cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ایرانیان امارات
آموزش
به نوشته الشرق الاوسط، حدود ۱۰٬۰۰۰ ایرانی در مدارس و دانشگاه‌های امارات تحصیل می‌کنند. ایرانیان در امارات دارای مدرسه و موسسات آموزش عالی نیز هستند. در حال حاضر ۷ مجتمع بزرگ آموزشی ایرانی، یک مدرسه بین‌المللی و یک مجتمع غیرانتفاعی مخصوص ایرانیان در امارات فعالیت می‌کنند که بیش از ۵٬۰۰۰ دانش‌آموز را تحت پوشش دارند. دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات متحده عربی نیز از سال ۲۰۰۴ در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته‌های گروه مهندسی، مدیریت، حقوق، روانشناسی و حسابداری دانشجو می‌پذیرد. نخستین مدرسه ایرانی امارات در سال ۱۳۳۶ در دبی ساخته شد و با افزایش جمعیت ایرانیان، مدارس ایرانی شارجه و ابوظبی نیز ساخته شدند. انجمن خیرین مدرسه‌ساز ایران در امارات نیز فعالیت دارد. ایران تنها کشوری است که در امارات مدرسه ویژه استثنایی‌ها دارد. ایرانیان نخستین مدرسه استثنایی دوبی را با نام احسان بنیانگذاری کردند.
خاور (ابهام‌زدایی)
واژه خاور به چند معنی به کار می‌رود:
سیارک ۵۵۹۳
سیارک ۵۵۹۳ پنج هزار و پانصد و نود و سومین سیارک کشف شده‌است که در ۹ مه ۱۹۹۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۹۰ است.
کورئو آرژانتینو
کورئو آرژانتینو (Correo Oficial de la República Argentina) شرکت دولتی پست آرژانتینی است، که در سال ۱۸۳۶ تأسیس شد.
ژانگیه
ژانگیه (به لاتین: Zhangye) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گانسو واقع شده‌است.
خصوصیات
ژانگیه ۴۲٬۰۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۹۹٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد.
جهانگرد (فیلم ۲۰۰۱)
جهانگرد فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی بارت فرویندلیش است. در این فیلم بازیگرانی همچون بیلی کروداپ، جولیان مور، کلیاوانت درکیز، لیان بالابان، دیوید کیت، ماری مک‌کورمک، کارن آلن، جیمز لوگرو و فرانسی سوئیفت ایفای نقش کرده‌اند.
مو، فرانسه
مو، فرانسه (به فرانسوی: Meaux) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Meaux-Nord واقع شده‌است.
خصوصیات
مو ۱۴٫۹۵ کیلومترمربع مساحت و ۵۱٬۳۹۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای هایلیگن‌هاوس و بزیلدون خواهرخوانده‌های مو، فرانسه هستند.
شنب غازان
این محله در زمان ایلخانان در قالب روستایی به نام شنب یا شام ابتدا با نام ارغونیه توسعه یافته و سپس با نام غازانیه به یک شهر اقماری برای تبریز تبدیل شد. رونق و شکوه اصلی این محله در همین زمان و با نام غازانیه بود.
در قرن هشتم از این شهر به‌عنوان اثری که در ایران مانندش پیدا نمی‌شود یاد شده‌است. این منطقه در طول تاریخ نقش بزرگی در تاریخ آذربایجان، ایران و عثمانی بر عهده داشته‌است. باغات سرسبز، خاک حاصلخیز و هوای مساعد آن نیز از ویژگی‌های شنب غازان در گذشته بوده‌است.
امروزه شنب غازان یکی از مناطق غرب تبریز بوده و بدون احتساب اراضی غیر مسکونی از طرف شمال به خانه سازی و چهار راه اخونی و از جنوب به خیابان راه‌آهن و از غرب به جاده سنتو یا بلوار کارگر و از شرق به خیابان دامپزشکی یا شهید نجاتی محدود می‌شود.
شام غازان
شام نام اصیل شنب غازان است و قبل از ساخت شهر ارغونیه با این نام شناخته شده بود. شام را به‌معنای مکان هموار و حاصلخیز معنی کرده‌اند، در مفهوم دیگر به معنای سرزمین سمت چپ می‌باشد. باتکیه به‌این توضیحات شام غازان یعنی سرزمین هموار و حاصل خیز در سمت غرب که منسوب به غازان خان است.
شنب غازان
شنب را بعضی از صاحب‌نظران در فارسی گنبد معنی کرده‌اند و بعضی نیز در مغولی مزار. و شنب غازان را به‌معنای مزار یا گنبد غازان خان شناخته‌اند اما مسئله این است که شنب نیز قبل از وجود غازان خان به این محل اطلاق می‌شده‌است.
نظریهٔ اشتراک شنب و شام
استاد محمد روشن در کتاب جلد سوم جامع‌التواریخ (تعلیقات و حواشی) بیان می‌دارد که شم~شنب~شمب مخفف واژهٔ مغولی Shamb(h)ala به‌معنای بهشت، مدینهٔ فاضله و اوتوبیا است که آن نیز از واژهٔ سانسکریت چامبهالا اتخاذ شده‌است. با این قیاس چه شنب غازان و چه شام غازان به‌معنای بهشت غازان خان می‌باشد.
از شام تا غازانیه
قبل از سلطنت ارغون خان چهارمین پادشاه سلسلهٔ ایلخانان، شنب غازان روستایی در چند فرسخی غرب تبریز بود و شام یا شنب نامیده می‌شد.
در آن‌زمان شام خوش آب و هواترین و از نظر جغرفیایی بهترین مکان تبریز به حساب می‌آمد که دارای زمینی پوشیده از سبزه بود که در تاریخ مبارک غازانی از آن به‌عنوان مرغزار شام نیز نام برده شده‌است.
بعد از جلوس ارغون خان به سلطنت در سال ۶۸۳ هـ ق (۱۲۸۴ مـ) شهری به نام ارغونیه در مکان شام تبریز بنا کرد و معبدی بودایی بنابر کیش خود ساخت که بر دیوارهای آن نقش وی را نقاشی کرده بودند و یکی از زیباترین معابد بودایی آن زمان به‌شمار می‌رفت هم‌چنین خانه‌های عالی و اشرافی پیرامون آن ساخت و آن‌جا را به حد جلال رساند. کوشک عادلیه نیز از یادگارهای او بود.
محمودآباد جدید
محمودآباد جدید، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است.
شنب غازان
از شام تا غازانیه
بعد از به پادشاهی رسیدن سلطان محمود غازان خان هفتمین پادشاه ایلخانی در ذی الحجهٔ ۶۹۴ هـ ق (۱۲۹۵ مـ) و ورود او در همان سال به تبریز، چون مسلمان شده بود، دستور داد تمامی معابد غیر اسلامی را نابود کنند هم‌چنین معبد ارغونیه را نیز که ساخت پدرش بود ویران کرد و به جایش مسجد زیبایی ساخت. چون به توسعه و آبادانی علاقهٔ بسیاری داشت و به کارهای خیر نیز مبادرت می‌نمود شروع به ساخت ابنیهٔ خیریه‌ای کرد که معروف به ابواب‌البرّ (درهای نیکی – مؤسسات خیریه) شد.
محمودآباد جدید
جمعیت
این روستا در دهستان دشتاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
شنب غازان
از شام تا غازانیه
بزرگ‌ترین این ابواب‌البر در شام تبریز در مکان فعلی شهر ارغونیه ساخته شد؛ هستهٔ مرکزی شهر را بنای باعظمت مقبرهٔ غازان خان تشکیل می‌داد که ابواب‌البر در دور آن ساخته شده و دیگر اماکن شهری نیز در اطراف آنان بنا شده بودند.
این شهر توسعه‌یافته با باغات اطراف آن غازانیه نام گرفت و موقوفات بسیاری برای آن وقف شد.
مقبرهٔ غازانی
مقبرهٔ غازانی یا قبهٔ عالی یکی از عجایب دنیای آن زمان به‌شمار می‌آمد و از نظر معماری نیز بهترین و باارزش‌ترین ساختمان ممالک اسلامی بود.
این عمارت از مهندسی‌ترین عمارات عالم بود. در سال ۶۹۶ شروع به ساخت شد و در سال ۷۰۲ به‌اتمام رسید که تکمیل کامل آن که بیش‌تر به تزیینات اختصاص داشت تا سال ۷۰۳ ادامه یافت.
وقف‌نامهٔ غازانیه
اصل وقف‌نامه در دست نیست اما خواجه رشید الدین فضل‌الله همدانی در جامع‌التواریخ مفاد اصلی آن را آورده‌است.
کارهای خیری که مخارجی برای آن وقف شده و در وقف‌نامه درج شده‌است عبارتند از:
تأمین مخارج موقوفات
غازان خان برای تأمین مخارج این موقوفات بزرگ قسمتی از درآمد دارایی شخصی خود (اینجو) را طبق اصول شرعی تعیین و برای این کار بودجهٔ مهمی را وقف کرد. برای تنظیمات و کنترل بودجه، دیوانی ایجاد کرد و ادارهٔ آن را به عهدهٔ کورتیمور و ترمتاز از امرای نامدار گذاشت. علاوه بر این هر ساله یک دهم وجوه و اشیای با ارزشی که برای خزانه آورده می‌شد را نیز برای استفاده در این مکان امر کرد.
غازان خان قسمتی از درآمد موقوفات را از اراضی که برای آبیاری، در نزدیکی حله و کربلا جدیداً تأسیس شده بود ارائه کرد. در اینجا آب فرات توسط کانال‌هایی به اراضی تازه تأسیس برای کشاورزی کشیده شده و این زمین‌های آماده کشاورزی خریداری شده، به مجموعهٔ غازانیه وقف شده بود. در کنار این، درآمد ولایت اوجان و چند دهکده نیز به غازانیه منتقل می‌شد.
ویژگی‌های غازانیه
از دیگر اقدامات در غازانیه این بود که تجار از غازانیه عبورکند و بار خود را در آن‌جا بگشایند و بدین ترتیب غازانیه در مسیر جاده ابریشم قرار گرفت و اهمیت تجاری آن بالا رفت.
حمدالله مستوفی در نزهه‌القلوب از غازانیه با عنوان اثری که در ایران مانندش پیدا نمی‌شود یاد می‌کند.
با در نظر گرفتن اقامت مدرسان، دکترها، حکیمان، فیلسوفان، سیدها، صوفیان و امامان مسجد می‌توان تعداد کارکنان غازانیه را چند صد نفر تخمین زد، البته با در نظر گرفتن طلبه‌ها و بیماران محقق است این رقم از هزار نیز بیشتر خواهد شد.
با توجه به ساختار غازانیه، این مکان محل فعالیت‌هایی در زمینه‌های سلامتی، آموزشی، دینی، علمی و فرهنگی برای دولت ایلخانی و مرکز بزرگی بود که در آن محل نگهداری پرونده‌های دولتی، رصدخانه و کتاب‌خانه دیده می‌شد. از این رو می‌توان نیت اصیل غازان خان را در ایجاد این مرکز بزرگ علمی، اجتماعی، فرهنگی و دینی تخمین زد. اساساً وقف بودجهٔ بزرگی نیز به این مکان، این را گویاست.
بافت ساختاری شهر غازانیه قطاعی بوده‌است که در بافت قدیمی امروز نشانه‌های آن کاملاً مشخص است.
غازانیه بعد از غازان خان
غازان خان در یازدهم شوال سال ۷۰۳ قمری در نزدیکی قزوین درگذشت و جنازهٔ او را با تشییع‌جنازه‌ای باشکوه به غازانیه آورده و در مقبره‌ای که ساخته شده بود دفن کردند.
غازانیه که بعدها با اسم شنب غازان و شام غازان مشهور شد نقش بزرگی در تاریخ آذربایجان بازی کرد. از طرفی به‌دلیل وجود مقبرهٔ غازانی و قبر غازان خان که با عدالت و بزرگیش به فردی اسطوره‌ای تبدیل شده بود؛ تقدس یافت و از زیارتگاه‌های عمومی مردم شد از طرفی هم به‌علت اهمیت استراتژیکی بسیار بالایش میدان جنگ دولت‌های بعدی به‌خصوص دولت صفوی و دولت عثمانی شد که آثار بسیار مخربی بر جای گذاشت. برج غازانیه یا مقبرهٔ غازانی با ارتفاع و بزرگی کم‌نظیرش در طول تاریخ چشم‌های بسیاری را به‌خود خیره کرد و ابهتش را به نمایش گذاشت.
قیام شام
در سال ۷۸۸ ه‍.ق دوران حکومت سلطان احمد جلایر مصادف با فتح تبریز به‌وسیلهٔ امیر تیمور شد. زمانی که تیمور برای فتح تبریز بر دیوارهای شهر رسید شهر برای دفاع آماده و دروازه‌ها بسته بودند؛ تیمور سریعاً شهر را به محاصره درآورد.
تیمور برای فتح تبریز اقدام به حفر قنب و ویران کردن دیوار به‌وسیلهٔ انفجار باروت نمی‌کند زیرا اهالی شنب غازان که از ظلم و ستم حکومت و دوران رنج‌بار دست‌به‌دست شدن تبریز به‌ستوه آمده بودند دست به قیام علیه احمد زده و بدین طریق با تیمور همراهی می‌کنند. تیمور نیز نگهبانانی از آن سوی دیوار برای مساعدت شام غازانی‌ها می‌فرستد.
شامی‌ها در دو روز تبریز را تصرف می‌کنند و دروازه‌های تبریز به‌روی تیمور گشوده می‌شود. به‌دلیل شفاعت بزرگان به‌خصوص اقدامات شنب غازانی‌ها تیمور از تاراج و قتل‌عام تبریزی‌ها صرف نظر می‌کند.
دارالأمان عثمانی
در دوران سلطنت شاه تهماسب اول صفوی، سلطان عثمانی، سلیمان اول، مشهور به قانونی برای سفر جنگی خود موسوم به سفرعراقین مهیا شد. امیرالامرای آذربایجان الامه که از شاه صفوی رنجیده بود سلطان سلیمان را به لشکرکشی به آذربایجان و تصرف تبریز تحریک کرد. بنابراین ابراهیم پاشا مشهور به ابراهیم پارگایی وزیر سلطان سلیمان مأمور تصرف آذربایجان و تبریز شد. وی در اوایل محرم سال ۹۴۱ ه‍.ق/ژوئیهٔ ۱۵۳۴م. موفق به تسخیر تبریز شد.
ابراهیم پاشا برای مطیع ساختن همیشگی تبریز اقدام به ساخت قلعه‌ای در شنب غازان کرده مصارف سنگینی نیز برای ساخت آن متحمل شد و هنگام ترک تبریز برای محافظت آن هزار نفر تیرانداز و بعضی امرا را در آن‌جا نگهبان گماشت.
این قلعه بارها در میان دولتین عثمانی و صفوی دست‌به‌دست شد.
تخریب عمارات غازانی
در سال ۱۰۱۸ ه‍.ق برای بار دیگر که شنب غازان به دست دولت صفوی افتاد شاه عباس که قبلاً روش قروق کردن و محافظت از شنب غازان را عملی می‌دید این بار دستور تخریب عمارت‌های غازانی را صادر کرد سوای مقبرهٔ غازان خان، مسجد جامع، خانقاه و احتمالاً یکی از مدارس. او دلیل این‌کار را جلوگیری از اقامت عثمانی‌ها در عماراتی که ظرفیت چهارهزار سپاهی را داشت، مستحکم‌تر کردن قلعه و در نتیجه اشغال تبریز و قتل تبریزی‌ها، عنوان کرد.
شنب غازان در زلزله‌های تبریز
بناهای شنب غازان خصوصاً مقبرهٔ غازانی در زلزله‌های تبریز آسیب‌های جزئی می‌دید که آن هم توسط شاهان تعمیر می‌شد؛ مانند تعمیر شکاف گنبد مقبره در زمان شاه تهماسب.
اما در زلزلهٔ سال ۱۰۵۰ ه‍.ق مقبره آسیب جدی دید و بی‌توجهی به تعمیر آن باعث شد در زلزلهٔ سال ۱۱۹۴ ه‍.ق با بقیهٔ عمارات به‌کلی با خاک یکسان شود.
زلزله‌ها حتی بافت شنب غازان را با تخریب خانه‌ها و بناهای آن تغییر دادند به‌طوری‌که تا نیم قرن پیش تنها قسمت جنوب شرقی بافت قطاعی غازانیه بافت مسکونی شنب غازان به‌حساب می‌آمد.
عاقبت عمارات شنب غازان
بعد از زلزلهٔ سال ۱۱۹۴ ه‍.ق عمارات شنب غازان به حالت خرابه درآمد و با این حال ابهت آن مسافران را خیره می‌ساخت.
به‌علت موقوفه بودن عمارات مردم از نظر شرعی از استفادهٔ اشیای عمارت‌ها پرهیز داشتند و با گذشت سال‌ها این خرابه‌ها مانند تپه‌هایی در شنب غازان نمودار بودند که در همان سال‌ها فتوای دو عالم در جهت حلال بودن استفاده از بقایای عمارت‌ها باعث شد در طول بیش از یک قرن مردم شنب غازان، تبریز و سوداگران آثار باستانی برای کسب سود اقدام به حفاری و غارت اشیای نفیس عمارات کنند. کمپ‌های تحقیقاتی کشورهایی چون ایتالیا در دههٔ چهل معاصر نیز باعث خروج اشیای باارزش از کشور شد. بی‌توجهی دولت قاجار و پهلوی مهم‌ترین عامل این کاوش‌های مخرب بود.
تپه‌های کوچک شدهٔ عمارات که در اواخر دوران پهلوی عامل و ناقل بسیاری از بیماری‌ها می‌توانست باشد با کوشش انجمن محله و اهالی، با آثار باقی‌مانده تسطیح و صاف شد و بناهایی دولتی در محدودهٔ آن ساخته شدند که تا به امروز باقیست! امروز از آن همه شکوه جز تعدادی اشیای باقی‌مانده و آجرهای آن در بافت خانه‌های قدیمی دیگر چیزی باقی نیست و با بی‌لطفی تمام حتی نام مقبره نیز نمانده‌است. تنها اهالی هستند که این محدوده را به‌نام گونبز (گنبد) می‌خوانند.
شنب غازان از نگاه جهانگردان
در سال ۷۳۱ ق/۱۳۳۱ م، سیاح معروف، ابن بطوطه هنگام عبور از تبریز ازمدرسه و زاویه‌ای که در کنار مقبرهٔ غازان خان بود و از پذیرایی از کسانی سخن می‌گوید که در حال رفت‌وآمد به آن‌جا بودند.
تاورنیه بازرگان و جهانگرد فرانسوی که در سال ۱۰۴۶ ه‍. ق، به ایران سفر کرده «از آنهمه بنای زیبا که در شام غازان بوده فقط برجی را دیده که میان دشت، در سمت باختری تبریز قد علم کرده بود. هر چند در آن تاریخ بیش از نیمی از بنای مزبور بر اثر مرور زمان و حوادث دوران فرو ریخته بود. اما تاورنیه آن را به‌غایت مرتفع می‌خواند و از خرابهٔ دیوارهای دور آن نوشته و به‌ابهت آن اشاره می‌کند.
در نیمهٔ اول سدهٔ ۱۷، سیاح آدام اولئاریوس هنگام زیارت شنب غازان، شباهت برج آن را به برج گالاتا (غلطه) ی استانبول را ذکر کرده تخریب آن توسط زلزله‌های به وقوع پیوسته را می‌نویسد. با استناد به ثبت همین سیاح هم مشاهده می‌شود که یکی از دروازه‌های شش‌گانهٔ تبریز نام «شنب غازان قاپوسی» را به دوش می‌کشد.
سیاح معروف فرانسوی ژان شاردن در تاریخ ۱۶۷۳ در سیاحتی که در تبریز داشت از عمارات غازان خان فقط از یک مناره بحث می‌کند.
بعد از شاردن سیاح دیگری که از وضعیت شنب غازان اطلاعاتی می‌دهد، جملی کارری سیاح ایتالیایی می‌باشد. سیاح در ماه ژوئن سال ۱۶۹۴ از شنب غازان دیدن کرده و از بزرگی برج آن و تزیین آن با کاشی‌های پرنقش و نگار و خطوط و اعداد بحث می‌کند.
در اواخر سدهٔ نوزدهم، مادام ژان دیولافوا سیاح فرانسوی‌ای که از تبریز زیارت کرد از گنبد شنب غازان فقط از خرابه‌ای که به یک تپه تبدیل شده‌است بحث می‌کند. وی کاشی‌های منقش و زیبایی را به‌همراه سنگ‌های نفیس پراکنده در زمین می‌بیند.
کشته شدگان جنگ ایران و عراق
شنب غازان در طول ۸ سال جنگ ایران و عراق، مجموعاً ۷۲ تن کشته شدند که رقم قابل توجهی در بین محلات دیگر تبریز است. سید رفیع رفیعی از کشته شدگان شنب غازان معروف به «چمران آذربایجان» بوده‌است.
حمام شنب غازان
کالبد وضع موجود بنای حمام شنب غازان به دورهٔ قاجاریه مربوط می‌شود که در سال ۱۳۴۵ قمری توسط عباسعلی بن حاج محمد حسن تجدید بنا شده‌است.
پلان بنا شکل خاصی داشته و مانند ابنیه هم دوره خود نیست.
حمام شنب غازان در یک طبقه دارای ورودی، میان‌در، گرم‌خانه، نظافت‌خانه، سرویس‌های بهداشتی، خزینه و خلوتی می‌باشد.
این حمام به مساحت ۳۰۰ متر مربع، وقفی بوده و توسط ادارهٔ اوقاف اداره می‌شود.
گذشت زمان و رطوبت به عنوان آسیب‌های طبیعی و برخی تغییرات انسانی در فرسوده شدن بنای حمام تأثیرگذار بوده‌است.
در سال ۱۳۹۰ حمام تاریخی شنب غازان به شمارهٔ ۲۹۵۲۶ تبریز در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید.
این بنا هم‌اکنون در کوی شهید مجید شنب غازانی (اشاغی کوچه) قرار داشته و علی‌رغم ثبت ملی شدن از طرف ادارهٔ اوقاف به اجارهٔ مسکونی داده شده‌است.
مسجد اعظم‌المهدیه
این مسجد در میان اهالی مشهور به بؤیوک مسجید (مسجد بزرگ) است و می‌توان گفت تنها بنایی است که با حفظ هویت عبادت‌گاه بودن خود از دوران غازانی تا به‌حال در محدودهٔ خود تجدید بنا شده‌است.
مسجد جامع غازانیه در دوران قاجار در اثر مرور زمان و زلزله‌های ویران‌گر خراب شده بود که با همت اهالی مسجدی در چند متری این مسجد به طرف شرق در همین دوران با نام سالار مسجیدی (مسجد سالار) با اصول معماری اسلامی و شیوهٔ آذری البته بدون مناره و با مصالح مسجد جامع مخروبه ساخته می‌شود.
مسجد جامع در سال ۱۳۱۱ ه‍.ش و بار دیگر در سال ۱۳۵۵ با نام مسجد بزرگ دوباره تجدید بنا می‌شود. این تجدید بنا با کم‌ترین اصول معماری اسلامی ساخته شده و در ساخت آن نیز از قطعاتی از بنای منهدم مقبرهٔ غازانی استفاده می‌شود. سنگ‌های بزرگ قسمت شمالی مسجد و پی آن از این جمله است. گرچه این سنگ‌ها با اسلوب منظمی چیده نشده اما تاریخی از دوران باشکوه غازانی را در بافت خود دارد. این مسجد بعدها موسوم به نام رسمی مسجد اعظم‌المهدیهٔ شنب غازان می‌شود.
مسجد باشکوه سالار در خیابان کشی خیابان شهید سید رفیع رفیعی (یوخاری کوچه - ۱۸ متری شنب غازان) در اوایل دههٔ هفتاد معاصر تخریب شده و مصالح آن که یادگاری از مسجد جامع غازانیه بود از بین می‌رود.
== منطقهٔ مسکونی ==
بافت قدیمی
بافت قدیمی شنب غازان با توجه به باقت یک قرن پیش شناخته می‌شود. این بافت کوچک‌تر از بافت مسکونی شهر غازانیه بوده و با توجه به بافت قطاعی غازانیه، قسمت جنوب شرقی باقی‌مانده از بافت مسکونی آن شهر است. امروزه این بافت عبارت است از:
بافت جدید
در پی تصویب طرح توسعهٔ شهرها و روستاها در اوایل دههٔ پنجاه توسعهٔ مردمی نیز همراه با توسعهٔ دولتی در غرب تبریز و بافت کوچه‌باغی آن و در شنب غازان انجام گرفت و باعث شد باغات شنب غازان در کم‌تر از بیست سال جای خود را به خانه‌های مسکونی و آپارتمان‌ها دهند. در این توسعه کوی‌های جدیدی در باغات سابق شنب غازان به‌وجود آمدند که معروف‌ترین آن‌ها عبارتند از:
منطقهٔ مزروعی
درحالی که اراضی غیر مسکونی شنب غازان در شرق جاده سنتو طی ۲۰ سال گذشته تماماً تبدیل به‌بافت مسکونی شد و بسیاری از اراضی مزروعی آن نیز در غرب جاده سنتو توسط ادارهٔ راه‌آهن و ادارهٔ گمرک و ایجاد کارخانجات صنعتی از بین رفت با این حال قسمتی از آن میان مجموعهٔ راه‌آهن و کارخانجات صنعتی در امان ماند. این زمین‌های کشاورزی با سرسبزی خود ریه‌های تنفسی هستند که در میان منطقهٔ صنعتی تبریز و آلاینده‌های هوا به‌زیست خود ادامه می‌دهند.
== منطقهٔ دولتی ==
راه‌آهن تبریز
ایستگاه راه‌آهن تبریز در سال ۱۲۹۵ شمسی در اراضی شنب غازان ساخته شد و با مسیر اولیهٔ تبریز - جلفا افتتاح گردید. در سال‌های بعدی مجموعهٔ راه‌آهن با تخریب باغات شنب غازان توسعه پیدا کرده و خود را به‌عنوان اراضی دولتی در محدودهٔ شنب غازان جای داد. امروزه فلکهٔ راه‌آهن تبریز از نقاط پرتردد شهر به‌حساب می‌آید و فضای سبز میدان راه‌آهن نیز به‌عنوان فضایی گردشگری شاهد اجتماع همه‌روزهٔ شهروندان تبریزی است.
منطقهٔ صنعتی
منطقهٔ صنعتی شنب غازان با ساخته‌شدن کارخانه‌های بزرگ و کاربردی هم‌چون موتوژن، چرخشگر، ایدم، بلبرینگ‌سازی، پیستون‌سازی و بنیان دیزل در اراضی مزروعی آن به‌وجود آمد. این کارخانه‌ها به‌همراه دیگر کارخانجات پیرامون منطقهٔ بزرگ صنعتی تبریز را به‌وجود آورده‌اند.
پیوند به بیرون
وب‌سایت رسمی شنب غازان
وب‌لاگ رسمی شنب غازان
بخش‌های سوئیس
بخش یا بخش سیاسی کوچکترین تقسیم‌بندی دولتی در کشور سوئیس است. تقسیم بندی مناطق سوئیس به صورت فدراسیون یا دولت فدرال - کانتون یا ایالت‌ها - و در نهایت بخش‌ها هستند. تا تاریخ فوریه ۲۰۱۰ تعداد ۲۵۹۶ بخش در کشور سوئیس وجود داشتند.
پرستوی سینه‌سرخ
پرستوی سینه‌سرخ (نام علمی: Hirundo lucida) نام یک گونه از سرده پرستوهای نمادین است.
۳-هیدروکسی‌پروپیونیک اسید
۳-هیدروکسی‌پروپیونیک اسید با فرمول شیمیایی C۳H۶O۳ یک هیدروکسی اسید است. هیدروکسی اسیدها گروهی از اسیدهای کربوکسیلیک هستند که یک گروه عاملی هیدروکسیل به آنها افزوده شده است. جرم مولی آن ۹۰٫۰۸ g/mol می‌باشد.
مارک نیرگا
مارک نیرگا (Marc Nierga؛ زادهٔ April 15, 1992) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلکورکون اشاره کرد.
مسجد یادگارشاه
مسجد یادگارشاه مربوط به دوره تیموریان - دوره قاجار است و در استان آذر بایجان شرقی، بخش تسوج، کوچه مقبره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۰۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد یادگار شاه، مسجد سیدالشهداء نیز نامیده می‌شود. این مسجد در مرکز شهر، نزدیک خیابان اصلی واقع شده است طولش از شرق به غرب نزدیک به بیست متر و عرض آن در حدود ده متر می‌باشد سه گنبد ضربی آجری دارد. گویی سه چهار طاق یکنواخت را در کنار هم قرار داده‌اند قطر گنبدها چهار متر است. خواجه نشین‌های جنوبی هر یک ۴×۴ و خواجه نشین‌های شمالی هر سه ۴×۲ متر است. دو پنجره چوبی بزرگ مسجد را به سه قسمت تقسیم می‌کند. اکنون قسمت وسطی مفروش و مورد استفاده عموم قرار گرفته است. مسجد دو در دارد یکی از جانب شرق و دیگری از سوی غرب. تاریخ بنای مسجد در دست نیست اما سالخورده‌گان تسوج می‌گویند از پدران خود شنیده‌ایم که روایت کرده‌اند: یکی از شاهان صفوی هنگام جنگ با سلاطین عثمانی نذر کرده بود که چون بر دشمن غلبه یابد مسجدی در تسوج بنا کند حاجت‌اش برآورده شده و هنگام بازگشت این مسجد را بنا کرده نام مسجد یادگار شاه ماند؛ ولی نام بانی فراموش شده و اکنون کتیبه و سنگ نبشته‌ای در دست نیست تا نام بانی معلوم گردد فقط شیوه بنا و مصالح ساختمانی به کار رفته حکایت از قدمت مسجد می‌کند.
باسل عبدالنبی
باسل عبدالنبی (Basil Abdul Nabi؛ زادهٔ October 12, 1961) بازیکن فوتبال اهل کویت بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال العین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
گئورک هولم
گئورک هولم (Georg Hólm؛ زادهٔ April 6, 1976) موسیقی‌دان اهل ایسلند و بیسیست گروه پست‌راک سیگور روس است.
ملکه کامیلا
کامیلا ، (کامیلا رزماری شاند ؛ سپس پارکر بولز ؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۷) ملکهٔ بریتانیا و ۱۴ قلمروی مشترک المنافع دیگر به عنوان همسر چارلز سوم است.
ملکه الیزابت دوم در آستانه هفتاد سالگی سلطنتش اعلام کرد که می‌خواهد بعد از او، زمانی که پسرش چارلز به پادشاهی رسید، عروس خود کامیلا به عنوان «ملکه همسر» شناخته شود.
زندگینامه و ازدواج اول
کامیلا در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۷ در لندن در خانواده‌ای معمولی زاده شد. پدرش بروس شاند افسر ارتش بود و مادرش رزالیند شاند نام داشت. کامیلا دبیرستان را در مدرسه‌ای در سوئیس تمام کرد. او در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی با یکی از افسران گارد سواره نظام کاوالری به نام اندرو پارکر بولز بولز آشنا شد. رابطه آنها گاهی قطع و دوباره از سر گرفته می‌شد. شاهزاده چارلز نخستین بار کامیلا را در یک بازی چوگان در سال ۱۹۷۲ ملاقات کرد و عاشق او شد. چارلز اعلام کرد که می‌خواهد با او ازدواج کند. لذا اطرافیان، کامیلا را به عنوان دوست‌دختر چارلز می‌شناختند. اما هنگامی که چارلز برای سفری هشت‌ماهه از بریتانیا رفت اندرو پارکز به کامیلا پیشنهاد ازدواج داد و او پذیرفت. آنها در ژوئیه ۱۹۷۳ ازدواج کردند. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های تام زاده ۱۹۷۴ و لورا زاده ۱۹۷۸ بودند.
هرچقدر هم چارلز ممکن است خود را طرد شده دیده باشد، آنها بخشی از زندگی هم بودند. آنها در یک دایره روابط اجتماعی قرار داشتند و چارلز و اندرو با هم چوگان بازی می‌کردند. کامیلا و اندرو از چارلز خواسته بودند که پدرخوانده تام، اولین فرزندشان، باشد. عکس‌های چارلز و کامیلا در کنار هم در حاشیه بازی چوگان نشان‌دهنده یک صمیمیت آرام بین آنهاست.
اختلافات و جدایی
بعد از این که چارلز بازگشت با دایانا اسپنسر نامزد شد و در ژوئیه ۱۹۸۱ با او ازدواج کرد. آن‌ها بعدها صاحب دو پسر شدند. هنگامی که این زوج به ماه عسل رفته بودند دایانا عکس‌هایی از کامیلا را که از سررسید چارلز بیرون افتاد دید. در موردی دیگر نیز چارلز با لباسی که روی دکمه‌هایش حرف C حک شده بود سر میز شام حاضر شد و گفت که قبلاً آن‌ها را از زنی هدیه گرفته‌است. با این حال سال‌های اولیه ازدواج این زوج‌ها با آرامش سپری شد تااینکه شایعاتی در مورد رابطهٔ دوبارهٔ چارلز و کامیلا به وجود آمد.
در ۱۹۹۲ نواری از مکالمات ضبط شده چارلز با کامیلا در ۱۹۸۹ منتشر شد. این موضوع موجب تیرگی رابطهٔ چارلز با همسرش دایانا شد و این دو از سال ۱۹۹۲ جدا از هم زندگی کردند.
در سال‌های پس از جدایی کتابی با عنوان دایانا:داستان واقعی‌اش منتشر شد که به داستان واقعی زندگی در دربار از زبان دایانا پرداخته بود. همچنین نواری از مکالمات وی با یکی از محافظانش منتشر شد. در ادامه نیز ماجرای رسوایی کامیلا در رسانه‌ها شکل گرفت که در آن به مکالمات خصوصی چارلز و کامیلا اشاره شده بود.
سرانجام دایانا در ۱۹۹۵ در برنامه پانورامای بی‌بی‌سی شرکت کرد و گفت: خب، در واقع سه نفر از ما در این ازدواج حضور داشتند. او در این برنامه همسرش شاهزادهٔ ولز را دلیل این اتفاقات و کامیلا را عامل اصلی دانست. در همین حال رابطهٔ کامیلا با همسرش اندرو خراب شد و پارکر بولزها اعلام کردند که می‌خواهند طلاق بگیرند و در سال ۱۹۹۵ از هم جدا شدند. چارلز نیز قبلاً به داشتن رابطهٔ عاشقانه با کامیلا اعتراف کرده بود. سرانجام چارلز و دایانا در سال ۱۹۹۶ از هم جدا شدند و دایانا یک سال بعد در یک تصادف رانندگی کشته شد. پس از مرگ دایانا چارلز بر دو پسرش ویلیام و هری تمرکز کرد اما رابطه خود با کامیلا را حفظ کرد.
ازدواج دوم
مرگ دایانا باعث شد تا چارلز و کامیلا رابطهٔ خود را علنی کنند. مشکل آن‌ها این بود که علنی کردن این رابطه باعث انتقاد کسانی می‌شد که کامیلا را در به‌هم‌زدن رابطه چارلز و دایانا مقصر می‌دانستند. آن‌ها در یک مراسم در سال ۱۹۹۹ با هم عکس گرفتند. سرانجام کامیلا در سال ۲۰۰۳ به عنوان شریک زندگی چارلز در نظر گرفته شد و برای زندگی به کاخ او نقل مکان کرد. آنها سعی کردند تا حمایت ملکه الیزابت دوم را برای ازدواجشان به دست آورند زیرا بعد از مدت‌ها یک شاهزاده قصد ازدواج با یک مطلقه را کرده بود. سرانجام در فوریه ۲۰۰۵ کاخ باکینگهام خبر نامزدی آنها را به عموم اعلام کرد و ازدواج آن‌ها پس از رفع اختلافاتی با کلیسای انگلستان در ۹ آوریل ۲۰۰۵ انجام شد. مراسم ازدواج آن‌ها در تالار صنف وینزر برگزار شد. پس از این ازدواج چارلز و کامیلا صاحب فرزند نشدند.
دوشس کورنوال
این ازدواج باعث شد تا کامیلا لقب دوشس کورنوال را دریافت کند.
کنشگری
کامیلا برای آگاهی‌رساندن در این زمینه‌ها تلاش می‌کند:
ولادیسلاو واشچوک
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
شهرستان دینان (بلژیک)
شهرستان دینان  در استان نمور  در منطقه فدرال والوون در کشور بلژیک واقع شده‌است.
مایکل پن
مایکل پن (Michael Penn؛ زادهٔ August 1, 1958) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آلستوم
آلستوم، یک شرکت فرانسوی چندملیتی است که در زمینه صنعت ترابری و به‌ویژه در حوزه طراحی و ساخت لوکوموتیوها و دیگر خودروهای ریلی فعالیت می‌کند.
این شرکت در سال ۱۳۷۸ فناوری ساخت لوکوموتیو دیزلی-الکتریکی AD43C را به شرکت واگن‌پارس اراک واگذار کرد.
پرستوی آنگولا
پرستوی آنگولا (نام علمی: Hirundo angolensis) نام یک گونه از سرده پرستوهای نمادین است.
تاپ کت
تاپ کت (Top Cat) نام یک مجموعه پویانمایی تلویزیونی آمریکایی است که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ میلادی، از شبکهٔ «ای‌بی‌سی» به روی آنتن رفت.
در ایران نیز، این مجموعه تلویزیونی در اواخر دههٔ پنجاه تا اوایل دههٔ شصت خورشیدی، با عنوانِ «گربهٔ استثنایی» و با دوبلهٔ فارسی، از تلویزیون پخش شد.
لانگبرتون
لانگبرتون (به انگلیسی: Longburton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در West Dorset واقع شده‌است. لانگبرتون ۴۷۰ نفر جمعیت دارد.
انگادین
انگادین دره‌ای طولانی در کوه‌های آلپ کشور سوئیس است که در ایالت گراوبوندن واقع شده است.
سیارک ۵۵۹۴
سیارک ۵۵۹۴ پنج هزار و پانصد و نود و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۵۰ است.
شهرستان وایت، ایلینوی
شهرستان وایت شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۴۶۶۵ نفر جمعیت داشته‌است.
طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۱۲۹۹٫۸ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۱٫۴۱ درصد آب و ۹۸٫۵۹ درصد خشکی می‌باشد.
این شهرستان در ۱۸۲۱ از شهرستان گالا تین جدا شده و نام خود را لئونارد وایت و در برخی روایت ایزاک وایت گرفته‌است.
بر اساس سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۶۵۳۴ خانوار و ۴۳۷۷ خانواده در این شهرستان ساکن بود تراکم نسبی آن ۱۲ نفر بر کیلومتر مربع است.
همسایگان و راه‌ها
راه‌های اصلی این شهرستان:
خاورشهر
خاورشهر نام شهرکی است واقع در بزرگراه امام رضا (ع) و در فاصله ۱۱ کیلومتری از جنوب شرقی شهر تهران. این شهرک از چهار فاز تشکیل شده و جمعیت آن هم طی آخرین آمار 16176 نفر اعلام شده‌است که اکثر آن‌ها را شاغلین و بازنشستگان ارتش و صنایع دفاع تشکیل می‌دهند. این ناحیه از شمال به جاده خاوران، از جنوب به کانال آب ورامین، از غرب به جاده محمودآباد و از شرق به جاده قاسم‌آباد منتهی می‌گردد. مساحت آن حدود ۷۳۳ هکتار و فقط شامل شهرک خاورشهر است. خاورشهر دارای سه باشگاه بدنسازی و مجموعه ورزشی، یک زمین چمن مصنوعی، درمانگاه شبانه روزی و مرکز دیالیز میباشد.
سابقه پیدایش خاورشهر
ابتدا کارمندان ارتش در زمان پیش از انقلاب در شهرک ها و خانه های سازمانی نوبنیاد زندگی میکردند. سپس در سال 54 این شهرک را برای کارمندان ارتش و نیروهای مسلح ساخت و به هر خانواده یک خانه اختصاص داد که در آن زمان خاورشهر یک فاز داشت، بعد از انقلاب سه فاز دیگر که آپارتمانی هستند به فاز اول خاورشهر که خانه های ویلایی بودند اضافه شد.
منابع
https://en.wikipedia.org/wiki/Khavar_Shahr#cite_ref-2
هیدرا (قمر)
هیدرا دومین قمر طبیعی بیرونی پلوتون است. این قمر همراه با نیکس در ژوئن ۲۰۰۵ توسط تلسکوپ فضایی هابل کشف شد و در مأموریت نیوهورایزنز در ژوئیهٔ ۲۰۱۵ از نزدیک بررسی شد.
نام هیدرا در ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ توسط اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی انتخاب شد.
جنگ فرسایشی
جنگ فرسایشی یک راهبرد نظامی است که شامل تلاش متخاصمین برای فرسودن دشمن تا حد فروپاشی، با وارد کردن تلفات مستمر در نیروی انسانی و تجهیزاتش برای کسب پیروزی می‌باشد. پیروز جنگ معمولاً طرفی است که مقدار بیشتری از منابع مذکور را داراست.
ابعاد استراتژیکی
نظریه پردازان نظامی و استراتژیکی به جنگ فرسایشی به عنوان چیزی که باید از آن اجتناب نمود، نظر می‌کنند. جنگ فرسایشی نشانگر تلاش برای فرسایش تدریجی دشمن و نفرات اعظمش است، این استراتژی در مقابل اصول عادی جنگ قرار می‌گیرد که در آنها هر طرف تلاش می‌کوشد با مانور، تمرکز نیروها، غافلگیری و امثالهم، و بهره‌گیری از حداقل زمان و منابعِ لازم، پیروزی قاطعی کسب کند.
از سوی دیگر، طرفی که خود را از لحاظ توانایی اجرای مانورهای جنگی یا تاکتیک واحدها، پست‌تر می‌بیند، احتمال دارد عمداً به این راهبرد در جهت خنثی کردن برتری دشمن متوسل شود. اگر دو طرف از نظر توانایی مشابه یکدیگر باشند، نتیجهٔ جنگ چیزی مشابه با یک پیروزی پیروسی است.
سون تزو گفته بود: «هیچ موردی وجود ندارد که ملتی از یک جنگِ بیش از حد دراز مدت سود برده باشد.»
تفاوت مابین جنگ فرسایشی و سایر اشکال جنگ، تا اندازه ای مصنوعی است چرا که جنگ همواره دربردارندهٔ عنصری از فرسایش است. اگر یکی از طرفین تخاصم، هدف اصلی خود را تضعیف تدریجی توان دشمن تا حد سطحی غیرقابل قبول یا نامناسب تعریف کند و در عوض تلفات تدریجی خود را به سطحی قابل قبول یا مناسب محدود کند، می‌توان گفت که از استراتژی فرسایش سود می‌بَرد. این راهبرد را می‌توان به عنوان جایگزینی برای دیگر اهداف اصلی از جمله تصرف منابع یا سرزمین دشمن یا تلاش برای وارد کردن تلفاتی عظیم به وی با یک تک ضربه (مانند محاصره یا اسارت گرفتن)، در نظر گرفت.
از منظر تاریخی، شیوه‌های فرسایشی تنها به عنوان آخرین حربه مورد استفاده قرار گرفته‌اند، زمانی که شیوه‌های دیگر شکست خورده یا آشکاراً انجام پذیر نیستند. زمانی که راهبردهای فرسایشی، دشمن را تا حد اجرایی شدنِ دیگر شیوه‌های جنگ، تضعیف نمودند، آنگاه راهبرد فرسایش رها شده تا دیگر استراتژی‌ها مورد استفاده قرار گیرند. در جنگ اول جهانی، پیشرفت‌ها در قدرت آتش و نه در ارتباطات و بسیج نیروها، فرماندهان را مجبور به تکیه بر راهبرد فرسایش کردند؛ اقدامی که تلفاتی دهشتناک به بار آورد.
تاریخچه
اغلب گفته می‌شود که بهترین نمونهٔ جنگ فرسایشی، در جبهه غرب در طول جنگ اول جهانی بود. هر دو طرفِ تخاصم خود را در مواضع دفاعیِ ثابتی در سنگرها دیدند؛ سنگرهایی که از سوئیس تا کانال مانش امتداد داشتند. برای چند سال بی آنکه فرصتی برای مانور وجود داشته باشد، تنها راهی که برای غلبه بر دشمن به مخیله فرماندهان می‌رسید تهاجم شاخ به شاخِ مستمر جهت تضعیف تدریجی دیگری بود.
مثالی از پایاترین نبرد فرسایشی در جبهه غرب، نبرد وردن بود، نبردی که در تمامی طول سال ۱۹۱۶ جریان داشت. ژنرال اریش فون فالکنهاین بعدها ادعا کرد که تاکتیک‌هایش نه به جهت تصرف شهر وردن بلکه برای از میان بردن ارتش فرانسه در مواضع دفاعی اش بود. وی به عنوان شخصی که می‌خواست «خون فرانسه را بمکد» توصیف شد.
راهبرد فرسایشی ممکن است به عنوان اقدامی مناسب برای حفظ آبرو پس از نبردهای بی‌حاصل دیده شود. در بسیاری از موارد مشکل است که منطق عملیات جنگی را به فرسایش محدود کنیم، چرا که مشخصاً در حجم خساراتی که به دشمن وارد می‌شود و نیز خساراتی که ممکن است به منابع محدود و ارزشمند خودی وارد گردد، ابهام وجود دارد. تاریخ نگارانی من جمله جان ترن و گری شفیلد این راهبرد را به مثابه اقدامی ضروری در راه تحصیل پیروزی نهایی می‌دانند، فرسایش تدریجی ای که در سال ۱۹۱۸ قدرت نیروهای محور را تقلیل داده و آنان را بی دفاع کرد.
شایسته نیست بگوئیم که یک ژنرال در حالی که در دستیابی به اهداف جنگی اش می‌کوشد، برای تحمل تلفات عظیم احتمالی آماده نیست. نمونه ای از استفاده از این راهبرد در خنثی کردن برتری مانوردهی و تاکتیک‌های دشمن، در اواخر جنگ داخلی آمریکا دیده شد؛ زمانی که ژنرال «یولیسیز اس. گرانت» از اتحادیه، مستمراً ارتش کنفدراسیون را علی‌رغم تلفات به عقب می‌راند. وی به درستی پیش‌بینی کرد که منابع افزونتر و نفراتِ بس بیشترِ نیروهای اتحادیه، نیروهای کنفدراسیون (یا ائتلاف) را به ورطه فروپاشی خواهد کشاند؛ هر چند که نسبت تلفات نامناسب بود.
پانویس
شامل آلمان، اتریش_مجارستان، عثمانی و بلغارستان.
غرب
غَرب یا باختَر یکی از چهار جهت اصلی است و در نقشه‌هایی که جهت شمال در بالایشان باشد، در سمت چپ است. باختر نقطه مقابل خاور است و °۹۰ با شمال (هودر) و جنوب (دشتر) اختلاف زاویه دارد و خود در زاویه °۲۷۰ جای دارد. این سو، سویِ فرورفتنِ (غروب) خورشید است.
ریشه‌شناسی
در گذشته باختر در معنای خاور نیز به کار می‌رفته اما برای فرهنگ‌نویسان کنونی و در نوشته‌های امروزی در معنای غرب به کار می‌رود.
جهت‌یابی
برای رفتن به غرب با استفاده از قطب‌نما برای ناوبری (در مکانی که شمال مغناطیسی، همان جهت شمال واقعی باشد) باید یک یاتاقان یا آزیموت را روی ۲۷۰ درجه تنظیم کرد. غرب، سمتی است که خورشید به سویش می‌رود. در نقشه‌ای با شمال در بالا، غرب، در سمت چپ است.
فرهنگ
در ایران و بسیاری از نقاط جهان، واژهٔ «غرب» بیشتر برای اشاره به جهان غرب به کار می‌رود که شامل اتحادیه اروپا، کشورهای EFTA، قاره آمریکا و کشورهای متأثر از ایشان و متحد با ایشان مانند استرالیا و نیوزیلند است.
مفهومِ «بخش غربی زمین» را می‌توان در امپراتوری روم غربی و مسیحیت غربی نیز دید. در طول جنگ سرد، «غرب» اغلب برای اشاره به اردوگاه ناتو در مقابل پیمان ورشو و کشورهای غیرمتعهد استفاده می‌شد. این واژه به جز در کاربرد جغرافیایی (نقشه، ناوبری و مانندشان) در کاربردهای فرهنگی-سیاسی، تعریفِ دقیقی ندارد.
معانی نمادین
در بودیسم چینی، غرب، نشان‌دهندهٔ حرکت به سوی بودا یا روشنگری است. (بنگرید به سیر باختر). آزتک ‌های باستانی باور داشتند که غرب، قلمرو الهه بزرگ آب، غبار و ذرت است. در مصر باستان، غرب به عنوان دریچه‌ای برای ورود به جهان پایین در نظر گرفته می‌شد و جهت اصلی در ارتباط با مرگ در نظر گرفته می‌شد. البته همیشه هم بار معنایی منفی نداشت. مصریان باستان همچنین باور داشتند که الهه آمنت، مظهر غرب است. سلت‌ها بر این باور بودند که فراتر از دریای غربی، در لبه‌های همهٔ نقشه‌ها، جهانِ پس از مرگ قرار دارد.
در یهودیت، غرب، سوی شکینای خدا است. در تاریخ یهودیان، میشکان و معبد اورشلیم رو به شرق بوده‌اند. طبق کتاب مقدس، بنی‌اسرائیل از رود اردن به سمت غرب به سرزمین موعود رفتند. در اسلام، کعبه برای هندیان و در خود شهر مکه، رو به غرب است.
در ادبیات آمریکایی (مانند در گتسبی بزرگ) حرکت غرب گاهی نمادی از دستیابی به آزادی است که شاید برداشتی معنایی و استعاری از غرب وحشی است (همچنین بنگرید به مانیفست سرنوشت).
نشان فتح
نشان فتح به نشانی در جمهوری اسلامی ایران گفته می‌شود که توسط رهبر به رزمندگان نبردهایی با پیروزی چشم‌گیر داده می‌شود. مدال فتح در ۳ رده طلایی (فتح ۱)، نقره‌ای (فتح ۲) و برنزی (فتح ۳) اهدا می‌شود.
تاریخچه
پس از پایان جنگ ایران و عراق این نشان نخستین بار در ۵ مهر ۱۳۶۸ به ۵۴ نفر از فرماندهان ارتش، سپاه و جهاد سازندگی اهدا شد. در اولین مراسم اعطای نشان فتح (همزمان با سالروز شکست حصر آبادان) حسین فهمیده (به یکی از افراد خانواده تحویل داده شد)، محسن رضایی (فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و علی صیاد شیرازی (فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران) نشان فتح ۱ گرفتند. به ۲۱ نفر دیگر نشان فتح ۲ و ۲۹ نفر دیگر فتح ۳ داده شد.
طراحی
نشان فتح از سه برگ درخت نخل و گنبد مسجد جامع خرمشهر و نیز پرچم ایران تشکیل شده‌است. آنطور که سردار افشار معاون وقت نیروی انسانی ستاد کل نیروهای مسلح در سال ۱۳۶۸ اعلام کرده بود: نشان فتح به عنوان سمبل عملیات پیروزمندانه رزمندگان اسلام و نشانی برای فاتحان عملیات‌های پیروز رزمندگان اسلام انتخاب شده‌است.
جنگ ایران و عراق
نخستین بار در ۵ مهر ۱۳۶۸، سالروز شکست حصر آبادان، ۵۴ نفر از فرماندهان و سربازان ارتش، سپاه و جهاد سازندگی به دلیل فداکاری و خدمات ارزنده نشان فتح را از سید علی خامنه‌ای (رهبر ایران) دریافت کردند. در این بین محسن رضایی، علی صیاد شیرازی (فرماندهان قرارگاه مرکزی کربلا در آزادسازی خرمشهر) و حسین فهمیده نشان درجه ۱ فتح دریافت کردند.
به مناسبت دوازدهمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران در ۱۵ بهمن ۱۳۶۸، ۲۱۰ نفر از فرماندهان و نیروهای برجسته ارتش و سپاه نشان فتح را از رهبر ایران دریافت کردند. در این بین برای عملیات‌های عملیات فتح‌المبین و بیت‌المقدس، تنها به فرماندهان قرارگاه‌ها و تیپ‌ها این نشان اهدا شد اما درخصوص عملیات کربلای ۵، علاوه بر فرماندهان قرارگاه‌ها و تیپ‌ها، فرماندهان گردان‌ها نیز نشان فتح دریافت کردند. در این مراسم ۱۰ نفر از فرماندهان رده بالای ارتش و سپاه نشان فتح ۱ را از دست فرمانده کل قوا گرفتند و سپس نشان‌های درجه ۲ و ۳ فتح را به ۲۰۰ تن از فرماندهان و نیروها و تعدادی از بستگان کشته‌شدگان این دو عملیات داده شد.
در نخستین روز شهریور ۱۳۶۹ رهبر ایران نشان درجه ۱ فتح را به اکبر هاشمی رفسنجانی (رئیس‌جمهور وقت)، به دلیل «حضور فداکارانه و مدبرانه» در میدان جنگ، اهدا کرد. هاشمی از بهمن ۱۳۶۲ تا پایان جنگ فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا بود.
دستگیری ملوانان آمریکایی
دی ماه ۱۳۹۴ دو فروند قایق جنگی آمریکایی حامل ۱۰ ملوان آمریکایی توسط نیروهای دریایی سپاه پاسداران در محدوده آب‌های سرزمینی ایران در دریای سرزمینی جزیره فارسی خلیج فارس به دلیل ورود غیرقانونی به آب‌های سرزمینی ایران دستگیر کرد. این ملوانان روز بعد آزاد شدند. سید علی خامنه‌ای، رهبر ایران، به سردار فدوی فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و چهار تن از فرماندهان این نیرو نشان فتح اهدا کرد.
سایر دریافت‌کنندگان
دی ماه ۱۳۹۲ سردار سرتیپ محمد پاکپور، فرمانده نیروی زمینی سپاه پاسداران، نشان درجه ۱ فتح را به دلیل «تلاش‌های شبانه‌روزی و دلسوزانه» در اجرای وظایفش دریافت کرد.
شهریور ماه ۱۳۹۷ امیر دریادار حبیب‌الله سیاری به دلیل «خدمات شایسته‌اش در صیانت از مرزهای آبی کشور و دریای عمان و حفظ منافع ملی و اهتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران در آب‌های آزاد و اهتمام به نوسازی تجهیزات و آبادانی سواحل مکران در مدت تصدی فرماندهی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران» نشان درجه ۱ فتح را از رهبر ایران دریافت کرد.
منابع
ٰ
مبارک‌آباد (فهرج)
مبارک‌آباد، روستایی در دهستان برج اکرم بخش مرکزی شهرستان فهرج در استان کرمان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۷ نفر (۶۵ خانوار) بوده‌است.
اسلام‌آباد (فریدون‌کنار)
اسلام‌آباد روستایی در دهستان باریک رود شمالی بخش مرکزی شهرستان فریدون‌کنار استان مازندران ایران است.
اوژن فرومنتن
اوژن فرومنتن نویسنده و نقاش قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود.
گورستان تبادکان
قبرستان تبادکان مربوط به دوره تیموریان تا دوره قاجار است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان تبادکان، ضلع غربی روستای تبادکان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۰۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مایکل ودلی
مایکل ودلی (Michael Wadleigh؛ زادهٔ September 24, 1939) کارگردان و فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا است.
پرستوی اقیانوس آرام
پرستوی اقیانوس آرام (نام علمی: Hirundo tahitica) نام یک گونه از سرده پرستوهای نمادین است.
رنه د اوبالدیا
رنه د اوبالدیا (René de Obaldia؛ زادهٔ October 22, 1918 در هنگ کنگ – درگذشتهٔ ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲) نمایش‌نامه‌نویس، شاعر و نویسنده اهل فرانسه بود. او در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان عضو فرهنگستان فرانسه انتخاب شد.
رنه د اوبالدیا همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) و صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) شده بود.
نصیب نصیبی
نصیب نصیبی (۲۰ فروردین ۱۳۱۹–۶ بهمن ۱۳۸۲) نویسنده و کارگردان پیشروی ایرانی بود.
او از بنیان‌گذاران جریانی به نام «سینمای آزاد» در سال ۱۳۴۸ خورشیدی بود و از مطرح‌ترین آثارش می‌توان به «مرگ یک قصه» و «چه هراسی دارد ظلمت روح» اشاره کرد.
تلفیق شعر و سینما از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آثار او است و وی در آثارش از اشعار شاعران مطرحی همچون یدالله رؤیایی و فرخ تمیمی استفاده کرده‌است. نصیبی همچنین از امضاءکنندگان بیانیهٔ شعر حجم بود و در شکل‌گیری آن نقش داشت.
او در اواخر عمر نابینا شد و پس از چندی با پریدن از بالکن خانه به زندگی‌اش خاتمه داد.
زندگی شخصی
نصیبی در ۲۰ فروردین ۱۳۱۹ به دنیا آمد. همسر او شهناز صاحبی، بازیگر تئاتر و سینما، بود که آشنایی آنها به سال ۱۳۴۹ و انتخاب بازیگر برای فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» در کارگاه نمایش برمی‌گشت. آن دو فرزندی به نام نیاتوس داشتند که هم‌اکنون به اتفاق مادرش در تهران زندگی می‌کند.
برادر نصیب نیز بصیر نصیبی، دستیار کارگردان و منتقد سینمایی، است که مدیریت «سینما آزاد» را به عهده داشت و پس از انقلاب ۵۷ به آلمان مهاجرت کرد.
نصیبی سینما را با راهنمایی‌های پسرعمه‌اش هوشنگ کاووسی، کارگردان و منتقد سینما آغاز کرد. او تحصیلات آکادمیک نداشت و تنها چند دوره کلاس آزاد را گذرانده بود. با بسیاری از هنرمندان و شاعران نظیر «سعید نادری»، «فرخ تمیمی»، «یدالله رؤیایی»، «بهرام اردبیلی» و «هوشنگ آزادی‌ور» دوستی نزدیک داشت اما ارادت و شیفتگی خاصی نسبت به فریدون رهنما داشت که تا انتهای عمر نصیب باقی بود.
او در اواخر عمرش نابینا و خانه‌نشین شد و پس از آنکه از بستری شدن مادرش در خانه سالمندان باخبر شد با پریدن از بالکن خانه خودکشی کرد و پس از چند هفته زندگی در کما، درگذشت.
فعالیت هنری
نصیبی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در بخش پژوهش تلویزیون ملی ایران به سرپرستی فریدون رهنما فعالیت می‌کرد و در نویسندگی و کارگردانی بیش از سی فیلم مستند و تجربی نقش داشت.
او در سال ۱۳۴۸ به اتفاق برادرش، بصیر نصیبی، جریانی را در سینمای آغاز کرد که به «جنبش سینمای آزاد ایران» معروف بود و در مقابل فیلمفارسی‌های رایج آن زمان قرار می‌گرفت. این جنبش با نمایش فیلم در آن سال در یک کودکستان آغاز شد و با حمایت فریدون رهنما از سال ۱۳۵۲ به تلویزیون ملی آن زمان راه پیدا کرد. این فیلم‌ها معمولاً به‌صورت هشت میلی‌متری با بودجهٔ بسیار پایین ساخته شده، اکثراً کوتاه یا نیمه‌بلند بوده و در قصه‌گویی، روایت و در نوع تصاویر خلاف جریان مرسوم فیلمفارسی ساخته می‌شدند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ با از بین رفتن حمایت تلویزیون پس از انقلاب، مهاجرت چهره‌های مطرح جریان به خارج از کشور، نبود امکانات و تعطیلی مراکز سینما آزاد در شهرهای مختلف و… این جریان دچار افول شد.
از مطرح‌ترین آثار او می‌توان به مستند «معبد آناهیتا»، «مرگ یک قصه»، «چه هراسی دارد ظلمت روح»، «از کنگاور تا قصر شیرین»، «موزه آبگینه»، «شاهنامه فردوسی»، «خون یک خاطره»، «روستا در جنگ»، «راندن بیمار از تن بیماران»، «از اصفهان تا ابرقو»، «گواتی»، «یوش نیما»، «ابیانه شعری از گذشته» و «ایزدخواست» می‌توان اشاره کرد.
شرکت کونگزبرگ
شرکت سهامی کونگزبرگ،(به انگلیسی: Kongsberg Gruppen) یک گروه فناوری بین‌المللی است. دفتر مرکزی این شرکت در شهر کونگزبرگ، در کشور نروژ، واقع شده‌است. این شرکت در سال ۱۹۸۷ میلادی، با نام شرکت فناوری دفاعی نروژ(NFT)، برای ادامه تولیدات دفاعی، کارخانه دولتی اسلحه سازی کونزبرگ، که از سال ۱۸۱۴ میلادی، سابقه فعالیت داشت؛ تشکیل شد. فعالیت این شرکت، در زمینه کشتی‌سازی، صنایع جنگ‌افزاری، فناوری هوافضا و حفاری فراساحل است.در سال ۱۹۹۳ میلادی، این شرکت تا حدی خصوصی شد و به عنوان یک شرکت سهامی عام در بورس اوراق بهادار اسلو فهرست شد. دولت نروژ در وزارت تجارت و صنعت با ۵۰٬۰۰۱ درصد سهام، همچنان بزرگترین مالک است.
نصیب نصیبی
فعالیت هنری
اولین فیلم او یعنی «خون یک خاطره» توانست در جشنوارهٔ فیلم‌های تجربی کالسروهه آلمان، جایزهٔ اول را کسب کند. هرچند به‌علت آنکه فیلم با ریورسالِ شانزده میلی‌متری ساخته شده بود و نگاتیو نبود، باید از آن کپی می‌گرفتند. آن کپی در فستیوال گم شد و دیگر هرگز نسخه‌ای از این فیلم پیدا نشد.
فیلم «مرگ یک قصه» نیز در «سینما تک» فرانسه پذیرفته و نمایش داده شد. پس از مرگ هانری لانگلوا، پس از پیگیری‌های برادر نصیب، نسخه‌ای از فیلم توسط کوستا گاوراس پیدا و منتشر شد. سارا آقابابایان، نویسنده و منتقد، «مرگ یک قصه» را «خوش ساخت‌ترین اثر سازنده‌اش در بهینه‌ترین جایگاه از آموزه‌های دو معلم نصیبی، پسرعمه‌اش هوشنگ کاووسی و مرشدش فریدون رهنما» قلمداد می‌کند. فیلم‌های او نظیر «مرگ یک قصه» اگرچه به جریان «هنر برای هنر» تعلق داشتند، اما حتی در میان هنرمندان موسوم به متعهد، مانند کرامت‌الله دانشیان و خسرو گلسرخی، نیز با استقبال روبرو شده بود.
فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» از مطرح‌ترین آثار نصیبی است که پس از ساخت چند مستند برای رهنما، آن را با اختیار تام ساخت. عباس نعلبندیان، نمایشنامه‌نویس آوانگارد، در نوشتن و تنظیم دیالوگ‌ها به نصیبی کمک کرد و شکوه نجم‌آبادی، همسر نعلبندیان، نیز در این فیلم بازی کرد. شهناز صاحبی، فرهاد مجدآبادی، مهوش برگی، هوشنگ توزیع و محمود استادمحمد، رضا ژیان و فرخ تمیمی از دیگر بازیگران این فیلم پیشرو بودند.
نصیبی از کسانی بود که به فیلمنامه چندان اعتقادی نداشت و در ساخت فیلم مستند، به خلاقیت سر صحنه و کار روی میز مونتاژ بیشتر اتکا می‌کرد. او به دنبال نوعی زبان شعر در سینما بود و از اشعار شاعران مطرحی مثل یدالله رؤیایی و فرخ تمیمی در آثارش استفاده می‌کرد. پویا رفویی، نویسنده و مترجم، در مقاله‌ای به نام «از شعر سینما» با بررسی دو فیلم «مرگ یک قصه» و «چه هراسی دارد ظلمت روح» بیان می‌کند که «شعر سینما» مقوله‌ای متفاوت از «سینمای شاعرانه» است و در آن «سینما به جای روایت، واژه واژه شعر می‌شود و جریان می‌یابد.»
او بعد از انقلاب ۱۳۵۷ مدتی از انظار پنهان شد و سپس مدتی به عنوان تصحیح‌کنندهٔ فیلمنامه در تلویزیون مشغول به کار شد. وی در سال‌های بعد چند مستند برای صدا و سیما ساخت و کم‌کم به علت کم‌بینایی خانه‌نشین شد و دیگر نتوانست فیلمی بسازد. از نصیبی ایدهٔ دو فیلم ساخته‌نشده بر روی ضبط صوت باقی مانده که یکی ادامهٔ فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» و دیگری داستان «فرود»، پسر سیاوش در شاهنامه، است.
مرگ
پس از مرگ وی بیانیه‌ای با امضای بسیاری از هنرمندان مطرح خارج از ایران نظیر نعمت آزرم، ایرج جنتی عطایی، نیلوفر بیضایی و همچنین کانون‌هایی نظیر کانون سینماگران ایران در تبعید منتشر شد که این مرگ خودخواسته را «اندوهی می‌دانست که تاریکی موجود در جامعهٔ ما را برجسته می‌کند».
در اردیبهشت ۱۳۸۳ توسط انجمن مستندسازان سینمای ایران، مراسمی به یاد او در ایران برگزار شد.
توطئه فامیلی
توطئه فامیلی یک مجموعه تلویزیونی ایرانی و محصول نوروز سال ١٣٩٠ است. نام قبلی این سریال «عملیات ١٣٥» بوده است و در ١٥ قسمت ٤٥ دقیقه ای ساخته شده است.
موضوع سریال
رحمانی صاحب شرکتی بزرگ در آستانه مرگ قرار گرفته است. او تصمیم می‌گیرد نیمی از اموالش را به پسر شریک سابقش بدهد و او را مدیر شرکت کند، اما لادن نوه او و پوران عروسش با تصمیم رحمانی مخالف هستند و می‌خواهند به هر نحو ممکن مانع محقق شدن خواسته رحمانی شوند و…
افسانه افسونگر
خلاصه داستان
یون آریانگ (با بازی جانگ سئو هی) فیلمنامه‌نویس موفقی با گذشته‌ای تلخ است. زیرا پدرش با زن دیگری رابطه داشته و خانواده اش را ترک کرده، بعد از رفتن او برادرش از دنیا رفته و مادرش نابینا شده. آریانگ تمام دوران کودکی، از پدرش متنفر بوده و او را تقصیر کار تمام این اتفاقات می‌داند و تمام عمر در فکر انتقام گرفتن از خانواده جدید پدرش است؛ و سرانجام راهی برای انتقام از نامادری و نا خواهری اش می‌یابد. آریانگ فیلمنامه ای از زندگی مادرش می‌نویسد و نقش مادرش را به شیم سو جوآنگ (نامادری اش) می‌دهد تا او را دچار عذاب وجدان کند. نقشهٔ بعدی آریانگ این است که با فریب دادن جوآنگ (نامزد خواهر ناتنی اش) رابطهٔ آن‌ها را برهم زند. با اجرای هر نقشه او افراد زیادی آسیب می‌بینند… اما با ورود عشق به زندگی او انتقام نقش جزئی تری می‌یابد؛ و سرانجام آریانگ از تمام کارهایی که انجام داده پشیمان می‌شود.
بازیگران
Kim Sung Min김성민 جوانگ Jung Young Sook정영숙 مادر اریانگ Kim Byung Gi / 김병기 پدر جوانگ Sa Mi Ja사미자مادر بزرگ جوانگ Kim Yong Rim김용림 مادر جوانگ Go Doo Shim고두심مادر مامارین Jung Bo Suk정보석ماماجون L ee Jae Eun 이재은مامارین Park Geun Hyung 박근형 پدر اریانگ Woo Hee Jin우희진ییانگ Han Hye Sook한혜숙مادر ییانگ Jang Seo Hee장서희اریانگ
جوایز
جایزه اصلی: جانگ سئو هی بخاطر بازی در سریال افسانه افسونگر
بهترین بازیگر زن: جانگ سئو هی
بهترین بازیگر مرد تازه‌وارد: کیم سانگ مین
مشهورترین بازیگر زن: جانگ سئو هی
بهترین بازیگر زن نقش دوم: وو هی جین
بهترین زوج: کیم سانگ تک و جانگ سئو هی
جایزه محبوبیت بین مردم: جانگ سئو هی
جایزه ویژه بازیگر مرد: جانگ یانگ سوک، هان هه سوک، پارک گئون یانگ
عوامل
تهیه‌کننده: لی جی کپ
کارگردان: لی جو هوانگ
نویسنده: ای مسو هانگ
الدریج ریکاسنر
الدریج ریکاسنر (Eldridge Recasner؛ زادهٔ December 14, 1967) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
حرفه
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس، لس آنجلس کلیپرز، هیوستون راکتس، شارلوت هورنتس، و دنور ناگتس اشاره کرد.
دستاورد
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
ستر انگلیسی
ستر انگلیسی ، نام یکی از نژادهای سگ است که خاستگاه آن به انگلستان بازمی‌گردد.
شعله مرموز ملکه لوآنا
چکیده داستان
داستان این کتاب مربوط به Yambo (نام کامل: Giambattista Bodoni، درست مانند تایپوگرافی Giambattista Bodoni)، یک فروشنده کتاب عتیقه میلانی ۵۹ ساله است که حافظه اپیزودیک خود را به دلیل سکته مغزی از دست می‌دهد. در ابتدای رمان، او می‌تواند هر آنچه را که تا به حال خوانده‌است به خاطر بیاورد، اما خانواده، گذشته یا حتی نام خود را به یاد نمی‌آورد. یامبو تصمیم می‌گیرد به سولارا، خانه دوران کودکی‌اش، که بخش‌هایی از آن را به دنبال یک تراژدی خانوادگی رها کرده‌است، برود تا ببیند آیا می‌تواند گذشته از دست رفته‌اش را دوباره کشف کند. پس از روزها جستجو در روزنامه‌های قدیمی، صفحات وینیل، کتاب‌ها، مجلات و کتاب‌های کمیک دوران کودکی، او در به دست آوردن خاطرات ناموفق است، اگرچه او داستان نسل خود و جامعه‌ای را که پدر و مادر و پدربزرگ مرده‌اش در آن زندگی می‌کردند، دوباره زنده می‌کند. او که آماده است تا تلاش خود را رها کند، نسخه‌ای از اولین برگه اصلی سال ۱۶۲۳ را در میان کتاب‌های پدربزرگش پیدا می‌کند که شوک آن باعث حادثه دیگری می‌شود و طی آن او خاطرات از دست رفته کودکی خود را دوباره زنده می‌کند؛ بنابراین، بخش پایانی کتاب، کاوشی ادبی دربارهٔ پدیده سنتی است که به موجب آن، زندگی یک فرد در برابر او چشمک می‌زند، در حالی که یامبو در تلاش برای بازیابی تنها خاطره ای است که بیش از همه به دنبال آن است: چهره دختری که از آن زمان عاشقش بوده‌است. او دانشجو بود …
محمد شریف (نقاش)
محمد شریف نقاش هندی مینیاتور در دوران گورکانیان بود. او فرزند عبدالصمد شیرازی و از اشراف‌زادگان و درباریان بود. ابوالفضل علامی نام او را در لیست ۱۷ هنرمند بسیار باارزش آیین اکبری آورده‌است. محمد شریف از جمله نقاشانی بود که در تصویرسازی برای خمسه نظامی فعالیت داشت. سبک مینیاتورهایی که به او اختصاص داده شده‌است، یک نقاش را در آغاز کار خود نشان می‌دهند. این آثار بیشتر با دقت در ترسیم حیوانات کشیده شده‌اند و خیلی آماتور هستند البته در یک مورد شیوه ترسیم جانوران بهتر شده و آزادی حرکتی آن‌ها مورد توجه نقاش بوده‌است. محمد شریف به عنوان طراح سه مینیاتور در رزم‌نامه حضور قطعی داشت و با بهانوری (ص ۱۲۲)، کسو خرد (ص ۱۱۸) و منیر (ص ۶۸) همکاری کرده‌است.