cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
شورش غریب‌شاه گیلانی
آغاز قیام
در گزارش‌های رسمی آمده‌است که «گیلانیان از وخامت عاقبت اندیشه ناکرده دست به تاراج و تالان قصبه برآورده، مبلغ‌های کلی از مال سرکار خاصه و تجار و عجزه و مساکین و رعایا و زیردستان برده، جمع کثیر به قتل آوردند و بعد از اخذ غنایم و قسمت در میان ملازمان خود به‌خاطرِ جمع روی توجه به جانب لاهیجان نهادند.» (۱۹. ص۵۰). نیروهای غریب‌شاه پس از رشت عازم فومن شده و چون اهالی فومن خود را تسلیم کردند از غارت آن شهر خودداری کردند. لشت‌نشا نیز که به‌دست غریب‌شاه افتاده بود غارت گشت، ولی در همین زمان به اهالی لشت‌نشا خبر رسید که میرزا عبدالله (فرزند خواجه علیشاه اصفهانی) که به وزارت لاهیجان اشتغال داشت از بیرامقلی سلطان میرصوفی و حیدر سلطان قوییله حصارلو حاکم تنکابن کمک خواسته و قصد حمله به لشت‌نشا را دارد. نیروهای لشت‌نشا که در اردوی غریب‌شاه بودند از این خبر ترسیده و قصد بازگشت به آنجا را داشتند. غریب‌شاه پس از شنیدن خبر مزبور، سپاه را از فومن عازم لشت‌نشا نمود تا به لاهیجان رود.
در همین حال ساروخان حاکم آستارا که به کمک گرگین سلطان حاکم گسکر آمده‌بود به جانب رشت که هنوز غریب‌شاه از آنجا به قصد لاهیجان حرکت نکرده بود تاخت. پیرمحمود پیربازاری که نایب غریب‌شاه بود وقتی حرکت آن‌ها را به جانب رشت دیدگریخت و سپاهیان او متفرق شدند. نیروهای دولتی به رشت آمده و شهر را غارت کردندو سپس به سیاه رودبار رفته و شروع به مذاکره برای دفع غریب‌شاه کردند.
در پیشروی به سمت لاهیجان چون خبر عبور لشکر «پرشور و شر غریب‌شاه» از آب سفیدرود به مدافعان (مانند حیدر سلطان و بیرامقلی سلطان و ملازمان و نفرات قشون آنها) می‌رسد، آنان درنگ را جایز نمی‌دانند و آنچه اسباب و اموال سرکار خاصه وتجار روس که در قلعه مضبوط بود برمی‌دارند و به قصبه دیلمان عقب‌نشینی می‌کنند. میرزا عبدالله وزیر و میرمراد کلانتر بعد از وقوع فرار صوفیان و رفتن ملازمان حیدرسلطان، ناچار شهر و قلعه را با اموال و اسباب خود رها کرده و از مهلکه بیرون می‌روند. غریب‌شاه از این واقعه مسرور گشت و به‌راحتی وارد لاهیجان شد و در کنار سفیدرود، کیا فریدون‌چیک از او استقبال کرد. وی پس از سه روز توقف در لاهیجان متوجه رانکوه و تنکابن گشت. توجه او به تنکابن در پی نامه‌ای بود که مردم آنجا بدو نوشتند و نسبت به زجر و سختی‌هایی که متحمل شده بودند از او کمک خواستند؛ لذا غریب‌شاه با سپاه خود عازم تنکابن شد، لیکن با مقاومت حیدر سلطان قوییله حصارلو مواجه شد و شبانه از اردو فرار کرد و به جانب لاهیجان تاخت و لشکرش را به جانب لنگرود راهی کرد که‌در مواجهه با نیروهای حیدر سلطان گروهی کثیر به قتل رسیدند. غریب‌شاه از لنگرود به‌جانب لاهیجان فرار کرد، ولی در نزدیکی لاهیجان با لشکر میرمراد و بهرام قلی سلطان صوفی برخورد کرد. ناچار از راه آستانه اشرفیه روانه لشت‌نشا شد و جمعی از سران لشکر و نیروهای او در لاهیجان از بین رفتند.
مه رغان
مه رغان، روستایی در دهستان گوربند بخش مرکزی شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
شورش غریب‌شاه گیلانی
فرجام قیام
با دامنه یافتن این شورش در گیلان و پیروزی‌های اولیه غریب‌شاه و رسیدن اخبار آن به دربار شاه صفی، وی مصمم شد که با شدت این غایله را خاتمه دهد. از این‌رو، ساروخان‌طالش حاکم آستارا را مأمور کرد تا با کمک گرگین سلطان حاکم گسکر و محمدی خان حاکم کهدم به دفع غریب‌شاه بپردازد. سرانجام در محل کوچصفهان از توابع رشت بین‌دو گروه درگیری رخ داد و شکست بر نیروهای غریب‌شاه افتاد و «آن مخذولان همچون شغال از پیش شیران بیشه هیجا گریزان شده پناه به جنگل‌ها بردند و جنود ظفر ورود، آن بی‌عاقبتان را تعاقب نموده از کوچصفهان تا لشت نشا که قریب به چهار فرسخ است درقتل و اسر و سبی آن جماعت تقصیر نکردند.».
مه رغان
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۲۷ نفر (۳۷ خانوار) بوده‌است.
شورش غریب‌شاه گیلانی
فرجام قیام
بدین ترتیب این شورش با خشونت و کشتار قیام کنندگان سرکوب شد. عدد کشته‌ها را تا ۸۰۰۰ نفر ذکر کرده‌اند. کیافریدون سپهسالار غریب‌شاه، کشته شد و کربلایی محمدکو وزیر و مشاور شورشیان و عنایت رحمت از سرکردگان سپاه و برادر او محمد زمان بیگ و غریب‌شاه که در جنگل‌ها پناه گرفته بودند به‌دست نیروهای دولتی افتادند. ساروخان آن‌ها را به اصفهان به دربار شاه صفی فرستاد. شاه صفی با تمام فتنه و آشوبی که غریب‌شاه به پا کرده بود، ابتدا قصد بخشش او را داشت، ولی بنا به تحریک اطرافیان تصمیم به قتل او گرفت. قبل از اجرای اعدام، در عمارت عالی قاپو جشن بزرگی ترتیب داده‌شد و مردم اجتماع کردند. سپس مدتی غریب‌شاه را زجر دادند. از جمله پاهای او را نعل کردند و «حسب‌الامر فک اسفل او را سوراخ نموده» در جلوی دیدگان جمعیت نظاره‌گر بر بالای قپق در میدان نقش جهان اصفهان آویزان کرده و تیرباران نمودند. ملازمانِ او را نیز به قتل آوردند «و از بیم آن سیاست، فتنه خواب آلوده باز به خواب رفت و امنیت از کار رفته قامت استقامت برافراشت».
اولئاریوس که چندین سال پس از وقوع این حادثه آن را گزارش کرده، در کیفیت دستگیری و قتل غریب‌شاه می‌گوید که پس از دستگیری «پالهنگ و زنجیر بر دستها ودوش او گذاشتند و در این حالت سوار بر الاغش کردند و با عده‌ای فواحش به عنوان ملتزم رکاب که عقب و جلوی او حرکت می‌کردند، نزد شاه‌صفی بردند. شاه‌صفی دستور داد تا چهار دست و پای غریب‌شاه را مانند اسب و الاغ نعل زدند و به او گفت درسرزمین گیلان که خاکش مرطوب و نرم است بدون نعل راه می‌رفتی، ولی در اینجا که زمین سفت است باید تو را نعل کنند که بتوانی راه بروی. سه چهار روز تمام غریب‌شاه رادر حضور شاه‌صفی به انواع و اقسام وسایل شکنجه می‌کردند و در روز چهارم او را به میدان شاه بردند و به بالای ستون و تیر وسط میدان کشیدند و هدف تیر و گلوله قراردادند، بدین ترتیب که شاه صفی خودش نخستین تیر را به طرف او رها کرد و بعد به اطرافیانش گفت: هر کس مرا دوست داشته باشد تیری به سوی این خائن خواهد انداخت. همه کمانهای خود را کشیده و آنقدر تیر بر بدن غریب‌شاه زدند که جسد او بربالای ستون مشبک شد. سه روز تمام این جسد بالای ستون باقی‌ماند و بعد آن را پایین کشیده و به خاک سپردند».
پس از فروخوابیدن قیام غریب‌شاه، اطرافیان او همه به فجیع‌ترین وضعی کشته‌شدند. حسب‌الامر شاه صفی اهالی گیلان (که در منطقه میان مازندران و گسکر سکونت‌داشتند) به کلی خلع سلاح شدند و حتی شمشیرها و تیر و کمان و زوبین را از آن‌ها گرفتند و فقط داسی که برای درو کردن و بریدن چوب به کار می‌رفت برای آنان باقی گذاشتند. لکن طالشی‌ها را که بین گسکر و آستارا ساکن بودند و به قلع و قمع لشکر غریب‌شاه کمک کرده بودند خلع سلاح نکرده و به آن‌ها اجازه دادند که سلاح داشته باشند.
مسجد چهار سوگاه
مسجد چهار سوگاه مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در نطنز، محله قصبه، خیابان مالک اشتر، باغستان‌های درون شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۰۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شورش غریب‌شاه گیلانی
فرجام قیام
شاه صفی که بر اثر این قیام، از روحیات مردم مرعوب شده بود به ساروخان حکم کرد که مردم «گیلان را استمالت داده، از تقصیرات و زلات ایشان گذشته رقم عفو بر جراید جرایم ایشان کشیدیم» و ساروخان نیز دستور داد تا «هرکس از لشکریان اسیر و برده داشته باشند به تصدق فرق اشرف اقدس مستخلص سازند». لشکریان همه اسیران را آزاد نمودند تا روانه خانه‌های خود گردند و برای استواری دولت ابد مدت (صفوی) دعا کنند.
در طی این جنگ و پیروزی «ساروخان» حاکم آستارا که از خود دلاوری و شجاعت زیادی نشان داده بود مورد عنایت و تشویق خاص شاه صفی قرار گرفت، لیکن بهرام (بیرام) قلی‌سلطان صوفی به‌دلیل بی‌رحمی و شقاوتی که نسبت به مردم انجام دادهبود و به جهت قصوری که در جریان برخورد با غریب‌شاه از وی صادر شده بود از کار حکومت دیلمان عزل و به جای او آدم سلطان (ادهم بیک) گرجی یوزباشی غلامان به حکومت دیلمان و رانکوه منصوب گشت (همان. شاه‌صفی در همان سال (ربیع‌الثانی ۱۰۳۸ه¨. ق) «بنا بر رشد و کاردانی و اعتماد مهام دیوانی و رفاهیت حال رعایا و صلاح حال برایا»، میرزا محمدتقی وزیر مازندران رابرای اداره گیلان برگزید و وزارت کل گیلانات را ضمیمه مازندران نمود و اداره آن ولایت را به وی سپرد. همچنین وی مأموریت یافت تا اموال خاصه شریفه و سایر اجناسی را که‌در زمان «فتور غریب‌شاه» به تاراج رفته بود، با تفحص و جستجو از دارندگان آن وصول نماید.
بر اثر این قیام زیان خزانه شاهی و بزرگان به ۳۰۰ هزار تومان بالغ گشت و مأموران شاهی کوشیدند این خسارت را جبران کنند و از کسانی که در نهب و غارت انبارها مظنون شده بودند به زور شکنجه پول می‌گرفتند.
غریب‌شاه یا عادل‌شاه
برخی از نویسندگان عصر صفوی عادل‌شاه را همان غریب‌شاه می‌دانند و برخی دیگر آنهارا دو نفر ذکر کرده که هر دو در دوره شاه صفی در گیلان قیام کرده‌اند. عبدالفتاح فومنی که از اهالی گیلان است، «عادل‌شاه» را لقب همان کالنجار سلطان پسر جمشید خان می‌داند که سال‌ها در لباس فقر و فنا و گمنامی و ناکامی به‌سر می‌برد و عده‌ای از بزرگان محلی گیلان او را به این لقب موسوم ساخته و به سلطنت برداشتند. سپس به خانه پیرشمس گل گیلوایی که به اعتقاد آن‌ها شیخ زمان بود آمده، کمر او را بستند و بر اسب نشانده و نقاره به نام او زدند. به اعتقاد وی همین عادل‌شاه را عراقیان و قزلباشان غریب شاه می‌گفتند؛ بنابراین در نوشته فومنی، عادل‌شاه و غریب‌شاه یک شخصیت است که با دو لقب شهرت یافته‌است.
در تاریخ ملاکمال (۷. ص۲۱) هم شرح واقعه طوری بیان شده که عادل‌شاه شخص دیگری غیر از غریب‌شاه است.
رضاقلی‌خان هدایت که بعدها از این حادثه یاد کرده نیز این دو «فتنه» را از دو شخص می‌داند و می‌گوید: «... عجیب‌تر از این قضیه عادل‌شاه است که گیلانیان شخص دیگری به‌دست آوردند و او را عادل‌شاه برادر غریب‌شاه خواندند و او نیز به‌دست آمده سفاهت آن قوم آشکارا شد.» (۲۴. ج۸. ص۴۴۰) در منتظم ناصری نیز آمده‌است «... درسنه ۱۰۳۸ فتنه دیگری در گیلان بر پا شد و آن این است… چون غریب‌شاه… در اصفهان در میدان نقش جهان به دیار عدم فرستاده شد بعد از او گیلانیان، دیگری را بدست آورده او را عادل‌شاه برادر غریب‌شاه خواندند و او نیز گرفتار و نابود گردید و این دو واقعه در عصر شاه‌صفی بوده‌است.» (۳. ص۱۴۶).
به نظر می‌رسد قول عبدالفتاح فومنی را بتوان به دلایلی ارجح دانست. زیرا قول‌مورخان بعدی که از منابع عصر صفوی به ویژه نوشته اسکندربیک ترکمان (در ذیل عالم‌آرای عباسی) برداشت شده، به دلیل بُعد زمانی و مکانی با واقعه نمی‌تواند مبنای قضاوت و اظهار نظر قرار گیرد، مانند نقل قول اعتمادالسلطنه و رضاقلی خان هدایت که‌از مورخان دوره قاجاریه به‌شمار می‌روند. اسکندر بیک ترکمان که این مورخان از او نقل کرده‌اند نیز اثر خود را بعد از وقوع حادثه و به عنوان ذیلی بر تاریخ عالم‌آرای عباسی نگاشته و با بعد مکانی که با حادثه داشته، شاهد عینی آن نبوده و نوشته وی مبتنی بر مسموعات بوده‌است. چون سرزمین گیلانات در عصر صفویه همواره ناآرام و محل بروز شورش‌های پی‌درپی بوده و کالنجار سلطان شخصیت اصلی این قیام به هر دو لقب:غریب‌شاه و عادل‌شاه اشتهار یافته بود، این مورخ، دو شخصیت جداگانه را از آن مراد کرده‌است. شاید هم بزرگ‌نمایی از اقدامات ساروتقی، اعتمادالدوله بعدی شاه‌صفی، بوده که در سرکوب این شورش نقش داشته‌است. اما عبدالفتاح فومنی از نظر زمانی و مکانی به حادثه نزدیک بوده و از شاهدان عینی این قیام و دیگر وقایع گیلانات در عصر صفویه می‌باشد. وی از وقایع‌نگاران رسمی صفویه نبوده، بلکه اثر او یک تاریخ محلی‌است و قصد مؤلف از نگارش تاریخ گیلان، ابتدا آن بوده که «قضیه مذکوره]غریب‌شاه[را به نوعی که سانح شده بود، تألیف نماید» (۱۷ . ص۵). لیکن سپس دیگر وقایع قبل از آن را نیز به نگارش درمی‌آورد. از این نظر، اعتبار سخن او از دیگران بیشتر است.
بنابراین غریب‌شاه همان کالنجار سلطان رشتی بوده که مردم گیلان به دلیل ظلم و اجحافات عمال و دیوانیان صفویه در آن ایالت، او را عادل‌شاه لقب دادند، بدان امید که از ستم و بی‌عدالتی موجود رهایی یابند. اما در نظر دولتیان به غریب‌شاه اشتهار یافت، چراکه او پیش از آن، قدرت خود را بر اثر تسلط شاه‌عباس بر گیلان از دست داده بود و درغربت و گمنامی به سر می‌برد.
نگرش مورخان رسمی درباره قیام
مورخان عهد صفوی حتی نویسندگانی از اهل گیلان، از غریب‌شاه و مردمی که در قیام او شرکت داشتند با عناوین و عبارات زننده‌ای یاد کرده‌اند که نشان از دشمنی و نفرت دولتیان از این شورش دارد. از شخص غریب‌شاه با صفاتی چون: مجهول، بیچاره، بی‌کس، بازیچه غریب، بی‌عاقبت، سفیه نادان، روسیاه ابله، مخذول، شارع امنیت و بدفعال = یاد کرده‌اند و در هوّیت او یعنی انتساب به فرزندی جمشیدخان اختلاف نموده‌اند. محمد معصوم اصفهانی می‌گوید: «شخص مجهول‌القدری را به اعتبار آنکه پسر جمشیدخان است موسوم به غریب‌شاه نموده...» (۱۹ . ص۵۰)، اسکندربیک نیز می‌نویسد: «شخصی را به پسری جمشیدخان موسوم نموده...» (۱ . ص۱۵) و اعتمادالسلطنه او را «شخصی مجهول که ادعا کرده از نواده حکمرانان قدیم گیلانم...» (۳ . ج۲ . ص۱۴۶) معرفی کرده‌است. رضاقلی‌خان هدایت هم در حوادث سال ۱۰۳۸ ه¨. ق از «فتنه گیلان» یاد می‌کند که«مجهولی به‌دست آوردند و گفتند پسر جمشیدخان والی بیه‌پس ] است[ و مخفی بوده کنون ظهور نموده و آن بیچاره را غریب‌شاه نام کردند و گیلانیان ساده‌لوح گرد او را گرفته شاه‌بازی آغاز نهادند. مجملاً سی هزار کس بر اطراف آن بی‌کس اجتماع کرده هر یک به حکومت دیاری نامزد شدند.» (۲۴ . ج۸ . ص ۴۳۹).
از اصل قیام با تعابیر: فتنه و سانحه، فساد و شورش، عصیان و طغیان، شاه‌بازی، لعب عجیب، دولت روباه صولت و غیره یاد شده و قیام کنندگان را با عناوین: اشرار و بی‌دولتان لئام، ارباب ضلال، گروه لئام، سفیهان ناقص خردِ سبک‌عقل، جمعی پریشان و قومی بی‌نام و نشان، اجامره و اوباش، لشکر بلاظفر اجامره، اهل فساد و جنود شیطان، تابعان گمراه، مخذولان، شوریده‌بختان سفیه و غیره توصیف کرده‌اند. = ذکر عباراتی از نوشته‌های این مورّخان درباره قیام غریب‌شاه منعکس‌کننده دیدگاه مورخان رسمی نسبت به چنین قیام‌هایی است که در مخالفت با نظام حاکم به‌وقوع می‌پیوست و طبیعی است که دستیابی به حقیقت این‌گونه حرکتها بر اساس گزارش‌های جانبدارانه از دولت صفوی تا حدی مشکل است. یکی از این واقعه‌نگاران رسمی در بیان این حادثه می‌نویسد: «جمعی از مردم گیلان که به سمت کم‌عقلی و صفت نادانی ضرب‌المثل اهل جهان‌اند، چون از قضیه ناگزیر حضرت غفران پناهی آگاه گشتند بر سر آرزویی که از دیرباز تخمیر وجود ایشان‌بود رفته شخص مجهول‌القدری را به اعتبار آنکه پسر جمشیدخان است موسوم به غریب‌شاه نموده به مسند حکومت آن دیار نشانده غاشیه اطاعتش بر دوش کشیدند و دراندک فرصتی جمعی کثیر و جمعی غفیر در سلک ملازمان و جان سپارانش منتظم گشته شورش و فساد آغاز نهادند و از قصبه لشت نشا... که همیشه معدن و منبع مردم شیطان‌سیرت شیاطین سریرت بوده... به عزم تاراج بلده رشت... متوجه شدند.».
عوامل شکست قیام
در شکست قیام غریب‌شاه علاوه بر عملیات نظامی گسترده شاه‌صفی علیه شورشیان، عوامل دیگری مؤثر بود که به ماهیت خود قیام مربوط می‌شود. از جمله این عوامل، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
وجود تضاد در صنوف شورشیان در تصمیم‌گیری‌های آنان نیز تأثیر می‌گذاشت و شیوه برخورد آن‌ها را با بزرگان و اعیان محلی یا مصادره اموال متفاوت می‌کرد. با گسترش قیام، روستاییان شورشی مستقلاً عمل می‌کردند و به کالنجار سلطان (غریب‌شاه) و امیران وی کمتر اعتنا می‌نمودند و ملاکینی که در آغاز شورش فعال بودند دیگر وظیفه مهم را در جریان نهضت ایفا نمی‌نمودند.
وقتی در جریان تصرف رشت، شورشیان انبارهای دولتی را شکسته و ۲۰۰ خروار(۵۹ هزار کیلوگرم) ابریشم خام را که مأموران شاه به‌عنوان مالیات از روستاییان گرفته‌بودند، میان بینوایان شهرها تقسیم کردند، بعضی از «افراد محترم و نامی عوام الناس» (یعنی قشر متوسط شهری) نزد کالنجار سلطان آمده و استدعا کردند تا وی برای انبارها اقدامی به عمل آورد و گفتند: «آخر این ابریشم تو را به کار آید.» غریب‌شاه نیز قبول کردو نیروها را از غارت ابریشم دیوان و تاراج اموال منع نمود. در فومن نیز شورشیان می‌خواستند خانه‌های کلانتر و اعیان محل را آتش بزنند، ولی کالنجار سلطان و سران قیام، مردم را از این کار بازداشتند (۱۷. صص۲۶۶–۲۶۵). این موارد نشان از تباین اهداف و دیدگاه‌های توده شورشی و اعیان شرکت‌کننده در این قیام دارد.
۲ـ نداشتن سازمان و عدم برنامه‌ریزی و نقشه. قیام مردم گیلان بیشتر دستخوش یک شور و احساس عمومی بود و بیشتر به غارت کردن انبارها و خزاین دولتی منجر شد. اعمال روستاییان و مستمندان شهری فقط نتیجه تجلی نارضایتی و نفرت ایشان بود، ولی برنامه و نقشه معین نداشتند.
۳ـ وفادار ماندن برخی از حکام و اعیان محلی به دولت مرکزی و حمایت مردم برخی از شهرها از قشون اعزامی برای سرکوب غریب‌شاه، در نتیجه عدم همبستگی کامل مردم گیلانات در جریان قیام علیه دولت شاه‌صفی.
۴ـ خیانت برخی از ملاکین و حکام که در رأس قیام بوده و پیوستن به سپاه مرکزی و بروز گسستگی و پراکندگی در نیروها.
۵ـ ضعف ابزار و آلات جنگی و تجهیزات شورشیان به گونه‌ای که غالب شرکت‌کنندگان به چوبدستی، چماق و داس و ابزاری از این قبیل مجهز بودند.
۶ـ قتل‌عام برخی از شهرها مثل لشت نشا و مردم شورشی به‌دست نیروهای دولتی وایجاد اضطراب و تشویش در میان ساکنان گیلان.
۷ـ اقدامات شدید نظامی شاه‌صفی در سرکوب شورش با اعزام حکام مختلف و گماشتن ساروخان در رأس نیروهای اعزامی برای مواجهه با قیام. قیام کنندگان از پنج‌سو مورد تهاجم قرار گرفتند. حکام ایالات و شهرهای مجاور گیلان از قبیل ساروخان طالش حاکم آستارا، محمدی خان حاکم کهدم، گرگین سلطان حاکم گسکر، بهرام قلی سلطان صوفی حاکم دیلمان، و وزرای گیلانات برای حمله به غریب‌شاه به دستور شاه‌صفی آماده شدند. (۵) (همان. ص۲۷۵) «خوانین معظم» با قشون خویش در بخش شورشی «لشت نشا» اقامت کردند و زنان و دختران ساکنان آنجا را به بردگی و کنیزی بردند و «هر یک از شورشیان را که دستگیر می‌کردند یا به نزد ایشان می‌آوردند بدون اینکه رحمی کنند می‌کشتند.» (همان. ص۲۷۹) و بدین صورت شورش فرونشانده شد.
قیام غریب‌شاه از یک‌سو برآمده از تمایل حکام و اعیان سرخورده محلی برای رسیدن به‌قدرت بود که گاه به‌گاه از فرصت‌ها برای نیل به این هدف بهره می‌جستند و از سوی دیگر نتیجه نارضایتی و شدت هیجان مردم فرو دست شهرها و روستاهای گیلان از ستمو فشار مالیاتی و نابسامانی معیشتی و تنگناهای اقتصادی بود. حاصل آن در صورت موفقیت و پیروزی در برابر دولت مرکزی، ایجاد حکومت مستقل در گیلان بود که ضمن بروز تنش و درگیری در میان مدعیان متعدد قدرت به ویژه سردمداران قیام، سرنوشت توده مردم (رعایا) در آن، با وجود حاکمیت نظام بزرگ مالکی و مناسبات موجود برروابط تولید، همچنان مبهم و نابسامان باقی می‌ماند. در این فرض، مردم اگر چه از زیرسلطه عمال دولت صفوی بیرون می‌آمدند، لیکن ناگزیر بودند که به حکومت اعیان و بزرگ‌مالکان محلی گردن گذارند.
قیام غریب‌شاه در اصل در صدد نابودی دولت صفوی نبود، بلکه در حد یک‌شورش محلی دامنه آن بالا گرفت که آن نیز به‌سرعت متوقف شد. ناهماهنگی اغراض و اهداف قیام کنندگان، بروز شکاف بین قدرت‌طلبان و مردم ناراضی و پرشور، نداشتن برنامه و سازماندهی مشخص از درون قیام، و شدت عمل دولت مرکزی در مهار آن، که‌به قصد جلوگیری از تجزیه ایالت و عدم بروز حوادث مشابه در ایالات دیگر صورت گرفت از برون، به حیات کوتاه آن پایان داد و گیلان همچنان در دوره شاه‌صفی به عنوان ایالت «خاصه» باقی‌ماند.
در ادبیات
محمود پاینده لنگرودی در خصوص آنچه که بر عادل شاه و مردم گیلان رفت می‌نویسد: «گیرم که تو ای کالنجار سلطان! پسر جمشید شاه آن سوی سپید رود بودی همین‌قدر به شیوهٔ گرگ‌منشانه پدر که از کلهٔ اسیران در کله منار کرد پشت پا زدی و پیشگام و دادخواه همه پابرهنه‌های داغدار برنجکار باغدار شدی، سزاواری سیاسی همهٔ آزادمردان روزگاری… اینک باور کن ای نادیده دوست! ای انسان سرفراز تاریخ! که بارها والاترین واژه‌های زندگی را در حماسهٔ جنبش پر شکوه تو و یارانت به کار گرفتم و شعرها به استواری کوه‌های سربلند دیلمستان و به پاکی پر خروش دریای بیکران زادگاهمان و به روانی آب‌های پرتکاپوی سپیدرود، سرودم اما این همه را لایق جای گل میخ‌های نعل پاهای تو ندیدم…»
دانشگاه قم
دانشگاه قم یک دانشگاه دولتی ایران است که در محوطه‌ای ۱۴۰ هکتاری در جنوب‌غربی شهر قم و بزرگراه غدیر قرار دارد. دانشگاه قم هم‌اکنون دارای ۶ دانشکده، ۷ مرکز پژوهشی و فناوری، ۳۳ گروه آموزشی و ۱۶۴ رشته تحصیلی در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی است.
۸٬۵۲۲نفر دانشجو در دانشگاه قم مشغول به تحصیل هستند که تعداد ۵٬۴۸۵ نفر در مقطع کارشناسی، ۲٬۶۸۷ نفر در مقطع کارشناسی ارشد و ۳۴۸ نفر در مقطع دکتری مشغول به تحصیل هستند. ۴٬۵۴۳ نفر از دانشجویان دانشگاه قم مرد و ۳٬۹۷۷ نفر هم زن هستند.
%۲۱ از دانشجویان دانشگاه قم در دانشکدهٔ علوم پایه، ۲۰٪ در دانشکدهٔ الهیات، ۱۹٪ در دانشکدهٔ فنی مهندسی، ۱۷٪ در دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی و ۸٪ هم در دانشکدهٔ مدیریت تحصیل می‌کنند. ۲۴۵ نفر در این دانشگاه با عناوین مربی، استادیار، دانش‌یار و استاد مشغول به تدریس‌اند.
تاریخچه
دانشگاه قم در اواخر سال ۱۳۵۸، با عنوان «مدرسه عالی تربیتی و قضایی» توسط سید محمد حسینی بهشتی و محمدجواد باهنر پایه‌گذاری شد و در سال ۱۳۵۹ در دو رشتهٔ کارشناسی علوم قضایی و دبیری الهیات دانشجو پذیرفت.
در ادامه فعالیت‌های آموزشی در سال ۱۳۶۹ طی مصوبه‌ای، مرکز تربیت مدرس دانشگاه قم آغاز به کار کرد و در تاریخ ۳۱ خرداد ۱۳۷۶ با تصویب شورای گسترش آموزش عالی مدرسهٔ عالی تربیتی و قضایی به دانشگاه قم تغییر کرد.
این مجموعه با ۶ رشتهٔ تحصیلی در مقطع کارشناسی، ۵ رشته در مقطع کارشناسی ارشد و یک رشته در مقطع دکترای تخصصی فعالیت خود را ادامه داد و اساسنامهٔ جدید دانشگاه قم در جلسه مورخ ۲۵ دی ۱۳۷۸ شورای گسترش آموزش عالی، به تصویب نهایی رسید و شمار رشته‌های این دانشگاه از ۱۲ رشته در سال ۱۳۷۶ به ۳۰ رشته در سال ۱۳۸۰ رسید، که از این میان ۱۸ رشته در مقطع کارشناسی، ۷ رشته در مقطع کارشناسی ارشد و ۵ رشته در مقطع دکترا، بوده‌است و هم‌اکنون دانشگاه قم دارای ۶ دانشکده و ۲۶ گروه آموزشی و بیش از ۵۰ رشته تحصیلی است.
مرکز تربیت مدرس با ۶ رشته در دو مقطع دکترا و کارشناسی ارشد و مرکز آموزش‌های الکترونیکی (مجازی) با دو رشته در مقطع کارشناسی ارشد، فعالیت می‌کنند.<mapframe latitude="34.601104" longitude="50.825715" zoom="13" width="263" height="200" align="left" />دانشگاه قم از آغاز (سال ۱۳۵۹) تا ۱۳۸۸ به‌وسیلهٔ مهدی قاضی اداره می‌شد که پس از درگذشت او ادارهٔ دانشگاه را احمد بهشتی عهده‌دار شد. در اواخر سال ۱۳۹۱ با استعفای احمد بهشتی، عسگر دیرباز به عنوان رئیس دانشگاه انتخاب شد. از دانش آموختگان نامدار این دانشگاه می‌توان به:
سید علی احمدزاده سیاست‌مدار، حقوقدان، وکیل دادگستری، استاندار کهگیلویه و بویراحمد و معاون استانداری قم در دولت نهم
اشاره نمود.
مظفر النواب
دوران کودکی
مظفر النواب در سال ۱۹۳۴ در محله شیعهنشین کرخ بغداد به دنیا آمد او از خاندان نواب بود که به هنردوستی مشهور بوده و مردم عراق محله‌ای در بغداد را به احترام این خاندان، شریعة النواب می‌نامند و گاهی در شعرهای‌شان نیز این محله را یاد می‌کنند. او از سه‌سالگی شروع به آموختن قرآن نمود و حمدی تکریتی، معلم ابتدایی مظفر، اولین کسی بود که استعدادهای شعری او را کشف نمود. روزی معلم روی تخته سیاه می‌نویسد «» و از شاگردان می‌خواهد مصرع دومی برای این مصرع بسرایند. مظفر بلافاصله می‌گوید: «» یعنی «شبی را در بزم عروسی گذراندیم تو گویی در قرص خورشید نشسته‌ایم» این هم‌وزنی دو مصرع و تشبیه بزم عروسی به خورشید هنوز از سوی منتقدین، مورد ستایش قرار گرفته و دلیلی بر نبوغ شعری مظفر به‌شمار می‌آید.
مبارزات سیاسی
مظفر در دوران دانشجویی وارد فعالیت‌های سیاست شد و با سرودن اشعار انقلابی و تند و مشارکت در اعتراضات عمومی به یک مبارز سیاسی تمام‌عیار بدل شد. او که در سال ۱۹۵۸ به استخدام وزارت آموزش و پرورش عراق درآمده بود، به جرم طرفداری از حزب کمونیست عراق و تلاش برای براندازی نظام پادشاهی عراق، از تدریس محروم شد. در سال ۱۹۵۸ و به دنبال وخامت اوضاع سیاسی عراق، او از طریق نخلستان‌های بصره وارد اهواز شد، ولی به دست نیروهای ساواک دستگیر شده و به‌شدت مورد شکنجه قرار می‌گیرد به‌طوری‌که از آن به عنوان تلخ‌ترین حادثهٔ عمر خود یاد می‌کند. مظفر النواب در قصیدهٔ «» روزهای شکنجه را چنین توصیف می‌کند. شاه ایران مظفر و تعدادی از همراهانش را به رژیم عراق تحویل داد. در عراق آنان در دادگاه نظامی به اعدام محکوم شدند. با تلاش‌های خانوادهٔ او، این حکم به زندان ابد کاهش یافت ولی او که تاب زندان نداشت به همراه چند تن از زندانیان با حفر تونل از آن‌جا گریخته و پس از فرار به جنوب عراق، در میان کشاورزان و هورنشینان آن‌جا سکنی گزیدند و به مبارزهٔ مسلحانه علیه رژیم عراق پرداختند. با اعلام عفو عمومی در سال ۱۹۶۸، به بغداد بازگشت ولی او و چند تن دیگر از اعضای حزب کمونیست عراق بازداشت و روانهٔ زندان شدند. او در زندان از حزب کناره‌گیری نمود. و قصیدهٔ عتاب را در ابراز انزجار و نقد حزب کمونیست سرود. او در صفحهٔ ۱۱۲ دیوان شعرش، خود را چنین توصیف می‌کند.
شعر مظفر النواب
شعر مظفر النواب شکلی یگانه از شعر عربی‌است که نظیری از ابتدای تاریخ شعر عربی تا به امروز ندارد. برخلاف این‌که او شباهت‌هایی به شاعران منقد عرب، مانند ابن‌مفرغ الحمیری، ابی‌الطیب المتنبی و بشار بن برد دارد، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها در نقد عریان به پای او نمی‌رسند. او ترکیب‌های بی‌رحمانهٔ متنبی را در شعرهایش به کار می‌برد تا حاکمان روز را به نقد بکشد. او تنها شاعر عربی‌است که تاکنون در مدح حاکمان شعری نسروده‌است. البته باید توجه داشت که او تنها یک شاعر نقاد نیست زیرا گاهی در شعرهایش از می و عشق یا از شهرهایی که دوستشان دارد نیز یادی می‌کند.
فلسطین در شعر مظفر النواب
فلسطین شاه‌بیت اشعار مظفر النواب بوده و او بی‌پرواترین شاعر عرب در انتقاد از مواضع حکام عرب در قبال مسئلهٔ فلسطین است که با تشبیه فلسطین به سر حسین بن علی در صفحهٔ ۳۲۷ دیوانش این‌چنین حاکمان عرب را مخاطب قرار می‌دهد.
او کسانی را که برای نجنگیدن با دشمن بهانه می‌آورند و بهانه‌تراشی می‌کنند، به کوفیان زمان علی بن ابی‌طالب که برای فرار از جنگ گرمای تابستان و سرمای زمستان را بهانه می‌کردند تشبیه نموده‌است.
کتاب للرحیل و حمد
این کتاب از انتشارات قلم شرق منتشر شد. این مجموعه شامل اشعاری‌است به زبان عربی در قالب (حر) آزاد و سپید که گاه با لهجهٔ محلی عراقی نظام یافته‌است. مضامین این اشعار بیشتر مسائل اجتماعی و سیاسی است.
بنت الصبح یا دختر صبح
دختر صبح یکی از اشعار برجستهٔ مظفر النواب در جهان عرب است. النواب در این شعر حکام عرب را به زیر تیغ نقد می‌کشد و آنان را متهم به پول و نفتپرستی می‌کند، النواب در این شعر سعی داشته تا آن‌جا که ممکن است از فلسطین و مردم آن دفاع کند. قسمتی از این شعر:
خواهد آمد خواهد آمد ** زنی آبستن را بر زمین انداختند و جنینی را که شبانه چریکی می‌شود بیرون کشیدند! شنیدید عربهای لعنتی! عربهای زبان‌بسته! کینه به نطفه‌ها رسید. شنیدید عربهای لعنتی! فلسطین را از ریشه برمی‌کنند. ای مدعیان دین آمریکایی در مکه بازارتان گرم است و مزایدهٔ علنی‌است. -ای اشراف‌زادگان! سی کشته در یک ساعت -ای اشراف‌زادگان هشتاد به حساب سوداگران شام هشتاد و هشت به حساب لغو قانون اساسی کویت نود به حساب شاه نفت. هشیار باشید! سکوت سکوت سکوت این سکوت در زبان عربی چه معنایی دارد؟
اوکینوشیما، شیمانه
اوکینوشیما، شیمانه (به لاتین: Okinoshima, Shimane) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در Oki District واقع شده‌است. اوکینوشیما ۲۴۲٫۹۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۴٬۸۴۹ نفر جمعیت دارد. جزیره اوکینوشیما بین ژاپن و کره جنوبی واقع شده و قرن هاست که به عنوان محلی برای انجام مراسم مذهبی و برگزاری آیین نیایش برای ایمنی در دریانوردی در دریا استفاده میشود.ورود به این جزیره قوانین سختگیرانه ای دارد و تنها مردان اجازه ورود به آن را دارند. آنها باید قبل از ورود به این جزیره لباس های خود را در آورده و تحت مراسمی برای پاکسازی قرار گیرند باز دید کنندگان از این جزیره حق خارج کردن هیچ چیزی از این جزیره را ندارند. این جزیره در فهرست میراث جهانی سازمان آموزشی علمی فرهنگی یونسکو قرار دارد.
پاروویروس
زیرخانواده پاروویروس‌ها (نام علمی: Parvovirinae)، دسته‌ای از دی‌ان‌ای ویروس‌های جانوری هستند که در خانوادهٔ پارووویریده طبقه‌بندی شده‌اند. آن‌ها دارای دی‌ان‌ای تک‌رشته‌ای و خطی به اندازه ۵۰۰۰ نوکلئوتید هستند. اندازه آن‌ها بین ۱۸ تا ۲۶ نانومتر است. آن‌ها به شکل بیست‌وجهی بوده و فاقد پوشش ویروس (انولوپ) هستند. بیشتر پاروویروس‌ها برای میزبان‌های خود اختصاصی هستند. این زیرخانواده، در مهره‌داران بیماری‌زا هستند. پارووویروس بی۱۹ (اریتروویروس)، مهم‌ترین پاروویروس از لحاظ پزشکی است. این ویروس موجب بیماری اریتم عفونی یا بیماری پنجم (Fifth disease) در کودکان و گاهی بزرگسالان می‌شود. بیماری همراه با تب، لرز و دردهای عضلانی و راش‌های پوست صورت و مشابه گونه سیلی خورده‌است. بیماری کشنده نیست. همچنین پاروویروس بی ۱۰ می‌تواند موجب بیماری بحران آپلاستیک در مبتلایان به کم‌خونی داسی‌شکل و تالاسمی شود. پیامد این رخداد، کاهش تولید گلبول‌های قرمز و در نتیجه کاهش هموگلوبین خون است.
هارون مونس
هارون مونس (۱۳۴۳ بروجرد - ۱۳۹۳ سیدنی) با نام قبلی محمدحسن منطقی بروجردی عامل اصلی حادثه گروگان‌گیری سیدنی ۲۰۱۴ بود که در جریان گروگان‌گیری به‌دست پلیس کشته شد.
منطقی در ابتدا دانشجوی دانشگاه امام صادق بود و مقطع کارشناسی و نیز مقطع کارشناسی ارشد را به صورت نیمه‌کاره در این دانشگاه گذراند و همسر اول او نیز دختر یکی از معاونان این دانشگاه است.
او شاعر هم بود و مجموعه شعر او «درون و برون» نام دارد که در برخی کتابخانه‌های ایران و دیگر کشورها از جمله آمریکا و استرالیا در دسترس است و از طریق آمازون نیز به فروش می‌رسد.
وی در مصاحبه با رادیو ABC استرالیا در سال ۲۰۰۱ خود را از مخالفان حکومت جمهوی اسلامی و مروج نوعی اسلام لیبرال معرفی کرده که باعث شده خانواده اش از ایران ممنوع‌الخروج شوند و مدعی شد که به‌دلیل انتقاد از وزارت اطلاعات ایران دستگیرشده بوده.
او که قبلاً لباس روحانیت شیعه به تن و حتی خود را آیت‌الله معرفی می‌کرد، روز ۲۷ آبان (کمتر از یک ماه قبل از حمله‌تروریستی‌اش) در وبسایتی که منسوب به اوست نوشته‌ای منتشر کرد که حاوی حمایت او از داعش بود. حدود دو هفته بعد از آن نیز در وب سایتش نوشت که دیگر شیعه نیست. وی نوشته بود که «قبلاً رافضی بودم، اما دیگر نیستم. اکنون الحمدلله مسلمانم»
وی در استرالیا ادعای شفا دادن نیز داشت و در این ارتباط به تجاوز به زنان و کودکان متهم بود. گفته شده‌است که وی از اختلالات روانی رنج می‌برده‌است. دولت ایران پس از کلاهبرداری و فرار وی به استرالیا در سال ۱۳۷۹ خواستار بازگرداندن وی به ایران شده بود اما دولت استرالیا اعلام کرد که چون قرارداد استرداد مجرمان با ایران ندارد امکان بازگرداندن وی نیست.
رهبران شیعه استرالیا نیز بارها ادعاهای وی مبنی بر روحانی بودن را شرم‌آور خوانده و تکذیب کرده بودند اما او با لباس روحانیت در مجامع مختلف حضور می‌یافت.
کلاهبرداری در ایران و فرار به مالزی
او قبل از پناهندگی به استرالیا مدیر یک آژانس مسافرتی در ایران بود و قبل از ترک ایران، دویست هزار دلار از مشتریان آژانس کلاهبرداری کرد.
پناهندگی به استرالیا
وی در سال ۱۹۹۶ از ایران به مالزی و سپس استرالیا عزیمت کرده‌است. وی با فعالیت سیاسی علیه جمهوری اسلامی در قالب روحانی شیعه و اقداماتی همچون زنجیر کردن خود به پل سیدنی و چادر زدن در مقابل پارلمان نیو ساوت ولز و ادعای اینکه دولت ایران خانواده او را گروگان گرفته تا وی را بازگرداند توانست در سال ۲۰۰۱ از دولت استرالیا پناهندگی سیاسی دریافت کند. قوانین ایران تابعیت دوگانه را نمی‌پذیرد و وی پس از تحصیل تابعیت استرالیایی غیر ایرانی محسوب می‌شود.
محکومیت برای ارسال نامه‌های توهین‌آمیز
شیخ هارون پیش از این یک بار توسط پلیس استرالیا بازداشت شده بود، چرا که پیام‌هایی حاوی کلمات تند و خشونت‌آمیز به خانوادهٔ هفت سرباز استرالیایی که در افغانستان کشته شده‌اند ارسال کرده بود. شیخ هارون در پیامی به خانوادهٔ یکی از کماندوهای کشته‌شده در افغانستان نوشته که من متاسفم از اینکه شما فرزندتان را از دست دادید ولی متأسف نیستم که قاتل شهروندان بی‌گناه اکنون مرده‌است. هارون خود این اتهام را رد کرده‌است در حالیکه نخست‌وزیر استرالیا گفته اگر صحت اتهامات وارده اثبات شود باید گفت وی مرتکب عملی شرورانه و بزدلانه شده‌است.
وی مدعی بود که در زندان‌های استرالیا با خوراندن ادرار شکنجه شده‌است.
اتهام دست داشتن در قتل همسر پیشین
شیخ هارون همچنین مظنون به دست داشتن در قتل همسر سابقش بوده و در رابطه با این پرونده در زمان این گروگانگیری به قید وثیقه آزاد بوده‌است. به نوشته رسانه‌های استرالیا، مقامات به شریک زندگی شیخ هارون که امیره درودیس نام دارد و ۳۴ ساله است، مظنون هستند که نولین هایسون پل، ۳۰ ساله و مادر دو فرزند را کشته‌است. خانم پل در آوریل سال گذشته در آپارتمانش در سیدنی با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده بود و سپس جسدش به آتش کشیده شده بود. به گزارش رسانه‌ها، او که همسر پیشین شیخ هارون بود در آن زمان بر سر حضانت فرزندان با او دعوای سخت حقوقی داشت. شیخ هارون هم متهم شده بود که در قتل خانم پل دست داشته‌است. وکیل او به رسانه‌ها گفته بود که پرونده علیه این دو مظنون بسیار ضعیف است و هر دوی آن‌ها شاهد داشته‌اند که در زمان قتل جای دیگری بوده‌اند. در زمان گروگانگیری این دو متهم با سپردن وثیقه آزاد بودند.
اتهام تعرض جنسی
چهل فقره تعرض جنسی از دیگر اتهامات اوست. شیخ هارون سال‌ها پیش خود را یک «شفادهنده» معرفی کرده و در استرالیا به «شفای» مشتریان می‌پرداخت. او متهم شده بود که در جریان جلساتی که با مشتریان داشته، در چندین مورد به آن‌ها تعرض جنسی کرده و بدن آن‌ها را به شکل نامناسبی لمس کرده‌است.
دعوت نخست‌وزیر استرالیا به مناظره
پس از پیروزی تونی ابوت در انتخابات استرالیا وی ابوت را دعوت به مناظره زنده کرده بود تا به وی ثابت کند «استرالیا به دلیل مشارکت در جنگ افغانستان مورد حمله قرار خواهد گرفت.»
فعالیت‌های سیاسی و مذهبی در استرالیا
در شرایطی که دولت ایران از سال ۱۳۷۹ ابتلای وی به بیماری روانی و سابقه او مبنی بر کلاهبرداری را به دولت استرالیا اعلام کرده بود وی موفق به دریافت پناهندگی سیاسی از استرالیا شد. پس از آن وی به‌طور مکرر خود را روحانی خوانده و از لباس روحانیت استفاده می‌کرد و به فعالیت سیاسی علیه جمهوری اسلامی نیز می‌پرداخت. سال ۲۰۱۱ وی با لباس روحانیت در کنفرانسی با عنوان «خیزش در جهان اسلام» شرکت کرده بود. رهبران شیعیان استرالیا ادعای آیت‌الله بودن وی را دو سال قبل تر و در سال ۲۰۰۹ شرم‌آور خوانده و تکذیب کرده بودند. این کنفرانس توسط حزب التحریر در استرالیا برگزار گردیده بود.
واکنش رهبران شیعیان استرالیا
در شرایطی که وی خود را به عنوان روحانی و آیت‌الله و رهبر مذهبی به رسانه‌های استرالیا معرفی و برخی رسانه‌ها نیز با وی مصاحبه می‌کردند در سال ۲۰۰۹ رهبران شیعه استرالیا ادعاهای وی را تکذیب کردند. در سال ۲۰۰۹ کمال معصومی رهبر مجلس عالی شیعیان استرالیا از پلیس این کشور خواسته بود دربارهٔ ادعاهای هارون مونس مبنی بر رهبری مذهبی بودن و آیت‌الله بودن تحقیق کند. او گفت که در استرالیا اساساً فردی با سطحی که در مذهب تشیع «آیت الله» خوانده می‌شود نداریم. شیعیان استرالیا ادعاهای وی را شرم‌آور خواندند. اما تمام این هشدارها نادیده گرفته شد.
رهبران شیعیان استرالیا به گاردین گفتند که وی در لباس روحانیت خنده‌دار بود. ما برای ۲۰ سال هیچگاه او را در محافل شیعه ندیده و نمی‌شناختیم. وی زمانی ادعای روحانیت داشت و زمانی ادعای تسلط به سحر در حالیکه سحر در اسلام حرام است.
مرگ
شیخ هارون در آذرماه ۱۳۹۳ (دسامبر ۲۰۱۴)، در جریان حادثه گروگان‌گیری سیدنی ۲۰۱۴ پس از گروگانگیری چند شهروند استرالیایی در شهر سیدنی به دست پلیس کشته شد.
واکنش وزارت خارجه ایران
سخنگوی وزارت امور خارجه ایران این حمله را محکوم کرد و گفت توسل به شیوه‌های ضد انسانی و ایجاد رعب و وحشت به‌نام دین رحمانی اسلام تحت هیچ شرایطی توجیه‌پذیر نیست. او همچنین دربارهٔ این پناهنده ایرانی افزود: «سوابق و شرایط روحی روانی این فرد که نزدیک به دو دهه قبل به استرالیا پناهنده شده، مکرراً با مقامات استرالیا مطرح شده‌است و وضعیت وی برای مسوولان ذی‌ربط آن کشور کاملاً روشن بوده‌است.»
واکنش فرمانده پلیس ایران
فرمانده پلیس ایران همچنین گفت: «امروز در استرالیا با توجه به این اطلاعات ادعا کرده‌اند که این گروگانگیر ایرانی است اما اثر انگشت این فرد را ما نداریم، با این وجود از طریق اینترپل به آنان اعلام کردیم که اثر انگشت را برای ما بفرستند و ما حتی آمادگی داریم که از طریق ارسال نمونه DNA و تطبیق آن با خانواده این فرد صحت موضوع را بررسی کنیم. احمدی مقدم با تأکید بر اینکه در صورت صحت موضوع این ماجرا نشان دهنده عدم همکاری در استرداد مجرمان است، گفت: عدم همکاری این مسائل را نیز در پی دارد.»
واکنش رسانه‌های ایران
روزنامه همشهری در مقاله‌ای به قلم سید محمد مرندی استادیار دانشگاه تهران از رسانه‌های غربی به دلیل بزرگنمایی ادعای خود خوانده روحانیت وی و نادیده انگاشتن سایر اقدامات او از جمله خروج از تشیع و پناهندگی به استرالیا انتقاد کرد.
واکنش معاونت حوزه علمیه قم
معاونت بین‌الملل حوزه علمیه قم وجود مبلغی شیعی و روحانی با نام محمدحسن منطقی و شیخ هاورن و هارون مونس را نفی کرده و این گونه شخصی را در میان روحانیون معاصر شیعه نفی کرده و او را روحانی نمی‌داند. همچنین به سبب ارتباط معاونت بین‌الملل حوزه با نهادهای شیعی بین‌المللی و از جمله استرالیا، نهادهای شیعی استرالیا نیز در تماس با معاونت بین‌الملل بر نفی روحانی بودن هاورن مونس (منطقی بروجردی) تأکید کرده‌اند.
ادعای عضو گروه مجاهدین خلق
روزنامه استرالیایی «آستریلین» در گزارشی اعلام کرد هراون مونس از اعضای مجاهدین خلق بوده‌است. هر چند در واکنش به این خبر، این سازمان هرگونه ارتباطی را با این فرد تکذیب کرد.
شهرستان کلمبیا، جورجیا
شهرستان کلمبیا، جورجیا (به انگلیسی: Columbia County, Georgia) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در جورجیا واقع شده‌است.
مایکل سیمونز
مایکل سیمونز (۱۹۴۹-) ستاره‌شناس آمریکایی است. او در سازماندهی بایگانی تصویرهای تلسکوپ اشمیت ۱٫۲ متری اوشین در رصدخانه پالومار کوشش بسیاری کرد. همچنین او در زمینه ترویج دانش ستاره‌شناسی در آمریکا و در جهان نیز بسیار کوشا است و به این منظور چند سفر به ایران و دیگر کشورهای خاورمیانه کرده است.
سیارک ۲۲۲۹۴ به نام او نام‌گذاری شده است.
نوبند جدید
نوبند جدید، روستایی در دهستان گوربند بخش مرکزی شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۴۵۵ نفر (۴۲۹ خانوار) بوده‌است.
سامسونگ اس۵۵۶۰
سامسونگ اس۵۵۶۰ یک‌نمونه از گوشی‌های تلفن همراه سری S شرکت سامسونگ می‌باشد که توسط همین شرکت به بازار عرضه شده‌است.
رابین گلن-ایندیان‌تاون، میشیگان
رابین گلن-ایندیان‌تاون (به انگلیسی: Robin Glen-Indiantown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سگینا، میشیگان واقع شده‌است. رابین گلن-ایندیان‌تاون ۵٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۵۸ نفر جمعیت دارد و ۱۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بادقپک انگشت‌پردار
بادقپک انگشت‌پردار نام یک گونه از سرده بادقپک‌های لانه‌چسبی است.
ورویو
ورویو (به ایتالیایی: Vervio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سوندریو واقع شده‌است.
خصوصیات
ورویو ۱۲٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۳۰ نفر جمعیت دارد.
نرم (ریاضیات)
نُرم یا هَنج در ریاضی و رشته‌های مربوط به آن در مواردی استفاده دارد که عناصر به مقادیر مثبت محدود باشند. تابع حقیقی \|.\| تعریف شده بر فضای برداری X را نُرم نامیم اگر در سه خاصیت زیر صدق کند:
اگر خاصیت اول از تعریف نُرم را حذف کنیم، تابع جدیدی به دست می‌آید که به آن نیم‌نُرم می‌گوییم.
سیارک ۱۱۱۲۲
سیارک ۱۱۱۲۲ یازده هزار و صد و بیست و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۶ کشف شد.
نرم (ریاضیات)
p-نُرم
اگر مقدار p برابر ۲ باشد، نُرم حاصله، نُرمِ اُقلیدسی نامیده می‌شود.
نرم درجه اول
همان قدر مطلق است؛ مثلاً ۳= |۳-| و دربارهٔ اعداد مختلط می‌شود:
نرم درجه دو
که به آن L2 یا نرم اقلیدسی نیز گویند، اندازه آن بردار است:
زادوریخا
زادوریخا (به لاتین: Zadorikha) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
مارگردن استرالزی
مارگردن استرالزی (نام علمی: Anhinga novaehollandiae) نام یک گونه از سرده مارگردن‌ها است.
مجموعه تاریخی نیاسر
مجموعه تاریخی نیاسر مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در نیاسر، محله پای آبشار، جنب تپه سنگی تاریخی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۰۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
انصار برنی
انصار برنی (به زبان اردو: انصار برنی؛ متولد ۱۴ اگوست ۱۹۶۵ در شهر کراچی، ایالت سند پاکستان) رهبر حقوق بشر پاکستان و فعال حقوق مدنی است. او فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد حقوق از دانشگاه کراچی و دکترای افتخاری فلسفه‌است. وی از ۳۰ سال قبل به عنوان اولین فردی که مفهوم حقوق بشر را در پاکستان معرفی کرد، شناخته شد. در سال ۱۹۸۰، وی «ائتلاف رفاه انصار برنی»، «انجمن کمک به زندانیان» و «دفتر امور کودکان گمشده یا دزدیده‌شده» را در کراچی بنیان نهاد.
دوره جوانی
انصار برنی، در دوره نوجوانی خود در دهه ۱۹۷۰، رهبر دانش‌آموزی برجسته‌ای در فدراسیون دانش‌آموزی مردمی بود و به سردادن فریاد عدالتخواهی، شأن انسانی و حقوق مدنی شناخته شده بود. تلاش‌ها و مبارزات انصار در سال ۱۹۷۷ او را به دردسر و درگیری با حکومت نظامی انداخت. در سن ۲۰ سالگی به جرم سخنرانی علیه قانون نظامی به نفع دموکراسی دستگیر شد؛ و از سوی دادگاه نظامی به هشت ماه زندان با مجازات سنگین محکوم شد. پس از آزادی در سال ۱۹۷۸، سردمداران حکومت نظامی بار دیگر او را دستگیر کردند و به دو ماه زندان دیگر حکم دادند و در سال ۱۹۷۹، برنی برای سومین بار دستگیر شد و به مدت یک ماه در بازداشت به‌سر برد.
در طی دوره‌های بازداشت در زندان‌های مختلف پاکستان، انصار برنی شاهد مستقیم شرایط ناگوار زندان‌ها بود و با زندانیان بیشماری ملاقات کرد که بدون جرم و اتهام به زندان افتاده بودند؛ برخی از آن‌ها بدون محاکمه بیش از ۴۰ سال در آنجا به سر می‌بردند.
پس از آزادی از زندان و کسب مدرک تحصیلی در رشته حقوق "جمعیت کمک به زندانیان" و "دفتر کودکان گمشده و ربوده شده" را در کراچی پاکستان در سال ۱۹۸۰ میلادی ایجاد کرد. و سرانجام بنیاد اعتماد بین‌المللی نصار برنی را با دفترهایی در کراچی، اسلام آباد، پیشاور، میرپور، کویته، واشنگتن دی سی و لندن بنیان نهاد.
بنیاد اعتماد انصار برنی، نهادی غیر دولتی، غیرسیاسی و غیرانتفاعی است که در ابتدا برای رفاه زندانیان، دگرگونی شرایط زندان‌ها و آسایشگاه‌های روانی و ردیابی کودکان گمشده و ربوده شده ایجاد شده‌است. هرچند که بعدها دایرهٔ فعالیت این نهاد به حمایت از حقوق بشر گسترده شد.
ریاست نهاد بین‌المللی انصار برنی
در سال ۱۹۸۰، در ابتدا با هدف کمک به زندانیان و ردیابی کودکان ربوده شده توسط انصار برنی در شهر بندری کراچی تأسیس شد. این نهاد اولین موسسهٔ پاکستانی حمایت از حقوق بشر بود. این نهاد که نهادی غیرانتفاعی، غیر دولتی و غیر سیاسی بود، فعالیت خود را با جنگ علیه تمام اشکال بی قانونی‌ها، مجازات‌های بی رحمانه، غیرانسانی و اهانت‌آمیز، سوء استفاده از کودکان، خشونت علیه زنان و سایر موارد نقض حقوق بشر بدون هیچ گونه تبعیض یا وابستگی شروع کرد. نهاد انصار برنی، با رهبری آقای انصار برنی شبکه‌ای از نهادهای حقوق بشری و داوطلبان است که برای گسترش عدالت، آزادی‌های مدنی و حقوق انسانی فعالیت می‌کند. این نهاد برای ایجاد آگاهی، ارائهٔ مشاوره‌های رایگان حقوقی و سایر کمک‌های بشری و انسان دوستانه در مواقع لزوم تلاش می‌کند. بعد از شکل‌گیری این نهاد در سال ۱۹۸۰، در تغییر شکل دفاتر پلیس، زندان‌ها و آسایشگاه‌های روانی موفق بوده‌است. این نهاد برای حمایت از زندانیان، آزادی و بازتوانی آنها، و همچنین زندانیان و بیماران غیرقانونی فعالیت کرده‌است.
بهسازی و اصلاح زندان‌ها و حقوق زندانی‌ها
انصار برنی در طی سه دهه گذشته در سمت ریاست "بنیاد انصار برنی"، برای گسترش عدالت کوشیده است. وی در مجموع توانسته است حدود ۷۰۰،۰۰۰ زندانی فراموش شده در زندان‌ها در سرتاسر دنیا را آزاد کند. در این زمینه، او به دلیل تلاش‌های خود برای آزادی زندانیان غیرقانونی و غیرعمدی شناخته می‌شود. این موارد شامل افرادی است که حتی بیش از ۴۵ سال از عمر خود را با اتهام‌های اشتباه در زندان و آسایشگاه‌های روانی گذرانده‌اند در حالی‌که سالم بوده‌اند.
در طول مدت بازداشت، انصار برنی فرصت درک شرایط وخیم زندانیان را پیدا کرد. او سپس شروع به بازدید از زندان‌ها و موسسات روانی مختلف در پاکستان کرد. او همچنین شروع به اطلاع رسانی و ایجاد آگاهی در مورد زندان‌ها و آسایشگاه‌های روانی کرد. و در سرانجام او در سه دهه گذشته پیشرفت‌های زیادی در این زمینه ایجاد کرده‌است.
بنیاد بین‌المللی انصار برنی با حضور سرزده در زندان‌ها و موسسات روانی، مانع از پایمال شدن حقوق زندانیان، بازداشت و زندان‌های غیرقانونی یا سوء استفاده از بیماران روانی می‌شود. این مؤسسه تا به حال موفق به رایزنی‌هایی جهت بهبود وضعیت زندگی و غذا، جداسازی جنسیتی زندان‌ها، آموزش و کارآموزی زندانیان، متوقف کردن زنجیرسازی کودکان و بیماران روانی و ذهنی، و برداشتن زندان به عنوان محل تولد در گواهی تولد نوزادان متولد شده در زندان، شده‌است. بر اثر تلاش‌های این بنیاد بین‌المللی، هم‌اکنون زندانیان از خدمات بهتر پزشکی در زندان‌ها بهره می‌گیرند. بیماران روانی که به دلیل کمبود تخت‌های بستری به زندان‌ها سپرده شده بودند، هم‌اکنون در بیمارستان‌ها تحت درمان قرار می‌گیرند. . پس از معرفی موارد قضایی زندانیان و بیماران زن به نخست وزیر وقت پاکستان توسط انصار برنی؛ بیماران و زندانیان زن که پیش از آن در زندان با کمک سایر زندانیان وضع حمل می‌کردند، از آن پس تحت نظر پرستاران زن مداوا می‌شوند.
کارکنان و داوطلبان بنیاد انصاربرنی به‌طور پیوسته با زندانیان زن ملاقات می‌کنند تا موارد آزار و سوء استفاده جنسی را بررسی کنند. این ملاقات‌ها باعث کاهش چشمگیر موارد تجاوز در زندان‌ها شده‌است. آن‌ها موفق به جلوگیری از بازجویی و بازداشت زنان توسط پرسنل مرد شده‌اند.
زندانیان غیر مسلمان، که تا پیش از آن توانایی و امکانات انجام فرائض دینی خود را نداشتند، امکان انجام عبادات خاص مذهبی خود را در زندان پیدا کردند. بنیاد انصار برنی، ۸۴ نماینده را در زندان‌ها و آسایشگاه‌های روانی مأمور مراقبت و نظارت از زندانیان و بیماران کرده‌است. یکی از موفقیت‌های آن‌ها در طول سالیان گذشته، جمع‌آوری اطلاعات زندانی‌های پاکستانی با اتهام‌های اشتباه در سراسر دنیا است. نمایندگان این بنیاد مسئول ارائه مشاوره‌ها و خدمات قانونی و علاوه بر آن، آزادسازی این گونه زندانیان هستند. علاوه بر این، مأموران این بنیاد توانسته‌اند تا برخی از زندانیان خارجی از زندان‌های پاکستان را آزاد کرده و با هزینه این بنیاد به کشورهای محل اقامت خود بفرستند.
موارد برجسته
انصار برنی در آزادی بسیاری از زندانیان در سرتاسر جهان درگیر بوده‌است. مواردی که در پی می‌آیند از جمله موارد مهمی بوده‌است که انصار برنی به عنوان رئیس جامعه حمایت از زندانیان در آن‌ها دخالت داشته‌است.
۱۹۸۵: سید مظفر علی شاه
سید مظفر علی شاه ۳۷ سال پیش از آن تاریخ تحت "قانون دیوانگی" هنگامی که قصد گزارش یک مورد رشوه‌گیری را داشت بازداشت شد. او به مدت ۳۷ سال بدون هیچگونه اتهام و دادگاهی در زندان نگه‌داری شد. او در نهایت با تلاش‌های جامعه حمایت از زندانیان آزاد شد.
۱۹۸۷: مختار
مختار در سال ۱۹۵۲، به دلیل تلاش برای قتل در کوهات بازداشت شد و به هفت سال تبعید و کار سخت محکوم شد. پس از گذراندن یک سال و نیم در زندان "دی. ای. خان" به زندان پیشاور فرستاده شد و هجده سال بعد را بدون اتهام یا جرمی در این زندان سپری کرد. در سال ۱۹۷۰ هنگامی که یکی از زندان بانان متوجه نگهداری بی‌دلیل وی در زندان شد، او را از زندان آزاد کردند. اما او دوباره در کراچی بازداشت شد و تا سال ۱۹۸۷ در زندان باقی‌ماند. مورد قضائی وی توسط انصار برنی شناسایی شد و به دادگاه عالی سندز ارجاع داده شد. وی در نهایت پس از گذراندن ۳۵ سال از زندان آزاد شد.
۱۹۸۸: محمد اختر
یک زندانی زن در سال ۱۹۴۶ به زندان فرستاده شد. او در زندان مورد تجاوز قرار گرفت و فرزند خود را در سال ۱۹۴۸ با نام محمد اختر در زندان به دنیا آورد. هنگامی که محد پنج ساله بود مادرش در زندان درگذشت. او هیچ سرپرستی در خارج زندان نداشت. محمد اختر چهل سال بعد زندگی خود را در همان زندان، بدون ترک سلول خود گذراند. انصار برنی او را در حین بازدید از زندان شناسایی و آزاد کرد.
۱۹۹۱: زندانی بی‌نام
یک دختر، که نام وی هیچ گاه شناخته نشد، در سال ۱۹۳۶ به دلیل ناراحت کردن نائب السلطنه بریتانیا بازداشت شد. او ۵۵ سال در زندان ماند. شنوایی خود را از دست دادو در سن هفتاد سالگی بلافاصله پس از شناسایی توسط انصار برنی از جمعیت حمایت از زندانیان، مورد قضایی وی به دادگاه عالی سندز ارجاع داده شد. قاضی فخرالدین. جی. ابراهیم حکم آزادی فوری وی را صادر کرد.
۱۹۹۲: غلام فاطیما
غلام فاطمیا، زنی بود که شاهد قتل همسر خود در حین ناآرامی‌های بین مسلمانان و هندوها در سال ۱۹۴۷ بود. وی در این هنگام تعادل ذهنی خود را از دست داد و توسط پلیس به جرم ولگردی بازداشت شده و به آسایشگاه روانی زندان لاهور فرستاده شد. وی ۴۵ سال را در زندان لاهور سپری کرد. انصار برنی در حین بازدید از آسایشگاه روانی زندان وی را شناسایی کرد و در آزادی وی کوشید.
رایزنی علیه مجازات اعدام در پاکستان
دز طی سالیان متمادی، برنی در مقام وکیل مدافع حقوق بشر و کارشناس دستگاه قضایی پاکستان، آگاهی زیادی در مورد نقاط ضعف قانون و دستگاه قضایی پاکستان کسب کرد. او برای لغو قانون مجازات اعدام و تبدیل آن به حبس ابد در زندان‌های پاکستان کمپین‌هایی ایجاد کرد و با دادگاه عالی پاکستان و رئیس‌جمهورهای مختلف پاکستان در این مورد ارتباط برقرار کرد.
طبق بررسی‌های برنی اکثر زندانیان در انتظار مجازات اعدام در پاکستان در حقیقت افراد بیگناهی بودند که بر اثر شباهت اسمی، یا قرار گرفتن در موقعیت‌های اشتباه -بازداشت اشتباه- همچنین بیماران روانی- فیزیکی یا افراد سالمی که بر اثر نگه‌داری طی سال‌های متمادی در زندان در شرایط سخت و غیر انسانی دچار ناتوانی‌های ذهنی یا جسمی شده‌اند.
به دلیل موقعیت اجتماعی و بین‌المللی انصار برنی، رئیس جمهور کنونی پاکستان، آصف علی زرداری به چندین دستگاه دولتی پاکستان دستور داده است تا در حد امکان با بررسی موارد قضایی، حکم‌های اعدام را به حبس ابد تبدیل کنند. انتظار میرود به زودی در این باره تصمیم گیری نهایی انجام شود.
مبارزه با قاچاق انسان، زندان اشتباه و برده داری
انصار برنی به دلیل فعالیت‌های خود در طی بیست سال گذشته علیه قاچاق انسان و برده داری در سطح بین‌المللی، پاکستان، خاورمیانه و افریقا شناخته شده‌است. در طول این مدت، با کمک دولت‌ها و مقام‌های مختلف، موفق به آزادسازی هزاران زندانی به اشتباه حبس شده از زندان و برده در دنیا شده‌است. این امر شامل کمک کردن به دختران خردسالی که در بازارهای تجارت بردگان جنسی فروخته می‌شوند و همچنین کودکانی که برای برده داری داری نوین مورد استفاده قرار می‌گیرند می‌شود. در سال ۲۰۰۵، بنیاد بین‌المللی انصار برنی موفق به آزادسازی و کمک به ۱۳،۹۷۶ قربانی در خاورمیانه شده‌است.
موارد برجسته
آنچه در پی می‌آید، برخی از موارد برجستهٔ مبارزه با قاچاق انسان و برده داری است که انصار برنی وکالت آن‌ها را بر عهده داشته‌است:
۱۹۹۰ تا به امروز - کودکان شتر سوار
به دلیل کوشش‌های بنیاد بین‌المللی انصار برنی، از سال ۲۰۰۵ استفاده از کودکان در مسابقات شترسواری در کشورهای حاشیه خلیج فارس ممنوع اعلام شد. وی بارها اعلام کرده‌است که مأموریت خود را برای از بین بردن کامل چنین فعالیت‌هایی ادامه خواهد داد. فیلم مستند فعالیت‌های انصار برنی علیه برده‌داری کودکان شترسوار از شبکه تلویزیونی HBO موفق به کسب جایزهٔ امی و آلفرد دوپونت شد.
۲۰۰۲- قتل ۷ مهاجر در مقدونیه
در ماه مارس سال ۲۰۰۲، شش مهاجر پاکستانی و یک هندی در حین ورود غیرقانونی به اروپا توسط مقامات مقدونیه دستگیر شدند. طبق نقشه از پیش تعیین شده، این مهاجرها به نزدیکی سفارت امریکا در مقدونیه برده شده و به قتل رسیدند. از جنازه‌های این افراد عکس‌هایی تهیه و به نام تروریست منتشر شد. این عمل به جهت تلاش برای اثبات اعتبار مقدونیه در صف نخست هم پیمانان آمریکا در مبارزه با ترور انجام شد. در آن زمان، مقامات مقدونیه اعلام کردند که این افراد از پاکستان برای حمله به سفارت امریکا به مقدونیه سفر کرده‌اند. اقدامات مقام‌های مقدونیه توسط پلیس این کشور شناسایی و خنثی شد. این عملیات توسط وزیر امور داخلی وقت مقدونیه، لوبه بوسکوسکی(Ljube Boskovski) طراحی و توسط عوامل وی به مرحله اجرا درآمده بود. جزئیات دربارهٔ این اتفاق فجیع پس از مداخله نهاد بین‌المللی انصار برنی فاش شد. هنگامی که انصار برنی برای طرح درخواست بازداشت بوسکوسکی به مقدونیه سفر کرد، بوسکوسکی از مقدونیه گریخته بود. جسد قربانیان به زادگاهشان منتقل و غرامت‌هایی به خانواده آن‌ها داده شد.
۲۰۰۳ - اتهام ۱۰ تکواندو کار پاکستانی به ترور
ده تکواندو کار پاکستانی که نمایندگی کشورشان را در مسابقات لیتوانی به عهده داشتند، به اتهام تروریسم بازداشت شدند. پس از بررسی‌های بنیاد انصار برنی مشخص شد که تنها جرم این بازیکنان، رزرو پرواز برگشت به پاکستان، از مسیر روسیه بوده‌است، پروازی که یک تیم بسکتبال اسرائیلی نیز آن را رزرو کرده بوده‌است. این افراد بدون هیچ گونه مستنداتی تنها به دلیل مسلمان بودن و پاکستانی بودن بازداشت شده بودند.
۲۰۰۵ – فروش ۶۰ تبعه پاکستان در بازار برده سودان
در مارس ۲۰۰۵، شصت پاکستانی که توسط نمایندهٔ یک شرکت نفتی دعوت به کار شده بودند، در جستجوی زندگی بهتر و کار به‌طور قانونی وارد خارطوم پایتخت سودان شدند. پس از ورود به سودان، آن‌ها متوجه شدند که به یک اردوگاه برده داری در شهر باگیر، (در نزدیکی خارطوم) فروخته شده‌اند. اردوگاهی که توسط مأموران مسلح حفاظت میشد و هیچ‌گونه راه فراری برای آن‌ها وجود نداشت. این افراد پنج ماه در زندان‌های خصوصی نگهداری میشدند، و به عنوان کارگر اجباری از آن‌ها استفاده میشد. در برابر کار به آنها، برنج پخته و آب کثیف داده میشد. درنهایت آن‌ها موفق به برقراری ارتباط با سفارت پاکستان در سودان شدند. سفارت پاکستان از این قربانیان حمایت کرد تا زمانی که مشخص شد در حقیقت شرکتی که وظیفه مسافرت و پیدا کردن کار برای این افراد را به عهده داشته‌است، متعلق به یکی از وزرای پاکستان است. به همین دلیل سفارت پاکستان حمایت خود را از این افراد قطع کرد. بنیاد انصار برنی توسط دواطلبان از این مورد قضایی آگاه شد و به حمایت از این قربانیان پرداخت. در نهایت این افراد چندین ماه بعد به پاکستان بازگردانده شدند.