیرو (Alfred Hirv; March 26, 1880 – May 26, 1918) یک نقاش اهل استونی بود.
وی که بیشتر برای خلق آثار طبیعت بی‌جان شناخته می‌شود مدتی در سن پترزبورگ تحت نظر جولیوس فن کلور نقاشی را آموخت سپس برای مطالعه بیشتر به رم و مونیخ سفر کرد و شاگرد آنتون آشبه شد. نقاشی‌های هیرو در موزه هنر استونی نگه‌داری می‌شود.
اندیس کرومیت ۳۲۵۷
کرومیت ۳۲۵۷ یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر نیریز استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، کرومیت است.سنگ میزبان این اندیس هارزبورژیت, گابرو است
ده برآفتآب سفلی
گوشه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان سررود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
زوربینگ
زوربینگ(Zorbing) یکی از بازی‌های مفرح است که در آن افراد به دورن یک کره شفاف از جنس PVC به نام زورب(Zorb) می‌روند و از ارتفاع‌های بلند به سمت پایین می‌غلتند. زوربینگ اصولاً بر روی یک شیب ملایم انجام می‌شود اما دیده شده‌است که برای کنترل بیشتر سواران زروب آن را بر روی یک سطح صاف نیز انجام دهند. برای انجام این بازی در صورتی که تپه ای نباشد رمپ‌هایی را ساخته‌اند که بازی را آنجا انجام دهند زوربینگ به‌طور کلی بر روی یک شیب ملایم اجرا می‌شود، اما همچنین می‌تواند روی یک سطح سطح انجام شود، که امکان کنترل بیشتر سواران را فراهم می‌کند.
تاریخچه
دیوید و اندرو آکر دو برادر نیوزلندی، اولین کسانی بودند که از ابزار بازی حیوان خانگی بامزه همستر به نام Hamster Balls به ایده ساخت بازی جذاب و پرنشاط زوربینگ برای انسان‌ها افتادند. این دو کره ایی شفاف را از جنس پلاستیک بگونه ایی ساختند که یک نفر درون این کره جایی بگیرد بطوری که جان آن فرد به مخاطره نیوفتد و در فضایی بسته و کاملاً امن برای لحظاتی به بازی و سرگرمی بپردازند.
در ادامه زوربینگ به یکی از ورزش‌های پرطرفدار و جذاب نیوزلند بدل شد، بطوریکه این بازی در زمان قابل توجه ای به سایر کشورها در سراسر جهان گسترش پیدا کرد و حالا از ساخت این بازی چندین رشته ورزشی دیگر مانند فوتبال حبابی و … به وجود آمده‌است که خیلی از کشورها به صورت جدی در این زمینه فعالیت می‌کنند و به مقام‌های جهانی می‌رسند.
گمینا کارچمیسکا
گمینا کارچمیسکا یک گمینا در لهستان است که در شهرستان اوپوله لوبلسکیه واقع شده‌است. گمینا کارچمیسکا ۹۵٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۶۸۴ نفر جمعیت دارد.
خمفروش
خَمْفَروش از شیرینی‌های مشهور مردم ساحلی خلیج فارس است که در جنوب ایران و کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس تهیه می‌شود. مواد اصلی تهیه خمفروش عبارتند از: آرد برنج، آرد گندم، شکر، تخم مرغ، و آب. مواد را با هم آمیخته خمیر درست می‌کنند و در روغن سرخ می‌کنند. بنا به سلیقه از شیر و زعفران و هل و گلاب نیز در تهیه خمیر خمفروش استفاده می‌شود.
هر دانه خمفروش دارای تقریبا ۶۳ کیلوکالری، ۱ گرم پروتئین، ۸٫۵ گرم کربوهیدرات و ۳ گرم چربی است.
الورنینها
الورنینها (به پرتغالی: Alvorninha) یک سکونتگاه مسکونی در پرتغال است که در کالداس داراینیا واقع شده‌است.
خصوصیات
الورنینها ۳٬۱۲۳ نفر جمعیت دارد.
لگز
لگز، روستایی از توابع بخش سیمینه شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان آختاچی شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۳ نفر (۶۳ خانوار) بوده‌است.
صلاح عبدالصبور
صلاح عبد الصبور (زادهٔ ۱۹۳۱ در زقازیق، مصر - درگذشتهٔ ۱۹۸۱) نویسنده، ناقد و یکی از نخستین شعرا نوگرای عرب و مصر است.
سنندج
سَنَندَج( (به کردی: سنه یا سنه دژ ) مرکز استان کردستان و بیستمین شهر بزرگ ایران است. این شهر در غرب ایران قرار گرفته است. سنندج در ارتفاع ۱۵۰۰ متری از سطح دریا و در منطقهٔ کوهستانی زاگرس واقع شده و آب و هوایی معتدل و کوهستانی دارد. این شهر از سوی غرب به کوه آبیدر، از شمال به کوه شیخ معروف از جنوب به کوه سراج‌الدین و از شرق به کوه خاتون شیشه‌رێ و گردنه لیلاخ محدود شده است و در منطقه‌ای به وسعت ۹۵/۷۶۴ هکتار گسترده است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری ۱۳۹۵، ۴۱۲٬۷۶۷ نفر بوده است.
صلاح عبدالصبور
زندگی
صلاح عبد الصبور در سال ۱۹۳۱ در روستای زقازیق زاده شد و بعد از اتمام دوره دبیرستان در رشته ادبیات عرب در دانشگاه قاهره تحصیل نمود. او از کودکی به شعر علاقه داشت و اولین شعرش در دوران دبیرستان در مجله القاهره منشر شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه مدتی در دبیرستان‌ها ادبیات درس داد و پس از استعفا شروع به فعالیت در مؤسسه مطبوعاتی روز الیوسف کرد. او به فعالیت مطبوعاتی علاقه زیادی داشت و در طول حیاتش با مجلات الاداب، صباح الخیر، الشعب و روز الیوسف همکاری کرد، همچنین او مدتی در بخش فرهنگی مجله الاهرام دبیر ادبی بود و مدتی نیز سردبیری مجله الکاتب را به عهده داشت. صلاح عبدالصبور چند سال رایزن سفارت مصر در دهلی بود و در هنگامی که ریاست نمایشگاه بین‌المللی کتاب قاهره را بر عهده داشت از شرکت دادن اسرائیل امتناع کرد که این عمل باعث درگیری او با انور سادات رئیس‌جمهور وقت مصر شد. وی در ۱۳ اوت ۱۹۸۱ در پنجاه سالگی بر اثر سکته قلبی بدرود حیات گفت.
سنندج
سنندج به عنوان یکی از پایتخت‌های موسیقی جهان معرفی شده است پایتخت نوروز جهان   شهر خلاق موسیقی  شهر مساجد شهر هزار تپه و پایتخت کتاب ایران شناخته میشود. سنندج در جمع ۲۴۵ شهر شبکهٔ شهرهای نوآور جهانی یونسکو و همچنین ۲۸ شهر نوآور موسیقی جهان نیز قرار دارد.
صلاح عبدالصبور
زندگی
عبد الصبور از پیشگامان شعر نو در مصر محسوب می‌شود. او در ابتدا واقع گرایی سوسیالیست بود و بعدها به موضوعات معنوی و مسائل فراطبیعی و تصوف گرایش یافت. او از تی.اس. الیوت بسیار تأثیر پذیرفت آن‌چنان‌که خود می‌گوید:
سنندج
سنندج از قدیم الایام از مراکز مهم اهل سنت در ایران بوده‌ است.
در این شهر، زبان کردی اردلانی به‌عنوان زبان گفتاری و زبان فارسی به‌عنوان زبان آموزش و مکاتبات رسمی، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
نام
شهر سنندج را به علت واقع شدن در دامنهٔ کوه، در گذشته سنه می‌خواندند و چون دژ آن از لحاظ نظامی اهمیت زیادی داشته، آن را سنه‌دژ (دژی در پای کوه) می‌نامیدند که کم‌کم به سنندج بدل شد. ژاک دمورگان که در اواخر پادشاهی ناصرالدین‌شاه به ایران آمده، همه‌جا از این شهر با نام سنه یاد کرده است.
بابا مردوخ روحانی در کتاب خود درباره ریشه نام سنندج می نویسد:
خود کردها سنندج را‌ «سنه» می خوانند و نام اصلی آن گویا همین بوده است؛ اما بعد از بنای برج و باروی حکومتی آن را «سنه‌دژ» گفته اند که سنندج تحریف و تعریبی از آن است. برخی معتقدند که اصل آن «سانان دژ» بوده به معنی قلعه و محل سانها، زیرا سان در لهجه کردی گورانی، معنی سلطان می بخشد چنانکه «کانی سانان» نیز به معنی محل سلاطین است.
سابقهٔ سکونت در محل کنونی شهر سنندج (سنه یا سنه‌دژ) به گذشته‌های دور بازمی‌گردد. با این وجود شهر جدید سنندج در دورهٔ صفوی و در روزگار شاه‌صفی در سال ۱۰۴۶ هجری قمری توسط سلیمان‌خان اردلان پایه‌گذاری شده است. نام سنه به احتمال زیاد از ریشهٔ اوستایی گرفته شده است. تا پیش از دورهٔ قاجار از این شهر به‌عنوان سنه یاد می‌شده است اما پس از این دوره به سنندج تغییر نام یافت.
تاریخچه‌ای از منطقهٔ سنندج
پس از نابودی دژ حسن‌آباد در سال ۱۰۴۶ هجری قمری در زمان حکومت شاه‌صفی، سلیمان‌خان اردلان پسر تیمورخان اردلان از بستگان مورد اعتماد شاه‌صفی به کردستان آمد، مرکز ایالت کردستان را از حسن‌آباد به سنندج انتقال داد و شهر سنندج را در محل روستای سینه پی نهاد و دژ حکومتی را بر بالای تپه‌ای به بلندای ۲۰ متر در کنار روستای سینه (که امروزه به باشگاه افسران معروف است) ساخت و در بیرون و پیرامون دژ؛ خانه، گرمابه، بازار و مسجدی ساخت و رشته کاریزی نیز در دشت «سرنوی» پی نهاد و آب آن را به شهر و میان دژ آورد. دژی را که «سلیمان‌خان» بنا نهاد «سنه‌دژ» نامیدند که بر اثر گذشت زمان و تلفظ‌های گوناگون به «سنه‌دج» و سپس «سنندج» دگرگون شد. سازهٔ اصلی آن از زمان خسروخان اول تا امان‌الله‌خان اول طول کشید. حسنعلی‌خان اردلان، والی سنندج در سال ۱۱۱۶ هجری قمری درمیان دژ حکومتی چند تالار و عمارت بنا می‌کند و سپس مسجد و مدرسه‌ای بزرگ در شهر سنندج بر پا می‌کند که دو منار بلند داشته است. این دو منار یکصدسال پابرجا بود تا اینکه «امان‌الله‌خان اردلان» والی کردستان که مردی سخت مذهبی و تندرو بود، آن را ویران کرده و به جایش مسجد و دو منار و باغی به نام فردوس ساخت.
جغرافیا
سنندج، مرکز استان کردستان با مساحت حدود ۳هزار و‌‌ پانصد هکتار در غرب ایران و در بخش جنوبی استان کردستان قرار دارد.
آب و هوا
آب و هوای شهر سنندج سرد و نیمه خشک و متمایل به مرطوب است. در فصل بهار و تابستان هوای معتدل دارد. متوسط دمای سنندج در بهار ۱۵٬۲۰، در تابستان ۲۵٬۲۰، در پاییز ۸٫۴۰ و در زمستان ۳٫۲۰- درجهٔ سانتی‌گراد است. حداکثر دمای ثبت شده در تیر ماه حدود °۴۴ و حداقل آن در دی ماه، °۳۱٫۰- درجهٔ سانتی‌گراد است. بارندگی سالانه به‌طور متوسط ۵۰۰ میلی‌متر بوده و حداکثر روزانه، ۷۷ میلی‌متر است.
مردم
شهر سنندج مقر طوایفی از اردلان، جاف، مردوخی‌ها، صادق وزیری، ناهید، کامکارها، لیلاخیها، کمانگرها، نقشبندی، شیخ الاسلامی ، اردلان، وزیری، وکیل، تیمون، هاشمی، لله خانی، قطبی، میربابان، بابان، سروش، گله داری (گله خانی)، طلائی، بوده‌ است. ساکنان سنندج، کرد هستند که به زبان کردی سورانی به لهجه اردلانی تکلم می‌کنند.
لهجه رایج در استان کردستان گویش سورانی لهجه اردلانی است که در سنندج و شهرهای اطراف رایج است اما مکریانی گویش دیگر از کردی است که در شهرستان‌های پیرانشهر، مهاباد، بوکان، بانه، سردشت و اشنویه (مکریان) رایج است. دین مردم سنندج اسلام و پیرو مذهب تسنن از شاخه شافعی می‌باشند. اقلیت‌های مسیحی (کاتولیک) و کلیمی نیز وجود داشته که طی چند سال گذشته از کشور مهاجرت کرده‌اند.
جمعیت شهر اکنون بترتیب متشکل از چم‌شاری‌ها(قشلاخی‌ها)، لیلاخی‌ها، سارالی‌ها، کامیارانی و‌ اورامی‌هاست.
مدارس آلیانس در سال ۱۳۱۶ هجری قمری در سنندج مانند شهرهای همدان، اصفهان، شیراز و کرمانشاه که بیشترین تعداد یهودیان را داشتند، تأسیس شدند. یک محله کامل برای یهودیان وجود داشته و قسمت اعظم تجارت منطقه را در دست داشتند. در زمان‌های قدیم، ۳ یا ۴ کنیسه وجود داشت ولی هم‌اکنون دو کنیسه فعال است. یک کنیسه قدیمی هم در سنندج وجود دارد که در حدود ۱۵۰ سال قدمت دارد. در کنیسه سنندج، می‌توان قدیمی‌ترین نُسَخِ سفر تورات را یافت، که ناب‌ترین پوست آهو را دارا است و جوهر آن از جوهر چینی است. شغل یهودیان قدیمی در سنندج، پارچه‌فروشی و خرازی بوده‌است. همچنین، بعضی از بناهای قدیمی سنندج، کار یهودیان قدیمی سنندج است.
زبان
زبان مردم سنندج کردی سورانی و با لهجه اردلانی می‌باشد.
جمعیت
جمعیت شهر سنندج در سال ۱۳۳۵ برابر با ۴۰٬۶۴۱ نفر با ۷٬۹۰۰ خانوار بوده‌ است. در سال ۱۳۴۵ جمعیت شهر به ۵۴٬۵۷۸ نفر و ۱۵٬۱۰۶ خانوار رسیده‌ است. نرخ رشد جمعیت در این دوره ۲٫۹۹ درصد بوده‌ است که در مقایسه با نرخ رشد سایر مراکز استان‌ها در کشور نرخ رشد بالایی می‌باشد. بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، جمعیت شهر سنندج در این سال بالغ بر ۳۳۱٬۴۴۶ نفر بوده که از این تعداد ۱۷۱٬۷۲۳ نفر مرد و ۱۷۱٬۷۲۳ نفر زن بوده‌اند. همچنین تعداد خانوارهای ساکن این شهر، ۸۱٬۳۸۰ خانوار بوده‌ است. جمعیت شهر سنندج در سرشماری‌ها از سال ۱۳۳۵ به بعد به صورت زیر بوده‌ است.
نامداران
محمد مردوخ کردستانی
احمد مفتی‌زاده
مستوره اردلان
حسام‌الدین مجتهدی
اسعد شیخ‌الاسلامی
یحیی صادق وزیری
جلال جلالی‌زاده
فریدون معتمد وزیری
عبدالحمید بدیع‌الزمانی کردستانی
علاءالدین سجادی
حسن امینی
سید علی‌اصغر کردستانی
علاءالدین باباشهابی
فردین صادق ایوبی
هادی ضیاءالدینی
قطب‌الدین صادقی
حسن کامکار
بیژن کامکار
هوشنگ کامکار
اردشیر کامکار
مریم بوبانی
مظفر پرتوماه
شهرام ایرانی
یوحنا عیسایی
هوتن شکیبا
شبنم قلی‌خانی
وریا غفوری
زبیر نیک‌نفس
بیژن ذوالفقارنسب
منوچهر الیاسی
سیروان خسروی
زانیار خسروی
مظهر خالقی
ناصر رزازی
شکرالله بابان
فؤاد بابان
مذهب
دین مردم سنندج اسلام با مذهب سنی شافعی است. همچنین در سنندج هنوز تعداد اندکی از یهودیان به جا مانده‌اند. همچنین تعدادی مهاجر اهل تشیع از شهرهای بیجار و قروه و کرمانشاه ‌و..... که به عنوان کارمند دولت به این شهر آمده‌اند.
ثبت جهانی در یونسکو
بر اساس اعلام شهرداری سنندج در تاریخ ۹ آبان ۱۳۹۸ این شهر به‌عنوان یکی از شهرهای خلاق بخش موسیقی از سوی یونسکو به ثبت جهانی رسید.
جشن‌ها
مردم سنندج نیز مانند دیگر مردمان کُرد جشن‌های چهارشنبه سوری و نوروز را به نام یک جشن ملی و باستانی جشن می‌گیرند.
سینماها
نمایش فیلم در سنندج پیش از افتتاح رسمی نخستین سالن، از سال ۱۳۲۰ در مکان «باغ ملی» (سه راه طالقانی کنونی) با دستگاه آپارات سیار بر روی زمین و بدون صندلی در کنار حوض باغ ملی آغاز شد. نخستین سینمای رسمی سنندج، «سینما فردوسی» بود که در زمین باشگاه قدیم ارتش (بان باشگاه) با آپارات زغالی، در سالنی با ظرفیت ۲۰۰ نفر، به نمایش فیلم‌های هندی و مصری به صورت صامت می‌پرداخت. قیمت بلیط این سینما تنها یک ریال بود.
پردیس سینمایی بهمن سنندج یک مجموعه سینمایی دارای ۷ سالن سینما، تنها سینمای فعال شهر سنندج است.
جشنواره دف، نوای رحمت
یک جشنواره سالانه موسیقی و اختصاصی برای ساز کوبه‌ای دف است که دبیرخانه دائمی آن در شهر سنندج قرار دارد. این جشنواره از سال ۸۴ به صورت استانی کار خود را شروع کرد، در سال ۸۶ به صورت سراسری ادامه یافت اما در نیمه دولت اول محموداحمدی نژاد تا پایان دولت دوم وی حمایت از جشنواره قطع شد که این خود باعث توقف جشنواره شد، در سال ۱۳۹۳ جشنواره احیا شد و توانست به کار خود ادامه دهد. هفتمین دوره جشنواره در سال ۱۳۹۶ به یک جشنواره بین‌المللی تغییر یافت.