cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
میکائلا فیجینی
میکائلا فیجینی (Michela Figini؛ زادهٔ April 7, 1966) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئیس بود.
گیلبرت بایها ندجما
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ، باشگاه فوتبال آریس لیماسول، و باشگاه فوتبال سدان اشاره کرد.
سیکوله
سیکوله یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نگوتین واقع شده‌است. سیکوله ۸۳۸ نفر جمعیت دارد.
جنگ جهانی سوم (فیلم)
«جنگ جهانی سوم» (World War III (film)) فیلمی در ژانر مستند است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
مصیبین
مصیبین (به عربی: مصیبین) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در ناحیه مرکزی اریحا واقع شده‌است. مصیبین ۲٬۰۲۱ نفر جمعیت دارد.
بحران بانکی ونزوئلا در سال ۱۹۹۴
بحران بانکی ونزوئلا در سال ۱۹۹۴ (Venezuelan banking crisis of 1994) هنگامی رخ داد که دولت کنترل تعدادی از بانک‌های ونزوئلا را به دست گرفت. اولین بانکی که در ژانویه ۱۹۹۴ شکست خورد، بانکو لاتینو، دومین بانک بزرگ این کشور بود. بعداً، دو بانک که ۱۸٪ از کل سپرده‌ها را تشکیل می‌دادند (Banco Consolidado و Banco de Venezuela) نیز شکست خوردند. در ۹ اوت ۱۹۹۴، بانکو دو ونزوئلا دهمین بانکی شد که دولت ونزوئلا در جریان بحران نجات داد، و دولت اکثریت سهام را با قیمت تقریبی ۲۹۴ میلیون دلار بر عهده گرفت. در کل، بین ژانویه ۱۹۹۴ و اوت ۱۹۹۵، ۱۷ بانک از ۴۹ بانک تجاری کشور و همچنین برخی شرکت‌های تابعه شکست خورده‌اند - که ۵۳ درصد از دارایی‌های سیستم را نشان می‌دهد. برآورد هزینه کل کمک هزینه از ۱۸ تا ۳۱ درصد تولید ناخالص داخلی است. یک تخمین هزینه کل نجات مالی بانک را ۱٫۸ تریلیون بولیوار یا ۱۲ میلیارد دلار نشان می‌دهد.
تکومسه
تکومسه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بارنزتیبل غربی، ماساچوست
بارنزتیبل غربی (به انگلیسی: West Barnstable) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برنستبل، ماساچوست واقع شده‌است.
چن لین (دودمان مینگ)
چن لین (朝爵؛ January 1, 1543 – January 1, 1607) افسر (ارتش) اهل دودمان مینگ بود.
احتیملات
احتیملات (به عربی: إحتیملات) یک روستا در سوریه است که در ناحیه صوران (حلب) واقع شده‌است. احتیملات ۶٬۷۶۴ نفر جمعیت دارد.
ولادیمیر میخائیلویچ یوروفسکی
ولادیمیر میخائیلویچ یوروفسکی (Vladimir Mikhailovich Yurovsky; March 7, 1915 – January 26, 1972) آهنگساز، و نوازنده پیانو اهل امپراتوری روسیه بود.
خط فوجیکیوکو
خط فوجیکیوکو ، یک خط راه‌آهن خصوصی ژاپنی در استان یاماناشی، بین ایستگاه اوتسوکی در اوتسوکی، یاماناشی و ایستگاه کاواگوچیکو در فوکاجیواگوچیکو، یا است. این تنها خط ریلی است که توسط فوجی کیوکو اداره می‌شود.
جو آهرن
جو آهرن (Joe Ahearne؛ زادهٔ November 23, 1963) کارگردان فیلم، کارگردان تلویزیونی و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است.
گیلبرت بونوین
گیلبرت بونوین (Gilbert Bonvin; February 13, 1931 – 1931:2:13, July 20, 1983) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
جو آهرن
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به ادیسه فضایی، خلسه و دکتر هو اشاره نمود.
گیلبرت بونوین
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال المپیک لیون، و باشگاه فوتبال لانس اشاره کرد.
ولادیمیر هورونجی
ولادیمیر هورونجی (Vladimir Horunzhy؛ زادهٔ September 19, 1949) تهیه‌کننده فیلم، آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سوفی لوو
سوفی لوو (زاده ۵ ژوئن ۱۹۹۰) بازیگر، خواننده انگلیسی است.
سیلباش
سیلباش یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Bačka Palanka Municipality واقع شده‌است. سیلباش ۴۲٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۴۶۷ نفر جمعیت دارد.
یانگ هائو (دودمان مینگ)
یانگ هائو (經略؛ January 1, 1550 – January 1, 1629) دادرس، و سیاستمدار اهل ملت چین بود. وی در سال ۱۶۲۹ سربریده شد.
خط سبز
خط سبز (Green Stripe) یا پرتره ای از مادام ماتیس نقاشی از آنری ماتیس است.
ماه و پلنگ
ماه و پلنگ، عنوان یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی احمد امینی، نویسندگی سعید مطلبی و تهیه‌کنندگی آرمان زرین‌کوب، محصول سال ۱۳۹۵ است. این سریال ۳۵ قسمتی، نخستین بار در آبان سال ۱۳۹۵ از شبکهٔ سه سیما پخش شد.
خلاصه داستان
در خلاصه داستان این سریال این‌چنین آمده‌است: «دزد برای هر خانه راه ورودی می‌یابد و شیطان در هر دل بهانه‌ای برای حضور. حاج صنعان نعیمی باور داشت که ۶۰ سال درِ دل را بر روی شیطان بسته نگاه داشته‌است و باور داشت این بسته بودن دل تا زمان مرگ ادامه می‌یابد تا اینکه…» و
راعل
راعل (به عربی: راعل) یک روستا در سوریه است که در ناحیه صوران (حلب) واقع شده‌است. راعل ۱٬۷۵۰ نفر جمعیت دارد.
ماه و پلنگ
بازیگران
بازیگران زیر در این سریال نقش‌آفرینی کرده‌اند:
موسیقی
تیتراژ پایانی با نام ماه و پلنگ به خوانندگی فریدون بیگدلی ، آهنگسازی پویان اعتصامی و ترانه سرایی مهدی میرزایی تولید و پخش شد.
گیلبرت مویوی
گیلبرت مویوی (Gilbert Moevi; September 1, 1934 – 1934:09:01, February 26, 2022) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد.
سوزان شیپتون
سوزان شیپتون (Susan Shipton؛ زادهٔ ۱۹۵۸) تدوین‌گر اهل کانادا است.
چارراهه
چارراهه دهی است که در شهرک چهارسوی ناحیهٔ وحدت تاجیکستان قرار دارد. از چارراهه تا مرکز شهر ۴۵ کیلومتر فاصله است. جمعیت این روستا ۴۸۵ نفر است. (۲۰۱۷)
پنجره باز (ماتیس)
پنجره باز (The Open Window) نقاشی از آنری ماتیس است.
وینوبا باوه
وینایاک نارهاری (Vinayak Narahari) همچنین با نام وینوبا باوه (Vinoba Bhave )؛ ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۵–۱۵ نوامبر ۱۹۸۲) فیلسوف، سیاستمدار، نویسنده، و فعال حقوق بشر و مدافع پرهیز از خشونت اهل هند بود. او که اغلب آچاریا (معلم سانسکریت) نامیده می‌شود، بیشتر به خاطر جنبش بهودان (Bhoodan Movement) شناخته می‌شود. جنبش بهودان توسط وینوبا باوه در آوریل ۱۹۵۱ آغاز شد. این جنبش به‌طور خودجوش در یک جلسه عصرانه در روستایی در آندرا پرادش متولد شد. جنبش بهودان که به «انقلاب بی‌خون» نیز معروف است، با متقاعد کردن افراد ثروتمندی که مقدار قابل توجهی زمین داشتند، از آن‌ها می‌خواست بخشی از زمین‌های خود را داوطلبانه به افراد بی‌زمین واگذار کنند. این جنبش اصلاحات ارضی داوطلبانه در طی شش سال، حدود ۱٫۹ میلیون هکتار زمین واگذار کرد.
او به عنوان معلم ملی هند و جانشین معنوی مهاتما گاندی در نظر گرفته می‌شود. او یک فیلسوف برجسته بود. گیتا توسط او با عنوان Geetai (به معنای مادر گیتا) توسط او به زبان مراتی ترجمه شده‌است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بهارات راتنا و جایزه رامون مگسیسی شده‌است.
چسترفیلد غربی، نیوهمپشایر
چسترفیلد غربی (به انگلیسی: West Chesterfield) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چشایر، نیوهمپشایر واقع شده‌است. چسترفیلد غربی ۱۱۰٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پیرمین زوربریگن
پیرمین زوربریگن (Pirmin Zurbriggen؛ زادهٔ February 4, 1963) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئیس بود.
ولبوی
ولبوی (Антон Олександрович Вельбой؛ زادهٔ June 9, 2000) خواننده اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جنگ دنیاها (فیلم ۱۹۵۳)
جنگ دنیاها (The War of the Worlds) فیلمی در ژانر علمی–تخیلی به کارگردانی بایرون هاسکین است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ژن بری، ان رابینسون، سدریک هاردویک، هنری براندون، و جک کروشن اشاره کرد.
ایستگاه کاواگوچیکو
ایستگاه کاواگوچیکو ، یک ایستگاه راه‌آهن در خط فوجیکیوکو در فوجیکاواگوچیکو، یاماناشی، ژاپن است که توسط فوجی کیوکو (فوجیکو) اداره می‌شود. در ارتفاع ۸۵۷ متری (۲۸۱۲ فوت) واقع شده‌است.
جام حذفی فوتبال عراق
جام حذفی فوتبال عراق جام حذفی فوتبال کشور عراق است. این جام از سال ۱۹۴۹ بنیان‌گذاری شده‌است.
شییاکوواتس
شییاکوواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است. شییاکوواتس ۱۳٫۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳۲ نفر جمعیت دارد.
دویبق
دویبق (به عربی: دویبق) یک روستا در سوریه است که در ناحیه صوران (حلب) واقع شده‌است. دویبق ۱٬۸۶۲ نفر جمعیت دارد.
براغیده
براغیده (به عربی: براغیدة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه صوران (حلب) واقع شده‌است. براغیده ۹۹۵ نفر جمعیت دارد.
گیلرمه مائوریسیو
گیلرمه مائوریسیو (Guilherme Mauricio؛ زادهٔ October 12, 1974) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ اشاره کرد.
اچ‌تی‌سی دریم
اچ‌تی‌سی دریم (HTC Dream) تلفن هوشمند شرکت اچ‌تی‌سی است که نخستین مرتبه در سپتامبر سال ۲۰۰۸ میلادی به بازار مصرف ارائه گردید. اچ‌تی‌سی دریم نخستین تلفن هوشمند دنیا است که با سیستم عامل اندروید معرفی گردید. در ژوئیه سال ۲۰۰۵ میلادی گوگل شرکت اندروید را خریداری نمود. در آن زمان شرکت اندروید به سرپرستی و هدایت اندی رابین سرگرم کار بر روی نرم‌افزارهای متفرقه و پراکنده برای دستگاه‌های تلفن هوشمند و همراه بود. تحت هدایت گوگل، این تیم متمرکز بر تهیه یک سیستم عامل استاندارد مبتنی بر لینوکس گردید تا بتواند با سیستم‌عامل‌هایی همانند سیمبیان و ویندوز موبایل به رقابت بپردازد.
ارائه نخستین تلفن هوشمند اپل در سال ۲۰۰۷ میلادی به همراه جنبه‌های بدیع سخت‌افزاری و نرم‌افزاری آن منجر به تغییر در روند پروژه گردید. طراحی سیستم‌عامل که در آن هنگام با نام رمز سونر (زودتر) شناخته می‌شد، به سرعت مورد بازبینی قرار گرفت که حاصل آن ارائه نمونه اولیه جدیدی با نام رمز دریم (رؤیا) بود. طراحی صفحه‌کلید دریم به صورت صفحه‌کلید فیزیکی و کشویی بود. گنجاندن صفحه‌کلید فیزیکی در این تلفن عمدی بود زیرا برنامه‌نویسان و توسعه‌دهندگان اندروید در آن زمان معطوف به گزارش‌هایی بودند مبنی بر عدم رضایت کاربران از صفحه‌کلید مجازی و معتقد بودند که اینگونه صفحه‌کلیدها فاقد بازخورد فیزیکی ملموس هستند و نتیجه آن بود که به اعتقاد آنها صفحه‌کلیدهای فیزیکی مناسب‌تر است.
سیستم عامل اندروید همزمان و همراه با تأسیس و معرفی پروژه اتحادیه گوشی باز یا به اختصار (OHA) در نوامبر سال ۲۰۰۷ به‌طور رسمی رونمایی شد. در حقیقت، اتحادیه گوشی باز کنسرسیومی بود از شرکت‌های مختلف سخت‌افزاری و نرم‌افزاری که به پیشرفت و توسعه این مقوله‌ها تحت استانداردهای باز کمک نمودند که ماحصل آن تأسیس و شکل‌گیری سیستم عامل اندروید بود. شرکت‌هایی که به همراه گوگل و در کنار اچ‌تی‌سی که در آن زمان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان تلفن هوشمند بود در این مسیر گام برداشتند. در حالی که گوگل در سال ۲۰۰۸ اعلام کرده بود که چندین دستگاه مبتنی بر لینوکس در حال آماده‌سازی برای عرضه با سیستم عامل اندروید هستند، در نهایت تنها یک دستگاه در ایالات متحده منتشر شد و آن دستگاه هم اولین تلفن اندرویدی اچ‌تی‌سی دریم بود.
آهوجار
آهوجار یک روستا در شهرک آزادی در شهر یاوان تاجیکستان است. از آهوجار تا مرکز شهرک ۵ کیلومتر و تا مرکز شهر هم ۵ کیلومتر است. جمعیت این روستا ۱۲۳۳ نفر است. (۲۰۱۷)
پشت‌بام‌های کولیور
پشت بام‌های کولیور (Les toits de Collioure) نقاشی از آنری ماتیس است.
بکتاش آبتین
مهدی کاظمی (۲۵ آذر ۱۳۵۳ – ۱۸ دی ۱۴۰۰) معروف به بکتاش آبتین، شاعر، کارگردان فیلم و زندانی سیاسی اهل ایران بود.
او که در ابتدا با نام شناسنامه‌ای‌اش غزل‌هایی پیشرو می‌گفت، نام خود را به بکتاش آبتین تغییر داد و به شعر آزاد روی آورد. وی در ادامهٔ همین مسیر توانست با مجموعهٔ چهارم شعری خود، پتک، جایزهٔ شعر خبرنگاران را کسب کند. آبتین این مسیر را در دههٔ نود با چاپ مجموعهٔ در میمون خودم پدربزرگم ادامه داد؛ اما با بروز مشکلاتی همچون: دستگیری، زندان و بیماری نتوانست در زمان حیاتش مجموعهٔ دیگری را به چاپ برساند و پس از درگذشتش فقط مجموعهٔ تنهایی دسته‌جمعی از او در پاریس به چاپ رسید. او همچنین از اواسط دههٔ هشتاد، کار فیلم‌سازی مستند را به‌طور جدی آغاز کرد و تا هنگام مرگ، ۱۹ فیلم مستند ساخت که از مطرح‌ترین آن‌ها می‌توان به پارک مارک و مُری زن می‌خواد اشاره کرد. او با فیلم ۱۳ اکتبر ۱۹۳۷ بر اساس زندگی لوریس چکناواریان توانست جایزهٔ بهترین فیلم بلند پُرتره از ششمین جشنواره سینما حقیقت را به‌دست‌آورد. آخرین ساختهٔ او، موریانه‌ای با دندان‌های شیری — که یک اثر سلف‌پرتره بود — موفق به کسب دیپلم افتخار از دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند شد. محمد رسول‌اف نیز فیلمی با نام جنایت عمدی براساس آخرین روزهای زندگی آبتین ساخت که پس از مرگ وی به نمایش درآمد.
فعالیت‌های سیاسی آبتین با حضور یافتن و مجروح شدنش در اعتراضات سال ۱۳۸۸ آغاز شد. او از سال ۱۳۸۹ به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد و در سال‌های مختلف، مسئولیت‌هایی همچون: منشی کانون، عضویت در هیئت دبیران و نیز بازرس کانون را به عهده گرفت. وی پس از چند بار بازداشت و حضور در دادگاه، سرانجام در سال ۱۳۹۸ با سه اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب محاکمه و به شش سال زندان تعزیری محکوم شد.
آبتین که از مهر ۱۳۹۹ در زندان به سر می‌برد، چند بار با بیماری‌های مختلفی روبه‌رو شد. او در آذر ۱۴۰۰ برای دومین بار به کرونا مبتلا شد؛ اما مسئولان زندان از فرستادنش به بیمارستان خودداری کردند؛ درنهایت پس از وخیم‌تر شدن حال جسمی‌اش به بیمارستان منتقل شده و در آنجا با پابند و زنجیر به تخت، بسته شد. وی در ۱۱ دی به کما رفت و یک هفته بعد، در ۱۸ دی ۱۴۰۰ درگذشت. اداره کل زندان‌ها و دادستانی تهران هرگونه اهمال در رسیدگی به وضعیت آبتین را رد کردند؛ اما این مرگ، واکنش‌های بسیاری را در رسانه‌ها به‌همراه داشت، به طوری که برخی آن را قتل یا کشته‌شدن نامیدند و مسئولیت مرگ آبتین را بر عهدهٔ حکومت و مسئولانش دانستند. پس از مرگ آبتین، تجمع‌های گوناگونی در ایران و کشورهای دیگر برای یادبودش برگزار شد که با دخالت پلیس و نهادهای امنیتی همراه شد.
کودکی و نوجوانی
بکتاش آبتین با نام شناسنامه‌ای مهدی کاظمی در ۲۵ آذر ۱۳۵۳ در شهر ری در خانواده‌ای مذهبی از طبقهٔ متوسط جامعه متولد شد. پدر او اسدالله کاظمی از جانبازان شیمیایی جنگ ایران و عراق بود که در ۳ فروردین ۱۴۰۱ بر اثر بیماری سرطان درگذشت. او همچنین برادر کوچک‌تری به نام آرمان داشت.
آبتین در کودکی و نوجوانی به‌صورت حرفه‌ای ورزش می‌کرد و در رشته‌هایی همچون کشتی، جودو و شنا به مدال قهرمانی، دست یافته بود. سپس رشته ورزشی خود را به پینگ پونگ تغییر داد و سال‌ها عضو تیم ملی نوجوانان و جوانان بود؛ اما آشنایی او در دوران سربازی با دوستی که به شعر شاملو (شعر سپید) علاقه داشت، مسیر او را به سمت شعر و هنر کشاند.
آبتین به‌دلیل مذهبی بودن خانواده‌اش و نیز کشته شدن دایی‌اش در جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۲، در کودکی عقایدی مذهبی داشت و حتی عضو بسیج بود. او حتی در ۱۴–۱۳ سالگی تلاش کرده بود که با دست بردن در شناسنامه راهی جبهه شود. آبتین که با اصرار پدر، مکبّر مسجد بود، پس از رسیدن به نوجوانی، کم‌کم شروع به اعتراض کرد و گاهی در میان نماز، مکبّری را رها می‌کرد و گاهی گلابدان مسجد را از جوهر پر می‌کرد. این اعتراض‌ها پس از رفتن او به سربازی و آشنایی‌اش با شعر و جهان هنر، جهت‌دهی‌ای اجتماعی پیدا کرد و حتی در سربازی به درگیری او با فرماندهان و تبعیدش به سردشت منجر شد.
ازدواج
همسرِ آبتین، مریم یاوری، بازیگر و فیلم‌ساز است و در بیشترِ کارهای سینماییِ آبتین در دههٔ ۱۳۹۰ تهیه‌کننده بوده‌است. آشنایی آن‌ها به سالِ ۱۳۸۸ و آغاز ارتباطشان به یک احوال‌پرسی تلفنی پس از شکستنِ جمجمه بکتاش در اعتراضاتِ آن سال برمی‌گشت. آن‌ها چهار سال با یکدیگر دوست بودند؛ سپس مدّتی در یک خانه زندگی کردند؛ و، درنهایت، به گفتهٔ یاوری، به خاطرِ فشارهای اجتماعی، مجبور شدند که در تیرِ ۱۳۹۲ ازدواجِ رسمی کنند.
فعالیت‌های ادبی
او در اوایل دهه هشتاد، نام خود را از مهدی کاظمی به بکتاش آبتین تغییر داد و در سال ۱۳۸۱ دومین کتاب و اولین مجموعه اشعار آزاد خود به نام «مژه‌ها چشم‌هایم را بخیه کرده‌اند» را به‌چاپ رساند که تجربه‌هایی نزدیک به جریان «شعر گفتار» بود. سومین مجموعه شعری او-که در سال ۱۳۸۴ به‌چاپ رسید- «شناسنامه خلوت» نام داشت که از لحاظ فرم، بیشتر به قالب‌هایی نظیر هایکو و تانکا شبیه بود و از نظر محتوا به مسائل انسانی با تکیه بر مقوله زن و دغدغه‌های اجتماعی می‌پرداخت. آبتین در سال ۱۳۹۰ مجموعه پتک را با نشر چشمه به‌چاپ رساند و این مجموعه توانست برندهٔ جایزه شعر خبرنگاران شود. او در سال ۱۳۹۲ مجموعهٔ «در میمون خودم پدربزرگم» را راهی بازار کرد که دارای مضمون‌هایی عاطفی و اجتماعی و آخرین اثر او قبل از مرگش بود. همسر بکتاش، مریم یاوری، آثار منتشرنشدهٔ او را پس از مرگش جمع‌آوری و با نام «تنهایی دسته‌جمعی» توسط «نشر ناکجا» در پاریس منتشر کرد. در این کتاب، بارکدی وجود دارد که می‌توان با اسکن آن‌ها شعر را با صدای خود شاعر شنید. برخی از اشعار متأخرتر این مجموعه، در زندان سروده شده‌است.
شیدا محمدی، شاعر، غزل‌های ابتدایی بکتاش را نشان‌گر تسلط او بر اوزان عروضی و شعر کلاسیک می‌داند. مظاهر شهامت، شاعر، نیز زبان امروزین و بسامد بالای به‌کارگیری صفت و موصوف‌های نامأنوس را از ویژگی‌های آثار آزاد او در مجموعهٔ مژه‌ها چشم‌هایم را بخیه کرده‌اند ذکر کرده‌است. شهرنوش پارسی‌پور، نویسنده و منتقد، این دو مجموعه را تحت‌تأثیر اشعار بیژن نجدی می‌داند و مواردی مانند جان‌بخشی به اشیا و توجه به عرفان ذن را شاهدی بر این استقبال ذکر می‌کند؛ هرچند آن را تقلید نمی‌داند.
در سال‌های میانی دههٔ هشتاد، نواری صوتی از «بکتاش آبتین» به‌نام «افیون» با آهنگ‌سازی «هومن گنجور» و تنظیم «ایرج همدمی» منتشر شد. سپس او سی‌دیِ بدون مجوزی شامل شعرخوانی‌هایش را با نام «موریانه‌ای با دندان‌های شیری» راهی بازار کرد. وی در مصاحبه‌هایش از چاپ مجموعه‌ای به‌نام «تظاهرات یک‌نفره»، شامل ۱۵ شعر بلند اجتماعی-سیاسی و نیز یک سی‌دی شامل دکلمهٔ ۲۵ شعر عاشقانه با صدای خودش و آهنگ‌سازی و تنظیم «مسعود اقبالی» خبر داده بود. او همچنین در زندان در حال نوشتن کتابی دربارهٔ معماری سنتی ایران بود که با مرگ ناگهانی‌اش این اثر، هرگز به‌پایان نرسید.
آثار اولیه
آبتین ورود به عرصه سینما را در اوایل دهه ۱۳۸۰ و با بازیگری آغاز کرد. مریم یاوری، همسر او که در بسیاری از پروژه‌های سینمایی‌اش حضور داشته‌است، ورود آبتین به جهان سینما را به‌دلیل علاقه‌اش به محمدرضا یزدان‌پناه، رئیس سازمان منطقه آزاد کیش و نیز دوستی‌اش با فرشید ابراهیمی، طراح و فیلم‌بردار، می‌داند. او با فیلم کوتاهی به نام کسوف در سال ۱۳۸۵ فعالیت در زمینه سینمای مستند را آغاز کرد؛ سپس در بهمن همان سال، فیلم کوتاه پرهزینه و داستانی‌ای به‌نام میکا را منتشر کرد که بازیگرانی همچون حامد کمیلی و لیلا زارع (که البته در آن زمان، چندان شناخته‌شده نبودند) در آن نقش ایفا کردند. آبتین سومین اثر سینمایی خود را در خرداد سال ۱۳۸۶ با نام تُنگ شنی ساخت که به ساختار جزیرهٔ کیش و چگونگی شکل‌گیری آن می‌پردازد. او در همان سال، ساخت فیلم مستند خود دربارهٔ زندگی منصور بنی‌مجیدی، شاعر آستارایی، با نام رخنه در خواب را آغاز کرد. نام این فیلم، برگرفته از نام یکی از مجموعه‌اشعار بنی‌مجیدی است که (پس از مرگ او مجوز نگرفت و هرگز چاپ نشد ) به زندگی خصوصی، سوابق شعری و اجتماعی، آثار و همچنین زمان بستری بودن او در بیمارستان (به‌علت ابتلا به سرطان) می‌پردازد. آبتین در شهریور ۱۳۸۷، فیلم بعدی خود به‌نام رؤیای نزدیک را ساخت که به چگونگی شکل‌گیری جزیره کیش می‌پردازد.
مستندهای داستانی
آبتین فیلم مستند نیمه‌بلند پارک مارک را در سال‌های ۱۳۸۸–۱۳۸۷ کارگردانی کرد. این فیلم دربارهٔ یک معتاد به کراک است که از صندوق‌های صدقات سرقت می‌کند. این فیلم در چهاردهمین جشن سینمای ایران برای بهترین فیلم‌برداری، صدا، کارگردانی و تدوین، نامزد جایزه شد و توانست دیپلم افتخار بهترین صدابرداری را دریافت کند؛ این فیلم در جشنواره‌های خارجی‌ای همچون: تسالونیکی یونان و بازار بین‌المللی جشنواره کن نیز حضور داشت که از دیدگاه احمد زاهدی لنگرودی، منتقد، جایگاه او را به‌عنوان یک مستندساز حرفه‌ای تثبیت کرد.
آبتین در سال ۱۳۸۹ مستندی ۴۲ دقیقه‌ای به‌نام مُری زن می‌خواد ساخت که به جشنواره‌های گوتنبرگ سوئد، روتردام هلند و بوستون راه یافت. این فیلم به مشکلات جنسی و مسئلهٔ ازدواج یک سرایدار میان‌سال به‌نام مرتضی محمودزاده می‌پردازد و کارگردان، بخش‌هایی از آن را به‌علت خاص بودن محتوا و فضای سنتی اصفهان-که باعث عدم همکاری مردم می‌شد-با کمک ۴۰ بازیگر بازسازی کرد؛ هرچند بازیگرانِ نقش اصلی و نقش‌های کلیدی، افراد حقیقی بودند.
پرتره‌ها
بکتاش در سال ۱۳۹۰، ساختن فیلمی به‌نام آنسور با محوریت زندگی علیشاه مولوی را آغاز کرد؛ فیلمی با راوی ناشنوا که از دیدگاه آبتین، جنبه‌ای نمادین نیز دارد. آنسور به موضوع سانسور در ادبیات می‌پردازد که در واقع، همان واژهٔ سانسور است که حرف نخستش حذف شده‌است. فیلم در چند جشنوارهٔ فیلم مستند و یک دانشگاه در آمریکا به نمایش درآمد؛ اما آبتین از نتیجه کار، ناراضی بود و در سال ۱۳۹۶ آن را با نام کاملاً خصوصی برای آگاهی عموم بازسازی کرد.
او در سال ۱۳۹۱ چهار فیلم «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷» (زندگی لوریس چکناواریان)، «شرح بی‌نهایت» (زندگی فرهاد فخرالدینی)، «مشق شب» (زندگی فخری ملک‌پور) و «همایون خرم» را ساخت، اما هیچ‌یک از فیلم‌ها جز «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷» به نمایش عمومی درنیامدند. بکتاش نتوانست فیلم «شرح بی‌نهایت» را به علت عدم تأمین منابع مالی آنگونه که می‌خواست کامل کند، اما این فیلم که درون‌مایهٔ اصلی‌اش بر موسیقی کارهای فخرالدینی استوار است، خاطرات او و همسرش، حضورش در میان شاگردانش و بسیاری نکات مهم زندگی این هنرمند را دربرمی‌گیرد. «مشق شب» و «همایون خرم» نیز با توجه به محدودیت‌های تحمیلی آنگونه که کارگردان می‌خواست ساخته نشدند، هرچند با چرخیدن بر تم موسیقی و شخصیت، بازگوکننده خاطرات روزگار طلایی موسیقی ایران هستند. بکتاش سپس فیلم ۱۳ اکتبر ۱۹۳۷ را ساخت که در آن به زندگی سخت دوران کودکی لوریس چکناواریان پرداخته می‌شود. این فیلم اگرچه توانست جایزهٔ بهترین فیلم بلند پرتره را در «ششمین جشنواره سینما حقیقت» کسب کند، اما هرگز مجوز اکران عمومی پیدا نکرد و درنهایت توسط سایت «هاشور» به‌صورت اینترنتی نمایش داده شد.
رایتز
رایتز (Rail India Technical and Economic Service) شرکت مهندسی هندی است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد.
بکتاش آبتین
پرتره‌ها
آبتین در سال ۱۳۹۴ بلندترین مستند خود با نام «نادر» را ساخت که مستندی در مورد زندگی «نادر صنعانی»، معروف به پدر سنگ ایران، است. این فیلم که به تحقیقات صنعانی پیرامون سنگ‌های ایرانی می‌پردازد ازلحاظ ساختاری به آثار شخصی آبتین شباهت دارد. او در سال ۱۳۹۷ ساخت فیلمی به نام «رنگ پاشیدن بر هیچ» را آغاز می‌کند که به زندگی شاعر اصفهانی «حسن صفدری» می‌پردازد. این فیلم نیمه‌تمام می‌ماند و به مرحله تدوین نمی‌رسد. درونمایهٔ این مستند، تفاوت ظاهر پرهیاهوی صفدری در تضاد با تنهایی عمیق درون او است. در آن سال‌ها ممنوع‌الفعالیت بودن آبتین او را به سمت ساخت مستندهای صنعتی و تبلیغاتی (نظیر تبلیغ شرکت هواپیمایی قشم) می‌برد.
وی همچنین طی سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰، سه مستند پرتره از اعضای کانون نویسندگان یعنی فریبرز رئیس‌دانا، ناصر زرافشان و علی‌اکبر معصوم‌بیگی ساخت که دو فیلم آخر، پس از مرگ او به نمایش درآمدند. از ویژگی‌های مشترک این سه فیلم، می‌توان به اهمیت تاریخی آن‌ها و همچنین ساخته شدن با کمترین عوامل و امکانات اشاره کرد.
آخرین ساختهٔ وی، سلف‌پرتره‌ای با نام «موریانه‌ای با دندان‌های شیری» بود که شاید شخصی‌ترین اثر آبتین باشد. فیلمی که فاصلهٔ کوتاه قرنطینهٔ کرونا در جزیرهٔ کیش (به دور از همسرش) تا زندانی شدن او را دربرمی‌گیرد. این فیلم توانست درحالی‌که حدوداً ۱۰ ماه از زندانی شدن آبتین می‌گذشت، در دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم مستند نیمه‌بلند را کسب کند.
آبتین ساخت فیلم مستند تو مصطفایی (گل یا پوچ) و مستندی پیرامون کانون نویسندگان ایران را آغاز کرده بود که با زندانی شدن و مرگ او نیمه‌تمام ماند.
نقدها و نظرات
مریم یاوری، سبک مستندسازی آبتین را ترکیبی بین شعر و تئاتر می‌داند و محبوبه موسوی، داستان‌نویس، اعتقاد دارد که «نگاه حسی بکتاش به جهان بر نمای واقع‌گرایانه مستندهایش رنگ می‌پاشید.» داریوش معمار، روزنامه‌نگار، نیز اعتقاد دارد که «فیلم‌های بکتاش آبتین وابسته به همان شرایط روحی و حس‌آمیزی در درک تصاویر و زمان و جریان زندگی بودند که در شعرهایش وجود داشت»؛ اما شاهین کربلایی طاهر، کارگردان و منتقد سینما، با دیدگاهی متفاوت، بیان می‌کند که «اولین موضوع جالب توجه در فیلم‌های بکتاش، ناهمگونیِ چیدمان تصویری (صداییِ) آثار اوست با آنچه سینمای شاعرانه می‌دانیم. در هیچ‌یک از آثار او با تصاویر آبستره، حرکات یا نماهای عجیب و غریب دوربین، صداهای نامأنوس و در یک‌کلام «قرتی‌بازی» روبه‌رو نمی‌شویم.» محمد رسول‌اف، کارگردان سینما، آثار آبتین را دارای فراز و نشیب دانسته؛ اما تجربه‌گرایی و جسارت او را مهم‌ترین عنصر این آثار برمی‌شمرد.
منتقدان گوناگونی، صدابرداری پارک مارک را-که برنده دیپلم افتخار صدابرداری جشن سینما شد-ستوده‌اند. احمد زاهدی لنگرودی، مستندساز و روزنامه‌نگار، اعتقاد دارد که تصویر و صدابرداری خیابانی فیلم-که بسیاری از لحظاتش در شب می‌گذرد-از نمونه‌های فنی موفق تاریخ سینمای مستند ایران است. یزدان سلحشور، منتقد، در این‌باره می‌گوید: «صدا شخصیت اصلی فیلم است و حضور یک حرفه‌ای تمام‌عیار در حوزه صدابرداری، جان‌مایه اثر را زیر پوشش گارانتی خود دارد. کاربرد صدا در فیلم نیز دارای همان اهمیتی است که در آثار موج نو و نسخهٔ آمریکایی این موج یعنی سینمای جارموش شاهد بوده‌ایم.»
منتقدانی همچون: محبوبه موسوی و مهرداد خامنه‌ای فیلم‌های پرترهٔ کانون نویسندگان را به موفقیت آثار گذشتهٔ کارگردان نمی‌دانند و آن را «یک بیانیهٔ طولانی سیاسی»، «گزارش و مونولوگی گاه طولانی» و «رپرتاژ تلویزیونی» نامیده‌اند؛ هرچند محمد رسول‌اف، این آثار را تجربه‌های تازه، و احمد زاهدی لنگرودی نیز آن‌ها را نویددهندهٔ استعدادی درخشان در عرصهٔ سینمای مستند می‌نامد. علی‌اکبر معصوم‌بیگی نیز با بیان مشکلات کارگردان در زمان ساخت این فیلم‌ها، حکم قطعی زندان او و همچنین تنگناهای مالی، این آثار را قابل دفاع می‌داند و با آثار متأخر ژان لوک گدار مقایسه می‌کند.
فعالیت‌های دیگر
آبتین در زمینه طنز و هجو نیز فعال بود و دفتری از هجویات داشت که تا به امروز منتشر نشده‌است.
او مدتی با منطقه آزاد کیش همکاری و در آنجا جلسات ادبی برگزار می‌کرد. وی به‌عنوان دبیر انجمن شاعران کیش، در ابتدای دهه ۸۰، جلسه‌های شعر و داستان این جزیره را با حضور شاعران و نویسندگان مطرح برگزار کرد و بعدها نیز محفلی به نام «پاتوق شعر و داستان کیش» ایجاد کرد.
بکتاش همچنین با همراهی علیشاه مولوی و تعدادی از شاعران، «جریان شاعران سراسر ایران» را ایجاد کرد. این جریان ابتدا در سال‌های ابتداییِ پس از انقلاب و در زمانی که علیشاه مولوی سردبیر نشریه نافه بود ایجاد شد و هدف آن، حمایت از شاعران شهرستانی در مقابل دیگر نشریاتی بود که تنها به شاعران مرکزنشین توجه می‌کردند. بعدها این جریان به «تشکل شاعران مستقل ایران» تغییر نام داد و با هماهنگی ۱۸ هیئت تحریریه در سرتاسر ایران با مجلاتی نظیر «دال» به فعالیت خود ادامه داد.
او در سال‌های زندان به تشکیل «کمیسیون فرهنگی زندان» دست زد؛ بیش از ۷۰۰ کتاب به کتابخانه این زندان اضافه کرد و جلساتی را برای آموزش خطاطی، شعر، داستان و زبان‌های خارجی ایجاد کرد.
در جنبش سبز
بکتاش آبتین در سال ۱۳۸۸ در اعتراضات خیابانی جنبش سبز، به‌دست مأموران امنیتی مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت و به علت شدت جراحات، در بیمارستان و سپس در خانه چند ماه بستری شد. بنا به گزارشی که کانون نویسندگان ایران منتشر کرده‌است، ضربه‌ای که به سر او وارد شد، باعث به کما رفتن او شد.
آبتین دراین‌باره گفته بود: «مأموران امنیتی در یکی از آن تظاهرات به من با چاقو حمله کردند و جمجمه‌ام شکست و بلافاصله به بیمارستان فیروزگر منتقل شدم و پس از آن هم حدود یک‌سال در خانه بستری بودم. آن روز، من مثل بقیه شهروندان در خیابان بودم و برای گرفتن عکس یا فیلم نرفته بودم.»
عضویت در کانون نویسندگان
آبتین همواره عضویت در کانون نویسندگان را نقطه‌عطف زندگی خود می‌دانست و زندگی‌اش را به دوره‌های پیش و پس از آشنایی و همکاری با کانون نویسندگان ایران تقسیم کرده بود. او در این‌باره گفته بود: «واقعاً کانون نویسندگان ایران به من هویت داد. به من آموخت که آزادی چیه، آزادی‌خواهی چیه…، ما برای چی دور هم جمع می‌شویم…، از چه چیزی حرف می‌زنیم…، چه چیزی می‌خواهیم…»
فعالیت بکتاش آبتین در کانون نویسندگان برای او پیامدهای حقوقی داشت. او در اردیبهشت ۱۳۹۴ به کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران اطلاع داد که «در سه روز متوالی از تاریخ ششم تا هشتم اردیبهشت ماه برای فیلم‌ها، عضویتش در کانون نویسندگان و شرکت در اعتراضات خیابانی سال ۸۸» بازجویی شده‌است. مأموران وزارت اطلاعات منزل او را تفتیش کردند و آثارش ممنوع اعلام شد. این پرونده به مدت سه سال در دادسرای فرهنگ و رسانه باز بود تا اینکه در آبان ۱۳۹۷ او با کیوان باژن و رضا خندان مهابادی به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شده و اتهام تبلیغ علیه نظام به او تفهیم شد. سه ماه بعد پس از احضار مجدد، سه اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به او تفهیم شد.
پیش‌زمینه
در ۱۲ آذر ۱۳۹۵ در هجدهمین مراسم یادبود جانباختگان قتل‌های زنجیره‌ای، بکتاش آبتین و تعداد زیادی از مردم، هنرمندان و فعالان سیاسی در کنار آرامگاه محمد مختاری و محمدجعفر پوینده در امام‌زاده طاهر کرج حاضر شدند. به گفتهٔ رضا خندان مهابادی، نیروهای امنیتی، صبح همان روز با چند تن از اعضای کانون نویسندگان، تماس گرفته و به آن‌ها گفته بودند که نباید این برنامه برگزار شود؛ این مراسم با مداخلهٔ نیروهای انتظامی و لباس‌شخصی به خشونت کشیده شد و جمعی از حاضران، از جمله، بکتاش آبتین و مزدک زرافشان (فرزند ناصر زرافشان) مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و بازداشت شدند.
او توسط شعبه ۲ دادگاه انقلاب کرج، به سه ماه کار اجباری خدماتی در بهزیستی (بدل از یک سال حبس تعزیری) و جریمه نقدی محکوم شد. بکتاش این حکم را نپذیرفت و گفت «من این حکم را قبول ندارم. اصولاً محاکمه هیچ‌کس را به دلیل ابراز نظر و عقیده‌اش قبول ندارم؛ برای همین هم عضو کانون نویسندگان شده‌ام. مدافع آزادی بیان، بی‌هیچ حصر و استثنا هستم و این فشارها در عزم من برای مبارزه با سانسور، خللی وارد نمی‌کند. من به حکم صادر شده اعتراض می‌کنم.» کانون نویسندگان نیز با انتشار بیانیه‌ای در ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، حکم کار اجباری برای یک هنرمند را محکوم کرد، آن را «از نوآوری‌های دستگاه قضایی برای متهمان سیاسی» دانست که «در آن، ذره‌ای عدالت وجود ندارد» و خواستار لغو این حکم شد. درنهایت در شهریور ماه ۹۷، دادگاه تجدیدنظر حکم وی را به پرداخت پنج میلیون تومان جریمه نقدی تقلیل داد.
احضار
به گزارش دویچه‌وله فارسی، در اردیبهشت ۱۳۹۴ مأموران وزارت اطلاعات ضمن بازداشت او در خانه‌اش، بیش از دو هزار قلم فیلم، عکس‌های خانوادگی، موبایل، لپ‌تاپ و اسناد کانون نویسندگان ایران را با خود بردند. رضا خندان مهابادی و کیوان باژن نیز یک هفته بعد از آن احضار شدند. با آنکه این پرونده در شعبهٔ ۱۲ دادسرای فرهنگ و رسانه باز شده بود، پس از گذشت سه سال، در ۹ مرداد سال ۱۳۹۷ این سه نویسنده به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شده و به‌دلیل جمع‌آوری و انتشار کتاب چهار جلدی «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران» - که اثری پژوهشی بود - با عنوان «تبلیغ علیه نظام» تفهیم اتهام شدند و قاضی قرار کفالت را به وثیقه تبدیل کرد.
آن‌ها یک بار دیگر در ۱۲ آبانِ همان سال، با شکایت وزارت اطلاعات و در زمان وزارت محمود علوی، به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شدند و دو عنوان اتهامی جدید «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به پروندهٔ آن‌ها اضافه شد. همچنین میزان وثیقهٔ آن‌ها دوبَرابر افزایش یافت. بکتاش آبتین پس از برگزاری دادگاه، در مصاحبه با رادیو فردا دربارهٔ علت اتهام «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» گفت که برای این اتهام، دلیلی ارائه نشد؛ اما احتمالاً «پایهٔ آن باید بیانیه‌های کانون نویسندگان ایران در دفاع از حرکت دختران خیابان انقلاب و روز جهانی زن باشد». کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیه‌ای این اتهام‌ها را پرونده‌سازی نامید و خواستار مختومه شدن این پرونده و دیگر پرونده‌های مشابه شد. همچنین حدود ۷۰۰ نفر از هنرمندان و فعالان اجتماعی در بیانیه‌ای گروهی، انتساب «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به این هنرمندان را از آن دست اتهام‌های جدیدی دانستند که سابقه‌اش را تنها در نظام دادرسی دیوان بلخ می‌توان سراغ گرفت.
محاکمه
بکتاش آبتین به‌همراه کیوان باژن و رضا خندان مهابادی در ۲ بهمن ۱۳۹۷ به شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب احضار شد. قاضی مقیسه با رد کردن وکلای متهمان، ناصر زرافشان و راضیه زیدی، گفت که «متهمان خود می‌توانند از خودشان دفاع کنند» و حق آن‌ها برای برخورداری از وکیل را نقض کرده و مبلغ وثیقه را به ده‌برابر افزایش داد.
در روز محاکمه، ۷ اردیبهشت ۱۳۹۸، جمعی از اعضای کانون به نشانه اعتراض در مقابل دادگاه انقلاب تجمع کردند. در این جلسه، اتهام‌هایی همچون: «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» مطرح شد که مصادیق آن را کتاب‌های کانون نویسندگان، از جمله، کتاب «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران»، بیانیه‌های کانون نویسندگان و نیز یادداشت‌ها و مطالب منتشر شده در صفحات شخصی بکتاش دانسته بودند.
رای دادگاه
شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب درنهایت، در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ حکم خود را مبنی بر شش سال زندان تعزیری برای بکتاش آبتین صادر کرد که یک سال آن، به‌دلیل اتهام «تبلیغ علیه نظام» و شش سال آن نیز به‌خاطر اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» بود. پس از صدور این حکم، بسیاری از فعالیت‌های ادبی بکتاش، تحت فشار نهادهای امنیتی محدود شد به‌طوری‌که حتی جلسه «حبسیه‌سرایی در شعر کهن و مدرن» در خرداد ۱۳۹۸ - که قرار بود بکتاش آبتین در آن شعرخوانی کند - با تماس تلفنی مسئول یک نهاد امنیتی لغو شد.
در ۵ مرداد ۱۳۹۸ کانون نویسندگان اعلام کرد که پروندهٔ بکتاش آبتین و دو عضو دیگر کانون به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر فرستاده شده‌است. سرانجام در ۷ دی ۱۳۹۸، شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر به ریاست قاضی زرگر، حکم ۶ سال زندان بکتاش آبتین را عیناً تأیید کرد. این دادگاه بدون دعوت از بکتاش و وکلای او برگزار شد.
در روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۸، شعبهٔ یک اجرای احکام دادسرای شهید مقدس، بکتاش را برای تحمل دوران محکومیت خود فراخواند؛ اما به‌دلیل هم‌زمانی با بحران شیوع کرونا در ایران، اجرای این حکم به تعویق افتاد تا سرانجام در روز ۵ مهر ۱۳۹۹، بکتاش آبتین به‌همراه رضا خندان مهابادی و کیوان باژن پس از مراجعه به دادسرای شهید مقدس به زندان اوین منتقل شدند. تعدادی از شاعران، نویسندگان و دوستداران آن‌ها از صبح همان روز در اعتراض به اجرای حکم این سه نویسنده، در مقابل زندان اوین جمع شدند و تا لحظه بدرقه آن‌ها در آن‌جا حضور داشتند.
واکنش‌ها
انجمن جهانی قلم (پِن) در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ در بیانیه‌ای محاکمهٔ بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر را محکوم و اعلام کرد. کانون نویسندگان نیز در ابتدا در واکنش به حکم دادگاه بدوی، در بیانیه‌ای «دلایل» و «مستندات» حکم را نامربوط دانست؛ سپس با انتشار بیانیه‌ای در ۱۰ دی ۱۳۹۸ به حکم دادگاه تجدیدنظر اعتراض کرد و «از تمام نهادهای فرهنگی و انسان‌های آزادی‌خواه و مدافعان آزادی بیان خواست که نسبت به این احکام ظالمانه اعتراض کنند و خواهان لغو آن گردند.»
۵۴ نفر از نویسندگان و هنرمندان مطرح، از جمله: بابک احمدی، علی باباچاهی، اسفندیار منفردزاده، جعفر پناهی و بهرام بیضایی، ضمن محکوم کردن این احکام، آن را «نشانی دیگر از افزایش تهدید و فشار بر اهل قلم» دانستند. همچنین بیش از ۹۰۰ نویسنده، مترجم و شاعر هم نامه‌ای سرگشاده به مقامات اجرایی و قضایی کشور نوشتند و این احکام را «ناروا و آزادی‌کُش» و «لطمه‌ای گران به حقوق اساسی فرد فرد ملّت ایران» خواندند و خواستند که فوراً و بدون قید و شرط از این سه نفر رفع اتهام شود.
در ۲۸ مرداد ۱۳۹۸، یسپر بنگتسون، رئیس انجمن قلم سوئد، یک روز قبل از سفر محمدجواد ظریف (وزیر امور خارجهٔ ایران) به سوئد، در نامه‌ای سرگشاده به وزیر امور خارجهٔ سوئد، در دستور کار قرار گرفتن «وضعیت وخیم و بحرانی حقوق بشر در ایران» و وضعیت «بکتاش آبتین» و چهار زندانی دیگر به نام‌های نسرین ستوده، نرگس محمدی، رضا خندان مهابادی و کیوان باژن را درخواست کرد. در ۱۲ مهر ۱۳۹۸ نیز یک «عصر شعر» تقدیم به بکتاش آبتین برگزار شد که در آن افرادی همچون: حافظ موسوی، عنایت سمیعی و فریبرز رئیس‌دانا سخنرانی کرده و تعدادی از شاعران جوان به یاد بکتاش شعرخوانی کردند.
یک روز پس از زندانی شدن آبتین و دو نویسنده دیگر، کانون نویسندگان طی بیانیه‌ای خواستار آزادی بی قید و شرط این سه نفر شد. در ۲۱ مهر ۱۳۹۹ انجمن قلم استرالیا با انتشار بیانیه‌ای خواستار آزادی بی‌درنگ آبتین و دو نویسنده زندانی دیگر و همچنین اقدام فوری در جهت نگارش نامه‌ای به سفیر ایران در استرالیا شد.
در ۵ آبان ۱۳۹۹ تعدادی از استادان دانشگاه و نویسندگان نظیر یرواند آبراهامیان، داریوش آشوری، بابک احمدی، منیرو روانی‌پور، فرج سرکوهی، مراد فرهادپور و آذر نفیسی نامه‌ای خطاب به انجمن جهانی قلم و سازمان‌های مدافع حقوق بشر امضا کردند و از این نهادها خواستند که با تمامی امکانات خود برای آزادی فوری بکتاش و سه زندانی سیاسی دیگر اقدام کنند.
در ۱۱ آبان ۱۳۹۹ انجمن جهانی قلم با ارائه چند راهکار از ۱۵۰ شعبه خود در ۱۰۰ کشور خواست که برای لغو حکم‌های زندان بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر زندانی اقدام کنند این انجمن درخواست کرد که شعباتش در کشورهای مختلف نامه‌هایی را خطاب به حسن روحانی، رئیس‌جمهور وقت ایران، و ابراهیم رئیسی، رئیس قوه قضائیه در آن زمان، ارسال کنند و خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط این سه هنرمند شوند.
در ۲۲ آذر ۱۳۹۹ بیش از ۱۳۰۰ نفر از هنرمندان، شاعران و نویسندگان ایرانی همچون: جعفر پناهی، علی باباچاهی، احمد پوری و نیلوفر بیضایی با انتشار بیانیه‌ای به حکم زندان بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر اعتراض کردند.
در ۶ مهر ۱۴۰۰ انجمن قلم آمریکا فراخوانی با امضای ۶۰ نویسنده، روزنامه‌نگار و هنرمند نظیر مریل استریپ، پل استر، اورهان پاموک، مارگارت اتوود، خالد حسینی، تام استاپارد و آریل دورفمان منتشر کرد که از حکومت ایران خواسته بودند بکتاش آبتین، کیوان باژن و رضا خندان مهابادی را - که به‌تازگی برنده جایزه «آزادی برای نوشتن» شده بودند - آزاد کند.
دوران زندان
بکتاش در اواخر آذر ۱۳۹۹ از داخل زندان، پیام صوتی سه دقیقه‌ای فرستاد که در آن به مسائلی نظیر اعمال فشار از سوی مأموران امنیتی، مشکلات دسترسی به تلفن عمومی و عدم نظارت بر فروشگاه زندان اوین اشاره داشت و نیز گفت که از همبندانش برای مرخصی گرفتن یا آزادی مشروط، توبه‌نامه و تعهدنامه گرفته می‌شود.
او در اعتراض به تبعید اسماعیل عبدی، به‌همراه امیرسالار داودی از ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ اعتصاب غذا کرد و سپس زندانیان دیگری به آن‌ها پیوستند. درنهایت، آن‌ها در پی درخواست اسماعیل عبدی در ۳ فروردین ۱۴۰۰ به اعتصاب غذایشان پایان دادند.
بکتاش روز سه‌شنبه ۸ تیر ۱۴۰۰، به بازپرسی شعبه ۴ دادسرای اوین احضار شد. این احضار در ارتباط با انتشار خبر ابتلای او به کرونا در زندان بود. او سرانجام در ۱۷ شهریور ۱۴۰۰ برای اولین بار به‌دلیل تشدید بیماری پدر به مرخصیِ ۵ روزه آمد و با آنکه پزشکان از وجود یک کیست در بیضه‌اش خبر داده بودند، فرصت نشد که درمانش را پیگیری کند.
جایزه جهانی آزادی قلم
در ۲۵ شهریور ۱۴۰۰، انجمن قلم آمریکا اعلام کرد که جایزه «آزادی قلم» سال ۲۰۲۱ را به بکتاش آبتین، رضا خندان مهابادی و کیوان باژن اهدا خواهد کرد و آن‌ها را نویسندگانی نامید «که نه تنها برای ارائهٔ آثار و ایده‌های خود، بلکه برای زندگیِ بدون ترس و همراه با فداکاری بی‌حد و حصر در خدمت آزادی‌هایی بوده‌اند که پشتوانهٔ اندیشه آزاد، هنر، فرهنگ و خلاقیت هستند.» این جایزه در ۱۴ مهر ۱۴۰۰ رسماً اعطا شد و این سه نویسنده در پیامی که از زندان نوشته بودند، جایزه را به «تمام افراد سرکوب‌شدهٔ ایران و دیگر مناطق جهان» تقدیم کردند.
بیماری
بکتاش آبتین در مدتی که دوران حبس خود را در زندان اوین می‌گذارند، دو بار به ویروس کرونا مبتلا شد؛ اولین بار، خبرگزاری هرانا در ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ ابتلای او به کرونا را تأیید کرد و گفت که هیچ امکانات و تمهیدات پیشگیرانه‌ای وجود نداشته و سالن هواخوری تمام سالن‌های بند ۸ زندان اوین مشترک است. درنهایت به‌جای مرخصی استعلاجی یا انتقال به بیمارستان، او را قبل از پایان دوره بیماری‌اش به بند برگرداندند.
در اواسط تیر ۱۴۰۰ بکتاش در ناحیه بیضه، احساس درد شدید کرد و به همین دلیل به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شد؛ اما بدون تکمیل مراحل درمان به زندان بازگردانده شد. با شدت گرفتن بیماری و درد، او در ۲۷ تیر به بیمارستان شهدای تجریش منتقل شد. محمد رسول‌اف عکسی از آبتین را در ۲۸ تیر منتشر کرد که با پابند و زنجیر به تخت بیمارستان، بسته شده بود. او نوشت: «شاعر را با پابند زمخت فلزی به تخت بیمارستان بسته‌اند.» انتشار این تصویر و دست‌به‌دست‌شدنش در شبکه‌های اجتماعی، موجب واکنش‌های خشم‌آلود، اعتراضی و ناباورانه شد به طوری که حتی غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، نیز در پیامی اعتراضی، بدون اشاره مستقیم به انتشار عکس بکتاش با پابند، گفت: «وقتی متهمی جرم خشن مرتکب نشده نباید به او پابند زد، مگر داعشی و تروریست است که پابند می‌زنید؟!» پس از این اعتراضات گسترده، محمدمهدی حاج‌محمدی، رئیس سازمان زندان‌ها، از تنبیه عوامل خاطی اعزام بکتاش آبتین خبر داد و گفت که تحقیقات در این مورد ادامه دارد. آرمان کاظمی، برادر بکتاش، در مصاحبه‌ای پس از مرگ او، یادآور شد که با وجود این اعتراضات و وعده‌ها، در مرتبهٔ دوم اعزام به بیمارستان و روزهای قبل از مرگ بکتاش آبتین نیز مجدداً به او پابند زده بودند.
در واکنش به این وضعیت، ۱۹ نفر از زندانیان سیاسی اوین در ۱۳ دی ۱۴۰۰، بیانیه‌ای منتشر کردند و «قوه قضاییه و سازمان زندان‌ها» را مسئول وضعیت سلامت بکتاش دانستند. همچنین کانون نویسندگان ایران در ۱۵ دی با صدور بیانیه‌ای از رویکرد دستگاه‌های قضایی و امنیتی انتقاد کرد و حکومت ایران را در حال تلاش برای قتل نویسندگان آزادی‌خواه دانست. در همین روز تعدادی از کاربران توییتر با هشتگ #بکتاش_آبتین به وضعیت ایجاد شده برای او اعتراض کردند. در ۱۷ دی، نامه‌ای سرگشاده به سید علی خامنه‌ای، رهبر ایران، منتشر شد؛ در این نامه، انجمن قلم آمریکا به‌همراه ۱۸ نهاد مدافع آزادی بیان و حقوق بشر، خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط بکتاش و دیگر زندانیان سیاسی شدند؛ آن‌ها همچنین از خامنه‌ای خواستند که به بکتاش آبتین اجازه دسترسی به «بهترین مراقبت‌های پزشکی ممکن» داده شود.
درگذشت
در بعدازظهر ۱۸ دی ۱۴۰۰ بکتاش آبتین بر اثر شدت ابتلا به بیماری کرونا در بیمارستان ساسان تهران درگذشت. پس از انتشار خبر مرگ آبتین در رسانه‌ها، تعدادی از مردم و اهالی ادبیات به روشن‌کردن شمع و سوگواری در مقابل بیمارستان ساسان پرداختند که تجمع‌کنندگان با حملهٔ مأموران امنیتی متفرق شدند.
بسیاری از مردم، هنرمندان و مراکز حقوق بشری، همچون: سازمان گزارشگران بدون مرز و سازمان دیده‌بان حقوق بشر علت مرگ بکتاش آبتین را تعلل در درمان او در زندان و اعزام دیرهنگام وی به بیمارستان دانستند. تشکل‌های مختلف کارگری مانند سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه، کانون صنفی معلمان و اتحادیه آزاد کارگران ایران نیز بیانیه‌هایی منتشر کرده و مسئولان قضایی و سیاسی ایران را به قتل عامدانهٔ بکتاش آبتین متهم کردند. انجمن جهانی قلم، انجمن قلم آمریکا، انجمن جهانی قلم در کبک کانادا، وزارت فرهنگ آلمان، و وزارت خارجه آمریکا از دیگر مراکزی بودند که بیانیه‌های اعتراضی منتشر کردند. مرکز دفاع از حقوق بشر رائول ولنبرگ و انجمن قلم آمریکا نیز اعلام کردند که شکایت‌نامه‌ای را به سازمان ملل فرستاده‌اند و با اشاره به سرنوشت بکتاش آبتین، جمهوری اسلامی ایران را مسئول این وضعیت دانسته‌اند؛ زیرا از دیدگاه آن‌ها «به‌صورت سازمان‌یافته و مداوم، اعضای کانون نویسندگان ایران را در حبس قرار می‌دهد». از سوی دیگر، اداره کل زندان‌های تهران با رد هرگونه اهمال در این پرونده، بیانیه‌ای منتشر کرد و پاسخ تست کرونای بکتاش آبتین را منفی اعلام کرده و علائم بیماری او را سینوزیت معرفی کرد. دادستانی تهران نیز در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که «در مدت بستری آقای آبتین در هر دو بیمارستان، دادستانی تهران با اعزام پزشکان حاذق اداره کل پزشکی قانونی استان تهران بر بالین وی، نسبت به نظارت بر روند درمان او و تضمین هرچه بیشتر خدمات‌دهی به بیمار در بیمارستان‌های محل بستری اقدام کرده بوده‌است».
کانون نویسندگان در ساعات اولیهٔ پس از مرگ تلاش کرد تا جنازه بکتاش آبتین را از بیمارستان ساسان تحویل بگیرد؛ اما مقامات مانع این کار شدند. با اعلام خانوادهٔ بکتاش، خاکسپاری او قرار بود در روز دوشنبه ۲۰ دی انجام شود؛ ولی به‌طور ناگهانی اعلام شد که این مراسم در ساعت ۱۵ روز یکشنبه ۱۹ دی در امامزاده عبدالله شهر ری برگزار خواهد شد. بسیاری از هنرمندان و نویسندگان، از جمله، جعفر پناهی در این مراسم حضور داشتند و برخی از حاضران در این مراسم، شعارهایی مانند «درود بر آبتین، مرگ بر ظالمین»، «مرگ بر حکومت آدمکش» و «مرگ بر دیکتاتور» دادند. همچنین در روزها و هفته‌های بعد، تعدادی از فعالان سیاسی و هنرمندان ساکن اروپا در شهرهایی همچون: بروکسل بلژیک، هامبورگ و کلن آلمان، ونکوور کانادا، پاریس، و لوس آنجلس تجمع کردند و ضمن اعتراض به حکومت ایران، یاد بکتاش آبتین را گرامی داشتند.
در ۲۰ دی ۱۴۰۰، زندانیان بند هشت زندان اوین، در سالن اجتماعات این زندان، مراسمی یک‌ساعته برای بزرگداشت بکتاش آبتین برگزار کردند. همچنین تعدادی از هم‌بندانش به‌علت «تأخیر در درمان» او، در زمان هواخوری تحصن کردند و خواستار پاسخگویی عوامل دادستانی و قضایی شدند؛ شش نفر از این زندانیان در اعتراض به «قصور آشکار مقامات در مرگ بکتاش آبتین»، به‌طور کامل اعتصاب غذا کردند.
وست گرین، آلاباما
وست گرین (به انگلیسی: West Greene) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاباما واقع شده‌است. وست گرین ۴۹٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بکتاش آبتین
یادبود
هنرمندان بسیاری، همچون: مانا نیستانی، بهزاد شیشه‌گران، محسن هادی، ستاره ضابطیان، هادی حیدری، زهرا رهنورد، امیرمحمد قاسمی‌زاده، لقمان پیرخضرائیان، آلاله امینی و گئورگ زیلی (هنرمند آلمانی) پُرتِره‌هایی از چهره آبتین، پس از مرگش پدیدآوردند. همچنین رضا اولیا با «شاعر ایستادگی و پایمردی» نامیدن بکتاش آبتین، از آغاز ساخت تندیس او خبر داد. شاعران سرشناسی مانند کریم رجب‌زاده، سید علی صالحی، سهراب مختاری، اسماعیل وفا یغمایی و مهدی موسوی در رثای او شعر سرودند. همچنین در شماره نوزدهم مجله ادبی «وزن دنیا» - که پس از مرگ آبتین به‌چاپ رسید - پرونده‌ای ویژه به نام «پرتره» به اشعار او اختصاص یافته‌است.
محمد رسول‌اف، کارگردان ایرانی، در بهمن ۱۴۰۰، فیلمی مستند با نام جنایت عمدی را منتشر کرد که به مرگ بکتاش آبتین و علل آن می‌پردازد. در این فیلم که از سه شبکه صدای آمریکا، ایران اینترنشنال و رادیو فردا پخش شد، گفت‌وگوهایی با خانواده بکتاش، هم‌بندیان او در زندان و متخصصان حوزهٔ پزشکی و حقوق انجام گرفته‌است و نشان می‌دهد که مرگ بکتاش آبتین، یک قتل حکومتی و جنایت عمدی بوده‌است.
اجازه استفاده از نیروی نظامی علیه تروریست‌ها
اجازهٔ استفاده از نیروی نظامی علیه تروریست‌ها (Authorization for Use of Military Force Against Terrorists) Pub. L. 107-40, codified at 115 Stat. 224 و تصویب شده به عنوان قطعنامه مشترک ۲۳ از سوی کنگره ایالات متحده آمریکا در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۱، اجازه استفاده از نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا را علیه مسببین حملات ۱۱ سپتامبر و هر «نیروی مرتبط» را می‌دهد. این اجازه به رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا اجازهٔ استفاده از هر نیروی ضروری و مناسب را علیه کسانی می‌دهد که او تعیین کند حملات ۱۱ سپتامبر را «طرح‌ریزی، مرتکب یا کمک رسانی کرده باشند» یا به چنین افراد یا گروه‌هایی پناه داده باشند.
رئیس‌جمهور جرج دابلیو بوش این اجازه استفاده از نیروی نظامی را در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۱ امضا کرد. تا دسامبر ۲۰۱۵، این اجازه به عنوان مجوز کنگره برای استفاده از نیروها علیه داعش و دیگر گروه‌های ستیزه‌جوی اسلامگرا به کار گرفته شده‌است.
شییومانا
شییومانا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بلاتسه واقع شده‌است. شییومانا ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
اچ۳ (فیلم)
اچ۳ (H3) فیلمی است که در سال ۲۰۰۱ دربارهٔ اعتصاب غذای ایرلندی‌ها در ۱۹۸۱ که در ایرلند شمالی روی داد، ساخته شده. این وقایع به درگیری زندانیان برای تغییر وضعیتشان در زندان انجامید. این فیلم توسط لس بلیر کارگردانی شده و توسط برایان کمبل و لورنس مک‌کیون نوشته شده‌است مک‌کیون یک داوطلب سابق در IRA موقت بود و خودش هم در اعتصاب غذا شرکت داشت.
جوایز
این فیلم نامزد چهار جایزه شد و یکی از آن‌ها را دریافت کرد، جایزه گلدن رز کامونا در اجلاس فیلم برگامو.
ویلیام فیلیپس
ویلیام فیلیپس (William Phillips) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کانادا است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه‌های تورنتو و رایرسون است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به فول‌پروف اشاره نمود.
ساندرو ویلتا
ساندرو ویلتا (Sandro Viletta؛ زادهٔ January 23, 1986) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئیس است. او در المپیک ۲۰۱۴ سوچی برنده مدال طلا شد ولی در سال ۲۰۱۶ پس از مصدومیت از ناحیه زانو رقابت خود را متوقف کرد و نتوانست از عنوان قهرمانی خود در المپیک دفاع کند و در سال ۲۰۱۸ بازنشسته شد.
کفر حمره
کفر حمره (به عربی: کفر حمرة) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان حلب واقع شده‌است. کفر حمره ۱۰٬۶۹۶ نفر جمعیت دارد.
برو هاپولد
برو هاپولد (Buro Happold) شرکت مهندسی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد.
برهنه‌های آبی
برهنه‌های آبی (Blue Nudes) اثری از آنری ماتیس است.
آورکان
آورکان (Aurecon) شرکت مهندسی استرالیایی است، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد.
ویستلر، آلاباما
ویستلر (به انگلیسی: Whistler) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان موبایل، آلاباما واقع شده‌است. ویستلر ۱۰٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شیلوپای
شیلوپای یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه موراویتسا واقع شده‌است. شیلوپای ۱۳۵ نفر جمعیت دارد.
جنگ سرد (فیلم ۲۰۱۲)
«جنگ سرد» (Cold War (film)) فیلمی در ژانر اکشن و مهیج است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اندی لاو، بایرون من، جویس چنگ، و مایکل وونگ اشاره کرد.
رالف هازنهوتل
رالف هازنهوتل (Ralph Hasenhüttl؛ زادهٔ ۹ اوت ۱۹۶۷) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
وی سابقهٔ بازی در تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، کلن و باشگاه فوتبال گروتر فورث را در کارنامه دارد.
گیمی بادن
گیمی بادن (Gimmy Bade؛ زادهٔ 1974 ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
ولودیمیر ایواسیوک
ولودیمیر ایواسیوک (به Володи́мир Миха́йлович Івасю́к) ( به انگلیسی: Volodymyr Ivasyuk ) (زادۀ March 4, 1949 میلادی – درگذشتۀ ۲۴–۲۷ آوریل ۱۹۷۹ میلادی ) شاعر، آهنگساز، ترانه‌سرا، و خوانندۀ اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. او نویسنده و آهنگساز آهنگ پرطرفدار «روتای سرخ» (گُلی افسانه‌ای) است که توسط سوفیا روتارو در سال ۱۹۷۱ میلادی محبوبیت یافت و بعداً توسط خوانندگان دیگر نیز اجرا شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
شرکت سیلیگ پلی‌سکوپ
شرکت سیلیگ پلی‌سکوپ (Selig Polyscope Company) یک شرکت فیلم‌سازی آمریکایی بود که در سال ۱۸۹۶ توسط ویلیام سیلیگ در شهر شیکاگو پایه‌گذاری شد. این شرکت صدها فیلم متحرک تجاری با اکران گسترده را در سال‌های اولیه سینما تولید کرد، از جمله اولین فیلم‌هایی که ستارگانی چون تام میکس، هارولد لوید، کولن مور و راسکو آرباکل در آن نقش‌آفرینی کردند. سیلیگ پلی‌سکوپ همچنین نخستین استودیوی دائمی فیلم را در کالیفرنیای جنوبی در منطقه تاریخی ایدن‌دیل لس آنجلس بنیان نهاد.
با پایان دادن به تولید فیلم در سال ۱۹۱۸، این شرکا که به خاطر استفاده از حیوانات در تولید فیلم معروف شده بود، به تامین‌کننده حیوانات و لوازم جانبی مورد نیاز برای ساخت فیلم برای استودیوهای دیگر و باغ‌وحش و پارک تفریحی در شرق لس آنجلس تبدیل شد و در دههٔ ۱۹۳۰ به سبب رکود بزرگ محبوبیت خود را به تدریج از دست داد.
گیلین ندومبو-نسونگو
گیلین ندومبو-نسونگو (Guylain Ndumbu-Nsungu؛ زادهٔ December 26, 1982) بازیکن فوتبال اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است.
شرکت سیلیگ پلی‌سکوپ
در سال ۱۹۴۷، ویلیام سیلیگ و چند تن دیگر از تهیه‌کنندگان و کارگردانان اولیه فیلم، جایزه اسکار افتخاری ویژه‌ای را برای قدردانی از نقش خود در توسعه صنعت فیلم به‌طور مشترک دریافت کردند.
گیلین ندومبو-نسونگو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گیلینگام، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال دارلینگتون، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، و باشگاه ورزشی آمیان اشاره کرد.
پرده زرد
پرده زرد (Le rideau jaune) نقاشی از آنری ماتیس است.
جنگ و صلح (فیلم ۲۰۰۲)
جنگ و صلح (War and Peace) یک فیلم مستند است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد و به آزمایش‌های اتمی هند و پاکستان می‌پردازد.
زاود اسلانتسی
زاود اسلانتسی (ОАО «Завод Сланцы») شرکت صنایع شیمیایی روس است، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد.
بملکه
بملکه (به عربی: بملکة) یک روستا در سوریه است که در طرطوس واقع شده‌است. بملکه ۸۱۷ نفر جمعیت دارد.
آرتور پیگو
آرتور سیسیل پیگو (به انگلیسی: Arthur cecil pigou) اقتصاددان انگلیسی متولد ۱۸ نوامبر ۱۸۷۷ م. در شهر راید در جزیره وایت می‌باشد. وی از اقتصاددانان دانشگاه کمبریج بود و به عنوان نظریه‌پرداز اقتصاد رفاه قدیم مشهور است.او در سال ۱۹۵۹ بر اثر بیماری درگذشت.