cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
هنری لارنس
حرفه سیاسی
بریتانیایی‌ها لارنس را به خیانت متهم کردند و او را به انگلستان منتقل و در برج لندن زندانی کردند (او تنها آمریکایی است که در برج زندانی شد). زندانی شدن او توسط آمریکایی‌ها مورد اعتراض قرار گرفت. در میدان، اکثر اسیران به عنوان اسیران جنگی در نظر گرفته می‌شدند و در حالی که شرایط، اغلب وحشتناک بود، تبادل اسرا و امتیازات پُستی، پذیرفته شده بود. ریچارد اسوالد، شریک تجاری سابقش و مالک اصلی جزیره بانس و پایگاهی جزیره‌ای برای تجارت برده در رودخانه سیرالئون، در زمان حبس، به لارنس کمک کرد. اسوالد از طرف لارنس با دولت بریتانیا مذاکره کرد. سرانجام در ۳۱ دسامبر ۱۷۸۱ در تبادل با ژنرال لرد کورنوالیس، آزاد شد و سفر خود را به آمستردام تکمیل کرد. او به فعالیت جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تلاش‌های آمریکایی پرداخت.
بزرگ‌ترین پسر لارنس، سرهنگ جان لارنس در ۱۷۸۲ در نبرد کامبهی ریور، به عنوان یکی از آخرین تلفات جنگ انقلابی، کشته شد. او از نام-نویسی و آزادی بردگان برای جنگ حمایت و به پدرش پیشنهاد کرد که از ۴۰ موردی که می‌خواست به ارث ببرد، شروع کند. او از پدرش خواسته بود تا برده‌های خانواده را آزاد کند، اما اگرچه هنری لارنس درگیر ماجرا شده بود، اما هرگز ۲۶۰ برده خود را آزاد نکرد.
در ۱۷۸۳، لارنس به عنوان یکی از مأمورهای هیئت صلح برای مذاکرات منتهی به معاهده پاریس، به پاریس فرستاده شد. در حالی که او معاهده اولیه را امضا نکرد، در رسیدن به توافقات ثانویه‌ای که مسائل مربوط به هلند و اسپانیا را حل می‌کرد، نقش اساسی داشت. ریچارد اسوالد، شریک سابق لارنس در تجارت برده، مذاکره‌کننده اصلی بریتانیا در جریان مذاکرات صلح پاریس بود.
لارنس به‌طور کلی در ۱۷۸۴ از زندگی عمومی بازنشسته شد. او به دنبال بازگشت به کنگره قاره‌ای، کنوانسیون قانون اساسی در ۱۷۸۷ و مجلس استانی بود، اما او از همه این سمت‌ها رد شد. او در کنوانسیون استانی ۱۷۸۸ خدمت کرد، جاییکه به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد.
نیروهای بریتانیایی، در طول اشغال چارلستون در جنگ، خانه لارنس در مپکین را به آتش کشیدند. زمانی که لارنس و خانواده‌اش در ۱۷۸۴ بازگشتند، در حالی که خانهٔ بزرگشان بازسازی می‌شد، در یک ساختمان بیرونی زندگی می‌کردند. او باقی‌مانده عمر خود را در این ملک زندگی کرد و برای بازپرداخت ۴۰ هزار پوندی که انقلاب برای او هزینه کرده بود، (معادل حدود ۱۵٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) کار و تلاش کرد.
وفات و میراث
لارنس با شروع دهه ۴۰ سالگی از بیماری نقرس رنج می‌برد و این مشکل او را در بقیه عمرش آزار می‌داد. لارنس در ۸ دسامبر ۱۷۹۲ در ملک خود به نام مپکین در کارولینای جنوبی، درگذشت. او در وصیت‌نامه خود درخواست کرد که می‌خواهد، سوزانده شود و خاکسترش در ملکش دفن شود. گزارش شده‌است که او اولین سفیدپوست مُردهٔ سوزانده شده در ایالات متحده بود که به دلیل ترس از زنده به گور شدن آن را انتخاب کرد. پس از آن، املاک او چندین دست جابه‌جا شد. بخش‌های بزرگی از املاک او هنوز وجود دارد و امروزه به عنوان صومعهٔ تراپیست استفاده می‌شود.
شهر لارنس در کارولینای جنوبی و شهرستانش، به نام او نام‌گذاری شده‌اند. حومه و روستای لارنس در نیویورک به نام او نام‌گذاری شده‌اند. شهرستان لارنس در جورجیا برای پسرش جان، نام‌گذاری شده‌است. ژنرال لاچلان مک‌اینتاش که به عنوان کارمند لارنس کار می‌کرد و دوست نزدیک او شد، فورت لارنس در اوهایو را به نام او، نام‌گذاری کرد.
تاریخ شهر رم
[[پرونده:Rome-_Ruins_of_the_Forum,_Looking_towards_the_Capitol.jpg|بندانگشتی|رم:خرابه‌های فوروم منظره کپیتول ۱۷۴۲
Canaletto]] تاریخ رم شامل تاریخ شهر رم و همچنین تمدن روم باستان می‌شود. تاریخ روم دارای تأثیراتی در تاریخ جهان مدرن داشته. مخصوصا تاریخ کلیسای کاتولیک و قوانین رومی در بسیاری از سیستم‌های حقوقی مؤثر بوده. تاریخ روم را می‌توان به دوره‌های زیر تقسیم کرد.
روم ماقبل تاریخ، شامل سکونت گاه‌های نخستین و افسانه پیدایش رم توسط رومولوس·
دوران حکومت اتروسک‌ها و دوران رگال، در این دور با احتساب رومولوس هفت پادشاه در روم حکومت کردند.
دوران جمهوری روم، که از ۵۰۹ پ. م شروع می‌شود زمانیکه پادشاه توسط سناتورها انتخاب می‌شدند. در این دوره در طول قرن پنجم قبل از میلاد روم به صورتی فوق‌العاده وسعت پیدا کرد و روم مناطقی را در لاتیوم به تصرف درآورد. در دوران جنگ‌های پونی در ۲۶۴ تا ۱۴۶ پ. م، روم باستان به مناطق غرب مدیترانه مسلط می‌شود و جانشین تمدن کارتاژ می‌شود.
دوران قرون وسطی که مشخصه آن قطع رابطه با کنستانتینوپل و تشکیل ایالات پاپی است. پاپ می‌کوشد تا قدرت نفوذ خودش را در امپراتوری مقدس روم افزایش دهد. در دوران قرون تاریک (Dark Ages) جمعیت روم به ۳۰۰۰۰ نفر تقلیل پیدا می‌کند. به دنبال شکاف میان کلیسای شرق (ارتدکس) و کلیسای غرب و نزاع‌های انتخاب‌های مقامات کلیسا رخ داد. پاپ‌ها در دوران قرون وسطی قدرت بالایی کسب کردند. شهر رم کاملاً ضعیف شد و جمعیت آن زیر ۲۰۰۰۰ نفر تقلیل پیدا کرد. ضعف کامل روم در قرون وسطی با خرابه‌های آثار باستانی روم قابل مشاهده است.
رنسانس رمی: در قرن ۱۵ زمانیکه رم از لحاظ فرهنگی و آریستوکراسی جایگزین فلورانس می‌شود رنسانس رومی به وقوع می‌پیوندد. با نابودی شهر رم در ۱۵۲۷ میلادی رنسانس رومی ناگهان فروکش می‌کند؛ ولی پاپ‌ها با اقدامات ضد رفورم و اصلاحات موقعیت خود را تثبیت می‌کنند؛ و شهر رم تا اوایل دوران مدرن شکوفایی خود را ادامه می‌دهد. در زمان ناپلئون رم ضمیمه قلمرو او و قسمتی از امپراتوری فرانسه می‌شود.
تاریخ اولیه
بر طبق دلایل باستانشناسی حد اقل ۵۰۰۰ سال قبل در این مناطق انسان زندگی می‌کرده. مدارک باستانشناسی نشان دهنده مبهم بودن داستان شروع رم با رومولوس است. تاریخ مرسوم برای بنیاد شهر رم ۷۵۳پ. م است؛ ولی حفاری‌های ۲۰۱۴ نشان می‌دهد دیوار خیلی قبل از تاریخ رسمی وجود داشته. باستانشناسان عمر دیوارهای سنگی و قطعه‌های سفالی را مربوط به قرن نهم پیش از میلاد می‌دانند؛ و مدارکی وجود دارد که قرن دهم پیش از میلاد مردمانی در تپه پالاتین وجود داشتند. منطقه سنت اوموبون برای فهمیدن مراحل، بنا، و شهرنشینی، و تشکیل دولت در اواخر آرکائیک نقش حیاطی بازی می‌کند. معبد سنت اوموبون به قرن ۷ و ۶ پیش از میلاد برمیگردد؛ که آن را به قدیمی‌ترین معبد شناخته شده روم تبدیل میکندک
افسانه رم
تصور می‌رود منشأ نام شهر روم برگرفته از نام رومولوس افسانه ای اولین حاکم رم باشد. گفته می‌شود رومولوس به همراه برادر دوقلویش رموس، پسر خدای مریخ و از نوادگان تروژان قهرمان آئنیاس می‌باشد. آنها توسط گرگ ماده ای بزرگ می‌شوند و رومولوس، رموس را به قتل می‌رساند و نام شهر رم را از نام خودش اقتباس می‌کند؛ و افسانه می‌گوید پس از بنیاد شهر رم و نامگذاری آن به همه مردم از تمام طبقات چه برده چه مردمان آزاد اجازه می‌دهد تا در این شهر به عنوان شهروند ساکن شوند. برای اینکه برای مردان شهرش همسر بگیرد، رومولوس از قبایل همسایه خود دعوت می‌کند تا در جشنی که رم ترتیب داده شرکت کنند آنگاه بسیاری از زنان جوان گرفته می‌شوند. پس از جنگ با سابین‌ها، رومولوس با شاه سابین‌ها تیتوس تاتیوس پادشاهی مشترکی را بر قرار می‌کند. رومولوس ۱۰۰ نفر از شریف‌ترین مردان را انتخاب مبکند تا سنای روم را به عنوان یک شورای مشورتی برای شاه تشکیل دهند. او این مردان را پاتریس نام گذاری کرد، و نوادگان آنها پاتریسین‌ها بودند. او سه گروه نظامی از اکوئیستها تشکیل می‌دهد. (اکوئیستها از نظر طبقه اجتماعی از سناتورها پایین‌تر بودند). رومنس‌ها، تیتیس‌ها (پیروان شاه سابین)، لوسرس (اتروسک‌ها). او همچنین افراد جامعه را به سی گروه تقسیم کرد؛ که نام آنها از سی زن گرفته شد که در پایان گرفته شدن جنگ میان رومولوس و تاتیوس شرکت کردند. نام این گروه‌ها کوریا بود؛ و یک مجمع قانون گذاری از کوریاها تشکیل می‌شد. برای پیداکردن ریشه لغت روم کوششهایی صورت گرفته. یکی مشتق از کلمه یونانی Ῥώμη به معنای شجاعت است. ممکن است ارتباط با ریشه rum به معنای پستان که از نظر تئوری مربوط به توتم گرگی می‌شود که دوقلوهای شناخته شده را پرورش داد. به نظر می‌رسد نام اتروسکی شهر هم ruma بوده. همچنین rumon نام قبلی روخانه تیبر؛ و منابع لغت‌شناسی‌ها نامشخص دیگری هم وجود دارد.
زبان ایتالیایی
ایتالیایی زبانان لاتین‌ها در غرب، سابین‌ها در دره‌های بالا دست تیبر، آمبرین‌ها در شمال شرقی، سامنیتس‌ها در جنوب، اوسکان‌ها و دیگران. در قرن هشتم پیش از میلاد، آنها با دو گروه قومی دیگر در هم آمیختند: اتروسک‌ها در شمال و یونانی‌ها در جنوب. اتروسک‌ها در شمال رو در اتروریا ساکن شدند (توسکانی امروزی). آنها شهرهایی را مانندتارکویین، وی، و وولترا را بنا گذاشتند و هم چنان‌که در شاه‌های اسطوره ای اتروسکی نشان می‌دهد، اثر عمیقی در فرهنگ روم داشتند. منشأ اتروسکها در ماقبل تاریخ محو گشته. تاریخ دانان دسترسی به ادبیات یا نوشته یا فلسفه ای را ندارند. بنابر این بیشتر مطالبی که راجع به این تمدن می‌دانیم از اشیایی به دست آمده که از قبرها و معابد آنها به دست آمده. رفتار اتروسک‌ها منجر به یک سردرگمی می‌شود. فرهنگ اتروسک‌ها همچون لاتین‌ها تحت تأثیر یونانی‌ها تغییر یافته. اتروسک‌ها همچون ایتالیایی‌ها مرد سالار و جنگجو بودند. نمایش‌های گلادیاتوری از رسوم اتروسک‌ها سرچشمه گرفته‌است. یونانی‌ها بین سالهای ۷۵۰ تا ۵۵۰ پ. م کلونی‌های زیادی را در جنوب ایتالیا ساخته بودند (بعدها رومی‌ها آنها را Magna Graecia نام گذاری کردند)، برای نمونه شهرهای Cumae, Naples, Reggio Calabria, Crotone, Sybaris,, Tarantoو همچنین دو سوم جزیره سیسیل.
فرمانروایی اتروسکها
بعد از ۶۵۰پ. م اتروسکها بر ایتالیا مسلط شدند و تا شمال ایتالیای مرکزی گسترش یافتند. تاریخ مرسوم ایتالیا می‌گوید روم از سال ۷۵۳ تا ۵۰۹ پ. م تحت کنترل ۷ پادشاه بوده. از رومولوس افسانه ای شروع می‌شود که گفته می‌شود او به همراه برادرش رومولوس بنیانگذار شهر رم بودند؛ و گفته می‌شود سه شاه آخر اتروسکن بودند. به نام‌های تارکویین پریسکوس، سرویوس تولیوس، وتارکویین سوپربوس تارکویین که در نام دو تن از این پادشاهان قرار دارد به شهر اتروسکی تارکویین اشاره دارد. بیشتر منابع کهن درغارت شهر روم به وسیله گائولس بعد از جنگ آلیا از بین رفت؛ و باقی مانده آنها نیز در طول زمان گم شد یا به سرقت رفت بنابر این تمام مطالبی که امروزه دربارهٔ این هقت پادشاه کفته می‌شود جای سؤال دارد. لیست پادشاهان نیز مشکوک است. گر چه آخرین آنها می‌تواند یک شخصیت واقعی باشد. بسیاری از تاریخ دانان معتقدند حدود یک قرن رم زیر نفوذ اتروسک‌ها بوده. در این دوره، پل پونس سابلیسیوس بر روی تیبر ساخته می‌شود؛ و همچنین بنای کلواکا ماکسیما. گفته می‌شود اتروسک‌ها مهندسین قابلی در ساخت این نوع بناها بوند. از نکته نظر فرهنگی و فنی بعد از یونانی‌ها اتروسک‌ها در توسعه مؤثر بودند. با توسعه به سمت جنوب اتروسک‌ها و یونانی‌ها مستقیماً با هم درگیر شدند؛ و در ابتدا اتروسکها بر کولونی‌های یونانی‌ها پیروز شدند. بعد از این اتروریا رو به اضمحلال رفت. با استقاده از این موقعیت رم حوالی ۵۰۰ پ. م استقلال خود را بازیافت. همچنین تک پادشاهی جای خود را به حکومت جمهوری بر پایه سنا می‌دهد، که از اشرافزادگان شهر تشکیل می‌شد؛ که ضامن مشارکت بیشترافراد آزاد شهر بود؛ و سالانه حاکمان را انتخاب می‌کردند. اتروسک‌ها آخرین نفوذهای خود را به عنوان اقوامی برتر از دست دادن و در جامعه روم ادغام گردیدند. رومی‌ها ساخت معابد را از اتروسک‌ها یادگرفته بودند، شاید پرستش خدایان سه‌گانه ژونو، مینروا، و ژوپیتر را از خدایان اتروسک‌ها اونی، منروا و تینیا فراگرفته باشند. روم ابتدا یک شهر لاتینی بود. کاملاً اتروسکی نشد؛ و شواهد نشان می‌دهد رومی‌ها عمدتاً توسط تجارت تحت تأثیر شهرهای یونانی جنوب ایتالیا قرار داشتند.
امپراتوری روم
نوشتار اصبی امپراتوری روم
امپراتوری اولیه
با پایان گرفتن جمهوری، شهر روم به عظمتی رسید متناسب پایتخت امپراتوریی که بر تمام مدیترانه حکمرانی می‌کرد. جمعیت شهر بین ۴۵۰۰۰۰ تا ۳٫۵ میلیون نفر برآورد می‌شود. جمعیت ۱ تا ۲ میلیون میان تاریخ دانان بیشتر مورد تأیید است. این عظمت در زمان آگوستوس بیشتر شد، او پروژه‌های آگوستوس را تکمیل کرد و خود نیز بر آنها افزود، مانند فوروم آگوستوس، و آرا پاسیس. گفته می‌شود او رم را به صورت شهری از آجر تحویل گرفت و شهری از مرمر تحویل داد. جانشینان آگوستوس تلاش کردند تا با افزودن مشارکت‌های شخصی خود به شهر، تا حدودی از موفقیت وی الگوبرداری کنند. در زمان حکومت نرون بیشتر شهر را نابود کرد، ولی به طرق مختلف باعث شد ساخت و سازهای جدیدی در شهر انجام گیرد. از نظر اقتصادی رم در آن زمان شهری وابسطه به دولت بود. ۱۵ تا ۲۵ درصد از غلات آن توسط دولت مرکزی تأمین می‌شد. تجارت و صنعت در مقایسه با دیگر شهرها مانند اسکندریه نقش کمتری ایفا می‌کرد. این بدان معنی بود که روم برای حقظ جمعیت خود از نظر کالا و محصولات وابسته به شهرهای دیگر امپراتوری بود. این اکثراً با مالیات‌هایی که از دولت تأمین می‌کرد پرداخت می‌شد. اگر این مالیات به رم سرازیر نمی‌شد شهر بسیار کوچکتر می‌گردید. جمعیت رم بعد از گذشتن از اوج خود در قرن دوم به تدریج کاهش پیدا می‌کند. در انتهای قرن دوم در دوروران مارکوس آورلیوس، طاعون آنتونین ۲۰۰۰ نفر را در یک روز کشت. مارکوس آورلیوس در سال ۱۸۰می‌میرد. حکومت او آخرین پنج امپراتور خوب و پایان صلح رومی (پاکس رومانا) بود. پسر او کمودوس، تا سال ۱۷۷ م. یکی از دو امپراتور مشترک بود. با افول تدریجی قدرت روم غربی او قدرت کامل امپراتوری را در دست گرفت. هنگامی که دیوار آورلین ساخته شد(۲۷۳م) به ۵۰۰۰۰۰ تنزل کرده بود. در این زمان به دنبال فاجعه فوران آتش فشان مونت وسوویوس در ۷۹ م که شهر پومپی را ویران ساخت، گروهی از اشراف کنترل روم را در دست گرفتند.
بحران قرن سوم
با شروع قرن سوم، وضعیت عوض می‌شود، بحران قرن سوم نشان دهنده وقایع و مشکلات امپراتوریی است که تقریباً نابود شذه بود. احساس خطری که به تازگی پیش آمده بود و خطر هجوم بربرها کاملاً از تصمیم امپراتور آورلیان برای ساخت دیواری که در سال ۲۷۳م پایان کرفت مشاهده می‌شود. دیوار غظیمی نزدیک به ۲۰ کیلومتر که دور پایتخت را احاطه کرده بود. رم رسماً پایتخت امپراتوری باقی ماند، اما امپراتور کمتر و کمتر اوقات خودش را در آنجا سپری می‌کرد. در پایان قرن سوم اصلاحات سیاسی دیوکلتین، روم از نقش سنتی خودش به عنوان پایتخت امپراتوری محروم شد. پایتخت‌های بعدی روم غربی میلان یا راونا یاشهرهای گل بود. در ۳۳۰م کنستانتین اول دومین پایتخت را در کنستانتینوپل تأسیس کرد.
مسیحیت
امپراتوران روم رفتار مشابهی با مسیحیان نداشتند. قانون یهودیان را از پرستش اپراتور معاف کرده بود؛ و مسیحیان که نخست با یهودیان مشتبه میشدن، از این امتیاز برخوردار بودند؛ ولی اعدام بطرس و بولس و، و سوزاندن مسیحیان برای روشن کردن مسابقات نرون این تسامح متقابل را به خصومت‌های دائم و جنگهای متناوب مبدل ساخت. مخالفت با مذهب جدید بیشتر از جانب مردم بود تا از جانب دولت. ظاهراً در قانون روم از زمان نرون اقرار به مسیحی بودن جرمی بزرگ بود، ولی در زمان بیشتر امپراتوران این قانون عمدتاً با تساهل به مورد اجرا گذاشته می‌شد. تراژان در پاسخ فرماندار محلی به نام پلینی نوشت." پلینی عزیز، طریقه ای که برای رسیدگی به کار کسانی که در نزد تو متهم به مسیحی بودن می‌شوند در پیش گرفته‌ای کاملاً بجا است… وقتی که علیه آنان اعلان جرم می‌شود و مجرم تشخیص داده می‌شوند باید مجازاتشان کرد ولی هنگامی که متهم منکر مسیحی بودن می‌شود، و این موضوع را با پرستیدن خدایان ما ثابت می‌کند باید او را بخشید. هرگونه اطلاعی که نام متهم کننده در آن ذکر نشده باشد نباید به عنوان مدرک علیه کسی پذیرفته شود. مسیحی متهم معمولاً می‌توانست با تقدیم کندر برای مجسمه امپراتور خود را خلاص کند. هادریانوس به کارگزارانش دستور داد که اصل برائت را در مورد مسیحیان رعایت کنند. آنتونیوس تعقیب و آزار بیشتری را مجاز دانست. در سمورنا مردم از فیلیپ که مسئول مسابقات و مراسم مذهبی در ایلات آسیای روم بود، خواستار اجرای قانون شدند، و او با کشتن یازده مسیحی در آمفی تئاتر این در خواست را اجابت کرد. سپس مردم خواستار اعدام اسقف پولوکارپوس شدند و چون حاضر به برگشت از عقیده خود نشد این پیرمرد هشتاد و شش ساله را زنده زنده در آتش سوزاندند. در زمان کومودوس از شکنجه و آزار کاسته شد. اسقف رم و تولز به قتل رسیدند ۲۵۰م. صدها تن از مسیحیان رومی در سیاه چالها، انباشته شدند، برخی دیگر را سر بریدند، اسقف تاراگونا را زنده زنده در آتش سوزاندند. در سال ۲۶۱، پس از اینکه ایرانیان والریانوس را از صحنه خارج کردند، گالیتوس نخستین فرمان تسامح مذهبی را منتشر ساخت، و آیین مسیح را به عنوان مذهب مجاز به رسمیت شناخت. طی چهل سال بعد تعقیب و آزار مختصری هنوز وجود داشت، ولی به‌طور کلی این دوره برای مسیحیت دهه‌های آرامش بیسابقه و گسترش سریع بود. ولی دوباره در زمان دیوکلتیانوس در ۳۰۳ هر چهار حکمران فرمان دادند همه کلیساهای مسیحی ویران گردد، همه کتاب‌های مسیحی سوزانده شود، و مسیحیانی که در یک اجتماع مذهبی دیده می‌شوند اعدام گردند. مسیحیت بیش از آن گسترده شده بود که بتواند سرکوب شود، و در سال ۳۱۳ با فرمان میلان که به امضاء کنستانتین رسید مسیحیت در امپراتوری روم آزاد اعلام شد. کنستانتین یکم اولین امپراتور مسیحی می‌شود؛ و در ۳۸۰م تئودوسیوس اول مسیحیت را دین رسمی امپراتوری اعلام می‌کند. در زمان تئودوسیوس، زیارت معبد پاگان ممنوع می‌شود. آتش مقدس در معبد وستا خاموش می‌شود، و سکونت دوشیزگان وستال در معبد منحل می‌شود، و برای بعضی از مراسم بت پرستان همچون جادوگری و تفعل به پرندگان مجازات تعیین شد. تئودوسیوس بازگشت سمبل پیروزی Altar of Victory را به سنا ممنوع کرد. با پذیرش مسیحیت توسط اپراتور روم، رسماً طبق اعتقاد نامه تسالونیکا اسقف روم به شخصیت بالایی در امپراتوری غربی تبدیل شد. با افزایش نقش او در امپراتوری، روم پرستیژ تاریخی خود را نگاه می‌دارد، و این دوره آخرین موج فعالیت ساخت و ساز را شاهد بود. قبل از کنستانتین ماکسنتیوس ساختمانی شبه باسیلیکای او در فوروم را می‌سازد، خود کنستانتین طاق نصرت کنستانتین را بنا می‌کند. تا پیروزی خودش را جشن بگیرد. دیوکلتین بزرگ‌ترین حمام را می‌سازد.
تهاجم ژرمن‌ها و فروپاشی امپراتوری غربی
روم هنوز یکی از پایگاه‌های قوی کفر بود که توسط اشراف و سناتورها اداره می‌شد. در هر صورت دیوار جدید نتوانست از هجوم آلاریک در ۴۱۰م و گایسریک در ۴۵۵م به شهر جلوگیری کند. ختی نتوانست از سربازان ژنرال ریسیمر که حقوقشان را نگرفته بودند جلوگیری کند۴۷۲ م. این اولین بار بود که روم پس از ۸۰۰ سال توسط دشمنان شکست می‌خورد. هجوم قبلی به روم در سال ۳۸۷پ. م توسط گلها و به رهبری برونوس انجام شده بود. به گفته سنت جروم، هجوم سال ۴۱۰م دلیل عمده سقوط امپراتوری روم می‌باشد؛ و به گفته Bethlehem شهری که تمام جهان را گرفت خودش اشغال شد. این هجوم تمام دنیای روم را در بحت و حیرت فرو برد. در هر صورت ممکن است دربارهٔ خسارتی که از هجوم پیش آمد اغراق شود. جمعیت از اواخرقرن چهارم به بعد شروع به نزول می‌کند، اگر چه نیمه‌های قرن پنجم به نظر می‌رسد رم بیشترین جمعیت را در بین دو قسمت امپراتوری دارا بود، جمعیت ساکن آن حدود ۶۵۰۰۰۰ نفر بود. این تقلیل جمعیت با اشغال استان‌های آفریقایی توسط واندال‌ها شدت گرفت. از نیمه قرن پنجم به بعد که دیگر غلات نمی‌توانست از آفریقا وارد ش بسیاری از ساکنان از شهر فرار کردند. در ابتدای قرن ششم جمعیت روم ممکن است کمتر از ۱۰۰۰۰۰ نفر باشد بسیاری از بناها توسط خود اهالی شهر نابود شدند، آنها سنگهای معابد را بردند و ختی مجسمه‌ها را سوزاندند تا آهک درست کنند و در خانه‌های شخصی استفاده کنند. علاوه بر آن بسیاری از کلیساها نیز به همین طریق ساخته شد. برای مثال اولین باسیلیکای سنت پیترز از بقایای میدان نرون ساخته شد. این نوع ساخت و ساز ویرانگر تا رنسانس در رم ادامه داشت. از قرن چهارم، امپراتوری قوانینی علیه برداشتن سنگها مخصوصاً مرمر از اماکن عمومی به تصویب رسید؛ ولی به لت نیازی که به باز سازی وجود داشت این قوانین در عمل بی اثر بود. بسیاری از کلیساهای جدید به راحتی از بقایای معابد کفر استفاده می‌کردند. حتی گاه خدایان و قهرمانان کفر را به قهرمانان مسحیت مطابق آن تغییر می‌دادند. در این مسیر، معبد رومولوس و رموس تبدیل به باسیلیکای دوقلو سنت کوسماس و دامیان می‌شود؛ و بعدها پانتئون، معبد تمام خدایان، تبدیل به کلیسای شهدا می‌شود.
جدایی از کنستانتینوپل و تشکیل ایالات پاپی
در ۷۲۷پاپ گرگوری دوم از پذیسرش فرمان شمایل‌شکنی امپراتور لئو سوم خودداری می‌کند. لئو نیروهای خود را به راونا می‌فرستد ولی آنها توسط لومباردها به عقب رانده می‌شوند. در۷۳۱ توسط گریگوری سوم شورایی در سنت پیتر فراخوانده شد تا شمایل شکنی را تکفیر کند. امپراتور با مصادره ایالات پاپی سیسیل و کالابریا و انتقال مناطقی که قبلاً توسط پاپ اداره می‌شد به نماینده کنستانتینوپل عکس العمل نشان داد. علی‌رغم این کشمکش‌ها گرگوری سوم هرگز کمک‌های خودش را به امپراتوری در مقابل خطرات دشمنان خارجی قطع نکرد. در این دوره پادشاهی لومبارد بر رهبری شاه لیوتپرند احیا می‌شود. در ۷۳۰ او حومه روم را به علت حمایت پاپ از دوک اسپولتو ویران کرد. گر چه شهر با دیوار بزرگ حفاظت می‌شد، پاپ توانست اقدام کمی علیه شاه لومبارد انجام دهد. پاپ ترتیبی داد تا با بیزانتین هم پیمان شود. به حمایت کننده‌های دیگری هم نیاز بود. گرگوری سوم اولین پاپی بود که از پادشاهی فرانک‌ها تقاضای کمک می‌کرد و این اتفاق بعداً در زمان شارل مارتل نیز تکرار شد۷۳۹م. حتی آیستولف جانشین لیوت پرند تهاجمی تر عمل کرد او فرارا و راونا را فتح کرد و نایب اسلطنه راونا را منحل و روم شاهد قربانی بعدی اش شد. در ۷۵۴ پاپ استفن دوم به فرانسه می‌رود تا پیپین جوان را به عنوان طرفدار روم، شاه فرانک‌ها اعلان کند. در همان سال شاه و پاپ پشت کوه‌های آلپ آیستوف را در پاویا شکست دادند. وقتی پیپین به سنت دنیس برمیگردد. آیستوف قولی نمی‌دهد و در ۷۵۶ روم را ۵۶ روز محاصره می‌کند. وقتی خبر حرکت پیپین به ایتالیا به لومباردها می‌رسد آنها به شمال بازمی‌گردند. این بار موافقت می‌کند که به پاب ایالاتی را که قول داده بود بدهد، و بدین ترتیب ایالات پاپی متولد می‌شود. در ۷۷۱ دسیدریوس شاه جدید لومباردها طرحی می‌ریزد که با یک زیارت ساختگی رم را فتح کند و پاپ استفان سوم را دستگیرکند. همدست او پائولوس آفیارتا رئیس حزب لومبارد در داخل شهر بود. او در ۷۷۲ رم را فتح کرد اما شارلمانی را عصبانی کرد. به هرحال توطئه با شکست مواجه می‌شود و پاپ هادریان اول جانشین استفن از شارلمانی علیه دزیدریوس شاه لومباردها کمک می‌خواهد و در نهایت در ۷۷۳ اورا شکست می‌دهد. پادشاهی لومبارد دیگر وجود نداشت، و اکنون روم وارد مرحله سیاسی بزرگتر و جدیدی می‌شود.
شکل‌گیری روم مقدس
در ۷۹۹ پاپ جدید لئو سوم راه‌پیمایی سنتی را از ساختمان لاتران به کلیسای سنت لورنزو در لوسینا رهبری کرد. دو تن که ضعف پاپ را در مقابل شارلمانی دوست نداشتند، با حمله به راهپیمایی زخم کشنده ای به پاپ وارد کردند ولی پاپ جان سالم به در برد. در ۸۰۰م لئو به پادشاه فرانک‌ها پناهنده می‌شود سپس شاه با ارتش قوی و کشیش‌های فرانسوی وارد رم می‌شود. او محکمه ای تشکیل می‌دهد که تصمیم بگیر آیا لئو سوم پاپ باقی بماند یا نه. این محاکمه به هر حال قسمتی از سلسله وقایعی بود که در نهایت جهان را متعجب کرد. پاپ رسمیت پیدا می‌کند و حمله کننده‌ها تبعید می‌شوند. در ۸۰۰ م پاپ لئو سوم در باسیلیکای سنت پیتر شارلمانی تاجگذاری می‌کند و او را امپراتور مقس لقب می‌دهد. با این عمل رم برای همیشه حمایت کنستانتینوپل را از دست می‌دهد؛ و در عوض رقیبی برای خود می‌سازد که بعد از یک سری جنگ‌ها شارلمانی بر بیشتر فلمرو امپراتور ی غربی مسلط می‌شود. بعد از مرگ شارلمانی نبود افرادی همچون او باعث کردید در سازمان جدید اختلاف نظر بیفتد. در همان حال کلیسای جهانی رم باید با منافع غیر روحانی خود شهر هم روبرو می‌شد. رومی‌ها، هرچند فقیر و فروتن، دوباره حق انتخاب امپراتور غربی را دارا شدند. سند مشهور جعلی به نام دهش قسطنتین که در اسناد پاپی تهیه شده بود، قلمرو پاپی را که از راونا تا گائتا گسترده بود تضمین می‌کرد. این فرمان ظاهراً مزاحم رم محسوب می‌شد، اما اغلب در حد بالایی روی آن بحث می‌شد، و با گذشت قرنها، تنها پاپ‌های قوی می‌توانستند آن را ادعا کنند. عامل اصلی ضعف دستگاه پاپی در داخل شهر تغییر دائمی پاپ‌ها بود. خانواده‌های اشراف کوشش می‌کردند به نفع خودشان رهبری را در دست گیرند. قدرت‌های همجوار به نام دوک نشین اسپولتو و توسکانا، یادگرفتند چگونه از ضعف داخلی استفاده کنند و با نقش داوری و حکمیت به دنبال منافع شخصی خودشان باشند. در این دوره روم در عمل طعمه بی نظمی‌ها بود. جمعیت خشمگین پیکر مرده پاپ فورموسوس را نبش قبر کرده و محاکمه کردند
مجمع رم
از ۱۰۴۸ تا ۱۲۵۷ پاپ‌ها با نزاع‌های فزاینده ای میان رهبرهای سیاسی و کلیساهای روم مقدس و امپراتوری بیزانس روبرو بودند. این نزاع در نهایت منجر به طرح جدایی کلیسای شرق و غرب می‌شود، کلیسای کاتولیک در غرب و کلیسای اورتودوکس در شرق. از ۱۲۵۷ تا ۱۳۷۷پاپ اگرچه اسقف رم بود ولی در شهرهای ویتربو، اورویتو، پروژیا و بعداً آوینون نیز ساکن شد. به دنبال طرح جدایی کلیسای شرق و غرب پاپ از آوینون به رم بازمی‌گردد. در این دوره بازساری کلیسا زوار و مطران‌ها (اسقف اعظم) را از دنیای مسیحیت به رم جذب می‌کرد؛ و به همراه آنان پول‌هایشان، حتی با جمعیت ۳۰۰۰۰ و با حضور یک بروکراسی دولتی رم دوباره به شهری مصرفی مبدل می‌گردد. در همان حال شهرهای خودمختار ایتالیا در حال افزایش بودند. عمده خود مختاری‌ها به وسیله خانواده‌های پیشه وران و تجاری بود که جایگزین اشرافیت قبلی شدند. بعد از غارت روم توسط نرمن‌ها در سال ۱۰۸۴، باز سازی شهر با حمایت خانواده‌های قدرتمندی مانند خانواده فراجیپان و پیر لئونی صورت می‌گیرد؛ که ثروتشان بیشتر از راه تجارت و بانکداری به دست آمده بود نه از زمین‌داری. با الهام از شهرهای اطراف مانند تیوولی و میتربو، مردم رم به فکر تشکیل مجامع مشترک و کسب آزادی قابل توجهی در مقابل اقتدار پاپ افتادند. در ۱۱۴۳با رهبری جوردانو پیرلئونی علیه آریستو کراسی و حکومت کلیسا شورشی برپا شد. درمیان مواعظ کشیش آرنالدو و مخالف سرسخت با مالکیت کلیسایی و دخالت کلیسا در امور جاری، سنا و جمهوری روم با نام مجمع رم دوباره متولد شد. شورشی که منجر به تشکیل مجمع رم شد تا ۱۱۵۵ ادامه داشت. سنای جدید برای بقای خودش مجبور بود سخت کار کند. با سیاستی دوپهلو که میان حمایت از پاپ و امپراتوری مقدس بسته به وصع سیاسی دررفت‌وآمد بود. در ۱۱۶۷ در مونتپوریزو در جنگ با توسکالوم، سربازان روم از نیروهای امپراتوری فردریک بارباروسا شکست می‌خورند. از شانس خوب، دشمنان پیروز گرفتار طاعون می‌شوند و رم در امان می‌ماند. در ۱۱۸۸ این مجمع جدید توسط پاپ کلمنت سوم به رسمیت شناخته می‌شود. در حالی که ۵۶ نفر از سناتورها تابع پاپ بودند پاپ باید پول زیادی به کارمندان مجمع می‌پرداخت. سنا همیشه در اجرای کارهایش دچار مشکل بود، گاهی یک سناتور مسند قدرت را در دست می‌گرفت و منجر به دیکتاتوری می‌شد که کمکی به استحکام این مجمع تازه تأسیس نمی‌کرد.
گلف‌ها و گیبلین‌ها
گلف‌ها احزاب طرفدار پاپ و گیبلین‌ها نام احزاب طرفدار امپراتور روم مقدس بود در قرن ۱۲ و ۱۳ رقابت میان این دو گروه مشخصه بارز سیاست‌های قرون وسطی در دولت شهرهای مرکزی و شمالی ایتالیا بود. در سال ۱۲۰۴ درگیری بین خانواده پاپ اینوسنت سوم و رقبایش خانواده قدرتمند اورسینی منجر به شورش در شهر شد. شعله‌های آتش دوباره خیابان‌های رم را فرا گرفت. دو طرف از درون استحکاماتشان به کمک ماشین آلات خود بسیاری از ساختمان‌های قدیمی یکدیگد را نابود کردند. در نزاع میان پاپ وامپراتور فردریک دوم، و همچنین شاه ناپل و سیسیل، گیبلین‌ها به طرفداری روم و امپراتور وارد میدان شدند. فردریک دوم تجهیزات و نفراتی را به نفع آنها به مجمع رم ارسال می‌کند. در آن سال در شورشی دیگر علیه پاپ، رومی‌های به رهبری سناتور لوکا ساولی ساختمان‌های لاتران را که به کلیسا تعلق داشت غارت کردند. ساولی برادر زاده پاپ هونوریوس سوم و پدر هونوریوس چهارم بود. اما در آن سالها وابستگی‌های فامیلی اغلب مشخص کننده جناح سیاسی نبود. وهرگز رم مانند شهرهای فلورانس و سینا ومیلان به خودمختاری و ثبات نرسید. به علل نزاع‌های بی پایان میان خانواده‌های اشراف (ساولی، اورسینی، کولونا، آنی بالدی)، موضع مبهم پاپ، غرور جمعیتی که هرگز رؤیای شکوه گذشته را فراموش نکرده و از طرفی در فکر منافع آنی خود بودند، و ضعف ادارات جمهوری، شهر از تمام امکانات آن محروم شده بود. به تقلید از مجامع موفق تر، در ۱۲۵۲ مردم سناتوری خارجی به نام بولوگونس را انتخاب کردند. وی برای آوردن صلح به شهر قدرتمندترین اشراف شهر را وادار کرد تا ۱۴۰ برج و بارو که در شهر داشتند تخریب کنند؛ و با الهام از قوانین شمال ایتالیا قوانینی را به تصویب رساند. بولوگونس آدم قویی بود ولی در ۱۲۵۸ می‌میرد و تقریباً هیچ‌کدام از اصلاحاتش جامع عمل نمی‌پوشد. پنج سال بعد شاه ناپل چارلز یکم سناتور می‌شود. او فقط در ۱۲۶۵ وارد شهر می‌شود اما بزودی مجبور می‌شود با کنرادین وارث دودمان هوئنس تافن روبرو شود، او آمده بود تا حقوق خانوادگی خودش را از جنوب ایتالیا مطالبه کند و شهر را ترک گوید. بعد از ۱۲۶۵ روم دوباره تبدیل به جمهوری دموکراتیک می‌شود و هنری اهل کاستیل به سناتوری انتخاب می‌شود. اما کنرادین و حزب گیبلین در جنگ تگلیاکوزه در مقابل هم قرار می‌گیرند۱۲۶۸. و درنتیجه رم دوباره به دستان چارلزیکم می‌افتد. نیکولاس سوم از خاندان اورسینی، در ۱۲۷۷ مسند پاپی را از لاتران می‌گیرد. او همچنین فرمان می‌دهد که هیچ خارجی حق سناتور شدن را ندارد. چون خودش رمی بود خود را از طرف مردم به مقام سناتوری رساند. با این حرکت، شهر دوباره به جناح پاپ تعلق گرفت. در ۱۲۸۵ چارلز دوباره سناتور می‌شود، اما شورش سیسیل از محبوبیت او می‌کاهد و از آن به بعد شهر رم از قدرت او خارج می‌شود. سناتور و پاپ بعدی دوباره رمی می‌شوند. پاپ هونریوس چهارم از دودمان ساولّی.
بونیفاکیوس هشتم و اسارت بابلی
جانشین پاپ سلستین پنجم یک رومی و از فامیل کائتانی به نام بونی فاس هشتم، درگیر نزاع‌های محلی علیه رقیب سنتی فامیلیش کولونا بود. درهین نزاع‌های محلی می‌کوشید تا برتری جهانی پاپ را به کرسی بنشاند. در ۱۳۰۰ او اولین عفو عمومی را اعلان کرد و در ۱۳۰۳ اولین دانشگاه رم را بنا کرد. عفو عمومی حرکت مهمی در رم بود. وارزش شحصیت جهانی او را بیشتر کرد. بیشتر از همه اقتصاد شهر با جریان زوار رونق بیشتری گرفت. بونی فاس بعد از شورش شهر آناگنی در ۱۳۰۳ می‌میرد. آن شورش علامتی بود از حکومت شاه فرانسه علیه پاپ و دوره ای دیگر از سقوط رم را نشان می‌داد. کلمنت پنجم جانشین بونی فاس وارد شهر نشد. دوره ای که به اسارت بابلی نام گرفت و موجب گردید مقر پاپ برای دوره ای از رم به شهر آوینیون در فرانسه منتقل شود که ۷۰ سال طول کشید. این شرایط منجر به استقلال مقامات محلی شد، اما روشن شد این وضعیت ناپدار است و کمبود پول‌های کلیسا منجر به فروپاشی رم می‌شد. بیشتر از یک قرن در رم ساختمان جدید مهمی ساخته نشد؛ و بلعکس بسیاری از ساختمان‌های شهر منجمله، کلیسای اصلی رو به خرابی رفت.
کولادی رینزو و برگشت پاپ به رم
علی‌رغم نزول و عدم حضور پاپ، رم موقعیت معنوی خود را از دست نداد: در ۱۳۴۱ شاعر معروف پترارکا به شهر وارد می‌شود و به منصب ملک‌الشعرا که منصبی دولتی بود می‌رسد و در کپیتولین برنامه اجرا می‌کند. مردم شهر از اشراف و فقیر یک صدا خواهان برگشت پاپ به رم می‌شوند. در میان سفیران بسیاری که در این دوره راه خود را به آوینیون باز کرده بودند، چهره ای غیر معمول اما فصیح ظهور می‌کند. کولدا رینزو هم چنان‌که قدرت نفوذ او در میان مردم بیشتر می‌شد، در ۱۳۴۷ در راس جمعیتی پرشور کاپیتولین را فتح کرد. طول قدرت او اگر چه عمری کوتاه داشت. با الهام از روم باستان، با موقعیتی دیکتاتوری خود را تریبون خواند، که منصب نماینده عوام در جهوری روم باستان بود. کولا همچنین خود را مساوی امپراتور مقدس روم می‌پنداشت. او به تمام شهرهای ایتالیا شهروندی رم را اعطاء کرد، و حتی خود را برای انتخاب شدن به امپراتور ایتالیا آماده می‌کرد. با این زیاده روی پاپ او را مرتد، کافر و مجرم اعلان کرد. هم چنان‌که اشراف همیشه از او متنفر بودند مردم عوام هم به تدریج از او ناراضی شدند. در ۱۵ دسامبر او مجبور به فرار می‌شود. در اوگوست ۱۳۵۴ که کاردینال آلبورنوز نقش «سناتور رم» را در برنامه تحکیم بخشیدن به حکومت پاپ در ایالات پاپی به او سپرد. او دوباره سردسته می‌شود. در اکتبر کولای دیکتاتور به علت رفتارهای عجیب و غریب و صورتحساب‌های سنگین محبوبیت خود را از دست می‌دهد و در شورشی که به دست خانواده کولونا بر پا می‌شود به قتل می‌رسد. در آوریل ۱۳۵۵چارلز دوم از بوهما وارد شهر می‌شود تا در مراسم سنتی تاجگذاری با عنوان امپراتور انتخاب شود. ملاقات او برای شهر وندان ناامید کننده بود. او پول کمی داشت و تاجگذاری او را نه پاپ بلکه یک کاردینال انجام داد، و بعد از چند روز سکونت می‌رود. با برگشت امپراتور به سرزمین خودش کاردینال آلبورنوز هچنانکه در دژ خود درلازی شمالی قرار داشت توانست کنترل شهر را در دست گیرد. سناتورها مستقیماً توسط پاپ از شهرهای مختلف ایتالیا انتخاب می‌شدند، اما شهر در حقیقت مستقل بود. شورای سنا از شش قاضی، پنج دفتر دار، شش مارشال، چندین آشنا، بیست شوالیه و بیست مرد نظامی تشکیل می‌شد. آلبورنوز خانواده‌های اشراف را به شدت سرکوب کرده بود، و دست حزب دموکراتیک برای اجرای یک سیاست تهاجمی باز بود. در ۱۳۶۲ رم علیه شهر ولتری اعلان جنگ می‌کند. به هر حال جنگ داخلی برپا می‌شود. حزب شهر حومه، گروه مزدور کوندوتیری را استخدام می‌کند و رمی‌ها سربازان آلمانی و لهستانی را به استخدام درمی‌آورند، به علاوه ۶۰۰ شوالیه و حدود ۲۲۰۰۰ پیاده‌نظام از شهروندان در دوران جنک گروه کاندوتییری در ایتالیا فعال بودند. بسیاری از آهای ساولّی، اورسینی، و آنی بالدی که از رم اخراج شده بودند رهبر این واحدهای نظامی شدند. جنگ با ولتری به ضعف گرایید و رم خود را به پاپ جدید اربن پنجم تسلیم کرد، با این شرط که آلبورنوز وارد شهر نشود. در اکتبر ۱۳۶۷ در پاسخ به نمازگراران سنت بریج و پترارکا، در نهایت پاپ اربن از شهر دیدن می‌کند و در طول حضور او، چارلز چهارم دوباره در شهر تاجگذاری می‌کند. اما کاردینال‌ها و شاه فرانسه مانع رفتن او می‌شوند. در نهایت گریگوری یازدهم در ژانویه ۱۳۷۷ به منصب اسقف رم انتخاب می‌شود.
طرح غربی و درگیری با میلان
رفتار نامناسب خلف او اوربان ششم در سال ۱۳۷۸ منجر به طرح دودستگی غرب. ، که مانع هرگونه تلاش واقعی برای بهبود شرایط روم در حال فروپاشی شد در این مدت ۴۰ سال دو مرد ادعا می‌کردند که هریک به تنهایی پاپ واقعی است. قرن ۱۴ با غیبت پاپ، پاپ نشین شدن آوینیون، یک قرن غفلت و بدبختی برای رم به بار آورد و آن را به پایین‌ترین حد جمعیت رساند. برگشت پاپ به رم به دلیل شرایط بد شهر و کمبود ایمنی و کنترل، چندین بار به تعویق افتاد. ابتدا می‌باید موقعیت سیاسی و دینی پاپ تقویت شود. وقتی در سال ۱۳۷۷ گرگوری یازدهم عملاً به رم بازگشت، به علت درگیری‌ها میان جناح‌های اشراف و عوام شهر را پر آشوب دید، در این شرایط قدرت او بیشتر فرمالیته بود. سپس چهار دهه بدون ثبات پیش آمد، مشخصه این دوه درگیری‌های مقامات محلی میان مجمع روم و پاپ بود، و از نظر بین‌المللی دودستگی کلیسای غرب. در نهایت پاپ مارتین پنجم انتخاب می‌شود. در ۱۴۳۳ دوک میلان فیلیپو ماریا با فلورانس و ونیز قرار داد صلح امضاء می‌کنند. سپس به تلافی حمایت سابق اوژن چهارم از دونفر جمهوری‌خواه، نفراتی را برای تعرض به ایالت پاپی ارسال و تیوولی را در حومه رم غارت می‌کند. علی‌رغم امتیازاتی که اوژن چهارم به دوک میلان می‌دهد، سربازان میلان دست از خرابکاری برنداشته و منجر به تأسیس یک دولت جمهوری به رهبری باندرسی در ۱۴۳۴ می‌شود. چند روز بعد ایوگین شبانه شهر را ترک می‌کند. به هر حال باندرسی ثابت می‌کند که قادر به اداره شهر نمی‌باشد و ناکفایتی و هرج و مرج آنها را از حمایت عمومی مأیوس می‌کند. در نتیجه در ۱۴۳۴ کنترل شهر به کمک ارتش جووانی ویتلسچی به ایگوئین برمیگردد. بعد از مرگ مشکوک ویتلسچی شهر تحت کنترل پاتریارک شهر آکویلیا درمی آید. ایگوئین در سپتامبر ۱۴۴۳ به رم بازمی‌گردد.
کورن فری
کورن فری (Korn Ferry) شرکت خدمات حرفه‌ای آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد.
رنارد آر.۳۶
'''رنارد آر. ۳۶''' یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت Renard است. هواگرد رنارد آر. ۳۶ نخستین پروازش را در ۵ نوامبر میلادی انجام داد.
طراح این هواگرد، آلفرد رنارد بود.
آجیل (فیلم)
آجیل (Gorp) فیلمی به کارگردانی جوزف روبن است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دنیس کواید و فرن درشر اشاره کرد.
سرابیط الخادم
سرابیط الخادم (سرابيط الخادم) منطقه‌ای است که در جنوب غرب شبه جزیره سینا در همسایگی شهر ابوزنیمه با فاصله تقریبی ۸۰ کیلومتری از راس سدر واقع شده‌است. عملیات حفاری در این منطقه برای یافتن آثار تاریخی توسط سر فلندرز پتری در این منطقه برای دستیابی به پادگانهای التعدین قدیمی و همین‌طور معبد حتحور شروع گردید، الهه حتحور یک الهه قدیمی مصری است که مصریها در قدیم او را حامی صحرای سرابیط الخادم که مسیر رسیدن به آن بسیار سخت بود می‌دانستند و از این بابت این الهه را می‌پرستیدند، منطقه و صحرای سرابیط الخادم در بالای یک تپه قرار دارد که بالا رفتن و رسیدن به آن از تمامی جهات سخت و دشوار است، آثار تاریخی و همچنین معادنی که در این منطقه وجود دارد در بالای سطح گسترده این تپه مرتفع قرار دارد. در این منطقه مجسمه‌ها و نقاشی‌های زیادی کشف شده‌است که نام فراعنه مختلف را با خود دارند مانند سنفرو از خاندان چهارم فراعنه و فرعون منتوحتب سوم و فرعون منتوحتب چهارم از فراعنه خاندان یازدهم ویک نقاشی بنام سنوسرت اول و اسم پدرش آمنمهات اول. اما مشهورترین آثار در این منطقه عبارت است از معبد حتحور و نقاشی‌هایی سینایی که دیگری که در سال ۱۹۰۵ کشف شده‌است که بنام نقاشی‌های سینایی شناخته و نامیده می‌شود.
آلیسیا لوکاس
آلیسیا لوکاس (Alicia Lucas؛ زادهٔ March 28, 1992) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل استرالیا است.
سرابیط الخادم
معبد و پرستشگاه الهه حتحور
این معبد در بالای تپه‌ای که از جنس سنگهای رملی است، در ارتفاع ۱۲۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. طول معبد تقریباً ۸۰ متر و عرض آن تقریباً برابر با ۳۵ متر می‌باشد و بالای همین کوه و در نزدیکی همین معبد تعدادی معدن سنگ فیروزه قرار دارد که این معادن تعداد زیادی نقاشی‌های بسیار مهم را در خود ذخیره و نگهداری کرده‌است. در سمت غرب این معبد منازل و خانه‌های کارگران که به شکل دایره ای و به صورت خشن و زمختی از سنگهای منطقه ساخته شده‌است قرار دارد. در این منازل بعضی از وسایل زندگی روزمره در گذشته پیدا شده‌است. این معبد خاص پرستش الهه حتحور بوده‌است.
آلیسیا لوکاس
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
انتشارات تاتل
انتشارات تاتل (Tuttle Publishing) یک شرکت انتشارات کتاب است که شامل تاتل، نسخه‌های پریپلوس و نسخه‌های سفر می‌شود.
سرابیط الخادم
ویژگی‌ها
این معبد شامل یک حجره و اتاق نیز برای عبادت و پرستش الهه سوبد نیز بوده‌است. همچنین دارای سه ورودی برای داخل شدن میهمانان است، ورودی اصلی از سمت مرغزار و چمنزار العیر است، ورودی دوم از سمت دره الخصیف و ورودی سوم از سمت دره الطلیحه است. ورودی اصلی شامل دو لوحه و نقاشی بوده‌است که یکی از آن‌ها مربوط دوره فرعون رامسس دوم و دومی مربوط به دوره و عهد فرعون ست نخت اولین فرعون خاندان بیستم است. بعد از ورودی اصلی مجموعه از حیاط‌ها قرار دارد که هر کدام دارای تعداد اتاق می‌باشد که در دوره فرعون توتمس سوم ساخته شده‌است، این مجموعه بدون التزام به طراحی که در معبد بکار برده شده‌است ساخته شده‌است، این اتاق‌ها هر کدام شامل اسم فراعنه‌ای است که در زمان خودشان به این منطقه هیئت اعزام کرده‌اند و همین‌طور اسامی روسای این هیئت‌های اعزامی که به این منطقه روانه و اعزام شده‌اند. این معبد به‌طور گسترده‌ای خراب شده‌است به‌طور خاص در زمانی که اسرائیل صحرای سینا را اشغال کرده بود، کما اینکه بعضی از عناصر معماری و ساختمانی این معبد و همین‌طور بعضی از لوحه‌های نقاشی و نوشته شده و مجسمه‌ها را از این مکان به اسرائیل منتقل نمود.
دوران باستان
هنگامیکه مصریها در عهد قدیم (دوران باستان) طلا و فیروزه و سنگهای گرانبهای دیگر را در سینا کشف کردند، فرعون آمنمهات اول نیم میلیون جنیه برای ترمیم و بازسازی معبد حتحور در سرابیط الخادم هزینه نمود، بعد از آن فرعون سنوسرت اول از حاکمان خاندان دوازدهم حکومت میانی در مصر اقدام به ساختن معبد برای عبادت و پرستش الهه حتحور الهه و بانوی فیروزه اقدام کرد. بعد از آن این معبد در طی عصرهای متمادی با ساختن بناها و ساختمان‌های اضافه شده به معبد مواجه بود، این معبد از غاری که برای الهه حتحور در کوه کنده شده‌است و مقدس‌ترین مکان معبد محسوب می‌شود شروع شده‌است، بعد از آن یک اتاق دیگر برای عبادت حتحور ساخته شده‌است بعد از آن اسم بسیاری از فراعنه در معبد بر روی نقاشی و بر روی صخره‌ها نیز نیایش‌هایی که برای این الهه انجام می‌شد نقش بسته‌است. تعداد نقاشی‌ها و نوشته‌هایی که در سرابیط الخادم پیدا شده‌است بالغ بر ۳۸۷ عدد می‌باشد که مربوط به دوران حکومت‌های میانی و جدید در مصر می‌باشد. این تعداد نقاشی و نوشته‌ها شامل تمامی نقوش و نوشته‌های معبد نمی‌شود برای اینکه در معدن‌ها نیز نوشته‌هایی وجود داشته ولی این معدن‌ها جزو اموال فرعون محسوب می‌شد و توسط هیئت‌های اعزامی فراعنه که توسط بلند مرتبه‌ترین کارمند وی ریاست می‌شد، این معدن‌ها کنترل می‌شد، نوشته‌ها و نقاشی‌ها در معادن تماماً اسم فراعنه مختلف و همین‌طور رئیس هیئتهای اعزامی فراعنه و کارمندان بلندپایه وی شامل می‌شد،
دوره جدید
در دوران دولت جدید فرعون (حکومت فراعنه در مصر به سه دوره تقسیم می‌شود، دوره حکومت باستان که شامل فراعنه ای است که حالت و گونه ای اساطیری دارند، دوره میانی و دوره جدید، در هر دوره‌ای نیز خاندانهای مختلف فراعنه بر مصر حکومت می‌کرده‌اند که این خاندانها در تاریخ به‌نام مثلاً خاندان دهم فراعنه شناخته می‌شوند، «این نکاتی است که در تمام نوشته‌ها در مورد مصر به‌چشم می‌خورد») فرعون آمنهوتپ اول اقدام به بازسازی هر چیزی که از این بنا خراب شده بود نمود، به‌طور خاص نشیمنگاه و هال این عبادتگاه که دارای ستون بود را بازسازی کرد. کما اینکه یک مجسمه از الهه حتحور برای تطهیر زائرین درست کرد، بعد از آن فرعون آمنمهات دوم اجزای دیگری به این ساختمان اضافه نمود، در دوره دو فرعون آمنمهات سوم و چهارم دو مجسمه از الهه سید و الهه حتحور در این محل ساخته شد، در زمان و دوره دو فرعون توتمس سوم حتشبسوت تعدادی سالن در جلوی محل قدس الاقداس (مقدسترین مکان معبد) ساخته شد و به این معبد اضافه گردید، بعد از وی در زمان زمامداری فرزند وی آمنهوتپ دوم نیز تعدادی سالن دیگر به این محل اضافه گردید، در دوره حکومت آمنهوتپ سوم تعداد ۶ اتاق در این معبد ساخته شد و به ساختمان معبد اضافه گردید. در دوره حکومت خاندان فراعنه هجدهم بر مصر همه فراعنه این خاندان توجه ویژه‌ای به این منطقه و سرابیط الخادم مبذول داشتند و این توجه و اهتمام در دوران توتمس سوم و حتشبسوت و آمنهوتپ سوم و سیتی اول و رامسس دوم و رامسس ششم ادامه پیدا کرد، بطوریکه تعداد نقوش و نوشته‌ها در سرابیط الخادم بالغ بر ۳۸۷ عدد گردید.
الفبای سینایی
در سال ۱۹۰۵ میلادی وقتی که دانشمند باستان‌شناس انگلیسی بتری در حین کار باستانشناسی در معبد سرابیط الخادم و در غارها و معادن فیروزه این منطقه کار می‌کرد توانست تعداد ۱۲ نقاشی و نوشته پیدا کند که نوشته‌های آن شناخته شده نبود و بعضی از علامتهای بکارگرفته شده در این نوشته‌ها مشابه علامت‌های هیروگلیفی بود، و زمان نگارش و نوشتن آن‌ها به دوران توتمس سوم و حتشبسوت برمی‌گشت. در سال‌های بعد هیئت‌های باستانشناسی اعزام شده به این منطقه و گسترش کار کاوش و باستانشناسی در این منطقه این هیئت‌ها توانستند ۲۵ نقش و نوشته دیگر را در این منطقه پیدا بکنند. کاوشگران و پژوهشگران و باستانشناسان بر این علامت‌ها نام الفبای سینایی نام نهادند، علت این نامگذاری برای این بود که سرزمین سینا سرزمینی بود که این نوشته‌ها در آن کشف و مشاهده و ثبت شده بود. این علامت‌ها و نوشته این موضوع را در مصر قدیم برای ما روشن می‌ساخت که این علامت‌ها مربوط به مصر قدیم و همین‌طور مشابه بعضی از علامت‌هایی است که مردم سامی در خاورمیانه از آن استفاده می‌کردند به این اعتبار که سینا نقطه برخورد و سرزمینی بوده‌است که مردم آسیا از آن عبور می‌کردند. بنظر می‌رسد که بعضی از کارگران سامی به صورت هیئتی برای کار یا تجارت از فلسطین به این منطقه می‌آمدند، بعد از بررسی‌های بیشتر روی این نوشته‌ها مشخص شد که این نوشته‌ها در اصل الفبای فنیقی می‌باشد که اصل آن نیز الفبای یونانی و لاتینی بوده‌است که هر دوی آن‌ها الفبای اروپایی عصر جدید و حاضر می‌باشند.
کاریز (شاهرود)
کاریز یک روستا در ایران است که در دهستان خوارتوران شهرستان شاهرود واقع شده‌است. کاریز ۹۰ نفر جمعیت دارد.
لوچانو ساوورینی
لوچانو ساوورینی (Luciano Savorini; – October 30, 1964) ژیمناست هنری اهل ایتالیا بود.
گیرنده ۲ هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین
گیرنده ۲ هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین (Corticotropin-releasing hormone receptor 2) که با نام CRF2 هم شناخته می‌شود؛ یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «CRHR2» کُدگذاری می‌شود.
این گیرنده به هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین متصل می‌شود و در مغز بیان می‌گردد.
آدرس‌دهی کلمه‌ای
مبانی و مفاهیم پایه
به‌طور کلی، حداقل واحد آدرس پذیر در رم (MAU: Minimum Addressable Unit) یک ویژگی خاص از حافظه است. انتزاع‌های مختلف در یک رایانهممکن است از MAUهای متفاوتی استفاده کنند، حتی زمانی که آنها یک حافظه اصلی را نشان می‌دهند. به عنوان مثال، ممکن است یک رایانهبرای مجموعه دستورالعمل‌ها instruction set خود از آدرس‌های ۳۲ بیتی استفاده کند، اما سیستم انسجام حافظه پنهان(cache coherence) CPU ممکن است با حافظه تنها با ریزدانگی(granularity) 64 بایت خطوط کش(cache lines) کار کند، که اجازه می‌دهد هر یک از خطوط کش با تنها یک آدرس ۲۶ بیتی شناسایی شود و سربار حافظه نهان CPU کاهش یابد.
ترجمه آدرس که توسط حافظه مجازی(virtual memory) انجام شده‌است اغلب بر ساختار و عرض فضای آدرس تأثیر می‌گذارد، اما MAU را تغییر نمی‌دهد.
trade-off بین حداقل واحدهای آدرس پذیر مختلف
تصمیم برای انتخاب اندازه حداقل واحد آدرس پذیر حافظه می‌تواند می‌تواند سخت باشد. استفاده از یک MAU بزرگتر اجازه می‌دهد تا همان مقدار حافظه را با یک آدرس کوچکتر آدرس دهی شود، که می‌تواند به میزان قابل توجهی نیازهای یک برنامه به حافظه را کاهش دهد. با این حال، استفاده از یک MAU کوچکتر، باعث آسانتر و بهینه تر شدن کار با داده‌های کوچک می‌شود.
فرض کنید برنامه ای می‌خواهد یکی از ۱۲ نشانه سنتی طالع بینی غربی را ذخیره کند. یک علامت واحد را می‌توان در ۴ بیت ذخیره کرد. اگر یک علامت در حداقل واحد آدرس پذیر خود ذخیره شود، اگر از آدرس دهی بایت استفاده شود ۴ بیت استفاده نخواهد شد و ۵۰٪ بازده خواهیم داشت، در حالی که در آدرس دهی کلمه ۳۲ بیتی ۲۸ بیت استفاده نخواهد شد و ۱۲٫۵٪ بازده خواهیم داشت. اگر یک علامت در مینیمم واحد آدرس پذیر MAU با داده‌های دیگر «بسته بندی» شود، آنگاه ممکن است هزینه خواندن و نوشتن در حافظه به نسبت افزایش یابد. برای مثال، برای نوشتن یک علامت جدید در MAU که دادهٔ دیگری نیز در آن بسته‌بندی شده، رایانهابتدا باید مقدار فعلی داخل MAU را خوانده و تنها بیت‌های مناسب را بازنویسی کند و در نهایت مقدار جدید را مجدداً ذخیره کند. در صورتی که برنامه نیاز داشته باشد تا به نخ (thread)های مختلف اجازه دهد تا داده‌های دیگر داخل MAU را به‌طور همزمان تغییر دهد این عملیات بسیار هزینه برخواهد بود.
مثال رایج تر، رشته‌ای از متن است. فرمت‌های رایج برای ذخیره رشته‌ها مانند UTF-8 و ASCII رشته‌ها را به صورت دنباله ای از کد پوینت‌های ۸ بیتی ذخیره می‌کنند. با آدرس دهی به صورت بایت، هر کد می‌تواند در MAU با آدرس دهی مستقل خود بدون هیچ سرباری ذخیره شود. با آدرس دهی کلمه ای ۳۲ بیتی و قرار دادن هر کد پوینت داخل یک MAU جداگانه باعث افزایش استفاده از حافظه به میزان ۳۰۰٪ می‌شود که برای برنامه‌هایی که با رشته‌های بزرگ کار می‌کنند مناسب و قابل اجرا نیست. دسته‌بندی کدهای مجاور درون یک کلمه حافظه باعث جلوگیری از این هزینه می‌شود، هر چند الگوریتم‌های زیادی برای کار با رشته‌ها ترجیح می‌دهند تا بتوانند آدرس‌های مستقل برای کدها در نظر بگیرند. برای اینکه این کار را بتوان با کدهای دسته‌بندی شده انجام داد الگوریتم باید از یک آدرس "wide" یا گسترده یا عریض استفاده کند که همچنین آفست یا محل کاراکتر در کلمه حافظه را مشخص می‌کند. اگر قرار باشد این آدرس گسترده در جایی در حافظه برنامه ذخیره شود ممکن است به حافظه بیشتری نسبت به آدرس‌های معمولی نیاز داشته باشد.
برای ارزیابی تأثیر این روش‌ها در یک برنامه کامل، یک مرورگر را در نظر بگیرید که صفحه ای بزرگ و پیچیده را نمایش می‌دهد. برخی از قسمت‌های حافظه مرورگر برای ذخیره داده‌های ساده مانند عکس‌ها یا متون استفاده می‌شود، مرورگر غالباً می‌خواهد که این داده‌ها به شکل بهینه‌ترین حالت ممکن ذخیره شوند، و در نتیجه تقریباً به همان مقدار داده حافظه اشغال شود بدون اینکه به اندازه MAU توجهی شود. قسمت دیگر حافظه برای ذخیره اشیا مختلف صفحه در مرورگر می‌باشد، و این اشیا شامل تعداد زیادی ارجاع هستند که این ارجاع‌ها می‌توانند به اشیا دیگر صفحه، متون و عکس‌ها و … باشند. مقدار حافظه مورد نیاز برای ذخیره این اشیا بستگی زیادی به عرض آدرس رایانه دارد.
بنابر این، آدرس دهی کلمه ای به رایانه اجازه می‌دهد که به‌طور قابل ملاحظه ای میزان بیشتری از حافظه را آدرس دهی کند بدون اینکه عرض آدرس‌ها و درنتیحه آن میزان استفاده متناظر از حافظه افزایش یابد. هر چند این ویژگی تنها در محدوده نسبتاً کوچکی از مجموعه اندازه کاری ارزشمند است و می‌تواند بسته به نرم‌افزار باعث سربارهای قابل توجهی شود. برنامه‌هایی که به‌طور نسبی با کارهای اندکی با داده‌هایی که به صورت بایت هستند مانند عکس، متن، فایل‌ها و ترافیک شبکه انجام می‌دهند می‌توانند بیشترین فایده را داشته باشند.
دسترسی‌های زیر کلمه و آدرس‌های گسترده
برنامه ای که روی رایانه در حال اجرا می‌باشد و از آدرس دهی کلمه ای استفاده می‌کند، همچنان می‌تواند با شبیه‌سازی دسترسی به واحدهای کوجک تر، با واحدهای کوچک‌تر حافظه کار کند. برای بارگذاری نیاز داریم کلمه را برداشته و سپس بیت‌های مورد نظر را استخراج کنیم. برای ذخیره نیز نیاز داریم کلمه را بارگذاری کنیم، مقادیر جدید را در آن قرار دهیم و پس از بازنویسی بیت‌های مورد نظر آن را مجدداً در کلمه موجود در حافظه ذخیره کنیم.
فرض کنید چهار کد پوینت متوالی رشته با فرمت UTF-8 را می‌خواهیم در یک کلمه ۳۲ بیتی دسته‌بندی کنیم. اولین کد ممکن است بیت‌های ۰ تا ۷، دومین کد ۸ تا ۱۵، سومین ۱۶–۲۳ و کد چهارم بین‌های ۲۴–۳۱ را اشغال کند. (اگر حافظه قابل آدرس دهی بایت بود، این یک ترتیب بایت انددی است.)
به منظور روشن شدن واضح کد لازم برای دسترسی به زیر کلمه بدون اینکه مثال را خیلی مشابه معماری آدرس دهی کلمه ای خاصی در نظر بگیریم، مثال‌های زیر از اسمبلی MIPS استفاده می‌کنند. در واقعیت MIPS یک معماری آردس دهی بایتی با پشتیبانی مستقیم از بارگذاری و ذخیره‌سازی مقادیر ۸ و ۱۶ بیتی است، اما مثال وانمود می‌کند که تنها از بارگذاری و ذخیره ۳۲-بیتی که در یک کلمه ۳۲ بیتی است باید جدا از یک آدرس ذخیره شود. معماری MIPS انتخاب شده‌است به دلیل اینکه یک زبان اسمبلی ساده و بدون امکانات تخخصی است که باعث راحت تر شدن این عملیات می‌شود.
فرض کنید یک برنامه می‌خواهد سومین کد را در ثبات r1 از کلمه ای داخل آدرسی در ثبات r2 بخواند. با در نظر گرفتن عدم وجود پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌ها (instruction set)، برنامه باید تمام کلمه را بارگذاری کند، ۱۶ بار شیفت به راست انجام دهد تا دو کد ابتدا را حذف کند و سپس کد چهارم را پنهان کند. ldw $r1, 0($r2) # Load the full word srl $r1, $r1, 16 # Shift right by 16 andi $r1, $r1, 0xFF # Mask off other code points اگر آفست به‌طور ایستا (استاتیک) مشخص نباشد، اما در عوض یک بیت-آفست در ثبات r3 ذخیره شده باشد، رویکرد کمی پیچیده‌تر نیاز است. ldw $r1, 0($r2) # Load the full word srlv $r1, $r1, $r3 # Shift right by the bit offset andi $r1, $r1, 0xFF # Mask off other code points فرض کنید بجای آن برنامه می‌خواهد کد پوینت داخل رجیستر r1 به سومین کد پوینت داخل کلمه در رجیستر r2 قرار دهد. با در نظر گرفتن عدم پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌ها (instruction set)، برنامه باید تمام کلمه را بارگذاری کند، مقدار قدیمی آن کد پوینت را پنهان کند، مقدار جدید را در محل مورد نظر تغییر دهد و پس از ادغام کردن مقادیر، تمام کلمه را دوباره ذخیره کند. sll $r1, $r1, 16 # Shift the new value left by 16 lhi $r5, 0x00FF # Construct a constant mask to select the third byte nor $r5, $r5, $zero # Flip the mask so that it clears the third byte ldw $r4, 0($r2) # Load the full word and $r4, $r5, $r4 # Clear the third byte from the word or $r4, $r4, $r1 # Merge the new value into the word stw $r4, 0($r2) # Store the result as the full word مجدداً، اگر افست به جای آن در ثبات  ذخیره شود، رویکرد پیچیده تری مورد نیاز است: sllv $r1, $r1, $r3 # Shift the new value left by the bit offset llo $r5, 0x00FF # Construct a constant mask to select a byte sllv $r5, $r5, $r3 # Shift the mask left by the bit offset nor $r5, $r5, $zero # Flip the mask so that it clears the selected byte ldw $r4, 0($r2) # Load the full word and $r4, $r5, $r4 # Clear the selected byte from the word or $r4, $r4, $r1 # Merge the new value into the word stw $r4, 0($r2) # Store the result as the full word این دنباله کد فرض می‌کند که یک نخ (thread) دیگر نمی‌تواند بایت‌های دیگر داخل کلمه را همزمان تغییر دهد. اگر تغییرات همزمان ممکن بود، آنگاه ممکن بود یکی از تغییرات صورت نگیرد. برای حل این مشکل، چند دستورالعمل آخر باید به یک حلقه مقایسه-تبدیل تجزیه ناپذیر (atomic) تبدیل شوند تا یک تغییر همزمان به راحتی باعث شود تا عملیات با مقادیر جدید تکرار شود. در این مورد هیج مانعی برای حافظه لازم نیست.
به یک جفت آدرس کلمه و یک آفست درون کلمه آدرس عریض یا گستره (wide - همچنین fat address یا fat pointer) گفته می‌شود. (این را نباید با دیگر کاربردهای آدرس‌های عریض برای ذخیره‌سازی انواع مختلف داده‌های تکمیلی مانند کران‌های یک آرایه اشتباه گرفت) آفست ذخیره شده ممکن است یک بیت-آفست یا بایت-آفست باشد. دنباله کدهای بالا از این مورد که آفست به صورت بیت ذخیره می‌شود سود می‌برند، زیرا از آن به عنوان تعداد شیفت استفاده می‌کنند. یک معماری با پشتیبانی مسقتیم برای انتخاب بایت، ممکن است ترجیح دهد تا فقط یک بایت آفست ذخیره کند.
در این دنباله‌های کد، آفست اضافی باید در کنار آدرس پایه ذخیره شود که در نتیحه آن عملاً نیازهای کلی ذخیره‌سازی آدرس را دو برابر می‌کند. این همیشه در رابطه با ماشین‌های کلمه ای صادق نیست، عمدتاً برای این که خود آدرس‌ها در کنار دیگر داده‌ها بسته‌بندی نمی‌شوند تا دسترسی به آن‌ها کارآمدتر باشد. برای مثال، Cray X1 از کلمات ۶۴ بیتی استفاده می‌کند، اما آدرس‌ها تنها ۳۲ بیت هستند. هنگامی که یک آدرس در حافظه ذخیره می‌شود، در کلمه مربوط به خودش ذخیره می‌شود و در نتیحه آفست بایت می‌تواند در ۳۲ بیت با ارزش تر کلمه قرار گیرد. ناکارآمدی استفاده از آدرس‌های عریض در این سیستم تنها منطق اضافی برای دستکاری این آفست و استخراج و درج بایت‌ها داخل کلمات است و تأثیری در استفاده از حافظه ندارد.
کوپرس
کوپرس (Koppers) شرکت صنایع شیمیایی آمریکایی است، که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد.