cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
تودلی
تودلی (به انگلیسی: Tudeley) یک روستا در بریتانیا است که در جنوب شرقی انگلستان واقع شده‌است.
فرودگاه تالاگی
فرودگاه تالاگی فرودگاهی بین‌المللی و عمومی واقع در آرخانگلسک در کشور روسیه است که توسط JSC "Arkhangelsk Airport" اداره می‌شود.
لانگ‌وود، سنت هلن
لانگ‌وود (به انگلیسی: Longwood) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در جزیره سنت هلن در اقیانوس اطلس واقع شده‌است. لانگ‌وود ۳۳٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰۲ نفر جمعیت دارد.
دوروجا (آماسیه)
دوروجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است. دوروجا ۱۷۶ نفر جمعیت دارد.
رز یادبود پرنس موناکو
رز یادبود پرنس موناکو یکی از رقم‌های رز است. در اروپا به این نام شهرت دارد اما در سال ۲۰۰۳ در آمریکا به نام 'Cherry Parfait' و در سال ۲۰۰۸ در استرالیا با نام 'Fire & Ice'. معرفی شده است. گل در اندازه متوسط آن ۴۰ –۳۵ گلبرگ دارد.
ریبینسک استاروسلیه
ریبینسک استاروسلیه فرودگاهی عمومی واقع در ریبینسک در کشور روسیه است که توسط NPO Saturn اداره می‌شود.
نوک‌مومی چشم‌گوشه‌سیاه
نوک‌مومی چشم‌گوشه‌سیاه نام یک گونه از سرده نوک‌مومی است.
کنجژن-کوژله
کنجژن-کوژله یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در شهرستان کنجژن-کوژله واقع شده‌است. کنجژن-کوژله ۱۲۳٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸٬۷۴۹ نفر جمعیت دارد و ۱۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای راسیبورز و یوناوا خواهرخوانده‌های کنجژن-کوژله هستند.
کنجورووو
کنجورووو یک روستا در لهستان است که در گمینا وانسوش (استان پودلاسکی) واقع شده‌است.
ویدئوشناسی سلنا گومز
ویدئوشناسی سلنا گومز:
جغرافیای زبانی
مرز زبانی: یک مرز زبانی (به انگلیسی: Language Border) خطی است که منطقهٔ دو زبان را از هم جدا می‌کند.
زنجیرهٔ گویشی: یک طیف از لهجه‌های یک نیازبان را می‌گویند که در یک منطقه جغرافیایی یک خانوادهٔ زبانی را تشکیل می‌دهند.
امیرحسین پیروانی
امیرحسین پیروانی (۲۵ شهریور ۱۳۴۶ در شیراز) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است، او درحال حاضر مدیرفنی استقلال خوزستان می باشد.
پیوند به بیرون
امیر حسین پیروانی در اینستاگرام
رزومه
صعود به جام جهانی جوانان با تیم ملی زیر ۲۰ سال (جوانان) ایران ۲۰۱۷ کره جنوبی (بعد از ۱۶ سال)
کسب پیروزی در جام جهانی بعد از ۴۰ سال (ایران ۱–۰ کاستاریکا)
دو برادر به نام غلامحسین پیروانی و افشین پیروانی دارد
خانه اسکوئی
خانه اسکوئی مربوط به دوره پهلوی اول است و در سبزوار، خیابان اسدآبادی، روبروی بیمارستان حشمتیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اورومچی ۲۷۲۹
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۴۰ است.
قهرمان تحت تعقیب
قهرمان تحت تعقیب یک فیلم دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی برایان سمارز در اولین کارگردانی خود با بازی در کوبا گودینگ جونیور، ری لیوتا، کیم کوتس و نورمن ریدس همراه است. این فیلم در تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۰۸ به صورت فیلم ویدئویی در ایالات متحده منتشر شد.
داستان
این فیلم داستان یک رفتگر به نام لیام کیس به همراه دوستش سواین است که در رستوران نشسته‌اند که ماشینی تصادف می‌کند و لیام در اقدامی شجاعانه دختر کوچکی به نام مارلی را نجات می‌دهد و در نظر مردم به قهرمان تبدیل می‌شود. لیام که قبلاً همسرش را در تصادف از دست داده و تقریباً زندگی به هم ریخته‌ای دارد بعد از این حرکت قهرمانانه تغییری در زندگیش ایجاد می‌کند و برای سروسامان گرفتن تصمیم می‌گیرد با کارمند بانکی به نام کایلا ازدواج کند. او از سواین می‌خواهد که به‌طور مصنوعی به بانک حمله کند تا…
تولید
فیلمبرداری در صوفیه، بلغارستان در طی ۳۲ روز در تاریخ ۳ آوریل تا ۵ مه ۲۰۰۷ انجام شد.
غار قوری‌قلا
غار قوری قلا (کردی: قوڕەقه‌ڵا) یا قوری قلعه، بزرگ‌ترین غار آبی خاورمیانه با پیشینهٔ ۶۵ میلیون سال است؛ که در استان کرمانشاه قرار دارد. این غار در ۲۵ کیلومتری شهر روانسر، در دامنه کوه شاهو و مشرف بر جاده روانسر - پاوه و در همسایگی روستایی به همین نام (قوری قلعه) جای گرفته‌است.
غار قوری‌قلعه تحت مدیریت شرکت توسعه گردشگری ایران قرار دارد که نحوۀ مدیریت این شرکت انتقاداتی به دنبال داشته‌است.
همچنین بازدیدهای کنترل‌نشده باعث آسیب فراوان به داخل غار شده و در جای جای دیواره‌ها می‌توان یادگاری‌نویسی و شکستگی‌ها را دید.
ویژگی‌های ساختی
درازای این غار ۱۲ کیلومتر و ژرفای آن ۳۱۴۰ متر است و به عنوان یکی از هفت اثر طبیعی ملی ایران، به ثبت رسیده‌است. در سال ۱۳۵۵ یک گروه از غارشناسان انگلیسی و در سال ۱۳۵۶ گروه دیگری از غارنوردان فرانسوی بخشهایی از غار را بطول پانصدوپنجاه متر بررسی و اکتشاف کردند. در دهه ۱۳۶۰ نیز گروهی از غارنوردان کرمانشاهی بخشهای جدیدی از غار را تا عمق بیش از سه کیلومتر اکتشاف و شناسایی کردند.
ژرفای حوضچه‌های این غار به ۱۴ متر می‌رسد هم چنین دمای درون غار ۷ تا ۱۱ درجه سانتی گراد است و دمای درونی غار در همه فصل‌های سال ثابت است. این اثر طبیعی دارای تالارهای زیبا در ۱۴۰۰ متری و ۵۰۰ متری به نام‌های تالار مریم، تالار کوهان شتر، تالار مسیر برزخ، تالار بلور و تالار عروس دارد. این غار یکی از زیباترین جاذبه‌های دیدنی و جهانگردیِ شهرستان روانسر می‌باشد.
ثبت ملی
این غار ابتدا به عنوان اثر طبیعی ملی ایران توسط سازمان حفاظت محیط زیست جهت حفاظت زیست‌محیطی ثبت شد؛ و سپس به عنوان ۵۴اُمین اثر ملی توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۷ اسفند ۱۳۸۷ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت.
گونه‌های جانوری
از لحاظ زیست‌شناسی گونۀ نادری از خفاش به نام خفاش گوش‌موشی در غار قوری‌قلا زندگی می‌کند.
کشف آثار تاریخی
در جریان بازسازی دهانه غار آثاری از اواخر دوره ساسانی در کف غار کشف شد که شامل هشت عدد ظرف نقره‌ای با نقش کبک و پرندگان شکاری و درنا، تکه‌های سفال و پانزده سکه ساسانی مربوط به یزدگرد سوم می‌باشد. بر روی دو ظرف نیز کتیبه‌هایی به خط پهلوی نوشته شده که توسط متخصصین ایرانی ترجمه شده ‌است. ظروف نقره از نظر متخصصان ساخت منطقه اورامان بوده و جزو ظروف محلی هستند. غارهای اطراف قوری قلعه بر اساس مطالعات باستان‌شناسی از حدود ۵۰ هزار سال پیش تا حدود ۱۲ هزار سال پیش مسکن شکارچیان عصر سنگ بوده ‌است.
پیوند به بیرون
آلبوم نگاره‌های غار قوری قلعه
استثناگرایی آمریکایی
استثناگرایی آمریکایی این باور است که ایالات متحده در مقایسه با سایر کشورها یا متمایز، منحصر به فرد یا نمونه است. طرفداران استدلال می‌کنند که ارزش‌ها، نظام سیاسی و توسعه تاریخی ایالات متحده در تاریخ بشر منحصر به فرد است، اغلب با این مفهوم که هم مقدر است و هم حق دارد نقشی متمایز و مثبت در صحنه جهانی ایفا کند.
این در مشاهدات و نوشته‌های دانشمند سیاسی و مورخ فرانسوی الکسیس دو توکویل، به ویژه در مقایسه ایالات متحده با بریتانیای کبیر و زادگاهش فرانسه، سرچشمه می‌گیرد. توکویل اولین نویسنده ای بود که پس از سفرهایش به آنجا در سال 1831 این کشور را «استثنایی» توصیف کرد. اولین استفاده مستند از اصطلاح خاص «استثناگرایی آمریکایی» توسط کمونیست‌های آمریکایی در مناقشات درون کمونیستی در اواخر دهه ۱۹۲۰ است.
سیمور مارتین لیپست ، دانشمند علوم سیاسی، استدلال می‌کند که ایالات متحده از این نظر استثنایی است که از یک رویداد انقلابی شروع شده‌است؛ بنابراین او منشأ استثناگرایی آمریکا را در انقلاب آمریکا دنبال می‌کند، که از آنجا ایالات متحده به عنوان «نخستین ملت جدید» با ایدئولوژی متمایز و مأموریت منحصربه‌فرد برای تغییر جهان ظهور کرد. این ایدئولوژی، که لیپست آن را آمریکایی‌گرایی می‌نامد، اما اغلب از آن با عنوان استثناگرایی آمریکایی نیز یاد می‌شود، مبتنی بر آزادی، برابری‌خواهی، فردگرایی، جمهوری‌خواهی، دموکراسی، و اقتصاد لسه‌فر است. از این اصول گاهی به‌طور جمعی به عنوان «استثناگرایی آمریکایی» یاد می‌شود. به عنوان یک اصطلاح در علوم اجتماعی، استثناگرایی آمریکایی به وضعیت ایالات متحده به عنوان یک نقطه پرت جهانی اشاره دارد. منتقدان این مفهوم ادعا می‌کنند که ایده استثناگرایی آمریکایی نشان می‌دهد که ایالات متحده بهتر از سایر کشورها است، دارای فرهنگ برتر است یا مأموریت منحصر به فردی برای تغییر سیاره و ساکنان آن دارد.
خطر زیست‌فناوری
احتمال مخاطرات در زیست‌فناوری نوعی مخاطره احتمالی است که می‌تواند از برخی منابع زیستی مثل عوامل زیستی دستورزی‌شده ژنتیکی ناشی شده باشد. این مخاطرات احتمالی می‌توانند به صورت عمدی (در قالب بیوتروریسم / سلاح‌های زیستی) یا غیرعمدی (از طریق انتشار اتفاقی ویروس‌های مهندسی شده) به وجود آمده باشد. باید توجه داشت که برخی از این مخاطرات احتمالی تنها زاییده تفکرات و القائات دستگاه‌های اطلاعاتی بیگانه به منظور تخریب وجهه طرف مقابل بوده (نظیر اتهام کی.جی.بی. به ایالات متحده مبنی بر تولید ویروس نقص ایمنی اکتسابی یا ایدز، یا اتهام ساخت ویروس کووید ۱۹ توسط دستگاه‌های اطلاعاتی آمریکایی به چین) یا اینکه فناوری‌هراسان از آنها برای ترساندن مردم کشورهای جهان سوم از فناوری جدید زیستی استفاده می‌کنند (که به منع یا اعمال محدودیت شدید در پژوهش و استفاده از این فناوری حیاتی مهم در جهان سوم منجر شده) و فناوری زیستی را در انحصار کشورهای خاصی قرار می‌دهد. با این وجود، شناخت این‌گونه چالش‌ها و اتخاذ روش‌هایی برای مدیریت این مخاطرات احتمالی می‌تواند و باید به یک موضوع پژوهشی مهم تبدیل شود. به هر ترتیب، امروزه علاوه بر مخاطرات احتمالی ویروس‌های بیماری‌زای مورد استفاده در سلاح‌های بیولوژیک، فناوری‌های جدیدی مانند CRISPR و درایوهای ژنی (gene drives) نیز به فهرست این مخاطرات احتمالی افزوده شده‌اند.
در حالی که امکان مهندسی هدفمند پاتوژن‌ها به آزمایشگاه‌های تخصصی با مدیریت پژوهشگران برتر محدود شده‌است، فناوری‌های لازم برای رسیدن به این توانایی به سرعت در حال ارزان و فراگیر شدن هستند. کاهش هزینه توالی‌یابی ژنوم انسان و موجودات زنده دیگر، افزایش اطلاعات بانک‌های داده‌های ژنتیکی، و کشف روش‌هایی مانند ژن درایو (gene drives) و CRISPR از این قبیلند. شایان ذکر است که در کنار این پیشرفت‌ها، قوانین و مقررات جهانی مبتنی بر روش‌های علمی متعددی برای شناسایی اثربخشی (نفع یا سود) و پیامدهای احتمالی این فناوری‌ها، و نیز روش‌هایی برای ارزیابی این مخاطرات و مدیریت مخاطرات احتمالی به وجود آمده که ضمن اطمینان‌بخشی به عامه مردم، امکان استفاده مؤثر و کامل از این فناوری‌ها در جهت بهبود کیفیت زندگی انسان را فراهم می‌آورد.
جهش‌های به دست آوردن عملکرد
پژوهش
این امکان وجود دارد که پاتوژن‌ها به صورت عمدی یا غیرعمدی به منظور تغییر ویژگی‌هایشان از جمله شدت سرایت و شدت بیماری‌زایی از نظر ژنتیکی تغییر داده شوند (مثلاً برای تولید سلاح‌های بیولوژیک توسط کشورهای غربی). جهش‌هایی نیز در توسعه این سلاح‌های زیستی استفاده شده‌اند که کاربرد دوگانه دارند؛ بنابراین در رابطه با این جهش‌ها همواره نگرانی‌هایی وجود دارد. بیشتر این نگرانی‌ها در رابطه با جهش‌های به دست آوردن عملکرد است که باعث افزایش عملکرد یا عملکرد جدید عوامل بیماری‌زا به همراه خطر گسترش یافتن آن‌ها است. در سال ۲۰۱۴، ایالات متحده دستور توقف پژوهش‌های از نوع به دست آوردن عملکرد(gain of function) بر روی ویروس‌های بیماری‌های آنفلوآنزا، MERS، و SARS را صادر کرد. چرا که این عوامل بیماری‌زا از طریق هوا نیز قابل انتقال بودند. با این حال، بسیاری از دانشمندان مخالف این توقف بودند، با این استدلال که توانایی توسعه درمان‌های ضد ویروسی محدود می‌شود. این دانشمندان معتقد بودند که جهش‌های به دست آوردن عملکرد همچون وارد کردن ویروس MERS به موش‌های آزمایشگاهی برای مطالعه بیشتر ویروس و یافتن روش‌هایی برای مدیریت مخاطرات احتمالی ناشی از همه‌گیری این ویروس در جوامع انسانی ضروری است.
استثناگرایی آمریکایی
واژه‌شناسی
در سال ۱۹۸۹، ریچارد رز، دانشمند علوم سیاسی اسکاتلندی، خاطرنشان کرد که اکثر مورخان آمریکایی استثنایی گرایی را تأیید می‌کنند، و او استدلال آنها را به شرح زیر پیشنهاد کرد:
خطر زیست‌فناوری
جهش‌های به دست آوردن عملکرد
هیئت مشورتی ملی علوم نیز قوانینی برای امنیت زیستی طرح‌های پژوهشی در زمینه جهش‌های به دست آوردن عملکرد مقرر کرده‌است. این قوانین چگونگی ارزیابی خطرات، اقدامات ایمنی و منافع بالقوه در تحقیقات را بیان کرده‌است.
کریسپر CRISPR
با پیشرفت‌های سریع در ویرایش ژنوم با تکنیک CRISPR، اجلاسی بین‌المللی در دسامبر ۲۰۱۵ اعلام کرد که تا زمانیکه ایمنی و کارایی این فناوری در ژن‌های انسان معلوم نشود ویرایش ژن در انسان «غیر مسئولانه» است. یکی از مکانیسم‌های CRISPR که می‌تواند مخاطرات قابل ملاحظه‌ای داشته باشد، درایوهای ژنی(gene drive) است. درایو ژن، روشی است که بر اساس آن امکان گسترش سریع یک ژن خاص در جمعیت یک گونه فراهم می‌شود. به عنوان مثال از طریق این فناوری می‌توان یک ژن نابودکننده پشه را در بدن پشه‌های ماده مستقر کرد. این فناوری باعث می‌شود که ژن تغییریافته نه با روش توارث مندلی، بلکه با سرعتی بسیار بیشتر در آن جمعیت، غلبه پیدا کند و فقط در طی چند نسل در تمام آن جمعیت پخش گردد؛ یعنی درایوهای ژنی (gene drive) فناوری نسبتاً جدیدی است که دارای پتانسیل پراکنش سریع ژن درون جمعیت‌های طبیعی است؛ بنابراین، گفته می‌شود که این تکنیک دارای پتانسیلی برای «تحول» مدیریت اکوسیستم است. این تکنیک پتانسیل گسترش سریع ژن‌های مقاومت در برابر مالاریا به منظور رد انگل مالاریا (پلاسمودیوم فالسیپاروم) را دارند و به همین منظور با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌است. فناوری درایو ژنی در ژانویه ۲۰۱۵ توسط Ethan Bier و Valentino Gatz و پس از کشف روش CRISPR-Cas9 امکان‌پذیر گشت.
استثناگرایی آمریکایی
واژه‌شناسی
با این حال، محققان پساملی‌گرا استثنایی‌گرایی آمریکا را رد می‌کنند و استدلال می‌کنند که ایالات متحده از تاریخ اروپا خارج نشده و بر این اساس ، تفاوت‌های طبقاتی و نژاد محور و همچنین امپریالیسم و تمایل به جنگ را حفظ کرده‌است.
در سال‌های اخیر، محققان رشته‌های متعدد و همچنین سیاستمداران و مفسران رسانه‌های سنتی دربارهٔ معنا و سودمندی این مفهوم بحث کرده‌اند. رابرتز و دی کویرچی می‌پرسند:
برخی از مورخان از مفهوم استثناگرایی آمریکایی حمایت می‌کنند، اما برای جلوگیری از گرفتار شدن در بحث‌های بلاغی، از اصطلاحات پرهیز می‌کنند. برنارد بیلین، متخصص برجسته استعماری در هاروارد، معتقد به متمایز بودن تمدن آمریکایی بود. اگرچه او به ندرت از عبارت «استثناگرایی آمریکایی» استفاده می‌کرد، اما بر «ویژگی‌های متمایز زندگی بریتانیایی در آمریکای شمالی» پافشاری می‌کرد. او استدلال می‌کرد که فرایند انتقال اجتماعی و فرهنگی منجر به الگوهای خاص آمریکایی آموزش به معنای وسیع کلمه می‌شود و به ویژگی منحصر به فرد انقلاب آمریکا اعتقاد داشت.
این اصطلاح در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸ به موضوع مناقشه میان نامزدهای ریاست جمهوری باراک اوباما و جان مک کین تبدیل شد و مک کین به اوباما به دلیل عدم اعتقاد به این مفهوم حمله کرد.
الکسیس دو توکویل و دیگران (۱۸۳۵)
اولین اشاره به این مفهوم با نام، و احتمالاً منشأ آن، توسط نویسنده فرانسوی الکسیس دو توکویل در اثر ۱۸۳۵/۱۸۴۰ دموکراسی در آمریکا بود:
کامن می‌گوید که بسیاری از نویسندگان خارجی از جمله کارل مارکس، فرانسیس لیبر، هرمان ادوارد فون هولست، جیمز برایس، اچ‌جی ولز، جی‌کی چسترتون و هیلر بلوک دربارهٔ استثنایی‌گرایی آمریکایی اظهار نظر کردند و آنها این کار را به صورت تعریفی انجام دادند. این موضوع به ویژه در کتاب‌های درسی رایج شد. از دهه ۱۸۴۰ تا اواخر قرن ۱۹، مک گافی ریدرز ۱۲۰ میلیون نسخه فروخت و توسط اکثر دانشجویان آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفت. Skrabec (2009) استدلال می‌کند که خوانندگان «استثناگرایی آمریکایی، سرنوشت آشکار و آمریکا را به عنوان کشور خدا ستودند… علاوه بر این، مک گافی آمریکا را مأموریت آینده برای آوردن آزادی و دموکراسی به جهان می‌دانست.»
بحث کمونیستی (۱۹۲۷)
در ژوئن ۱۹۲۷، جی لاوستون، رهبر حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا که به زودی به عنوان دبیرکل معرفی خواهد شد، منحصر به فرد بودن اقتصادی و اجتماعی آمریکا را توصیف کرد. او به قدرت روزافزون سرمایه‌داری آمریکا و «قدرت ذخیره فوق‌العاده» این کشور اشاره کرد و گفت که هر دو از یک انقلاب کمونیستی جلوگیری کردند. در اواسط سال ۱۹۲۹، جوزف استالین، رهبر شوروی، با ناباوری که آمریکا در برابر انقلاب بسیار مقاوم است، عقاید لاوستون را به عنوان «بدعت استثنایی آمریکا» محکوم کرد، که احتمالاً اشاره ای به مقاله منتشر شده در روزنامه دیلی ورکر بود. اوایل همان سال به نظر می‌رسد که رکود بزرگ در ایالات متحده بر استدلال استالین تأکید می‌کند که سرمایه‌داری آمریکایی تحت قوانین کلی مارکسیسم قرار می‌گیرد. در ژوئن ۱۹۳۰، در جریان کنوانسیون ملی حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا در نیویورک، اعلام شد: «طوفان بحران اقتصادی در ایالات متحده خانه استثنایی آمریکا و کل سیستم تئوری‌ها و توهمات فرصت طلبانه را منهدم کرد. که بر پایه «شکوفایی» سرمایه‌داری آمریکایی بنا شده بود.»
آمریکا در مورمونیسم
کلیسای عیسی مسیح قدیسین روزهای آخر (کلیسای LDS) معتقد است که قاره آمریکا، از جمله ایالات متحده، مکانی منحصر به فرد است، که توسط مردمی برگزیده سکنه شده‌است و بومیان آمریکا، حداقل تا حدی، متشکل از لامانی‌ها و مورمون‌ها برای سرنوشتی منحصر به فرد، پیوند ایالات متحده را به سرزمین موعود کتاب مقدس در کتاب مورمون، با قانون اساسی ایالات متحده که الهام گرفته از الهی است. جوزف اسمیت استدلال کرد که اورشلیم جدید هزار ساله در آمریکا ساخته می‌شد (مقاله دهم ایمان) و خدا را گزارش داد که می‌گوید: «این درست نیست که کسی در اسارت یکدیگر باشد. و برای این منظور، من قانون اساسی این سرزمین را، به دست خردمندانی که آنها را برای همین هدف بلند کردم، ایجاد کردم، و زمین را با ریختن خون نجات دادم.» (D&C 101:79-80).
دولت اوباما و بعد از آن
در آوریل ۲۰۰۹، باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در پاسخ به سؤال یک روزنامه‌نگار در استراسبورگ، با این بیانیه گفت: من به استثناگرایی آمریکایی اعتقاد دارم، همان‌طور که گمان می‌کنم بریتانیایی‌ها به استثناگرایی بریتانیا و یونانی‌ها به استثناگرایی یونانی اعتقاد دارند. اوباما در ادامه خاطرنشان کرد: «من هیچ تناقضی بین این باور نمی‌بینم که آمریکا نقش خارق‌العاده‌ای در هدایت جهان به سوی صلح و رفاه دارد و تشخیص اینکه رهبری تکلیف است، به توانایی ما برای ایجاد مشارکت بستگی دارد، زیرا ما به تنهایی نمی‌توانیم این مشکلات را حل کنیم. "
اوباما در سخنرانی خود در مورد بحران سوریه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳ گفت: «با این حال، وقتی با تلاش و ریسک اندک بتوانیم جلوی مرگ کودکان را بگیریم و از این طریق فرزندانمان را در درازمدت ایمن تر کنیم. ما باید عمل کنیم… این چیزی است که آمریکا را متفاوت می‌کند. این چیزی است که ما را استثنایی می‌کند.»
نظرات پوتین به زودی توسط رئیس‌جمهور آینده دونالد ترامپ تأیید شد و او این مقاله را «شاهکار» خواند. «شما این اصطلاح را زیبا می‌دانید، اما ناگهان می‌گویید، اگر در آلمان یا ژاپن یا هر یک از ۱۰۰ کشور باشید چه؟ ترامپ گفت: شما این اصطلاح را دوست نخواهید داشت. این بسیار توهین آمیز است و پوتین در این مورد به او گفت.»
استثناگرایی آمریکایی از سال ۲۰۱۲ به عنوان یک پلتفرم حزب جمهوری‌خواه مطرح شده‌است پلتفرم تصویب شده در سال ۲۰۱۶ آن را به عنوان «این مفهوم که ایده‌ها و اصول ما به عنوان یک ملت به ما جایگاه منحصر به فردی از رهبری اخلاقی می‌دهد» تعریف می‌کند و تأیید می‌کند که بنابراین ایالات متحده باید «موقعیت طبیعی خود را به عنوان رهبر جهان آزاد بازپس گیرد.»
این اصطلاح توسط معاون رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده ، دیک چنی در سال ۲۰۱۵ در کتاب استثنایی: چرا جهان به آمریکای قدرتمند نیاز دارد، پذیرفته شد.
عدم وجود فئودالیسم
بسیاری از محققان از مدل استثناگرایی آمریکایی که توسط دانشمند علوم سیاسی دانشگاه هاروارد، لوئیس هارتز ابداع شده‌است، استفاده می‌کنند. هارتز در سنت لیبرال در آمریکا (۱۹۵۵) استدلال کرد که سنت سیاسی آمریکا فاقد عناصر چپ/سوسیالیست و راست/اشرافی است که در اروپا تسلط داشتند، زیرا آمریکای استعماری فاقد سنت‌های فئودالی بود، مانند کلیساهای تأسیس شده، املاک زمین، و اشراف ارثی در نتیجه، سیاست آمریکا حول سنت لیبرالیسم «لاکین» توسعه یافت. اگرچه برخی از شیوه‌های اروپایی با منشأ فئودالی، مانند نخست‌زادگی، به آمریکا منتقل شد، اما هارتز استدلال کرد که لغو آنها در طول انقلاب آمریکا تنها لیبرالیسم ایالات متحده را تأیید می‌کند.
مکتب «اجماع لیبرال» که دیوید پاتر، دانیل بورستین و ریچارد هافستادتر نمونه آن بودند، به پیروی از هارتز تأکید کرد که درگیری‌های سیاسی در تاریخ آمریکا در محدوده‌های تنگاتنگ این سنت لیبرال، به‌ویژه در مورد مالکیت خصوصی، حقوق فردی و دولت نماینده باقی مانده‌است. دولت ملی که ظهور کرد بسیار کمتر از همتایان اروپایی خود متمرکز یا ملی بود.
با این حال، برخی از محققان در مورد غایب فئودالیسم در آمریکا بحث کرده‌اند. شلدون وولین استدلال کرده‌است که انقلاب آمریکا واکنشی در برابر افزایش تمرکز توسط دولت بریتانیا بود، در حالی که کارن اورن ادعا کرده‌است که جنبه‌هایی از قانون استخدام فئودالی در آمریکا تا اواخر دهه ۱۹۳۰ ادامه داشت. جیمز تی کلوپنبرگ از هارتز انتقاد کرده‌است که سیاست آمریکا را یک اجماع لیبرال می‌داند و استدلال می‌کند که این امر تاریخ ایالات متحده را بیش از حد ساده می‌کند. از سوی دیگر، کاترین ا. هالند، ضمن پذیرش انتقادات دیگر از هارتز، استدلال کرده‌است که این یک تفسیر نادرست است و هارتز به شکاف در سیاست آمریکا (هرچند شکاف در لیبرالیسم) اذعان دارد.
ریشه‌های پیوریتن و وعده پروتستانی
بخش‌هایی از استثناگرایی آمریکایی را می‌توان در ریشه‌های پیوریتن آمریکایی جستجو کرد. بسیاری از پیوریتن‌ها با گرایش‌های آرمینیایی، حد وسطی را میان جبر سخت کالوینیستی و الهیات کمتر محدودکننده مشیت الهی پذیرفتند. آنها معتقد بودند که خداوند با قوم آنها عهد بسته‌است و آنها را انتخاب کرده‌است تا الگویی برای سایر ملل روی زمین باشد. یکی از رهبران پیوریتن، جان وینتروپ، این ایده را به صورت استعاری به عنوان " شهری بر تپه" بیان کرد: جامعه پیوریتن نیوانگلند باید به عنوان الگویی برای بقیه جهان عمل کند. این استعاره اغلب توسط طرفداران استثناگرایی استفاده می‌شود. ارزش‌های اخلاقی پیوریتن‌ها برای قرن‌ها جزء هویت ملی باقی مانده‌است.
اریک لوئیس اولمان از دانشگاه نورث وسترن استدلال می‌کند که ارزش‌های پیوریتن در نهایت توسط همه آمریکایی‌های دیگر پذیرفته شد. کوین ام. شولتز تأکید می‌کند که چگونه به آمریکا کمک کردند تا به وعده پروتستانی خود، به ویژه کاتولیک‌ها و یهودیان، عمل کند.
انقلاب آمریکا و جمهوری‌خواهی
ایده‌هایی که انقلاب آمریکا را به وجود آورد، از سنت جمهوری‌خواهی که توسط جریان اصلی بریتانیا رد شده بود، نشأت می‌گرفت. مورخ گوردون اس وود استدلال کرده‌است: «اعتقادات ما به آزادی، برابری، مشروطیت، و رفاه مردم عادی از دوران انقلاب بیرون آمده‌است. ایده ما نیز این بود که ما آمریکایی‌ها مردمی ویژه هستیم که سرنوشت ویژه‌ای برای هدایت جهان به سوی آزادی و دموکراسی داریم.» وود خاطرنشان می‌کند که این اصطلاح «در حال حاضر بسیار مورد بدگویی» است اگرچه توسط دیگرانی مانند جان باتلر به شدت حمایت می‌شود.
عقل سلیم توماس پین برای اولین بار این باور را بیان کرد که آمریکا نه تنها امتداد اروپا بلکه سرزمینی جدید و کشوری با پتانسیل و فرصت تقریباً نامحدود است که از کشور مادر بریتانیا بزرگتر شده‌است. این احساسات پایه‌های فکری مفهوم انقلابی استثناگرایی آمریکایی را پایه‌ریزی کردند و با جمهوری‌خواهی گره خوردند، این باور که حاکمیت متعلق به مردم است، نه یک طبقه حاکم موروثی.
جفرسون و امپراتوری آزادی
به گفته تاکر و هندریکسون (۱۹۹۲)، جفرسون بر این باور بود که آمریکا "حامل دیپلماسی جدیدی است که بر پایه اعتماد مردمی آزاد و با فضیلت بنا شده‌است، که اهدافی مبتنی بر حقوق طبیعی و جهانی انسان را با ابزارهای فراری تضمین می‌کند. جنگ و مفاسد آن». جفرسون به دنبال فاصله‌ای رادیکال از تأکید سنتی اروپا بر «عقل دولت» بود که می‌توانست هر اقدامی را توجیه کند، و اولویت معمول سیاست خارجی و نیازهای خاندان حاکم بر مردم را توجیه می‌کرد.
جفرسون تصور می‌کرد که آمریکا تبدیل به " امپراتوری آزادی " بزرگ جهان، مدلی برای دموکراسی و جمهوری‌خواهی شد. او ملت خود را به عنوان چراغی برای جهان معرفی کرد، همان‌طور که در هنگام خروج از ریاست جمهوری در سال ۱۸۰۹ گفت: "امانت به سرنوشت این جمهوری منزوی جهان، تنها یادگار حقوق بشر، و تنها سپرده آتش مقدس است. آزادی و خودمختاری، از این رو باید در مناطق دیگر زمین روشن شود، اگر نواحی دیگر زمین مستعد تأثیرات خوش‌خیم آن شوند.»
مبنای استدلال
مریلین بی یانگ استدلال می‌کند که پس از پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱، روشنفکران و سیاست گذاران نئومحافظه‌کار ایده «امپراتوری آمریکایی» را پذیرفتند، که یک مأموریت ملی برای برقراری آزادی و دموکراسی در سایر کشورها، به ویژه کشورهای فقیر بود. او استدلال می‌کند که پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دولت جورج دبلیو بوش سیاست خارجی خود را به اصرار بر حفظ قدرت عالی نظامی و اقتصادی آمریکا تغییر جهت داد، نگرشی که با دیدگاه جدید امپراتوری آمریکا هماهنگ بود. یانگ می‌گوید که جنگ عراق (۲۰۰۳–۲۰۱۱) نمونه ای از استثناگرایی آمریکا بود.
در سال ۲۰۱۲، مورخان محافظه‌کار لری شویکارت و دیو دوگرتی استدلال کردند که استثناگرایی آمریکایی بر چهارپایه استوار است: (۱) حقوق عمومی. (۲) فضیلت و اخلاق موجود در مسیحیت پروتستان. (۳) سرمایه‌داری بازار آزاد. و (۴) حرمت مالکیت خصوصی.
در کتابی در سال ۲۰۱۵ با عنوان استثنایی: چرا جهان به آمریکای قدرتمند نیاز دارد، دیک چنی ، معاون رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، استثنایی گرایی آمریکا را مطرح می‌کند و استدلال می‌کند: «به قول لینکلن، ما آخرین و بهترین امید زمین هستیم. ' ما فقط یک ملت بیشتر نیستیم، یک موجودیت مشابه در صحنه جهانی. ما برای حفظ و پیشرفت آزادی ضروری بوده‌ایم، و کسانی که ما را در سال‌های پیش رو رهبری می‌کنند، باید نقش منحصربه‌فردی را که بازی می‌کنیم، مانند روزولت، کندی و ریگان به ما یادآوری کنند. نه آنها و نه ما هرگز نباید فراموش کنیم که ما در واقع استثنایی هستیم.»
اخلاق و ایده‌های جمهوری‌خواه در مورد ملیت
طرفداران استثناگرایی آمریکایی استدلال می‌کنند که ایالات متحده از این جهت استثنایی است که بر اساس مجموعه‌ای از آرمان‌های جمهوری‌خواهانه بنا شده‌است تا میراث مشترک، قومیت یا نخبگان حاکم. در فرمول‌بندی پرزیدنت آبراهام لینکلن در سخنرانی گتیزبورگ، آمریکا ملتی است که «در آزادی تصور شده و به این گزاره اختصاص داده شده‌است که همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند». به تعبیر لینکلن، آمریکا به‌طور جدایی ناپذیری با آزادی و برابری پیوند خورده‌است، و مأموریت آمریکا این است که اطمینان حاصل کند که «دولت مردم، توسط مردم، برای مردم، از روی زمین از بین نرود». مورخ تی. هری ویلیامز استدلال می‌کند که لینکلن معتقد بود:
"در ایالات متحده انسان جامعه ای را ایجاد می‌کند که بهترین و شادترین جامعه در جهان باشد. ایالات متحده عالی‌ترین نمایش دموکراسی بود. با این حال، اتحادیه فقط برای آزاد کردن مردان در آمریکا وجود نداشت. این مأموریت حتی بزرگ‌تر داشت - آزاد کردن آنها در همه جا. آمریکا با نیروی مثال خود، دموکراسی را به جهانی غیر دموکراتیک خواهد آورد."
مشخصه سیاست‌های آمریکا از بدو پیدایش سیستم فدرالیسم (بین ایالت‌ها و دولت فدرال) و کنترل و تعادل (در میان قوای مقننه، مجریه و قضاییه) بوده‌است که برای جلوگیری از هر جناح، منطقه یا دولت طراحی شده‌است. از قوی شدن بیش از حد اندام برخی از طرفداران نظریه استثناگرایی آمریکایی استدلال می‌کنند که سیستم و بی‌اعتمادی همراه با آن به قدرت متمرکز، مانع از رنج بردن ایالات متحده از «استبداد اکثریت» می‌شود، دموکراسی جمهوری‌خواهانه آزاد را حفظ می‌کند و به شهروندان اجازه می‌دهد در محلی زندگی کنند که قوانین آن منعکس‌کننده است. ارزش‌های آن رای‌دهندگان پیامد نظام سیاسی این است که قوانین می‌توانند به‌طور گسترده در سراسر کشور متفاوت باشند. منتقدان استثناگرایی آمریکایی معتقدند که این سیستم صرفاً قدرت اکثریت فدرال بر ایالت‌ها را با قدرت ایالت‌ها بر نهادهای محلی جایگزین می‌کند. درمقابل، نظام سیاسی آمریکا مسلماً اجازه سلطه محلی بیشتر را می‌دهد، اما از تسلط داخلی بیشتر از یک سیستم واحدتر جلوگیری می‌کند.
اریک فونر، مورخ، مسئله شهروندی حق اولاد را مورد بررسی قرار داده‌است، شرط اصلاحیه چهاردهم (۱۸۶۸) که هر کسی را که در ایالات متحده متولد می‌شود یک شهروند کامل می‌کند. او استدلال می‌کند که:
رهبری جهانی و کنشگری
هارولد هونجو کوه، رئیس دانشکده حقوق ییل، آنچه را که به گفته وی «مهم‌ترین احترامی است که ایالات متحده در آن واقعاً استثنایی بوده‌است، در مورد امور بین‌الملل، حقوق بین‌الملل، و ارتقای حقوق بشر شناسایی کرده‌است: یعنی رهبری برجسته و فعال جهانی آن. " اون بحث می‌کند:
پگی نونان، کارشناس سیاسی آمریکایی، در وال استریت ژورنال نوشت: «آمریکا استثنایی نیست، زیرا مدت‌ها تلاش کرده‌است که نیروی خوبی در جهان باشد، بلکه سعی می‌کند نیرویی برای خیر باشد، زیرا استثنایی است».
معاون رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده ، دیک چنی، مفهوم رهبری جهانی ایالات متحده را در کتابی در سال ۲۰۱۵ دربارهٔ سیاست خارجی آمریکا، استثنایی: چرا جهان به یک آمریکای قدرتمند نیاز دارد، که به همراه دخترش، لیز چنی، یکی از مقامات سابق وزارت ایالات متحده نوشته شده‌است، بررسی می‌کند. دولت.
روح مرزی
طرفداران استثناگرایی آمریکایی اغلب ادعا می‌کنند که بسیاری از ویژگی‌های «روح آمریکایی» در فرایند مرزی شکل گرفته‌است. با پیروی از تز مرزی فردریک جکسون ترنر، آنها استدلال می‌کنند که مرزهای آمریکا به فردگرایی اجازه داد تا زمانی که پیشگامان دموکراسی و برابری را پذیرفتند و نهادهای اروپایی با قدمت چند صد ساله مانند سلطنت، ارتش‌های پایدار، کلیساهای تأسیس شده، و اشراف زمینی که مالک اکثریت بود، شکوفا شود. سرزمین. با این حال، تجربه مرزی کاملاً منحصر به ایالات متحده نبود. کشورهای دیگر مرزهایی داشتند بدون اینکه آنها به همان اندازه مرزهای آمریکا را شکل دهند، معمولاً به این دلیل که تحت کنترل یک دولت ملی قوی بودند. آفریقای جنوبی، روسیه، برزیل، آرژانتین، کانادا و استرالیا مرزهای طولانی داشتند، اما «زمین آزاد» و کنترل محلی نداشتند. محیط‌های سیاسی و فرهنگی بسیار متفاوت بود، زیرا مرزهای دیگر نه شامل مالکیت گسترده زمین‌های آزاد بود و نه به مهاجران اجازه می‌داد تا حکومت‌های محلی و استانی را کنترل کنند، همان‌طور که در آمریکا اتفاق افتاد. لبه آنها به روان ملی آنها شکل نداد. هر ملتی تجربیات مرزی کاملاً متفاوتی داشت. به عنوان مثال، بوئرهای هلندی در آفریقای جنوبی در جنگ از بریتانیا شکست خوردند. در استرالیا، «همبستگی» و کار با هم بیشتر از فردگرایی در ایالات متحده ارزش داشت.
تحرک و رفاه
در بیشتر تاریخ خود، به ویژه از اواسط قرن ۱۹ تا اوایل قرن ۲۰، ایالات متحده به عنوان «سرزمین فرصت‌ها» شناخته شده‌است و از این نظر به این موضوع افتخار می‌کند که فرصت فرار از این کشور را برای افراد فراهم می‌کند. زمینه‌های پیشینه طبقاتی و خانوادگی آنها. نمونه‌هایی از آن تحرک اجتماعی عبارتند از:
با این حال، تحرک اجتماعی در ایالات متحده کمتر از برخی از کشورهای اتحادیه اروپا است، اگر با حرکت درآمد تعریف شود. مردان آمریکایی متولد شده در پایین‌ترین پنجک درآمد، بسیار بیشتر از افراد مشابه در کشورهای شمال اروپا یا بریتانیا، در آنجا باقی می‌مانند. با این حال، بسیاری از اقتصاددانان، مانند N. Gregory Mankiw، اقتصاددان هاروارد، اظهار می‌دارند که این اختلاف ربطی به سختی طبقاتی ندارد. بلکه بازتابی از نابرابری درآمد است: «بالا و پایین رفتن از یک نردبان کوتاه بسیار آسان‌تر از بالا و پایین رفتن از یک نردبان بلند است.»
در مورد رفاه عمومی، ریچارد رز در سال ۱۹۸۹ پرسید که آیا شواهد نشان می‌دهد که آیا ایالات متحده «در حال تبدیل شدن به سایر دولت‌های رفاهی با اقتصاد مختلط است یا به‌طور فزاینده ای استثنایی.» او در پایان گفت: «در مقایسه با سایر کشورهای صنعتی پیشرفته، آمریکا امروز از نظر کل هزینه‌های عمومی، در اولویت‌های اصلی برنامه و ارزش منافع عمومی استثنایی است.
انتقاد
مورخ مایکل کامن استدلال می‌کند که انتقاداتی علیه این موضوع در دهه ۱۹۷۰ در پی جنگ ویتنام مطرح شد. به گفته کامن، بسیاری از روشنفکران پس از آن به این نتیجه رسیدند که «آدام آمریکایی بی گناهی خود را از دست داده و جای خود را به گالیور بی‌پناه و لکه دار داده‌است.» تقریباً در همان زمان، تاریخ اجتماعی جدید از تکنیک‌های آماری بر روی نمونه‌های جمعیتی استفاده می‌کرد که به نظر می‌رسید شباهت‌هایی را با اروپا در موضوعاتی مانند تحرک اجتماعی نشان می‌داد. در دهه ۱۹۸۰، مورخان کارگری بر این نکته تأکید داشتند که شکست حزب کارگری در ایالات متحده به این معنی است که آمریکا به‌طور استثنایی برای کارگران مطلوب نیست. در اواخر دهه ۱۹۸۰، دیگر منتقدان دانشگاهی شروع به تمسخر شوونیسم افراطی کردند که با استفاده مدرن از استثناگرایی نشان داده شد. سرانجام، در اواسط دهه ۱۹۸۰، مورخان استعماری در مورد منحصر به فرد بودن تجربه آمریکا در زمینه تاریخ بریتانیا بحث کردند. از سوی دیگر، ویلنتس برای «اشکال متمایز آمریکایی تضاد طبقاتی» استدلال کرد و فونر گفت که «ویژگی متمایز اتحادیه‌گرایی آمریکایی وجود دارد».
سومین ایده استثنایی آمریکا، یعنی برتری، با اتهامات نقص اخلاقی و وجود استانداردهای دوگانه مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در استثناگرایی آمریکایی و حقوق بشر (۲۰۰۵)، مفسر کانادایی، مایکل ایگناتیف با این ایده برخورد منفی می‌کند و سه زیرشاخه اصلی را شناسایی می‌کند: «مستثنی‌گرایی» (پشتیبانی از معاهدات تا زمانی که شهروندان ایالات متحده از آن معاف باشند). «استانداردهای دوگانه» (انتقاد از «دیگران به دلیل توجه نکردن به یافته‌های نهادهای بین‌المللی حقوق بشر، اما نادیده گرفتن آنچه سازمان‌ها در مورد ایالات متحده می‌گویند»)، و «انزواگرایی قانونی» (گرایش قضات آمریکایی به نادیده گرفتن سایر حوزه‌های قضایی).
استثناگرایی به مثابه «مستثنی گرایی»
در طول دولت جورج دبلیو بوش (۲۰۰۱–۲۰۰۹)، این اصطلاح تا حدودی از بافت تاریخی آن انتزاع شده بود. موافقان و مخالفان به‌طور یکسان شروع به استفاده از آن برای توصیف پدیده‌ای کردند که در آن برخی از منافع سیاسی، ایالات متحده را «بالاتر» یا «استثناء» از قانون، به‌ویژه قوانین ملل می‌دانند. (این پدیده کمتر به توجیه منحصربه‌فرد بودن آمریکا می‌پردازد تا دفاع از مصونیت آن در برابر قوانین بین‌المللی) استفاده جدید از این اصطلاح به دلیل تأکید یکجانبه گرایانه آن، باعث گیج شدن موضوع و گل آلود کردن آب شده‌است، و جهت‌گیری واقعی تا حدودی با استفاده‌های قبلی این عبارت متفاوت است. تعداد معینی از کسانی که به «استثنایی گرایی سنتی آمریکایی» یا «استثنایی گرایی سنتی آمریکایی» موافق هستند، این ایده که آمریکا ملتی تقریباً استثنایی تر از دیگران است و از نظر کیفی با بقیه جهان متفاوت است و نقش منحصر به فردی دارد. در تاریخ جهان بازی کنید، همچنین موافقید که ایالات متحده کاملاً تابع قوانین بین‌المللی عمومی است و باید به آن ملزم باشد. در واقع، تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که «در میان مردم [ایالات متحده] نشانه‌هایی برای استثنایی بودن آمریکا وجود دارد، اما شواهد بسیار کمی از نگرش‌های یکجانبه».
طهارت اخلاقی
منتقدانی مانند مریلین یانگ و هاوارد زین استدلال کرده‌اند که تاریخ آمریکا به دلیل بردگی، حقوق مدنی و مسائل رفاه اجتماعی از نظر اخلاقی چنان ناقص است که نمی‌تواند نمونه ای از فضیلت باشد. زین استدلال می‌کند که استثناگرایی آمریکایی نمی‌تواند منشأ الهی داشته باشد زیرا خوش‌خیم نبود، به ویژه در برخورد با بومیان آمریکایی.
دونالد ای پیز استثناگرایی آمریکایی را به عنوان یک «فانتزی دولتی» و یک «اسطوره» در کتاب خود در سال ۲۰۰۹ به نام استثناگرایی جدید آمریکایی مورد تمسخر قرار می‌دهد: "پیز خاطرنشان می‌کند که فانتزی‌های دولتی نمی‌توانند ناسازگاری‌هایی را که پنهان می‌کنند، پنهان کنند، و نشان می‌دهد که چگونه رویدادهایی مانند افشای آزار زندانیان در زندان ابوغریب و افشای بی کفایتی دولت پس از طوفان کاترینا شکاف‌هایی را در اسطوره استثنایی گشود.
راینهولد نیبور، الهی‌دان آمریکایی، استدلال می‌کند که این فرض خودکار که آمریکا برای حق عمل می‌کند، باعث فساد اخلاقی خواهد شد، اگرچه نیبور از سیاست‌های جنگ سرد آمریکا حمایت کرد. موضع او، «رئالیسم مسیحی»، از مفهوم لیبرالی از مسئولیت حمایت می‌کرد که مداخله در کشورهای دیگر را توجیه می‌کرد.
مورخ جان میچم به نمونه‌هایی از رهبر اشاره می‌کند که هم انتخاب‌های اخلاقی خوب و هم بدانجام داده‌اند، در برخی موارد یک فرد موقعیت خود را به سمت بهتر یا بدتر تغییر می‌دهد و در موارد دیگر انتخاب‌های بدانجام شده توسط یک سلف را اصلاح می‌کند.
استانداردهای دوگانه
مورخان آمریکایی مانند توماس بندر «کوشش می‌کنند تا به احیای استثناگرایی آمریکایی پایان دهند، نقصی که او معتقد است از جنگ سرد به ارث رسیده‌است.» گری دبلیو ریچارد و تد دیکسون استدلال می‌کنند که "چگونه توسعه ایالات متحده همیشه به مبادلات آن با سایر کشورها برای کالاها، ارزش‌های فرهنگی و جمعیت بستگی دارد ." راجر کوهن می‌پرسد: "وقتی هر مشکل بزرگی که با آن روبرو هستید، از تروریسم گرفته تا اشاعه هسته ای و قیمت گاز، نیاز به اقدام مشترک دارد، چقدر می‌توانید استثنایی باشید؟" هارولد کوه «حقوق متمایز، برچسب‌های مختلف، ذهنیت «پروازنده» و استانداردهای دوگانه را متمایز می‌کند. (...) چهره چهارم - استانداردهای دوگانه - خطرناک‌ترین و مخرب‌ترین شکل استثناگرایی آمریکایی را ارائه می‌دهد.» گادفری هاجسون همچنین نتیجه می‌گیرد که «افسانه ملی ایالات متحده خطرناک است». سامانتا پاور مدعی است که «ما نه نمونه درخشان هستیم و نه حتی مداخله‌گران شایسته. یک نسل یا بیشتر طول می‌کشد تا استثنایی‌گرایی آمریکایی را بازیابی کنیم.»
حمایت ناسازگار از دموکراسی
اگرچه ایالات متحده در مقایسه با اکثر کشورهای اروپایی به‌طور قابل ملاحظه ای دموکراتیک، از نظر سیاسی با ثبات و عاری از جنگ در خاک خود بوده‌است، استثنائات عمده ای وجود داشته‌است، به ویژه جنگ داخلی آمریکا. حتی پس از لغو برده داری، دولت فدرال الزامات بند حفاظت برابر را در رابطه با آفریقایی-آمریکایی‌ها در دوران جیم کرو، و با توجه به حق رای زنان تا نوزدهمین متمم قانون اساسی ایالات متحده در سال ۱۹۲۰ نادیده گرفت. اگرچه بند ضمانت به کنگره این مسئولیت را می‌دهد که از شکل حکومت جمهوری‌خواهانه در ایالت‌ها اطمینان حاصل کند، اما کودتاهای موفق برتری نژاد سفید در دولت‌های محلی در شورش انتخابات ۱۸۷۴ و شورش ویلمینگتون در سال ۱۸۹۸ تحمل شد. (بسیاری از کودتاهای دیگر با موفقیت سرکوب شد)
ارتش ایالات متحده، دیپلمات‌ها، آژانس‌های اطلاعاتی و کمک‌های خارجی برای حفاظت از رژیم‌های دموکراتیک در بسیاری از کشورها از جمله بسیاری از متحدان جنگ جهانی دوم، دموکراسی‌های جهانی اول در طول جنگ سرد و اسرائیل استفاده شده‌اند. در فعالیت‌های تغییر رژیم خود، دموکراسی را به بسیاری از کشورها، گاهی به زور، به ارمغان آورده‌است. اینها شامل دولت‌ها و تحت الحمایه‌های ایجاد شده در مناطق شکست خورده در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ است.
ایالات متحده همچنین گاهی از سرنگونی دولت‌های منتخب دموکراتیک در تعقیب اهداف دیگر، معمولاً اقتصادی و ضد کمونیستی، حمایت کرده‌است. اینها عبارتند از کودتای ۱۹۱۳ مکزیک (برخلاف دستور رئیس‌جمهور؛ به دخالت ایالات متحده در انقلاب مکزیک مراجعه کنید)، کودتای ۱۹۴۱ که آرنولفو آریاس را برای تأمین امنیت کانال پاناما برکنار کرد، کودتای ۱۹۵۳ ایران، کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا، سرنگونی پاتریس لومومبا در سال ۱۹۶۰ در جمهوری دموکراتیک کنگو و کودتای ۱۹۶۴ برزیل. ایالات متحده حمایت قبلی خود از حکومت نظامی را معکوس کرد و با عملیات حمایت از دموکراسی در ۱۹۹۴–۱۹۹۵ دموکراسی را به هائیتی بازگرداند. یک مطالعه دریافت که ایالات متحده ۸۱ بار در انتخابات خارجی مداخله کرده‌است، بیش از هر کشور دیگری.
بدعت آمریکایی
در سال ۱۸۹۸، پاپ لئو سیزدهم آنچه را بدعت آمریکایی گرایی می‌دانست در بخشنامه خود را محکوم کرد. او استثناگرایی آمریکایی را در حوزه کلیسایی مورد هدف قرار داد و استدلال کرد که این امر در تقابل با نکوهش‌های پاپی از مدرنیسم است. در اواخر قرن نوزدهم، گرایشی برای روحانیون کاتولیک ایالات متحده وجود داشت که جامعه آمریکا را ذاتاً متفاوت از سایر ملل مسیحی بدانند و استدلال کنند که درک دکترین کلیسا باید گسترش یابد تا «تجربه آمریکایی» را دربر گیرد. فردگرایی بیشتر، تحمل ادیان دیگر و جدایی کلیسا از دولت.
انحطاط پیشگیرانه
هربرت لندن انحطاط پیشگیرانه را به عنوان یک باور پست مدرن تعریف می‌کند: «ایالات متحده یک ملت استثنایی نیست و به موجب تاریخ حق ندارد در صحنه جهانی نقشی متفاوت از سایر ملل ایفا کند». لندن این دیدگاه را به پل کروگمن و دیگران نسبت داد. کروگمن در نیویورک تایمز نوشته بود: "ما همیشه می‌دانستیم که سلطنت آمریکا به عنوان بزرگترین کشور جهان در نهایت به پایان خواهد رسید. با این حال، بسیاری از ما تصور می‌کردیم که سقوط ما، زمانی که اتفاق بیفتد، چیزی بزرگ و غم انگیز خواهد بود.»
بر اساس گزارش ریل‌کلیرپالیتیکس، اعلامیه‌هایی مبنی بر کاهش قدرت آمریکا در رسانه‌های انگلیسی زبان رایج بوده‌است. در سال ۱۹۸۸، فلورا لوئیس گفت: «صحبت از افول ایالات متحده واقعی است به این معنا که ایالات متحده دیگر نمی‌تواند تمام اهرم‌های فرماندهی را بکشد یا تمام صورت حساب‌ها را بپردازد.» به گفته آنتونی لوئیس در سال ۱۹۹۰، اروپایی‌ها و آسیایی‌ها در حال حاضر تأییدی بر سوء ظن خود نسبت به سقوط ایالات متحده پیدا کرده‌اند. تام ویکر با استناد به وابستگی آمریکا به منابع خارجی انرژی و «ضعف‌های اساسی» در ارتش، نتیجه گرفت که «حفظ موقعیت ابرقدرت برای ایالات متحده دشوارتر – تقریباً غیرممکن» می‌شود. در سال ۲۰۰۴، پاتریک بوکانان از «افول و سقوط بزرگ‌ترین جمهوری صنعتی که جهان تا کنون دیده‌است» ابراز تاسف کرد. در سال ۲۰۰۷، متیو پاریس از ساندی تایمز نوشت که ایالات متحده «بیش از حد دراز کشیده‌است» و او به طرز عاشقانه ای دوران ریاست جمهوری کندی را یادآوری کرد، زمانی که «آمریکا بهترین استدلال‌ها را داشت» و می‌توانست از اقناع اخلاقی، به جای زور، استفاده کند تا راه خود را به دست آورد. جهان. هوارد فرنچ، ' اینترنشنال هرالد تریبون، از نقطه نظر خود در شانگهای، نگران «تأثیر اخلاقی رو به کاهش ایالات متحده» بر چین نوظهور است.
فرید زکریا، سردبیر نیوزویک، در کتاب خود، جهان پس از آمریکا، به «دنیای پساآمریکایی» اشاره می‌کند که می‌گوید «دربارهٔ افول آمریکا نیست، بلکه بیشتر دربارهٔ ظهور دیگران است».
شباهت‌های آمریکا و اروپا
در دسامبر ۲۰۰۹، پیتر بالدوین، مورخ، کتابی منتشر کرد که در آن استدلال می‌کرد که علیرغم تلاش‌های گسترده برای مقابله با «شیوه زندگی آمریکایی» و «مدل اجتماعی اروپایی»، آمریکا و اروپا در بسیاری از شاخص‌های اجتماعی و اقتصادی بسیار شبیه به هم هستند. بالدوین ادعا کرد که طبقه فرودست سیاه‌پوست بسیاری از معدود حوزه‌هایی را تشکیل می‌دهد که در آنها تفاوت فاحشی بین ایالات متحده و اروپا وجود دارد، مانند قتل و فقر کودکان.
مورخ فیلیپه فرناندز-آرمستو استدلال می‌کند که معمولاً تصور می‌شود همه مردم خود را استثنایی می‌دانند. در اغلب مواردی که موضوع مورد بحث قرار گرفته‌است، شباهت‌های بین طرفین درگیری بیشتر از تفاوت‌ها است. چیزهایی مانند «تولید ثروت پویا، دموکراسی، دسترسی به فرصت‌ها، کیش آزادی مدنی، سنت تساهل» و آنچه فرناندز-آرمستو شرارت‌هایی مانند اقتصاد مادی، امتیازات بیش از حد ثروت، و عدم آزادی انتخابی ویژگی استاندارد بسیاری از جوامع مدرن است. با این حال، او می‌افزاید، آمریکا با شدتی که این ویژگی‌ها در آنجا متمرکز شده‌است استثنایی شده‌است.
اول آمریکا
ممکن است منتقدان شعار سیاسی «اول آمریکا» را به عنوان تجلی آشکار استثناگرایی آمریکا معرفی کنند. چنین منتقدانی ممکن است با بررسی استثناگرایی آمریکایی به عنوان مهم‌ترین عامل شکل‌دهنده هویت سیاسی آمریکایی، بیشتر ادعا کنند که این نگرش یک قدرت نرم در ایالات متحده است که به‌طور نامتناسبی بر اولویت منافع آمریکا تأکید می‌کند.»
جلوه‌ها
منتقدان استثناگرایی آمریکایی استدلال می‌کنند که این امر منجر به برخی از گسترش‌هایی شده‌است که در طول قرن ۱۸ و ۱۹ در قاره آمریکا دیده می‌شود. دبورا مدسن استدلال کرد که اثرات استثناگرایی آمریکا در طول زمان تغییر کرده‌است، از الحاق سرزمین‌های بومی آمریکا و سپس به ایده‌های سرنوشت آشکار (که شامل جنگ مکزیک و آمریکا و خرید زمین در قرن ۱۹ می‌شود).
مدسن همچنین از فردریک داگلاس، یک سیاه‌پوست برجسته الغا، قبل و در طول جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵) استناد کرد، که استدلال کرد که ایده استثناگرایی آمریکایی پوچ است زیرا ماهیت ذاتی برده‌داری هنوز در آن زمان وجود داشت.
منتقدان استثناگرایی آمریکایی استدلال کرده‌اند که طبقه سیاسی دو حزبی معتقد است که یکی از اهداف ایالات متحده گسترش دموکراسی به کشورهایی است که تحت حکومت‌های ظالم هستند. این را می‌توان در تهاجم معاصر ۲۰۰۱ به افغانستان و تهاجم سال ۲۰۰۳ به عراق مشاهده کرد.
منابع
<references group="" responsive="1"/>
ولفگانگ پترسن
ولفگانگ پترسن (Wolfgang Petersen زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۴۱ – درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۲۰۲۲) کارگردان و تهیه‌کننده اهل آلمان بود.
وی با کارگردانیِ فیلم گواهی بلوغ در سریال جنایی «تات‌اورت» (محل جنایت) فعالیت‌های هنری خود را در رشته کارگردانی آغاز کرد. ناستازیا کینسکی در این فیلم با بازی در نقش دانش‌آموزی که با معلم خود رابطه‌ای عاشقانه برقرار کرده، مطرح شد. فیلم «گواهی بلوغ» را هنوز هم هرازگاهی از شبکه‌های تلویزیونی آلمان پخش می‌کنند.
برموفرم
برموفرم یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۵۵۵۸ است. شکل ظاهری این ترکیب، مایع بی رنگ تا زرد همراه با بوی شیرین است.
تولی‌هوگ
تولی‌هوگ (به انگلیسی: Tullyhogue) یک روستا در بریتانیا است.
کاماری
کاماری (Καμάρι) یک روستای ساحلی در جنوب شرقی جزیرهٔ سانتورینی (Santorini) دریای اژه در کشور یونان است و نزدیک به ۱۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
پراکنش زیستی
پراکنش زیستی یا پراکنده‌شدن زیستی یا پراکَنش  در برخی علوم به‌معنی «میزان و درجهٔ پراکندگی» یک گونه در یک محیط است.
این واژه را برای نشان دادن پراکندگی هر چیزی می‌توان به‌کار برد. برای نمونه، در گزارهٔ: «پراکنش اسبچه خزر در مازندران بیشتر است» اشاره‌ای به پراکندگی یا فراوانی نژاد این جانور در مازندران دیده می‌شود. به‌همین‌سان، گزارهٔ: «گونه‌های جانوریِ دریای پارس در کرانه‌های قشم پراکنش بیشتری دارد» کم‌وبیشیِ گونه‌های جانوری در یک دریا و در یکی از گوشه‌های آن را نشان می‌دهد.
دجیل
الدجیل (به عربی: الدجیل) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در استان صلاح‌الدین در فاصله ۶۰کیلومتری بغداد واقع شده‌است. الدجیل ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
پی۵۷ (گلیکوزید)
پی۵۷ (گلیکوزید) با فرمول شیمیایی C47H74O15 یک ترکیب شیمیایی است؛ که جرم مولی آن ۸۷۹٫۰۸ گرم بر مول می‌باشد.
باشگاه فوتبال کاوالا
باشگاه فوتبال کاوالا یک باشگاه ورزشی یونانی است که در شهر بندری کاوالا در شمال یونان واقع شده‌است. این باشگاه که عمدتاً به خاطر تیم فوتبال خود شناخته می‌شود، در رشته‌های والیبال و دو و میدانی نیز فعالیت می‌کند و در سال ۱۹۶۵ تأسیس شده‌است.
ورزشگاه
این تیم در استادیوم ۱۲۵۰۰ نفری آنتی کاراگیانی بازی خواهد کرد که نام آن به نام آنتی کاراگیانی برنده سه مدال نقره بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۴، که اهل کاوالا است، گرفته شده‌است.
سنتز نوکلئوزیدها
سنتز نوکلئوزیدها شامل جفت شدن یک بازی که هسته دوست است و هتروسیکلیک با یک قند الکتروفیل می‌باشد. واکنش سیلیل-هیلبرت-جانسون که همان (ووربروگن)، که از بازهای هتروسیکلیک سیلیله و مشتقات قند الکتروفیل در حضور اسید لوئیس استفاده کرده‌است، متداول‌ترین روش برای تشکیل نوکلئوزیدها با این روش هست.
معرفی
نوکلئوزیدها به‌طور معمول از طریق جفت شدن یک پیریمیدین نوکلئوفیل، پورین یا سایر هتروسیکل‌های اساسی با مشتقاتی از ریبوز یا دئوکسی ریبوز که در کربن آنومریک الکتروفیل می‌باشد، سنتز می شوند. زمانی که از یک ریبوز محافظت شده با آسیل استفاده می‌کنند، تشکیل انتخابی β-نوکلئوزید (دارای پیکربندی S در کربن آنومریک) از مشارکت گروه همسایه ایجاد می‌شود. دست یافتن به سنتز انتخاب شده دئوکسی ریبونوکلئوزیدها به‌طور مستقیم از مشتقات دئوکسی ریبوز سخت‌تر است چون گروه همسایه نمی‌تواند مشارکت کند.
(1) روش بعدی :روش نمک فلزی است که شامل ترکیب نمک فلزی هتروسیکل با هالید قند محافظت شده می‌باشد. نمک‌های نقره و جیوه در ابتدا مورد استفاده قرار می‌گیرند. با این حال، روش‌های توسعه یافته اخیر از نمک‌های سدیم استفاده کرده‌اند.
(2) واکنش سیلیل هیلبرت جانسون (SHJ) یا همان (واکنش ووربروگن)، ملایم‌ترین روش متداول برای تشکیل نوکلئوزیدها که ترکیبی از هتروسیکل سیلیله و استات قند محافظت شده (مانند 1-O-acetyl-2,3، 5-tri-O-benzoyl-beta-D-ribofuranose) در حضور یک اسید لوئیس است می‌باشد. در این روش از مشکلات مربوط به نامحلول بودن بازهای هتروسیکلیک و نمک‌های فلزی آنها خودداری می‌شود. با این حال، انتخاب سایت گاهی مواقع مثلاً زمانی که از هتروسیکل‌های حاوی چندین سایت اساسی استفاده می‌شود، باعث ایجاد مشکل می‌شود، چون واکنش اکثر مواقع برگشت‌پذیر می‌باشد.
(3)
واکنش سیلیل-هیلبرت-جانسون
مکانیسم واکنش SHJ با تشکیل کاتیون حلقوی کلیدی 1 شروع می‌شود. بعد از آن حمله نوکلئوفیلیک در موقعیت آنومریک به وسیله نوکلئوفیل‌ترین نیتروژن یعنی (N 1) رخ می‌دهد و β-نوکلئوزید 2 مورد نظر را تولید می‌کند. واکنش دوم این نوکلئوزید با ۱ بیس (ریبوزید) ۳ را تولید می‌کند. با توجه به ماهیت اسید لوئیس استفاده شده، مطابقت داشتن هسته دوست با اسید لوئیس ممکن است چشمگیر باشد. واکنش این نوکلئوفیل «مسدود» با ۱ منجر به ایزومر ناخواسته ۴ می‌شود که ممکن است واکنش بیشتری به ۳ داشته باشد. به‌طور کلی هنگامی که از اسید لوئیس مثل تری متیل سیلیل تریفلات استفاده می‌کنند، مطابقت داشتن اسید لوئیس مشکلی ایجاد نمی‌کند. هنگامی که از اسید لوئیس قوی‌تر مثل کلرید قلع (IV) استفاده می‌کنیم، از اهمیت بیشتری برخوردار است.
(4) 2-دئوکسی قندها به دلیل اینکه گروه بنزوئیل نداریم قادر به تشکیل کاتیون حلقوی 1 نیست. به جای آن، تحت شرایط اسیدی لوئیس آنها یک یون اکسوکاربنیوم تثبیت شده با رزونانس را ایجاد می‌کنند. دیاسترو انتخاب شده حمله هسته دوست به این واسطه بسیار کمتر از استریو انتخاب حمله به کاتیون حلقوی 1 است. به این دلیل استریو را انتخاب می‌کنیم که، دئوکسی ریبونوکلئوزیدها به طور معمول با استفاده از روش‌هایی به جز واکنش SHJ تولید می‌شوند.
محدوده و محدودیت‌ها
واکنش سیلیل-هیلبرت-جانسون رایج‌ترین روش مورد استفاده برای سنتز نوکلئوزیدها از مواد اولیه هتروسیکلیک و پایه قند می‌باشد. با این حال، واکنش با مشکلاتی مواجه است که با روش‌های دیگر در ارتباط نیست، مثل انتخاب غیرقابل پیش‌بینی سایت در بعضی موارد (به زیر مراجعه کنید). این بخش مشتقات و جایگزین‌های واکنش SHJ را که برای سنتز نوکلئوزیدها مورد استفاده قرار می‌گیرند، توضیح داده می‌شود.
واکنش‌های سیلیل-هیلبرت-جانسون
(5) نوکلئوفیل‌ترین نیتروژن را می‌توانیم به وسیله آلکیلاسیون قبل از تولید نوکلئوزید مسدود کرد. گرم کردن نوکلئوزید مسدود شده در معادله (6) با وجود یک کلرید قند حفاظت شده نوکلئوزید را با عملکرد 59٪ ایجادمی کند. واکنش‌های این نوع با آلکیلاسیون هتروسیکل توسط آلکیل کلرید ابتدایی را دچار اختلال می‌کنند.
(6) بازهای هتروسیکلیک سیلیله مستعد هیدرولیز می‌باشند و در نتیجه کنترل همه آنها مقداری سخت می‌باشد. پس، گسترش روش گلدانی، یک مرحله‌ای برای سیلیلاسیون و سنتز نوکلئوزید نشان دهنده پیشرفت چشمگیر است. ترکیب تری فلورواستیک اسید (TFA)، تری متیل سیلیل کلرید (TMSCl) و هگزامتیل دیسیلازید (HMDS) تری متیل سیلیل تری فلورواستات را در مکان تولید می‌کند که هم سیلیله شدن هتروسیکل و هم جفت شدن بعدی آن را با قند فراهم می‌کند.
روشهای دیگر برای سنتز نوکلئوزید
ترانس گلیکوزیلاسیون، که شامل انتقال برگشت پذیر یک قسمت قند از یک پایه هتروسیکلیک به پایه دیگر می‌باشد، برای تبدیل نوکلئوزیدهای پیریمیدین به نوکلئوزیدهای پورین موثر می‌باشد. بیشتر واکنش‌های ترانس گلیکوزیلاسیون دیگر به دلیل تفاوت ترمودینامیکی ناچیز بین نوکلئوزیدهای متعادل کننده بازده کمی دارند.
(9)
مقایسه با سایر روش‌ها
یک جایگزین مناسب برای روش‌های شرح بیان شده در اینجا که از نگرانی‌های مربوط به انتخاب مکان واکنش SHJ پیشگیری می‌کند، واکنش مایکل یا (چرخه‌سازی پشت سر هم) می‌باشد تا به طور همزمان پایه هتروسیکلیک را تشکیل داده و ارتباط آن را با بخش قند برقرار سازد.
(10) جایگزین دوم ترانس گلیکوزیلاسیون آنزیمی می‌باشد که به طور کامل از نظر جنبشی کنترل می‌شود (پیشگیری از مشکلات مربوط به ترانس گلیکوزیلاسیون شیمیایی مرتبط با کنترل ترمودینامیکی). به این ترتیب، عوارض عملیاتی مربوط به بکار‌گیری آنزیم‌ها از معایب این روش می‌باشد.
(11)
شرایط معمولی
مشتقات قند استفاده شده برای واکنش‌های SHJ باید قبل از مصرف خالص، خشک و پودر مانند شوند. واکنش درون مولکولی Friedel-Crafts حلقه معطر یک استر بنزوات در موقعیت 2 1-استوکسی ریبوز با وجود اسید لوئیس قابل دیدن هست و نشان دهنده یک واکنش جانبی بالقوه است. برای پیشگیری از کمپلکس شدن بیش از اندازه با اسید لوئیس، هتروسیکل‌ها نباید زیاد پایه باشند. هتروسیکل‌هایی که جایگزین آمینو می‌شوند مثل سیتوزین، آدنین و گوانین در وضعیت SHJ به آرامی واکنش می‌دهند یا اصلاً واکنش نمی‌دهند (ولی مشتقات استیله N آنها با سرعت واکنش می‌دهند).
سیلیلاسیون به‌طور معمول با بهره‌گیری از HMDS انجام می‌شود که آمونیاک را به عنوان تنها محصول جانبی سیلیلاسیون تولید می‌کند. میزان کاتالیزوری یا استوکیومتری از افزودنی‌های اسیدی مثل تری متیل سیلیل کلرید، سیلاسیون را سریعتر می‌کند. زمانی که از چنین افزودنی استفاده می‌شود، نمک‌های آمونیوم در واکنش به عنوان یک ناخالصی مات ایجاد می‌شوند.