فشار_سطحی_(موزیک_انیمیشن)
شعر و آهنگسازی
فشار سطحی یک آهنگ رگیتون با عناصر کامبیا است. لوئیزا دومین خواهر بزرگتر همیشه متعهد میرابل مادریگال، قهرمان فیلم است. در خانواده جادویی مادریگال، میرابل یک فرد معمولی است زیرا قدرت فوق‌العاده ای ندارد. با رشد نسل سوم خانواده در بزرگسالی، شکاف‌هایی در دیواره‌های کاسیتا «طلسم» آنها ظاهر می‌شود، که میرابل مادریگال را به مأموریتی هدایت می‌کند تا بفهمد چه چیزی از جادوی آنها کم می‌کند. او از لوئیزا که عضلانی و سرسخت است و قدرت مافوق بشری دارد کمک می‌گیرد. با این حال، سؤال میرابل در مورد «چه مشکلی دارد» با یک فروپاشی عاطفی در قالب یک آهنگ موزیکال از لوئیزا روبرو می‌شود که او را ناامید می‌کند و به ترس‌ها و ضعف‌های خود اعتراف می‌کند. از آنجایی که قدرت او دیگر ویژگی برجسته او نیست، شکاف‌های پویایی خانواده‌شان بیشتر نشان می‌دهد. لوئیزا در نهایت اولین کسی است که هدیه خود را از دست می‌دهد، زیرا، خانواده اش و مردم شهر فشار زیادی بر او وارد می‌کنند. سباستین استودارد گفت لوئیزا «اصلاً دلیل وجود سفر فیلم است؛ اگر او در موقعیت خود قرار نمی‌گرفت و هدیه خود را از دست می‌داد، ممکن بود خیلی بیشتر طول بکشد تا خانواده متوجه اشتباهی در معجزه خود شوند.» جسیکا دارو «فشار سطحی» را با کنترالتو «عضلانی» خواند. این آهنگ حاوی اشعار «معمولاً ماهرانه» میرندا است که با ضرب آهنگ «کوبنده» است. در پل، لوئیزا از میان دریایی خیالی از ابرهای صورتی پرواز می‌کند و به این فکر می‌کند که چه اتفاقی می‌افتد اگر او «وزن خردکننده انتظارات را تکان دهد» و استراحت کند. ضرب و شتم دوباره وارد می‌شود، فقط برای اینکه او دوباره به همان «چک، چکه، چکه» پایین کشیده شود. آهنگ با مجموعه ای از اعلامیه‌ها شروع می‌شود: «من قوی هستم / من عصبی نیستم / من به اندازه پوسته زمین سخت هستم / کوه‌ها را جابجا می‌کنم / کلیساها را حرکت می‌دهم / و می‌درخشم زیرا من بدونی ارزش من چقدره» بعداً، لوئیزا آسیب‌پذیری خود را آشکار می‌کند: «در زیر سطح، مانند طناب‌بازی در یک سیرک سه حلقه‌ای/ زیر سطح/ آیا هرکول همیشه شبیه «یو، من نمی‌خواهم با سربروس» بجنگم، دیوانه شده‌ام؟ / در زیر سطح، من کاملاً مطمئن هستم که اگر نتوانم در خدمت باشم، بی‌ارزش هستم. این اعتراف نشان می‌دهد که چگونه در زیر ظاهر قوی‌اش، وزن دنیا را به دلیل بارها و مسئولیت‌هایی که به‌عنوان خواهر یا برادر بزرگ‌تر به دوش می‌کشد، بر دوش خود احساس می‌کند. او با لحنی «فریب‌آمیز خونسرد» آهنگ «چک، چکه، چکه‌ای که هرگز متوقف نخواهد شد» را می‌خواند. با این حال، لوئیزا همچنین از این صحبت می‌کند که چگونه، با وجود اینکه برای کمک به همه تلاش می‌کند، نمی‌افتد. میرندا توضیح داد که این آهنگ ادای احترام به خواهرش، لوز میرندا-کرسپو است: "این آهنگ نامه عاشقانه و عذرخواهی من از خواهرم است. من خواهرم را تماشا کردم که با فشاری که پیرترین است و بارهایی را که هرگز به دوش نمی‌کشید، دست و پنجه نرم می‌کرد. من باید تمام آن عصبانیت و تمام آن لحظات را در لوئیزا قرار دادم». کارگردان افسون بایرون هاوارد گفت که اشعار میرندا به لوئیزا عمق بیشتری می‌بخشد: «او شخصیتی سرگرم‌کننده، کمدی و گسترده‌است، اما داشتن این روح مستقر واقعاً نحوه دیدن او را در حین حرکت در فیلمنامه تغییر داد.» جرد بوشیکی از کارگردانان فیلم، توضیح داد که چرا برای آنها مهم است که تفاوت‌های جوامع امروزی، به ویژه با شخصیت منحصربه‌فردی مانند لوئیزا را بررسی کنند: «یکی از مزایای نمایش یک خانواده بزرگ غول‌پیکر این بود که وجود دارد. بسیاری از انواع مختلف مردم، مطمئناً در این خانواده بزرگ از کلمبیا، جایی که طبیعتاً این ترکیب شگفت‌انگیز بین جوامع اروپایی، بومی و آفریقایی وجود دارد که به عنوان یک خانواده گرد هم می‌آیند». خود جسیکا دارو این آهنگ را نمونه‌ای از این می‌دانست که موسیقی چگونه یک فرار عاطفی است: "وقتی مبارزه واقعی می‌شود، موسیقی را بلندتر می‌کنیم. حتی اگر چیزی در درون می‌گذرد، همه چیز در بیرون خوب است و شما یک زمان خوب دارید… این سفری است که من فکر می‌کنم موسیقی دیزنی آن را به خوبی انجام می‌دهد.