cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
دلفین بینی‌بطری رودخانه‌ای
دلفین بینی‌بطری رودخانه‌ای یا توکوشی (Sotalia fluviatilis) نام گونه‌ای دلفین است که در آب‌های اطراف رودخانه آمازون و شمال آمریکای جنوبی زندگی می‌کند. نام انگلیسی آن از واژهٔ tuchuchi-ana زبان مردمان توپی ساکن برزیل گرفته شده است و به عنوان نام پذیرفته شدهٔ این گونه به کار می‌رود. برخلاف اینکه این جانور در مناطق جغرافیایی زندگی می‌کند که دلفین‌های رودخانه‌ای "راستین"، مانند دلفین بوتو ، می‌زیند، ارتباط ژنتیکی نزدیکی با آن‌ها ندارد. از لحاظ جثه‌ای همانندی بسیاری به دلفین پوزه‌بطری دارد، با این حال تفاوت ژنتیکی بسیاری با این دلفین دارد و دارای سرده‌ای متمایز است. جانورانی که پیشتر به نام دلفین بطری‌بینی رودی خوانده می‌شدند و در مناطق کرانه‌ای و خلیج دهانه‌ای دیده می‌شدند به تازگی گونه‌ای متفاوت تشخیص داده شدند و با نام دلفین گویان ، یا همچنین دلفین صورتی، شناخته می‌شوند.
ایگور تولیا
ایگور زگمونت تولیا (Igor Zygmunt Tuleya؛ زادهٔ August 24, 1970؛ ووچ) قاضی اهل لهستان است. وی قاضی بخش ورشو و سخنگوی سابق این دادگاه بود. علت شهرت وی نقد دولت لهستان و اصلاحات قضایی انجام شده توسط دولت محافظه‌کار لهستان (حزب قانون و عدالت) است که تولیا آن را به عنوان تهدیدی علیه استقلال قوه قضاییه لهستان می‌بیند.
کارلو کورناکیا
کارلو کورناکیا (Carlo Cornacchia؛ زادهٔ May 4, 1965) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال آنکونا، باشگاه فوتبال کالیاری، باشگاه فوتبال رجانا، باشگاه فوتبال آتالانتا، و باشگاه فوتبال ناپولی اشاره کرد.
یون پارکالاب
یون پارکالاب (Ion Pârcălab؛ زادهٔ November 5, 1941) بازیکن و مربی فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
سرسوزن
سرسوزن بخش فلزی روی سرنگ است که تیز بوده و به راحتی داخل بافت بدن نفوذ می‌کند. میان سرسوزن خالی می‌باشد که دارو (اغلب آمپول یا سرم و ویال) از طریق آن به بدن تزریق می‌شود.
سوزن در اندازه‌های مختلف وجود دارد و شامل یک ساقه و یک دهانه‌است که دهانه به سرنگ وصل می‌شود. نوک سوزن به‌طور مورب بریده شده که فرورفتن آن را آسان می‌کند. هرچه شماره سوزن بیشتر شود از قطر سوزن کم می‌شود مثلاً سوزن شماره ۲۳ نازکتر از سوزن شماره ۲۰ است. در حال حاضر امکان تولید سرسوزن تا گیج ۳۴ نیز وجود دارد.
امروزه به دلیل توجه به خطر بیماری‌هایی که از طریق سرنگ آلوده منتقل می‌شوند مانند ایدز و هپاتیت در امحاء سرسوزن پس از انجام تزریق دقت بیشتری می‌شود و از جعبه ایمنی یا کاتر استفاده می‌شود.
مراحل تولید سرسوزن
در طول فرآیند تولید، انواع تست‌ها و ارزیابی‌های کمی و کیفی در بخش‌های مختلف تولید توسط واحد کنترل کیفیت با توجه به استانداردهای ملی و بین المللی موجود یا سفارش و نیاز مشتری بر روی محصول تولیدی انجام می‌شود. آزمایش های اصلی و عمده کنترل کیفی شامل بررسی پاکیزگی محصول تولید، عاری از آلودگی بودن، تست تیزی نوک و Sharpness، استحکام و سختی کانولا، مقاومت چسب (اتصال کانولا به هاب)، مقاومت به خوردگی و اسیدیته و قلیائیت، استحکام کاور به هاب، باز بودن مجرای کانولا و تزریق می‌باشد. علاوه بر تست‌های ذکر شده، تست استحکام سیل و بررسی بیولوژیکی و زیست سازگاری و تست غیر تب‌زا و حساسیت نیز بر روی محصول استریل شده انجام می‌شود.
اندازه سرسوزن
قطر سرسوزن با واحدی به نام گیج اندازه‌گیری می‌شود. هرچه گیج بالاتر باشد قطر سوزن نازک‌تر است. طول سوزن عمق تزریق را تعیین می‌کند که با واحدی به نام میلی‌متر اندازه‌گیری می‌شود. در جدول زیر رنگ دهانه سرسوزن‌های مختلف بر اساس گیج و مشخصات دیگر سرسوزن آورده شده‌است:
زن در لباس خواب
زن در لباس خواب (به انگلیسی: Woman in a Dressing Gown) یک فیلم سینمایی درام بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۷ به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی ایوون میچل، آنتونی کوایلی، سیلویا سیمز و کارول لسلی است. این فیلم در هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین از جمله «بهترین فیلم خارجی» چهار جایزه کسب کرد. میچل برنده خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن شد. این فیلم همچنین برنده جایزه گلدن گلوب سال ۱۹۵۸ برای بهترین فیلم خارجی انگلیسی زبان انگلیسی شد.
پذیرش
این فیلم در گیشه موفق بود و مورد استقبال منتقدین قرار گرفت.
این فیلم یکی از محبوب‌ترین در گیشه انگلیس در سال ۱۹۵۷ بود.
رمضان عبداللطیف‌اف
رمضان عبداللطیف‌اف (Рамазан ГІабдулатІипов؛ زادهٔ August 4, 1946) سیاست‌مدار و دیپلمات اهل کشور روسیه با اصالت داغستانی-ایرانی است. وی از ۲۸ ژانویه ۲۰۱۳ رهبر جمهوری داغستان است.
رونان فارو
سَچِل رونان اوسالیوان فارو (Satchel Ronan O'Sullivan Farrow؛ زادهٔ December 19, 1987) روزنامه‌نگار، حقوقدان، و فعال حقوق بشر اهل ایالات متحده آمریکا است. او فرزند میا فارو و وودی آلن است.
در اواخر سال ۲۰۱۷، مقالات فارو در نیویورکر به افشای اتهامات سوء استفادهٔ جنسی هاروی واینستین کمک کرد. برای این گزارش، نیویورکر و نیویورک تایمز برندهٔ جایزهٔ پولیتزر برای خدمات عمومی شدند.
جستارهای وابسته
روزنامه‌نگاری تحقیقی
اداره امور عمومی
درب هنز
درب هنز روستایی از توابع دهستان جلگه در بخش مرکزی شهرستان بهاباد استان یزد است.
جمعیت
این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۰نفر (۲۳خانوار) می‌باشد.
این روستاها در۷ کیلومتری بهاباد و ۲۲۰ کیلومتری شمال شرقی یزد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۴۳۰ متر است. بیشتر مردم آن به کشاورزی و دامپروری مشغول بوده و دین مردم، اسلام (شیعه) می‌باشد. از محصولات کشاورزی این منطقه می‌توان به گندم، جو، زیره، پسته، روناس، انار نام برد. مقبره بی بی فاطمه شفا در این روستا قرار دارد. روستای درب هنز قدمتی دیرینه دارد و در تاریخ نقل شده‌است که در زمان مغول‌ها هنگام حمله به بهاباد این روستا هم به کلی نابود شده و دوباره بازسازی شده‌است. آثار باستانی مکینه واقع در این روستا موید قدمت سکونت بشر در این منطقه می‌باشد. این روستا یکی از روستاهای کویری ایران است که در حاشیه دشت لوت واقع شده ولی با این حال سرسبز است. در قدیم هندوانه و خربزه این روستا بسیار معروف بوده‌است ولی اکنون بیشتر باغات این روستا مربوط به پسته‌است.
کورت اشنایدر
کورت اشنایدر (۷ ژانویه ۱۸۸۷ - ۲۷ اکتبر ۱۹۶۷) یک روانپزشک آلمانی بود که بیشتر به خاطر نوشته‌هایش در زمینه تشخیص و درک بیماری روان‌گسیختگی مشهور است.
چشم‌گیرترین سهم اشنایدر، متمایز ساختن نشانه‌های مرضی درجه اول و نشانه‌های مرضی درجه دوم بیماری روان‌گسیختگی بود. وی بر این باور بود که نشانه‌های درجه اول، تنها ویژهٔ این اختلال است ولی نشانه‌های مرضی درجه دوم را نه فقط در روان‌گسیختگی بل‌که در سایر روان‌پریشیها و اختلالات غیر روانی از قبیل اختلالات شخصیت، می‌توان یافت. نظریه‌های اشنایدر در شکل اصلاح‌شدهٔ نظام تشخیصی DSM مؤثر واقع شده‌است.
منابع
Schneider, K. Clinical Psychopathology. New York: Grune and Stratton. 1959.
ینس کریستین ینسن
ینس کریستین ینسن (Jens Kristian Jensen; March 22, 1885 – March 27, 1956) ژیمناست هنری اهل دانمارک بود.
ماوت (عراق)
ماوت (به عربی: ماوت) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در استان سلیمانیه واقع شده‌است.
خط بی‌ام‌تی برادوی
خط بی‌ام‌تی برادوی (BMT Broadway Line) یکی از خط‌های متروی نیویورک سیتی در بخش منهتن است.
این خط که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شده دارای ۱۶ ایستگاه است.
ازدک
ازدک روستایی در دهستان آیسک بخش آیسک شهرستان سرایان استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
هفته‌نامه کلید
هفته نامه کلید یکی از نشریه‌های سرشناس در افغانستان و متعلق به کلید گروپ است. این نشریهٔ اطلاعاتی هر هفته در ۲۵۰۰۰ نسخه در این کشور چاپ و توزیع می‌شود.
زاریتشی
زاریتشی (به لاتین: Záříčí) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان کرومیه‌رژیژ واقع شده‌است. زاریتشی ۸٫۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷۴۳ نفر جمعیت دارد و ۱۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یاکاکوی (دینار)
یاکاکوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در دینار (شهر) واقع شده‌است.
کلاوسدورف (مکلنبورگ-فورپومرن)
کلاوسدورف یک شهر در آلمان است که در فرپومرن-روگن واقع شده‌است. کلاوسدورف ۶۷۳ نفر جمعیت دارد.
کلین فورکاهورن
کلین فورکاهورن (به لاتین: Klein Furkahorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است. کلین فورکاهورن ۳٬۰۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تارت تاتین
تارت تاتین (Tarte Tatin) هم نام با خواهران تاتین که آن را اختراع کردند و در هتل خود به عنوان غذای خاص آن سرو کردند، نوعی شیرینی است که در آن میوه (معمولاً سیب) در کره و شکر قبل از پختن تارت کاراملی می‌شود. منشأ آن در فرانسه است، اما در طول سال‌ها به کشورهای دیگر گسترش یافته‌است.
پل کینگسمن
پل کینگسمن (زادهٔ June 15, 1967) شناگر اهل نیوزیلند است.
تیم ملی فوتبال زنان انگلستان
این تیم در مسابقات انتخاباتی سه جام جهانی اخیر سال های ۱۹۹۵ و ٫۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ بسیار موفق بوده است.
بزرگترین دستاورد این تیم تا به امروز رسیدن به فینال جام یوفا سال ۲۰۰۹ است که در این بازی با نتیجهٔ ۲-۶ به تیم ملی فوتبال زنان آلمان باخت.
منابع
https://en.wikipedia.org/wiki/England_women%27s_national_football_team
چزگ
چزگ روستایی از توابع دهستان طاغنکوه شمالی بخش طاغنکوه شهرستان فیروزه در استان خراسان رضوی ایران است. این روستا در فاصله ۶۵ کیلومتری غرب نیشابور و ۵۵ کیلومتری شرق سبزوار قرار دارد. از لحاظ تاریخی این روستا یکی از روستاهای رَبع طبس در ولایت بیهق(سبزوار کنونی) بوده است.
جمعیت‌شناسی
این روستا براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، ۵۵۳ نفر (۱۸۹ خانوار) جمعیت داشته‌است.
ایبان کوادرادو
ایبان کوادرادو (Ibán Cuadrado؛ زادهٔ February 21, 1979) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مدافع میانی بازی می‌کرد. وی در حال حاضر بازنشسته است.
او در مجموع ۲۴۸ بازی و در طول هشت فصل در سگوندا دیویسیون ۵ گل زد که عمدتاً با باشگاه فوتبال رئال مورسیا بود.
او همچنین چهار سال را در لالیگا گذراند، دو سال با باشگاه فوتبال مالاگا و دو سال با رئال مورسیا که در مجموع ۶۲ بازی داشت.
ادل گلدبرگ
ادل گلدبرگ (Adele Goldberg؛ زادهٔ July 22, 1945) دانشمند در زمینه علوم رایانه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی به خاطر توسعه سامانه اسمال‌تاک-۸۰ و توسعه مفاهیم برنامه‌نویسی شیءگرا زمانی که در آزمایشگاه معروف شرکت زیراکس با نام زیراکس پارک در دهه ۱۹۷۰ میلادی مشغول به کار بود مشهور است.
محمدصادق فیروزپور
محمدصادق فیروزپور کشتی‌گیر آزادکار، ورزشکار تیم ملی ایران است. او اهل مازندران شهر جویبار است.
وی سابقه کسب مدال نقره در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی را دارد.
بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۲۱
در وزن ۷۴ کیلوگرم محمدصادق فیروزپور دارنده مدال نقره امیدهای جهان در دور نخست با نتیجه ۹ بر ۶ فضلی ارییلماز از ترکیه را مغلوب کرد. وی در دور بعد با نتیجه ۱۳ بر ۴ آرزو ایساکوف از اردن را شکست داد و راهی مرحله نیمه نهایی شد. وی در این مرحله مقابل نورکجا کایپانوف دارنده مدال نقره جهان و قهرمان آسیا از قزاقستان با نتیجه ۳ بر ۲ به پیروزی رسید و راهی دیدار فینال شد. فیروزپور در دیدار پایانی با نتیجه ۲ بر ۱ مغلوب توران بایراموف از جمهوری آذربایجان شد و به مدال نقره رسید.
فرکانس قطع
در فیزیک و مهندسی برق، فرکانس قطع (به انگلیسی: Cutoff frequency) یا فرکانس گوشه یا فرکانس شکست ، مرزی در پاسخ فرکانسی سیستم است که در آن انرژی ورودی به سیستم به جای عبور از آن شروع به کاهش (تضعیف‌شده یا بازتاب‌شده) می‌کند.
معمولاً در سیستم‌های الکتریکی مانند فیلترها و کانال‌های مخابراتی، فرکانس قطع به یک لبه در مشخصه پایین‌گذر، بالاگذر، میان‌گذر و میان‌نگذر بکار می‌رود. یک فرکانس مرزی را بین یک میان‌گذر و یک میان‌نگذر مشخص می‌کند. گاهی نقطه‌ای در پاسخ فیلتر گرفته می‌شود که و باندگذر به‌هم برخورد می‌کنند، برای مثال نقطه نیم‌توان (فرکانسی که در آن خروجی مدار ۳- دی‌بی مقدار نامی باندگذر می‌باشد) تعریف شده‌است. از طرف دیگر، فرکانس گوشه باندنگذر ممکن است به‌عنوان نقطه‌ای که یک باندگذار و باندنگذر به‌هم می‌رسند مشخص شود: فرکانسی که تضعیف آن بزرگتر از تضعیف باندتوقف موردنیاز است، که برای مثال ممکن است ۳۰ دسی‌بل یا ۱۰۰ دسی‌بل باشد. در مورد موجبر یا آنتن، فرکانس‌های قطع متناسب با طول‌موج‌های قطع پایین و بالا هستند.
الکترونیک
در الکترونیک، فرکانس قطع یا فرکانس گوشه فرکانسی است که در بالا یا پایین‌تر از آن، توان خروجی یک مدار، مانند یک خط، تقویت‌کننده، یا فیلتر الکترونیکی به‌نسبت معینی از توان در باندگذر کاهش‌یافته‌است. غالباً این نسبت نصف توان باندگذر است که به آن نقطه ۳ دی‌بی نیز می‌گویند، زیرا اُفت ۳ دسی‌بل تقریباً به نصف توان مربوط می‌شود. به عنوان یک نسبت ولتاژ، این کاهش به ولتاژ باندگذر است. نسبت‌های دیگر به جز نقطه ۳ دسی‌بل نیز ممکن است مرتبط باشند. دور از فرکانس قطع در باند گذار، نرخ افزایش تضعیف (رول-آف) با لگاریتم فرکانس مجانبی به یک ثابت است. برای یک شبکه مرتبه-اول، رول‌آف ۲۰- دسی‌بل در هر دهه (۶- دسی‌بل در هر اکتاو) است.
موجبر
فرکانس قطع یک موجبر الکترومغناطیسی پایین‌ترین فرکانسی است که به وسیلهٔ آن یک مد در داخل موجبر منتشر می‌شود. در فیبر نوری، شایع‌تر است که طول‌موج قطع را در نظر بگیرید، بالاترین طول‌موجی که در آن موج در داخل فیبر نوری یا موجبر منتشر می‌شود. فرکانس قطع به وسیلهٔ معادله هلمهولتز برای موج‌های الکترومغناطیسی کشف‌شد، که از معادله موج الکترومغناطیسی سرچشمه می‌گیرد. با مساویِ صفر قراردادن عدد موج طولی و حل معادله برای به‌دست آوردن فرکانس؛ بنابراین هر فرکانسی پایین‌تر از فرکانس قطع به جای انتشار، تضعیف خواهدشد.
کارلو لنچی
کارلو لنچی (Carlo Lenci; July 15, 1928 – 1928:7:15, June 12, 2000) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لچه، باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال کرمونزه، باشگاه فوتبال مونتسا، باشگاه فوتبال پیزا، باشگاه فوتبال امپولی، و باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو اشاره کرد.
احمق‌ها (فیلم ۲۰۱۴)
احمق‌ها فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی نوپور آستانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیوشمان کورانا، ریشی کاپور، سونام کاپور و دپیکا امین ایفای نقش کرده‌اند.
نیکولائه جورجسکو
نیکولائه جورجسکو (Nicolae Georgescu; January 1, 1936 – 1936:1:1, August 22, 1983) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
سارا بهرامی
سارا بهرامی (زادهٔ ۲ بهمن ۱۳۶۱) بازیگر اهل ایران است. او برای بازی در مجموعهٔ تلویزیونی پروانه (۱۳۹۲) به شهرت رسید و برای بازی در نقش مکمل فیلم خانه‌ای در خیابان چهل و یکم (۱۳۹۵) نامزد دریافت جایزهٔ حافظ شد. بهرامی برای بازی در نقش اصلی دارکوب (۱۳۹۶) موفق به کسب سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن شد. او از آن زمان برای بازی در ایتالیا ایتالیا (۱۳۹۵)، علفزار (۱۴۰۰) و جنگل پرتقال (۱۴۰۱) نیز نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد.
زندگی‌نامه
وی فارغ‌التحصیل رشته تئاتر است و از ۹ سالگی با ثبت‌نام در کلاس‌های تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان وارد این عرصه شد.
او که در نمایش‌هایی چون «راهزنان»، «متولد ۱۳۶۱»، «اگر..»، «هم‌هوایی» و «مخمصه» بازی کرده‌است، در سال ۱۳۹۲ با بازی در مجموعه تلویزیونی پروانه به شهرت رسید.
وی اولین کار سینمایی خود را در سال ۱۳۸۸ با فیلم ایرانی-فرانسوی «تهرون» به کارگردانی نادر تکمیل همایون تجربه کرد. او برای اولین بار به خاطر بازی در فیلم ایتالیا ایتالیا به کارگردانی کاوه صباغ زاده نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن در سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر و جشن منتقدین و نویسندگان سینمای ایران شد. همچنین وی توانست در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم دارکوب موفق به کسب سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن شود.
هتر لاکلیر
هتر لاکلیر (Heather Locklear؛ زادهٔ September 25, 1961) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به اسکری مووی ۵، حرف پول اشاره کرد.
اسکادا (پرنامبوکو)
اسکادا (به پرتغالی: Escada) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در پرنامبوکو واقع شده‌است. اسکادا ۳۴۷٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۶۹٬۲۹۲ نفر جمعیت دارد و ۱۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بستنی یخی
بستنی یخی یا آلاسکا بستنی‌ای است آب‌پایه که با انجماد چاشنی مایعی نظیر انواع آب‌میوه به دور تکه‌ای چوب تهیه می‌گردد. این مایع اغلب از رنگ‌های مصنوعی است. مادامی که مایع یخ زده‌است، این بستنی را می‌توان از چوبه‌اش در دست گرفت و مکید. به بستنی یخی‌ای که چوب نداشته باشد یخمک می‌گویند.
تاریخچه
فرانک اپرسون در سال ۱۹۲۳ وقتی مفهوم «یخی روی چوب» را در اوکلند از ایالت کالیفرنیا به نام خودش به ثبت رساند بود که بستنی یخی را معروف کرد. اپیرسون این محصول را در ابتدا Epsicle نامید. با این وجود وقتی چند سال پس از آن او حقوق معنوی اختراعش را به شرکت جو لووی در نیویورک سیتی، به نام پاپسیکل فروخت، این محصول به این نام معروف شد.
بستنی یخی خانگی
نمونهٔ جایگزینی برای بستنی یخی‌های کارخانه‌ای را می‌توان با استفاده از آب‌میوه‌ها، نوشیدنی‌های مخلوط یا هر نوشیدنی منجمدشونده‌ای در خانه تهیه کرد. یک روش کلاسیک برای این کار استفاده از سینی‌های یخ و درج خلال دندان درونش است. با این وجود، قالب‌های ساخت بستنی یخی گوناگونی هم در بازار موجود است.
رکورد جهانی بستنی یخی
در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۵ شرکت اسنپل سعی کرد که با تلاش برای ساختن بستنی یخی‌ای به‌طور 25 ft در نیویورک سیتی رکورد کنونی بستنی یخی در رکوردهای جهانی گینس را بشکند که هم‌اکنون از سال ۱۹۹۷ با طول 21 ft در اختیار هلند است. این بستنی یخی که 17.5 short ton بود از شربتی منجمد بود که از ادیسون، نیوجرسی آورده شده بود توسط کامیون یخچال‌دار ولی چون زودتر از زمانی که انتظارش می‌رفت آب شده بود امیدها را برای ثبت رکوردی جدید بر باد داد. البته تماشاچیان این رویداد از آن چیزی که برایش آمده بودند خوشحال‌تر شدند وقتی که می‌دیدند آتش‌نشانان با شلنگ‌هایشان تلاش می‌کنند کثافتی با طعم کیوی-توت‌فرنگی را به اطراف پخش کنند.
جرمین براون
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بوستون یونایتد، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال لوس، و باشگاه فوتبال چلمزفورد سیتی اشاره کرد.
بستنی یخی
واژه
این خوردنی در کانادا و ایالات متحده آمریکا Popsicle، در ایرلند freeze pop، در بریتانیا ice lolly، در بخش‌هایی از استرالیا و نیوزیلند ice block و icy pole و در جزایر کیمن chihiro نامیده می‌شود
اسپور (سرایان)
اسپور روستایی در دهستان آیسک بخش آیسک شهرستان سرایان استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۱۹ نفر (در ۷ خانوار) بوده است.
واسیلا (آلاسکا)
واسیلا بزرگترین شهر بخش ماتانوسکا-سوسیتنا در قسمت جنوب مرکزی ایالت آلاسکا آمریکا است، در سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت این شهر ۵۴۶۹ نفر بدست آمد ولی بر اساس محاسبات در سال ۲۰۰۷ جمعیت این شهر بالغ بر ۹٬۷۸۰ نفر بدست آمد. بنابرین این شهر چهارمین شهر بزرگ ایالت آلسکا به حساب می‌رود.نام این شهر از کلمه واسیلی که کلمه‌ای روسی است گرفته شده.
شهردار این شهر تا قبل از انتخابات ۲۰۰۸ آمریکا سارا پیلین بود که پس از معاونت جان مک‌کین از شغل استعفا داد.
تپه جیک
تپه جیک، روستایی از توابع بخش طاغنکوه شهرستان فیروزه در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان طاغنکوه شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۵ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است.
کلاین بارکاو
کلاین بارکاو یک شهر در آلمان است که در Plön (District) واقع شده‌است. کلاین بارکاو ۲۵۷ نفر جمعیت دارد.
ناصر چشم‌آذر
ناصر چشم‌آذر (زادهٔ ۱۰ دی ۱۳۲۹ – درگذشتهٔ ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷) موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز و تنظیم‌کنندهٔ ایرانی بود. او برای خوانندگان سرشناس ایرانی مانند گوگوش، هایده، مهستی، نلی، حمیرا، ابی، داریوش، رامش، مازیار، فرزین، ستار، حبیب ،طوفان، مرتضی، عارف، منوچهر سخایی، لیلا فروهر، شاهرخ، بلک کتس، و … آثار بسیاری را آهنگسازی و تنظیم کرد.
زندگی
ناصر چشم‌آذر در ۱۰ دی ۱۳۲۹ در اردبیل متولد شد و در کنار برادرش منوچهر چشم‌آذر زیر نظر پدرش اسماعیل چشم‌آذر آموزش مراحل اولیهٔ موسیقی را فرا گرفت. او در کودکی ساز آکاردئون را برگزید.
فعالیت‌ها
در ۱۲ سالگی به‌همراه پدرش وارد ارکستر آذربایجانی رادیو ایران شد و در ۱۳ سالگی جایزه ویژه موسیقی را در مقطع دبیرستانی به‌خاطر نواختن آکاردئون دریافت کرد. در ۱۷ سالگی رهبری کنسرت ترتیب داده شده در سفارت ایران در عراق را برعهده گرفت. در ۱۸ سالگی به‌همراه گوگوش، سفرهای رسمی خود را آغاز نمود.
در ۲۰ سالگی برای گذراندن دوره جاز به آمریکا رفت و پس از بازگشت سرپرستی ارکستر شوی تلویزیونی پرویز قریب افشار را به عهده گرفت. در محضر استادانی چون مرتضی حنانه، ملیک اصلانیان دوره‌های تکمیلی را سپری کرد. در سال ۱۳۵۷ به مدت ۵ سال جهت تکمیل دوره موسیقی جاز و موسیقی فیلم به آمریکا مسافرت کرد. وی از پیشگامان سازهای الکترونیک در ایران بود. «باران عشق» یکی از آثار معروف اوست. پس از بازگشت به ایران از سال ۱۳۶۳ و با ساخت موسیقی متن فیلم «تاراج» به کارگردانی ایرج قادری فعالیت خود را در زمینهٔ موسیقی فیلم آغاز کرد.
وی اولین ملودی خود را در ۱۳ سالگی ساخت و در گام لا ماژور و ر مینور بود که مشابه نغمه‌های شوشتری و همایون موسیقی ایرانی است.
او در مورد باران عشق می‌گوید: «باران عشق، اشک مادران داغ دیده جنگ تحمیلی ایران و عراق است که بر مزار پاک گل لاله‌هایشان گریستند و گریستند و گریستند…»
سال ۷۱ سال بیکاری او بود و فقط ۱۰ هزار تومان در حسابش داشت تا اینکه بهرام بحرینی به او مراجعه کرد و درخواست آلبوم بیکران را کرد که نتیجه آن باران عشق شد و او می‌گوید «می‌خواستم واقعه کربلا را با معجزه باران عشق امام حسین و یارانش را سیراب کنم و تجسم کردم با صدای موج آب و باران ساختم و استقبال مردم فهمیدم که تنها نیستم.»
درگذشت
ناصر چشم‌آذر بامداد جمعهٔ ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ بر اثر سکتهٔ قلبی در تهران درگذشت. مراسم تشییع پیکر ناصر چشم‌آذر صبح یکشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۷ در تالار وحدت تهران برگزار شد و پس از آن در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
ژاروشیتسه
ژاروشیتسه (به لاتین: Žarošice) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در شهرستان هودونین واقع شده‌است. ژاروشیتسه ۱۴٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۵۱ نفر جمعیت دارد و ۲۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ناصر چشم‌آذر
درگذشت
مراسم یادبود ناصر چشم‌آذر روز سه‌شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ در مجتمع فرهنگی پیامبر اعظم تهران با حضور بسیاری از هنرمندان و هنردوستان برگزار شد. در این مراسم رعنا چشم‌آذر دختر ناصر چشم‌آذر به یاد پدرش آواز خواند.
در ۲ آذر ۱۳۹۷ در مراسم چهارمین «سال نوای موسیقی ایران» آیین یادبود ناصر چشم‌آذر در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد و تندیس «سال نوا» به همسر وی (شیرین احمدلو) اهداء شد.
مجموعهٔ تلویزیونی
سایر آثار
موسیقی تیتراژ برنامهٔ رادیویی خانه و خانواده
اونطور کونی
«اونطور کونی» آهنگی از رپر آمریکایی امینم است. این آهنگ در پنجمین آلبوم استودیویی او، دوباره‌خوانی، قرار داشت و به عنوان ششمین و آخرین تک‌آهنگ از این آلبوم در ژوئن ۲۰۰۵ منتشر شد.
چه گوارا
ارنستو «چه» گِوارا (به Ernesto "Che" Guevara؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۲۸ – ۹ اکتبر ۱۹۶۷) پزشک، نویسنده، چریک، دیپلمات، نظریه‌پرداز جنگی و انقلابی مارکسیست زادهٔ آرژانتین و یکی از شخصیت‌های اصلی انقلاب کوبا بود. چهره و ظاهر او به‌طور فراگیر به‌عنوان یکی از نمادهای پادفرهنگ انقلابی و یک نشان حماسی جهانی شناخته‌شده در فرهنگ عامه تبدیل شده‌است.
تالار نجاران
تالار نجاران زادگاه رسمی مشترک المنافع پنسیلوانیا و محل ملاقات کلیدی در تاریخ اولیه ایالات متحده است. سالن نجار در پارک ملی تاریخی استقلال در فیلادلفیا، پنسیلوانیا واقع شده‌است.
در سال ۱۷۷۵ تکمیل شد، سالن اجتماعات آجری دو طبقه برای شرکت نجاران شهر و شهرستان فیلادلفیا، قدیمی‌ترین صنف صنایع دستی موجود در کشور و هنوز مالکیت خصوصی آن است. نخستین کنگره قاره‌ای در سال ۱۷۷۴ در اینجا تشکیل شد و انجمن قاره‌ای را تصویب و امضا کرد. در ژوئن ۱۷۷۶، آنجا بود که کنفرانس استانی پنسیلوانیا به‌طور رسمی استقلال استان پنسیلوانیا از امپراتوری بریتانیا را اعلام کرد و مشترک المنافع پنسیلوانیا را تأسیس کرد، شبه نظامیان پنسیلوانیا را برای جنگ انقلابی آمریکا بسیج کرد، ماشین‌آلاتی را راه‌اندازی کرد. کنوانسیون استانی پنسیلوانیا از ۱۵ ژوئیه تا ۲۸ سپتامبر در سال ۱۷۷۶، که قانون اساسی پنسیلوانیا را تنظیم کرد و اعلامیه استقلال را قادر ساخت و در نهایت به تصویب رسید. برای مدت کوتاهی در سال ۱۷۷۷ توسط ارتش بریتانیا در طول جنگ اشغال شد.
این سایت در ۱۵ آوریل ۱۹۷۰ به عنوان یک نقطه عطف تاریخی ملی تعیین شد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲، کمیسیون تاریخی و موزه پنسیلوانیا موفق به تصویب مجمع عمومی پنسیلوانیا 166(R) HR180 شد تا «تالار نجاران را به عنوان زادگاه رسمی مشترک المنافع پنسیلوانیا به رسمیت بشناسد.»
تاریخ
زمینی که سالن نجاران روی آن ساخته شده‌است از طرف شرکت نجاران فیلادلفیا در سال ۱۷۶۸ توسط بنجامین لاکسلی، رابرت اسمیت و توماس نول خریداری شد. این سالن توسط رابرت اسمیت به سبک جرجی بر اساس تالارهای شهر اسکاتلند، محل تولد اسمیت و ویلاهای پالادیو در ایتالیا طراحی شده‌است. انجمن نجاران اولین جلسه خود را در ۲۱ ژانویه ۱۷۷۱ در آنجا برگزار کرد و تا سال ۱۷۷۷ که ارتش بریتانیا فیلادلفیا را تصرف کرد به این کار ادامه داد. در ۲۳ آوریل ۱۷۷۳ (روز سنت جورج)، از آن برای جلسه تأسیس انجمن سنت جورج فیلادلفیا استفاده شد.
نخستین کنگره قاره‌ای مستعمرات سیزده‌گانه آمریکای شمالی از ۵ سپتامبر تا ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴ در اینجا تشکیل شد، زیرا مجلس ایالتی پنسیلوانیا (سالن استقلال) توسط مجمع استانی میانه‌رو پنسیلوانیا مورد استفاده قرار می‌گرفت. در اینجا بود که کنگره تصمیم گرفت واردات بیشتر بردگان را ممنوع کند و تجارت برده در مستعمرات را متوقف کند، گامی به سوی حذف تدریجی برده‌داری در آمریکای شمالی بریتانیا حساب می‌شد. این ساختمان به عنوان محل تجمع تاریخچه‌ای طولانی دارد و خانه مستاجران متعددی در هنر، علوم و تجارت بوده‌است. سالن اجتماعات به عنوان بیمارستانی برای سربازان بریتانیایی و آمریکایی در جنگ انقلاب عمل می‌کرد و مؤسسات دیگری در فیلادلفیا جلساتی را در سالن نجاران برگزار کرده‌اند، از جمله شرکت کتابخانه فرانکلین فیلادلفیا، انجمن فلسفی آمریکا، و بانک اول و دوم ایالات متحده آمریکا. گمرک فدرال در فیلادلفیا بین سال‌های ۱۸۰۲ و ۱۸۱۹ در به جز یک وقفه کوتاه بین ژانویه و آوریل ۱۸۱۱ تالار کارپنتر قرار داشت.
چه گوارا
به‌عنوان دانشجوی جوان پزشکی، گوارا آمریکای جنوبی را سفر کرد و با مشاهده فقر، گرسنگی و بیماری، روحیه مبارزه در وی پدیدار شد. تمایل رو به فزون او برای نقش‌آفرینی در مبارزه برای سرنگونی آنچه استثمار کاپیتالیستی آمریکای لاتین توسط ایالات متحده آمریکا می‌دانست، او را ترغیب کرد تا با اصلاحات اجتماعی گواتمالا تحت ریاست‌جمهوری خاکوبو آربنز همراه شود، اما طولی نکشید که آربنز در اثر کودتایی که سازمان سیا در حمایت از کمپانی یونایتد فروت ترتیب داده بود، وادار به کناره‌گیری شد و این واقعه ایدئولوژی سیاسی گوارا را تحکیم کرد. پس از آن در مکزیکو سیتی با رائول و فیدل کاسترو دیدار کرد و به جنبش ۲۶ ژوئیه آن‌ها پیوست و با هدف سرنگون‌کردن فولخنثیو باتیستا، دیکتاتور کوبا که تحت حمایت ایالات متحده بود، با کشتی گرانما عازم کوبا شد. گوارا بسیار زود میان انقلابیون به چهره‌ای برجسته تبدیل شد و به درجه فرمانده دوم ترفیع یافت. او در دو سال مبارزات چریکی علیه باتیستا که منجر به انقلاب کوبا شد، نقشی کلیدی ایفا کرد.
پس از انقلاب، گوارا در دولت جدید عهده‌دار نقش‌های کلیدی متعددی شد؛ از این مناصب می‌توان به بررسی درخواست‌های تجدیدنظر و تیرباران افرادی که از سوی دادگاه‌های انقلابی به «جنایت جنگی» محکوم شده بودند، رهبری اصلاحات ارضی کوبا به‌عنوان وزیر صنایع و نیز رهبری نهضت سوادآموزی موفق کوبا، فعالیت به‌عنوان رئیس بانک ملی و مدیر آموزشی قوای مسلح کوبا و انجام سفرهای بین‌المللی به‌عنوان نماینده سوسیالیسم کوبا اشاره کرد. چنین موقعیت‌هایی او را قادر می‌کرد تا در مسائل مهمی مانند تعلیم شبه‌نظامیان کوبایی که در حمله به خلیج خوک‌ها به پیروزی رسیدند و انتقال موشک‌های بالستیک هسته‌ای شوروی به کوبا که منجر به بحران موشکی کوبا در ۱۹۶۲ شد، عهده‌دار نقشی محوری باشد. علاوه‌بر این، او یک نویسنده و خاطره‌نویس چیره‌دست بود که آثاری مانند کتاب راهنمای جنگ چریکی و کتاب پرفروش خاطرات موتور سیکلت را نوشته‌است. تجربیات و مطالعاتش در مارکسیسم–لنینیسم او را به این باور رسانده بود که عقب‌ماندگی و وابستگی جهان سوم نتیجه از امپریالیسم، استعمار نو و سرمایه‌داری انحصاری ناشی می‌شود و انترناسیونالیسم پرولتری و انقلاب جهانی تنها چاره رهایی از این وضعیت است. چه گوارا در سال ۱۹۶۵ میلادی کوبا را با هدف صدور انقلاب ترک کرد؛ او نخست در شورش سیمبا در کنگو شرکت کرد و پس از ناکامی، تلاشش را در بولیوی در آمریکای لاتین از سر گرفت اما توسط ارتش آن کشور با کمک سازمان سیا دستگیر و به سرعت اعدام شد.
نظرات دربارهٔ گوارا و میراثش متفاوت است؛ او برای گروهی شخصیتی محترم و برای گروهی دیگر منفور است و این تناقض را می‌توان در بسیاری از زندگی‌نامه‌ها، خاطرات، مقالات، مستندها، آهنگ‌ها و فیلم‌های مرتبط با او مشاهده کرد. «شهادت» چه گوارا، ندای شاعرانه او برای مبارزه طبقاتی و تلاشش برای خلق «انسانی نو» که به جای مشوقه‌های مادی، به وسیله انگیزه‌های اخلاقی پیش رانده می‌شود، او به یکی از اصلی‌ترین نمادها و الگوهای جنبش‌های چپ تبدیل کرده‌است. اما راست‌گرایان چه را به اقتدارگرایی و توسل به خشونت علیه رقبای سیاسی متهم می‌کنند. با وجود این اختلافات، مجله تایم از او به‌عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار قرن بیستم نامبرده‌است. همچنین به گفته دانشگاه هنر مؤسسه مریلند، تصویر او که توسط آلبرتو کوردا انداخته شده و چریک اسطوره‌ای نام دارد، معروف‌ترین عکس جهان است.
تالار نجاران
تاریخ
این تالار در سال ۱۹۷۰ به عنوان یک بنای تاریخی ملی اعلام شد.
چه گوارا
اوضاع آمریکای جنوبی پیش از گوارا
آمریکای لاتین در نیمه نخست قرن بیستم شاهد جنبش‌ها و مبارزات انقلابی و اصلاح‌گرایانه در کشورهای مختلفی بود. انقلاب ۱۹۱۰ مکزیک می‌تواند نخستین این جنبش‌ها محسوب شود و این مبارزات توسط جنبش‌هایی چون ائتلاف مردمی انقلابی آمریکا در پرو و حرکت دموکرات در ونزوئلا ادامه پیدا کرد. این جنبش‌ها به دنبال بهتر کردن وضعیت زندگی سیاه‌پوستان، فقرا، بی‌سوادان و استثمار شدگان بودند. با این حال، طبقه حاکمه قدرتمند بود و توانایی حفظ خود را داشت، ایالات متحده با تغییر مخالف بود و در مردم قاره حس «اطاعت» و «تابعیت» وجود داشت؛ نتیجتاً، روند ایجاد تغییر به کندی پیش می‌رفت.
در آرژانتین، قوای نظامی در سال ۱۹۴۳ کودتا کردند که در نتیجه آن، قدرت به خوآن پرون رسید. دو سال نخست ریاست‌جمهوری او شاهد افزایش سطح رفاه و حقوق بود اما وقایع جهانی باعث بحران در آرژانتین شد؛ پس از پایان جنگ جهانی دوم، آمریکا طرح مارشال را با هدف مبارزه با کمونیسم در اروپا به اجرا گذاشت. از جمله بخش‌های طرح مارشال، تأمین غله موردنیاز اروپا بود و باعث شد آرژانتین که اقتصادی مبتنی بر کشاورزی داشت، بازارهای اصلی خود را از دست بدهد. افزایش جمعیت شهرنشین نیز بر کاهش صادرات کشاورزی اثر گذاشت زیرا مصرف محصول در داخل کشور افزایش پیدا کرده بود. نبود کالاهای اساسی میان سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ باعث افزایش شدید قیمت‌ها شد و درپایان پرون در سال ۱۹۵۵ با کودتایی نظامی سقوط کرد و به تبعید رفت.
در کوبا فولخنثیو باتیستا با کودتایی به سال ۱۹۵۲ قدرت را در دست گرفته و دیکتاتوری نظامی بر پا کرده بود. در آن زمان، یک سوم جمعیت کشور «فقیر» محسوب می‌شدند و طبقه متوسط ناراضی و اندازه آن رو به رشد بود؛ اقتصاد مبتنی بر شکر دیگر نمی‌توانست پاسخگوی نیازهای آنان باشد. رژیم حاکم در نظر مردم سرکوبگر و فاسد محسوب می‌شد و مردم را با خود بیگانه کرده بود. در آن عهد، کوبا جمعیتی به اندازه ۶٫۳ میلیون نفر داشت. سرانه تولید ناخالص داخلی آن کشور در میان کشورهای آمریکای لاتین سوم بود، اما اختلاف بزرگی میان فقرا و ثروتمندان وجود داشت. زمین‌های شرق کشور تحت سلطه زمین‌داران بزرگ بود که به صادرات محصولات کشورزی مشغول بودند. اختلاف سطح زندگی میان هاوانا و دیگر مناطق کشور و همچنین میان مناطق شهری و روستایی به خوبی قابل تشخیص بود.
کودکی و نوجوانی
ارنستو گوارا نخستین فرزند از پنج فرزند ارنستو گوارا لینچ و سلیا ده لاسرنا بود که در۱۴ ژوئن ۱۹۲۸، در روساریوی آرژانتین در خانواده‌ای از طبقه فرادست متولد شد. پدر گوارا یک صنعت‌گر و معمار بود. او در رشته معماری تحصیل کرده بود اما هیچ‌گاه موفق به دریافت مدرک نشد. او (ارنستوی پدر) از سمت پدر تباری اسپانیایی و از سمت مادر تباری ایرلندی داشت  و نسلش به لوئیس ماریا پرالتا که زمین‌داری ثروتمند و شهردار سن خوزه کالیفرنیا در آغاز قرن ۱۹ بود، می‌رسید. خوان آنتونیو گوارا، پدر پدربزرگ ارنستو گوارا (ارنستوی پسر)، آرژانتین را در جریان تب طلا به مقصد کالیفرنیا ترک و آنجا با زنی مکزیکی ازدواج کرد. فرزند آن‌ها، روبرتو گوارا کاسترو، در کالیفرنیا متولد شد و به آرژانتین بازگشت. روبرتو گوارا با آنا ایزابل لینچ، زنی آرژانتینی از تبار ایرلندی، ازدواج کرد و ارنستو گوارا لینچ، پدر ارنستو (چه) گوارا، از آن دو زاده شد. پدر ارنستو با توجه به طبیعت پر جنب و جوش او، گفت که «نخستین چیزی که باید بدانید، این است که در رگ‌های پسر من خون شورشیان ایرلندی جریان دارد.»
سلیا ده لاسرنا ئی لیوزا، مادر ارنستو گوارا، از خانواده‌ای ثروتمند اسپانیایی‌تبار برخاسته بود. او در جوانی پدر و مادرش را از دست داده بود و در سن ۲۱ سالگی (سال تولد ارنستو) ارثیه هنگفی به او رسیده بود. سلیا ده لاسرنا از یک مدرسه کاتولیک دخترانه فارغ‌التحصیل شده بود. نام گوارا در شناسنامه «ارنستو گوارا» بود، اما گاه با پسوند «دو لا سرنا» یا/و «لینچ» نیز نوشته شده‌است.
تالار نجاران
تاریخ
امروزه تالار نجاران برای عموم رایگان است و سالانه بیش از ۱۵۰۰۰۰ گردشگر از سراسر جهان از آن بازدید می‌کنند. این سازه هنوز هم به هدفی که برای آن ساخته شده‌است، محل ملاقات برای جلسات شرکت نجاران خدمت می‌کند.
چه گوارا
کودکی و نوجوانی
مدت کوتاهی پس از تولد گوارا، خانواده‌اش به دلیل کار پدرش به سان ازیدرو نقل مکان کرد. در همان شهر بود که والدین ارنستو پی بردند او به آسم دچار است. پس از عدم موفقیت در درمان او، آن‌ها وادار شدند به خاطر آب و هوا به آلتا گراسیا در استان کوردوبا در مرکز آرژانتین منتقل شوند. گوارا و دو خواهر و دو برادرش در همان شهر و سپس در مرکز استان بزرگ شدند و هوای خشک منطقه در بهبود وضعیتش اثرگذار بود اما آسم تا پایان زندگی او را رها نکرد. خانواده گوارا دیدگاه‌های چپ‌گرایانه داشت و از این‌رو، او در سن کم با مکاتب سیاسی مختلف آشنا شد و «احساس نزدیکی» با فقرا بسیار زود در ارنستیتو (آن زمان نزدیکانش این‌گونه او را خطاب می‌کردند) شکل گرفت. پدر او از طرفداران سرسخت جمهوری‌خواهان در جنگ داخلی اسپانیا بود و اغلب در خانه خود از سربازان آسیب‌دیده جنگ میزبانی می‌کرد.
تالار نجاران
ساخت و طراحی
شرکت نجاران در سال ۱۷۲۴ تأسیس شد، اما هیچ خانه جلسه‌ای برای خود نداشت و برای جلسات خود به اتاق‌های میخانه اجاره ای متوسل می‌شد. اعضای شرکت نجاران سرانجام در سال ۱۷۶۸ یک سایت ساختمانی جدید در خیابان چستنات، چند صد فوت از خانه بنجامین فرانکلین انتخاب کردند. رابرت اسمیت نقشه‌های طراحی را ارائه کرد، اما بر ساخت سالن نظارت نکرد. تصمیم برای ادامه ساخت و ساز در ۳۰ ژانویه ۱۷۷۰ گرفته شد. ساخت و ساز در اوت ۱۷۷۴ به پایان رسید
چه گوارا
کودکی و نوجوانی
گوارا باوجود رنج‌بردن از حملات شدید آسم، در رشته‌های ورزشی مانند شنا، فوتبال، گلف و تیراندازی به موفقیت رسید و نیز دوچرخه‌سواری خستگی‌ناپذیر بود. او علاقه بسیاری به راگبی ۱۵ نفره داشت و در پست فلای هاف برای باشگاه دانشگاه بوئنس آیرس بازی می‌کرد. به دلیل سبک بازی خشن و تهاجمی‌اش در راگبی، به او لقب فوسر داده شد — ترکیبی از عبارات خشن و نام خانوادگی مادرش ده لاسرنا. انریکه مارتین، از دوستان نوجوانی گوارا، او را «دوست واقعی در زمان احتیاج به کمک» به خاطر می‌آورد که «هرگز بیشتر از دو دقیقه عصبانی نمی‌شد.» پدر و مادر گوارا در زمان نوجوانی او از یکدیگر جدا شدند.
گرایش‌های فکری و ادبی
گوارا شطرنج را از پدرش آموخت و از سن ۱۲ سالگی در مسابقات محلی شطرنج شرکت می‌کرد. در دوران بلوغ و در طول زندگی‌اش او علاقه ویژه‌ای به شعر، به‌ویژه آثار پابلو نرودا، جان کیتس، آنتونیو ماچادو، فدریکو گارسیا لورکا، گابریلا میسترال، سزار وایهو و والت ویتمن داشت. او می‌توانست شعر «اگر—» از رودیارد کیپلینگ و مارتین فیرو از خوزه هرناندز را از حفظ بخواند. در خانه گوارا بیش از ۳٬۰۰۰ جلد کتاب وجود داشت که به او این امکان را می‌داد تا به‌عنوان کتاب‌خوانی مشتاق، آثار نویسندگان مختلف را مطالعه کند. از جمله نویسندگان مورد علاقه او کارل مارکس، ویلیام فاکنر، امیلیو سالگاری، آندره ژید و ژول ورن بودند و نیز به جواهر لعل نهرو، آلبر کامو، فرانتس کافکا، ولادیمیر لنین، ژان پل سارتر، فریدریش انگلس، آناتول فرانس، اچ. جی. ولز و رابرت فراست نیز علاقه داشت.
با افزایش سن، گوارا به نویسندگان آمریکای لاتین، مانند اوراسیو کیروگا، چیرو آلگریا، خورخه ایکازا، روبن داریو و میگل آنخل آستوریاس علاقه‌مند شد. او بسیاری از ایده‌های نویسندگان مورد علاقه‌اش را در دفترچه یادداشت خود ثبت کرد؛ از جمله تشریحات تحلیلی بودا و ارسطو، تحلیل برتراند راسل از عشق و میهن‌پرستی، نظریات جک لندن در مورد جامعه و نیچه در مورد مرگ. او همچنین مجذوب زیگموند فروید شده بود و در موضوعات مختلفی، از خواب و لیبیدو تا خودشیفتگی و عقده ادیپ، به او ارجاع می‌داد. رشته‌های مورد علاقه او در مدرسه شامل فلسفه، ریاضیات، مهندسی، علوم سیاسی، جامعه‌شناسی، تاریخ و باستان‌شناسی بود.
در گزارشی محرمانه از سازمان سیا به تاریخ ۱۳ فوریه ۱۹۵۸ به دامنه گسترده علایق گوارا در زمینه‌های دانشگاهی و روشن‌فکری اشاره شده‌است؛ این گزارش در ادامه می‌نویسد او «به خوبی مطالعه کرده‌است» و اضافه می‌کند: «چه به‌عنوان یک لاتین نسبتاً روشنفکر است.»
خاطرات موتورسیکلت
در سال ۱۹۴۸، گوارا برای تحصیل در رشته پزشکی وارد دانشگاه بوئنوس آیرس شد. «عطش او برای کاوش جهان» باعث شد دو مرتبه به‌طور موقت دانشگاه را ترک کند تا راهی سفر شود؛ سفرهایی که دیدگاه او نسبت به خودش و وضعیت اقتصادی آمریکای لاتین را به‌طور اساسی تغییر داد. نخستین سفر گوارا در سال ۱۹۵۰ آغاز شد و او به تنهایی سوار بر دوچرخه‌ای که بر روی آن موتور کوچکی نصب کرده بود، ۴٬۵۰۰ کیلومتر در استان‌های شمالی آرژانتین سفر کرد. بار دوم، او در سال ۱۹۵۱ در سفری ۹ ماهه ۸٬۰۰۰ کیلومتر را در آمریکای جنوبی با موتور سیکلت طی کرد. برای این سفر، او یک سال از تحصیل مرخصی گرفته بود و برنامه داشت به همراه دوستش آلبرتو گرانادو، دو هفته را به صورت داوطلبانه میان جذامیان پرو در سان پابلو در کرانه رود آمازون سپری کند. در شیلی، شرایط کار معدنچیان معدن مس چاکویکاماتا گوارا را خشمگین و رویارویی شبانه در بیابان آتاکاما با یک زوج کمونیست تحت تعقیب که حتی پتو هم با خود نداشتند، او را متأثر کرد؛ گوارا اینان را «قربانیان لرزان از جنس گوشت و خونِ استثمار کاپیتالیستی» توصیف کرده‌است. او همچنین در راه ارتفاعات ماچو پیچو در آند، با فقر شدیدی که مناطق دور افتاده روستایی وجود داشت مواجه شد. در آنجا، کشاورزان بر روی زمین‌های کوچک مالکان ثروتمند کار می‌کردند. در ادامه سفر، رفاقت میان حاضران در اردوگاه جذامیان بر او اثر بخشید و گفت: «بالاترین نوع همبستگی و وفاداری انسانی میان چنین افراد تنها و ناامیدی پدیدار می‌شود.» گوارا خاطرات موتور سیکلت را با استفاده از یادداشت‌هایش در طول این سفر نوشت. این اثر سپس به فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز راه پیدا کرد و در سال ۲۰۰۴ فیلمی به همین نام بر اساس آن ساخته شد که جوایزی نیز دریافت کرد. گوارا در ۲۰ روز آرژانتین، شیلی، پرو، اکوادور، کلمبیا، ونزوئلا، پاناما و میامی را پیمود و سپس به بوئنوس آیرس بازگشت. در پایان سفر، او آمریکای لاتین را مجموعه‌ای از ملل جدا از هم نمی‌دید؛ بلکه آن را واحد و نیازمندِ یک استراتژی جهت آزادسازی قاره می‌دانست. برای او آمریکای اسپانیایی‌زبان، منطقه‌ای بدون مرز و دارای میراث مشترک لاتین بود و این امر بر فعالیت‌های انقلابی‌اش در سال‌های آتی اثر گذاشت. گوارا پس از بازگشت به آرژانتین تحصیلاتش را به پایان رساند و در ژوئن ۱۹۵۳ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد.
گوارا سپس گفت سفرهایش در آمریکای لاتین باعث شد او با «فقر، گرسنگی و بیماری» تماس نزدیک داشته باشد؛ مسائلی که سبب می‌شود والدین «به دلیل کمبود پول در مداوای فرزند خود ناتوان بمانند» و پدر به دلیل «بهت ناشی از گرسنگی و مجازات مستمر» از دست دادن پسر را اتفاقی بی‌اهمیت بیابد. به گفته گوارا، این تجربه‌ها باعث شد او نتیجه بگیرد که برای «کمک به این افراد»، باید حوزه پزشکی را ترک کند و وارد صحنه مبارزه سیاسی مسلحانه شود.
گواتمالا، آربنز و یونایتد فروت
در ۷ ژوئیه ۱۹۵۳، گوارا دوباره راهی سفر شد. این بار به بولیوی، پرو، اکوادور، پاناما، کاستاریکا، نیکاراگوئه، هندوراس و السالوادور. در ۱۰ دسامبر ۱۹۵۳، پیش از راهی شدن به سوی گواتمالا، گوارا از سان خوزه در کاستاریکا پیامی برای عمه‌اش بئاتریز فرستاد و او را در جریان احوال خود قرار داد. او در نامه از سفر خود در قلمروی کمپانی یونایتد فروت نوشت و اضافه کرد که قانع شده‌است که نظام کاپیتالیستی آن‌ها شریر است. او با این لحن تهاجمی قصد داشت نزدیکان محافظه‌کارتر خود را بترساند. در آخر نامه، گوارا به عکس ژوزف استالین که به تازگی درگذشته بود، قسم یاد می‌کند تا نابودی این «اختاپوس‌ها» ساعتی را به استراحت نگذراند. در همان ماه، گوارا به گواتمالا رسید؛ آنجا رئیس‌جمهور خاکوبو آربنز که در انتخاباتی دموکراتیک انتخاب شده بود، قصد داشت با اقداماتی مانند اصلاحات ارضی به نظام لاتیفوندیست پایان دهد. نتیجتاً، آربنز برنامه گسترده‌ای را آغاز کرده بود که طی آن همه بخش‌های اراضی گسترده که تحت کشت نبودند، مصادره و به دهقانانی که زمین نداشتند، داده شود. یونایتد فروت بزرگ‌ترین زمین‌دار منطقه بود که بیش از دیگران تحت تأثیر قرار می‌گرفت. دولت آربنز از آن‌ها 225,000 acre زمین کشت‌نشده مصادره کرد. گوارا که از شرایط گواتمالا خشنود بود، تصمیم گرفت آنجا ساکن شود تا «به هر آنچه برای تبدیل‌شدن به یک انقلابی واقعی نیاز است، دست پیدا کند.»
در گواتمالا سیتی، گوارا با هیلدا گادآ آکوستا آشنا شد. او یک اقتصاددان پرویی بود که به‌عنوان یکی از اعضای جنبش چپ‌گرایانه ائتلاف انقلابی مردمی آمریکا (APRA) رابط‌های سیاسی داشت. گادا، گوارا را با شماری از مقامات بلند مرتبه دولت آربنز آشنا کرد. او همچنین با گروهی از تبعیدیان اهل کوبا که به دلیل شرکت در حمله به پادگان مونکادا در سانتیاگو د کوبا به تاریخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳، با فیدل کاسترو در ارتباط بودند، آشنایی پیدا کرد. در همین دوره بود که او به لقب معروف خود، چه، مشهور شد. در زمان اقامت در گواتمالا، گوارا از کمک دیگر تبعیدیان اهل آمریکای مرکزی بهره‌مند شد. یکی از اینان، هلنا لیوا د هولست بود که به گوارا در تأمین غذا و محل اسکان یاری رساند. د هولست با گوارا دربارهٔ سفرهایش به روسیه و چین برای مطالعه مارکسیسم گفتگو می‌کرد و همچنین گوارا شعری به نام «Invitación al camino» به او تقدیم کرد.
در مه ۱۹۵۴ محموله‌ای حاوی اسلحه‌های سبک توپخانه از کشور کمونیستی چکسلواکی در پورتو باروریوس به دولت آربنز تحویل داده شد. نتیجتاً، دولت ایالات متحده آمریکا — که از سال ۱۹۵۳ مطابق دستور رئیس‌جمهور دوایت آیزنهاور به دنبال برکناری آربنز بود — با استفاده از رادیو و پخش بروشورهای تبلیغاتی، پروپاگاندای ضد آربنز را در گواتمالا تقویت و با استفاده از هواپیماهای ناشناس آن کشور را بمباران کرد. ایالات متحده همچنین گروهی از پناهندگان و مزدوران گواتمالایی به رهبری کارلوس کاستیلو آرماس را جهت خلع دولت آربنز حمایت می‌کرد. در ۲۷ ژوئن، آربنز تصمیم به استعفا گرفت. این به آرماس و نیروهای او که توسط سازمان سیا حمایت می‌شدند، امکان پیشروی به سوی گواتمالا سیتی را داد و آنان نیز خونتایی نظامی برپا کردند که در ۷ ژوئیه، آرماس را به‌عنوان رئیس‌جمهور برگزید. رژیم آرماس جهت تحکیم قدرت خود، کسانی را که ظن کمونیست بودنشان می‌رفت، دستگیر و اعدام کرد، اتحادیه‌های کارگری را بست و اصلاحات ارضی گذشته را ملغی اعلام کرد.
"آخرین دموکراسی انقلابی آمریکای لاتین – دولت خاکوبو آربنز – به دلیل تهاجم سرد و عمدی ایالات متحده شکست خورد. رهبر نمایان کودتا وزیر خارجه جان فاستر دالس بود، شخصی که طی تصادفی نامحتمل، یکی از سهامداران و نمایندگان یونایتد فروت است."
عقیده او مبنی بر اینکه مارکسیسمِ به دست آمده از طریق مبارزه مسلحانه، که خلق مسلح از آن پاسداری می‌کنند، تنها راه اصلاح چنین وضعیتی است نیز در پیامد کودتا تقویت شد. گادآ سپس نوشت «[اتفاقات] گواتمالا بود که بالاخره او را قانع کرد که مبارزه مسلحانه لازم است و باید به امپریالیسم ضربه اول را زد. هنگامی که آنجا ترک کرد، از این مسئله اطمینان داشت.»
مکزیکو سیتی
گوارا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۴ به مکزیکو سیتی رفت و در بخش آلرژی بیمارستان عمومی و بیمارستان اطفال مکزیک مشغول به کار شد. او همچنین در دانشکده پزشکی در دانشگاه مستقل ملی مکزیک در مورد طبابت سخنرانی می‌کرد و در خبرگزاری لاتینا به‌عنوان عکاس خبرنگار استخدام شد. همسر نخست او هیلدا در خاطرات خود با عنوان زندگی من با چه ذکر می‌کند که برای مدتی گوارا تصمیم داشت به‌عنوان پزشک در آفریقا کار کند و فقری که در اطراف خود می‌دید او را شدیداً آشفته کرده بود. در یک مورد، هیلدا متوجه علاقه گوارا نسبت به یک زن رختشوی مسنی که برای معالجه به او مراجعه می‌کرد و گوارا او را «نماینده فراموش‌شده‌ترین و استثمارشده‌ترین طبقه» می‌دانست، شد. سپس هیلدا شعری را یافت که حاوی «قول مبارزه برای یک دنیای بهتر، برای زندگی بهتر برای همه فقرا و استثمارشدگان» بود و چه آن را به پیرزن تقدیم کرده بود.
در این مدت، او دوستی خود را با نیکو لوپز و دیگر تبعیدیان کوبایی که در گواتمالا ملاقات کرده بود، تجدید کرد. در ژوئن ۱۹۵۵، لوپز او را با رائول کاسترو آشنا کرد که او نیز متعاقباً گوارا را به برادر بزرگ‌تر خود، فیدل کاسترو، رهبر انقلابی که جنبش ۲۶ ژوئیه را تأسیس کرده بود و در حال طرح‌ریزی توطئه‌ای برای سرنگونی دیکتاتوری فولخنثیو باتیستا بود، معرفی کرد. گوارا در هنگام مکالمه طولانی که در شب نخستین ملاقات با فیدل با او داشت، بدان نتیجه رسید که آرمان کوبایی‌ها همان چیزی است که به دنبال آن می‌گردد و پیش از طلوع آفتاب، به‌عنوان عضوی از جنبش ۲۶ ژوئیه ثبت‌نام کرد. باوجود «شخصیت‌های متضاد» چه و فیدل، از این زمان آنان در نتیجه تعهد مشترکشان به امپریالیسم‌ستیزی رابطه‌ای ایجاد کردند که سیمون رید هنری (نویسنده کتاب زندگی‌نامه آن دو) آن را «دوستی انقلابی که دنیا را تغییر داد» توصیف می‌کند.
گوارا تا این نقطه از زندگی‌اش بدان نتیجه رسیده بود که شرکت‌های خوشه‌ای تحت سلطه آمریکا رژیم‌های مستبد را در سراسر چهان به قدرت می‌رساندند و حمایت می‌کردند. او باتیستا را «دست‌نشانده آمریکا که باید ریسمانش را قطع کرد» به‌شمار می‌آورد. هر چند گوارا قصد داشت پزشک نظامی گروه باشد، اما در آموزش نظامی اعضای جنبش شرکت می‌کرد. بخش اصلی آموزش شامل یادگیری تاکتیک‌های بزن‌درروی جنگ چریکی بود. گوارا و دیگران رژه‌های ۱۵ ساعته طاقت‌فرسا بر فراز کوه‌ها، در رودخانه‌ها و زمین‌های زیر کشت را طی کردند و روش‌های کمین و عقب‌نشینی سریع را یادگرفتند و در آن مهارت کسب کردند. گوارا از آغاز «شاگرد ممتاز» آلبرتو بایو بود و در همه آزمون‌ها بالاترین امتیاز را کسب کرد. در پایان دوره، مربی آن‌ها، ژنرال بایو، گوارا را «بهترین چریک گروه» نامید. گوارا در سپتامبر ۱۹۵۵ گادآ در مکزیک ازدواج کرد.
جنگ انقلابی
نخستین قدم در نقشه انقلابی کاسترو حمله به کوبا به واسطه مکزیک با استفاده از رزمناو بسیار قدیمی به نام «گرانما» بود. آن‌ها در روز ۲۵ نوامبر ۱۹۵۶ به سمت کوبا راه افتادند. اما کمی پس از پهلو گرفتن، ارتش باتیستا به آنها حمله کرد؛ عده‌ای کشته شدند و عده دیگری هم پس از دستگیری اعدام شدند. از میان ۸۲ نفر حاضر در کشتی، تنها ۲۲ نفر توانستند پس از حمله یکدیگر را پیدا کنند. گوارا در این نبرد تجهیزات پزشکی خود را کنار گذاشت و مهماتی را که یکی از رفیق‌هایش انداخته بود برداشت و جنگید. این اتفاق به لحظه‌ای نمادین در زندگی چه تبدیل شد.
اندک انقلابیونی که زنده مانده بودند، در اعماق کوه‌های سیرا مائسترا گرد یکدیگر آمدند. چریک‌های شهری فرانک پایس، اعضای جنبش ۲۶ ژوئیه و کشاورزان محلی از آنان حمایت می‌کردند. با عقب‌نشینی گروه به طرف کوه‌ها، دنیا تا آغاز سال ۱۹۵۷ از زنده‌بودن کاسترو بی‌اطلاع بود، تا این که هربرت متیوز مصاحبه‌ای از او را در روزنامه نیویورک تایمز به چاپ رساند. این مقاله تصویری ابدی و تقریباً اسطوره‌ای از کاسترو و چریک‌ها مجسم کرده بود. گوارا در مصاحبه حاضر نبود اما در ماه‌های آتی به اهمیت رسانه‌ها در انقلابشان پی برد. کمبود مهمات و از دست‌دادن روحیه و نیز حساسیت به نیش پشه، وضعیت ناگواری برای چه ایجاد کرده بود، به گونه‌ای که آن دوره را «دردناک‌ترین روزهای جنگ» توصیف کرده‌است. گوارا هنگامی‌که میان کشاورزان معیشتی فقیر کوه‌های سیرا مائسترا مخفی شده بود، متوجه شد که آنجا مدرسه، برق و دسترسی حداقلی به مراقبت‌های بهداشتی وجود ندارد و بیش از ۴۰ درصد بزرگسالان بی‌سواد هستند. با ادامه جنگ، گوارا به عضوی جدایی‌ناپذیر از ارتش شورشی تبدیل شد و نظر «کاسترو را با شایستگی، دیپلماسی و صبر» جلب کرد. او کارگاه‌هایی برای ساخت نارنجک، کوره‌هایی برای پخت نان و مدارسی برای آموزش خواندن و نوشتن به روستاییان بی‌سواد ایجاد کرد. گوارا همچنین کلینیک‌های بهداشتی، کارگاه‌هایی برای آموزش تاکتیک‌های نظامی و نیز روزنامه‌ای برپا کرد. در این زمان فیدل کاسترو او را به درجه فرماندهی ستون دوم ارتش ترفیع داد. سه سال بعد، مجله تایم چه را «مغز کاسترو» نامید.
گوارا که دومین فرمانده عالی‌رتبه چریک‌ها بود، نظم و انضباط سخت‌گیرانه‌ای طلب می‌کرد و گاه به چریک‌هایی که تلاش می‌کردند فرار کنند، شلیک می‌کرد. فراریان به‌عنوان خائن مجازات می‌شدند و معروف بود چه گروه‌هایی برای ردیابی آن‌ها می‌فرستد. نتیجتاً، او به دلیل بی‌رحمی خود به شخصی هراس‌افکن تبدیل شد. در خلال مبارزات چریکی گوارا همچنین شماری از مردانی که متهم به خبرچینی، فرار یا جاسوسی بودند را به صورت خودسرانه اعدام کرد. او در خاطرات روزانه خود، نخستین اعدام خودسرانه را کشتن اوتیمیو گرا، یکی از دهقانان محلی می‌داند که به‌عنوان راهنمای ارتش انتخاب شده بود. گرا هنگامی‌که مشخص شد مقر شورشیان را در ازای ۱۰ هزار پزو در اختیار نیروی هوایی کوبا قرار داده‌است، به خیانت اعتراف کرد و اعدام شد. جمع‌آوری چنین اطلاعاتی به ارتش باتیستا توانایی به آتش کشاندن خانه‌های روستاییانی را می‌داد که به انقلابیون یاری می‌رساندند. گرا از چریک‌ها درخواست کرد اعدام را زود انجام دهند و چه شخصاً قدم جلو گذاشت و به سر او شلیک کرد. گوارا خود می‌نویسد: «اوضاع ناخوشایندی برای افراد و اوتیمیو بود، بنابراین من با یک گلوله پیستول .۳۲ با شلیک به سمت راست مغز که از لوب گیجگاهی خارج شد به مسئله خاتمه دادم.» یادداشت‌های علمی و توصیفات او از واقعیت در نظر جان اندرسون، یکی از زندگی‌نامه‌نویسان او، نشان از «دوری چشمگیری از خشونت» دارد. سپس گوارا روایتی ادبی از این حادثه با عنوان «مرگ یک خائن» منتشر کرد که در آن خیانت و درخواست پیش از اعدام گرا مبنی بر اینکه انقلاب «از فرزندانش مراقبت کند» را به «مَثَلی انقلابی دربارهٔ رستگاری از طریق فداکاری» تبدیل کرد.
چه، باوجود رفتار سخت‌گیرانه و بی‌رحمانه، به‌عنوان فرمانده، خود را معلم زیر دستانش می‌دانست و در اوقات فراغت، با خواندن آثار افرادی چون رابرت لویی استیونسن و میگل د سروانتس و نیز شعر غنایی اسپانیایی آنان را سرگرم می‌کرد. گوارا تحت تأثیر اصل «سواد بدون مرز» از خوزه مارتی، به چریک‌ها دستور داده بود به کشاورزان بی‌سواد که کنار آن‌ها زندگی می‌کردند و می‌جنگیدند خواندن و نوشتن آموزش دهند و این برنامه را «نبرد با جهل» لقب داده بود. توماس آلبا یکی از زیر دستان گوارا، سپس گفت «باوجود سخت‌گیر و عبوس‌بودن چه، عاشق او بودیم و حاضر بودیم زندگی خود را برای او بدهیم.»
فیدل کاسترو، به‌عنوان افسر ارشد گوارا، او را فردی باهوش، جسور و یک رهبر نمونه توصیف کرده‌است که «از نظر روحی بر سربازان خود سلطه داشت». کاسترو در ادامه گفت که گوارا بیش از حد ریسک‌پذیر بود؛ طوری که حتی «به حماقت می‌مانست.» جوئل ایگلسیاس، ستوان نوجوان زیر دست گوارا، بعضی از اقدامات مخاطره‌آمیز او را در خاطرات خود بازگو کرده و متذکر شده‌است که رفتار چه در نبرد، حتی تحسین دشمن را نیز برمی‌انگیخت. ایگلسیاس به خاطر می‌آورد که یک مرتبه در نبرد زخمی شد و «چه بدون توجه به گلوله‌ها به سمت من دوید، مرا روی شانه‌اش انداخت و از آنجا خارج کرد. نگهبانان حتی جرئت نمی‌کردند به او شلیک کنند… سپس آن‌ها به من گفتند هنگامی دیدند او بدون در نظر گرفتن خطر و با اسلحه غلاف می‌دود، تحت‌تاثیر قرار گرفتند و جرئت نکردند شلیک کنند.»
گوارا در راه‌اندازی ایستگاه مخفی رادیویی رادیو شورشی در فوریه ۱۹۵۸ نقشی حیاتی داشت. این رادیو اخبار را از دید جنبش ۲۶ ژوئیه برای مردم کوبا مخابره می‌کرد و همچنین ارتباط رادیویی میان شورشیان که شمارشان رو به افزایش بود را در سراسر جزیره ممکن می‌کرد. گویا گوارا با مشاهده اثربخشی استفاده سازمان سیا از رادیو با هدف برکناری دولت آربنز در گواتمالا، تصمیم به ایجاد این ایستگاه رادیویی گرفت.
نیروهای دولتی کوبا برای سرکوب شورش، تصمیم گرفتند زندانیان شورشی را در لحظه اسارت اعدام کنند. آن‌ها همچنین به‌طور منظم برای ایجاد رعب و وحشت، غیرنظامیان را دستگیر، شکنجه و اعدام می‌کردند. تا مارس ۱۹۵۸، ادامه چنین اقداماتی از سوی رژیم باتیستا سبب شد ایالات متحده فروش سلاح به دولت کوبا را متوقف کند. در پایان ژوئیه سال ۱۹۵۸، در نبرد لاس مرسدس، ستون تحت فرمان گوارا موفق شد نیروی ۱۵۰۰ نفره ژنرال کانتیلو را که قصد داشت نیروهای کاسترو را محاصره و نابود کند، متوقف کند. سال‌ها بعد، سرگرد لاری بوکمن از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در تحلیل نبرد لاس مرسدس، عملکرد تاکتیکی گوارا را «درخشان» توصیف کرد. گوارا همچنین در این مدت در استفاده از تاکتیک بزن‌درو علیه ارتش باتیستا «خبره» شد.