cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
انتخابات سراسری اردن (۲۰۱۶)
اصلاحات ۲۰۱۵ در قانون انتخابات باعث شد تا احزاب مخالف حاضر به شرکت در انتخابات شوند. برای مثال جبهه عمل اسلامی دو انتخابات پیش از ۲۰۱۶ را تحریم کرده بود اما تصمیم به شرکت در انتخابات جدید گرفت. دولت اردن برای کاهش تأثیر این جبهه بر انتخابات تلاش کرد تا در جنبش اخوان‌المسلمین تفرقه ایجاد کند. به این منظور اموال این جنبش مصادره شد و صدها تن از اعضای آن جدا شدند تا بدین ترتیب حزبی میانه‌روتر جایگزین آن شود.
جبهه عمل اسلامی انتظار داشت بین ۲۰ تا ۳۰ کرسی را به دست آورد اما در نهایت تنها موفق به کسب ۱۵ کرسی شد. زنان توانستند به یک پیروزی تاریخی دست یابند. هم‌اکنون از میان ۱۳۰ نماینده پارلمان اردن ۲۰ نفر زن هستند. این در حالی است که در پارلمان پیشین که انتخابات آن در ۲۰۱۳ انجام شد ۱۸ نفر از ۱۵۰ نماینده پارلمان، زن بودند. مشارکت در انتخابات ۳۷٪ بود. درصد مشارکت از انتخابات پیشین کمتر بود اما تعداد بیشتری از واجدان صلاحیت (۱٫۵ میلیون) برای رأی دادن پای صندوق رفتند. کارشناسان دلیل کاهش مشارکت را، منع اردنی‌های خارج از کشور از رأی دادن بنابر قانون جدید انتخابات می‌دانند. شمار این افراد حدود ۱ میلیون نفر برآورد می‌شود. ناظران بین‌المللی این انتخابات را شفاف و منصفانه توصیف کردند.
روش
پارلمان اردن شامل دو مجلس است؛ مجلس علیی که هم‌وندانِ (اعضای) آن توسط شاه تعیین می‌شوند و مجلس نمایندگان که هم‌وندانِ آن را مردم به‌طور مستقیم انتخاب می‌کنند. هر دو مجلس دارای مسئولیت‌های قانونی مساوی هستند. شاه، نخست‌وزیر و کابینه را از مجلس سفلی (نمایندگان) انتخاب می‌کند و دارای اختیارات گسترده‌ای در حوزه‌های تقنینی و اجرایی است. قانون اساسی مشخص کرده‌است که باید در عرض چهار ماه پس از انحلال پارلمان، انتخابات بعدی برگزار شود. با این حال شاه اجازه دارد انتخابات را به تعویق انداخته یا پارلمان را تعلیق کند و با دستورات خود کشور را اداره نماید. مجلس نمایندگان می‌تواند با رأی عدمِ اعتماد به دولت، آن را منحل کند.
سن حق رأی در اردن ۱۸ سال است. افرادی که ورشکسته هستند یا از سلامت روانی برخوردار نیستند حق رأی ندارند. هیچ نوع پیش‌بینی برای افراد ناتوان یا غایبان دیده نشده‌است. کارمندان نیروهای مسلح، نیروهای امنیتی کشور، نیروهای امنیت عمومی، ژاندارمری و نیروهای دفاع مدنی در طول دوران کاری خود حق رأی ندارند. همچنین برخی از مجرمان، حق رأی خود را از دست می‌دهند.
زنان و اقلیت‌های قومی و دینی در مجلس کرسی‌های محدودی دارند. سهمیهٔ زنان ۱۵ کرسی است و مسیحی‌ها ۹ کرسی و چرکسی‌ها و چچنی‌ها جمعاً ۳ کرسی در مجلس دارند. قبایل بدوی نیز دارای یک حوزهٔ انتخاباتی هستند و ۹ عضو پارلمان را انتخاب می‌کنند. ۳ عدد از آن‌ها با سهمیهٔ زنان هم‌پوشانی دارد. هر چند در اردن احزاب سیاسی وجود دارند اما به‌طور سنتی سرکوب می‌شوند و چندین دهه است که ساختار سیاسی این کشور طوری طراحی شده تا این تشکل‌های سیاسی را تضعیف کند. احزاب سیاسی تحت نظر وزارت کشور اداره می‌شوند و هیچ حزبی حق ندارد بر پایهٔ دین تشکیل شود. این احزاب هم‌وندان اندکی دارند و قبایل از گذشته نقش احزاب سیاسی را بازی می‌کنند. در نتیجه انتخابات غالباً بر اساس وابستگی است. سیاست در اردن بازتاب شکاف جمعیتی بین فلسطینی‌تبارها و افرادی با اصالتِ کرانهٔ خاوری است. حکومت در اردن بیشتر در اختیار مردمان کرانهٔ خاوری است که هستهٔ پشتیبانی از شاه را تشکیل می‌دهند. این در حالی است که اردنی‌های فلسطینی نمایندگان اندکی در حوزهٔ سیاست اردن دارند و تبعیض علیه آن‌ها به شکل ساختاری درآمده است. دستکاری حوزه‌های انتخابیه بیشتر به دلیل مسائل منطقه‌ای است تا مسائل ملی.
اصلاحات
فعالیت احزاب سیاسی برای مدت زمان زیادی تحت حکومت نظامی متوقف شده بود. در پی یک شکست اقتصادی و ناآرامی‌هایی که در ۱۹۸۹ در پی داشت، آزادسازی سیاسی صورت گرفت. انتخابات ۱۹۸۹ اردن در قالب نظام رأی فرد به گروه (block vote) برگزار شد. این نظام از زمان حکومت بریتانیایی‌ها باقی مانده بود. هر چند که احزاب سیاسی از شرکت در انتخابات منع شده بودند اما نامزدهای مستقل به شکل زیرزمینی به این احزاب تمایل داشتند. نتیجهٔ این انتخابات برنده شدنِ افرادی بود که با رویکرد سیاسی شاه مخالف بودند. در پی این نتایج ملک حسین نظام سیاسی را طوری تغییر داد تا در انتخابات ۱۹۹۳، آرای اسلام‌گراها تحت شعاع قرار گیرد. این نظام جدید که به آن «هر نفر یک رأی» گفته می‌شد به‌طور نامتناسب به نفع جوامع روستایی کرانهٔ خاوری و به ضرر جوامع شهری و فلسطینی بود. هر چند در این سامانهٔ نو احزاب حق فعالیت یافتند اما تضعیف شدند. احزاب سیاسی به‌ویژه حزب عمل اسلامی از این سیستم جدید پشتیبانی نکرده و انتخابات بعدی را تحریم کردند.
نارضایتی‌های سیاسی به همراه دلایل دیگر باعث شدند تا اعتراضات ۲۰۱۱–۲۰۱۲ در اردن شکل گیرد. این ناآرامی‌ها بخشی از بهار عربی به‌شمار می‌رفتند. ملک عبدالله تلاش کرد اوضاع را آرام کند. از این رو قول داد تا اصلاحاتی را در نظام سیاسی این کشور پیاده کند. در مدت دو سال پس از اعتراضات مردمی پنج نخست‌وزیر توسط شاه عوض شدند. گروه‌های اصلاحات تشکیل شدند و تغییرات قابل توجهی ایجاد کردند که از میان آن‌ها می‌توان به تشکیل کمیته مستقل انتخابات و پایه‌گذاری نوعی نظام انتخاباتی آمیخته اشاره کرد که در آن ۲۷ کرسی از ۱۵۰ کرسی تحت نظام نمایندگی تناسبی در همهٔ کشور انتخاب می‌شوند. با این حال بسیاری از تغییرات ظاهری بودند و حزب عمل اسلامی انتخابات ۲۰۱۳ را هم تحریم کرد.
دولت اردن در ۲۰۱۵ اعلام کرد که قصد دارد اصلاحاتی را انجام دهد و طی آن به نظام هر نفر یک رأی پایان خواهد داد. اصلاحات پیشنهادی در ۳۱ اوت ۲۰۱۵ ارائه شدند. نظام انتخاباتی جدید بسیار شبیه به انتخابات ۱۹۸۹ بود به این شکل که نظام هر نفر یک رأی را برمی‌انداخت اما بار دیگر نظام رأی فرد به گروه (block voting) را برقرار می‌کرد با این تفاوت مهم که شهروندان در کنار انتخاب هر فرد، حق انتخاب یک فهرست را هم داشتند. این مسئله اقتباسی از تجاربی بود که در اصلاحات انتخابات ۲۰۱۳ ایجاد شده بود. همهٔ نامزدها در قالب چندین فهرست شرکت می‌کنند و فهرست باز برای تعیین تمام کرسی‌هایی که خارج از سهمیه‌ها باقی می‌مانند استفاده خواهد شد. برای کرسی‌های چرکسی‌ها/چچنی‌ها، کرسی مذکور به نامزدی داده می‌شود که بالاترین رأی را از میان آن‌ها آورده باشد. با این حال سهمیهٔ زنان به زنانی اختصاص می‌یابد که در غیر این صورت انتخاب نمی‌شوند. در صورت گره خوردن اوضاع، انتخابات تجدید خواهد شد. قانون جدید پس از تغییراتی که توسط مجلسین در آن داده شد، توسط شاه در ۱۳ مارس ۲۰۱۶ مورد تأیید قرار گرفت. پارلمان در ۲۹ مه منحل شد و دولت عبدالله النسور استعفا داد. شاه به جای او هانی الملقی را به عنوان سرپرست نخست‌وزیری گمارد تا انتخابات را برگزار کند. کمی بعد کمیسیون انتخابات روز ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶ را به عنوان روز برگزاری انتخابات برگزید.
اداره انتخابات
انتخابات ۲۰۱۶ نیز مانند انتخابات ۲۰۱۳ توسط کمیسیون مستقل انتخابات برگزار شد. این کمیسیون اعلام کرده بود که یکی از اهدافش بازگردانی اعتماد مردم به نظام انتخاباتی است. از نامزدها خواسته شده بود تا ۱۶ اوت ثبت‌نام کنند. کمیسیون انتخابات هزینه‌های انتخاباتی را محدود به ۵ دینار به ازای هر فرد در حوزه‌های انتخابیهٔ شهری بزرگ کرده بود.
این نخستین انتخابات در اردن بود که در آن مراکز ویژه‌ای برای افراد نابینا و ناشنوا تدارک دیده شده بود. ثبت‌نام در انتخابات به شکل خودکار انجام گرفت. کمیسیون این کار را از طریق خدمات مدنی و بخش گذرنامه انجام داد. استفاده از جوهر پاک‌نشدنی برای رأی‌دهندگان الزامی بود.
اجرا
این اصلاحات ترس از پیروزی اسلام‌گراها و فلسطینی‌ها در انتخابات را برانگیخت. در ۲۰۱۵ انشعاب‌های درونی در اخوان‌المسلمین به وجود آمد که از حمایت دولت هم برخوردار بود. یکی از این گروه‌های جدا شده به نام انجمن اخوان‌المسلمین نام خود را در اردن رسماً به عنوان اخوان‌المسلمین اردن ثبت کرد. این گروه جدید از این واقعیت که جنبش اخوان‌المسلمین گرایش‌هایی به مؤسسان مصری خود دارد استفاده برد تا نام خود را به عنوان سازمانی اردنی ثبت نماید. اختلافاتی که پس از این انشعاب روی داد باعث شد تا صدها تن از هم‌وندان اخوان‌المسلمین اصلی استعفا دهند. دو گروه انشعابی دیگر نیز از اخوان‌المسلمین جدا شدند. انجمن اخوان‌المسلمین از ثبت رسمی نام خود برای اعلان شکایتی به منظور ضبط تمام اموال اخوان‌المسلمین استفاده کرد. در آوریل ۲۰۱۶ دادگاه رأی را به نفع انجمن تازه‌تأسیس صادر کرد و حجم گسترده‌ای از اموال اخوان‌المسلمین در اردن به دست انجمن مصادره شد. دولت اردن نیز در این سال اجازه نداد تا مراسم هفتادمین سالگرد تأسیس جنبش اخوان‌المسلمین برگزار شود.
هر چند جنبش اخوان‌المسلمین پس از انشعابات درونی غیرقانونی شناخته شد اما جبهه عمل اسلامی به دلیل ثبت نام به عنوان یک سازمان اردنی، وضعیت قانونی خود را حفظ کرد. این جبهه از اصلاحات ۲۰۱۵ به ویژه حذف نظام هر نفر یک رأی استقبال کرد. جبهه عمل اسلامی برای تصمیم‌گیری پیرامون شرکت در انتخابات، دست به نظرسنجی درونی زد و نتایج آن حاکی بود از موافقت ۷۶ درصد از اعضا با مشارکت در انتخابات و مخالفت ۱۷ درصدی کسانی که بر این باور بودند که اختیارات قانون اساسی شاه باید پیش از انتخابات بسیار محدود شود. دولت از جبهه خواست تا برای مشروعیت‌بخشی به انتخابات در دید غربی‌ها در آن شرکت کند.
جبهه عمل اسلامی پس از نظرسنجی اعلام کرد که به تحریم انتخابات پایان خواهد داد و در رقابت‌ها شرکت خواهد کرد. همچنین اعلام کرد که با سایر گروه‌های مخالف تماس خواهد گرفت تا در مورد شیوهٔ مشارکت بحث کند. این جبهه در ۲۰ اوت اعلام کرد که در ۲۰ فهرست ملی در حوزه‌های انتخابیه مختلف تحت نام «ائتلاف ملی برای اصلاحات» شرکت خواهد کرد. در این فهرست‌ها افرادی از سایر احزاب و برخی قبایل حضور داشتند.
صلاحیت دو نامزد اخوان‌المسلمین به نام‌های حُسام المِشه و علی ابوالسُکر به دلیل ابراز عزاداری برای ابومصعب الزرقاوی، تروریست بین‌المللی رد شد. علی ابوالسکر در سال ۲۰۰۶ عضو پارلمان بود اما به محض آنکه اخبار رفتن او به قبیلهٔ الخلیله که زرقاوی متعلق به آن بود منتشر شد، از پارلمان اخراج شد.
انتخابات
کمیسیون مستقل انتخابات دعوتنامه‌هایی برای سازمان‌های خارجی از جمله سازمان‌های عربی فرستاد تا برای نظارت بر انتخابات حاضر شوند. اتحادیه اروپا نیز از طریق یک گروه کاری که به تمام امکانات مربوط به انتخابات از جمله کلانتری‌ها دسترسی داشت بر روند انتخابات نظارت کرد. کمیسیون مستقل انتخابات اعلام کرد که این مسئله گامی برای برگزاری انتخاباتی شفاف و عادلانه است.
فرصت کناره‌گیری از رقابت‌های انتخاباتی در ۱۰ سپتامبر به پایان رسید. شمار تمام نامزدها در این تاریخ ۱۲۵۲ نفر در قالب ۲۲۶ فهرست بود. ۱۸ نامزد از انتخابات کناره‌گیری کرده بودند و صلاحیت ۲۱ نفر رد شده بود. خبرگزاری اردن اعلام کرد «۱۲۵۲ نامزد که شامل ۹۲۰ مرد مسلمان، ۲۴۵ زن مسلمان، ۵۸ مرد مسیحی، ۵ زن مسیحی، ۲۲ مرد چرکسی و چچنی و ۲ زن چرکسی و چچنی در این انتخابات نامزد شدند.»
در این انتخابات برای نخستین بار جنبشی سکولار به نام فهرست معان (باهم) که به شدت طرفدار جامعه مدنی است توانست بیشترین آرا را از ناحیهٔ سوم امان به دست آورَد. این فهرست توانست ۲۰۰۰ رأی بیش از فهرست الاصلاح که توسط جنبش اخوان‌المسلمین پشتیبانی می‌شد رأی بیاورد. دو نامزد از فهرست معان توانستند به پارلمان راه یابند اما اسلام‌گراها در کل توانستند ۳ نماینده از این ناحیه به مجلس بفرستند زیرا آن‌ها توانسته بودند سهمیهٔ زنان و چرکسی‌ها را در این منطقه از آن خود کنند.
یورگن کوچینسکی
یورگن کوچینسکی (Jürgen Kuczynski) (17 سپتامبر ۱۹۰۴، البرفیلد – ۶ اوت ۱۹۹۷، برلین)، اقتصاددان، ژورنالیست و کمونیست آلمانی بود. او همچنین در جریان جنگ جهانی دوم به اتحاد جماهیر شوروی اطلاعات فراهم می‌کرد.
کوچینسکی در سال ۱۹۳۶ میلادی به دنبال پدر و سایر خانواده‌اش به انگلستان تبعید شد. او پس از این‌که در آغاز جنگ جهانی دوم به عنوان یک دشمن بیگانه بازداشت شد، در جریان جنگ توسط OSS که قبل از CIA وجود داشت استخدام شد تا کمونیست‌های آلمانی را به منظور فرستادن به آلمان برای تماس گرفتن با گروه‌های مقاومت استخدام کند. او همچنین به عنوان سرهنگ قوای هوایی، در یک تیم که نظرسنجی پرتاب استراتژیک بمب را انجام می‌دادند، در اردوی ایالات متحده ایفای خدمت کرد. در همان زمان او نتایج آن را به «استخبارات شوروی» می‌فرستاد. در سال ۱۹۴۲ میلادی او کلاوس فوکس را در استخبارات شوروی استخدام کرد و این فیزیک‌دان را به خواهش اورسولا کوچینسکی (معروف به روث ورنر) معرفی کرد، کسی که «اجنت ستاره‌ای» اتحاد جماهیر شوروی شده بود. خواهرش به مدت چهار سال به عنوان پیک فوکس کار کرد، اما تا آنجاییکه مشخص است او هیچگاه تحت حاکمیت MI5 قرار نگرفت و در سال ۱۹۵۰ کمی بعد از این‌که فوکس تحت محاکمه قرار گرفت، از ترک انگلستان ممانعت نشد.
کوچینسکی پس از جنگ در ابتدا برای مأموریتی برای اردوی ایالات متحده به آلمان بازگشت، اول در منطقه آمریکایی که بعدها آلمان غربی شد، آغاز به کار کرد. او از سوی مقامات شوروی در یک سمت علمی گماشته شده و در آلمان شرقی مسکن گزین شد. او به «حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان که اغلب کمونیست بودند (SED)» پیوست و به او هدایت داده شد تا در امور علمی و فرهنگی کار کند. او پس از جنگ یکی از متفکران ارشد آلمان شرقی شد، عقیده مارکسیستی و وابستگی کمونیستی خود را حفظ کرد. او به‌صورت پربار می‌نوشت و ۴٬۰۰۰ مقاله به او نسبت داده می‌شود.
سال‌های نخستین
خواهر یورگن اورسولا، معروف به روث ورنر، یک جاسوس شد که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ برای اتحاد جماهیر شوروی کار می‌کرد.
این خانواده در یک روستا کوچک در محله شلاچتنسی در جنوب غرب برلین زندگی می‌کرد. یورگن کوچینسکی که در یک خانواده علمی جناح چپ بزرگ شد، در نوجوانی با دانشمندان و کنشگران زیادی، از جمله رهبران کمونیست کارل لیبنیخت و روزا لوکزامبورگ ملاقات کرد. کوچینسکی عمیقاً متأثر از ارزش‌های bildungsbürgerlich، یک اصطلاح غیرقابل ترجمه آلمانی برای ارزش‌های طبقه متوسط بالایی آلمانی که بر پرورش دیدگاه فرهنگی و انسان‌گرا به زندگی مشترک با عشق به طبیعت و زیباشناسی تأکید داشت، شده بود.
تحصیلات
کوچینسکی میان سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۶ میلادی در یک مدرسه خصوصی در برلین-زهلندورف پذیرفته شده و پس از آن به مدرسه علمی متوسطه در شهر ارتقا کرد. او مدرسه را در سال ۱۹۲۲ به اتمام رساند و برای ادامه تحصیل به ارلانگن، برلین و هایدلبرگ رفت. موضوعات آن فلسفه، آمار و اقتصاد سیاسی بودند. دانشگاه‌های آلمان سنگر جنبش völkisch بودند و از طریق کوچینسکی که یک یهودی سکولار بود، زمانی که در دانشگاه ارلانگن بود دریافت که در بیشتر دانشکده‌ها پذیرایی نمی‌شود و دانشجویان بسیار به وضوح گفتند که او یک یهودی است. به کوچینسکی توصیه شده بود که نباید در طعام‌خانه محصلین غذا بخورد، او در کتابچه خاطراتش در سال ۱۹۲۴ میلادی نوشت او عمیقاً «یهودی بودند را به مفهوم نژادی» حس می‌کرد و چنین نوشت: «فکر می‌کنم من یگانه «بیگانه» یا یهودی در این شهر، هستم. مردم زمانی که مرا می‌بینند در سرک‌ها قدم می‌زنم از من روی می‌گردانند». کوچینسکی اغلب به این نکته اشاره می‌کند که از شناسایی یهودیت به عنوان یک دین امتناع می‌ورزد، قسمی که او آن را «ظاهر یهودی» می‌نامید، زیرا ویژگی‌های صورتش که معمولاً با افراد خاورمیانه مرتبط است باعث می‌شود دیگران به‌طور خودکار فکر کنند که او یک یهودی است. او در یک نامه‌ای به والدینش نوشت «عملاً ناممکن است که این‌جا به یک کافه بروم و از سوی یهودی‌ستیزان به‌صورت شفاهی تحقیر نشوم». کوچینسکی به‌صورت مشترک با بیشتر متفکران یهودی آن زمان با علاقه‌مندی به مارکسیسم با وعده یک مدینه فاضله بزرگ شد که در آن هیچ نشنلیسم یا مذهب وجود نداشته و ازین‌رو تمام «مسئله یهودیت» مورد بحث قرار نگیرد. پس از سال ۱۹۲۵ میلادی او آغاز به مطالعه تراکت‌های مختلف مارکسیستی کرد. در آوریل ۱۹۲۵، در جریان دیدار از فرانسه، او در یک تظاهرات سازمان‌دهی شده توسط حزب کمونیست فرانسه در برابر جنگ ریف شرکت کرد که پلیس پاریس برشان آتش گشود، رویدادی که هم‌فکری او با کمونیسم را افزایش داد. کوچینسکی علی‌رغم این حادثه نوشت که هیچ شهری در جهان «این جادو و سرزندگی پاریس» را ندارد. در پاریس، کوچینسکی با طنزپرداز کورت توچولسکی ملاقات نمود. توچولسکی همانند کوچینسکی در آرزوی جهانی بود که در آن «مسئله یهودیت» مطرح نباشد و معتقد بود که مارکسیسم که وعده انحلال تمام انواع شناخت‌های ملی را به نفع مبارزه طبقاتی داده بود، فرصتی را برای جهان فراهم می‌کند.
با وجود هم‌فکری او با کمونیسم، کوچینسکی در اکتبر ۱۹۲۵ به عنوان کارآموز در Bett، بانک سایمون و دیگران آغاز به کار کرد، جاییکه او کارش را به‌خوبی انجام داد و به سرعت در آنجا ترفیع کرد. کوچینسکی به زودی برخی از حقوقی که از بانک به‌دست می‌آورد را به حزب کمونیست آلمان اهدا می‌کرد که طعنه او تا اخیر او را رها نکرد. در سال ۱۹۲۶ میلادی او اولین کتابش را به چاپ رسانیده و آغاز به نوشتن مقالات به مجله Finanzpolitische Korrespondenz کرد، جاییکه دیدگاه‌های چپی او ظاهر شدند. او از طریق والدینش در انجمن حقوق بشر، سازمان پیشرو برای حزب کمونیست آلمان که توسط ویلی مونزنبرگ مدیریت می‌شد و به زودی تأثیرات بزرگ فکری بر کوچینسکی جوان گذارد، آغاز به فعالیت کرد. کوچینسکی در پهلوی مونزنبرگ افراد برجسته دیگر که اعضای انجمن بودند، مانند آلبرت انشتین، لودویگ کوید و کارل مرتنز را ملاقات کرد. در یک نمایش فیلم ۱۹۲۵ شوروی Battleship Potemkin، کوچینسکی با وزیر فرهنگ شوروی آناتولی لوناچارسکی و اقتصاددان یوگنی وارگا، کسی که یکی از دوستان نزدیک کوچینسکی شد، ملاقات کرد.
در سال ۱۹۲۶ به عنوان محصل تحقیقی به ایالات متحده سفر کرد و تحصیلات کارشناسی ارشدش را در مؤسسه بروکینگز در واشینگتن دی‌سی انجام داد. او این کار را با کار رهبری بخش اقتصادی فدراسیون کار آمریکا تا سال ۱۹۲۹ دنبال کرده و تجربه عملی به دست آورد. در سال ۱۹۲۷، پدرش از اتحاد جماهیر شوروی بازدید کرد و از این که از او پرسیدند آیا به هر شکلی با جی. کوچینسکی که مقالات «عالی» را در مورد مشکلات سرمایه‌داری مدرن در Finanzpolitische Korrespondenz نوشته بود، رابطه‌ای دارد، تعجب کرد. کوچینسکی ارشد در همان نامه به پسرش توصیه کرد که شروع به یادگیری زبان روسی کند زیرا آنچه در اتحاد جماهیر شوروی دیده بود او را بازنشسته کرد که «آینده از آن روسیه شوروی است».
ژورنالیزم و کمونیسم
کوچینسکی در سال ۱۹۲۹ میلادی به آلمان بازگشته و در برلین مسکن گزین شد. در سال ۱۹۳۰ میلادی او به حزب کمونیست پیوست. او میان سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۳ در مجله حزب، Die Rote Fahne، در دپارتمان اطلاعات و به عنوان ویراستار اقتصاد شرکت کرده و در سال ۱۹۳۱ میلادی به هیئت ویراستاران پیوست. کوچینسکی به‌صورت گسترده نوشت و تحلیل‌های اقتصادی را که برای روزنامه با سفیر شوروی تولید کرده بود، شریک ساخت. دانشمند آلمانی آکسل فیر-شولزه استدلال نمود که ارزش‌های bildungsbürgerlich که او با آن بزرگ شده‌است «... کوچینسکی را در برابر تبدیل شدن به یک استالینیست سرسخت محافظت کرد، هرچند او از لحاظ سیاسی با خط استالینیستی هم‌خوانی داشت… در حالی که او در ظاهر یک استالینیست وفادار بود، کوچینسکی تقریباً به‌طور غریزی رد کرد که یک سرباز عادی حزب باشد».
NSDAP (حزب نازی) در ژانویه ۱۹۳۳ قدرت را به دست گرفته و سریعاً حالت تک حزبی را به آلمان آورد. عضویت احزاب سیاسی (به غیر از حزب نازی) غیرقانونی شد و ممنوعیت احزاب سیاسی طوری نافذ شد که به‌طور ویژه بر اعضای (قبلی) حزب کمونیست اجرا گردید. در جریان چند سال بعدی، دولت به‌صورت فزاینده‌ای با سیاست‌های یهودی‌ستیزی تطابق حاصل کرد.
قسمی که گفته شد، کوچینسکی یک یهودی بود. در جریان سال ۱۹۳۳ تعداد زیاد کمونیست‌های آلمانی بازداشت شده و زندانی شدند، در حالی‌که تعداد زیاد دیگر کشور را ترک کردند تا با سرنوشت مشابه دچار نشوند. منابع نشان می‌دهد که در فوریه/مارس ۱۹۳۳ کوچینسکی و خانمش به دنبال والدین و چهار خواهر از پنج خواهر یورگن در مورد مهاجرت به بریتانیا بحث کردند، اما تصمیم گرفتند تا در آلمان باقی مانده و در مقاومت ضد فاشیستی شرکت کنند. در جریان سه سال بعدی، زمانی که آجندای ضد دموکراتیک دولت نافذ شد، کار آن‌ها به‌صورت فزاینده‌ای غیرقانونی خوانده شد.
همپتون، فلوریدا
همپتون شهری در شهرستان بردفورد ایالت فلوریدا است که در سال ۱۸۷۰ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۹۳۵ نفر جمعیت داشته و مساحت آن نیز ۲٫۷ کیلومتر مربع است.
استییانو
خواهرخوانده
شهرهای Gigean و کاردانو ال کامپو خواهرخوانده‌های استییانو هستند.
رقیه کبری دختر علی
رقیه بنت علی بن ابی‌طالب یکی از فرزندان دختری علی بن ابی‌طالب است که به همسری مسلم بن عقیل بن ابی‌طالب درآمده بود. نسب وی از جانب علی بن ابی‌طالب به عدنان می‌رسد و مادرش کنیزی به نام ام حبیب الصهباء تغلبیه بود که علی بن ابی‌طالب از خالد بن ولید خریداری نمود. فرزند وی عبدالله در واقعه کربلا و در کنار حسین بن علی کشته شد. برای وی در شهر قاهره مصر مزاری است که به مسجد بانو رقیه -به عربی: سیدة رقیة- مشهور است.
سیارک ۱۶۱۰۹۲
سیارک ۱۶۱۰۹۲ ۱۶۱۰۹۲مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۲ کشف شد.
جینو بوتسانکا
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به گاریبالدی، زنی تنها و فاشیست اشاره کرد.
بروکلین، آیووا
بروکلین شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۶۸ نفر بوده‌است.
طاهرآباد میان
طاهرآباد میان یا قلعه میان روستایی در دهستان پساکوه بخش زاوین شهرستان کلات استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۱ نفر (در ۱۹ خانوار) بوده‌است.
سائوری یاماموتو
سائوری یاماموتو (Saori Yamamoto؛ زاده November 16, 1985 ) یک مانکن است.
نانتسدیتشوایلر
نانتسدیتشوایلر یک شهر در آلمان است که در گلان-مونشوایلر (فرباندسگماینده) واقع شده‌است. نانتسدیتشوایلر ۱٬۲۵۶ نفر جمعیت دارد.
روزدیل، واشینگتن
روزدیل (به انگلیسی: Rosedale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در واشینگتن واقع شده‌است. روزدیل ۱۲٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۰۴۴ نفر جمعیت دارد و ۱۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پیتر ویرنزبرگر
پیتر ویرنزبرگر (Peter Wirnsberger؛ زادهٔ September 13, 1958) اسکی‌باز آلپاین اهل اتریش است.
بیواتس
بیواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ملادنوواتس واقع شده‌است.
نوردهورن
نوردهورن نام شهریست در شمال غرب آلمان واقع در جنوب غربی ایالت نیدرزاکسن و هم‌مرز با کشور هلند. جمعیت آن طبق برآورد دسامبر ۲۰۰۸، معادل ۵۳٬۴۰۱ نفر می‌باشد. پراکندگی جمعیت در این شهر برابر با ۳۵۷ نفر در هر کیلومتر مربع است. علامت اختصاری این شهر NOH و کد تلفن آن ۰۵۹۲۱ است. نوردهورن با جمعیت ۵۳۰۰۰ نفری بعد از شهرهای Herten و Singelfinden سومین شهر پرجمعیت آلمان است که به خط آهن سراسری وصل نمی‌باشد. مردم این شهر برای استفاده از قطار باید با اتوبوس به شهرهای مجاوری مثل Lingen یا Bad Bentheim سفر کنند.
منابع
ویکی‌پدیای آلمانی
سیارک ۱۶۱۹۷۵
سیارک ۱۶۱۹۷۵ ۱۶۱۹۷۵مین سیارک کشف شده‌است که در ۰۸ ژوئن ۲۰۰۷ کشف شد.
کارل لیونهارت
کارل لیونهارت (Karl Leonhard؛ March 21, 1904 – April 23, 1988) روان‌پزشک و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. بیشتر فعالیت‌های وی در زمینهٔ روان‌شناسی، روان‌درمانی، علوم اعصاب رفتاری و ارتباط غیرکلامی بود. وی از شاگردان و همکاران کارل کلایست بود و این دو با هم، یک سیستم پیچیدهٔ طبقه‌بندی و بیماری‌شناسی برای اختلالات سایکوزی به نام «سیستم طبقه‌بندی روان‌پریشی کلایست-لیونهارت» ابداع کردند.
او از سال ۱۹۵۷، رئیس دپارتمان روانپزشکی بیمارستان شاریته شد.
لیمیرا دو اوسته
لیمیرا دو اوسته (به پرتغالی: Limeira do Oeste) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در میناز ژرایس واقع شده‌است. لیمیرا دو اوسته ۱٬۳۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۵۸۹ نفر جمعیت دارد.
وست‌لایف
وست‌لایف یک گروه مشهور ایرلندی است که در ۳ ژوئیه سال ۱۹۹۸، با ۵ نفر عضو به نام‌های شن فیلن، مارک فیلی، نیکی برن، کین ایگن و براین مک فدن به‌طور رسمی بنیان گذاشته شد. پس از جدا شدن برایان در مارس ۲۰۰۴، وست‌لایف تا سال ۲۰۱۲ به کار خود به‌طور رسمی ادامه داد. شن و مارک خواننده‌های اصلی گروه هستند.
وست لایف در تاریخ بریتانیا عنوان تنها گروهی را دارد که هر هفت تک‌آهنگ ابتدایی آن‌ها از آغاز فعالیتشان، به‌طور مستقیم عنوان «شماره یک» را در جدول از آن خود کرده‌است. آن‌ها با داشتن ۱۴ تک‌آهنگ شماره یک، پس از الویس پریسلی (۲۱ تک‌آهنگ NO۱)، بیتل‌ها (۱۴ تک‌آهنگ NO۱) و در کنار کلیف ریچارد، در تاریخ بریتانیا رکوردی دست نیافتنی را به نام خود ثبت کرده‌اند. فروش جهانی آلبوم‌ها، ویدئوها و تک‌آهنگ‌های آن‌ها تاکنون از مرز ۵۰ میلیون نسخه گذشته‌است، پس از گروه‌هایی همچون بک‌استریت بویز، نیو کیدز آن د بلاک و انسینک، چهارمین گروه پسرانه هستند که پر فروش‌ترین آلبوم‌ها را داشته‌اند. در سال ۲۰۰۸ آن‌ها در فهرست مشهوران ثروتمند زیر ۳۰ سال ایرلند در ردهٔ نهم و در فهرست عمومی ردهٔ سیزدهم را ازآن خود کردند.
گروه همچنین موفق به شکستن رکوردهای دیگری نیز می‌باشد که از جمله آن‌ها می‌توان به جایزه بهترین خواننده، بیشترین تعداد تک‌آهنگ شماره یک و بیشترین فروش بلیط کنسرت در استادیوم آرنا اشاره کرد. موسیقی وست لایف با گذشت سال‌ها، به تدریج از موسیقی پاپ نوجوانانه، به یک پاپ و رومنس تمام عیار تبدیل شده‌است. تمام اعضای گروه ترانه‌نویس هستند و بسیاری از آهنگ‌های وستلایف توسط خودشان نوشته شده‌است، اما از میان ترانه نوسان مشهوری که با آن‌ها همکاری داشته‌اند می‌توان به استیو مک و وین هکتور اشاره کرد. در کنار وستلایف می‌توان از نام‌های بزرگی مانند سایمون کاول و لوئیس والش که مدیریت این گروه را بر عهده دارد نام برد. وستلایف تاکنون هشت تور برگزار کرده‌است.
این گروه در اول ژوئیه ،۲۰۰۸ دهمین سالگرد تولد خود را در کروک پارک شهر دابلین و با حضور بیش از ۸۵۰۰۰ نفر از طرفداران مشتاق خود برگزار کرد. مجله موسیقی هفته در سایت رسمی خود این تور را به عنوان پرفروش‌ترین کنسرت طی سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ معرفی کرد.
در سال ۲۰۰۹، نیکی برن و کین اگن پدر خود را از دست دادند و این گروه، در تور (2009)Where We Are خود آهنگ 'من تو را خوام دید'(I'll See You Again) از پدر این دو عضو یاد کردند. همچنین در آلبوم 'جاذبه'(Gravity)نیز آهنگی را به نام (Too Hard To Say Goodbye)را برای پدران خود خواندند. وست لایف در سال ۲۰۱۰ در لیست سختکوش‌ترین هنرمندان موسیقی بریتانیا، رتبهٔ چهارم را از آن خود کردند.
متأسفانه، در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۱، وست لایف به طرفداران خود اعلام کردند که پس از انتشار آلبوم Greatest Hits، که در۲۱ نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شد، و پس از توری که در سال ۲۰۱۲ خواهند داشت، دیگر به کار خود ادامه نمی‌دهند. مشهورترین آهنگ این آلبوم، آهنگ 'دنیای زیبا'(Beautiful World) است.
تاریخچه
در ابتدا مارک، شین و کین، سه نفر از اعضای کنونی وستلایف به همراه سه دوست مدرسه‌ای خود به نام‌های درک، گراهام و میشل گروه موسیقی شش نفره‌ای به نام I.O.You را تشکیل دادند. مدیریت این گروه را مری مک دونا طراح رقص معروف به همراه دو مدیر غیررسمی دیگر بر عهده گرفتند. با انتشار اولین تک آهنگ آن‌ها با عنوان دختر با هم و برای همیشه Together Girl Forever، لویی والش مدیر گروه بویزون بوی‌زون تمایل نشان داد که نگاهی به کارهای آن‌ها انداخته و مدیریت برنامه‌هایشان را بر عهده بگیرد. آن‌ها پس از ملاقات با سایمون کاول که آن زمان یکی از مدیران شرکت Sony BMG بود، موفق شدند قرارداد ضبطی را با این شرکت و با نام جدید Westside ا امضاء کنند. در این زمان تغییری در گروه به وجود آمد: درک، گراهام و میشل بنا به تشخیص لویی والش که اصرار داشت گروه پنج نفره باشد، حذف شده و آزمون‌هایی برای گزینش دو عضو دیگر در دابلین برگزار شد. در طی این گزینش نیکی و برایان به عنوان اعضای دیگر گروه انتخاب شدند. رونن کیتینگ نیز از گروه بویزون به کادر مدیریتی گروه جدید پیوست. پس از آن به دلیل اینکه در آن زمان گروه‌های دیگری نیز با نام Westside فعالیت خود را آغاز کرده بودند، گروه مجدداً مجبور به تغییر نام دیگری شد. Westlife متولد شده بود. پس از آن بود که وستلایف اولین تک‌آهنگ خود به نام سوگند دوباره Swear it Again را در آسیا منتشر کرد.
۱۹۹۸–۲۰۰۲
وستلایف در سال ۱۹۹۸ در اولین اجرای خود بک استریت بویز و بویزون را در تورهایی در دابلین همراهی کرد. حضور آن‌ها در این تورها به قدری چشمگیر بود که توانستند بر طبق آراء جایزه بهترین گروه جدید را از آن خود کنند. در ماه مارس سال ۱۹۹۸، آهنگ سوگند دوباره به عنوان اولین تک‌آهنگ رسمی گروه منتشر شد که به مدت دو هفته، رتبه اول جدول آهنگ‌های برتر ایرلند و بریتانیا را در اختیار داشت. دومین تک آهنگ آن‌ها به نام اگر بگزارم بروی (If I Let You Go) نیز در ماه اوت همان سال منتشر شد. پس از آن در اکتبر همان سال انتشار آهنگ پرواز بدون بال (Flying Without Wings) بود که در میان تحسین همگان و استقبالی فوق‌العاده، جایزه رکورد سال (Record of the Year)را برای وستلایف به همراه داشت. همچنین این آهنگ به عنوان موسیقی متن، در فیلم انیمیشن Pokemon ۲۰۰۰ محصولی از کمپانی برادران وارنر نیز قرار گرفت.
اولین آلبوم آن‌ها که وستلایف نام داشت در نوامبر سال ۱۹۹۹ منتشر شده و در جدول بریتانیا به رتبهٔ دوم دست یافت. این تنها آلبوم وستلایف است که هرگز نتوانست به مقام اول جدول بریتانیا دست یابد. در دسامبر ۱۹۹۹ کار دولبهٔ آن‌ها رؤیایی دارم/ فصل‌ها در خورشید(Have A Dream/Seasons In The Son)انتشار یافت که پس از پشت سر گذاشتن آهنگ کلیف ریچارد به نام The Millennium Prayer، به عنوان تک‌آهنگ شماره یک کریسمس ۱۹۹۹ بریتانیا انتخاب شد. آهنگ رؤیایی دارم، همچنین، جایزه صلح نوبل از طرف سازمان جهانی یونیسف را برای گروه به همراه داشت. پنجمین و آخرین تک‌آهنگ این آلبوم به نام فریب دوباره (Fool Again) نیز بلافاصله پس از انتشار، به مقام شماره یک جدول بریتانیا دست یافت. پس از آن گروه توری در اروپا و آسیا برپا کرده و تبلیغات برای آلبوم جدیدشان را آغاز کردند.
دومین آلبوم، ساحل به ساحل (Coast To Coast) که یک سال بعد منتشر شد توانست پس از کنار زدن آلبوم گروه اسپایس گرلز به نام Forever صدر جدول را از آن خود کند. ساحل به ساحل در فهرست پرفروش ترین‌های آلبوم‌های بریتانیا در مکان چهارم قرارداشته و همچنین پرفروش‌ترین آلبوم وست لایف تاکنون می‌باشد. اولین تک آهنگ منتشر شده از این آلبوم هم‌خوانی آهنگ برخلاف همهٔ انتظارها (Against All Odds) به همراه ماریا کری ماریا کری بود؛ بازخوانی آهنگی کلاسیک از فیل کالینزPill Collins به همین نام که در بریتانیا به عنوان شماره یک دست یافت. همچنین تک‌آهنگ این آلبوم عشق من (My Love) بودکه علاوه بر شماره یک شدن در جدول بریتانیا، جایزه رکورد سال را برای گروه به همراه داشت. بدین ترتیب هر هفت تک‌آهنگ منتشر شده آن‌ها از زمان فعالیتشان به عنوان آهنگ شماره یک بریتانیا انتخاب شده بود که وستلایف توانست پس از پشت سر گذاشتن بیتل‌ها، رکوردی باورنکردنی را در تاریخ موسیقی دنیا به ثبت برساند.
در دسامبر ۲۰۰۰ تک‌آهنگ چه چیز آدمی را می‌سازد (What Makes A Man) نتوانست عنوان شماره یک را از آن خود کند و آهنگ Can We Fix It از Bob The Builder بود که توانست عنوان تک‌آهنگ شماره یک کریسمس سال را کسب کند. تک‌آهنگ‌های عشقم را در وجودت می‌نهم (I Lay My Love On You) و وقتی که آنگونه می‌نگری (When You Looking Like That) گرچه در بریتانیا موفق به کسب عنوانی نشده، اما در خارج از مرزهای بریتانیا استقبال قابل توجی را کسب کردند. در سال ۲۰۰۱ وستلایف اولین تور جهانی خود به نام جایی که رؤیاها به حقیقت می‌پیوندند (Where Dreams Come True) را برپا کردند. با این تور بود که گروه توانست با اجرایی فوق‌العاده، نام خود را به عنوان گروهی موفق در جهان به ثبت برساند. در نوامبر ۲۰۰۱ سومین آلبوم آن‌ها با نام دنیای متعلق به خودمان (World of Our Own) منتشر شد. تک‌آهنگ‌های دختر بالاشهری (Uptown Girl)، ملکهٔ قلب من (Queen of My Hear) و دنیای متعلق به خودمان (World of Our Own)، از این آلبوم همگی به عنوان شماره یک دست یافتند. تک آهنگ برقص برقص عزیزم(Bop Bop Baby) تنها به عنوان شماره ۵ جدول بهترین‌ها بسنده کرد. در همین هنگام وستلایف در تدارک دومین تور جهانی خود بود: World of Our Own Tour
۲۰۰۲–۲۰۰۴
در سال ۲۰۰۲ وستلایف یازدهمین تک‌آهنگ شماره یک خود به نام شکست ناپذیر (Unbreakable) را منتشر کرد. در ماه نوامبر و در میان شایعاتی مبنی از از هم پاشیدن گروه، وستلایف اولین آلبوم بهترین‌های خود را با نام شکست ناپذیر - بهترین‌ها (Unbreakabe – The Greatest Hits Vol1) منتشر ساخت که مستقیم به صدر جدول بریتانیا راه یافت. پس از آن آهنگ دو لبهٔ امشب/شب‌های دلتنگی تو (Tonight/Miss You Nights) انتشار یافت که تنها توانست رتبهٔ سوم جدول را بدست آورد. در همین زمان فیلمی تلویزیونی به نام وستلایف وحشی (Wild Westlife) به کارگردانی یان مک دانلد و با حضور اعضای گروه ساخته شد که در آن به موضوع زندگی حرفه‌ای و خصوصی وستلایف قبل از برگزاری کنسرت پرداخته بود. The Greatest Hits سومین تور جهانی وستلایف را در حالی برپا شد که شایعات مبنی بر جداشدن گروه به اوج خود رسیده بود.
در سپتامبر ۲۰۰۳ تک آهنگ Hey Whatever در بریتانیا منتشر شد که به رتبهٔ چهارم جدول دست یافت. آلبوم بازگشت (Turnaround)، چهارمین آلبوم گروه که در ماه نوامبر منتشر شد نیز به عنوان شماره یک انتخاب شد. تک‌آهنگ این آلبوم به نام مندی (Mandy)در ماه نوامبر منتشر شد که حاصل آن سومین جایزه رکورد سال در طول ۵ سال فعالیت برای وستلایف بود. مندی همچنین در طول تاریخ رکوردار صعود از جایگاه ۲۰۰ به جایگاه ۱ جدول بریتانیا می‌باشد. آخرین تک آهنگ این آلبوم به نام آشکارا(Obvious)پس از انتشار توانست در ردهٔ چهارم جدول قرار گیرد.
در ۹ مارس ۲۰۰۴، تنها سه هفته قبل از برپایی چهارمین تور جهانی وستلایف، برایان مک فادن طی جلسه‌ای با حضور اعضای گروه و اجتماع بسیاری از خبرنگاران و مطبوعات، جدایی خود را از وستلایف به‌طور رسمی اعلام کرد. برایان در مصاحبه با خبرگزاری‌ها علت ترک گروه را، تنها برای گذراندن وقت بیشتری با خانواده اش بیان کرد. آخرین اجرای برایان به همراه وستلایف مربوط می‌شود به تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۰۴ در کلوپ شبانه Tyne's Powerhouse نیوکاسل. برایان پس از جدایی از وستلایف، اولین کار مستقل خود با نام حقیقت من(Real To Me)که توانست در جایگاه نخست جدول قرار گیرد. پس از ان اولین آلبوم او با نام پسر ایرلندی (Irish Son)، با همکاری شرکت سونی منتشر شد.
۲۰۰۴ – ۲۰۰۹
تور جهانی Turnaround، یک ماه پس از جدایی برایان برپا شد. اجرای زنده آهنگ پرواز بدون بال در این تور، رکورددار بیشترین تعداد دانلود در طول تاریخ می‌باشد. پس از آن آلبوم اقتباسی با اجازه از فرانک (Allow Use To Be Frank) که یادبودی بود برای فرانک سیناترا، بدون هیچ تک آهنگی منتشر شد. تمامی ترک‌های این آلبوم به سبک موسیقی کلاسیک ده‌های ۶۰ و ۷۰ بوده و اصل بیشتر آهنگ‌ها متعلق به فرانک سیناترا و به سبک دین مارتین می‌باشد. موزیک ویدئوهایAin't That A Kick In The Head, Smile و مرا به ماه پرواز ده نیز همگی به سبک کلاسیک آن دوران می‌باشند. سپس وستلایف در برنامهٔ ویژهٔ X Factor، آهنگ The Way You Look Tonight را با همراهی جوان هایندلی (Joanne Hindley) اجرا کرد. در این ویژه برنامه به غیر از وستلایف و جوان، کیتی پریس (مدل) (Katie Price)، دایدو و کوین اسپیسی نیز حضور داشتند.
پس از چهار ماه دوری از صحنه‌ها، وستلایف تور اروپایی خود با نام The Number Ones Tour را برپا کرد. در سال ۲۰۰۵، گروه با تک‌آهنگ مرا برانگیز (You Raise Me Up) از آلبوم رودررو (Face To Face)دوباره به دنیای موسیقی بازگشت. در نوامبر ۲۰۰۵، طی یک رکورد شکنی بی نظیر، هردوی تک‌آهنگ و آلبوم منتشر شده، هم‌زمان در صدر جدول برترین‌ها قرار گرفتند. آهنگ You Raise Me Upعلاوه بر کسب عنوان شماره یک، چهارمین جایزهٔ رکورد سال را نیز برای گروه به همراه داشت. همخوانی آهنگ وقتی که می‌گویی دوستم داری (When You Tell Me That You Love Me) به همراه دایانا راس دایانا راس، به عنوان دومین تک آهنگ این آلبوم توانست در جایگاه دوم جدول قرارگیرد. سومین تک آهنگ این آلبوم با نام شگفت‌انگیز (Amazing)، عنوان چهارم جدول پرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌های تاریخ را دارد. پس از آن وستلایف تور جهانی Face To Face را با سفر به ایرلند، بریتانیا، استرالیا و آسیا آغاز کرد.
در سال ۲۰۰۶ گروه پنجمین قرارداد خود را با شرکت Sony BMG، برای آلبوم هشتم خود به ثبت رساند. آلبوم جدید، آلبوم عشق (The Love Album) نام داشت که مجموعه‌ای بود از بهترین و ماندگارترین آهنگ‌های عاشقانه تاریخ و توانست در هفتهٔ اول انتشار مقام اول را از آن خود کند. اولین تک آهنگ این آلبوم به نام رز (The Rose)، بارخوانی اثر کلاسیک بت میدلر، چهاردهمین تک آهنگ شماره یک وستلایف می‌باشد. در این زمان بود که نام وستلایف با داشتن ۱۴ آهنگ شماره یک، به همراه کلایف ریچارد، بیتلز و الویس در جدول رکورد برترین‌های بریتانیا قرار گرفت.
هشتمین تور جهانی وستلایف به نام The Love از استرالیا آغاز و در اروپا و آفریقای جنوبی ادامه پیدا کرد. گروه آخرین کنسرت خود را در سال ۲۰۰۷، در بیتز پارک انگلیس برپا کرد. در نوامبر همان سال نهمین آلبوم گروه به نام (Back Home) منتشر و علاوه بر شماره یک شدن در جدول، پرفروش‌ترین آلبوم سال ۲۰۰۷ بریتانیا لقب گرفت. بازخوانی آهنگ مایکل بوبله به نام خانه (Home)، به عنوان اولین تک‌آهنگ این آلبوم، پس از انتشار در ردهٔ سوم جدول قرار گرفت. اجرای زندهٔ آهنگ قبلاً آنجا بودم (I'm Already There) از این آلبوم در برنامه ایکس فاکتور، رتبهٔ بیشترین تعداد دانلود تاریخ این برنامه را دارا می‌باشد. در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۰۷، گروه در برنامه‌ای به نام The Westlife Show حضور و ۱۰ آهنگ منتخب خود را طبق رأی طرفداران اجرا کردند. سپس تک‌آهنگ ما برخلاف دنیا (Us Against The World) از این آلبوم منتشر و در ردیف هشتم جدول قرارگرفته، که پایین‌ترین رتبه را از بین تک‌آهنگ‌های وستلایف دارا می‌باشد. در ۲۵ فوریه ۲۰۰۸ گروه تور Back Home را آغاز کرد. در پی این تور بود که وستلایف برای اولین بار در زلاندنو به اجرای کنسرت پرداخت.
به مناسبت دهمین سال تولد وستلایف، گروه در استادیوم کروک پارک شهر دابلین که چهارمین استادیوم بزرگ دنیا محسوب می‌شود، به روی صحنه رفته و کنسرت ویژه‌ای را با حضور بیش از ۸۵۰۰۰ نفر از طرفداران خود اجرا کردند. در این تور شین وارد نیز به عنوان خواننده مهمان حضور داشت. در این کنسرت گروه اعلام کرد که در سال ۲۰۰۸ آلبومی نخواهند داشت و پس از تور Back Home به مدت یک سال از دنیای موسیقی فاصله خواهند گرفت. همچنین گفته شد که وستلایف در این یک سال بی‌کار نمانده و درتدارک نهمین آلبوم خود خواهد بود. در ماه جون ۲۰۰۸ کتاب خاطرات وستلایف با نام قصهٔ ما Westlife - Our Story منتشر شد که در آن اعضای گروه گزیده‌ای از خاطرات خود را در طول ۱۰ سال بودن در وستلایف بازگو کردند. هر کدام از اعضای گروه برای نوشتن این کتاب ۳ ماه وقت صرف کردند. در ۲۴ نوامبر همان سال نسخهٔ دی وی دی کنسرت کروک پارک با نام ۱۰ Years Of Westlife - Live at Croke Park Stadium منتشر کرد که توانست در چارت‌های بیشماری از جمله بریتانیا، ایرلند، آفریقای جنوبی، هنگ کنگ و زلاندنو عنوان شماره یک را کسب کند.
در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۸ و پس از مدتی غیبت از صحنه، وستلایف در برنامه X Factor حضور پیدا کرده و آهنگ پرواز بدون بال را با معرفی گروه JLS اجرا کردند. شن و نیکی مصاحبه‌ای را به همراه رونن کیتینگ و استفن گتلی از گروه بویزن، تحت عنوان Xtra Factor انجام داده و همچنین JLS آهنگ I'm Already There از وستلایف را اجرا کرد. قبل از کریسمس ۲۰۰۸، در سایت رسمی وستلایف نامه‌ای از طرف اعضای گروه قرار گرفته و آن‌ها عنوان کردند که در سال ۲۰۰۹ وستلایف همچنان به فعالیت‌های خود ادامه داده و شایعات مبنی بر از هم پاشیدن گروه را رد کردند. در همین زمان شایعاتی جدی مبنی بر همکاری لئونا لوییس و بریتنی اسپیرز در آلبوم جدید وستلایف شنیده می‌شد که گروه در خصوص رد یا تأیید این موارد سکوت کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۰۸، گروه موفق به کسب جایزهٔ بهترین گروه سال در Meteor Awards ۲۰۰۹ شد. در ماه می‌نسخهٔ جدید Westlife - Our Story منتشر و بخش‌هایی از جمله تور کروک پارک به کتاب اضافه شد.
۲۰۰۹ – تاکنون
پس از یک سال دوری از محافل، لویی والش اعلام کرد که وستلایف در ژانویه ۲۰۰۹ فعالیت خود را در حیطه موسیقی از سر خواهد گرفت. او همچنین خبر ملحق شدن سایمون کاول به تیم مدیریتی وستلایف را نیز فاش کرد. طبق گفته‌های اعضای گروه، وستلایف برای سال جدید در تدارک کنسرتها و تورهای متعددی است که شامل دو برنامه در کروک پارک نیز می‌باشد. در مجموع کنسرتهای وستلایف در سال ۲۰۱۰ به تعداد ۷۰ برنامه تأیید شده‌است. همچنین گفته شده که گروه جی‌ال‌اس (گروه)، وستلایف را در تور where we are همراهی خواهد کرد.
کار ضبط آلبوم جدید گروه از اول ژوئیه ۲۰۰۹ آغاز شد. افرادی از جمله کریس مارتین از گروه کلدپلی و رایان تدر از گروه وان‌ریپابلیک نیز در این آلبوم جهت آهنگسازی به تیم ضبط پیوستند. همچنین AJ از Backstreet Boys نیز در قطعه‌ای به نام سایه‌ها (Shadows) با گروه همکاری داشته‌است. این آلبوم با نام جایی که ما هستیم (Where We Are) در تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۹ منتشر شد که توانست در چارت‌های بریتانیا و ایرلند، در مقام دوم قرار گیرد. تک‌آهنگ این آلبوم با نام حالا چی (What About Now) قبلاً در تاریخ ۲۳ اکتبر منتشر شده بود که این تک‌آهنگ نیز در رده دوم جدول بریتانیا و ایرلند قرار گرفت.
وستلایف در همکاری مجدد خود با ماریا کری، ذر تک آهنگ جدید وی با نام هم‌اکنون مرا بخوان (Call Me Now) که تنها در بریتانیا منتشر شد نیز همخوانی داشتند. در مارس ۲۰۱۱، وست لایف اعلام کرد که پس از ۱۳ سال همکاری، دیگر با سایمون کاول همکاری نمی‌کند. همچنین اعلام کرد که بهتر است دومین تک‌آهنگ آلبوم Gravity منتشر نشود. نیکی برن در مورد جداشدن گروه از سایمون گفت:ما در سال ۱۹۹۸ با سایمون همکاری داشتیم و او واقعاً عالی بود! اما پس از برنامه‌های X Foctor و American Idol سایمون خیلی معروف شد و کارها و سرگرمی‌های بیشتر و مهمتری از وست لایف داشت. '
در سال ۲۰۱۱، این گروه تک‌آهنگی را به نام 'Light House'منتشر کردند. در اکتبر ۲۰۱۱، یکی از روزنامه‌های محلی ایرلند منتشر کرد که برایان مک فادن، عضو پیشین وست لایف، تصمیم گرفته دوباره به گروه بازگردد. کین اگن این خبر را شایعه اعلام کرد و گفت:خبری که برایان به گروه بازمی‌گردد درست نیست. خیلی وقت است که ما فقط ۴نفر هستیم. ما برایان را دوست داریم و حضورش را دوست داریم، البته فقط در اجراهای تلویزیونی.
حمله با چاقو ۲۰۱۹ پل لندن
در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹، پنج نفر در مرکز لندن با ضربات چاقو کشته شدند، دو نفر به مرگ رسیدند. مهاجم، عثمان خان بریتانیایی، پس از گذراندن مجازات برای جرائم تروریستی ، در سال ۲۰۱۸ با مجوز از زندان آزاد شد. خان در یک کنفرانس توان بخشی مجرم در سالن Fishmongers حضور داشت که تهدید به منفجر کردن کمربند انفجاری جعلی کرد و با دو چاقو که به مچ بسته شده بود شروع به حمله به مردم کرد و با ضربات چاقو به سینه دو نفر از شرکت کنندگان در کنفرانس را کشت. چند نفر به جنگ برخاستند، بعضی از آنها هنگام فرار از ساختمان و بیرون آمدن به پل لندن، با کپسول آتش‌نشانی و حرکت مشرف به خان حمله کردند و در آنجا توسط مأمور پلیس لباس شخصی خلع سلاح شد. وی تا زمانی که مأموران پلیس دیگر نیامده بودند، افراد را مهار کرده و افراد ممانعت کننده را بیرون کشید و به ضرب گلوله کشته شد.
زمینه
به مناسبت پنجمین سالگرد «یادگیری با هم»، برنامه ای که توسط مؤسسه جرم‌شناسی کمبریج به صورت همایش برگزار شد، این کنفرانس دربارهٔ توانبخشی مجرم در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹ در سالن Fishmongers، در انتهای شمالی پل لندن، در شهر لندن برگزار شد. مجرمان پس از آزادی از زندان دوباره در جامعه ادغام می‌شوند. «یادگیری با هم» در سال ۲۰۱۴ توسط روت آرمسترانگ و ایمی لودلوو از دانشگاهیان دانشگاه کمبریج از دانشکده حقوق و انستیتوی جرم‌شناسی تأسیس شد تا "افراد را در دادگاه کیفری و موسسات آموزش عالی گردهم آورد تا در کنار یکدیگر به طور فراگیر و تحول آمیز تحصیل کنند و از هم دیگر یاد بگیرند " تا دانش آموزان و زندانیان قادر به همکاری با یکدیگر در جامعه کنند.
زندانی سابق عثمان خان به عنوان یکی از شرکت کنندگان قبلی این برنامه به کنفرانس دعوت شده بود با توجه به شرایط آزادی، ورود او به لندن ممنوع بود، اما برای حضور در همایش یک معافیت یک روزه صادر شد.
حمله
در ساعت ۱۳:۵۸ روز ۲۹ نوامبر، پلیس پس از تهدید به منفجر کردن سالن، به سالن Fishmongers فراخوانده شد. او که دو چاقوی آشپزخانه را به مچ بسته بود، شروع به چاقو زدن در داخل ساختمان کرد. چندین نفر به مبارزه برخاستند، از جمله یک سرآشپز که در سالن Fishmongers کار می‌کرد و یک مجسه 1.5 m شبه‌نهنگ تک‌شاخ از دیوار به عنوان سلاح استفاده کرد، و استیون گالانت ، قاتلی محکوم که در کنفرانس آزادی یک روز از زندان آزاد شده بود در برنامه «یادگیری با هم» شرکت کرده بود. خان از سالن همایش فرار کرد و شروع به چاقو زدن عابران پیاده در خارج از ضلع شمالی پل کرد.
چندین نفر قبل از مردم زخمی شدند، از جمله یک راهنمای تور و یک افسر پلیس حمل و نقل انگلیس با لباس شخصی، بعداً او را دید که با چاقو دور می‌شود، خان را روی پل مهار و خلع سلاح می‌کند. یکی از افرادی که برای مبارزه با مهاجم وارد عمل شد با پاشیدن یک کپسول آتش‌نشانی او را عقب راند.
افسران مسلح پلیس شهر لندن در ساعت ۱۴:۰۳ به محل رسیدند و مهاجم در آن زمان توسط یک کارگر ارتباطات وزارت دادگستری که در همایش شرکت کرده بود، محاصره کردند. مأموران قبل از اینکه دو بار شلیک کنند، این فرد را برای شلیک تمیز دور کردند. خان در صحنه فوت کرد.
مشخص شد که یک اتوبوس حمل و نقل برای لندن که در مجاورت محل تیراندازی متوقف شده بود، به شیشه جلو و عقب آن صدمه ای وارد شده‌است، که احتمالاً طبق گفته پلیس متروپولیتن، یک گلوله ریکوشینگ (گلوله ای که به صورت کمان بر می‌گردد) ایجاد کرده‌است.
قربانیان
سه نفر از قربانیان که با برنامه توانبخشی «یادگیری باهم» دانشگاه کمبریج در ارتباط بودند. دو نفرشان جان باختند و یک نفر زخمی شد. دو نفری که بر اثر ضربات چاقو جان خود را از دست دادند جک مریت و ساسکیا جونز بودند. مریت ۲۵ ساله و فارغ‌التحصیل رشته حقوق و جرم‌شناسی بود که در دانشگاه منچستر و دانشگاه کمبریج تحصیل کرده بود. او به عنوان افسر دولت دانشگاه کمبریج کار می‌کرد و اهل کاتنهام بود. جونز، ۲۳ ساله، دانشجوی سابق دانشگاه آنگلیا راسکین و دانشجوی دانشگاه کمبریج از استراتفورد بود. مریت یک هماهنگ‌کننده دوره برای همایش «یادگیری با هم» بود. مراسم تشییع جنازه مریت و جونز در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ انجام شد.
دو زن دیگر به شدت زخمی شدند، در حالی که سرآشپزی که مهاجم را متوقف کرد با ضربات چاقو مجروح شد اما از شدت جراحات کمی برخوردار بود.
مهاجم
خان با الهام از القاعده، برای ایجاد اردوگاه تروریست‌ها در زمین خانواده اش در کشمیر و بمب‌گذاری در بورس اوراق بهادار لندن، بخشی از نقشه‌اش بود. به عنوان بخشی از عملیات MI5 (عملیات نوربوری پلیس)، MI5 و پلیس این طرح را مختل کردند و برای خان یک حکم نامشخص صادر شد. از بین ۹ مردی که درگیر شده بودند، خان جوانترین با ۱۹ سال بود و به گفته دادگستری، خان و دو نفر «جهادی جدی تر» از دیگران بودند. در سال ۲۰۱۳، حکم وی پس از تجدیدنظر تجدید صادر شد و به او دستور داده شد که حداقل ۸ سال از محکومیت جدید ۱۶ ساله خود را با ۵ سال مجوز تمدید شده به احضار مجدد در زندان بگذراند.
طبق گروه ضد افراط گرایی Hope not Hate، خان یکی از طرفداران ال-مهاجیرون بود، یک گروه افراطی که تعداد زیادی تروریست با آن درگیر بودند. وی دانش آموز و دوست شخصی انجم چودری، اسلامگرا و حامی تروریسم بود. خان قبلاً در همایش «یادگیری با هم» شرکت کرده بود.
عواقب
خبر این حمله لحظاتی زنده پس از وقوع آن در کانال خبری بی‌بی‌سی توسط یکی از خبرنگاران آن، جان مک مأنوس، که شاهد درگیری اعضای عمومی با خان هنگام عبور از پل بود، شنیده شد و صدای شلیک دو تیر توسط مأموران پلیس را شنید. مک مأنوس گفت که وی اطمینان دارد بیش از دو شلیک در جریان این حادثه انجام شده‌است. پلیس، آمبولانس و آتش‌نشانی در صحنه حاضر شدند و یک حادثه بزرگ اعلام شد. یک طناب بزرگ پلیس در این منطقه ایجاد شد و به ساکنان گفته شد که از اینجا دور بمانند. پلیس پس از حمله هم ایستگاه‌های بانک و مانیمنت و هم ایستگاه پل لندن را بست. پلیس گزارش داد که اطلاعات قبلی در مورد حمله وجود نداشته‌است.
پس از حمله، کرسیدا دیک، کمیسر پلیس متروپولیتن، بیانیه ای را توصیف کرد. وی گفت که حضور پلیس در خیابانها افزایش خواهد یافت و کوردونها در منطقه پل لندن همچنان پابرجا خواهند ماند. از عموم مردم تقاضا شد که هرگونه شواهد یا اطلاعات فیلم یا تصویری را که می‌تواند به تحقیق کمک کند، ارائه دهند.
در پاکستان ، انتشار خاستگاه پاکستانی خان توسط روزنامه برجسته Dawn غیر وطن پرستانه و افترا آمیز تلقی شد و منجر به تظاهرات خواستار به دار آویخته شدن ناشر و سردبیر شد.
دولت اسلامی عراق و شام (داعش) مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت. آژانس خبری آن، اعماق، ادعا کرد که عثمان خان یکی از مبارزان آن بوده‌است. نماز غسل میت برای خان در مسجدی در بیرمنگام برگزار شد و وی در پی مخالفت با دفن وی در انگلیس توسط مسلمانان محلی در استوک زادگاهش، در دهکده اجدادی خانواده اش در پاکستان به خاک سپرده شد.
تحقیقات
پل لندن تا ساعات اولیه دوشنبه بعد برای تحقیقات پزشکی قانونی در محل بسته بود. دو ملک در استافورد، محل زندگی خان و استوک-آن-ترنت توسط پلیس جستجو شد.
دادرسی در ۴ دسامبر در دادگاه جنایی مرکزی (اولد بیلی) لندن آغاز شد و پس از آن موکول شد. جلسه دادرسی بررسی قبل از تحقیق در اولد بیلی در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۰ برگزار شد. یک تحقیق کامل در مورد مرگ مریت و جونز برای آوریل ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده‌است، و بعد از آن پرونده خان برگزار خواهد شد، تحت نظارت پزشک قانونی. اداره مستقل رفتار پلیس در حال تحقیق دربارهٔ تیراندازی است. در تحقیقات جداگانه پلیس استافوردشایر نیز تحت نظارت IOPC قرار دارد.
حق سلطنتی برای استیون گالانت
حق سلطنتی رحمت توسط صدراعظم پروردگار به نمایندگی از ملکه در ماه اکتبر سال ۲۰۲۰ به استیون گالانت اعطا شد، وزارت دادگستری گفت که این «به رسمیت شناختن اقدامات فوق‌العاده و شجاعانه او در تالار است که به نجات جان مردم کمک کرد علی‌رغم خطر بزرگی که برای خود وی وجود داشت». اگرچه هیئت مشروط هنوز باید در مورد آزادی وی تصمیم بگیرد، اما گزارش شد که پس از مداخله ملکه بعید است پرونده وی رد شود. خانواده‌های مریت و مقتول، اقدام وی را به دلیل قهرمانانه و تلاش‌ها برای به حطر انداختن زندگی اش ستایش کردند.
امیل سیفرت
امیل سیفرت (Emil Seifert; April 28, 1900 – 1900:4:28, October 20, 1973) بازیکن و مربی فوتبال اهل چکسلواکی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوهمیانس ۱۹۰۵، باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف، و باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
نایجل بنت
نایجِل بِنِت (زادهٔ ۱۹ نوامبر ۱۹۴۹) بازیگر اهل انگلستان است.
از کارهای او می‌توان به بازی در سریال عامل ناشناخته و فیلم فقط دفن‌شده اشاره کرد.
مارکوتس
مارکوتس یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه شیه واقع شده‌است.
سیارک ۱۶۲۰۳۵
سیارک ۱۶۲۰۳۵ ۱۶۲۰۳۵مین سیارک کشف شده‌است که در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۵ کشف شد.
هفت دریا
هَفت دَریا که در متون قدیمی هفت آب و هفت بحر و هفت محیط نیز نامیده شده اصطلاحی است که در ادبیات بسیاری از کشورهای خاورمیانه و اروپایی به کار برده شده‌است و در هر دوره یا مکان به مجموعه‌های گوناگونی از دریاها اشاره داشته‌است.
پیشینه کاربرد این اصطلاح به روزگار سومریان، قومی ساکن میان‌رودان، بازمی‌گردد که قومی با زبانی تک‌خانواده و نامرتبط با دیگر خانواده‌های زبانی جهان بودند. در سرودهٔ ۸ از سرود انهدوآنا برای ایزدبانو اینانا که در ۲۳۰۰ پیش از میلاد نوشته شده به «هفت دریا» اشاره می‌شود.
دریا در زبان‌های ایرانی معنای رودخانه نیز می‌دهد و ایرانیان باستان در زمانی از این اصطلاح برای اشاره به هفت رودی که رود بزرگ آمودریا را تشکیل می‌دهند استفاده می‌کردند.
در ادبیات خاورمیانه و شمال آفریقا
اما در دوره‌های بعد در خاورمیانه و شمال آفریقا فهرست‌های گوناگونی از دریاها به عنوان هفت دریا نامیده شده‌اند.
برهان قاطع به نقل از غیاث‌اللغات هفت دریا را این‌گونه نام می‌برد: دریای چین، دریای مغرب، دریای روم، بحر بنطش، بحر طبریه، بحر جرجان، بحر خوارزم. نام‌های امروزی این دریاها به ترتیب عبارت است از:
در متن دیگری در غیاث‌اللغات هفت دریا این‌گونه ذکر شده‌است: اول دریای اخضر که جزایر بسیار دارد. دوم دریای عمان به جانب شرقی آن فارس و غربی آن قصبه عمان و به همین سبب آن را بحر عمان گویند. سوم دریای قلزم چه قلزم شهری است کوچک بر کناره دریا که دریا را به آن نام خوانند. چهارم دریای بربر و آن لجه‌ای است از بحر هند. پنجم دریای اقیانوس که بلاد اقصای ملک مغرب به ساحل این بحر منتهی می‌شود. ششم دریای قسطنطنیه که آن را بحرالروم نیز گویند. هفتم دریای اسود که آن را برازاق نیز گویند چه برازاق موضعی است بر ساحلش.
که برابرهای امروزی آن‌ها این‌ها است:
کلاته اسماعیل بیک
کلاته اسماعیل بیک روستایی در دهستان پساکوه بخش زاوین شهرستان کلات استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده‌است.
جولیو استیوال
جولیو استیوال (Giulio Stival؛ ۴ مارس ۱۹۰۲ – ۱ آوریل ۱۹۵۳) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به شنل، سه داستان ممنوعه، زن اغواگر، نغمه‌های جاویدان و آن بالابالاها اشاره کرد.
بابی بلیک
بابی بلیک (Bobby Blake؛ زاده ۱۱ اوت ۱۹۵۷) بازیگر پورنوگرافی گی آفرقایی-آمریکایی بازنشسته است.
میانه (آمار)
میانه در آمار و نظریه احتمالات یکی از سنجش‌های گرایش به مرکز است. میانه عددی است که یک جمعیت آماری یا یک توزیع احتمالی را به دو قسمت مساوی تقسیم می‌کند. یکی از مزیت‌های مهم میانه نسبت به میانگین این است که میانه از اعداد بسیار بزرگ و بسیار کوچک مجموعهٔ اندازه‌ها متأثر نمی‌شود.
یکی از مهم‌ترین خاصیت میانه این است که مجموع قدر مطلق تفاوت‌های مقادیر مختلف متغیر تصادفی از میانه کمینه است. یعنی:
محاسبه‌ی میانه در داده‌های طبقه بندی شده
ابتدا از فرمول \frac{N}{2} محل میانه به دست می‌آید. سپس در ستون فراوانی تجمعی، اولین ستونی که فراوانی تجمعی آن بزرگ‌تر یا مساوی \frac{N}{2} در نظر گرفته می‌شود. میانه از رابطه زیر به دست می‌آید.
که ستون iم ستون شامل میانه، F_i فراوانی تجمعی ستون پیشین ستون شامل میانه، L_i حد پایین طبقه میانه‌دار، f_i فراوانی ستون شامل میانه، C طول بازه و N تعداد داده‌ها است.
به‌طور مثال در جدول توزیع فراوانی زیر:
نارسدورف
نارسدورف یک شهر در آلمان است که در لایپتسیگ واقع شده‌است. نارسدورف ۱٬۸۵۵ نفر جمعیت دارد.