cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پدیده‌های انتقال
رابطه متقابل آنساگِر
در سیستمهای سیال که از نظر دما ، چگالی ماده و فشار شرح داده میشوند ، مشخص است که اختلاف دما منجر به جریان گرما از قسمتهای گرم تر به قسمتهای سردتر سیستم می شود ؛ به همین ترتیب ، تفاوتهای فشار منجر به جریان ماده از فشار بالا به مناطق کم فشار است (رابطه متقابل). چیزی که قابل توجه است این است که وقتی فشار و دما هر دو تغییر میکنند ، اختلاف دما در فشارثابت میتواند باعث جریان ماده شود(مانند همرفت) و اختلاف فشار در دمای ثابت میتواند باعث جریان گرما شود. به طور شگفت آوری جریان گرما به ازای هر واحد اختلاف فشار و چگالی (ماده) به ازای هر واحد از اختلاف دما برابر است. این تساوی توسط lars onsager با استفاده از مکانیک آماری به عنوان نتیجه برگشت پذیری زمانی از پویایی میکروسکوپی برخوردار بود. نظریه توسعه یافته توسط onsager بسیار عمومی تر از این مثال است و قادر به حل بیش از دو نیروی ترمودینامیک است.
انتقال تکانه
در انتقال مومنتوم(تکانه)، سیال به عنوان یک توزیع پیوسته ماده مورد مطالعه قرار میگیرد. مطالعه انتقال مومنتوم و یا مکانیک سیالات را میتوان به دو شاخه تقسیم کرد: استاتیک سیالات (سیالات در حالت استراحت)، و دینامیک سیالات (سیالات در حال حرکت). هنگامی که سیال در جهت x به موازات سطح جامد جریان می یابد، سیال حرکت جهت دار x دارد و غلظت آن برابر است با υxρ. با انتشار تصادفی مولکولها ، مبادله مولکول ها در جهت z وجود دارد. پس مومنتم(تکانه) از راستای x به راستای z -یعنی از جهت سریع تر حرکت لایه به جهت کند تر آن-انتقال یافته است. معادله برای انتقال مومنتوم برابر با قانون ویسکوزیته است که به صورت زیر نوشته میشود:
τzx شار اندازه حرکت در صفحه z و در جهت x.
دریاچه باتتی
دریاچه باتتی (ბატეთის ტბა) یک دریاچه رانش زمین بر روی رودخانه باتیستسکالی است که در نزدیکی روستای کودمانی در دره رودخانه دزاما در شهرداری کارلی، در منطقه شیدا کارتلی کشور گرجستان است. مساحت دریاچه تنها ۰.۰۲ کیلومتر مربع است. بیشینه ژرفای ۱۲ متر است.
پدیده‌های انتقال
انتقال تکانه
ν انتقال تکانه.
z فاصله انتقال یا نفوذ.
ρچگالی(دانسیته).
انتقال جرم
این موضوع میتواند با قانون فیک برای یک گونه A در مخلوط دوتایی شامل A و B مقایسه شود:
که در آن D ثابت نفوذاست.
انتقال انرژی
تمام فرایندهای مهندسی شامل انتقال انرژی است. برخی از مثالها شامل ، گرمایش و خنک سازی جریانهای فرآیند ، تغییرات فاز ، تقطیرها و غیره است. اصل اساسی قانون اول ترمودینامیک است که برای سیستم استاتیک به شرح زیر بیان می شود:
شار خالص انرژی از طریق یک سیستم برابر است با رسانایی در سرعت تغییر دما نسبت به موقعیت.
برای سیستم های دیگر که شامل جریان آشفته ، هندسه های پیچیده یا شرایط مرزی دشوار است ، استفاده از یک معادله دیگر آسان تر است:
که در آن A سطح است ، :{\Delta T} نیروی محرکه دما ، Q جریان حرارتی در واحد زمان و h ضریب انتقال حرارت است.
در انتقال گرما ، دو نوع همرفت می تواند رخ دهد: همرفت اجباری می تواند هم در جریان آرام و هم در تلاطم رخ دهد. در وضعیت جریان آرام در لوله های دایره ای ، از چندین عدد بدون بعد مانند عدد نوسلت ، عدد رینولدز و عدد پراندل استفاده می شود. معادله ای که معمولاً استفاده می شود به شرح زیر است:
همرفت طبیعی یا آزاد، تابعی از اعداد Grashof و Prandtl است. پیچیدگی های انتقال حرارت همرفت آزاد ، استفاده از روابط تجربی حاصل از داده های تجربی را ضروری می کند.
انتقال گرما در بسترهای بسته بندی شده ، راکتورهای هسته ای و مبدل های حرارتی تجزیه و تحلیل می شود.
در تحقیقات تلاش زیادی برای توسعه مقیاس‌ها در بین این سه فرایند انتقال برای انتقال آشفته اختصاص داده شده‌است به طوری که امکان پیش‌بینی هر یک از دیگر موارد وجود دارد. مقیاس رینولدز فرض می‌کند که همه نفوذپذیری‌های متلاطم برابر است و نفوذ مولکولی حرکت (μ / ρ) و جرم (DAB) در مقایسه با نفوذ آشفتگی ناچیز است. در حضور مایعات یا هنگام کشیدن این، قیاس معتبر نیست. مقیاس‌های دیگر، مانند ون کارمان و پراندل، معمولاً نتایج مرتبط کمتری دارند.
موفق‌ترین و پرکاربردترین قیاس، قیاس فاکتور J چیلتون و کولبرن است. این مقیاس بر اساس داده‌های تجربی گازها و مایعات در هر دو حالت آرام و آشفته است. اگرچه بر اساس داده‌های تجربی است، اما محلول با جریان آرام را روی صفحه صاف به درستی برآورد می‌کند. تمام این اطلاعات برای پیش‌بینی انتقال جرم استفاده می‌شود.
آلودگی
یکی از صدها کاربرد مطالعه فرایندهای انتقال در علوم و مهندسی، مربوط به درک انتشار و توزیع آلاینده‌ها در محیط زیست است. به‌طور خاص با مدل‌سازی دقیق می‌توان به یک استراتژی برای کاهش آلودگی ناشی از پدیده‌ها دست یافت. مثال‌ها شامل کنترل آلودگی آب سطحی ناشی از رواناب شهری و سیاست‌های مورد نظر برای کاهش مقدار مس سکوهای ترمز خودرو در ایالات متحده هستند.
ماری هالبرگ
ماری هالبرگ (Murray Halberg؛ زادهٔ July 7, 1933) دونده دو استقامت اهل نیوزیلند است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) و مدال طلا شده‌است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده‌است.
عبدالله یوسف‌علی
عبدالله یوسف‌علی (۱۴ آوریل ۱۸۷۲ – ۱۰ دسامبر ۱۹۵۳) از مترجمان قرآن به زبان انگلیسی بود. ترجمه قرآن او همراه با ترجمه محمد مارمادوک پیکتال از مشهورترین ترجمه‌های قرآن محسوب می‌شوند.
زندگی
عبدالله یوسف‌علی در ۱۸۷۲ در شهر بمبئی، هندِ مستعمرهٔ بریتانیا، در یک خانواده تاجر و ثروتمند متولد شد. به دنیا آمد و بیشتر عمرش را در هند و انگلستان گذراند. او نیز همانند دیگر همدوره‌ای‌های خود به جمع مستخدمان دولتی هند (ICS) پیوست. او با زنی از بریتانیا ازدواج کرد، در هند و بریتانیا زندگی و کار کرد، مصایب شخصی را متحمل شد و سرانجام در ۱۹۲۹ دست به ترجمه قرآن زد و هشت سال بعد کار ترجمه پایان گرفت.
تیم ملی بسکتبال اسلواکی
تیم ملی بسکتبال اسلواکی نماینده اسلواکی در رقابت های بین‌المللی بسکتبال است. اسلواکی یکی از جدیدترین تیم های ملی بسکتبال جهان است که پس از تجزیه چکسلواکی در سال ۱۹۹۳ از چکسلواکی جدا شد. آنها بعداً در همان سال به
فدراسیون بین‌المللی بسکتبال پیوستند و در نخستین مسابقه خود به عنوان تیم مستقل مقابل سوئیس بازی کردند. اسلواکی تا به امروز سابقه زیادی در سطح بین‌المللی ندارد. اگرچه آنها در گذشته سعی در صعود به مسابقات اروپایی را داشتند که قهرمانی اروپا بوده اما هنوز به این مسابقات نرسیده اند.
دوران چکسلواکی
تا سال ۱۹۹۳ اسلواکی بخشی از چکسلواکی بود و بازیکنان بسکتبال متولد اسلواکی در تیم ملی چکسلواکی شرکت داشتند. یکی از قابل توجه ترین بازیکنانی که در اسلواکی متولد شد و در تیم ملی چکسلواکی بازی کرد تا در سطح بین‌المللی به موفقیت برسد ، استانیسلاو کروپیلیک بود. وی در کمک به چکسلواکی در قهرمانی اروپا (۱۹۷۷ ، ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵) کمک کرد.
استودیو کلریدو
استودیو کلریدو (Studio Colorido) شرکت رسانه‌ای ژاپنی است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
اولین، آیووا
اولین شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۹۸ نفر بوده‌است.
سروایور سریز وار گیمز
سروایور سریز وار گیمز (به انگلیسی: Survivor Series WarGames) همچنین به زبان ساده تر به عنوان سروایور سریز ، یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره اش هم در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۲ (۵ آذر ۱۴۰۱) در مجموعه ورزشی تی دی گاردن در بوستون ، ایالت ماساچوست برگزار شد. این رویداد سی و ششمین رویداد با نام سروایور سریز بود. برخلاف رویدادهای قبلی سروایور سریز، تم اصلی این رویداد در سال ۲۰۲۲ حول محور مسابقه وار گیمز بود. مسابقه وارگیمز مسابقه ای است که در آن دو تیم چهار یا پنج نفره در قفس پولادی بزرگی که در آن دو رینگ کشتی در کنار هم قرار گرفته اند به رقابت می پردازند.
پنج مسابقه در این رویداد برگزار شد. در مسابقه اصلی این رویداد که از نوع وارگیمز بود، گروه بلادلاین (رومن رینز، سولو سیکوآ، سمی زین، و د اوسوز (جی اوسو و جیمی اوسو)) توانستند براولینگ بروتز (شیمس، ریج هالند و بوچ)، درو مکینتایر و کوین اونز را شکست دهند.
در مسابقه وارگیمز زنان، تیمِ بیانکا بلر توانست تیمِ بیلی را شکست دهد.
زمینه سازی
سروایور سریز وار گیمز شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
رستم عنایتوف
رستم عنایتوف (Рустам Расулович Иноятов؛ زادهٔ June 22, 1944) یک مقام سابق دولت ازبکستان و همچنین یک سرهنگ است. او از سال ۱۹۹۵ تا زمان برکناری اش در ژانویه ۲۰۱۸، رئیس سرویس امنیت ملی ازبکستان (SNB) بود. گفته می‌شود که او بخشی از طایفه تاشکند، یک جناح قدرتمند        د درون نخبگان ازبکستان بوده‌است.است.
سوم بیش‌بزرگ
سوم بیش‌بزرگ فاصله‌ای در موسیقی است که از ۳ نت تشکیل شده و بین آن نت‌ها، ۹ ربع پرده موجود باشد. به بیان دیگر، فاصلهٔ سومی را که از ۹ ربع پرده تشکیل شده باشد، سوم بیش‌بزرگ گویند. مانند فاصلهٔ بین دو تا می سُری؛ چرا که این فاصله از ۳ نت تشکیل شده (دو، ر، می سری ) و این فاصله دارای ۹ ربع پرده است (دو -> دو سُری -> دودیز -> ر کرن -> ر -> ر سری -> ر دیز -> می کرن -> می -> می سری). در مقایسه با فاصلهٔ مشابه در نظام موسیقی نیم پرده‌ای، «سوم بیش‌بزرگ» یک فاصلهٔ سوم بزرگ است که ربع پرده به آن اضافه شده باشد.
فاصلهٔ سوم بیش‌بزرگ مختص موسیقی ایرانی و دیگر نظام‌های موسیقایی است که از واحد فواصل ربع پرده‌ای استفاده می‌کنند. وضع کردن اصطلاح بیش‌بزرگ (آوردن «بیش» در عبارت سوم بزرگ) اولین بار توسط روح الله خالقی انجام شد.
فاصلهٔ مترادف سوم بیش‌بزرگ، چهارم کم‌درست است که از ۹ ربع پرده تشکیل شده‌است.
فاصله‌های دیگری که در موسیقی ایرانی با پسوند «بیش‌بزرگ» نامگذاری شده‌اند، دوم بیش‌بزرگ، ششم بیش‌بزرگ و هفتم بیش‌بزرگ هستند. در معکوس کردن این فاصله، عبارت «بیش‌بزرگ» به کم‌کوچک تبدیل خواهد شد.
معکوس فاصلهٔ سوم بیش‌بزرگ، ششم کم‌کوچک است.
راشتنباخ
راشتنباخ یک شهر در آلمان است که در ماین-اشپسارت واقع شده‌است.
فهرست روستاهای شهرستان بیله‌سوار
شهرستان بیله سوار از ۳ بخش و ۵ دهستان تشکیل شده است.
بخش مرکزی
شهر ها
ساعتلی (ابهام‌زدایی)
ساعتلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سن-سیریل-دو-لاسار، کبک
سَن-سیریل-دو-لاسار قصبه‌ای در منطقه شهری لیزله ناحیه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این قصبه ۷۶۰ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۲۲۸٫۹۵ کیلومتر مربع است.
ایستگاه قطار شهری شهید کاوه
ایستگاه قطار شهری شهید کاوه یکی از ایستگاه‌های خط ۲ قطار شهری مشهد است که در ابتدای رضاشهر قرار دارد. در تاریخ ۵ مرداد ۱۳۹۸ این ایستگاه افتتاح گردید. در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۹۷ مراسم رسمی افتتاح ایستگاه شهید کاوه با حضور اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس حمهور برگزار گردید.
در سال ۱۳۹۸، ایستگاه شهید کاوه سومین ایستگاه پرتردد خط دو بود.
ژاک آشنبرویچ
ژاک آشنبرویچ (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۳۷) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی است، که در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت والئو فعالیت می‌نماید. وی پیش از پیوستن به والئو، سال‌ها در شرکت سن-گوبن عضویت داشت.
گوتهارد هندریک
گوتهارد هندریک (Gotthard Handrick؛ October 25, 1908 – May 30, 1978) ورزشکار پنج‌گانه مدرن و خلبان جنگنده در جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم اهل آلمان بود.
مدال ها
صلیب اسپانیایی گرفته شده در جنگ داخلی اسپانیا
صلیب اهنی دو صلیب اهنی درجه اول و دوم
ام روابه
ام روابه شهری در استان کردفان شمالی کشور سودان است که جمعیت آن در سرشماری سال ۱۹۹۳ میلادی k.A. نفر بوده و در سال ۲۰۰۷ میلادی ۵۷٫۹۲۹ نفر تخمین زده شده است.
آهی ترشیزی
آهی ترشیزی با تخلص آهی جغتایی یکی از شاعران سدهٔ ۱۰ شمسی ایران بود. نام اصلی او سلطان قلی بیگ بود. وی از اهالی ترشیز در ناحیه خراسان بود. آهی در شعر ابتدا به نرگسی و سپس به آهی تخلص می‌کرد. اشعار وی بیشتر غزل و حاوی مضامین عاشقانه است. «دیوان غزل‌ها» و «ساقی نامه» دو کتاب شعر وی هستند که از آن‌ها نامی باقی مانده‌است. آهی در سال ۹۲۷ هـ. ق در تبریز درگذشت اما از مکان دفن وی اطلاعی در دست نیست آهی از شعرای دربار شاه غریب میرزا، پسر سلطان حسین بایقرا بوده‌است.
نمونه اشعار
آرزو دارم که بیند کشته آن بدخو مرا
موتور عیدو
جمعیت
این روستا در دهستان جلگه چاه هاشم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
آهی ترشیزی
نمونه اشعار
وه که خواهد کشت آخر آرزوی او مرا
بر فلک هر دم رسانم برق آه خویش را
تا بسوزم کوکب بخت سیاه خویش را
الکساندر لازارف (هنرپیشه)
الکساندر سرگئیوویچ لازارف (Алекса́ндр Серге́евич Ла́зарев؛ January 3, 1938 – 1938:01:3, May 2, 2011) یک هنرپیشه اهل روسیه بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده‌است.
راشتنشتاین
راشتنشتاین یک شهر در آلمان است که در الب-دانو-کریس واقع شده‌است. راشتنشتاین ۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
خون روی پیشانی
پیوند به بیرون
[رده:فیلم‌های هندی با موضوع انتقام]]
تیم ملی راگبی اتحادیه ۷نفره ایران
تیم ملی راگبی اتحادیه ۷ نفره ایران یک تیم بین‌المللی راگبی اتحادیه ۷ نفره مردان است که از طرف ایران در مسابقات بین‌المللی شرکت می‌کند.
سدریک پیولین
سدریک پیولین (Cédric Pioline؛ زاده June 15, 1969) یک تنیس‌باز اهل فرانسه است.
اهلی ترشیزی
یوسف بن محمد بن شهاب منسوب به اهلی ترشیزی؛ از شاعران دربار سلطان حسین بایقرا (۸۷۳ – ۹۱۱ ه‍.ق) و از جمله گویندگانی است که همواره مورد توجه میرنظام‌الدین علی‌شیر نوائی بوده‌است.
خانواده او اصلالتاً تبریزی بوده‌اند که به ترشیز مهاجرت کرده‌اند و وی در ترشیز به دنیا آمد. از اشعارش چنین بر می‌آید که بیشتر به ساختن غزل می‌پرداخته‌است.
بنا به نوشتهٔ بعضی تذکره نویسان، اهلی به فریدون میرزا، پسر سلطان حسین میرزا تعلق خاطر پیدا کرد و مثل مجنون، موی ژولیده بر سر گذاشت و داد عاشقی سر داد. وی سرانجام در سال ۹۳۴ ه‍.ق در تبریز وفات یافت.
منابع
لغت‌نامه دهخدا
داگمار شیپانسکی
داگمار الیزابت شیپانسکی (زادهٔ ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ – درگذشته ۷ سپتامبر ۲۰۲۲) یک فیزیکدان، دانشگاهی و سیاستمدار آلمانی ساکن ایالت تورینگن بود. داگمار الیزابت که به دلیل نامزدی در سال ۱۹۹۹ به نام رئیس‌جمهور آلمان توسط حزب محافظه کار اتحادیه دموکرات مسیحی (سی دی وای) و حزب خواهر آن، اتحادیه سوسیال مسیحی باواریا (سی اس وای) شناخته می‌شود، به اندازه چهار دهه خود نقش‌های گوناگون سیاسی و آکادمیک را اجرا کرد. حرفه ای و جوایز فراوانی از جمله نشان شایستگی جمهوری فدرال آلمان در سال ۱۹۹۶ کسب کرد.
اوایل زندگی
داگمار الیزابت در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ در شهر زین تورینگن زاده شد که سپس قسمتی از جمهوری دموکراتیک آلمان شد. مادر وی معلم و پدر او کشیش بود. بعداز فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۶۲، داگمار دانشجوی فیزیک کاربردی در دانشگاه فنی ماگدبورگ شد. در سال ۱۹۶۷، شیپانسکی کار خود را به نام مهندس شروع کرد و بعداز آن یک دوره به نام دستیار در دانشگاه فنی ایلمناو کار کرد. بعد از کسب مدرک دکترای خود در سال ۱۹۷۶، فعالیت علمی خود را به نام مدرس در ایلمناو و از سال ۱۹۹۰ به نام استاد شروع کرد. الیزابت به نام رئیس دانشکده مهندسی برق و فناوری اطلاعات در دانشگاه فنی ایلمناو از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳، و به نام رئیس دانشگاه فنی ایلمناو از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ خدمت کرد.
از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، داگمار الیزابت به نام رئیس شورای علوم و علوم انسانی آلمان، یک نهاد مشورتی که رهنمودهایی را دربارهٔ پیشرفت علم و تحقیق به دولت فدرال و دولت‌های ایالتی آلمان عرضه می‌نماید، کار کرد. داگمار در سال ۱۹۹۸ به آکادمی ملی آلمان، لئوپولدینا منتخب شد و به نام عضو آکادمی اروپا کار کرده‌است.
زندگی سیاسی
داگمار الیزابت با اینکه عدم عضویت در هیچ‌یک از احزاب را نداشت، توسط سی دی وای و سی اس وای به نام نامزد آنان در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۹ معرفی گردید. داگمار در انتخابات به یوهانس رائو، وزیر پیشین ایالت نوردراین-وستفالن، جزو حزب سوسیال دموکرات، با کسب ۵۷۲ رای در مقابل ۶۹۰ رای در دومین رای، مغلوب شد.
بعد از شکست، داگمار همچنان در سیاست فعال بود و در روزهای پایان همان سال به نام وزیر علوم، تحقیقات و هنر در کابینه رئیس‌جمهور تورینگن، برنهارد فوگل ، منتخب شد. داگمار سپس در سال ۱۹۹۹ به سی دی وای اضافه شد و تا سال ۲۰۰۴ در سمت وزیری خود باقی ماند، هنگامی که او به عضویت لندتاگ تورینگن منصوب گردید و رئیس‌جمهور لندتاگ شد. داگمار موقعیت خود را در لندتاگ در نتیجه انتخابات ایالتی سال ۲۰۰۹ از دست داد که نتایج ضعیفی برای سی دی وای حاکم به همراه داشت.
زندگی شخصی
داگمار الیزابت، پروتستان، متأهل و دارای ۳ فرزند بود. یکی از آنان، تانکرد شیپانسکی، درسال ۲۰۰۹ عضو بوندستاگ بوده‌است.
داگمار درتاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۲۲ در سن ۷۹ سالگی بعد از یک بیماری کوتاه و دردناک درگذشت.
عضویت‌ها
از سال ۱۹۹۸، داگمار عضو هیئت مدیره میتل دوچر روندفونک بوده‌است. او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷به نام عضو کمیسیون جهانی یونسکو در قسمت اخلاق در علم و فناوری کارکرد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹، داگماربه نام رئیس سازمان کمک به سرطان آلمان خدمت نمود. وی از سال ۲۰۰۰ به نام عضو هیئت امنای بنیاد حفاظت از بناهای تاریخی آلمان، از سال ۲۰۰۳ به اسم رئیس هیئت مدیره بنیاد لنارت برنادوت، و از سال ۲۰۰۵ به نام رئیس هیئت امنای موسسه فراونهوفر برای فناوری رسانه‌های دیجیتال خدمت کرده‌است.
داگمار الیزابت سفیر ابتکار جدید اقتصاد بازار اجتماعی و به نام عضو هیئت رئیسه بنیاد اسکار پاتزلت کار کرده‌است. وی پیش از ترک نمودن پست خود به دلیل فشارهای فعال‌های ضد دخانیات، به شکل موقت به نام عضو هیئت امنای بنیاد کوربر خدمت کرد. از سال ۲۰۰۸، داگمار به اسم جزوی از گروه هیئت امنای بنیاد بین‌المللی مارتین لوتر کار کرده‌است.
راشل لیلیس
راشل لیلیس (Rachael Lillis؛ زادهٔ July 8, 1978) صداپیشه و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
هزینه هرج‌ومرج
مفهوم هزینهٔ هرج‌ومرج (Price of Anarchy یا PoA )، از مباحث اقتصاد و نظریهٔ بازی است که در آن، میزان کاهش بازدهی سیستم به دلیل خودخواهی بازیکنان بررسی می‌شود. این مفهوم در سیستم‌های گوناگون با تعریف‌های متفاوتی از بازدهی کاربرد دارد. به عنوان مثال سیستم حمل‌ونقل شهری را، که بازدهی می‌تواند رسیدن در زمان کمتر تعریف شود، بررسی کنیم. در این سیستم، یک سری بازیکن می‌خواهند از یک مبدأ به یک مقصد بروند. دو حالت وجود دارد؛ حالت اول اینکه مدیریت مرکزی وجود داشته باشد و بازیکنان با توجه به فرمان مدیریت مرکزی جهت‌های حرکت خود را انتخاب کنند (فرض می‌شود بازیکن‌ها کاملاً به فرمان‌ها گوش می‌دهند) و حالت دوم اینکه مدیریت مرکزی وجود نداشته باشد و بازیکنان به‌صورت خودخواهانه تصمیم‌های خود را بگیرند، یعنی هر بازیکن تنها بازدهی خود را در نظر بگیرد. هزینهٔ هرج‌ومرج نمایشی برای اندازه‌گیری کاهش بازدهی سیستم در حالت دوم نسبت به حالت اول است.
سیستم‌هایی که در آن‌ها به بررسی هزینهٔ هرج‌ومرج پرداخته می‌شود معمولاً به صورت یک بازی مدل می‌شوند. در یک بازی، با توجه به اینکه هر بازیکن چه استراتژی‌ای را انتخاب می‌کند، هر بازیکن میزانی سود (یا ضرر) می‌کند. بازدهی در این مدل، تابعی از سود (یا ضرر) بازیکنان با توجه به استراتژی‌های انتخاب شده‌است. یعنی کارایی آن به صورت تابعی از نتیجهٔ برهم کنش رفتار عامل‌های مختلف آن مدل می‌شود. مثلاً تعریف کارایی در سیستم حمل‌ونقل برابر معکوس ازدحام، در شبکه برابر بیشترین تأخیر (Maximum Delay) و در بازارهای حراجی (Auction) برابر سود اجتماعی تعریف می‌شود.
برای مدل کردن رفتار خودخواهانهٔ بازیکنان، می‌توان از مفاهیم تعادل در بازی‌ها استفاده کرد که یکی از پرکاربردترین تعادل‌ها، تعادل نش است. حال با توجه به اینکه از کدام نوع تعادل نش استفاده شود، نوع‌های مختلف هزینهٔ هرج‌ومرج بدست می‌آید؛ مثلاً اگر از تعادل نش خالص استفاده شود، هزینهٔ هرج‌ومرج خالص بدست می‌آید یا اگر از تعادل نش ترکیبی استفاده شود، هزینهٔ هرج‌ومرج ترکیبی بدست می‌آید و یا برای بازی‌های با اطلاعات ناقص، هزینهٔ هرج‌ومرج بیز-نش بدست می‌آید.
تعریف قیمت هرج‌ومرج ابتدا توسط کوتسوپیاس (Koutsoupias) و پاپادیمیتریو (Papadimitriou) بیان شد، در حالی که اندازه‌گیری ناکارامدی تعادل نش از دیدگاه سود اجتماعی، ایده‌ای قدیمی تر است. مفهوم قیمت هرج‌ومرج به شکل امروزی خود، به گونهٔ معادل با ضریب تقریب (Approx-ratio) در بحث الگوریتم‌های تقریبی، یا به تعبیر دیگر به صورت معادل با نسبت رقابت (Competitive-ratio) در الگوریتم‌های آنلاین تعریف شده‌است.
تعریف ریاضی
هزینهٔ هرج‌ومرج را می‌خواهیم در بازی بررسی کنیم که N مجموعهٔ بازیکنان است، ، در واقع S مجموعهٔ استراتژی پروفایل‌ها است (S_i، مجموعهٔ استراتژی‌های بازیکن iام است) و u مجموعهٔ u_iها است که هر u_i یک تابع است که. در واقع u_i تابعی است که سود نفر iام را در هر استراتژی پروفایل بدست می‌آورد. تابع بازدهی را نیز، به صورت تعریف می‌کنیم، که برای هر استراتژی پروفایل، یک عدد به نشان میزان بازدهی ارائه می‌دهد. حال برای Welf، می‌توان تابع‌های بهینهٔ اجتماعی در بازی‌ها را در نظر گرفت، به عنوان مثال می‌توان (مجموع سود تمام بازیکنان در یک استراتژی پروفایل)، یا تابع  (کمترین مقدار سود بازیکنان در یک استراتژی پروفایل) و یا هر تابعی که مقدار مطلوبی را حداکثر می‌کند را در نظر گرفت. اگر در این مدل بازی، عددها به‌جای سود بازیکنان، هزینهٔ بازیکنان تعریف شده‌باشند، در این صورت به‌جای تابع Welf، تابع را تعریف می‌کنیم که هرچه مقدار کمتری داشته‌باشد، نشاندهندهٔ بازده بیشتری است.
اگر مجموعهٔ Equil را مجموعه‌ای از استراتژی پروفایل‌هایی بگیریم که در آن‌ها تعادل داریم (در واقع )، در این صورت هزینهٔ هرج‌ومرج (PoA) نسبت بازده در بهترین حالت از میان استراتژی پروفایل‌ها، به بدترین بازده در میان استراتژی‌های تعادل (یا همان بازده بدترین تعادل) است:
در صورتی که به‌جای تابع Welf، تابع Cost داشته باشیم، در این صورت PoA به صورت زیر تعریف می‌شود:
‍
یکی دیگر از مفاهیم مرتبط با هزینهٔ هرج‌ومرج، هزینهٔ پایداری (Price of Stability یا PoS) است که تعریف آن نسبت بازده در بهترین حالت از میان استراتژی پروفایل‌ها، به بهترین بازده در میان استراتژی‌های تعادل (یا همان بازده بهترین تعادل) است:
مفهوم PoS به این دلیل مهم است که بهترین تعادل نش به‌طور طبیعی مفهوم پایداری را در خود دارد و زمانی که بازی در بهترین تعادل نش از لحاظ بازده باشد، احتمال اینکه بازیکنی استراتژی خود را تغییر دهد کم است.
اگر به‌جای Welf، تابع Cost تعریف شده باشد، PoS به شکل زیر تعریف می‌شود:
با توجه به این تعریف‌ها، بدیهی است که و تخمین زده‌می‌شود که از دست دادن بازده به دلیل محدودیت‌های نظریهٔ بازی، مقداری میان PoS و PoA است.
در زیر به بررسی PoA و PoS دریک مثال می‌پردازیم.
معمای زندانی
مثلاً بازی‌ای را در نظر بگیرید که جدول هزینه‌های آن به‌شکل زیر باشد:
در این بازی، دو متهم همکار در یک جرم، زندانی شده‌اند و آن‌ها را به‌طور هم‌زمان و جدا از هم بازجویی می‌کنند. اگر هردو سکوت کنند و اعتراف نکنند، هر یک ۱ سال حبس می‌گیرند. اگر هر دو اعتراف کنند، هر یک ۵ سال حبس می‌گیرند و اگر یکی اعتراف کند و دیگری سکوت کند، متهمی که سکوت کرده ۱۰ سال حبس می‌گیرد و متهم دیگر آزاد می‌شود. این بازی به معمای زندانی معروف است. در این مثال تابع Cost را به شکل تعریف می‌کنیم. حال تنها تعادل نش در این بازی، زمانی است که هر دو بازیکن، اعتراف کنند (زیرا اگر هر بازیکن استراتژی خود را عوض کند، سودی کمتر از حالت کنونی‌اش می‌گیرد). این درحالی است که Cost زمانی که هر دو بازیکن همکاری کنند کمترین حالت است. پس:
اگر هردو بازیکن سکوت کنند:
ریوهی یامازاکی
ریوهی یامازاکی (Ryohei Yamazaki؛ زادهٔ March 14, 1989) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
هزینه هرج‌ومرج
معمای زندانی
پس با توجه به این مقادیر،  است و چون این بازی تنها یک تعادل نش دارد، پس PoS نیز مقدارش برابر PoA  می‌شود.
ریوهی یامازاکی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا و باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا اشاره کرد.
هزینه هرج‌ومرج
شبکه‌های ترافیک خودخواهانه
شکلی از مفهوم هزینهٔ هرج‌ومرج در شبکه‌های ترافیک تعریف می‌شود که در تحلیل‌های شبکه‌ها از جمله شبکهٔ ترافیک حمل‌ونقل کاربرد زیادی دارد. مدل کردن این شبکه‌ها عموماً به شکل شبکه‌های چند جریانه (Multicommodity network) صورت می‌گیرد.
ریوهی یامازاکی
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ژاپن و زیر ۲۳ سال ژاپن بازی کرده‌است.
هزینه هرج‌ومرج
شبکه‌های ترافیک خودخواهانه
یک شبکهٔ چند جریانه با یک ۳ تای معرفی می‌شود. G از گردایه‌ای از سفرها (Commodity) تشکیل شده‌است. هر سفر یک دوتایی از رأس‌های گراف است، که t_{i}مبدا و s_{i}مقصد آن است. به ازای سفر iام، P_{i}مجموعهٔ تمامی مسیرها در Gاست که با t_{i}شروع و با s_{i}بایان می‌یابند، و.
ریوهی یامازاکی
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
هزینه هرج‌ومرج
شبکه‌های ترافیک خودخواهانه
یک جریان (Flow) در شبکه، تشکیل شده از یک بردار f با بعد |P|، به گونه‌ای که برای هر سفر مانند و به ازای هر مسیر متناظر با این سفر مانند p \in P_{i}, f_{p}درایه‌ای از fرا که متناظر با میزان جریان در مسیر pاست نشان می‌دهد. از طرفی هر جریان f، میزانی از جریان را روی یال دلخواه eاز Gالقا می‌کند که آن را با f_{e}نشان می‌دهیم. در این چارچوب، خواهیم داشت:.
شبکه خودخواهانه
یک شبکهٔ خودخواهانه، یک ۳تایی (G, r, c)تلقی می‌شود که G، گراف در تناظر با شبکهٔ چند جریانهٔ N است. اگر تعداد سفرهای متناظر با N را k بگیریم، آنگاه r یک بردار با بعد k است که درایهٔ jام آن میزان ترافیک مورد نیاز برای سفر از راس t_{i} به راس s_{i} در شبکه است. بنابراین جریان f را برای این شبکه مجاز گوییم، اگر به ازای تمام مسیرهای بین t_{i} تا s_{i}، جمع جریانشان برابر با میزان مورد نیاز r_{i} شود، یعنی:.
از طرفی، هر یال از G دارای میزانی سربار است. مثلاً سربار می‌تواند میزان تأخیر عبور یک بستهٔ ترافیکی یا یک وسیلهٔ نقلیه از یال مورد نظر باشد. سربار یال e را با c_{e} نشان می‌دهیم که در تناظر با بردار c است. برای این که قدرت مدل کردن ازدحام در شبکه را داشته باشیم، c_{e} عموماً به صورت تابعی غیرنزولی از میزان جریان عبوری از یال مورد نظر تعریف می‌شود. برای مسیری از گراف که متناظر با یکی از سفرها باشد، یعنی برای p \in P، و نیز برای جریان f،c_{p}(f) برابر میزان سربار در طول این مسیر، یعنی برابر تعریف می‌شود.
تعادل واردراپ
شکل معادلی از تعادل نش در مدل کردن شبکه‌های ترافیکی به صورت بازی، توسط جان گلن واردراپ (John Glen Wardrop) تعریف شده‌است، که به تعادل واردراپ (به انگلیسی: Wardrop Equilibrium ) شهرت یافته‌است. مشابه با مفهوم کلیدی در تعریف تعادل نش، موسوم به اینکه بازیکنی انگیزه تخطی نداشته‌باشد، جریانی در شبکهٔ خودخواهانهٔ (G, r, c) تعادل واردراپ است، اگر به ازای هر ، و به ازای هر دو مسیر ، به گونه‌ای که f_{p} > 0، داشته باشیم. بنابراین، تمامی مسیرهایی از t_{i} به s_{i} که جریان مثبت دارند، همگی الزاماً هزینه (سربار) یکسان دارند.
همان‌گونه که بیان شد، تعادل واردراپ، صورت‌بندی دیگری از مفهوم تعادل نش است، به همین دلیل به آن اصطلاح جریان نش (Nash flows) نیز اختصاص داده شده‌است. هری (Haurie) و مارکوت (Marcotte) صورت‌بندی دقیقی از تناظر دو مفهوم تعادل واردراپ و تعادل نش برای بازی‌های متناهی و فرم نرمال ارائه کردند.
شاید بتوان گفت پایه‌ای‌ترین قضیه در این باب، قضیه وجود تعادل واردراپ در شبکهٔ خودخواهانه دلخواه است. بکمن، مک گور و وینستن صورت‌بندی مناسبی از این قضیه ارائه کردند، به این صورت که اولاً به ازای هر شبکه خودخواهانهٔ دلخواه (G,r,c)، حداقل یک تعادل واردراپ داریم، ثانیاً اگر f,\tilde{f} دو تعادل واردراپ باشند، آنگاه به ازای هر یال دلخواه eخواهیم داشت:.
بازی‌های پتانسیلی
راه حل اثبات این حقیقت از ایده‌ای بسیار کلیدی در حل مسایل جستجو در ریاضیات استفاده می‌کند، که به ایدهٔ وریشنال‌ (Variational) معروف است، به این صورت عمل می‌کند که برای بررسی وجود و یافتن جواب ایده‌آل یک مساله در فضای جستجو، تابعی به اعضای آن فضا نسبت می‌دهد، به گونه‌ای که جواب ایده‌آل میزان تابع را کمینه (یا بیشنیه) کند. به این ترتیب، تحلیل جواب ایده‌آل به یک مسالهٔ بهینه‌سازی تقلیل پیدا می‌کند. استفاده از این ایده در نظریهٔ بازی، منجر به تعریف مفهوم مهمی تحت عنوان بازی‌های پتانسیلی شده‌است. در این قشر از بازی‌ها، خروجی‌ها به گونه‌ای تعریف شده‌است که می‌توان تابع پتانسیل \phi را تعریف کرد، به‌گونه‌ای که مقدار کمینهٔ آن در تعادل نش اتفاق بیفتد. در راه حلی که بکمن، مک گور و وینستن ارائه دادند، تابع پتاسیل به‌صورت مقابل تعریف شد:.
نکته‌ای که منجر به مناسب بودن تابع معرفی‌شده، به عنوان یک تابع پتانسیل می‌گردد، این حقیقت است که اگر f یک تعادل واردراپ و f^* یک جریان دلخواه در شبکه باشد، رابطهٔ مقابل را داریم:  ، که طبق  به راحتی نتیجه می‌شود. اما با در نظر گرفتن یک دوگانه شماری ساده، روابط زیر را خواهیم داشت: .،
بنابراین نامساوی را داریم. در ادامه، طبق خاصیت انتگرال، به راحتی خواهیم داشت:. بنابراین همان‌گونه که انتظار داشتیم، تابع پتانسیل معرفی شده مقدار کمینه خود را در تعادل واردراپ اتخاذ می‌کند. اما دقت کنید که فضای همهٔ جریان‌ها یک مجموعه فشرده (Compact) است و می‌دانیم طبق قضیه مقدار بحرانی، طبق پیوستگی، \phi حتماً میزان کمینهٔ خود را روی همهٔ جریان‌ها اتخاذ می‌کند، که مستقیماً وجود حداقل یک تعادل واردراپ را نتیجه می‌دهد.
بکمن، مک گور و وینستن علاوه بر اثبات وجود تعادل واردراپ، در مقالهٔ خود نشان دادند که اگر دو تعادل واردراپ باشند، آن‌گاه به ازای هر یال دلخواه eخواهیم داشت:
].
هزینهٔ هرج‌ومرج در شبکه‌های خودخواهانه
برای جریان f، هزینهٔ اجتماعی C(f) به‌طور طبیعی به صورت زیر تعریف می‌شود:
.
تابع C(f)، پیوسته از دامنه‌ای فشرده است. پس طبق قضیه مقدار بحرانی مقدار مینیمم خود را اتخاذ خواهد کرد. فرض کنید که این مینیمم در جریان f^{*}اتخاذ گردد. fرا نیز تعادل واردراپ بگیرید. توجه کنید که می‌دانستیم برای تمامی تعادل‌های واردراپ، میزان C(f) یکسان خواهد بود.
هزینهٔ هرج‌ومرج در این شبکه به صورت مقابل تعریف می‌شود:. همچنین اگر \Iota گردایه‌ای از شبکه‌های خودخواهانه باشد، به طریق مشابه هزینهٔ هرج‌ومرج به صورت بیشینهٔ هزینهٔ هرج‌ومرج بین اعضای \Iotaتعریف می‌شود:.
یکی از اساسی‌ترین هدف‌ها که تیوریسین‌های نظریهٔ بازی در مقولهٔ شبکه‌های خودخواهانه دنبال می‌کنند، دادن کران‌هایی تئوری برای هزینهٔ هرج‌ومرج، برحسب خانواده‌های متفاوت از توابع سربار روی یال‌ها است. به‌طور کلی، عامل‌ها در شبکه‌های خودخواهانه مسیری را انتخاب می‌کنند که به‌طور خودخواهانه سربار سفرشان را کمینه کند، که در نتیجهٔ آن رفتار جمعیتی آن‌ها در نقطهٔ تعادل واردراپ رخ می‌دهد. نکته اینجاست که تعادل واردراپ در جریانی رخ می‌داد که تابع پتانسیل را کمینه کند، در حالیکه دلخواه مدیر شبکه این است که سود اجتماعی بیشینه شود، یا به عبارتی دیگر هزینهٔ اجتماعی (C(f)) کمینه شود، که فاصلهٔ آن‌ها همان هزینهٔ هرج‌ومرج است. بنابراین که هر قدر که تابع پتانسیل شبکه \phi به تابع هزینهٔ اجتماعی C به اصطلاح "شبیه‌تر" باشد، احتمالاً هزینهٔ هرج‌ومرج کمتری خواهیم داشت. در ادامه تلاش‌هایی را، که برای دادن کران‌های اطمینان در مورد هزینهٔ هرج‌ومرج در این گونه شبکه‌ها شده‌است، بررسی می‌کنیم.
کران پیگو
معمولاً برای تابع سربار یال‌ها، یک خانواده پارامتری \zeta در نظر می‌گیرند، که توابع سربار یال‌ها از آن انتخاب می‌شوند، سپس برای این خانواده پارامتری خاص، کران هزینهٔ هرج‌ومرج معرفی می‌کنند. کران پیگو برای خانواده \zeta به صورت زیر تعریف می‌شود:
.
با اینکه ممکن است عبارت کران پیگو سخت به نظر برسد، اما این در حالی است که برای خانواده‌های خاص از توابع سربار، پیگو باند مقدار قابل محاسبه‌ای خواهد داشت. مثلاً اگر \zeta خانواده توابع خطی با ضرایب نامنفی باشد، خواهیم داشت:. این کران حتی زمانی که \zeta خانواده توابع مقعر باشد هم برقرار است.
همچنین اگر \zeta خانوادهٔ چند جمله‌ای‌های با ضرایب نامنفی و درجه حداکثر p باشد، آن‌گاه:
برای اثبات درستی کران پیگو، فرض کنید c \in \zeta یک تابع هزینه باشد. طبق تعریف ضریب پیگو، برای هر x,r > 0 خواهیم داشت: . اگر قرار دهید خواهیم داشت:
که نامساوی آخر در بخش بازی‌های پتانسیلی ثابت شد. بنابراین:. یعنی هزینهٔ اجتماعی تعادل واردراپ، حداکثر به اندازهٔ ضریب پیگو نسبت به هزینهٔ اجتماعی بهینه، افزایش پیدا کرده‌است:.
پارادکس براوس
یک شبکهٔ خودخواهانه را در نظر بگیرید. به نظر می‌رسد که اضافه کردن یک یال بین دو راس، امکان جابه جایی ترافیک را در مسیرهای مختلف ارتقا دهد. به نحوی منطقی به نظر می‌رسد که با اضافه شدن این یال، سربار جابه جایی ترافیک در شبکه اگر کم نشود، زیاد هم نشود و بنابراین هزینهٔ هرج‌ومرج نیز زیاد نشود. اما این درست نیست. در حقیقت شبکه‌های بسیاری هستند که با اضافه کردن یال‌های به خصوصی در آن‌ها، نه تنها هزینهٔ هرج‌ومرج کاهش نمی‌یابد، بلکه افزایش پیدا می‌کند. این رخ داد به پارادوکس براوس (به انگلیسی: Braess' Paradox) معروف است.
مثلاً شکل مقابل، ۲ مسیر از Start به End نشان می‌دهد که زمان طی خیابان Start تا A و همچنین خیابان B تا End، برابر تعداد رانندگان تقسیم بر ۱۰۰ دقیقه است و زمان طی خیابان A تا End و همچنین خیابان Start تا B، مستقل از تعداد رانندگانی که این مسیر را انتخاب می‌کنند، برابر ۴۵ دقیقه است. فرض کنیم ۴۰۰۰ راننده می‌خواهند از Start به End بروند و در ابتدا، مسیری میان A و B وجود ندارد.
اگر یکی از مسیرهای Start-A-End یا Start-B-End کوتاه‌تر از مسیر دیگر باشد، به صورت خالص، همهٔ رانندگان مسیر کوتاه‌تر را انتخاب می‌کردند. اما در این مثال این دو مسیر هم‌اندازه و در نتیجه تعادل نش ترکیبی دارد. با فرض اینکه A راننده از مسیر بالا می‌روند، زمانی که طول می‌کشد به مقصد برسند برابر دقیقه است و با فرض اینکه B راننده از مسیر پایین می‌روند، زمان رسیدن آن‌ها به مقصد نیز  است. با توجه به اینکه ۴۰۰۰ راننده وجود دارد و ، باشد، یک تعادل برای این بازی است و زمان رسیدن تمام رانندگان، برابر  دقیقه خواهد شد. اگر در این بازی، Cost را مجموع زمانی که رانندگان در مسیر هستند در نظر بگیریم، می‌بینیم که PoA برابر ۱ است، زیرا تعادل نش همان استراتژی پروفایلی است که در آن تابع هزینه کمترین مقدار می‌شود.
موتور کندل
موتور کندل، روستایی از توابع بخش دلگان شهرستان ایرانشهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
هزینه هرج‌ومرج
پارادکس براوس
حال به هدف افزایش بازدهی، فرض کنیم خیابان A-B را ایجاد کنیم که زمان طی آن برابر ۰ دقیقه باشد. در این صورت فرض کنیم در حالت تعادل قبلی که بود، راننده‌ای مسیر  را انتخاب کند. در این صورت زمان رسیدن او به مقصد برابر دقیقه خواهد شد که نسبت به ۶۵ دقیقه، ۲۵ دقیقه بهتر است. پس با این وجود، به‌زودی تمام ۴۰۰۰ راننده این مسیر را انتخاب می‌کنند و هرچه رانندگان بیشتری این مسیر را انتخاب کنند، زمان بیشتری طول می‌کشد که به مقصد برسند. وقتی تعداد افرادی که از می‌روند به ۲۵۰۰ برسد (۱۵۰۰ نفر هنوز در مسیر Start-B-End باقی بمانند)، زمانی که طول می‌کشد هر یک از این ۲۵۰۰ نفر به مقصد برسند برابر  دقیقه خواهد بود که در تعادل ابتدایی نیز همین مقدار بود. اما برای ۱۵۰۰ نفر موجود در مسیر Start-B-End، این زمان به دقیقه می‌رسد که ۲۰ دقیقه بیشتر از این زمان در تعادل اول است. پس به ناچار این ۱۵۰۰ راننده هم باید مسیر خود را به عوض کنند که زودتر برسند. زمانی که تمام راننگان این مسیر را انتخاب کنند، زمان رسیدن هر راننده از Start به End برابر دقیقه خواهد شد و در تعادل خواهد بود (زیرا اگر راننده‌ای مسیر خود را به Start-B-End تغییر دهد، زمان رسیدنش به مقصد  دقیقه خواهد شد که بدتر است، پس مسیر خود را عوض نمی‌کند). در این مثال دیدیم که با اضافه کردن یک خیابان، استراتژی پروفایل تعادل نش عوض شد اما بازدهی مثلاً در حالتی که هیچ راننده‌ای از خیابان A-B عبور نکند و نصف-نصف از بالا و پایین عبور کنند بیشتر است. پس PoA مقداری بزرگ‌تر از یک می‌گیرد. در نتیببجه در این مثال، اضافه کردن یک خیابان کوتاه به هدف کم کردن ترافیک و افزایش بازدهی، نتیجهٔ عکس می‌دهد.
موتور کندل
جمعیت
این روستا در دهستان جلگه چاه هاشم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۹ نفر (۹۷خانوار) بوده‌است.
هزینه هرج‌ومرج
نمونه‌هایی از پارادوکس براوس
مثال‌هایی از این پارادوکس براوس در شهرهای مختلف دیده‌شده‌است. مثلاً در شهر سئول در کرهٔ جنوبی، با برداشتن یکی از اتوبان‌ها به عنوان بخشی از پروژهٔ بهبودسازی چئونگ چئون، ترافیک در سراسر شهر روان‌تر و بهتر شد. مثال دیگر شهر اشتوگارت واقع در کشور آلمان است که بعد از سرمایه‌گذاری در شبکهٔ راهی شهر در سال ۱۹۶۹، ترافیک بهبود نیافت؛ اما با بسته شدن بعضی خیابان‌های تازه ساخته‌شده، ترافیک بهبود یافت.
روش‌های مهار هزینهٔ هرج‌ومرج
مثال‌های ساده‌ای وجود دارد که در آن‌ها هزینهٔ هرج‌ومرج می‌تواند به شدت زیاد شود. به‌طور کلی پارادوکس براوس به خصوص در شبکه‌های بزرگ می‌تواند خطرناک شود ، و هزینهٔ هرج‌ومرج را به شدت افزایش دهد. بنابراین از دید فنی نمی‌توان برای شبکهٔ دلخواه، کران بالای کلی‌ای در مورد هزینهٔ هرج‌ومرج آن داد. در واقع مثال‌های نقض نسبتاً ساده‌ای در شبکه‌های خودخواهانه با یک سفر می‌توان ساخت، که در آن‌ها هزینهٔ هرج‌ومرج به بی‌نهایت میل کند. راه حل کلی‌ای که برای کران‌دار کردن هزینهٔ هرج‌ومرج وجود دارد، اضافه کردن محدودیت‌های جدید به مساله است. این محدودیت‌ها می‌تواند در دو بعد الگوریتمی، و یا محدود کردن توابع سربار یال‌ها به خانواده‌های مشخص صورت پذیرد. برای نمونه می‌توان شبکه را به گونه‌ای دست کاری کرد، یعنی برخی از یال‌ها را حذف و در صورت امکان، برخی از یال‌ها را اضافه کنیم، به گونه‌ای که هزینهٔ هرج‌ومرج کاهش پیدا کند. امروزه، این راه حل به‌طور ویژه در مورد مدیریت ترافیک شهری مورد استفاده است.
راه حل دیگری که برای کنترل هزینهٔ هرج‌ومرج استفاده می‌شود، این است که بخشی از ترافیک به صورت مرکزی مدیریت شود، سپس عامل‌های خودخواه متعاقباً نسبت به ازدحام موجود در شبکه، مسیر خودخواهانهٔ خود را انتخاب کنند. کاراکوستاس (Karakostas) نشان داد که پیش گرفتن چنین استراتژی‌هایی می‌تواند به طرز چشم‌گیری ضریب هرج‌ومرج را در شبکه کاهش دهد.
قیمت‌گذاری روی یال‌ها، استراتژی دیگری است که در این باب می‌تواند پیش گرفته شود، به نحوی که هزینهٔ یک مسیر، برای هر یک از عوامل تغییر کند، و در نتیجهٔ آن، برخی از آن‌ها مسیر خود را تغییر دهند. اگر قیمت‌گذاری هوشمندانه باشد، این تغییر مسیرها می‌تواند و جهت سود اجتماعی ایجاد شود، که در نتیجهٔ آن هزینهٔ هرج‌ومرج کاهش یابد.
ریچارد کول (Richard Cole)، یوگنی دودیس (Yevgeniy Dodis) و تیم رافگاردن (Tim Roughgarden) در مقاله‌ای کارا بودن روش قیمت‌گذاری را در این راستا نشان دادند.
اسقف‌نشین هلسینکی
اسقف‌نشین هلسینکی (Helsingin hiippakunta ; Helsingfors stift) مقر اسقف هلسینکی کلیسای انجیلی لوتری فنلاند است. کلیسای جامع آن کلیسای جامع هلسینکی است.
این اسقف‌نشین در میان اسقف نشین‌های فنلاند منحصر به فرد است به این معنا که در برخی از مناطق محله، اعضای کلیسا در اقلیت هستند. در مناطق کالیو و واللیلا، اعضای کلیسا در میان ساکنان حدود ۴۹ درصد است.
باغشلوکندی
باغشلوکندی، روستایی در دهستان اصلاندوز غربی بخش مرکزی شهرستان اصلاندوز در استان اردبیل ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۰۱ نفر (۵۹ خانوار) بوده‌است.
بکلش (۲۰۲۳)
بک‌لش (به انگلیسی: Backlash) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۶ مه ۲۰۲۳ در مجموعه ورزشی خوزه میگل آگرلوت کولیسیوم در شهر سان خوآن در کشور پورتوریکو برگزار شد. این هجدهمین رویداد با نام بک‌لش بود.
زمینه‌سازی
بکلش شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
واحد پردازش مرکزی
واحد پردازش مرکزی (به انگلیسی: Central processing unit) یا همان پردازنده مرکزی، پردازنده اصلی، پردازنده به اختصار سی‌پی‌یو (به انگلیسی:CPU)، یک مدار الکترونیکی است که دستورالعمل‌هایی را اجرا می‌کند که یک برنامه کامپیوتری را تشکیل می‌دهند. واحد پردازنده مرکزی، اعمال اصلی محاسباتی، منطقی، کنترل و ورودی/خروجی (input/output) را انجام می‌دهد. این اعمال توسط دستورالعمل‌های برنامه مشخص می‌شوند. آنچه که ذکر شد تفاوت بسیاری با اجزای خارجی، نظیر: حافظه اصلی و مدار ورودی/خروجی و پردازنده‌های اختصاصی نظیر واحد پردازنده گرافیکی (graphics processing units) دارد.
شکل، طراحی، و پیاده‌سازی CPUها در طول زمان تغییر کرده‌است، اما عملیات پایه‌ای آنها تقریباً بدون تغییر باقی مانده‌است. اجزای اصلی یک CPU عبارتند از: واحد منطق و محاسبه (arithmetic logic unit) که عملیات حسابی و منطقی را انجام می‌دهد، رجیسترهای (ثبات‌های) پردازنده که برای ALU عملوند فراهم می‌کنند و نتایج عملیات را ذخیره می‌کنند، و یک واحد کنترل که عمل واکشی دستورالعمل‌ها از حافظه و اجرای آن‌ها را با هدایت کردن عملیات هماهنگ ALU، رجیسترها و سایر اجزا سازماندهی می‌کند.
یک آی سی که حاوی یک CPU است، ممکن است دارای حافظه، رابط‌های محیطی، و سایر اجزای یک کامپیوتر باشد؛ این ابزارهای مجتمع در مجموع میکروکنترلر یا سیستم‌های روی یک تراشه (systems on a chip) نام دارند.
پردازنده‌های آرایه ای یا پردازنده‌های برداری (vector) دارای چندین پردازنده هستند که به صورت موازی عمل می‌کنند و هیچ واحدی در مرکزیت قرار ندارد CPUهای مجازی یک فرم انتزاعی از منابع محاسباتی مجتمع پویا هستند.
تاریخچه
کامپیوترهای ابتدایی همچون ENIAC                                                 ، برای انجام کارهای مختلف باید سیم کشی مجدد می‌شدند، از این جهت به آنها «کامپیوترهای برنامه-ثابت» می‌گفتند. اصطلاح «واحد پردازش مرکزی»، از اوایل سال ۱۹۵۵ استفاده شده‌است. از آنجایی که اصطلاح CPU به‌طور کلی، به ابزاری برای اجرای نرم‌افزار (برنامهٔ کامپیوتر) اطلاق می‌شود، ابتدایی ترین ابزارهایی که به درستی CPU نام گرفتند، در واقع با ابداع رایانه‌های با قابلیت ذخیرهٔ برنامه به وجود آمدند.
ایدهٔ یک کامپیوتر ذخیره کنندهٔ برنامه، قبل از این در طراحی سیستم ENIAC آقای J. Presper Eckert و John William Mauchly وجود داشت، اما در ابتدا حذف شد تا پروژه زودتر تمام شود. در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۵ و قبل از ساخت ENIAC، ریاضیدانی به نام John von Neumann مقاله ای را تحت عنوان "اولین پیش نویس یک گزارش در رابطه با ادواک (EDVAC) " منتشر کرد، که توصیفی کلی از یک کامپیوتر ذخیره کنندهٔ برنامه بود که سرانجام، در اوت ۱۹۴۹ کامل شد. کامپیوتر ادواک طوری طراحی شد تا تعداد خاصی از دستورالعمل‌ها (یا عملیات) مختلف را اجرا کند. با تفاوت چشمگیر، برنامه‌های نوشته شده برای EDVAC قابل ذخیره‌سازی در حافظه ی سریع کامپیوتر بود و نه به شکل سیم کشی فیزیکی در کامپیوتر. این نوآوری موجب برطرف شدن برخی محدودیت‌های شدید ENIAC شد، که عبارت بودند از: مدت زمان و تلاش زیاد برای پیکربندی مجدد کامپیوتر برای انجام یک کار جدید. با استفاده از طراحی آقای John von Neumann، برنامه ای که کامپیوتر EDVAC می‌توانست اجرا کند، به سادگی با تغییر دادن محتویات حافظه قابل تغییر بود. با این وجود، EDVAC اولین کامپیوتر ذخیره کنندهٔ برنامه نبود. نوزاد منچستر (Manchester Baby)، یک کامپیوتر کوچک تحقیقاتی با قابلیت ذخیره‌سازی برنامه بود که اولین برنامه را در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۸ اجرا کرد و کامپیوتر Manchester Mark 1 اولین برنامه خود را در شب ۱۶ یا ۱۷ام ژوئن ۱۹۴۵ اجرا کرد.
اولین CPUها دارای طراحی سلیقه ای بودند و به عنوان بخشی از یک کامپیوتر بزرگتر و گاهی خاص استفاده می‌شدند. با این حال، این روش سلیقه ای طراحی CPUها برای کاربری خاص، به‌طور چشمگیری راه را برای تولید پردازنده‌هایی با کاربرد چندگانه و به صورت انبوه هموار کرد. این استانداردسازی، در دورهٔ رایانه‌های بزرگ (mainframe) ترانزیستوری گسسته و ریز رایانه ها(minicomputer) شروع شد و با فراگیری مدارهای مجتمع، به سرعت شتاب پیدا کرد. مدار مجتمع، امکان طراحی و تولید CPUهای پیچیده‌تر را تا حد تحمل نانومتری فراهم کرد. هم کوچک سازی و هم استانداردسازی CPUها، موجب افزایش و فراگیری ابزارهای دیجیتال در زندگی مدرن شد، که بسیار بیشتر از کاربرد محدود آن‌ها در ماشین‌های محاسباتی اختصاصی بود. ریزپردازنده‌های جدید در ابزارهای الکترونیک، از خودروها گرفته تا گوشی‌های همراه و حتی گاهی در اسباب بازی‌ها وجود دارند.
آقای جان وان نویمان، به دلیل طراحی کامپیوتر ذخیره کنندهٔ برنامه شناخته شده‌است، که به خاطر تلاش وی برای ساخت EDVAC است. بعدها این طراحی، معماری وان نویمان نام گرفت. با این وجود، افرادی قبل از او، نظیر آقای Konrad Zuse ایده‌های مشابهی را پیشنهاد و پیاده‌سازی کردند. معماری هاروارد نیز، که مربوط به Harvard Mark I است و قبل از EDVAC کامل شد، از طراحی ذخیره‌سازی برنامه استفاده کرد، که به جای حافظه الکترونیک، از نوار کاغذی سوراخ شده استفاده می‌کرد. تفاوت کلیدی بین معماری‌های آقای von Neumann و هاروارد این است که در معماری هاروارد، ذخیره‌سازی و استفاده از دستورالعملهای CPU از داده‌ها جدا شده‌است، در حالیکه در معماری von Neumann از حافظه یکسانی برای ذخیرهٔ داده‌ها و دستورالعمل‌ها استفاده می‌شود. اکثر CPUهای جدید برمبنای von Neumann طراحی شده‌اند. اما معماری هاروارد نیز وجود دارد، خصوصاً در کاربردهای نهفته، برای مثال، میکروکنترلرهای ای وی آر Atmel، در واقع پردازنده‌های مبتنی بر معماری هاروارد هستند.
رله ها(relay) و لامپ‌های خلاء(vacuum tubes) یا همان لوله‌های ترمیونیک به‌طور شایعی به عنوان عناصر سوئیچ استفاده می‌شدند. یک کامپیوتر کاربردی نیاز به هزاران یا ده‌ها هزار ابزار سوئیچ دارد. سرعت کلی یک سیستم وابسته به سرعت سوئیچ‌ها است. کامپیوترهای لامپ خلاء (نظیر EDVAC) به‌طور میانگین ۸ ساعت از یک شکست تا شکست بعدی زمان می‌بردند، در حالیکه کامپیوترهای رله ای نظیر، Harvard Mark I (که کندتر اما قدیمی تر است) بندرت دچار شکست می‌شدند. درنهایت، CPUهای مبتنی بر لامپ‌ها ی خلاء غلبه پیدا کردند، زیرا مزایای سرعت چشمگیر بیشتر از مشکل قابل اعتماد بودن است. اکثر این CPUهای همگام، در مقایسه با طراحی‌های میکروالکترونیک جدید دارای سرعت‌های ساعتی پایین بودند. در آن زمان، فرکانس‌های سیگنال ساعت به‌طور شایع در محدوده ۱۰۰ کیلو هرتز تا ۴ مگاهرتز بود که این سرعت، به میزان زیادی به دلیل سرعت ابزارهای سوئیچ مورد استفاده در داخل آن‌ها، محدود می‌شد.
پردازنده‌های ترانزیستوری
پیچیدگی طراحی پردازنده‌ها، همزمان با آسان شدن ساخت ابزارهای الکترونیک کوچک‌تر و قابل اعتماد تر در نتیجهٔ افزایش تکنولوژی‌های مختلف، افزایش یافت. اولین پیشرفت در نتیجه ابداع ترانزیستور حاصل شد. در طی دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، دیگر لازم نبود که برای ساخت پردازنده‌های ترانزیستوری از عناصر سوئیچ حجیم، نامطمئن، و شکننده همچون لامپ‌های خلاء و رله‌ها استفاده کرد. با این پیشرفت‌ها، پردازنده‌های پیچیده‌تر و قابل اطمینان تر، بر روی یک یا چندین بورد مدار چاپی که حاوی اجزاء گسسته (منفرد) بودند، پیاده‌سازی شدند.
در سال ۱۹۶۴، شرکت آی بی ام، یک معماری رایانه به نام آی بی ام سیستم ۳۶۰ IBM System/360 ارائه کرد، که در مجموعه ای از کامپیوترهایی استفاده شد که قادر بودند برنامه‌های مشابهی را، با سرعت‌ها و کارایی متفاوت اجرا کنند. این نوآوری در آن زمان اهمیت چشمگیری داشت، زیرا اکثر کامپیوترهای الکترونیک، حتی آنهایی که توسط یک شرکت ساخته می‌شدند، با یکدیگر ناسازگار بودند. شرکت آی بی ام برای ارتقاء این نوآوری، از مفهوم یک ریز برنامه (یا همان ریز کد) استفاده کرد که هنوز کاربرد گسترده‌ای در پردازنده‌های جدید دارد. معماری System/360، آنقدر محبوب شد که برای دهه‌ها بازار رایانه‌های بزرگ را به دست گرفت، و هنوز هم توسط کامپیوترهای جدید مشابهی نظیر آی بی ام سری Z ادامه پیدا کرده‌است. در سال ۱۹۶۵، شرکت تجهیزات دیجیتال (Digital Equipment Corporation)، یک کامپیوتر تأثیرگذار دیگر را با هدف فروش علمی و تحقیقاتی ارائه کرد، که PDP-8 نام داشت. کامپیوترهای ترانزیستوری مزایای منحصر به فرد متعددی در مقایسه با کامپیوترهای پیشین داشتند. ترانزیستورها علاوه بر افزایش دادن قابلیت اعتماد و کاهش مصرف انرژی، همچنین به پردازنده‌ها این امکان را دادند تا با سرعت‌های بسیار بالاتر کار کنند، زیرا زمان سوئیچ یک ترانزیستور، در مقایسه با یک لامپ خلأ یا رله کوتاه‌تر است.
به واسطه افزایش قابلیت اطمینان و سرعت عناصر سوئیچ (که در حال حاضر تقریباً تماما ترانزیستور هستند)، سرعت ساعت پردازنده‌ها در این زمان، به سادگی، به ده‌ها مگاهرتز رسید. علاوه بر این، در حالیکه ترانزیستورهای گسسته و پردازنده‌های مدار مجتمع استفادهٔ بسیار زیادی داشتند، طراحی‌هایی جدید با کارایی بالا، همچون پردازنده‌های برداری اس ام دی (تک دستورالعمل، چندین داده) شروع به ظهور کردند. این طراحی‌های تحقیقاتی ابتدایی، بعدها باعث ظهور دورهٔ ابررایانه‌های اختصاصی، نظیر ابررایانه‌های ساخته شده توسط شرکت Cray Inc و Fujitsu Ltd شد.
CPUهای مجتمع کوچک-مقیاس
در این دوره، روشی برای تولید تعداد زیادی ترانزیستور بهم متصل در یک فضای فشرده ابداع شد. مدار مجتمع این امکان را فراهم کرد تا تعداد زیادی ترانزیستور را بتوان بر روی یک دای (die) نیمه هادی یا همان chipتولید کرد.
در ابتدا فقط مدارهای دیجیتال غیر اختصاصی بسیار پایه ای همچون گیت‌های NOR در داخل آی سی‌ها کوچک سازی شدند. به‌طور کلی، پردازنده‌هایی که مبتنی بر این آی سی‌های «بلوک سازنده» هستند، ابزارهای «مجتمع کوچک-مقیاس» (small-scale integration) نام دارند. آی سی‌های SSI، نظیر آی سی‌هایی که در کامپیوتر هدایت کننده آپولو استفاده شدند، معمولاً حاوی حداکثر ده‌ها ترانزیستور بودند. برای ساخت یک پردازندهٔ کامل با استفاده از آی سی‌های SSI نیاز به هزاران چیپ بود، با این حال، این‌ها در مقایسه با طراحی‌های ترانزیستوری گسستهٔ پیشین، مصرف انرژی و فضای بسیار کمتری داشتند. سیستم ۳۷۰ آی بی ام، که به دنبال ۳۶۰ آی بی ام آمد، به جای ماژولهای ترانزیستوری-گسسته با تکنولوژی Solid Logic Technology، از آی سی‌های SSI استفاده کرد. سیستم PDP-8/I و KI10 PDP-10 متعلق به شرکت DEC نیز، ترانزیستورهای مورد استفاده در سیستمهای PDP-8 و PDP-10 را کنار گذاشت، و به سراغ آی سی‌های SSI رفت و سیستم خطی PDP-11 آن، که بسیار محبوب بود، در ابتدا توسط آی سی‌های SSI ساخته شد، اما سرانجام با استفاده از اجزای LSI، در زمانی که این اجزا عملی شده بودند، پیاده‌سازی شد.
CPUهای مجتمع بزرگ-مقیاس
با پیشرفت تکنولوژی میکرو الکترونیک، ترانزیستورهای بیشتری در داخل آی سی‌ها قرار داده شدند، که باعث کاهش تعداد آی سی‌های مورد نیاز برای یک پردازنده شد. آی سی‌های MSI و LSI، تعداد ترانزیستورها را به صدها و سپس هزاران عدد افزایش داد. در سال ۱۹۶۸، تعداد آی سی‌های مورد نیاز برای ساخت یک پردازنده کامل، به تعداد ۲۴ آی سی از ۸ نوع کاهش پیدا کرد، که هر کدام حاوی تقریباً هزار ماسفت بودند. اولین پیاده‌سازی سیستم PDP-11 به طریق LSI، با داشتن تفاوت بسیار با نسل‌های قبلی SSI و MSI آن، حاوی یک پردازنده بود که فقط از چهار مدار مجتمع LSI تشکیل شده بود.
ریزپردازنده‌ها
پیشرفت در زمینه تکنولوژی مدار مجتمع ماس، منجر به ابداع ریز پردازنده در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ شد. از زمان ارائهٔ اولین ریزپردازندهٔ تجاری، یعنی اینتل ۴۰۰۴ در سال ۱۹۷۱، و اولین ریزپردازنده ای که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت، یعنی اینتل ۸۰۸۰ در سال ۱۹۷۴، این کلاس از پردازنده‌ها، تقریباً به‌طور کامل، تمام روش‌های دیگر پیاده‌سازی پردازنده را از رده خارج کردند. تولیدکننده‌های رایانه‌های بزرگ و مینی کامپیوترها در آن زمان، برنامه‌های تولید آی سی مالکیتی را آغاز کردند، تا معماری‌های کامپیوتری قدیمی خود را ارتقا دهند و سرانجام، ریز پردازنده‌هایی ابداع کردند که با مجموعهٔ دستورالعمل و همچنین با سخت‌افزار و نرم‌افزار قدیمی آن‌ها نیز سازگاری داشتند. با در نظر گرفتن پیشرفت و موفقیت همه‌گیر کامپیوترهای شخصی، در حال حاضر، اصطلاح CPU تقریباً به‌طور کامل به ریزپردازنده‌ها اطلاق می‌شود. می‌توان چندین CPU (به نام هسته) را در یک چیپ پردازشی با هم ترکیب کرد.