حقوق_بشر_در_عراق_پس_از_حمله
حقوق بشر در شمال عراق
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل گزارش داد که اعمال خشونت‌آمیز علیه مخالفان سیاسی و اقلیت‌ها درمناطق تحت کنترل نیروهای کرد صورت گرفته‌است. رهبران اقلیت ادعا کرده‌اند که دربرخی موارد احزاب و نیروهای سیاسی کرد «آنها را در معرض خشونت، همسان سازی اجباری، تبعیض، به حاشیه راندن سیاسی، بازداشت‌های خودسرانه و بازداشت قرار داده‌اند.» کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان گزارش می‌دهد که احزاب و نیروهای کرد «مسئول دستگیری‌های خودسرانه، بازداشت‌های غیرمجاز و شکنجه مخالفان سیاسی و اعضای اقلیت‌های قومی/مذهبی تلقی می‌شوند». کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که مسیحیان از تلاش کردها برای جذب آنها و «استفاده از زور، تبعیض و تقلب درانتخابات توسط احزاب و شبه نظامیان کرد» شکایت کرده‌اند. یکی از رویدادها در اکتبر۲۰۰۶ بود که نیروهای اقلیم کردستان بساختمان یک سازمان رسانه ای مسیحی حمله کردند و کارکنان را بازداشت کردند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین گزارش داد که احزاب مسیحی مدعی آزار و اذیت و همسان سازی اجباری شبه نظامیان کرد در کرکوک و مناطق باهدف الحاق این مناطق به اقلیم کردستان شده‌اند و تصریح کرد که «مسیحیان بارها احزاب کردی و نیروهای نظامی آنها را متهم کرده‌اند. اعمال خشونت و تبعیض، دستگیری‌ها و بازداشت‌های خودسرانه بر اساس فرقه‌ای، به حاشیه راندن سیاسی (از جمله از طریق دستکاری در انتخابات)، انحصار ادارات دولتی، و تغییر وضعیت جمعیتی با هدف نهایی الحاق کرکوک و سایر مناطق مختلط به اقلیم کردستان مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) خاطرنشان کرد که احزاب کرد از نوعی «پاکسازی قومی نرم» استفاده می‌کنند. به گفته کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR)، مسیحیان نیز مکرراً از کردسازی مداوم شکایت کرده‌اند. وزارت امور خارجه ایالات متحده گزارش داد که «مقامات کرد با اقلیت‌های شمال از جمله تورکومن، عرب‌ها، مسیحیان و شابک مورد سوء استفاده و تبعیض قرار می‌دهند.» کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که احزاب خدمات برخی روستاها را رد کردند، اقلیت‌ها را بدون روند قانونی دستگیر کردند و آنها را بمکان‌های نامعلومی برای بازداشت بردند، و مدارس اقلیت‌ها را برای تدریس بزبان کردی تحت فشار قرار دادند. «که در انتخابات۲۰۰۵،» کردهای غیر مقیم وارد مرکز رای‌گیری شدند و تا زمانی که MNF مداخله کرد و رای‌گیری غیرقانونی را متوقف کرد، بیش از ۲۰۰نفر رای داده بودند. درسال۲۰۰۵، تظاهرات مسالمت آمیز مردم شابک «پس از تیراندازی افراد مسلح حزب دمکرات کردستان به سوی جمعیت به خشونت کشیده شد». کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که مسیحیان «خطر دستگیری خودسرانه و بازداشت بدون ارتباط» توسط نیروهای کرد را دارند. واشینگتن پست در سال۲۰۰۵ درمورد بازداشت‌های غیرقانونی گزارش داد و در مورد «ابتکار هماهنگ و گسترده» احزاب کرد برای اعمال اقتدار درکرکوک به شیوه‌ای تحریک‌آمیز فزاینده نوشت و دستگیری‌ها و ربوده‌های خودسرانه توسط شبه‌نظامیان کرد به شدت تنش‌ها را تشدید کرد. در امتداد خطوط صرفاً قومی». سازمان حقوق بشر یونامی درسال۲۰۰۷ گفت که «آنها [اقلیت‌های مذهبی] با تهدید، ارعاب و بازداشت فزاینده، اغلب در تأسیسات اقلیم کردستان که توسط نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کرد اداره می‌شوند، مواجه هستند». واشینگتن پست تخمین زد که ۶۰۰یا بیشتر انتقال غیرقانونی صورت گرفته‌است. گزارش شده‌است که بازداشت شدگان ادعا می‌کنند «دستگیری‌های خودسرانه، بازداشت‌های غیرمجاز و استفاده از شکنجه و مصادره غیرقانونی اموال». سوء استفاده توسط نیروهای کرد از «تهدید و ارعاب تا بازداشت درمکان‌های نامعلوم بدون روند قانونی» متغیر بود؛ طرح‌های احزاب کرد برای الحاق «مناطق مورد مناقشه» مانند کرکوک به کردستان با مقاومت گروه‌های مسیحی، عرب و ترکمن مواجه شد. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل خاطرنشان کرد که مسیحیان و اعراب درموصل و کرکوک و مناطق اطراف آن «تحت کنترل عملاً حکومت اقلیم کردستان» هستند و «قربانیان تهدید، آزار و اذیت و بازداشت خودسرانه شده‌اند». کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین گفت که آوارگان داخلی مسیحی و عرب مورد تبعیض قرار می‌گیرند و کسانی که مخالفت خود را بااحزاب کردی ابراز می‌کنند، مثلاً با شرکت در تظاهرات، خطر «دستگیری و بازداشت خودسرانه» را دارند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین گزارش می‌دهد که حزب دموکرات کردستان و اتحادیه میهنی کردستان «مکرراً به خویشاوندی، فساد و فقدان دموکراسی داخلی متهم شده‌اند». براساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، روزنامه نگاران «مکرراً ادعا کرده‌اند که آزادی مطبوعات محدود شده‌است و انتقاد از احزاب حاکم می‌تواند منجر به آزار و اذیت فیزیکی، ضبط دوربین‌ها و دفترچه‌ها و دستگیری شود». در یکی از موارد، کمال سید قدیر پس از نوشتن انتقادی دربارهٔ رهبر کرد مسعود بارزانی به ۳۰سال زندان محکوم شد. این حکم پس از فشارهای بین‌المللی کاهش یافت. بازداشت خودسرانه مخالفان سیاسی مظنون توسط مقامات کرد نیز مورد توجه قرار گرفته‌است. اقلیت‌ها از «همون سازی اجباری درجامعه کردی و روند افزایش تبعیض نسبت به جمعیت غیر کرد» و تلاش برای تسلط و «کردی کردن» مناطق مرکب سنتی مانند کرکوک شکایت کرده‌اند. دریک نظرسنجی در سال۲۰۰۶ که در اربیل، سلیمانیه و دهوک انجام شد، ۷۹درصد کردها مخالف اجازه ورود اعراب به کردستان عراق و ۶۳درصد مخالف اسکان آنها درمنطقه بودند.