لاندیولول
مکانیسم عمل
این دارو به عنوان یک عامل مسدود کننده انتخابی β۱ با اثر فوق‌العاده کوتاه عمل می‌کند. به سرعت توسط کربوکسیل استراز در کبد و شبه کولین استراز در پلاسما به شکل غیرفعال هیدرولیز می‌شود و در نتیجه نیمه عمر حذف حدود ۴ دقیقه است. لاندیولول یک آنتاگونیست بسیار انتخابی گیرنده بتا-۱ است (انتخاب پذیری برای مسدود کردن گیرنده بتا-۱، ۲۵۵ برابر بیشتر از مسدود کردن گیرنده بتا-۲ است) که اثرات مثبت کرونوتروپیک کاتکول‌آمین‌های آدرنالین و نورآدرنالین را بر روی قلب مهار می‌کند. که در آن گیرنده‌های بتا-۱ عمدتاً قرار دارند. پنداشته می‌شود که لاندیولول مانند سایر مسدودکننده‌های بتا، محرک سمپاتیک را کاهش می‌دهد و در نتیجه باعث کاهش ضربان قلب، کاهش شلیک خود به خودی ضربان‌سازهای نابجا، کاهش سرعت هدایت و افزایش دوره مقاوم شدن گره AV می‌شود. لاندیولول هیچ گونه فعالیت تثبیت کننده غشا یا فعالیت سمپاتومیمتیک ذاتی در شرایط آزمایشگاهی از خود نشان نمی‌دهد. در مطالعات پیش بالینی و بالینی، لاندیولول تاکی‌کاردی را با اثر فوق‌العاده کوتاه با شروع و جبران اثر سریع کنترل کرد و اثرات ضد ایسکمیک و محافظت از قلب را بیشتر نشان داد. تا به امروز، لاندیولول کوتاه‌ترین نیمه عمر پلاسما و بالاترین انتخاب‌پذیری قلبی را در میان بتابلوکرها در استفاده بالینی دارد. گزینش‌پذیری لاندیولول برای محاصره گیرنده β۱، ۲۵۵ برابر بیشتر از محاصره گیرنده β۲ است. در مقایسه، متوپرولول، انتخاب قلبی بسیار کمتری دارد (لاندیولول ۱۰۰ برابر بیشتر از متوپرولول، و ۸ برابر بیشتر از اسمولول کاردیوسلکتوگر است)، و نیمه عمر ۶۰ برابر بیشتر (۳ تا ۴ ساعت در مقایسه با ۳ تا ۴ دقیقه در مورد لاندیولول). FDA اشاره می‌کند که متابولیسم‌های ضعیف CYP2D6 به دلیل افزایش سطح متوپرولول خون، انتخاب قلبی متوپرولول را کاهش می‌دهند، زیرا تنوع ژنی تبدیل متوپرولول به متابولیت‌های غیرفعال را کاهش می‌دهد که منجر به غلظت پلاسمایی متوپرولول تقریباً ۵ برابر می‌شود. فعال شدن گیرنده‌های β۲ آدرنرژیک به اتساع برونش و تسریع پاکسازی مایع آلوئولی در سیستم راه هوایی ریوی کمک می‌کند. در نتیجه، یک مسدودکننده β۱ انتخابی قلبی با اثر محدود بر گیرنده β۲، ضربان قلب را بدون عوارض جانبی ریوی در بیماران مبتلا به COPD یا آسم کاهش می‌دهد. تحریک دارویی گیرنده‌های β۲ باعث افزایش جریان خون کرونر در افراد سالم و در بیماران مبتلا به شریان‌های کرونری خفیف آترواسکلروتیک می‌شود؛ بنابراین، نه تنها یک مسدودکننده β۱ انتخابی قلبی، نیاز اکسیژن میوکارد را در طول ورزش کاهش می‌دهد، بلکه پرخونی ناشی از گیرنده β۲ را در ورزش کرونری نشان می‌دهد، در حالی که به‌طور انتخابی ضربان قلب را کاهش می‌دهد. جالب اینجاست که لاندیولول هیچ خاصیت آنتاگونیستی سدیم و کلسیم ندارد، که آن را به دلیل قدرت کمتری برای اینوتروپی منفی، بتا بلوکر انتخابی قلبی مناسب‌تر برای بیماران مبتلا به نارسایی قلبی می‌سازد، در حالی که قدرت بالاتری برای کاهش ضربان قلب ارائه می‌دهد. برخلاف لاندیولول، قرار گرفتن در معرض سایر مسدودکننده‌های بتا مانند اسمولول، بیان مجدد گیرنده‌های β را تقویت می‌کند که اثر تحمل دارو را که در طول انفوزیون طولانی‌مدت اسمولول مشاهده می‌شود، توضیح می‌دهد. قرار گرفتن طولانی‌مدت سلول‌ها با مسدودکننده‌های بتا که به عنوان فارماکوکاپرون عمل می‌کنند، سطح کل گیرنده‌های β۱-آدرنرژیک را افزایش می‌دهد و در صورت توقف ناگهانی درمان، پاسخ‌های اغراق‌آمیز به آگونیست‌های درون‌زا مانند کاتکول آمین‌ها ایجاد می‌کند. این پدیده به‌عنوان بازگشت قطع مصرف بتا بلاکر توصیف شده‌است. با این حال، لاندیولول فاقد فعالیت فارماکوکاپرونینگ قابل توجهی است، زیرا لاندیولول به دلیل سطح بزرگ قطبی آن به سختی می‌تواند در غشاهای سلولی نفوذ کند.