بحران_مالی_۲۰۰۸–۲۰۰۷
نقش پیش‌بینی‌های اقتصادی
راجان راگورام مدیر فعلی بانک مرکزی هند، زمانی که در سال ۲۰۰۵ اقتصاددان ارشد در صندوق بین‌المللی پول بود، بحران را پیش‌بینی کرده بود. در سال ۲۰۰۵، در یک جشن به افتخار آلن گرینزپن که به عنوان رئیس فدرال رزرو آمریکا بازنشسته شد، راجان یک مقاله بحث‌برانگیزی ارائه کرد که برای بخش مالی بسیار مهم بود. در این مقاله با عنوان "آیا توسعه و پیشرفت مالی جهان را پرمخاطره‌تر می‌کند؟"، بحث می‌کند که یک "فاجعه ممکن است ظهور کند.". راجان بحث می‌کند که مدیران بخش مالی تشویق شدند تا "ریسک‌هایی را بپذیرند که عواقب جانبی شدیدی با احتمال کم تولید می‌کرد اما به نوبهٔ خود، جبران خسارت‌های سخاوتمندانه‌ای برای بقیه اوقات پیشنهاد می‌کرد. به این ریسک‌ها، ریسک‌های دنباله‌دار می‌گویند. اما شاید مهمترین نگرانی این باشد که آیا بانک‌ها قادر به فراهم کردن نقدینگی برای بازارهای مالی هستند تا اینکه اگر ریسک صورت خارجی بخود گرفت، موقعیت‌های مالی بهبود بخشیده و ضررها بازگردانده شود تا پیامدهای آن برای اقتصاد واقعی به حداقل برسد." بحران مالی به‌طور گسترده توسط توسط اقتصاددانان جریان اصلی پیش‌بینی نشد، به جز راگورام راجان که در خصوص اعتدال بزرگ صحبت کرد. تعدادی از اقتصاددانان دگراندیش بحران را با استدلال‌های متفاوت پیش‌بینی کردند. دیرک بزمر در تحقیق خود، از ۱۲قتصاددان با پیش‌بینی بحران (با حمایت از استدلال و برآورد زمان‌بندی) قدردانی می‌کند: Dean Baker (آمریکا), Wynne Godley (بریتانیا), Fred Harrison (بریتانیا), Michael Hudson (آمریکا), Eric Janszen (آمریکا), Steve Keen (استرالیا), Jakob Brøchner Madsen & Jens Kjaer Sørensen (دانمارک), Kurt Richebächer (آمریکا), Nouriel Roubini (آمریکا), Peter Schiff (آمریکا), and Robert Shiller (آمریکا) نمونه‌هایی از کارشناسان دیگر که نشانه‌ای از یک بحران مالی را پیش‌بینی کردند نیز ارائه شده‌است. جای تعجب نیست که مدرسه اقتصادی اتریش، بحران را به عنوان یک اثبات حقانیت و مثال کلاسیک از یک حباب قابل پیش‌بینی تقویت شده با اعتبار می‌داند که نمی‌تواند از اثرات نادیده گرفته شده اما اجتناب ناپذیر سستی تولید شده و مصنوعی در عرضهٔ پولی ممانعت کند، یک دیدگاه که حتی رئیس سابق بانک فدرال آلن گرینسپن در اظهارات کنگره آمریکا اعتراف کرد که مجبور به بازگشت شده‌است. یک داستان روی جلد در مجله بیزینس ویک ادعا می‌کند که اغلب اقتصاددانان قادر به پیش‌بینی بدترین بحران اقتصادی بین‌المللی از زمان رکود بزرگ دههٔ ۱۹۳۰ نبودند. مجله تجارت آنلاین دانشکده وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا بررسی می‌کند که چرا اقتصاددانان قادر به پیش‌بینی یک بحران مالی جهانی بزرگ نبودند. مقالات مشهوری که در رسانه‌های جمعی منتشر شدند، باعث شدند عموم مردم به این باور برسند که اکثر اقتصاددانان در تعهدات خود نسبت به پیش‌بینی بحران مالی شکست خوردند. برای مثال، یک مقاله در نیویورک تایمز اطلاع می‌دهد که اقتصاددان نوریل روبینی در اوایل سپتامبر ۲۰۰۶ نسبت به یک چنین بحرانی هشدار داده بود و این مقاله در ادامه بیان می‌کند که کار اقتصاددانان در پیش‌بینی رکود اقتصادی، بد بوده‌است. بر طبق گزارش گاردین، روبینی بخاطر پیش‌بینی سقوط بازار مسکن و رکود اقتصادی جهانی مورد تمسخر قرار گرفت، درحالیکه نیویورک تایمز به او لقب «دکتر رستاخیز» را می‌دهد. شیلر، یک متخصص در بازار مسکن، یک سال قبل از سقوط برادران لیمان مقاله‌ای می‌نویسد و در آن پیش‌بینی می‌کند که یک کاهش بازار مسکن ایالات متحده باعث ترکیدن حباب مسکن شده و در نهایت منجر به سقوط مالی می‌شود. شیف به‌طور منظم در سال‌های پیش از بحران در تلویزیون ظاهر می‌شد و در خصوص سقوط قریب‌الوقوع املاک و مستغلات هشدار می‌داد. در میان جریان اصلی اقتصاددانان مالی، بیشتر آن‌ها با پیروی از فرضیه بازار کارای یوجین فاما و دیگر فرضیات مرتبط، بر این باور بودند که بحران مالی غیرقابل پیش‌بینی است، که در این فرضیات به‌ترتیب بیان شده که بازارها شامل تمامی اطلاعات در خصوص حرکت‌های آتی محتمل هستند، و اینکه حرکت قیمت‌های مالی تصادفی و غیرقابل پیش‌بینی است. تحقیقات اخیر تردیدهایی را در خصوص صحت سیستم‌های «هشدار دهنده» بحران‌های بالقوه ایجاد کرده‌است مبنی بر اینکه آن‌ها باید زمان وقوع را نیز پیش‌بینی کنند. نسیم نیکولاس طالب معامله گر سهام و مهندس ریسک مالی و نویسنده کتاب «قوی مشکی» در سال ۲۰۰۷ سال‌ها صرف هشدار در خصوص شکست سیستم بانکی به‌طور خاص و اقتصاد به‌طور کل با توجه به استفاده آن‌ها از مدل‌های ریسک بد و تکیه بر پیش‌بینی‌ها و اعتماد آن‌ها به مدل‌های بد و شکل‌دهی مشکل به عنوان بخشی از «استحکام و شکنندگی»، کرده‌است. او همچنین با دیدگاه استقرار با ایجاد شرط‌بندی بزرگ مالی در سهام بانکی و ساختن ثروت از بحران مخالفت کرده‌است «آنها حرف گوش نمی‌دهند، پس من پول آن‌ها را می‌گیرم». طبق گزارش دیوید بروکس در نیویورک تایمز، «طالب نه تنها یک توضیح برای آنچه درحال اتفاق بود، دارد بلکه همچنین، وقوع آن را می‌دید.»