cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مهدی گلشنی
انتقاد از وضعیت دانشگاه‌های ایران
مهدی گلشنی در سخنرانی بهمن ماه ۹۶ در دانشگاه صنعتی شریف که آن را وصیت نامه علمی خود خوانده، صراحتاً هشدار دادند که دانشگاه در حال سقوط است، بی‌کیفیتی در دانشگاه را فریاد زدند، از مقاله‌محوری شدیداً انتقاد کردند و سیاست‌هایی مانند جذب دانشجوی پولی در پردیس‌ها را زیر سؤال بردند. همچنین از واقعیت مهمی در نحوه مواجهه مدیریت آموزش‌عالی در ایران با دانشجویان، پرده برداشتند و گفتند: «فرار مغزها عبارت درستی نیست، فراردهی مغزها درست است.»
این سخنرانی جنجالی در داخل و خارج دانشگاه بازتاب گستره ای داشت.
سایت خبری جماران صحبت‌های او را در ۷ نکته جمع‌بندی کرده است:
بازنشستگی
تیرماه ۹۷ خبر بازنشستگی مهدی گلشنی از طرف دانشگاه اعلام شد و ابراهیم آزادگان به عنوان جایگزین وی در گروه فلسفه علم معرفی گردید. این خبر واکنش تعدادی از دانشجویان و اساتید را در پی داشت، آن‌ها این حکم را بی ارتباط با انتقادات بهمن ۹۶ از رئیس دانشگاه ندانستند.
پیوند به بیرون
* مهدی گلشنی و داستان‌های ساختگی “جایزه تمپلتون ” و “پایه‌گذاری فلسفه علم”
غار بزنگان
غار بزنگان در شش کیلومتری جنوب غربی دهکده بزنگان واقع شده و قدمت آن به پیش از میلاد بر می‌گردد. غار بزنگان آهکی بوده و دارای ستون‌های استالاگتیت و استالاگمیت می‌باشد. کف غار خاکی و صاف و دهانه آن رو به شمال قرار دارد و در داخل آن نیز آب آشامیدنی وجود دارد و به لحاظ قدمت تاریخی تحت شماره ۶۵۹ در زمره آثار تاریخی به ثبت رسیده‌است.
تخریب کتابخانه اسکندریه
کتابخانه اسکندریه مصر یکی از بزرگترین و مهمترین کتابخانه‌های جهان باستان بود. این کتابخانه به خاطر سوزانده شدن که منجر به از دست رفتن مکتوبات و کتاب‌های بسیاری شد مشهور است و تبدیل به نمادی از «دانش و فرهنگ نابوده شده» شده‌است. فرهنگ‌های متفاوت یکدیگر را در طول تاریخ سرزنش کرده یا از مسئولیت نیاکان خود فاصله گرفته‌اند، و بدین ترتیب تکه‌های متناقض و ناکافی از منابع باستانی در خصوص جزئیات دقیق نابودی وجود دارد.
فتح مصر به دست مسلمین
The story was still in circulation among Copts in Egypt in the 1920s.
Edward Gibbon tells us that many people had credulously believed the story, but "the rational scepticism" of Fr. Eusèbe Renaudot (1713) did not.
Alfred J. Butler himself, ویکتور چوین، Paul Casanova, گوستاو لوبون and Eugenio Griffini did not accept the story either.
برنارد لوئیس has argued that this version, though untrue, was reinforced in mediaeval times by صلاح‌الدین ایوبی، who decided to break up the خلافت فاطمیان collection of هرطقه اسماعیلیه texts in Cairo following his restoration of سنی to Egypt, and will have judged that the story of the caliph Umar's support of a library's destruction would make his own actions seem more acceptable. Kelly Trumble and Roy MacLeod reject the story as well.
James Hannam rejects the story and writes:
-->
تیغه گاوآهن
در کشاورزی، تیغه گاوآهن (انگلیسی آمریکایی: plowshare؛ انگلیسی بریتانیایی: ploughshare)، بخشی از یک گاوآهن است. این بخش، لبه برشی یا لبه جلویی تخته برگردان است که هنگام شخم زدن، از نزدیک کالسکه (یک یا چند میخ زمین‌شکن) را دنبال می‌کند.
استکبار جهانی
استکبار جهانی واژه‌ای در ادبیات رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران است که مقامات این حکومت برای اشاره به کشورهای خارجی رقیب یا به گفته آنان دشمن استفاده می‌کنند. سید روح‌الله خمینی، بنیانگذار این نظام، ایالات متحده آمریکا را مظهر استکبار جهانی معرفی می‌کرد.
روز ۱۳ آبان در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان «روز مبارزه با استکبار جهانی» نام‌گذاری شده‌است. تبعید سید روح‌الله خمینی به ترکیه، گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا و روز دانش‌آموز در ۱۳ آبان اتفاق افتاده‌است.
پیل‌ماهی پیتر
پیل‌ماهی پیتر نام یک گونه از تیره پیل‌ماهیان است.
دونه سر
دونه سر روستایی است از توابع بخش گتاب شهرستان بابل در استان مازندران ایران.
تاریخچه
دونه سر از آبادی‌های تاریخی و با قدمت طولانی از شهرستان بابل می‌باشد که از شمال به روستای شیرسوار، جنوب به درزی‌کلا آخوندبابا و بنگرکلا، شرق به بالا سرست و میرکلا و غرب به نوشیروانکلا و آهنگرکلا و قمی‌کلا، متصل است. از خندق برداری نسخ‌های زراعی کشان معروف به (کتی) و (اودنگ سر) و همینطور تسطیح اراضی مزبور در سال‌های اخیر و خروج دفینه‌ها از جنس مفرق اینگونه بر می‌آید که ابتدا محل قدیمی روستای دونه سر در ضلع جنوب شرقی محل فعلی گسترش داشته‌است. همچنین در این خاک برداری‌ها پیدا شدن جمجمه انسان‌ها و همچنین استخوان اسب‌ها در کنار ابزار رزمی آن دوران حاکی از این است که مردمی که در اینجا زندگی می‌کردند جنگجوبوده و دفن انسان به همراه ابزار رزمی بیانگر اهمیت دادن مردم قدیم این روستا به جنگ آوری و سلحشوری است. مکان فوق جزء آثار باستانی کشور به ثبت رسیده‌است. همچنین این روستا در کنار رودخانه متالون بنا شده‌است و منطقه‌ای که به اودنگ سر معروف است،نشان از احداث آسیاب آبی با بهره گیری از آب این رودخانه می‌دهد.سینه به سینه نقل شده‌است که دونه سر قدیم دارای 12 تکیه(حسینیه) بوده‌است این در حالی است که در حال حاضر علارغم اینکه روستای دونه سر از روستاهای اطراف خود بسیار بزرگتر است تنها 3 تکیه دارد. دونه سر فعلی کمی پایین‌تر از منطقه (کتی) ایجاد گردیده است و علت تخلیه محله قدیم بیماری وبا و طاعون و افزایش مرگ و میر بوده طوری‌که نقل شده، در هر خانواده چندین نفر فوت نموده‌اند. نام قدیم دونه سر شهنه کلا بوده‌است و در گذشته شهنه به افراد نظامی نسبت داده می شد. این نام و آن تعریف ابتدای معرفی دونه سر، نظامی گری و جنگجویی مردم قدیم دونه سر را تداعی و اثبات می‌کند. در حال حاضر نیز قشر زیادی از خانوارهای دونه سر به نام عسکری یا عسکردون می‌باشند. احتمالا پس از حمله اعراب به ایران و رواج لغات عربی واژه شهنه به عسکر که همان معنی(نظامی)را می‌دهد جایگزین گشته است.
اما دونه سر که در برخی نوشته‌ها به اشتباه دونسر یا دون سر نوشته می‌شود و معمولاً در پسوند بعضی از اهالی به اختصار (دون) ثبت شده غیر معنای لغوی خود در زبان فارسی که به معنای کوچک است مفهوم متولد دونه سر را تداعی می‌کند.
روستای دونه سر از زمان قاجاریه محل بیتوته خان‌ها بوده و علیرضاخان عضدالملک (نایب‌السلطنه احمدشاه) فرزند موسی خان و از بستگان مهدعلیا، که از مخالفان جدی اعدام شیخ فضل‌الله نوری بود و پس از این واقعه دستور داد تا مراسم تعزیتی برای وی برپا دارند توجه ویژه‌ای به این روستا داشت. و فرزندش امیر مصطفی امیر سلیمانی معروف به مشیر السلطنه که در دربار احمدشاه سمت‌هائی احراز کرده بود وی عمارتی در این روستا بنا نمود که تاکنون باقی است و این ملک و عمارت تقریباً ۲۰ هکتاری بعد از مشیر السلطنه توسط فرزندانش علیرضا خان که جزء سناتورهای انتصابی زمان پهلوی دوم بوده و برادرش علی اکبر خان، به فردی به نام محمد مستوفی الممالکی فرزند میرزا حسن خان مستوفی که از نخست وزیران مشهور عصر قاجار بود فروخته شد. به همین دلیل به لحاظ فرهنگی و آبادانی از گذشته تاکنون نسبت به نواحی اطراف پیشرفته تر بوده‌است. بطوری‌که در زمانهایی که حتی بابل برق نداشت معابر این روستا دارای چراغ روشنایی بود، و اولین اتومبیل‌های وارداتی به این روستا رفت‌وآمد می‌کردند.
نام‌شناسی
مفهوم اصلی دونه سر برگرفته از واژه محلی (دونه) به معنی برنج می‌باشد و دونه سر یعنی محلی که شلتوک‌های برنج به برنج سفید و به زبان محلی دونه تبدیل می‌شود گفته شده‌است. درزمان حکومت حجاج ابن یوسف ثقفی که وی شدیداً دشمن علویان بود و شیعیان در زمان حکومت او امنیت جانی و مالی نداشتند، دو برادر به نام‌های درویش سید محمد و سید وقر از سبزوار متواری و به دونه سر، شهنه کلای قدیم، مهاجرت کردند. این دو برادرسید، افرادی پاکدامن و مورد احترام اهالی بودند، آن‌ها در کنار رودخانه متالون آسیاب آبی، بنا کرده و با تبدیل شلتوک به برنج امرار معاش می‌کردند. از آنجایی که این صنعت در روستاهای اطراف وجود نداشت علاوه بر مردم روستای دونه سر روستاهای دیگر نیز برنج‌های خود را به محل آسیاب می‌آوردند و در جواب سؤال دیگران که به کجا می‌روید می‌گفتند به دونه سر-یعنی محلی که شلتوک‌ها به برنج تبدیل می‌شود- می‌رویم. بدین صورت کم‌کم شهنه‌کلا به دونه سر تغییر نام یافت.
جغرافیا
دونه سر در ۸ کیلومتری جنوب شهر بابل و ۴ کیلومتری شمال غرب شهر گتاب قرار دارد. این روستا که در حال حاضر نقش مرکزیت روستاهای اطراف را دارد، از شمال به روستای شیرسوار, جنوب به درزی‌کلا آخوندبابا و بنگرکلا، شرق به بالا سرست و میرکلا و غرب به نوشیروانکلا و آهنگرکلا و قمی‌کلا، متصل است.
لوینکو
لوینکو (به لاتین: Lewinko) یک روستا در لهستان است که در گمینا لینگا واقع شده‌است. لوینکو ۱۲۵ نفر جمعیت دارد.
ماس د باربرانس
ماس د باربرانس (به اسپانیایی: Mas de Barberans) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان تاراگونا واقع شده‌است.
خصوصیات
ماس د باربرانس ۷۸٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۶۶۳ نفر جمعیت دارد و ۳۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زنبور انجیر
زنبور انجیر، زنبورهایی از بالا خانوادهٔ زنبورهای مسی هستند که مرحلهٔ لاروی خود را در داخل انجیر می‌گذرانند. بیشتر آن‌ها گرده‌افشان هستند و برخی دیگر گیاه‌خوار. غیرگرده‌افشان‌ها به گروه‌های مختلفی از بالاخانوادهٔ زنبورهای مسی متعلق‌اند.
چشمه رشته
چشمه رشته، روستایی از توابع بخش باشت شهرستان گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوهمره خامی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
اندیس تک‌چشم محمدحسن
تک چشم محمد حسن یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر تربت حیدریه استان خراسان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، کرومیت است.
آب‌انبار کوشمغان
آب‌انبار کوشمغان مربوط به دوره قاجار است و در سمنان، جنوب محله کوشمغان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۸۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مزرعه نورالله
مزرعه نورالله روستایی در دهستان تودشک بخش تودشک شهرستان کوهپایه استان اصفهان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۹ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
ریمون دومنک
ریمون دومنک (زاده ۲۴ ژانویه ۱۹۵۲ در لیون) بازیکن بازنشسته و مربی اهل فرانسه است. او سابقه سرمربیگری تیم ملی کشورش را طی سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ در کارنامهٔ خود دارد. وی در جام جهانی ۲۰۰۶ با تیم ملی فوتبال فرانسه به فینال مسابقات راه یافت. اما بعد از جام جهانی ۲۰۱۰ به علت کسب نتایج ضعیف از سمتش برکنار شد.
دومنک در دوران بازیگری برای تیم‌های نظیر پاری سن ژرمن در خط دفاعی به میدان می‌رفت. دومنک همچنین به صورت غیرحرفه‌ای به بازیگری تئاتر نیز مشغول است و نیز علاقه فراوانی به ستاره‌بینی دارد.
لانتان هگزابورید
لانتانیم هگزابورید با فرمول شیمیایی LaB۶ یک ابررسانا است با تابع کار بسیار کم که جرم مولی آن 203.78 g/mol است. به‌طور معمول این ماده به رنگ ارغوانی است اما اگر مقدار برم در ان زیاد شود به رنگ ابی در خواهد آمد. همچنین اگر ان را یون بمبارن کنند به رنگ سبز زمردی در خواهد آمد.
این ماده یک سرامیک نسوز با نقطه ذوب ۲۲۱۰ درجه سانتی گراد که در اب و هیدروکلریک اسید نا محلول بوده و در خلأ پایدار است. این ماده جزو منابع گرمایونی حساب می‌شوند. درگذشته بیشتر از فیلمان‌های تنگستن و امروزه بیشتر از بلورهای لانتانیوم هگزابورید استفاده می‌شود. این ماده تا حدود زیادی در مقابل پدیده cathode poisoning مقاوم است.
تابندگی(A/cm²-sr) برابر ۱۰۷ و مقدار عمر کاری برای این ماده بیشتر از ۱۰۰۰ ساعت است در حالی که عمر کاری فیلامان تنگستن ۲۰ ساعت است.
سرعت تبخیر این ماده برابر ۲٫۲ × ۱۰^۹ (g/cm²-sec) است.
با این وجود کار با فیلامان LaB6 مشکلاتی نیز دارد مثلاً ۱۰ برابر بیشتر از فیلامان تنگستن به خلأ نیاز دارد و به راحتی گرم نمی‌شود بر خلاف فیلامان تنگستن که با عبور جریان الکتریسیته از ان گرم می‌شود.
منابع
greenwood, Norman N , Earnshaw , Alan(1997).chemistry of the elements(2nd ed). Oxford: Butterwort-Heinemann. ISBN 0-08-037941-9 .p1231
webelements.com
میل اند گاردین
میل اند گاردین یک هفته‌نامه متعلق به آفریقای جنوبی است که به وسیله مالک آن یعنی M&G ltd در ژوهانسبورگ منتشر می‌شود. دفتر مرکزی میل اند گاردین در ژوهانسبورگ قرار دارد. میل اند گاردین بیشتر بر مسائلی چون سیاست، دولت، محیط زیست، جامعه بشری و تجارت تمرکز دارد.
امپیتیا اوداگاما
امپیتیا اوداگاما (به لاتین: Ampitiya Udagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
شاه‌پسند (سرده)
شاه‌پَسَند یک سرده از تیره شاه‌پسندیان (verbenaceae) است؛ و شامل ۲۵۰ گونه از گیاهان فصلی یا دائمی یا گل‌های نیمه چوبی است. این گل بومی اروپا و آمریکاست. در ایران نیز این گیاه یافت میشود. نام کامل شناخته‌شده‌ترین گونه زینتی verbena hybrida و نام کامل گونه دارویی verbena officinalis است.
ساقه شاه‌پسند چهارگوش و بلندی آن بین 20 تا 150 سانتی‌متر است. برگها معمولاً روبه‌روی هم است و در گونه دارویی، حاشیه‌ آن‌ها دندانه‌هایی عمیق و در گونه زینتی، دندانه‌هایی ریز دارد. گلها در بیشتر گونه‌ها خوشه‌ای و در برخی گونه‌ها چتری است. در انواع وحشیِ شاه‌پسند، گلها کوچکتر از انواع پرورشی آن است.
شاه‌پسند را با کاشت بذر، تقسیم ریشه و قلمه زدن زیاد می کنند. این گیاه در خاکهای شنی با زهکش مناسب و مکانهای آفتابی رشد خوبی دارد. با چیدن سرشاخه‌های جوان می‌توان گیاه را پرپشت و انبوه کرد.
گونه‌های دارویی شاه‌پسند از دیرباز کاربرد درمانی داشته است. در پزشکی سنتی، از ریشه، ساقه، برگ و گل شاه‌پسند به عنوان تب‌بُر و مُلِین (نرم کننده مزاج) استفاده می شود.
گل شاه پسند دارای خواص ضد التهاب ، ضد اضطراب ، افزایش سلامت لثه ، اثر ضد میکروبی و محافظت از قلب است.
منابع
Wikipedia contributors، «Verbena،» Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Verbena&oldid=522178552 (accessed November 23، ۲۰۱۲).
فرودگاه لستر
فرودگاه لیسستر یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۴۹۰ متر است. این فرودگاه در کشور انگلستان قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
فدراسیون فوتبال فرانسه
فدراسیون فوتبال فرانسه نهادی است ورزشی که در زمینه فوتبال فعالیت دارد. این فدراسیون در تاریخ ۷ آوریل ۱۹۱۹ پایه‌گذاری شد و یکی از اعضای مؤسس فیفا و یوفا است.
به ج… آپارتمان ۲۳ اعتماد نکنید
به ج... آپارتمان ۲۳ اعتماد نکنید یک مجموعه تلویزیونی کمدی بود که بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ از شبکه ای‌بی‌سی پخش می‌شد.
الیور بیرهوف
الیور بیرهوف (زادهٔ ۱ مه ۱۹۶۸ در کارلسروهه، بادن-وورتمبرگ) مهاجم اسبق فوتبال آلمانی است.
زندگی ورزشی
اولیور بیرهوف خیلی دیر به تیم ملی رسید اما با بازی‌های زیبا توانست در کنار یورگن کلینزمن بدرخشد. او نخستین گل طلایی تاریخ فوتبال را در دیدار فینال رقابت‌های جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ به ثمر رساند و باعث سومین قهرمانی تیم ملی آلمان در اروپا شد. ویژگی‌های بازی او عبارت بودند از جایگیری خوب، شم گلزنی خوب، ضربات سر عالی.
در تاریخ پانزده آذر 1401، اولیور بیرهوف، مدیر ورزشی تیم ملی فوتبال آلمان، از سمت خود کنار رفت. در پی دومین حذف متوالی تیم ملی فوتبال آلمان در مرحلۀ گروهی جام جهانی، بیرهوف که به مدت ۱۸ سال مسئولیت مدیریت تیم ملی فوتبال آلمان را به عهده داشت، از این سِمَت کناره‌گیری کرد. آلمان در جام جهانی 2018 در مرحلۀ گروهی حذف شد، و این اتفاق در جام جهانی 2022 هم تکرار شد. [1]
دوران باشگاهی
بیرهوف برای نه باشگاه فوتبال در چهار لیگ مختلف بازی کرده‌است.
او در سری آ ایتالیا ۱۰۳ گل به ثمر رسانده است و یکی از بهترین گلزنان خارجی تاریخ لیگ ایتالیا است.
بیرهوف در فصل ۱۹۹۸-۱۹۹۷ برای تیم اودینزه کالچو ۲۷ گل به ثمر رساند و آقای گل لیگ ایتالیا لقب گرفت.
هر چند که وی در بوندس لیگا موفقیتی کسب نکرد اما در لیگ ایتالیا خوش درخشید.
دوران ملی
اولیور بیرهوف مهم‌ترین گل ملی عمرش را در فینال جام ملت‌های ۹۶ به ثمر رساند.
در این فینال که در ورزشگاه ویمبلی شهر لندن برگزار می‌شد و بیش از ۷۳۰۰۰ نفر از ان دیدن می‌کردند تیم جمهوری چک با گل دقیقه ۵۹ پاتریک برگر که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید از آلمان پیش افتاد.
در دقیقه ۷۰ برتی فوگتس مربی وقت آلمان‌ها بیرهوف را به جای مهمت شول وارد زمین کرد تا آلمان عملاً با سه مهاجم نوک بازی کند. بیرهوف تنها ۳ دقیقه بعد از ورودش به زمین روی پاس هسلر گل تساوی را به ثمر رساند و بازی به وقت‌های اضافه کشیده شد که بیرهوف در دقیقه ۹۵ گل طلائی را به ثمر رساند و آلمان را قهرمان جام ملتهای ۹۶ کرد. در واقع بیرهوف زننده اولین گل طلائی تاریخ فوتبال است.
منابع
[1] دویچه وله فارسی مورخ پانزه آذر 1401 https://www.dw.com/fa-ir/%DA%A9%D9%86%D8%A7%D8%B1%D9%87%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%88%D8%B1-%D8%A8%DB%8C%D8%B1%D9%87%D9%88%D9%81-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%AA-%D8%AA%DB%8C%D9%85-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%81%D9%88%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A2%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86/a-63996593
رابط آراف
کانکتور آراِف هم‌محور (کانکتور فرکانس رادیویی) یک اتصال‌دهنده الکتریکی جهت اتصال کابل‌های کواکسیال به یکدیگر یا اتصال کابل به قطعات مختلف در محدوده چند مگاهرتز طراحی شده‌است. همچنین مدل‌های بهتری به منظور کاهش تغییرات امپدانس خط انتقال در محل اتصال و در نتیجه حداقل شدن بازتاب سیگنال و تلفات توان طراحی شده‌اند. با افزایش فرکانس، اثرات خط انتقال از اهمیت بیشتری برخوردار می‌شوند و تغییرات کوچک امپدانس کانکتورها باعث می‌شود که نسبت بازتاب سیگنال به جای عبور سیگنال از آن بیشتر شود. یک کانکتور آراف نباید به سیگنال‌های خارجی اجازه دهد که از طریق تداخل الکترومغناطیسی و پیکاپ خازنی، وارد مدار شوند.
در دهه ۲۰۰۰، فعالیت‌های تحقیقاتی در زمینه طراحی مدار فرکانس رادیویی (RF) در پاسخ مستقیم به تقاضای عظیم بازار برای گیرنده‌های بی‌سیم ارزان قیمت و پر سرعت داده افزایش یافته‌است.
انواع مرسوم کانکتورهای RF برای گیرنده‌های تلویزیون، رادیوی دو طرفه، برخی دستگاه‌های وای-فای با قابلیت جابجایی آنتن و ابزارهای اندازه‌گیری صنعتی یا علمی استفاده می‌شود.
سین
معانی سین:
زنجرک سبز
زنجرک سبز نام یک گونه از تیره زنجرک است. این یک گونه معمول است که در اروپا، آفریقای شمالی، و در خاور نزدیک حضور دارد. بالغ این گونه حدود ۳–۴ میلی‌متر طول دارد. ابن گونه یک آفت محصولات کشاورزی محسوب می‌شود که از لوبیا، نخود فرنگی، سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی، بادنجان خیار د دیگر انواع و اقسام محصولات تغذیه می‌کند و خسارت‌های نیز وارد می‌آورد.
ناحیه وامری
ناحیه وامری (به عربی: دائرة وامری) یک ناحیه در الجزایر است که در استان مدیه واقع شده‌است.
اندیس تک کانه حسین (۲)
تک کانه حسین (۲) یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطان آباد استان خراسان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، کرومیت است.
چهل متری همگون
چهل متری همگون، روستایی از توابع شهرستان باشت در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
کاربونیا
کاربونیا (به ایتالیایی: Carbonia, Sardinia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاربونیا-ایگلسیاس واقع شده‌است.
خصوصیات
کاربونیا ۱۴۵٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۸٬۶۳۷ نفر جمعیت دارد و ۱۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای اوبرهاوزن، برن-له-فرباخ، لابین و Raša, Istria County خواهرخوانده‌های کاربونیا هستند.
یکشنبه گاوآهن
یکشنبه گاوآهن ، یک جشن سنتی انگلیسی برای آغاز سال کشاورزی است که در سال‌های اخیر احیاء شده‌است. جشن‌های یکشنبه گاوآهن معمولاً شامل آوردن یک گاوآهن به داخل کلیسا همراه با دعا برای برکت زمین است. به‌طور سنتی در یکشنبه پس از عیسی مسیح، یکشنبه بین ۷ ژانویه و ۱۳ ژانویه برگزار می‌شود. بر این اساس، کار در کشتزارها تا روز پس از یکشنبه گاوآهن آغاز نمی‌شود: دوشنبه گاوآهن. اگرچه ماهیت کشاورزی در طول سده‌ها تغییر کرده‌است، یکشنبه گاوآهن به عنوان راهی برای جشن گرفتن کلی کشاورزی و کار کشاورزان دیده می‌شود. در کتاب عبادت کلیسای انگلستان، عبادت مشترک: زمان‌ها و فصل‌ها، دعای پیشنهادی برای «برکت گاوآهن»، برای «برکت دانه» و بخش‌هایی از کتاب مقدس مربوط به موضوع کشاورزی وجود دارد.
مزرعه یزدی
مزرعه یزدی روستایی در دهستان تودشک بخش تودشک شهرستان کوهپایه استان اصفهان ایران است. این روستا در شمال شهرستان ورزنه قرار دارد
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۴ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
ماسیرنک
ماسیرنک (به اسپانیایی: Masllorenç) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان تاراگونا واقع شده‌است.
خصوصیات
ماسیرنک ۶٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۴۵۳ نفر جمعیت دارد و ۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امپلیپوئیس
امپلیپوئیس (به فرانسوی: Amplepuis) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Amplepuis واقع شده‌است.
خصوصیات
امپلیپوئیس ۳۸٫۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۱۸۴ نفر جمعیت دارد و ۴۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
محمود شهابی خراسانی
محمود شهابی خراسانی، فیلسوف، فقیه، حقوقدان و استاد ممتاز در دانشگاه تهران بود. او در سال ۱۳۲۰ عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه تهران شد و تدریس اصول و قواعد فقه را آغاز کرد و در سال ۱۳۴۲رئیس گروه فقه و حقوق شد.
زندگی‌نامه و تحصیلات
شهابی، که به شهابی خراسانی هم معروف است، در روز یکشنبه ۳ مرداد ۱۲۸۲، در تربت حیدریه زاده شد. پدرش، عبدالسلام، ملقب به شهاب الدین، از دانشمندان روزگار خود و صاحب آثار زیادی بود. او دو کتاب به نام‌های راز عشاق و گنج نهفته نوشته‌است.
شهابی تحصیلات مقدماتی را در تربت حیدریه گذراند و در مدت شش ماه الفبا و تلفظ کلمات یک دوره کامل قرآن را آموخت. پس از فرا گرفتن مقدمات فارسی و عربی در سال ۱۳۳۲ قمری در سن یازده سالگی برای ادامهٔ تحصیل به مشهد و سپس اصفهان رفت. او مقدمات علوم دینی را زیر نظر ادیب نیشابوری، و علوم ادبی و فقهی دیگر را از محمدکاظم خراسانی و میرزا حسن موسوی بجنوردی آموخت و در سن ۲۵ سالگی به درجه اجتهاد رسید.
تدریس در دانشگاه تهران
محمود شهابی در سال ۱۳۱۰ راهی تهران شد و در این شهر ماندگار شد. او در این شهر به تدریس علوم معقول و منقول در مدرسه عالی سپهسالار اشتغال داشت. از هم‌دوره‌های او می‌توان به رضا حکمت، بدیع‌الزمان فروزانفر، محمدحسن شریعت سنگلجی، سید محمد سعادت مصطفوی، سید محمد مشکات و محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعرابهار بودند که در آن زمان، پانزده نفر از این افراد، عضو شورای عالی فرهنگ بودند. شهابی نیز از زمره این افراد بود. بعد از افتتاح دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۲ او دو رساله خود را به دانشگاه ارائه کرد و در سال ۱۳۱۳ به استادی این دانشگاه درآمد و برای تدریس در زمینه حقوق و علوم سیاسی به دانشکده حقوق دعوت شد و به تدریس فقه و حقوق پرداخت. رتبه محمود شهابی در دانشگاه تهران استاد ممتاز بود و نزدیک به نیم قرن به تدریس اشتغال داشت. در دوره دکترای الهیات، شهابی مدرس کتاب شفای ابن سینا بود. او در دانشگاه نظامی هم تدریس حقوق می‌کرد. برادر او علی اکبر شهابی نیز از مدرسین ادبیات و استادان دانشگاه بود. ‏ بارها از طرف حکومت وقت کارهایی از قبیل وزارت آموزش و پرورش به او پیشنهاد شد. یکی از پیشنهادها در زمان دولت ملی محمد مصدق بود. شهابی این کارها را نپذیرفت و پاسخ داد: «کاری که از من ساخته‌است، درس دادن و کتاب نوشتن است». همین‌طور شاید دو سه بار از طریق حکومت دعوت به ‏ سناتوری شد ‏ که آن را هم نپذیرفت. در اواخر حکومت پهلوی، نامه‌های متعددی از طرف وزارت دربار ارسال شده بود که می‌خواستند که شهابی عضویت «انجمن شاهنشاهی حکمت و فلسفهٔ ایران» را بپذیرد. مخصوصاً شهبانو فرح پهلوی چون از سجایای اخلاقی او شنیده بود، با وساطت سیدحسین نصر و علی‌اکبر شهابی، اصرار داشت و عاقبت او عضویت افتخاری آن انجمن را پذیرفت. شهابی چندین دوره در شورای دانشگاه تهران نمایندگی و در شورای عالی فرهنگ عضویت داشت. ‏ مدتی هم بنا به خواهش محمد علی هدایتی (وزیر دادگستری وقت) که از دوستان او بود، قاضی تجدید نظر محاکم شرعی بود که پس از مدتی به واسطه گرفتاری‌های زیاد علمی از آن استعفا کرد.
جایگاه علمی
شهابی در علوم متنوع دارای اطلاعات وسیع بود. سید حسن امین نقل می‌کند که بدیع الزمان فروزانفر هر گاه مشکل علمی داشت آن را از محمود شهابی می‌پرسید. ‏
محمد حسین ساکت، نویسنده، مترجم و پژوهشگر، در باب منطق‌نگاری به زبان فارسی می‌گوید: «پس از زبان تازی بیشترین و گرانقدرترین نگاشته‌های علمی ادبی، به زبان فارسی بود و زبان توانمند پارسی به یاری نگارش و گسترش دانشها شتافت و تار و پود دانشهای منطق، ستاره‌شناسی و غیره را به دست استادان بافت.»
وی می‌گوید: «استاد شهابی خراسانی از پیشگامان منطق نگاری سره در عصر ما بود. نابودی پارس به دست اسکندر مقدونی سبب پراکنده شدن متون زرتشتی در سراسر جهان شد و یونانیان و مصریان دانش خود را از این متون گرفتند. ایرانیان گذشته از نگاشته‌های پزشکی در منطق و فلسفه هم آثاری را نوشته بودند و استاد شهابی از تأثیر اندیشه ورزی ایرانیان و یونانیان سخن گفته‌است.»
با بنیاد یافتن دانشگاه جندی شاپور به دست خسرو انوشیروان دانش‌های فلسفی به زبان پهلوی ترجمه شد. در آغاز جنبش ترجمه، آثاری در رشته‌های منطق و پزشکی به زبان تازی درآمد. اهمیت منطق دربارهٔ سرشت منطق و پیوندش با فلسفه بود. نخستین کسی که در دانش منطق تغییراتی پدیدآورد و به آن اهمیت کلان داد ابن سینا بود. محمد حسین ساکت می‌گوید: «منطق قدرت میزان استدلال درست از نادرست به کار می‌رود از این رو باید آن را هنر هنرها نامید منطق در پارسی پیشینه‌ای کهن دارد و ابن سینا در دانشنامهٔ علایی شاهکاری در این زمینه ایجادکرده و واژه‌های پارسی برای منطق آفرید.»
شهابی نخستین کسی است که به نگارش به زبان فارسی دست زده‌است، خرد سنج مجموعه‌ای است که او در این زمینه پدیدآورد، ولی این مجموعه هیچگاه چاپ نشد (دست نوشته‌های منطقی خرد سنج در اختیار کتابخانه ملی قراردارد). او واژه‌های منطقی به زبان پارسی را از دانشنامه علایی گرفت و پاره‌ای از آنها را خود آفرید و سپس کتاب رهبر خرد را تعریف کرد.
مهدی محقق، استاد فلسفه می‌گوید: «من در سال ۱۳۲۵ زمانی که تحصیل می‌کردم و شرح منظومه منطق را می‌خواندم. در صدد برآمدم که کتابی بیابم که منطق را به فارسی توضیح داده باشد. سرانجام، رسیدم به کتاب رهبر خرد این کتاب، خیلی از مشکلات منطقی که من داشتم را برطرف کرد. سالها بعد من با مرحوم شهابی بیشتر آشنا شدم. وی در سال ۱۳۴۶ یک جلد رهبر خرد را خوشنویسی کرد و به من داد. در همان وقت به همکار ژاپنی من، پروفسور توشی‌هیکو ایزوتسو، یک جلد از این کتاب را داد.» پروفسور توشی‌هیکو ایزوتسو گفت: «این بهترین کتابی است که من در منطق دیدم. او سپس تقریراتی به زبان ژاپنی بر این کتاب نوشت در دوره دکترای الهیات، مرحوم شهابی استاد شفای ابن سینا بودند و من کتاب شفا را نزد ایشان خواندم.»
عبدالله انوار دربارهٔ شهابی می‌گوید: «استاد به قدری مسئله قضاوت در اسلام را دقیق بحث می‌کردند، که من فهمیدم این کار باید واجب کفایی باشد. در فرهنگ اسلامی نظر به دو چیز است علوم عقلی و علوم نقلی. استاد شهابی در هر دو فقیه بودند. فقهی که ایشان به ما درس می‌داد آنقدر دقیق بود که از مراجع هم کاملتر بحث می‌کرد. چیزی که در وی خیلی معروف شده مسئله منطق و کتاب رهبر خرد است که یکی از دو کتابی است که در فارسی دربارهٔ منطق نوشته شده‌است.»
شهابی در فقه کتابی به نام ادوار فقه (در ۳ جلد) دارد، او معتقد است که فقه امری است که باید دائماً تحول پیدا کند چون بر اعمال انسانی نظارت می‌کند. اعمال انسانی دائماً در حال تغییر هستند و فقیه هم باید دائماً از لحاظ آشنایی با قواعدی که می‌خواهد اثبات کند با مردم در تماس باشد. چند چیز بر فقیه واجب است یکی زمانشناسی فقیه که باید به زمان روز جامعه باشد، چنانچه خیلی از اتفاقاتی که زمانی وجود داشت، امروز وجود ندارد. امروز ما در باب بردگی حکم فقهی نداریم. امروز روابطی که انسانها باهم دارند روابط انسان قرن پانزدهم نیست و تفاوت زیادی با آن نوع رابطه دارد. فقه را اگر با منطقش قبول نکنیم تبدیل به علمی می‌شود که مردم را زده می‌کند. ‏
خانم فرشید افشار پژوهشگر و حقوقدان می‌نویسد: «تبحر و تسلط استاد بر اصول و قواعد فقه و وسعت معلومات آن جناب در رشته‌های متعدد علوم ادبی و منطق و فلسفه و کلام و دیگر علوم اسلامی بر هیچ‌کس پوشیده نیست. مطالب و مباحث دقیق و مشکل اصول و قواعد فقه را با بیانی دلپذیر ایراد می‌فرمایند و محضر ایشان برای دانشجویان بسی مغتنم است. دانشجویان با رغبتی خاص در کلاس ایشان حاضر می‌شوند و خطاب استاد به شیفتگان تدریسشان «علماء اعلام» است که با لحن شیوایی ادا می‌شود. دانشجویان ایشان را به بزرگ اندیشی و صفات درخور تمجید می‌شناسند. توجه و علاقه ایشان به پیشرفت در امر تحصیلی دانشجو و آرزوهایشان در سیر کمال او، در خور سپاس و تحسین است و شاید هیچ عبارت و کلامی در خور این سپاس یافت نشود عمر استاد سراسر مشحون از افتخار معنوی و ارشاد و تدریس دانش پژوهان بوده و در شبستان ادب گویای این شعر بوده‌اند.» ‏
افشار ادامه می‌دهد: «مقام علمی استاد با نفوذ معنویت، مورد توجه دانشجویان بوده و فروزش راه روشنشان مشعل فروزان پژوهندگانی است که در کسب کمال و دانش به دنبال خیر و صلاح و نجاح می‌گردند. آرزو می‌کنیم، نسل ما در راهی که استاد پوئیده گام بردارد، گامهایی مطمئن و سریع؛ چه، استاد با دیروز درخشانی مشعل دار علم امروز ماست و ما وظیفه داران سر زمینمان که باید فردایمان را درخشان سازیم ضروری است در راهی که او پیموده گام برداریم.» احمد مهدوی دامغانی می‌نویسد: «براستی بسیار جای تأسف است که آقای شهابی تا حدی مجهول القدر مانده‌است وشاید طبقه فاضله کنونی چه از جوانان و دانشجویان از شناخت فی الجمله ایشان بی بهره باشند.»
کنفرانس در خارج
استاد شهابی در دو کنفرانس اسلامی که خارج از ایران برگزار شد، حضور داشت و سخنرانی‌هایی را ایراد کرد: اول ـ کنفرانسی که سال ۱۳۷۶ قمری به دعوت دانشگاه پنجاب در لاهور تشکیل شد که در آن محمد معین، سعید نفیسی و فروزانفر نیز حضور داشتند. همچنین نزدیک به چهل هیئت نمایندگی از چهل کشور از بیشتر مناطق مهم جهان در آن شرکت کرده بودند. ‏
دوم ـ کنفرانسی در اورشلیم که خطابه‌هایی با موضوع فلسطین و الجزایر در آن مطرح شد و شهابی به عنوان نماینده سید حسین طباطبایی بروجردی در آن حضور یافت. در آن هنگام، هنوز بخش اعظم اورشلیم به قلمرو اسرائیل نپیوسته بود. ‏
همسر و فرزندان
همسر محمود شهابی، دختر دکتر ابوالحسن خان معروف به «معتمدالاطبا» بود‎. او جزو اولین گروه زنان بود که به دبیرستان می‌رفتند، زبان فرانسه را هم خوب می‌دانست و تحصیلات بالایی داشت‎. نتیجه این ازدواج ۳ فرزند است: مسعود شهابی، منصور شهابی و فرخنده شهابی.
«وقتی استاد به خواستگاری می‌رود، خانواده خانم که تهرانی بودند، استاد را که شهرستانی بود و نشناخته بودندش، قبول نمی‌کنند. بنا به گفته خانم «راضیه سدیدی» روزی در خیابان در پشت شیشه یک کتابفروشی کتاب رهبر خرد استاد را می‌بیند و با خود می‌گوید اگر این مرد توانسته خرد را رهبری کند، حتماً رهبر خوبی برای من و فرزندان آینده من خواهد بود. خانم دارای شخصیت بسیار قوی بود و در زمان مرحوم پدرشان هنوز نام خانوادگی مرسوم نبود، بعداً که اقوامشان اسم ستوده تهرانی را انتخاب کردند، او برای خود نام سدیدی را برگزید که به قول خودش معنی محکم می‌دهد. بعد از ازدواج بااستاد ایشان متمایل شد که تحصیلات خود را ارتقا دهد و چندین اثر منجمله کتاب خودشناسی برای خداشناسی را از خود بجا گذاشتند.» ‏ ‏
علاقه به وطن
شهابی به وطن خود ایران و تاریخ باستان این سرزمین عاشقانه مهر می‌ورزید و همیشه این گفته پیغمبر اسلام محمد را یادآور می‌شد «حب الوطن من الایمان» او می‌گفت اگر وطن نداشته باشیم، دین خود را هم به راحتی نمی‌توانیم داشته باشیم‎. ‏
فرودگاه بین‌المللی اتر
فرودگاه بین‌المللی اتر یک فرودگاه همگانی با کد یاتا ATR است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۰۰۴ متر است. این فرودگاه در کشور موریتانی قرار دارد و در ارتفاع ۲۳۱ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
محمود شهابی خراسانی
نگرش های شهابی درباره ایران در دهه 1980میلادی 1358 خورشیدی
وی بر اساس دانش علمی، دینی، معنوی و فلسفی و عشق خالصانه ای که به بشریت ، جامعه و میهنش ایران میداشت، از اعدام ها و فعالیت های افراط گرایی در زمان انقلاب ایران در سال 1357 وسال های بعد از آن به شدت ناراحت و اندوهگین بود و در شگفت بود که این افراد چگونه می توانند فکر کنند، خود رامتدین بدانند و چگونه آنها می توانند مردان و زنان و مغزهای متفکر و تحصیل کرده را که فرزندان این سرزمین (ایران) هستند به نام دین بکشند. او می گفت و فکر می کرد که این افراد به خاطر منافع شخصی خود موجودیت کشور (ایران) و دین را به خطر می اندازند و در نتیجه آن را به نابودی کامل می کشانند. از نظر او، همه احکام، همه قوانینی که برای حذف انسان ها در نظر گرفته شده، مغایر با دین و کرامت انسان در قرن بیستم است.او از نزدیک شاهد گفتگوهای شدید در مجلس  ملی و مجلس سنای فرانسه در سال ۱۹۸۱ میلادی که موجب تصویب قانون حذف اعدام در فرانسه شد میبود و آنراپیشرفتی مهم در تکامل جامعه و بشریت میدانست. ‏
شهابی در سال 1946 (33 سال قبل از انقلاب 1979 ایران) در مجله ایمان، شماره ۱۷، فروردین ۱۳۲۵ خود نوشت.
''بخدا پناه بریم:
''« «این همه کشمکش‌ها و نزاع‌ها که تاریخ به خود نشان داده، جز آنچه حقیقتاً به نام خدا بوده، همه برای تحکیم مبانی سیادت و سلطنت و فرمانروائیِ افرادی معدود به وقوع پیوسته‌است که افراد بسیاری را یا گول‌زده یا به وسائلی آنان را مسلوبُ الإختیار ساخته و در راه مقاصد شخصی خویش به کار انداخته و بالاترین سرمایهٔ ایشان را، که ' زندگی ' باشد، نابود و تباه ساخته‌اند.»»
''« «شگفت این است که همهٔ این زد و خوردها و تمام این داد و فریادهای شخصی را با زبردستیِ بی نظیری به عنوان 'خدمت به خلق!' و 'جهاد' در راه آسایش و آزادی و راحتی بشر جلوه داده‌اند! و بیچاره بشر جاهل یا عاجز، شاید گول خورده و به ریش خود گرفته و از زمامداران بی حقیقت، خودخواه و خودپسند و راحت طلب سپاسگزاری کرده‌است!!»»
آثار
استاد محمود شهابی دارای تالیفات متعددی به عربی، فارسی و انگلیسی است که از همه معروف تر کتاب «رهبر خرد» در دانش منطق و «ادوار فقه» در تاریخچه فقه است. وی در ابیاتی برخی از آثار تألیفی خویش و موضوعات دانشی خود را بدین صورت ذکر کرده‌است: ‏
اهدای کتب به آستان قدس و به کتابخانه ملی
یکسال پس از فوت استاد شهابی در سال ۱۳۶۵ شمسی در فرانسه، به درخواست منصور شهابی و دیگر فرزندان او، مجموعه کتاب‌های کتابخانه شخصی شهابی که منجمله شامل بسیاری از کتاب‌های خطی و نادر هم بود توسط وکیل فرزندان در ایران آقای دکتر آذریان به کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی هدیه شد.
در تاریخ ۲۹ مرداد ۱۳۹۶ ش وسپس درسال ۱۳۹۹ ش کلیه آثار محمود شهابی هم از طرف فرزندان به اداره کل کتاب‌های نادر و نسخ خطی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برای نگهداری در مکانی معین بنام استاد هدیه شده‌است. مجموعه‌ای که در لا بلای آن برخی آثار منتشر نشده او مانند فرهنگ اصطلاحات حقوقی به چشم می‌خورد. همچنین دست نوشته‌های منطقی وی همچون خرد سنج و دانش‌سرا نیز در اختیار کتابخانه ملی قرار گرفت. ‏
شاگردان
از شوخی‌های او به قضات فارغ‌التحصیل این بود که می‌گفت:
حسن بلخاری رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی (در سال ۱۳۹۵) در مورد او می‌گوید: «تردیدی نیست، استاد شهابی قطعاً به علم حقوق معاصر ایران حق بزرگی دارد. وی در یک روایت در دوران تدریسش سالی ۴۰ حقوقدان تربیت کرده‌است.» ‏
شعر و شاعری
وی به مانند پدر خود که شهاب تخلص داشت شعر می‌سرود و تخلصش، استاد بود. ‏
بیت زیر یکی از غزلیات پدر اوست:
و شهابی می‌گوید: ‏
و بالاخره هیچ نوشته‌ای نمی‌تواند وصف حال شهابی را به‌خوبی یکی از آخرین اشعار خود او توصیف نماید: ‏
در عرصه روزنامه‌نگاری
محمود شهابی در دهه بیست تا سی شمسی مجله ایمان را منتشر می‌کرد و نویسندگان مشهوری چون مهدی بازرگان در این نشریه دینی و مذهبی و اجتماعی قلم می‌زدند.
سال‌های پایانی و درگذشت ‏
[//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Docteur_Ali_Akbar_Shehabi.jpg  دکتر علی اکبر شهابی] ۸ مرداد ۱۳۶۵:
استاد درروز شنبه ۴ مرداد سال ۱۳۶۵ ش (۲۶ ژویه ۱۹۸۶ میلادی) و در سن ۸۵ سالگی در مولوز، فرانسه زندگی را بدرود گفت.
در بعضی از مقالات چاپ شده در ایران نوشته شده بود که: «نوشته‌ای ازاستاد پیدا شده‌است که در آن حمل جسد را حرام دانسته‌است» ،لذا جسد او به ایران منتقل نشد.
بگفته فرزندان وی این مطلب کاملأ غلط است وحقیقت ندارد هیچ نوشته‌ای از آن مرحوم در این مورد وجود ندارد.
واقعیت اینست که روز فوت استاد در مولوز «ژاک شیراک» «Jacques Chirac» نخست‌وزیر و سپس رئیس‌جمهور فرانسه (از ۱۷ مه ۱۹۹۵ تا ۱۶ مه ۲۰۰۷ قمری) که در آ ن وقت شهردار پاریس بود پس از اطلاع به فوت شهابی بلافاصله اجازه صادرکرد که پیکر استاد از مولوز به پاریس منتقل بشود تا در «گورستان پر-لاشز» «Père Lachaise» دفن شود.
ولی قبلأ شهابی در نامه ای برای فرزندش نوشته بود که:
''«خیلی بر من ناگوار است که بعد از مرگ خویش هم باز زحمتی برای منصور عزیز تولید کنم، لیکن دلم می‌خواهد اگر در این دیار مرگ را دیدار کنم، با اینکه از نظر دینی و علمی بعد از مرگ در هر جا لاشه انسان باشد فرقی ندارد، ولی برای حفظ حیثیت بازماندگان می‌خواهم در قبرستان مسلمین باشم. در پاریس یقیناً مسلمین قبرستان دارند. اگر زیاد زحمت نباشد، جنازه من به پاریس برده و در آنجا دفن شود. به هر حال این قسمت وصیت نیست که از جنبه دینی حکم باشد و وجوب بیاورد، بلکه میل و دلخواهی است که به اعتبار حیثیت شماها در نظرم آمده‌است».''
چون در این نامه وی مقیداست که در منطقه مسلمانان دفن شود و چون در گورستان پر-لاشز قسمتی مشخص برای مسلمانان وجود ندارد و با اینکه در این قبرستان جا از طرف شهردار پاریس معین شده بود، منصور شهابی از «ژاک شیراک» تقاضا می‌کند که اجا زه دفن استاد را در آرامگاه خانواده شهابی در بزرگ قبرستان پاریسی تیه در قسمت مسلمانان بدهد‎.
پس از موافقت شخصی «شیراک» جنازه از مولوز به پاریس حرکت داده می‌شود و در روز جمعه ۱۰ مرداد سال ۱۳۶۵ ش (اول اوت ۱۹۸۶ میلادی) با حضور فرزندان، عده کثیری از فامیل، دوستان منجمله دکترمحمد علی هدایتی، دکترمرتضی کاخی، دکتر آیتی وگروه زیادی از شاگردان ایشان تشییع و در آرامگاه دائمی بخاک سپرده می‌شود. دوماه پس از فوت استاد همسر ایشان خانم را ضیه شهابی «سدیدی» در تاریخ شنبه ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۶ میلادی در مولوز فوت کرد و پیکر او هم باموافقت شهردار وقت پاریس به پاریس منتقل و در مقبره خانوادگی شهابی درگورستان تیه پاریس دفن شد.
[۱] مراد ماه‌های عربی (قمری) است.محمود شهابی آذر ماه ۱۳۶۳، دسامبر ۱۹۸۴ ،مولوز، فرانسه.'''
منابع
‏* صدرا صدوقی: بزرگداشت مرحوم دکتر محمود شهابی:
تکیه پهنه
تکیه پهنه مربوط به دوره قاجار است و در سمنان، انتهای راسته بازار جنوبی، مجاور امامزاده یحیی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۸۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسدای بن شپروط
حسدای بن شپروط با نام کامل «حسدای بن یوسف بن اسحاق بن عزرا بن شپروط» متولد شهر خائن اسپانیا در ۹۱۵ میلادی و در قرطبه در سال۹۷۰ میلادی درگذشته‌است. او دانشمند، پزشک و دیپلمات یهودی و منشی خلافت قرطبه بود. مکاتبات وی با یوسف بن هارون، خاقان خزر، طی دهه ۹۵۰ و ۹۶۰ میلادی، از منابع دست اول شناخت تاریخ خزرهاست.
فهرست نخست‌وزیران سوریه
فهرست نخست‌وزیران سوریه از ۱۹۲۰ میلادی.
نخست وزیران
{| class="wikitable plainrowheaders"
پادشاهی عربی سوریه (۱۹۲۰)
! scope="col" | ردیف ! scope="col" | نگاره ! scope="col" | نام(زایش-مرگ) ! scope="col" | آغاز به کار ! scope="col" | پایان دوره ! colspan="2" scope="col" | حزب سیاسی ! width=25% | یادداشت(ها) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |رضاپاشا الرکابی(۱۸۶۴–۱۹۴۳) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |هاشم الاتاسی(۱۸۷۵–۱۹۶۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |علاءالدین دروبی پاشا(درگذشت ۱۹۲۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |جمیل الالشی(۱۸۸۳–۱۹۵۱)
جمهوری سوریه در زمان تحت‌الحمایگی فرانسه (۱۹۳۰–۱۹۴۶)
! scope="col" | No. ! scope="col" | پرتره ! scope="col" | نام(زاده-درگذشته) ! scope="col" | آغاز به کار ! scope="col" | پایان دوره ! colspan="2" scope="col" | حزب سیاسی ! width=25% | یادداشت(ها) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | تاج الدین الحسنی(۱۸۸۵–۱۹۴۳) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | حقی العظم(۱۸۶۴–۱۹۵۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | تاج الدین الحسنی(۱۸۸۵–۱۹۴۳) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عطاء الایوبی(۱۸۷۷–۱۹۵۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | جمیل مردم بیک(۱۸۹۴–۱۹۶۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | لطفی الحفار(۱۸۸۵–۱۹۶۸) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | نصوحی البخاری(۱۸۸۱–۱۹۶۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | خالد العظم(۱۹۰۳–۱۹۶۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | حسن الحکیم(۱۸۸۶–۱۹۸۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | حسنی البرازی(۱۸۹۵–۱۹۷۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | جمیل الالشی(۱۸۸۳–۱۹۵۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عطاء الایوبی(۱۸۷۷–۱۹۵۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | سعدالله الجابری(۱۸۹۱–۱۹۴۸) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | فارس الخوری(۱۸۷۷–۱۹۶۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | سعدالله الجابری(۱۸۹۱–۱۹۴۸)
جمهوری سوریه (۱۹۴۶–۱۹۵۸)
! scope="col" | ردیف. ! scope="col" | پرتره ! scope="col" | نام(زاده-درگذشته) ! scope="col" | آغاز به کار ! scope="col" | پایان دوره ! colspan="2" scope="col" | حزب سیاسی ! width=25% | یادداشت(ها) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | سعدالله الجابری(۱۸۹۱–۱۹۴۸) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | خالد العظم(۱۹۰۳–۱۹۶۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | جمیل مردم بیک(۱۸۹۴–۱۹۶۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | خالد العظم(۱۹۰۳–۱۹۶۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | حسنی الزعیم(۱۸۹۷–۱۹۴۹) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | محسن البرازی(۱۹۰۴–۱۹۴۹) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | هاشم الاتاسی(۱۸۷۵–۱۹۶۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | ناظم القدسی(۱۹۰۶–۱۹۹۸) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | خالد العظم(۱۹۰۳–۱۹۶۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | ناظم القدسی(۱۹۰۶–۱۹۹۸) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | خالد العظم(۱۹۰۳–۱۹۶۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | حسن الحکیم(۱۸۸۶–۱۹۸۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | زکی الخطیب(۱۸۸۷–۱۹۶۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | معروف الدوالیبی(۱۹۰۹–۲۰۰۴) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | فوزی سلو(۱۹۰۵–۱۹۷۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | ادیب شیشکلی(۱۹۰۹–۱۹۶۴) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | صبری العسلی(۱۹۰۳–۱۹۷۶) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | سعید الغزی(۱۸۹۳–۱۹۶۷) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | فارس الخوری(۱۸۷۷–۱۹۶۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | صبری العسلی(۱۹۰۳–۱۹۷۶) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | سعید الغزی(۱۸۹۳–۱۹۶۷) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | صبری العسلی(۱۹۰۳–۱۹۷۶)
جمهوری عربی سوریه (۱۹۶۱–تاکنون)
! scope="col" | ردیف ! scope="col" | پرتره ! scope="col" | نام(زاده-درگذشته) ! scope="col" | آغاز به کار ! scope="col" | پایان دوره ! colspan="2" scope="col" | حزب سیاسی ! width=25% | یادداشت(ها) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | مأمون الکزبری(۱۹۱۴–۱۹۹۸) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عزت النص(۱۹۰۰–۱۹۷۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | معروف الدوالیبی(۱۹۰۹–۲۰۰۴) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | بشیر العظمه(۱۹۱۰–۱۹۹۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | خالد العظم(۱۹۰۳–۱۹۶۵) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | صلاح‌الدین البیطار(۱۹۱۲–۱۹۸۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | امین الحافظ(۱۹۲۱–۲۰۰۹) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | صلاح‌الدین البیطار(۱۹۱۲–۱۹۸۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | امین الحافظ(۱۹۲۱–۲۰۰۹) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | یوسف زعیّن(زاده ۱۹۳۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | صلاح‌الدین البیطار(۱۹۱۲–۱۹۸۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | یوسف زعیّن(۱۹۳۱–۲۰۱۶) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | نورالدین الاتاسی(۱۹۳۰–۱۹۹۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | حافظ اسد(۱۹۳۰–۲۰۰۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عبدالرحمن خلیفاوی(۱۹۳۰–۲۰۰۹) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | محمود الایوبی(زاده ۱۹۳۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عبدالرحمن خلیفاوی(۱۹۳۰–۲۰۰۹) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | محمدعلی الحلبی(زاده ۱۹۳۷) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عبدالرئوف الکسم(زاده ۱۹۳۲) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | محمود الزعبی(۱۹۳۵–۲۰۰۰) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |محمد مصطفی میرو(زاده ۱۹۴۱) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | محمد ناجی العطری(زاده ۱۹۴۴) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عادل سفر(زاده ۱۹۵۳) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | ریاض فرید حجاب(زاده ۱۹۶۶) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عمر ابراهیم غلاونجی(زاده ۱۹۵۴) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | وائل نادر حلقی(زاده ۱۹۶۴) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | عماد خمیس(زاده ۱۹۶۱)
میترا
میترا یا میثِره، (زبان نیاهندوایرانی: * mitrás) نام یک ایزد هندوایرانی است که نام و برخی ویژگی‌های آن از میترا (خدای هندو) در ریگ ودا و همچنین مهر (ایزد ایرانی) در زبان اوستایی مشتق شده‌است. میترا بزرگترین ایزد پیش از پیدایش زرتشت است. او همچنین به میتراس در امپراتوری روم در طول قرن‌های دوم و سوم میلادی، شهرت دارد و آیین میترائیسم حول محور او شکل می‌گیرد. از دیرباز، پرستش این ایزد در میان طوایف آریایی مرسوم بود و پیروانی بسیار داشت.
کهن‌ترین سند که در آن نام ایزد میترا آمده‌است، پیمان‌نامهٔ میتانی (۱۳۱۷ پیش از میلاد) است. پیمان‌نامهٔ میتانی «میترا» را به عنوان نگهبان «پیمان» معرفی می‌کند. میترا به زبان سانسکریت به معنای «دوست» آمده‌است.
میترا در پادشاهی کوشان به زبان باختری «میرو» Miiro نامیده می‌شد.
یک شکل مشتق شده از میترا، میتریا، نام آخرین موعود در آیین بودایی است.
در آناتولی دوران هلنیستی، میترای اوستایی با چهره‌های مختلف محلی و یونانی ترکیب شد که منجر به چندین گونه مختلف آپولون - هلیوس - میترائیسم - هرمس -استیلبون شد.
نام
در زبان‌های سانسکریت و مادی «میتَر»، زبان اوستایی «میثر»، زبان پارتی و زبان فارسی میانه (ساسانی) مهر و سغدی «میشی» خوانده می‌شود و اگر میترا را واژه‌ای هندواروپایی فرض کنیم، قدمتش تقریباً به ۳۵۰۰ پیش از میلاد مسیح می‌رسد.
جولیانو بونفانته نیز معتقد است که قدمت میترا به سه هزار سال پ. م یعنی به دوران هندواروپایی‌ها می‌رسد. وی بر این نظر تأکید دارد که مفهوم «پیمان» در میترا ریشهٔ هندواروپایی دارد نه هندوایرانی. ژرژ دومزیل اسطوره‌شناس فرانسوی آورده‌است که «میترا ایزدی هندواروپایی است.» دومزیل با اعتقاد به اهمیت ایزدشناسی هندواروپایی به این نتیجه رسید که مفهوم میترا از «مبادله» به «پیمان» و سپس به «دوستی» تغییر یافته‌است.
ایلیا گرشویچ ایرانشناس روسی، معتقد است که برای شناخت معنی واژهٔ میترا، بررسی چهار منبع قدیمی مربوط به این ایزد شامل پیمان‌نامهٔ میتانی، اسناد ریگ ودا، اسناد مربوط به مهر (ایزد ایرانی) و میتراس ضروری است.
تولد میتراس
روز تولد: «اسرار میترایی هیچ مراسم عمومی خاصی نداشتند. کسانی که به آیین میترایی وارد می‌شدند باید سوگند رازداری و فداکاری می‌نوشتند، جشنی که در ۲۵ دسامبر برگزار شد، جشنواره عمومی جشنواره «دایس ناتالیس سولیس اینویکتی» به معنای «تولد خورشید شکست‌ناپذیر» مربوط به خدای خورشید بود، و به هیچ وجه خاص اسرار میترایی نبود.»
تولد میتراس به چندین صورت متفاوت در روایت‌های میترایی آمده و به صورت نقش برجسته بر جا مانده‌است. در برخی نقش‌ها، کوتس و کوتوپاس نیز حاضرند و گاهی این دو به صورت چوپان نشان داده می‌شوند. در برخی نقش‌ها، این دو به تولد میتراس کمک می‌کنند.
تولد مهر (ایزد ایرانی)
روز تولد:
میترا در ریگ ودا و اوستای نو
میترا، ایزدی اسطوره‌ای است که گاه در ریگ ودا و اوستا با صفات و ویژگی‌های همسانی ظهور می‌یابد. این امر می‌تواند بیانگر روزگار یگانگی این دو قوم آریایی باشد. این صفات مشترک عبارتند از: که در یاری نیرومند می‌باشد، چون او نگاهدارنده همه خدایان است. میترا به خدایان و به مردم زنده و به آنکه علف مقدس را می‌گسترد، در اجرای قانون مقدس روزی می‌دهد.» در اوستا نیز بر قدرت بینایی مهر تأکید شده، «او هر که را دروغ بگوید، می‌بیند.» نیرومندی و نیروبخشی، میترا چه در ریگ ودا – که نسبت به اوستا حضور کمتری دارد- و چه در اوستا بسیار نیرومند و نیروبخش است.
میترا در ایران
آغاز مهرپرستی در ایران را نمی‌توان به درستی روشن ساخت ولی می‌دانیم که بسیار پیش از آنکه کیش زرتشتی پدید آید میترا را ستایش می‌کردند. کریستن سن نوشته‌است چنین به نظر می‌رسد که قبل از جداشدن دو تیره هند و ایرانی از یکدیگر تفاوتی میان دو گروه از خدایان عمدهٔ آنها بوده‌است. یک گروه را دائوا می‌خواندند و در راس آن خدای جنگجویی به نام ایندرا قرار داشت، و گروه دیگر را اسوراها «به ایرانی اهورا» می‌گفته‌اند و بزرگ‌ترین آنها وارونا و میترا بود. پرستندگان میترا در ستایش او و خدایانی که در گرد اویند، یشت‌ها را می‌سرایند و این همان سرودهایی است که نمونه‌هایی چند از آن با اصول دینی زرتشتی تطبیق شده و در قسمت موسوم به «بخش جدید اوستا» تا امروز محفوظ مانده‌است.
در گات‌ها
به موجب گات‌ها زرتشت سخت با میترا پرستی و مراسم و باورهای آن مخالف بود و زرتشت بدون یادکرد از نام مهر، با کنایات روشن مهرپرستی را نکوهیده‌است. مهم‌ترین مراسم مهرپرستان قربانی کردن گاو نر بود. پس از ظهور زرتشت به دلایلی مانند مقابله با نمادهای مهرپرستی، ترویج یگانه‌پرستی، لزوم یکجانشینی و توسعهٔ تمدن، با قربانی کردن گاو به شدت مقابله می‌شود و حراست و حمایت از گاو مورد توجه خاص زرتشت قرار می‌گیرد. زرتشت در گات‌ها از کیان و کرپان و اوسیج‌ها که دسته ای از امرا و پیشوایان دیویسنان بودند بدگویی می‌کند که به حیوانات ظلم و بیداد روا می‌دارند و به جای آنکه آنان را بپرورانند و به زراعت وادار سازند، آنان را به ناله درمی‌آورند حتّی زرتشت در گات‌ها به کسانی که حیوانات را با فریاد شادمانه قربانی می‌کنند، نفرین می‌فرستد.
مزدیسنا
پس از آمدن زرتشت، میترا یکی از ایزدان یا فرشتگان آیین مزدیسنا گردید و در ایران بیشتر به عنوان مهر شناخته می‌شود. با وجود آنکه مهر، در آیین زرتشت تا حدودی از جایگاهش در آیین مهری نزول پیدا می‌کند؛ امّا در اوستایی که بعدها گردآوری شد، همچنان با اقتدار باقی ماند.
آفرینش در بندهشن
در میترائیسم کشته شدن گاو نخستین توسط میترا معروف است و در اعتقادات میترایی، ریختن خون گاو سبب رشد نیروی باروری زمین می‌شد. به همین دلیل، در این آیین، قربانی کردن گاو بسیار مهم بوده و در غارها و معابد مهری- موسوم به «مهرابه» (میترائیسم در رومی)- جایگاه‌هایی برای آن تعبیه شده بود که تصاویر آن بر دیواره‌های این غارها باقی مانده‌است؛ مراسمی که معمولاً توسط روحانیون و بزرگان قبایل، همراه با نوشیدن شربت مسکر «هوم» و در بهار انجام می‌شد. با این حال، این اقدام مهر در آیین زرتشتی مورد مذمت قرار گرفته و با توجه به تقدس ایزد مهر، کشتن گاو به اهریمن نسبت داده شده‌است. در بندهشن که تفسیری از اوستا (در اواخر دوره ساسانی) است، از «گاو یکتاآفریده» به عنوان پنجمین آفریدهٔ اورمزد یاد شده‌است و مطابق روایات زرتشتی، این گاو در اثر حملهٔ اهریمن به جهان اورمزدی کشته شد (بند ۴۴) و نطفه اش به ماه رفت و پس از آن که در نور ماه پالوده شد، گونه‌های مختلف جانوران از آن پدید آمدند.
آیین زروانی
پلوتارخ مهر را میانجی نامیده در حالی که در هیچ متن ایرانی برای مهر چنین لقبی ذکر نشده‌است. تردیدی نیست که نقش میانجی‌گری مهر خصوصیتی است مربوط به آئین زروانی. ازنیک اسقف ارمنی دربارهٔ یکی از رویدادهای مربوط به ستیز هرمزد و اهریمن شرحی کوتاه و پیچیده آورده‌است: