cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ریخته‌گری لاست واکس
خاور نزدیک
در بین‌النهرین، از c. 3500–2750 قبل از میلاد، از تکنیک ریخته‌گری مومی برای مجسمه‌های مقیاس کوچک و بعداً مقیاس بزرگ و برنز استفاده شد. یکی از اولین ریخته‌گری‌های مومی که باقی مانده‌است، یک آویز شیر کوچک از دوره اوروک است. فلزکاران سومری تقریباً از حدود ۳۵۰۰ تا ۳۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح ریخته‌گری را تمرین می‌کردند. نمونه‌های دیگر از شمال شرقی بین‌النهرین / آناتولی شامل تومول بزرگ در گردیوم (اواخر قرن ۸ قبل از میلاد) و همچنین انواع دیگر پیوست‌های پاتیل اورارتویی است.
آسیای جنوبی
قدیمی‌ترین نمونه شناخته شده از روش ریخته‌گری مومی مربوط به یک تعویذ مسی به شکل چرخ ۶۰۰۰ ساله (حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد) است که در مهرگره پاکستان پیدا شده‌است. ریخته‌گری فلزات توسط تمدن دره سند در حدود ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد در منطقه موهن‌جو دارو آغاز شد، که یکی از اولین نمونه‌های شناخته شده ریخته‌گری مومی را ایجاد کرد، یک مجسمه برنز هند به نام «دختر رقصنده» که قدمت آن تقریباً ۵۰۰۰ سال قبل از دوره هاراپان است. (حدود ۳۳۰۰–۱۳۰۰ سال قبل از میلاد)
نمونه‌های دیگر شامل گاومیش، گاو نر و سگ یافت شده در موهن‌جودارو و هاراپا، دو مجمسه مسی در محل Harappan Lothal در منطقه احمدآباد گجرات و به احتمال زیاد یک گاری سرپوشیده با چرخ از دست رفته و یک گاری کامل با یک راننده در چنهودارو یافت شده‌است.
در دوره پس از هاراپان، انبارهای لوازم مس و برنز ساخته شده توسط فرایند ریخته‌گری مومی از اوتار پرادش، بیهار، مادیا پرادش، ادیشا، آندرا پرادش و بنگال غربی شناسایی شده‌است. زیور آلات طلا و مس به ظاهر هلنیستی، ساخته شده توسط این نوع ریخته‌گری در ویرانه‌های Sirkap پیدا شد.
مصر
مصریان از اواسط هزاره سوم قبل از میلاد مسیح در حال تمرین بودند، که توسط دستبندها و جواهرات طلای مربوط به دوره آغازین دودمانی مصر نشان داده شد. فواره‌های درج شده برای میش‌ها (ظروف آب مسی) از دودمان چهارم مصر با روش ریخته‌گری مومی ساخته شده‌اند. ریخته‌گری‌های توخالی، مانند تندیس لوور از یافته‌های فیوم در دوران پادشاهی میانه ظاهر شد، و به دنبال آن تندیس‌های ریخته‌گری شدهٔ جامد مانند مادر شیرده در بروکلین.
ریخته‌گری توخالی مجسمه‌ها در پادشاهی جدید با مجسمه زانو زده توتمس چهارم (موزه بریتانیا، لندن) و قطعه سر رامسس پنچم (موزه Fitzwilliam، کمبریج) نشان داده شده‌است. ریخته‌گری‌های توخالی با جزئیات بیشتری انجام می‌شوند و تا سلسله هجدهم ادامه می‌یابند، که توسط شکل زانو زده برنز سیاه توتانخامون (موزه دانشگاه پنسیلوانیا) نشان داده شده‌است. این نوع ریخته‌گری در تولید انبوه در اواخر دوره تا زمان امپراتوری بطلمیوسی زمانی که چهره‌های خدایان برای عبادت شخصی و نذورات معبد نذری ریخته می‌شد، استفاده می‌شود. دسته‌های شبیه زنان برهنه بر روی آینه‌های برنزی توسط ریخته‌گری مومی پدید آمده‌اند.
یونان، روم و مدیترانه
تکنیک ریخته‌گری مومی در دریای اژه در دوره عصر برنزی، به ویژه در هزاره دوم قبل از میلاد شناخته شده بود. تقلیدهای مستقیم و مشتقات محلی مجسمه‌های شرقی، سوری، فلسطینی و قبرسی در ساردینیا ی اواخرعصر برنزی، با تولید محلی مجسمه‌ها از قرن یازدهم تا دهم قبل از میلاد، یافت می‌شود. برخی از مکان‌های اواخرعصر برنزی در قبرس چهره‌های برنز ریخته‌گری شده از انسان و حیوانات تولید کرده‌اند. یک نمونه، شکل نر موجود در انکومی است. سه شی از قبرس (در موزه هنر متروپولیتان در نیویورک نگهداری می‌شود) با استفاده از روش ریخته‌گری مومی از قرن ۱۳ و ۱۲ قبل از میلاد ریخته شد، یعنی لبه آمفوراها، سه‌پایه‌های میله‌ای و ریخته‌گری شده.
گورهای سوخته (عمدتا قرن‌های ۸ تا ۷ قبل از میلاد، اما تا اوایل قرن چهارم ادامه داشت) از نکروپولیس پاولارو (کوه‌های آلپ شرقی ایتالیا) حاوی استخوان نازک‌نی، آویزها و سایر اشیا مبتنی بر مس بود که توسط فرایند ریخته‌گری مومی ساخته شده‌است. نمونه‌های اتروسک، مانند دستهٔ انسان‌گونه برنزی از مجموعه بوکی (موزه ملی باستان‌شناسی آدریا)، که قدمت آن به قرن‌های ۶ تا ۵ قبل از میلاد بازمی‌گردد، توسط این نوع ریخته‌گری ساخته شده‌اند. بیشتر دستگیره‌های مجموعه بوکی و همچنین برخی از ظروف برنزی موجود در آدریا (روویگو، ایتالیا) با استفاده از روش ریخته‌گری مومی ساخته شده‌اند.
موارد معروف‌تری که این ریخته‌گری از جهان کلاسیک تولید می‌کند، شامل «پسر در حال دعا» می‌شود. ۳۰۰ سال قبل از میلاد (در موزه برلین)، مجسمه هرا از ولسی، که مانند اکثر مجسمه‌ها، در چندین قسمت ریخته شده بود و سپس به هم متصل شدند. سایر نمونه‌های قبلی که این مجموعه از قطعات ریخته شده لاست وکس را نشان می‌دهد شامل سر برنز Chatsworth Apollo و سر برنز افرودیته از ساتالا از موزه بریتانیا است.
آسیای شرقی
در استفاده از روش لاست وکس در شرق آسیا تنوع زیادی وجود دارد. معمولاً روش ریخته‌گری برنز در زمان سلسله‌های شانگ و ژو (حدود ۱۵۰۰ تا ۵۰۰ سال قبل از میلاد) فرض می‌شود که با استفاده از روش قالب از دست رفته باشد. تحقیقات بیشتر نشان داد که این مورد وجود ندارد زیرا واضح است که روش ریخته‌گری قالب قطعه اصلی‌ترین روش برای ساخت ظروف برنز در چین بود. تکنیک لاست وکس در شمال چین تا قرن ۶ قبل از میلاد ظاهر نشد. ریخته‌گری موم ازدست رفته در ژاپنی با نام rōgata شناخته می‌شود و قدمت آن به دوره یایویی، ج. ۲۰۰ سال قبل از میلاد. مشهورترین قطعه ساخته شده توسط این نوع ریخته‌گری، تصویر برنز بودا در معبد صومعه تودای‌جی در نارا است. این ماده در بخشهایی بین ۷۴۳ و ۷۴۹ ساخته شده‌است، ظاهراً از هفت تن موم استفاده شده‌است.
آسیای جنوب شرقی
ساکنان Ban Na Di از سال ۱۲۰۰ و قبل از میلاد مسیح تا سال ۲۰۰ میلادی با استفاده از روش لاست وکس برای ساخت النگو برنز می‌ریختند. النگوهای ساخته شده توسط فرایند لاست وکس از ویژگی‌های شمال شرقی تایلند است. برخی از النگوهای موجود در Ban Na Di ماده ای خاکستری تیره را بین هسته رسی مرکزی و فلز نشان می‌دهد که با تجزیه و تحلیل به عنوان یک نوع تصفیه نشده موم حشرات مشخص شد. احتمالاً وسایل تزئینی مانند دستبندها و انگشترها توسط این نوع ریخته‌گری در Non Nok Tha و بان چیانگ ساخته شده‌اند. در مورد روش ریخته‌گری مومی، توازن‌های فنی و مادی بین شمال شرقی تایلند و ویتنام وجود دارد. سایتهایی که آثار ساخته شده توسط فرایند ریخته‌گری مومی در ویتنام را نمایش می‌دهند، مانند طبل‌های Dong Son یا یک داس و شکل یک فرد نشسته از Go Mun (در نزدیکی فونگ نگوین، منطقه باک بو).
اروپای شمالی
دیده شده‌است که که قلاب‌های Dunaverney (1050-910 قبل از میلاد) و Little Thetford (1000-701 قبل از میلاد) با استفاده از یک فرایند ریخته‌گری لاست وکس ساخته می‌شوند. به خصوص برای ساخت قلاب تتفورد از روش‌های کاملاً مبتکرانه استفاده می‌شده. شمعدان پیچیده Gloucester (1104–1113 میلادی) به عنوان یک مدل مومی یک تکه ساخته شد، سپس قبل از قرارگیری در قالب، وارد سیستم پیچیده‌ای از دروازه‌ها و دریچه‌ها شد.
آفریقای غربی
برنزهای ریخته‌گری در آفریقا توسط قرن میلادی در Igboland (Igbo-Ukwu) در نیجریه، قرن ۱۲ میلادی در Yorubaland (ایفی) و قرن ۱۵ میلادی در پادشاهی بنین تولید شده‌است. برخی از سرهای پرتره باقی مانده‌است. بنین در قرن شانزدهم به برنز تسلط یافت، با استفاده از فرایند واکس از دست رفته، در این فلز پرتره و نقش برجسته تولید کرد.
آمریکای لاتین
سنت ریخته‌گری لاست وکس توسط مردم نیکاراگوئه، کاستاریکا، پاناما، کلمبیا، شمال غربی ونزوئلا، آمریکای آند و بخش غربی آمریکای جنوبی گسترش یافت. ریخته‌گری لاست وکس برخی از سیمهای طلای معمولی و تزئینات ظریف سیم منطقه، مانند تزئینات ظریف گوش را تولید کرد. این فرایند در دوران پیشاکلمبی در مناطق فرهنگی کلمبیا Muisca و Sinú به کار گرفته شد. دو قالب ریخته‌گری مومی، یکی کامل و یکی تا حدی خراب، در مقبره ای در وردای پوئبلو تاپادو در مونته‌نگرو (بخش کیندیو) پیدا شد که قدمت آنها تقریباً به دوره قبل از کلمبیا برمی گردد. روش ریخته‌گری مومی در مکزیک تا قرن دهم ظاهر نشد و پس از آن در مکزیک غربی برای ایجاد طیف گسترده‌ای از اشکال زنگ استفاده شد.
شواهد غیر مستقیم
برخی از آثار قدیمی ادبی اشاره به ریخته‌گری مومی دارند. کلوملا، نویسنده رومی قرن اول میلادی، به پردازش موم از کندوهای زنبور عسل در De Re Rustica (به احتمال زیاد برای ریخته‌گری) اشاره می‌کند و همچنین پلینیوس، جزئیات روش پیچیده ساخت موم پونیک را ذکر می‌کند. یک کتیبه یونانی به پرداخت هزینه صنعتگران برای کارشان در Erechtheum در آتن (۴۰۸/۷– ۴۰۷/۶ قبل از میلاد) اشاره دارد. مدل‌سازهای سفالی ممکن است از قالبهای سفالی برای ساختن نگاتیو سفالی برای ریخته‌گری یا تولید محصولات مومی استفاده کنند. پلینی، Zenodorus را به عنوان یک هنرمند مشهور باستانی در تولید مجسمه‌های برنزی به تصویر می‌کشد و لیسیستراتوس از سیکون را توصیف می‌کند، که از چهره‌های زنده گچ می‌گیرد تا با استفاده از فرایند غیرمستقیم موم ایجاد کند.
هند
روش ریخته‌گری لاست وکس در منابع ادبی هند باستان به خوبی ثبت شده‌است. Shilpa Shastras متنی از امپراتوری گوپتا (حدود ۳۲۰–۵۵۰ میلادی)، شامل اطلاعات دقیق در مورد ریخته‌گری تصاویر در فلز است. قرن پنجم میلادی ویشنوسامیتا، پیوست متن ویشنو پورانا، مستقیماً به مدل‌سازی موم برای ساخت اشیا فلزی در فصل ۱۴ اشاره دارد: "اگر تصویری از فلز ساخته شود، ابتدا باید از موم ساخته شود." فصل ۶۸ متن سانسکریت باستان Mānasāra Silpa جزئیات ریختن بتها را در موم عنوان می‌کند و عنوانش Maduchchhista Vidhānam یا "روش ریخته گری مومی " است. متن قرن 12 Mānasollāsa، که گفته می‌شود توسط پادشاه سومشوارا سوم امپراتوری چالوکیای غربی نوشته شده‌است، همچنین جزئیاتی دربارهٔ موم از دست رفته و سایر فرآیندهای ریخته‌گری را ارائه می‌دهد. در رساله ای از قرن شانزدهم، Uttarabhaga of Śilparatna نوشته شده توسط Srïkumāra، آیات ۳۲ تا ۵۲ فصل 2 ("Linga Lakshanam")، دستورالعمل‌های مفصلی در مورد ساخت ریخته‌گری توخالی ارائه می‌دهد.
تئوفیلوس
یک نویسنده قدیمی قرون وسطایی تئوفیلوس پرزبیر، که اعتقادش بر این است که راهب بندیکتین و فلزکار راجر هلمرشاوزن است، در اوایل تا اواسط قرن دوازدهم رساله ای نوشت که شامل کارهای اصلی است و اطلاعات کپی شده از منابع دیگر مانند Mappae, clavicula and Eraclius, De dolorous et artibus Romanorum است که شامل روش گام به گام برای ساخت مقالات مختلف است و در برخی از آنها طریق ریخته‌گری لاست وکس را بیان می‌کند: "قفسه سینه باد مس و هدایت کننده آن" (فصل ۸۴)؛ "Tin Cruets" (فصل ۸۸) و "Casting Bells" (فصل ۸۵)، که خواستار استفاده از "پیه" به جای موم است. و "بخور دادن قالب" در فصل ۸۶ و ۸۷ تئوفیلوس جزئیات نحوه تقسیم موم را به نسبت‌های مختلف قبل از قالب‌گیری و ریخته‌گری برای دستیابی به ناقوس‌های موزیکال کوچک تنظیم شده جزئیات داده‌است. بن‌ونوتو چلینی، مجسمه‌ساز فلورنتیایی قرن شانزدهم، هنگامی که "پرزئوس سر مدوزاً را می‌ساخت، از نوشته‌های تئوفیلوس استفاده کرده‌است.
آمریکا
گزارش مختصری از سال ۱۵۹۶ م توسط نویسنده اسپانیایی، رلهیگ، به ریخته‌گری آزتک‌ها اشاره دارد.
بررسی قضایی
بررسی قضایی فرایندی است که طی آن اقدامات قوه مجریه و (در برخی کشورها) قوه مقننه مقید به بررسی از سوی قوه قضائیه هستند. دادگاهی با قدرت بررسی قضایی ممکن است قوانین و تصمیماتی را که با اقتدار بالاتر ناسازگار باشند بی‌اعتبار کند؛ تصمیم اجرایی که غیرقانونی باشد ممکن است بی‌اعتبار شود یا قانون موضوعه‌ای که مفاد قانون اساسی را نقض کند ممکن است بی‌اعتبار شود. بررسی قضایی یکی از تفکیک قوا در تفکیک قوا است: قدرت قوه قضاییه برای نظارت بر قوای مقننه و مجریه وقتی که از اقتدار شان تجاوز کنند. این آموزه بین حوزه‌های مختلف متغیر است، بنابراین رویه و حوزه نفوذ بررسی قضایی ممکن است در کشورهای مختلف فرق کند.
لیونو
خصوصیات
لیونو ۳۷٬۴۸۷ نفر جمعیت دارد و ۷۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه اداری ۲ (عفر)
منطقه اداری۲ (به لاتین: Administrative Zone 2 (Afar)) یک سکونتگاه مسکونی در اتیوپی است که در منطقه عفر واقع شده‌است.
علی غلامزاده
علی غلامزاده (؛ زادهٔ February 13, 2000) بازیکن فوتبال اهل ایران است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال نوجوانان ایران بازی کرده‌است.
برنال (ابهام‌زدایی)
برنال ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نظام‌آباد (آمل)
نظام‌آباد، روستایی است از توابع بخش دشت‌سر شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان دشت‌سر شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴۹ نفر (۱۶۹خانوار) بوده‌است.
شهرستان آغجابدیع
آغجابدیع (به ترکی آذربایجانی Ağcabədi rayonu، آغجابه‌دی رایونو) شهرستانی در قسمت مرکزی جمهوری آذربایجان است.
مرکز این شهرستان شهری به همین نام است که محل تولد موسیقیدان مشهور آذربایجان، عزیر حاجی‌بیگف می‌باشد.
منابع
[//en.wikipedia.org/wiki/Agjabadi ویکی‌پدیای انگلیسی]
ورخویانسک
ورخویانسک در کشور روسیه و در جمهوری یاقوتستان واقع شده‌است.
شترمرغ سومالی
شترمرغ سومالی نام یک گونه از تیره  شترمرغان است. شترمرغ سومالی: (S. c. molybdophanes) در شمال شرقی کنیا، جنوب اتیوپی و سومالی. گردن و ران آن‌ها سربی‌رنگ است. برخلاف دیگر شترمرغ‌ها گله‌ای زندگی نمی‌کند بلکه بیشتر تنها یا جفتی دیده می‌شوند. در شمال شرق کنیا با شترمرغ ماسایی زیستگاه مشترکی دارند. برخی این شترمرغ را گونهٔ مجزایی محسوب می‌کنند.
طاغذی
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۲۶ نفر (۳۰۲ خانوار) بوده‌است.
واکه خیشومی
مصوت خیشومی یا واکه خیشومی (مصوِّت غُنّه‌ای، واکهٔ غُنّه‌ای) (وابسته به بینی) واکه‌ای است که از طریق کم‌کردن نرم‌کام با خارج‌کردن هوا از طریق بینی، تولید می‌شوند. در مقابل واکه‌های دهانی واکه‌های معمولی هستند بدون اینکه خیشومی شوند. اصطلاح خیشومی در شرایطی که هوا به‌صورت اختصاصی و دقیق از طریق بینی بیرون نیاید، کمی می‌تواند گمراه‌کننده باشد. در اصطلاح عام، به این آواها «تودماغی» گفته می‌شود.
مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۹ سال اروپا
مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۹ سال اروپا یکی از رقابتهای فوتبال زنان برای تیمهای ملی زیر ۱۹ سال اروپا است که تحت نظارت یوفا انجام میگرد. در سالهای فرد نتایج این رقابتها همچنین به عنوان دور انتخابی جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال مورد استفاده قرار میگرد. این مسابقات از فصل ۹۸–۱۹۹۷ به عنوان یکی از رویدادهای ورزشکاران زیر ۱۸سال آغاز شد و بعد از آن فصل ۰۲–۲۰۰۱ به مسابقات زیر ۱۹ سال تغییر یافت که به‌طور سالانه برگزار می‌شود این مسابقات دارای سه بخش انتخابی:که بر روی تمام اعضا باز است و نیازی به رقابت انتخابی ندارد. بخش دیگر بخش الیت است که شامل تیم‌های اول و دوم گروه‌ها می‌شود و مرحلهٔ نهایی که شامل ۸ تیم صعود کرده می‌شود. فینال نیز خود به دو گروه چهار تیمی تقسیم می‌شود که هر تیم در هر گروه با تیم گروه دیگر بازی می‌کند. تیم اول هر گروه با تیم دوم گروه دیگر در نیمه نهایی و با تیم دوم در بازی فینال بازی می‌کند.
واکه خیشومی
در بیشتر زبان‌ها واکه‌هایی (مصوِّت‌هایی) که در مجاورت حروف بی‌صدای (همخوان‌های) خیشومی هستند، تا حدودی یا به‌طور کامل با کاهش یا کم‌کردن نرم‌کام به‌صورت طبیعی جذب و با روش خیشومی تولید می‌شوند. گرچه تعدادی از سخنرانان از این موضوع اطلاع دارند. این در مورد زبان انگلیسی این‌گونه‌است: واکه‌های خیشومی، قبلاً همخوان‌هایی بوده‌اند که خیشومی شده‌اند. اما هیچ تفاوتِ واجی بین واکه‌های خیشومی و همخوان‌های دهانی وجود ندارد و همهٔ واکه‌ها از لحاظ واج‌شناختی، دهانی تلقی شده‌اند؛ هرچند کلمه‌ای مانند huh با واکهٔ خیشومی تلفظ می‌شود.
مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۹ سال اروپا
ساختار فینال
از سال ۲۰۰۲ دیدارهای فینال دارای هشت تیم متشکل از دو گروه چهار تیمی در نیمه نهایی و نهایی بوده‌است.
بوپال (ابهام‌زدایی)
بوپال ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
واکه خیشومی
در زبان‌های فرانسوی و پرتغالی، در مقابل، واکه‌های خیشومی واج‌هایی متفاوت از واکه‌های دهانی هستند. کلماتی وجود دارد که تفاوت اساسی در کیفیت صدای خیشومی یا دهانی دارند. برای مثال، کلمهٔ فرانسویِ "beau" (به‌معنی زیبا) /bo/ تلفظ می‌شود و "bon" (به‌معنی خوب) /bõ/ ادا می‌شود. تفاوت فقط در این است که اولی دهانی و بعدی خیشومی است.
واکه‌های خیشومی زبرزنجیری و انتقالی
در زبان چینی، واکهٔ خیشومی به‌صورت مدام جریان هوا را از طریق بینی و دهان انتقال می‌دهد و تولیدکنندهٔ یک نوع صدای با کیفیت ثابتِ قابل‌تحمل است. آن یک نوع واکه خیشومی است که به‌صورت هم‌زمان و زبرزنجیری ادا می‌شود. در مقابل، در فرانسوی و پرتغالی، واکه‌ها انتقالی هستند که در آن‌ها نرم‌کام به محدودکردن گذرگاه هوای دهان منتهی می‌گردد. در زبان‌هایی که انتقال واکهٔ خیشومی دارند، عموماً واکه‌های خیشومی، کمتر از واکه‌های دهانی هستند.
مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۹ سال اروپا
بازیکنان طلایی تورنومنت
از سال ۲۰۰۲ جایزه طلایی به با ارزش‌ترین بازیکن تورنمنت داده شده‌است.
واکه خیشومی
ارتفاع واکه‌ای و خیشومی‌شدگی
خیشومی‌کردن ممکن است باعث تغییر گفتار یا تغییر بیان افراد بشود. هرچند خیشومی‌کردن باعث جذب حروف همخوان خیشومی می‌شود، اما همچنین باعث خواهد شد تا شدت واکه افزایش یابد. از نظر واج‌شناسی متمایل به صدای خیشومی متمایز، با صدای پایین‌تر می‌شود. در بیشتر زبان‌ها، واکه‌ها (مصوِّت‌ها) از تمام ارتفاعات (شدت‌ها) هستند. اما در تعدادی از زبان‌ها در انتخاب اولویت‌بندی صورت گرفته‌است. به‌عنوان مثال، برای واکهٔ بلند Chamorro و برای واکهٔ کوتاه Thai.
نگارش
زبان‌هایی که الفبایشان لاتین است، ممکن است صداهای خیشومی را به‌وسیلهٔ همخوان (صامت) n یا m نشان دهند. به‌عنوان مثال، در زبان‌های فرانسوی و پرتغالی، Bamana یا یوروبایی. از دیگر نشانه‌های تفکیک‌کننده که استفاده می‌شود (پرتغالی‌ها همچنین یک علامت مد ~ بر روی a و o (ã و õ)، قبل از واکه‌ها. در زبان‌های لهستانی، ناواهو و Elfdalian از یک قلاب در قسمت زیرینِ حرف استفاده می‌کنند که ogonek نامیده می‌شود؛ مانند: ą و ę. زبان‌های دیگر ممکن است از بالانویس استفاده کنند؛ مانند: aⁿ و eⁿ. در الفبای آوانگاری بین‌المللی (IPA)، صدای خیشومی به‌وسیلهٔ علامت مد برای حروف صدادار مشخص می‌شود؛ مثلاً زبان پرتغالی.
دراستامات کانایان
دراستامات کانایان, ، مشهور به ژنرال دروسیاست‌مدار، انقلابی اهل ارمنستان بود. وی از اعضای جنبش آزادی بخش ملی ارمنی بود. ژنرال درو در ۱۹۲۰ وزیر دفاع اولین جمهوری ارمنستان بود
واکه خیشومی
نگارش
خطوط Abugida، که بیشتر هندی‌زبان‌ها از آن استفاده می‌کنند، از نماد bindu (.) استفاده می‌کند و تغییرات آن برای علامت گذاشتن صداهای خیشومی و اتصال دماغی میان واکه‌ها (حروف بی‌صدا) کاربرد دارد.
دراستامات کانایان
وی در سال ۱۸۸۴ در شهر ایگدیر به دنیا آمد پدرش مارتیروس Martiros و مادرش هوروم Horom نام داشتند. دراستامات کانایان در سال ۱۹۰۵ م. زمانی که ۲۱ سال داشت، ناکاشیدزه استاندار روسیه تزاری را که عامل کشتار ارمنیان باکو بود به سزای اعمالش رساند. سپس وزارت جنگ جمهوری ارمنستان (۱۹۲۰–۱۹۱۸) را بر عهده گرفت، اما با سقوط این جمهوری از سوی شوروی‌ها دستگیر شد. در سال ۱۹۲۴ بنا به دلایل نامعلومی آزاد شد و به رومانی رفت. با شروع جنگ جهانی دوم به آلمانی‌ها پیوست تا با کمک آنان ارمنستان را از سلطه شوروی نجات دهد، اما با شکست آلمان در استالینگراد رویاهای او ناکام ماند. با پایان جنگ جهانی دوم، ژنرال درو توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد اما بزودی آزاد شد/ پس از آن به لبنان سپس برای درمان به ایالات متحده آمریکا رفت و در سال ۱۹۵۶ درگذشت.
واکه خیشومی
نگارش
خطوط نستعلیق، که در زبان اردو به‌کار رفته‌است، صداهای خیشومی را به‌وسیلهٔ به‌کار بردن حروف عربی (نون) علامت‌گذاری می‌کند، اما نقطهٔ آن را حذف می‌کند و آن یک نون غُنّه (noon-ghunna) یا N خیشومی نامیده می‌شود.
دراستامات کانایان
زندگی‌نامه
دراستامات کانایان معروف به درو در ۱۸۸۳م در روستای سورمالو، واقع در استان ایگدیر ارمنستان چشم به جهان گشود. از اوان کودکی به امور رزمی علاقه نشان می‌داد و بیشتر اوقات خود را به تماشای تمرینات نظامی سربازها می‌گذراند. پدرش او را برای تحصیل در دبیرستان به ایروان فرستاد. در آنجا، او با عده ای از همسالان خود جنبشی بر ضد حکومت تزاری به راه انداخت و در همان زمان، به عضویت حزب داشناکسوتیون درآمد.
واکه خیشومی
نگارش
مصوت‌های خیشومی در عربی سنتی (قدیمی) وجود دارد، اما در متون و گفتار معاصر و عربی استاندارد وجود ندارد. راه املایی برای علامت‌گذاری مصوت‌های خیشومی وجود ندارد. اما زمانی که قرآن خوانده می‌شود، یک روش سیستماتیکِ تدریس، به‌عنوان بخشی از قواعد ضروریِ تجوید به‌کار گرفته می‌شود. صداهای دماغی معمولاً در زمانی که «ن» به «ی» ختم می‌شود، وجود دارد.
دراستامات کانایان
زندگی‌نامه
در ۱۹۰۳م، که حکومت تزاری قانون ضبط اموال کلیسای ارمنی و تعطیلی مدارس ارمنیان را وضع کرد و موجب خشم عمومی و اعتراضات دامنه‌دار ارمنیان شد، داشناکسوتیون به سرعت گروه‌هایی را برای نگهبانی از اموال کلیسا تشکیل داد و تظاهرات اعتراضی مردمی را رهبری کرد. دراستامات کانایان نیز با روحیهٔ آزاده و سرکش خود به این جریان پیوست.
در ۱۹۰۵م، به تحریک دولت روسیهٔ تزاری، درگیری‌های قومی خونینی بین تاتارهای قفقاز و ارمنیان در باکو و دیگر شهرهای تاتار نشین قفقاز درگرفت. کانایان، که مشغول خدمت نظام بود، از پادگان فرار کرد و به همراه دیگر رزمندگان داوطلب تحت فرمان نیکول دومان به یاری برادران خود در باکو شتافت و بنا به دستور حزب مأموریت مجازات پرنس ناکاشیدزه، استاندار باکو، را که طراح اصلی کشتار ارمنیان آن شهر محسوب می‌شد، بر عهده گرفت و او را به سزای اعمالش رساند.
در ۱۹۱۵م، فرماندهی هنگ دوم نیروهای داوطلب ارمنی را در ارمنستان غربی بر عهده داشت. او در حملهٔ لشکر سیزده هزار نفری عثمانی‌ها به قصد فتح ایروان شکست سختی در باش آباران به آنها وارد ساخت و قوای عثمانی را ناچار به عقب‌نشینی کرد. نبردهای باش آباران، قراکلیسای ارمنستان و ساردارآباد سه نبرد دفاعی سرنوشت ساز بودند که موجبات استقلال و تشکیل جمهوری ارمنستان را فراهم آوردند.
پس از استقلال ارمنستان، کانایان در تشکیل ارتش ملی ارمنستان و برقراری نظم عمومی تلاش فراوان کرد. در۱۹۲۰م، وزیر دفاع آخرین دولت ارمنستان مستقل شد.
او نخستین کسی بود که پس از سقوط جمهوری ارمنستان به استبداد و اختناق حکومت جدید اعتراض کرد. در ۱۹۲۱م، دستگیر و به مسکو تبعید شد. در ۱۹۲۵م، ابتدا به پاریس و سپس، به رومانی رفت. وی در ۱۹۳۵م، به عضویت مادام العمر رهبری حزب داشناکسوتیون برگزیده شد.
آشنایی نزدیک کانایان با برخی از سران آلمان نازی باعث شد که توهم نازی‌ها دربارهٔ هم نژاد بودن ارمنیان با یهودیان از بین رود و ارمنیان اروپا از سرنوشت مهلکی که در انتظارشان بود نجات یابند. در جنگ جهانی دوم در ارتش نازی به فرماندهی گردانی متشکل از ارمنیان گمارده شد اما طر ح‌های او برای استقلال دوبارهٔ ارمنستان، به دلیل شکست از نیروهای شوروی در نبرد استالینگراد، به نتیجه نرسید. پس از پایان جنگ جهانی دوم، به ایالات متحده رفت و برای حل مسئلهٔ ملی ارمنیان و شناسایی رسمی نژاد کشی تلاش فراوان کرد. مدتی نیز به لبنان رفت و در آنجا، زندگی کرد. کانایان در ۱۹۵۶م برای مداوا به آمریکا رفت و در همان سال، درگذشت و در بوستون، به خاک سپرده شد.
هنر، حقیقت و سیاست
«هنر، حقیقت و سیاست» نام نطق هارولد پینتر در سال ۲۰۰۵ به مناسبتِ دریافت جایزه نوبل ادبیات بود. او در این نطق به سیاست‌های دولت آمریکا و جنگ عراق سخت حمله کرد. تصویر این سخنرانی با مقدّمهٔ دیوید هر در ۷ دسامبر ۲۰۰۵ در آکادمی سوئد به نمایش درآمد. همین تصویر سپس‌تر با مقدّمهٔ سلمان رشدی منتشر شد.
واکنش‌ها
جی پارینی از برگزیدگی و نیز محتوای سخنرانی پینتر دفاع کرد.
مسابقات ژیمناستیک هنری زنان اروپا ۲۰۱۲
مسابقات ژیمناستیک هنری اروپا ۲۰۱۲ بیست و نهمین دوره مسابقات ژیمناستیک هنری زنان اروپا است.
این مسابقات از ۹ تا ۱۳ مه ۲۰۱۲ در بروکسل، بلژیک در دو بخش بزرگسالان و جوانان برگزار شده است.
آبشار نوهکالیکای
آبشار نوهکالیکای آبشاری است که در کشور هند واقع شده‌است و بلندترین ریزشگاه آن ۳۳۵ متر ارتفاع دارد. حوضهٔ آبریز این آبشار، رود نوهکالیکای است.
هانی‌ول
هانی‌ول اینترنشنال شرکت خوشه‌ای آمریکایی چندملیتی است، که تولید انواع مختلفی از محصولات تجاری و مصرفی، خدمات فنی و مهندسی و سامانه‌های هوافضا (انواع توربوشارژرها) را، برای دامنه گسترده‌ای از مشتریان، از مصرف‌کنندگان خصوصی، شرکت‌های بزرگ و دولت‌ها ارائه می‌دهد.
هانی‌ول در سال ۱۹۰۶ توسط مارک هانی‌ول تأسیس شد. این شرکت جزئی از فهرست فورچون ۵۰۰ است و شمار کارکنان آن، در حدود ۱۳۰٫۰۰۰ نفر می‌باشد، که در حدود ۵۸،۰۰۰ نفر از آن‌ها در ایالات متحده اشتغال دارند.
بوتیمار (ابهام‌زدایی)
بوتیمار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قائم‌آباد
قائم‌آباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مریم‌آباد (یزد)
منطقه مریم آباد در قسمت شرقی یزد قرار دارد در این منطقه تعداد زیادی خانواده زرتشتی زندگی می‌کنند در کنار این منطقه جایی که به محله حسن آباد یزد ختم می‌شود کارگاه صنعتی زیادی ایجاد شده‌است که بیشتر کارگاه‌های نساجی کوچک می‌باشد امروزه برای خارج نمودن این کارگاه از فضای شهری شهرک صنعتی جدیدی در فاصله بیست کیلومتری این شهرک در راه روستایی دربید در حال ایجاد می‌باشد که این شهرک به شهرک صنعتی تخصصی نساجی نام‌گذاری شده‌است.
محله مریم آباد در شمال شرقی شهر یزد واقع شده واز جهات شمال به کوی آیت ا… طالقانی، ازجنوب به کوی امام حسین وسعدی، ازغرب به محله حسن آباد مشیر، وازشرق به محلات یعقوبی و سرسنگ محدود می‌شود محله مذکور درگذشته خارج از محدوده شهریزد بوده وبا پیشرفت تدریجی شهر اکنون جزء محلات یزد محسوب می‌شود. محله مذکور درقسمت شرق وغرب بلوار دهه فجر قرار گرفته‌است.
وجه تسمیه نام این محله مأخوذ ازمریم ترکان خاتون مادر سلطان قطب الدین از اتابکان یزداست‌که در اوایل قرن هفتم با حفر قناتی محله ای را به نام خود احداث کرد. سیر تحول با توجه به مندرجات تاریخی یزد محله مریم آباد در اوایل قرن هفتم هجری ( عهد اتابکان ) احداث گردیده است. عناصر شاخص تاریخی : آثار تاریخی این محله عبارتند از :
۱- امامزاده سید نصرالله ( امامزاده شنبه )
۲- مسجد حضرت رقیه ( جمعه مریم آباد )
۳- آب انبار مریم آباد
۴- مدرسه رستمی مریم آباد اطلاعات منابع مدون : مریم آباد یکی از محلات قدیمی شهریزد می‌باشد که در شمال شرقی شهر یزدواقع است بنا بر ذکر جامع الخیرا ت ونیز بر اساس اظهارات محمد مفید مستوفی بافقی «حومه »محسوب می گردید .در حالیکه امروزه جزمحلات شهر گردیده وفاصله ای میان شهر آنجا محسوس نیست.
در قرن نهم هجری باغستانهای آن محله بادروازه شهر ادامه داشت .جعفری درتاریخ یزدذیل عنوان ذکر باغستان مریاباد ویعقوبی وسلغرآباد به خارج یزد گوید :«این سه باغستان متصل یکدیگر ست وکشخوان بسیار دارد وکوچه های خوب وباغستانهای هموار بسیار دارد ودر کشخوان آن پنبه وجروس وکرز وشلغم بسیار باشد هوای معتدل دارد.»
درتاریخ جدید یزد آمده است : «این سه باغستان (مریاباد ویعقوبی وسلغرآباد » متصل یکدیگر وباغ‌های مشجر ومکروم ومزروع دارند ازدامن بلاش گرد تا دروازه مادر امیر وهوایی در غایت اعتدال دارد، وپنبه و جو وگندم وحبوبات حاصل می‌گردد ومریاباد در طول زمان صدمات متوالی دید . از جمله سیل سال ۶۷۳ ه. ق که تا ۵ روز مدت گرفت، قسمت‌های از آن محله را ویران ساخت.
درزمانی که پادشاه عدالت شعار سلطان قطب الدین علیه الرحمه در خطه بهشت منزله یزد لوای وعظمت افراشته ، آوازه کرامات او در اطراف واکناف منتشر گردید ملکه عظمی مریم ترکان خاتون والده سلطان در سنه عشر وستمائه از طرف مهریجرد قناتی حفر نموده ومیان آن را به فهرج آورده از مزار شهدا جاری ساخت و به حوالی شهر باغات فردوس قرین وقصور بهشت آذین ترتیب داد وآن موظع رامریم آباد نام نهاد و… ».
تکملةالاصناف
تکملةالاصناف از فرهنگ‌های عربی-فارسی از قرن ششم هجری است. مؤلف این فرهنگ لغت، ادیب کرمینی نام دارد.
مریم‌آباد (یزد)
از جمله بناهایی که باعث شهرت محله مریم آباد گردیده، بقعه سید نصر الله ( بنای زرندیان ) می‌باشد که به استناد از کتیبه ضریح چوبی آن ( ۹۳۴ هجری ) در قرن دهم هجری توسط شمس الدین محمد ابرقوهی ساخته شده‌است که امروزه نیز مزار زرندیان، امامزاده شنبه معروف، و مورد احترام مردم می‌باشد.
تکملةالاصناف
نخستین بار احمد منزوی تنها نسخهٔ شناسایی شده از تکلمة الاصناف را که در کتابخانهٔ گنج‌بخش پاکستان نگهداری می‌شود، بدون ذکر اطلاعی از مؤلف یا زمان حیات وی معرفی کرد.
زمانی که این نسخه در سال ۱۳۶۳ به صورت نسخه‌برگردان منتشر شد، مقدمهٔ اکبر ثبوت، مدیر وقت «مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان» حاوی اطلاعات بیشتری در باب مؤلف کتاب بود.
دربارهٔ «ادیب کرمینی» (درگذشته در ۱۳ صفر ۵۵۶) ادیب و لغت‌شناس سدهٔ ششم هجری تاکنون آگاهی‌های اندکی در دست بوده است و بیشتر پژوهشگران عمدتاً بر اطلاعات موجود در تنها نسخهٔ شناسایی شدهٔ کتاب تکملةالاصناف و یک مأخذ جنبی دیگر تکیه داشته‌اند، اما با جست‌وجو در مآخذ دیگر، آگاهی‌های بیشتری از او به دست آمده‌است.
منطقه اداری ۳ (عفر)
منطقه اداری۳  (به لاتین: Administrative Zone 3 (Afar)) یک سکونتگاه مسکونی در اتیوپی است که در منطقه عفر واقع شده‌است.
خصوصیات
منطقه اداری۳ ۶٬۵۹۴٫۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۳۴٬۴۲۷ نفر جمعیت دارد.
وورت
وورت (به آلمانی: Wörth, Upper Bavaria) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات
وورت ۲۱٫۰۵ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۸۰-۵۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استرومبولی (ابهام‌زدایی)
استرومبولی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره نماید:
جنگل سیاه (ابهام‌زدایی)
جنگل سیاه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
علی بن سلیمان
علی بن سلیمان (علی بن سلیمان الهاشمی؛ درگذشته ۷۸۸ یا ۷۹۴) فرمانروای مصر و حاکم یمن در دوران خلافت عباسی بود.
زبان طوارقی
زبان طوارقی زبان اهالی بربر در شمال غرب آفریقا است که حدود یک میلیون و دویست هزار تن از بربرهای طوارق بدان سخن می‌گویند. این زبان که از گروه زبان‌های آفریقایی-آسیایی رسم‌الخط این زبان شبیه الفبای عربی است با اندکی تغییر به نحوی که برای زبان طوارقی مناسب باشد. این زبان در کشورهای مالی، نیجر، بورکینافاسو، الجزایر و لیبی رایج است. با وجود اینکه در بسیاری از کشورها مانند مالی و بورکینافاسو و نیجر الفبای لاتین رایج است اما این زبان را بیشتر با خط عربی و با واژگان قرضی بسیاری از همین زبان می‌نویسند. الفبای دیگری که خاص این زبان است تیفیناغ است که خطی بربری به شمار می‌آید.
ریگوز
ریگوز (Rhigos) روستایی در شهرستان مستقل روندا کنون تاو در جنوب ولز در بریتانیا است. این روستا در حدود ۷ مایل (۱۱ کیلومتر) از مرکز شهر ابردیر و ۲ کیلومتر (۳٫۲ کیلومتر) از گلینیث فاصله دارد.
حسن کردستانی
حسن کردستانی بازیکن سابق فوتبال اهل ایران است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استقلال تهران اشاره کرد.
وی همچنین ۴ بازی ملی در تیم ملی فوتبال ایران بازی کرده‌است.
وسیگونسک
شهر وسیگونسک در کشور روسیه و در اوبلاست ور واقع شده‌است.
سرخ‌کلا (آمل)
سرخ کلا، روستایی سرسبز و زیبا از توابع بخش دشت‌سر شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان دشت‌سر شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۷۴ نفر (۳۴۲خانوار) بوده‌است.
فرخی (قائنات)
فرُّخی روستایی در بخش مرکزی شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۲۶۷ نفر (در ۸۵ خانوار) بوده‌است.
خیرآباد (مریوان)
جمعیت
این روستا در دهستان سرکل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۵ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
شترمرغ بزرگ
شترمرغ بزرگ نام یک گونه از رده پرنده است.
رابح سعدان
رابح سعدان (Rabah Saâdane؛ زادهٔ May 3, 1946) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است.
بازیکن
وی فوتبال را از تیم مولودیه باتنه در سال ۱۹۶۴ شروع کرد، پس از چهار سال به تیم شباب قسنطینه پیوست اما یک سال بعد از این جدا شد و به عضویت تیم شبیبه الابیار درآمد، سعدان در سال ۱۹۷۱ به رن فرانسه پیوست و سپس در سال ۱۹۷۲ به تیم اتحاد البلیده رفت و در همین تیم پس از یک سال به فوتبال خود پایان داد.
مربی
سعدان مربی‌گری را از تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال الجزایر در سال ۱۹۷۹ شروع کرد، وی پس از آن چند دوره به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال الجزایر شناخته و در به همراه این تیم در دو جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ و ۲۰۱۰ حضور داشته است، از دیگر سوابق بین‌المللی سعدان میتوان به مربی‌گری در تیم ملی فوتبال یمن از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ اشاره کرد.
فارمینگتن، ویرجینیای غربی
فارمینگتن شهری در ایالت ویرجینیای غربی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۷۵ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
کوه کلاغ‌لان
قلهٔ کلاغ‌لان یا قله لانه ‌کلاغ، یکی از قله‌های کوهستان الوند است. این قله ۳۴۸۰ متر ارتفاع دارد. قلهٔ کلاغ‌لان قله‌ای است کله قندی برفراز کوهی صخره‌ای و مشرف به دوزخ‌دره، یک راه صعود به این قله از گنج‌نامه و کیوارستان است که از دو مسیر قابل دسترسی است. مسیر اول از میدان میشان به تخت نادر و سپس به یک دوراهی می‌رسد که یکی از آن‌ها به قلهٔ الوند و دیگری به قله کلاغ‌لان ختم می‌شود. مسیر دوم از دره کیوارستان به سمت چپ است. طول هر دو مسیر تقریباً یکسان است. راه دیگری نیز برای صعود به کلاغ‌لان وجود دارد و آن روستای برفین در دره امامزاده کوه است که با ۳ ساعت کوه‌پیمایی به قله می‌رسد.
در راه صعود به این قله، پناهگاه معروف کلاغ لان در ارتفاع ۳۲۵۰ متری قرار دارد. ساخت پناهگاه «کلاغ لانه» از نیمه دوم مردادماه ۱۳۵۸ با کندن بن و سنگچینی با گل و آهک شروع شد. ساخت این پناهگاه موجب شد که کوهنوردان با شب‌مانی در آن، در صعود به قله‌های الوند، کلاغ لانه، دائم برف و قزل ارسلان فعالیت بیشتری داشته باشند.
لیتوهلاوی
لیتوهلاوی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه روکیتسانی واقع شده‌است. لیتوهلاوی ۷٫۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱۲ نفر جمعیت دارد و ۴۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه اداری ۴ (عفر)
منطقه اداری۴ (به لاتین: Administrative Zone 4 (Afar)) یک سکونتگاه مسکونی در اتیوپی است که در منطقه عفر واقع شده‌است.
خصوصیات
منطقه اداری۴ ۱۱٬۲۰۲٫۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۳٬۱۸۰ نفر جمعیت دارد.
پاشاکلا (دشت‌سر)
پاشاکلا، روستایی است از توابع بخش دشت‌سر شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان دشت‌سر غربی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹۹ نفر (۳۷۰خانوار) بوده‌است.
گراز (ابهام‌زدایی)
گراز نوعی خوک است؛ همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آدریان سوئار
آدریان سوئار (Adrián Suar؛ زادهٔ March 25, 1968) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ تلویزیونی آرژانتینی-آمریکایی است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
بانوی اول ایالات متحده آمریکا
بانوی اول ایالات متحده عنوانی غیررسمی است که معمولاً به همسر رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در کاخ سفید گفته می‌شود. بانوی اول کنونی جیل بایدن است. از بانوهای اول پیشین می‌توان به مارتا واشنگتن، پت نیکسون، ژاکلین کندی، النور روزولت، هیلاری کلینتون، میشل اوباما و ملانیا ترامپ اشاره کرد.
آدریان سوئار
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به پسر عروس، ویولتا و ۲+۲ اشاره کرد.
بانوی اول ایالات متحده آمریکا
از آن جایی که این عنوان سنتاً به همسر رئیس‌جمهور آمریکا می‌رسد بعضی مواقع از آن تنها برای نام بردن از همسر رئیس‌جمهور استفاده می‌کنند اما در طول تاریخ زنان بسیاری این عنوان را داشته‌اند بدون این که همسر رئیس‌جمهور باشند. این معمولاً وقتی اتفاق می‌افتد که رئیس‌جمهور مجرد یا بیوه باشد. در این گونه مواقع معمولاً این پست به یکی از دختران یا خویشاوندان مؤنث رئیس‌جمهور می‌رسد.
آدریان سوئار
اوایل زندگی
آدریان سوئار، که در آرژانتین و برای همه طرفدارانش با نام آدریان سوار شناخته می‌شود، بازیگر و تهیه‌کننده تلویزیون، فیلم و تئاتر است. وی در ۲۵ مارس ۱۹۶۸ در کوئینز، نیویورک متولد شد. پدرش لیبل شوارتز بود. ۲ ساله بود که با خانواده اش به آرژانتین رفت.
هنگامی که او ۱۳ ساله بود، برای بازی در کانال ۹ تست داد و اولین نقش خود را در یک قسمت از یک مجموعه تلویزیونی به نام El Ciclo de Guillermo Bredeston y Nora Cárpena بدست آورد. او اولین نقش اصلی خود را در سال ۱۹۸۲ به عنوان آدریان در یک مجموعه تلویزیونی به نام Pelito، یک سریال محبوب در کانال ۱۳ به دست آورد
سنگ‌های روان
سنگ‌های روان به یک پدیده زمین‌شناسی اشاره دارد که در بستر دریاچه خشک ریسترک پلایا واقع در شمال غربی صحرایی معروف به دث ولی یا دره مرگ، که در کالیفرنیای شرقی، نزدیک صحرای نوادا قرار دارد، به وقوع می‌پیوندد و طی آن، سنگ‌ها، بدون دخالت عامل انسانی و حیوانی، مسافت گاه طولانی را به مرور زمان بر روی زمین طی کرده و ردهایی از خود به جای می‌گذارند. سنگ‌های این منطقه هر یک یا دو سال یک بار شروع به حرکت می‌کنند و طی سه تا چهار سال، ردهایی نسبتاً طولانی از خود به جای می‌گذارند که گاه به ده‌ها متر می‌رسند. سنگ‌هایی که دارای کف ناصاف هستند، ردی مستقیم و شیار دار ایجاد می‌کنند و سنگ‌هایی که دارای سطحی صاف می‌باشند، در مسیرهای گوناگون حرکت کرده و ردهایی ناراست از خود باقی می‌گذارند.
منشأ بیشتر این سنگ‌ها دامنهٔ تپه‌ای است واقع در جنوب ریسترک پلایا که از نوعی سنگ به نام دولومیت سیاه تشکیل شده‌است. البته در میان آن‌ها سنگ‌های آذرین هم دیده می‌شود.
حرکت سنگ‌ها
بر اساس نتیجه یک مطالعه که در اوت ۲۰۱۴ منتشر شد، مقالات خبری گزارش حل شدن پدیدهٔ سنگ‌های روان را با استفاده از GPS و تصویربرداری زمان‌گریز دادند. محققان در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۳ گزارش حرکت سنگ‌ها را دادند و بین دسامبر ۲۰۱۳ تا ژانویه ۲۰۱۴ بیش از ۶۰ سنگ جابه‌جا شده و برخی از آن‌ها مسافتی تا ۲۲۴ متر نیز طی نموده بودند. مشاهدات حکایت از آمیختن چند رویداد نادر دارد. ابتدا باید به مقداری آب در بستر دریاچه وجود داشته باشند که سنگ‌ها به زیر آب فرونروند. در کنار این عامل باید دمای شبانه آنقدر پایین بیاید که ورقه‌هایی یخی شناور تولید شود که ضخامت‌شان در عین استقامت اجازه حرکت آزادانه را بدهد (حدود ۵ میلی‌متر). روز بعد آفتاب باید یخ‌ها را به گونه‌ای ذوب کند که صفحات بزرگ یخی ساخته شود. در چنین شرایطی حتی یک باد با سرعت ۳ تا ۵ متر بر ثانیه نیز می‌تواند سنگ‌هایی را که وزن برخی از آن‌ها بالغ بر ۳۲۰ کیلوگرم است را در طول مسیرشان با سرعت ناچیز ۲ تا ۶ متر بر دقیقه روی گل نرم جابه‌جا کند و رد آن‌ها را روی گل و لای بستر دریاچه برجای بگذارد.
شهرستان آغ‌دام
شهرستان آغ‌دام (به لاتین Ağdam) رایونی در جنوب غربی جمهوری آذربایجان است با مرکزی به همین نام که اکنون شهری سکنه دار و تحت کنترل نیروهای آذربایجانی است.
شهر آغدام در سال ۱۹۹۳ میلادی در خلال مناقشه قره باغ دارای بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ سکنه بود. همچنین این شهر دارای فرودگاه مستقل بوده‌است. اگرچه شهر در خلال جنگ به دست ارمنی‌ها به‌طور کامل ویران شده‌است اما مسجد شهر و همچنین گورستان مسلمانان سالم باقی‌مانده‌اند. بیشتر آوارگان شهر آغدام در اردوگاه‌هایی در مناطق دیگر جمهوری آذربایجان ساکن بودند. در حال حاضر کل منطقه آغدام تحت کنترل نیروهای آذربایجان است.
آزادسازی شهرستان آغدام
در شب ۱۹ نوامبر سال ۲۰۲۰ توسط ارتش آذربایجان آزاد شد
هوهن پولدینگ
هوهن پولدینگ (به آلمانی: Hohenpolding) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات
هوهن پولدینگ ۲۷٫۴۲ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لیتوهور
لیتوهور یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در منطقه تربیچ واقع شده‌است. لیتوهور ۷٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷۹ نفر جمعیت دارد و ۴۶۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بلفورت اینسترومنت
بلفورت اینسترومنت شرکتی است که ابزار و تجهیزات هواشناسی می‌سازد. این شرکت همچنین تولید کنندهٔ سیستم هواشناسی خودکار DigiWx است که در فرودگاه‌های متعددی نصب گردیده است. از جمله محصولات معروف این شرکت باران‌سنج فیشر و پورتر می‌باشد.
سرکل (مریوان)
سرکل (مریوان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مریوان در استان کردستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان سرکل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۳ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
زبان بریگاسکی
زبان بریگاسکی گویشی از زبان لیگوری است که در حدود مرزی فرانسه و ایتالیا دست کم هزارتن گویشور دارد.
شترمرغ آسیایی
شترمرغ آسیایی نام یک گونه از رده پرنده است.
ایمان مافی
ایمان مافی (؛ زادهٔ July 9, 1994) بازیکن فوتبال است. او بازیکن باشگاه نروژی اف کی جرف است.
بوکان
بوکان شهری کُردنشین در جنوب مرکزی استان آذربایجان غربی ایران و مرکز شهرستان بوکان است. این شهر نسبت به برخی از شهرهای ایران، شهری جوان و نوبنیاد محسوب می‌شود و از نظر بافت تاریخی در دورهٔ قاجار و سده نوزدهم میلادی بنیان گذاشته شده‌است.
جمعیّت شهری آن براساس سرشماری سال ۱۳۹۵، بالغ بر ۱۹۳٬۵۰۱ نفر اعلام شده که بزرگ‌ترین شهر جنوب استان آذربایجان غربی به‌شمار می‌رود. از دههٔ ۱۳۶۰ شمسی به بعد، بوکان مرکز جذب مهاجران زیادی از شمال‌غرب ایران و خصوصاً بخش‌های کردنشین ایران بوده‌است. اکثریت ساکنان بوکان کُرد هستند و به زبان کردی سورانی با لهجهٔ بوکانی سخن می‌گویند. بیشتر مردم این شهر رسماً مسلمان و سنی شافعی مذهب هستند. دیگر جوامع مذهبی در بوکان شامل شیعهٔ دوازده‌امامی و بهائیان می‌شود.
بوکان از ارومیه ۱۸۵، از تبریز ۲۰۴ و از تهران ۶۴۹ کیلومتر از طریق خط ارتباطی زمینی فاصله دارد. موقعیت جغرافیایی این شهر ۱۳ استان شمال و جنوب ایران را به یکدیگر متصل می‌کند. بوکان در مرز میان استان کردستان و آذربایجان غربی قرار گرفته‌است. ارتفاع بوکان از سطح دریای آزاد ۱٬۳۷۰ متر است و آب هوای آن استپی خشک با تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد است.
در دورهٔ قاجار به سبب توجه و سکونتِ سردار عزیزخان مکری و خانواده‌اش، بوکان مورد اهمیّت قرار گرفت. در دورهٔ پهلوی زیرساخت‌های شهری در آن بنا نهاده شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در شاخص‌های اجتماعی، فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی شکوفا شد. این شهر یکی از شهرهای مهّم و مؤثر در ایران است.
حمل و نقل داخلی بوکان، توسط سامانهٔ تاکسی‌رانی و اتوبوس‌رانی انجام می‌شود. بوکان دارای ۳ ناحیه شهرداری است و شهردار آن توسط شورای شهر ۷ نفره انتخاب می‌شود. این شهر دارای یک پایانه مسافربری است که در شرق شهر و نزدیکی کمربندی آن واقع شده‌است.
اقتصاد بوکان متکی به حوزهٔ صنعت و صنایع خرد و بخش اندکی مربوط به گردشگری و مسافران بوده و بازار بوکان دومین بازار استان آذربایجان غربی است. قدمتِ بناهای تاریخی داخل شهر به دورهٔ قاجار برمی‌گردد و نماد این شهر، قلعهٔ سردار است. ره‌آورد مردم آن، حبوبات، فرش دستباف، ترشی، سبزیجات، لبنیات محلی و میوه‌های فصلی است.
نام
دربارهٔ واژهٔ بوکان، نظریه‌های بسیاری مطرح شده و اختلاف نظر میان نویسندگان و روایت کنندگان وجود دارد. ولادیمیر مینورسکی به نقل از رشیدالدین فضل‌الله همدانی گفته‌است که پیک امرای مغولی مرکیت بوکان نام داشته‌است. ناحیهٔ بوکان در اصل شاید بهی یا باهی نام داشته که امروزه فقط به یک دهستان بوکان اطلاق می‌شود. بنا به روایتی، بوکان را ابتدا شهر کهنه خوانده‌اند و آن شهر در جنوب غربی فعلی بوکان واقع شده بود که در اثر زلزله ویران شده و در محل فعلی نی‌زار و چشمه‌سار، بوکان را بنا کرده‌اند. بوکان چشمه‌های آب متعددی در آن وجود داشت و در زبان کُردی به چشمه «کانی» گفته می‌شود. روایت می‌شود، شخصی که می‌خواهد به کانی برود در زبان کُردی می‌گوید: ده‌چم بوکانی. به جهت سلیس و خوش آهنگ بودن، حرفِ ی آخر آن حذف و تبدیل به «بوکان» شده‌است.
برپایهٔ نظر ولادیمیر مینورسکی، تا پیش از دورهٔ قاجار نامی از بوکان در منابع تاریخی و جغرافیایی مشاهده نشده‌است. در برخی از نقشه‌هایی که توسط نیکولای ولادیمیروویچ خانیکوف خاورشناس و مردم‌شناس روسی و هاینریش کیپرت جغرافی‌دان آلمانی از آذربایجان و ایران در دورهٔ قاجار ترسیم کردند، نام بوکان قید شده‌است.
باغشن
باغشن یا بغ شن نام روستاییست که در استان خراسان رضوی و در ۳۰ کیلومتری جاده نیشابور به مشهد قرار دارد.
بوکان
تاریخ
پیشینه و بافت تاریخی این شهر مربوط به دورهٔ قاجار و برپایهٔ زندگی‌نامه چهار شخصیت دولتی که به خانوادهٔ «سردار» معروف‌اند است. اهمیّت بوکان به واسطهٔ ارتباط آن با خاندان عزیزخان مکری است. تا قبل از آباد شدن بوکان، این ناحیه یک تپه مشرف به چشمه‌های آب با زمین‌های مرطوب و باتلاقی که همهٔ اطراف و جوانب آن باغ بود. در سال‌های اولیهٔ سلطنت ناصرالدین شاه، جمعیّت بوکان ۶۰ نفر با خانه‌های گلی بود. بوکان روستایی بود که در اطراف یک قلعه ساخته شده بود. در این قلعه ابتدا عزیزخان مکری و بعدها به صورت موروثی، فرزندان و نوادگانش سکونت و اقامت داشتند. بوکان یکی از مراکز شهری ایل دهبکری بود. این شهر و روستاهای حومهٔ آن در دورهٔ قاجار، تحت مالکیت و ادارهٔ دهبکری‌ها و عزیزخان مکری، سپهسالار ناصرالدین شاه بود. در سال ۱۲۶۰ شمسی، در نزدیکی قلعه و مسجد، مکان‌هایی مانند حوضخانه و بازار سرپوشیده توسط سیف‌الدین خان مکری حاکم وقت بوکان احداث شدند. سیف‌الدین برای تکمیل کارهای ساختمانی قلعه و مسجد جامع و استخر آب از روی ناچاری و تنگ دستی چند آبادی به نام‌های تبت، اینگیجه و کهریزه از املاک مورثی خود را فروخت و به کمک مهندسین روسی برای تأمین آب روستا و قلعه، استخر آب را بنا کرد. در سال ۱۲۸۰ جمعیّت بوکان به ۴۰۰ نفر (۶۰ خانوار) افزایش یافته بود. ولادیمیر مینورسکی از اعضای کنسول روسیه در ساوجبلاغ مکری در سال ۱۲۸۹ شمسی به درخواست سردار محمدحسین‌خان به بوکان دعوت شده بود. به گفتهٔ مینورسکی در این زمان، بوکان یک قصبه و مرکز اداری یک بخش و محل سکونتِ نسل به نسل حاکمان مکری بوده‌است. محمدحسین خان حدود ۹۰۰۰ نفر رزمندهٔ نسبتاً مسلح از کُردهای مکری را تحت فرمان خود داشت.
عزیزخان مکری، سیف‌الدین خان مکری و محمدحسین خان مکری در فراهم کردن امکانات اولیهٔ بوکان و شکل‌گیری آن نقش مهمی داشته‌اند. آن‌ها برای بوکان، مسجد، حمام، بازار، سیستم تأمین آب، مکتب‌خانه، گورستان و سد ساختند. علی خان مکری آخرین و چهارمین سردار این شهر، در سال ۱۳۰۶ شمسی، بوکان را واگذار و از امورات دولتی کناره‌گیری کرد.
برپایهٔ یک سند قدیمی که مربوط به سال ۱۲۲۸ شمسی و در یکی از دفترخانه‌های تبریز تنظیم و تهیه شده، عزیزخان مکری شش دانگ بوکان و حوِمهٔ آن را به مبلغ ۱۸۵۰ تومان از معروف‌آقا ایلخانی رئیس ایل دهبکری خریداری کرده‌است. در قسمتی از سند فروش و انتقال بوکان به عزیزخان چنین آمده‌است:
ایالت اویو
ایالت اویو (به لاتین: Oyo State) یک ایالت در نیجریه است که ۲۸٬۴۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۹۱٬۵۸۹ نفر جمعیت دارد.
قائم‌آباد (نیمروز)
قائم‌آباد، روستایی در دهستان قائم‌آباد بخش صابری شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز بخش صابری است.
وتلوگا
شهر وتلوگا در کشور روسیه و در اوبلاست نیژنی نووگورود واقع شده‌است.
باغشن
این روستا در بخش زبرخان نیشابور و در ۵ کیلومتری شهر قدمگاه و در ۸ کیلومتری شهر درود قرار دارد.
این روستا به دلیل داشتن باغ و درختان فراوان و چشمه آبی گوارا که از کوه های بالا دست جاری میگیرد دارای آب و هوای بسیار دلچسب و دلپذیر میباشد.
عکاس‌باشی (مجموعه تلویزیونی)
عکاس‌باشی نام یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی «اکبر خواجویی» است که در سال ۱۳۵۶ ساخته شد و از تلویزیون ملی ایران پخش گردید.
خلاصه داستان
یک روستایی ساده به نام «صادق» برای تأمین مخارجِ ازدواج و خریدن تراکتور، نیازمند پول است. در نتیجه به شهر می‌رود و یک عکاس دوره‌گرد می‌شود. در شهر اتفاقات گوناگونی رخ می‌دهد و سرانجام تمام پولهایش به سرقت می‌رود و دستِ خالی به روستا باز می‌گردد.
قائم‌آباد (نیمروز)
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۱۳۹ نفر (۳۱۲ خانوار) بوده‌است.
بوکان
تاریخ
در سال ۱۲۳۶ در جریانِ عزل عزیزخان با دسیسه‌های میرزا آقاخان نوری از مناصب دولتی، او به آذربایجان برگشت و در بوکان اقامت کرده بود.
علی‌خان پسر بزرگ عزیزخان در قشون ایران خدمت می‌کرد و در زمانی که پدرش سمتِ وزیر جنگ را داشت، درجهٔ سرهنگی داشته و روستایی در چند کیلومتری بوکان با نام چاوان در همان دوره بنا به محبوبیت و احترام علی‌خان به «علی‌آباد» تغییرنام داده شد.
در روایتی از حرکت قشون عراقی از بیجار گروس و مرگ نواب الله حشمت‌الدوله در سال ۱۲۵۹ شمسی به قلعهٔ بوکان و سیف الدین حاکم آن که در آنجا سکونت داشته، اشاره شده‌است.
میرزا محمد علی محلاتی ملقب به «حاجی سیاح» در کتاب خاطرات و سفرنامهٔ خود (صفحهٔ ۲۵۴) در تیرماه سال ۱۲۶۱ شمسی، بوکان را این چنین توصیف کرده‌است:
پس از مرگ عزیزخان مکری، سیف‌الدین کوچک‌ترین فرزند او که در آن دوران، کودکی بیش نبود بر جایگاه پدرش نشست و مادرش نیابت او را بر عهده گرفت. ژاک دو مورگان باستان‌شانس و محقق فرانسوی که در سال ۱۲۶۹ شمسی در بخش‌های کُردنشین آذربایجان ایران حضور داشته، در کتاب سفرنامهٔ خود دربارهٔ بوکان نوشته‌است:
در جریان حملهٔ دهبکری‌ها به‌آبادی‌های منطقهٔ فیض‌الله‌بیگی، حدودِ هفتصد تا یک هزار نفر از جنگجویان این عشایر مقابل یکدیگر ایستادند. محمدحسین خان خود و بوکان را بی‌طرف اعلام کرد. پس از چند روز با متارکه محمدحسین خان صلح میان عشایر برقرار شد. در سال ۱۲۸۱ خوانین بانه از سردار محمدحسین خان سرپیچی می‌کردند و او ناچار شد لشکری تهیه و آن‌ها مطیع خود کند. سردار بوکان تمامی طوایف و عشایر مکری را به فرمان خود درآورد و امنیت را در منطقه حاصل کرد. در سال ۱۲۹۳ ادارهٔ شهرهای سقز و بانه تحت نظر محمدحسین‌خان بود و راساً حاکمانی برای این دو شهر تعیین و منصوب می‌کرد.
قبل از وقوع جنگ جهانی اول (۱۲۹۳)، محمدحسین مکری به‌همراه چند نفر دیگر از کُردهای منطقه اتهام همکاری با اتحاد جماهیر شوروی و نپذیرفتن جهاد عثمانی‌ها، توسط مأمورین دولت عثمانی دستگیر شد.
محمدخان بانه از خان‌های معروف بانه، سیف‌الدین خان اردلان حاکم سقز، شیخ باباسعید برزنجی از شیوخ منطقه و شاعر و خوشنویس و فاضل کُرد از افرادی بودند که توسط سپاه عثمانی اعدام شدند. محمدخان در شهر بانه اعدام شد و به‌محض رسیدن به سقز سیف‌الدین خان اردلان دستگیر شد.
تعداد ۱۲ سرباز و مأمور دولت عثمانی محمدحسین‌خان را همراه میرزا محمود افخم و پیکارش با دست و کتف بسته، درحالی‌که سوار بر شتر لخت و بدون جهاز بودند، به طرف شهر مراغه که مقر فرماندهی سپاه عثمانی‌ها بود بردند.
محمدحسین خان و میرزامحمود افخم در مراغه زندانی شدند و سرانجام در سال ۱۲۹۳ هجری شمسی به دستور «ارکان» یکی از فرماندهان حکومت عثمانی، او و سیف‌الدین خان سقز در مقابل صدها سرباز عثمانی در میدان عمومی شهر مراغه تیرباران شدند.
میرزامحمود افخم منشی به وساطت حاجی باپیرآقا آزاد شد و به وسیلهٔ او و معتمدین شهر مراغه با تشریفات لازم و احترام پیکر محمدحسین خان مکری در آرامگاه بوکان دفن شد.
کوه نعل شکن یا نالشکینه سنگر روس‌ها بود. در سال ۱۲۹۵ یک هزار سوار قزاق روس به بوکان حمله‌ور شدند و عثمانی‌ها از منطقه عقب‌نشینی کردند.
دورهٔ پهلوی
با آغاز حکومت رضا شاه پهلوی، به تدریج در بوکان سازمان‌ها و اداره‌های دولتی مانند پست و تلگراف، دارایی، مدارس دولتی، گمرک و ژاندارمری دایر شدند. گمرک بوکان در سال ۱۳۱۱ شمسی توسط وزارت دارائی وقت منحل شد. علی خان مکری آخرین سردار این شهر به‌دلیل بدهکاری و نداری، بوکان را با روستای سردار آباد معاوضه کرد و به آنجا نقل مکان کرد و با دختری ارمنی ازدواج کرد و از کار دولتی کناره‌گیری کرد. علی‌خان تا سال ۱۳۰۵ شمسی مالک این شهر بود. بعدها علی‌آقا ایلخانی زاده، بوکان را به میرزا آقا پناهی و حبیب پناهی که از تجار تبریز بودند، فروخت. در سال ۱۳۲۳ شمسی، عبدالله‌آقا ایلخانی‌زاده و قاسم مهتدی دوباره بوکان را از تجار تبریزی خریداری کردند و مالک آن شدند. عزیزخان مکری و خانواده او از سال ۱۲۲۸ تا ۱۳۰۵ شمسی مالک بوکان بودند. شهر ساوجبلاغ آب و هوای خوبی نداشت و به همین واسطه برخی از بیگ‌زادگان به بوکان رفتند و این امر باعث آباد شدن آنجا شد.
در زمان جمهوری مهاباد در بهمن سال ۱۳۲۴ اکثر رؤسای قبایل در جشن‌های اعلام جمهوری شرکت کرده بودند. با این همه، بسیاری از آن‌ها از درستی این اقدام خاطرجمع نبودند. عده‌ای به این علّت که جمهوری را دولتی دست‌نشانده شوروی می‌دانستند و برخی به این جهت که نمی‌خواستند همهٔ پل‌های پشت‌سر را خراب کنند و راه اتصال با تهران را ببندند. چندی برنیامد که بعضی از سران دهبکری با سرتیپ همایونی فرمانده نیروهای ایران در کردستان تماس گرفتند. در شهر بوکان پرچم حزبی این جمهوری که در قلعهٔ سردار نصب شده بود، به وسیلهٔ خاندان ایلخانی‌زاده و به ویژه قاسم‌آقا به پایین آورده شد و بعدها در روستای یکشوه نصب شد. دستاورد جمهوری مهاباد در بوکان، راه‌اندازی یک چاپخانه در این شهر و انتشار مجله سیاسی فرهنگی هلاله بود.
محمدرضا خلیلی‌عراقی در سفری ۸۰ روزه به شهرهای آذربایجان شرقی و غربی و برخی از شهرهای استان کردستان در سال ۱۳۲۷ شمسی دربارهٔ بوکان نوشته:
در سال ۱۳۲۷ شمسی در بوکان شهرداری تأسیس شد. در اسفند سال ۱۳۲۸ و اوایل ۱۳۲۹ جمعیّت یهودی ساکن این شهر از بوکان خارج شده و به تهران رفتند. سپس در تیرماه ۱۳۲۹ به اسرائیل مهاجرت کردند.
در سال ۱۳۳۱ قیام و جنبشی دهقانی علیه خان‌های منطقه در روستاهای کُردنشین جنوب آذربایجان غربی شکل گرفت. در دوران نخست‌وزیری محمد مصدق و گذراندن طرح‌ها و قوانین جدید از جمله قانون مربوط به «سهیم کردن رعایا در درآمدهای حاصله» و حذف عوارض و اختصاص درصدی از سهم مالکان برای فعالیت‌های عمرانی و آبادی روستاها، مردم حامی دولت و برنامه‌ها و قوانین مصوبه بودند و در مقابل مالکین و صاحبان قدرت محلی مخالفت کرده و به عناوین مختلف در صدد کارشکنی برمی‌آمدند. در منطقهٔ بوکان، پنج شخصیت محلی که اسامی آن‌ها عبارت بود از حسین فاتحی بوکانی، قاسم کریمی، عبدالله ایرانی، محمدرئوف، طاها غفوری؛ اقدام به شورش علیهٔ حاکمیت و ظلم و ستم خان‌های منطقه کردند.
اعتراض‌ها در بوکان و روستاهای منطقهٔ فیض الله بیگی، محال آختاچی، رودخانهٔ مجیدخان از سایر بخش‌های کردنشین ایران شدت بیشتری به خود گرفته بود. قاسم کریمی، عبدالله ایرانی با غنیمت شمردن فرصت و موقعیت زمانی، اقدام به تشکیل جلساتی در این شهر کرده و به اقداماتی نظیر ارسال طومار و مخابره تلگراف برای تهران در جهت حمایت از حرکت ملی دست می‌زدند و هم‌زمان با تشکیل نشست‌ها و تجمع‌هایی با حضور افراد مختلف از جمله نمایندگان مردم و کشاورزان برای بیان خواسته‌ها و ارسال نامه و شکایت در جهت احقاق حقوق خود اقدام می‌کردند. جنبش دهقانان بوکان و منطقه فیض الله بیگی در سال ۱۳۳۲ سرکوب و خاتمه یافت. این جنبش یکی از بزرگ‌ترین قیام‌های دهقانی در دورهٔ پهلوی بود.
در اثر تیراندازی مأموران دو نفر از جوانان این شهر کشته شدند و پنج نفر نیز مجروح شدند. در نتیجهٔ بحرانی شدن اوضاع بوکان، تقاضای اعزام نیرو از ژاندارمری سقز شد و فرماندهٔ تیپ مهاباد و معاون شهربانی استان آذربایجان غربی برای رسیدگی به وضعیت شهر با بالگرد عازم بوکان شدند. در ۲۲ دی ماه ۱۳۵۷ در بوکان راهپیمایی برگزار شد.