cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
متغیر ابزاری
تحلیل‌های غیر پارامتریک
قیدهای محکمی روی ACE قرار داده‌اند و بیان کرد ند که این می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد علامت و اندازه ACE ارائه دهد. برای تمام f,g محدودیت زیر که نا معادله ابزاری نا میده می‌شود باید برقرار باشد برای زمانی که z دو معادله بالا را ارضاء می‌کند:
تفسیری بر برآوردهای متغیر ابزاری
اثرات تصادفی مورد نظر روی مشاهدات یکسان است و β ثابت است. موضوعات متفاوت به تغییرات رویه‌ای واکنش نشان می‌دهند. ممکن است که تأثیر تغییرات ناشی از یک واحد X بر روی Y در جامعه متفاوت با زیرجامعه باشد. برای مثال میانگین اثرات ناشی آموزش شغلی به گروهی که این آموزش را دریافت می‌کنند و گروهی که آن را دریافت نمی‌کنند متفاوت است7.
تخمین زن IV می‌تواند رویه میانگین تأثیرات موضعی LATE را بهبود می‌بخشد بیش از آنکه بتواند رویه میانگین تأثیرات ATE را بهبود می‌بخشد توضیح می‌دهد که تخمین خطی IV می‌تواند تحت شروط ضعیفی به عنوان میانگین وزنی از میانگین رویه تأثیرات موضعی باشد. به طوری که وزن‌ها به کشش رگرسور برونزا برای تغغیر در متغیرهای ابزاری بستگی دارد. این بدان معنی است تأثیر یک متغیر فقط برای زیر مجموعه‌ای متاثر از تغییرات مشاهدهشده در ابزارها آشکار شده‌است وزیر مجموعه‌ای که بیشترین واکنش را به تغییرات در ابزارها نشان می‌دهد بیشترین اثر را بر روی اندازه برآورد IV خواهد داشت.
مشکلات بالقوه
به طور کلی اگر ابزارها با جزء خطا در معادله هدف همبستگی داشته باشند در این صورت تخمین‌های آن‌ها ناسازگار خواهد بود. مشکل دیگر مربوط به ابزارهای ضعیف است که پیش‌بینی خوبی ارائه نمی‌دهند. در این صورت مقادیر پیش‌بینی شده تا حد کمی متفاوت هستد. در نتیجه وقتی آن‌ها را در معادله دوم جایگزین می‌کنیم احتمال کمی وجود دارد که بتوان نتیجه نهایی را با موفقیت پیش‌بینی کنیم.
ویژگی‌های نمونه‌گیری و آزمون فرضیه
زمانی که متغیرهای کمی برونزا باشند در این صورت می‌توانیم ویژگی‌های نمونه کوچک را می‌توان از تخمین زن OLS به‌طور مستقیم از طریق محاسبه گشتاورهای تخمین زن شرطی روی X به دست آوریم. زمانی که تعدادی از متغیرهای کمی برونزا هستند از تخمین متغیرهای ابزاری استفاده می‌شود وتفسیری که برای گشتاورها ی تخمینزن وجود دارد ساده نیست. به‌طور کلی تخمین زن متغیرهای ابزاری در صورتی که نمونه محدود نباشد دارای مجانب مطلوبی هستند که بر اساس تقریب مجانبی در توزیع نمونه‌گیری تخمین زن را به دست می‌آوریم. حتی زمانی که ابزارها با جزء خطا در معادله هدف همبستگی ندارند و ابزارها نیز ضعیف نیستند ممکن است خصوصیات تخمین زن متغیر ابزاری در یک نمونه کوچک ضعیف باشد. برای مثال اگر نمونه کوچک باشد در این صورت آرمون‌های آماری مربوط به نرمالیزه کردن با اختلال مواجه می‌شود وتخمین‌های به دست آمده با مقدار واقعی پارامترها متفاوت خواهد بود.
آزمون قدرت ابزار و محدودیت‌های بیش از حد تعیین شده
قدرت ابزارها می‌تواند مستقیماٌ ارزیابی شود زیرا متغیرهای کمی برونزا وابزارها هر دو قابل مشاهده‌اند. یک قانون شست برای مدلهایی که یک رگرسور درونزا دارند استفاده از آماره F است. این فرض که ابزارها با جزء خطا در معادله هدف مرتبط نیستند در مدل‌های به‌طور دقیق تعریف شده قابل آزمون نیست. اگر مدل بیش از حد تعریف شده باشد در این صورت اطلاعاتی موجود است که می‌توان با استفاده از آن این فرض را آزمون کرد. که رایج‌ترین آزمون‌های مربوط به محدودیت‌های بیش از حد تعین شده Sargan test است که بر اساس مشاهداتی است که در آن باید باقیمانده‌ها با مجموعه متغیرهای برونزا هم بستگی نداشته باشند اگر ابزارها واقعاٌ برونزا باشند. آماره آزمون Sargan می‌تواند به صورت TR^2 (تعداد مشاهدات ضرب در دترمینان ضرایب) که از رگرسیون OLS باقیمانده‌ها بر روی مجموعه‌ای از متغیرهای برونرا به دست می‌آید. این آماره مشابه چی اسکور با درجه آزادی m-k    است. وتحت فرض صفر در آن ابزارها با جزء خطا هم بستگی ندارند.
ماریا کازوی
رابطه با توماس جفرسون
در سال ۱۷۸۶ کازوی ۲۷ ساله با توماس جفرسون ۴۳ ساله که در آن زمان سفیر ایالات متحده در فرانسه بود، ملاقات نمود و همین مساله، یعنی رابطه عاشقانه‌ ای که با توماس جفرسن داشت شاید عمده شهرت این نقاش باشد. در پی عزیمت کازوی به لندن که با اصرار همسرش انجام شد، جفرسون یکی از معروف‌ترین نامه ‌های عاشقانه، تحت عنوان «مکالمه ‌ای میان سر و قلب» را به نگارش درآورد که در آن جفرسون از جدالی که میان قلب و مغزش در جریان است نوشته ‌است و با پرداختن به دلایل پیروزی قلبش، نامه را پایان داده ‌است. مورخان بر این باورند که این رابطه‌ ی عاشقانه، نه از سمت ماریا، بلکه بیشتر از سمت جفرسون بود. جفرسون قبل از ترک پاریس برایش نوشت: «من به آمریکا و تو به ایتالیا می‌روی. یکی از ما راه را اشتباه می‌رود؛ راه اشتباهی که ما را از هم دور می‌کند». کازوی پرتره‌ای از جفرسون، کاری از ترامبال (نقاش آمریکایی) را داشت که بعدها آن نقاشی به عنوان هدیه ‌ای از طرف دولت ایتالیا به دولت آمریکا اهدا شد و اکنون در کاخ سفید نگهداری می‌شود.
سرانجام زندگی هنری
شگفت‌آوری زندگی کازوی تنها به دلیل ارتباط او با توماس جفرسون نبود؛ بلکه وی نقاشی معروف، آهنگساز و یک موسیقی‌دان استثنایی بود. کازوی، چندین سال پس از تولد تنها دخترش در پاریس ماند که در آنجا با جک لوئیس دیوید نقاش فرانسوی آشنا شد. زمانی که یکی از نقاشی‌هایش را برای او فرستاد، "وی در پاسخش گفت: «هیچ‌کس نمی‌تواند اثری مبتکرانه‌تر و طبیعی‌تر از این بیافریند»."طی سال‌ های ۱۸۰۱–۱۸۰۳ که در پاریس زندگی می‌کرد، در موزه لوور به فعالیت پرداخت. زمانی که دوستش بر روی کپی کردن طرح «عبور ناپلئون از آلپ» کار می‌کرد، موفق شد با ناپلئون ملاقات کند.به دنبال مرگ فرزند جوانش، همکاری خود با لوور را خاتمه داد. مرگ دخترش باعث شد او بار دیگر به هنر روی آورد و چندین تصویر مذهبی برای کلیساها کشید. علی‌رغم جنگی که بین فرانسه و انگلستان در جریان بود، او به فرانسه رفت و کاردینال جوزف فسچ او را متقاعد کرد، دانشگاهی دخترانه در لیون بنا نهد که از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۹ فعالیت کرد.پس از آن به ایتالیا برگشت و دوک لودی او را قانع کرد تا به ایتالیا برگشته و صومعه و مدرسه‌ای دخترانه را در لودی ایتالیا دایر کند. بدنبال بیماری همسرش ریچارد بار دیگر به انگلستان برگشت و پس از مرگ وی به همراه یکی از نزدیکترین دوستانش مجموعه هنری عظیمش را به حراج گذاشت و از سود آن به مدرسه اش کمک کرد.
مرگ
کازوی در سال ۱۸۳۸ در سن ۷۸ سالگی در مدرسه‌اش در لودی نزدیک میلان درگذشت. در این شهر به منظور یادبودی از کازوی، مجسمه نیم‌تنه‌ای از او بنا شده و مدرسه‌اش نیز، همچنان باقی است.
زارلاند
زارلاند     یا زارلند        یکی از شانزده ایالت آلمان است. پایتخت این ایالت شهر زاربروکن (Saarbrücken) است.
ایالت زارلاند (Saarland) که در آن حدود یک میلیون نفر زندگی می‌کنند، یک ایالت کوچک است در جنوب غربی آلمان و هم‌مرز ایالت راینلاند-فالتس و دو کشور لوکزامبورگ و فرانسه است. تاریخ ایالت زارلاند به‌خاطر نزدیکی با فرانسه، با رویدادهای تاریخی این کشور گره خورده است.
ایالت زارلاند نسبت به ایالت‌های دیگر آلمان، ایالتی جوان است. پدیدهٔ سیاسی‌ای به نام "سرزمین زار"، اولین بار در سال ۱۹۲۰، در پی "قرارداد صلح ورسای" به‌وجود آمد که زیر سرپرستی "جامعهٔ ملل" (بعدها "سازمان ملل") قرار گرفت.
در سال ۱۹۳۵ ساکنان «سرزمین زار» در یک همه‌پرسی تصمیم گرفتند، به «رایش آلمان» بپیوندند. این سرزمین سپس، بعد از جنگ جهانی دوم تا سال ۱۹۴۹ تحت حکومت فرانسوی‌ها قرار گرفت. از این سال «سرزمین زار» به منطقه‌ای آزاد تبدیل شد که حتی تیم ملی فوتبال مستقل خود را داشت و در بازی‌های المپیک با تیم‌های ورزشی مستقل خود شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۵۷، پس از یک همه‌پرسی، ایالت زارلند به عنوان دهمین ایالت جمهوری فدرال آلمان، به این کشور پیوست.
معادن زغال‌سنگ، دودکش‌های پر دود، هوای کثیف آلوده به گرد خاکستر، چشم‌انداز برخی از مناطق این ایالت مانند نوی‌کیرشن و فولکلینگن (Völklingen) را تا پایان سال‌های دههٔ هفتاد، رقم می‌زدند.
بناهای وابسته به معادن نوی‌کیرشن و فولکلینگن، به مراکزی برای برپایی نمایشگاه و مراسم فرهنگی تبدیل شده‌اند. در پایان دههٔ هشتاد، این ایالت از نظر اقتصادی سمت و سوی جدیدی برگزید. مؤسسات پژوهشی بزرگی چون ماکس-پلانک، لایبنیتس، و فراونهُفِر پیوسته شعبه‌های جدیدی در این ایالت تأسیس می‌کنند، به‌ویژه در بخش‌های مهندسی و علم مواد، انفورماتیک، نرم‌افزار و هوش مصنوعی.
امامزاده شاه طاهر
امامزاده شاه طاهر مربوط به دوره صفوی است و آقای سید عبدالله حسینی دوست به عنوان متولی اثر مذکور میباشد و در شهرستان فیروز کوه، بخش مرکزی، روستای مشهد فیروزکوه واقع شده و این اثر در تاریخ  با شمارهٔ ثبت ۶۳۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کانی واندنباس
کانی واندنباس (زاده ۱۶ ژانویه ۱۹۳۷-درگذشته ۷ آوریل ۲۰۰۲) خواننده هلندی است.
او در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۶۵ نماینده هلند بود.
نوردراین-وستفالن
نوردراین-وستفالن  (یا به اختصار NRW) پرجمعیت‌ترین ایالت آلمان و چهارمین ایالت از نظر وسعت جغرافیایی است. نوردراین-وستفالن در غرب کشور آلمان قرار دارد و مساحت آن ۳۴۰۸۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۸ میلیون نفر است. مرکز این ایالت دوسلدورف و بزرگ‌ترین شهر آن کلن است. چهار شهر از ده شهر بزرگ آلمان، کلن، دوسلدورف، دورتموند و اسن در این ایالت قرار دارند.شهر بن پایتخت سابق جمهوری فدرال آلمان(آلمان غربی) در این ایالت قرار دارد.نوردراین-وستفالن از شمال به ایالت نیدرزاکسن، از شرق به ایالت هسن، از جنوب به راینلاند-فالتز و از مغرب به هلند و بلژیک محدود است. در حال حاضر این ایالت توسط حزب‌های دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات آلمان اداره می‌شود.
وضعیت جغرافیایی
ساخت جغرافیایی این ایالت در منطقهٔ شمالی از صفحات پست، و در جنوب پوشیده از جنگل که شامل مناطق زاورلاند، برگیشس لاند و زیگرلاند است. کوه‌های این منطقه از ۵۰۰ تا ۸۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. در مرکز این ایالت منطقهٔ رور(Ruhrgebiet) واقع شده که در شمال این منطقه، شهرهای: بوتروپ، گلزن‌کیرشن، هرنه، و رِکلینگهاوزن قرار دارند. در مرکز آن، شهرهای: دورتموند، هام و هاگن و در شرق آن بوخوم، اسن، ابرهاوزن و مولهایم قرار گرفته‌است. دویسبورگ و مورز در غرب منطقهٔ رور قرار دارند. دیگر شهرهای بزرگ این ایالت عبارت‌اند از: مونستر در شمال، بیلفلد و پادربورن در شرق، کلن، بن، لورکوزن، برگیش گلادباخ، آخن، مونشن‌گلادباخ، کرفلد، ووپرتال، زولینگن و دوسلدورف در غرب و جنوب غربی این ایالت قرار دارند.
تقسیمات اداری منطقه
نوردراین - وستفالن به پنج فرمانداری کل تقسیم شده‌است که جمعیت آن‌ها براساس آمار ۳۱دسامبر ۲۰۰۵ به ترتیب زیر می‌باشد:
وضعیت سیاسی
یورگن روتگرز، رئیس ایالت نوردراین - وستفالن که در انتخابات ۲۲ ژوئن ۲۰۰۵ انتخاب شد، عضو حزب دموکرات مسیحی(CDU) آلمان است که پس از ائتلاف با حزب دموکرات آزاد(FDP) و کسب اکثریت آرا، به حاکمیت ۴۱ سالهٔ حزب سوسیال دموکرات(SPD) آلمان در این ایالت پایان بخشید.
مذهب
اعتقادات مردم در ایالت نوردرراین - وستفالن همراه با تحولات تاریخی و اجتماعی مذهب در اروپا، دستخوش تغییر و دگرگونی شده‌است. در پی اصلاحات اعتراضی در قرن شانزدهم و انشعاب کلیسای پروتستان از کاتولیک، بعضی از شهرهای این ایالت به مذهب پروتستان گرویده و بخش عظیمی تابع کلیسای لوتری و اقلیتی نیز پیرو فرقهٔ کالوینی شدند. مذهب جدید به‌ویژه در مناطق میندن/ راوِنزبرگ، برگیشس لاند، مرکیشس زاورلاند و زیگرلاند رواج یافت. دیگر ولایات این ایالت که تحت تسلط حکام کاتولیک بودند، همچنان به اعتقاد خود پابرجا ماندند. ولایاتِ پیروِ کلیسای کاتولیک عبارت‌اند از: کلن/ راینلاند، زاورلاند، مونسترلاند و پادربورنر لاند. این ترکیب مذهبی در قرن نوزدهم در اثر مهاجرت اقوام و سپس هجوم فراریان پس از جنگ جهانی دوم به‌این ایالت، دستخوش نوسان شد. مهاجرت خارجیان مسلمان به‌این ایالت در سال‌های ۱۹۶۰ نیز تحول جدیدی به‌همراه داشت. به‌طور کلی اعتقادات مردم پس از جنگ دوم، در این ایالت با دو پدیدهٔ نو مواجه شد، اول، گسترش سکولاریسم همرا با لامذهبی؛ دوم، توسعه اسلام.
فرهنگ
فرهنگ به‌عنوان بخشی از نیاز معنوی جوامع متمدن و پیشرفته، همچنین حفظ و پرورش آن، در ایالت نوردراین - وستفالن در تمام جنبه‌های خود نمایان است. در منطقهٔ رور، موزه‌های مختلفی که نمایندهٔ چهرهٔ صنعتی منطقه است، وجود دارد.
ورزش
استان نوردراین-وستفالن خواستگاه بسیاری از تیم‌های ورزشی مطرح آلمان است. از این جمله می‌توان تیم بورسیا دورتموند، بایر لورکوزن، شالکه و مونشن‌گلادباخ را نام برد.
آموزش عالی
تا اواسط قرن بیستم ایالت نوردراین-وستفالن دارای تعداد قلیلی دانشگاه و مؤسسات علمی و آموزشی بود. دانشگاه‌های قدیمی با سنتهای علمی و فرهنگی این ایالت شامل دانشگاه وستفالی ویلهلم، مونستر، دانشگاه کلن، دانشگاه راینی فریدریش ویلهلم در بن و دانشگاه فنی راینی وستفالی در آخن است. دانشگاه‌های کلن و مونستر بزرگ‌ترین دانشگاه‌های ایالت هستند و در ردیف بزرگ‌ترین دانشگاه‌های آلمان فدرال قرار دارند. منطقهٔ رور نیز مانند بقیه مناطق ایالت، فاقد مؤسسات عالی آموزشی بود اما در سال‌های ۱۹۶۰(میلادی) و اوایل ۱۹۷۰ با توسعه علوم و افزایش رشته‌های علمی-صنعتی، ساختار آموزشی نیز دگرگون شد. فقط در منطقهٔ رور تعداد شش دانشگاه و ۹ مدرسه عالی با ۱۸۰ هزار دانشجو(آمار ترم زمستانی ۲۰۰۲/۲۰۰۱) حضور دارند. مؤسسات تحقیقاتی و فناوری بیشماری مشغول به پژوهش‌های علمی بوده که در کنار دانشگاه‌ها و دانشکده‌های موجود، بزرگ‌ترین محیط آموزشی و پژوهشی اروپا را تشکیل می‌دهند. رشته‌های مهندسی و علوم طبیعی از پیشروترین و پیشرفته‌ترین رشته‌های تحصیلی در این ایالت هستند. اولین دانشگاه منطقهٔ رور، دانشگاه رور در بوخوم است که در سال ۱۹۶۲ (میلادی) تأسیس شد. این دانشگاه با تعداد ۳۲۰۰۰ دانشجو در ردیف ده دانشگاهِ بزرگِ آلمان جای دارد.
مؤسسات تحقیقاتی
این مؤسسات در رابطهٔ تنگاتنگی با دانشگاه‌ها و مدارس عالی قرار دارند. انستیتوی ماکس پلانک که یکی از مؤسسات معتبر تحقیقاتی آلمان است، در منطقهٔ رور دارای سه شعبه پژوهشی است. مرکز پژوهشی یولیش که یکی از بزرگ‌ترین مراکز پژوهشی بین رشته‌ای در اروپاست در این ایالت واقع است. مؤسسه تحقیقاتی فراون‌هوفر نیز دارای چهار شعبه در زمینه پژوهش‌های صنعتی و خدماتی است:
مرکز مطالعات خشونت علیه فلسطین
مرکز مطالعات خشونت علیه فلسطین (المركز الفلسطيني لدراسات اللاعنف) در ۱۹۸۳ در بیت‌المقدس توسط مبارک عوض تأسیس شد. مبارک عوض «فلسطینی دارای تابعیت ایالات متحده» قبل از اولین قیام فلسطین، از فلسطین اخراج شد. او به دنبال گسترش روش‌های مقاومت در برابر اشغال اسرائیل با استفاده از روش های غیر خشونت‌آمیز بود؛ تا اینکه ارتش اسرائیل توجیهی برای استفاده از روشه ای قهرآمیز و شلیک کردن نداشته باشد. قبل از اخراج او، یکی از روزنامه‌نگاران به نام عبدالرحمان طهبوب، به همراه او بود که روی پروژه سختی‌هایی که فلسطینی‌ها از آن تا به امروز رنج میرند کار می‌کرده‌ است.
پل اشنایدر (هنرپیشه)
پائول اشنایدر (Paul Schneider؛ زادهٔ March 16, 1976) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ترور جسی جیمز به وسیله رابرت فورد بزدل، آب برای فیل‌ها، گل‌های جنگ، لارس و دختر واقعی، خانواده استون، همه دختران واقعی و دختر اشاره کرد.
قضیه اویلر
که {\phi(m)}\, برابر تعداد اعداد کوچکتر از m است که نسبت به آن اول هستند (همان تعداد اعضاء دستگاه مخفف مانده ها)
برهان
ابتدا باید دستگاه مخفف مانده ها را معرفی کنیم. فرض کنید m عددی طبیعی و A مجموعه‌ای از اعداد صحیح باشد. A را یک دستگاه مخفف مانده‌ها به پیمانه m می نامند به شرطی که تمام اعضای A نسبت به m اول باشند و هر عدد صحیح که نسبت به m اول است دقیقاً با یکی از اعضای A به پیمانه m همنهشت باشد.
چون ۱ = (a،m) پس مجموعهٔ
هم دستگاه مخفف مانده‌ها به پیمانه m است زیرا اگر i و j وجود داشته باشند که
چون ۱ = (a،m) داریم که خلاف فرض است و ضمناً چون ۱=(m ،r_i)و ۱ = (a، m) پس ۱=(m ،ar_i) بنابراین {} هم دستگاه مخفف مانده‌ها به پیمانه m است.
بنابرین هر یک از اعداد دقیقاً با یکی از اعداد  همنهشت است پس
یعنی
اما
۱=(r_i,m)
بنابرین ۱= در نتیجه می‌توانیم r_iها را از دو طرف معادله ساده کنیم پس داریم
یکی از نتایج قضیه اویلر قضیه فرما است.
آندریان
آندریان (به ایتالیایی: Andrian) یک کومونه و زیستگاه انسانی در ایتالیا است که در التو آدیجه واقع شده‌است.
خصوصیات
آندریان ۴٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۴۳ نفر جمعیت دارد و ۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نگزدارا
نگزدارا (به لاتین: Niezdara) یک روستا در لهستان است که در گمینا اوژاروویتسه واقع شده‌است. نگزدارا ۵۴۸ نفر جمعیت دارد.
فرودگاه شهری جک بارستو
فرودگاه شهری جک بارستو یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا IKW است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۱۵۹ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۹۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه جزیره برد
فرودگاه جزیره برد یک فرودگاه خصوصی با کد یاتا BDI است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۹۲۰ متر است. این فرودگاه در کشور سیشل قرار دارد و در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
بناگواسیل
بناگواسیل (به اسپانیایی: Benaguasil) یک شهرستان در اسپانیا است که در Camp de Túria واقع شده‌است.
خصوصیات
بناگواسیل ۲۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۷۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جزیره لینالاک
جزیره لینالاک (به انگلیسی: Linaluk Island) یک جزیره غیر مسکونی در کانادا است که در قلمروهای شمال غرب واقع شده‌است. جزیره لینالاک ۰ نفر جمعیت دارد.
سرجیو چیتی
سرجیو چیتی (Sergio Citti؛ May 30, 1933 – 1933:5:30, October 11, 2005) یک کارگردان، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به کلبه ساحلی اشاره نمود.
او در سال ۲۰۰۵ بر اثر سکته قلبی درگذشت.
هرمان جوناسون
هرمان جوناسون (Hermann Jónasson؛ December 25, 1896 – 1896:12:25, January 22, 1976) یک سیاست‌مدار اهل ایسلند بود.
رباط‌های شاه عباسی
رباط‌های شاه عباسی مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان فیروز کوه، بخش ارجمند، روستای کهریز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۳۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دکامتیل‌سیکلوپنتاسیلوکسان
دکامتیل‌سیکلوپنتاسیلوکسان یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۰۹۱۳ است. شکل ظاهری این ترکیب، مایع بی‌رنگ است.
رود استوخید
رود استوخید ریزابه راست رود پریپیات است. این رود از استان ولین در کشور اوکراین می‌گذرد و طول آن ۱۸۸ km است.
مایکل جان اسمیت
مایکل جان اسمیت متولد ۱۹۴۵ در ایالت کارولینای شمالی، فضانورد و خلبان شاتل فضایی چلنجر ناسا بود که طی مأموریت STS-51-L نابود شد و تمامی هفت خدمه آن کشته شدند.
اسمیت در بووفرت، کارولینای شمالی متولد شد. از آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۶۷ فارغ‌التحصیل شد و پس از آن در دانشکده تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی ایالات متحده در مونتری، کالیفرنیا حضور داشت.
انچور، کنتاکی
خصوصیات
انچور ۴۱۳٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حسین زندباف
حسین زندباف (زاده ۲۴ فروردین ۱۳۲۵ در ساری) تدوین‌گر، کارگردان و تهیه‌کننده اهل ایران است. آغاز بازی وی در سینما از سال ۱۳۷۱ با فیلم دلاوران کوچه دلگشا به کارگردانی حسن هدایت بوده‌است. او برادر کوچکتر حسن زندباف آهنگساز فیلم است. حسین زندباف برای تدوین فیلم‌های مرگ سفید ، اتوبوس ، چشم شیطان ، حمله به اچ۳ ،برنده سیمرغ بلورین بهترین تدوین از جشنواره فیلم فجر شده است.
علاالدین محمد
ابوالسعادات علاءالدین محمد بن جلال‌الدین حسن نومسلمان ابن محمد (زادهٔ ۶۰۹ (قمری) - درگذشتهٔ ۶۵۳ (قمری)) فرمانروای اسماعیلی بود. او فرزند و جانشین جلال‌الدین حسن بود که در سال ۶۱۸ قمری و در سن نه سالگی به جای پدر نشست.
علاءالدین محمد ۵ سال پس از فرمانروایی به مالیخولیا دچار شد و کسی جرئت نمی‌کرد دربارهٔ مسائل کشوری با او سخن بگوید. در نتیجه پریشانی در منطقهٔ تحت فرمانروایی او حکمفرما گشت. خواجه نصیر طوسی مدتها پیش این فرمانروا بوده است. سرانجام رکن‌الدین حسن پسر او همراه با دیگر سران دولت تصمیم به قتل او گرفتند. در نیمه‌شب آخر شوال ۶۵۳ قمری (آذر ۶۳۴) حسن مازندرانی او را با تبر گردن زد.
کارلا گراوینا
کارلا گراوینا (Carla Gravina؛ زادهٔ August 5, 1941) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است.
نگزدروویتسه
نگزدروویتسه (به لاتین: Niezdrowice) یک روستا در لهستان است که در گمینا اویازد (استان اوپوله) واقع شده‌است. نگزدروویتسه ۶۰۵ نفر جمعیت دارد و ۱۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوبهار (روزنامه)
روزنامهٔ نوبهار یکی از روزنامه‌های سیاسی و اجتماعی ایران بود که به زبان فارسی و ابتدا در مشهد و سپس در تهران منتشر می‌شد. این روزنامه از اواخر دورهٔ قاجار تا اوایل دورهٔ رضاشاه منتشر می‌شد. مدیر مسئول این روزنامه محمدتقی بهار بود.
حزب دموکرات ایران که پیشروترین جریان سیاسی ضدروسی در ایران بعد از مشروطه بود، با هدف ایجاد کمیتهٔ ایالتی حزب در خراسان و انتشار روزنامه‌ای در آنجا، حیدرخان عمواوغلی را که چندسال پیش از مشروطه در مشهد زندگی و کار کرده بود و از وضعیت آنجا شناخت کافی داشت، از تهران به خراسان فرستاد. به گفتهٔ محمدتقی بهار، پس از سفر حیدرخان عمواغلی، کمیتهٔ ایالتی حزب دموکرات در خراسان تاسیس شد و بهار نیز به عضویت آن درآمد و از شوال ۱۳۲۸ هجری قمری «روزنامهٔ نوبهار که ناشر افکار حزب دموکرات ایران بود» با مدیریت بهار منتشر شد.
برخلاف بسیاری از روزنامه‌های دیگر عصر مشروطه که عمر کوتاهی داشتند، روزنامهٔ نوبهار به دلیل پشتکار محمدتقی بهار، علیرغم تعطیلی و توقیف‌های متعدد، سال‌ها به انتشار ادامه داد.
دور اول نوبهار: از ۹ شوال ۱۳۲۸ تا ۲۴ شوال ۱۳۲۹ (۸۰ شماره)
مقاله‌های سال اول روزنامهٔ نوبهار و بعد روزنامهٔ جایگزین آن یعنی «تازه‌بهار»، به خاطر شرایط بحرانی ناشی از حضور تجاوزگرانهٔ روس‌ها در ایران، به ویژه در منطقهٔ خراسان (که بعد از قرارداد ۱۹۰۷ حوزهٔ نفوذ روسیه شده بود)، کاملا معطوف به ستیز قلمی با دولت روسیه و آگاه‌کردن مردم از وضعیت خطرناک کشور بود. روزنامهٔ نوبهار خود را به سنگر اصلی مبارزه با روس‌ها و مقابله با مستبدان مشروطه‌ستیز تبدیل کرده بود.
روزنامهٔ نوبهار خود را ناشر افکار حزب دموکرات ایران می‌دانست. این حزب سیاسی پیشرو، دو ویژگی بارز داشت، یکی بیگانه‌ستیزی و دیگری طرفداری از توده‌های فرودست جامعه. این جهت‌گیری در اکثر مطالب روزنامهٔ نوبهار مشهود است.
از دیگر شهرهای ایران به ندرت مطلبی در نوبهار یافت اما از مشهد و شهرهای خراسان می‌توان مطالب متنوع و فراوانی پیدا کرد. امتیاز دیگر روزنامهٔ نوبهار، انعکاس گستردهٔ اخبار شهرهای مختلف آسیای مرکزی و یا به تعبیر همین روزنامه، «ترکستان» است. در هر شماره از سال اول و به ویژه سال دوم نوبهار، می‌توان به اخباری از شهرهایی مانند سمرقند، بخارا، تاشکند، اندیجان، مرو و غیره پیدا کرد. اخبار مذکور از سوی مخبر رسمی خود روزنامه که در ترکستان مستقر بوده ارسال می‌شده است. نوبهار در «ترکستان» هم خواننده داشته است. علاوه بر «ترکستان»، قلمروی امپراتوری عثمانی مورد توجه نوبهار بوده و اخباری از وضع داخلی و خارجی عثمانی نوشته می‌شده است.
در بعضی شماره‌های روزنامهٔ نوبهار، مطالبی در انتقاد از حزب اعتدالیون و «هیأت اتحاد اسلامی» مشهد که قرینهٔ انجمن اسلامی تبریز و حامی ارتجاع و استبداد تلقی می‌شد، منتشر می‌گردید.
نوبهار به تبعیت از حزب دموکرات ایران که مبارزه با روس‌های متجاوز را به عنوان یک وظیفه مقدس ملی تبلیغ و اشاعه می‌کرد، در تحریک افکار عمومی مردم علیه روس‌ها در خراسان نقش موثری داشت و همین امر بارها موجب برانگیختن خشم و نارضایتی کنسول روس در مشهد و تهدیدهای دائمی از سوی او شد. محمدتقی بهار نهایتا در اثر تهدیدها و فشارهای کنسول روس در مشهد ، تصمیم به توقف انتشار نوبهار گرفت و سرمقاله شماره ۷۹ را به «تودیع» اختصاص داد:"اینک خستگی با قصی‌الغایه رسیده و افسردگی رسیده و افسردگی دماغ بی‌نهایت شده است. حملات پی‌درپی اجانب به این ورقهٔ ناقابل و یورش‌های ارتجاعیون به تقویت آنان و مظفریت ما در مقابل آن‌همه هیاهو و قالاقیل، اینک یک آسایش مختصری را به ما اجازت می‌دهد. این است وداع یک نفر رنجبر، یک نفر محنت‌کش، یک نفر خدمتگزار یکه و تنهای این آب و خاک! این است وداع یک نفر محرر جوان که به نام وطن و مسلکش یک‌تنه به میدان هزارها خون دل، بهتان، تکفیر، تهدید، حرمان، خطرات بزرگ داخل شده و اینک با یک خستگی دماغی که مقدمه فنای محررین جوان است، از این معرکه بیرون رفته تا گردش جهان به کدامین کارزارش دعوت کند."دوستان بهار با این تصمیم او مخالفت کردند و از او خواستند کماکان به انتشار روزنامه ادامه بدهد. بهار شش روز بعد، در سرمقاله شماره ۸۰، ادامه کار نوبهار را اعلام کرد. دور دوم و سوم نوبهار را در مشهد با همان روال سال اول انتشار یافت.
دور دوم نوبهار با نام «تازه‌بهار»: از ۴ ذیحجه ۱۳۲۹ تا ۲۲ محرم ۱۳۳۰ (۹ شماره و یک طلیعهٔ یک‌صفحه‌ای)
تازه‌بهار هم دارای چهار صفحه سه‌ستونی بود و دوبار در هفته منتشر می‌شد. در روش روزنامه تغییری حاصل نشده و همچنان ناشر افکار حزب دموکرات ایران بود: ''«ما افادهٔ مرام نمی‌کنیم، مرام ما از تراوشات دوسالهٔ قلم ما هویداست. فقط در ضمن همین یک جمله می‌توان مقاصد حسنهٔ ما را دانست: ترقی ایران با حکومت عامیه».''
مدتی بعد مطالب روزنامهٔ تازه‌بهار بار دیگر خشم کنسول روس را برانگیخت و او این بار در نامه به حاکم خراسان «جدا توقیف تازه‌بهار را خواستار شد» و در پایان نوشت «اگر حضرت والا که فرمانفرمای خراسان هستید از توقیف یک‌چنین جریده مهمل عجز دارید، خود دوستار به توقیف آن مبادرت خواهد ورزید». این تهدید موثر واقع شد و قوام‌السلطنه (وزیر داخله) در تلگرافی دستور توقیف تازه‌بهار را صادر کرد. به این ترتیب، روزنامهٔ تازه‌بهار پس از ۹ شماره از انتشار بازماند و محمدتقی بهار همراه ۹ نفر از افراد حزب دموکرات دستگیر و به تهران تبعید شدند.
دوره سوم نوبهار: از ۷ صفر ۱۳۳۲ تا ۱۰ ذیقعده ۱۳۳۲ (۷۷ شماره)
محمدتقی بهار یک سال بعد از تبعید به تهران بار دیگر به مشهد بازگشت و کمی بعد به فکر انتشار مجدد نوبهار افتاد. با نیرالدوله (والی خراسان) که با پدرش سابقه دوستی داشت ملاقات کرد و اجازه انتشار نوبهار را گرفت اما کنسول روس به والی خراسان پیغام فرستاد که این روزنامه نباید از نو دایر شود. بهار برای رفع این مانع تقاضای دیدار با کنسول روس را کرد.
محمدتقی بهار وقتی در مبارزهٔ سیاسی را به روی خود بسته دید از در مبارزهٔ اجتماعی و فرهنگی وارد شد و در این دوره از روزنامهٔ نوبهار تقریبا فارغ از سیاست به‌ویژه سیاست خارجی، به نوشتن در موضوعات اجتماعی و فرهنگی و عقیدتی روی آورد. البته در این رویکرد جدید به کار روزنامه‌نگاری، به‌جز مخالفت‌های کنسول روس، یک علت مهم دیگر هم وجود داشت و آن تجربهٔ شکست‌ها و ناکامی‌های پس از مشروطه بود. به ویژه دموکرات‌ها این ناکامی را به شدت احساس می‌کردند. آنها و بیشتر آزادی‌خواهان دیگر تصور می‌کردند که با وقوع انقلاب و مشروطه‌شدن نظام سیاسی، ایران در راه ترقی و پیشرفت قرار خواهد گرفت اما لزوما چنین نشد.
بهار با جلب نظر موافق کنسول روس نسبت به اینکه وارد مسائل سیاسی نخواهد شد، اقدام به انتشار سال دوم نوبهار کرد. نخستین شماره از این دورهٔ نوبهار، در روز ۷ صفر ۱۳۳۲ در چهار صفحهٔ سه‌ستونی در مطبعهٔ طوس مشهد از چاپ درآمد.
محمدتقی بهار در دهمین ماه انتشار روزنامه، در ۱۰ ذیقعده ۱۳۳۲ قمری، با نوشتن سرمقالهٔ مفصل «وداع نوبهار» از تعطیلی روزنامه خبر داد. علت اصلی این اقدام، رفتن محمدتقی بهار به تهران برای حضور در دوره سوم مجلس شورای ملی به عنوان نمایندهٔ شهرهای درگز و کلات و سرخس بود. بهار راجع به ادامهٔ انتشار روزنامه در تهران نوشت: ''«بهار می‌رود، اما در پی دو کار: اول یک وظیفهٔ بزرگ وجدانی یعنی چیز نوشتن تا آخر عمر، دوم برای یک مسئولیت سنگین ملی یعنی وکالت‌کردن تا دو سال. دیگران از ادای وظیفهٔ اولیهٔ من عاجز و برای قبول مسئولیت ثانویه داوطلبند. اما حیات من در استقبال آن وظیفه رقصان و روح من از عهده‌داری این مسئولیت سنگین، لرزنده و بیمناک است».''
محمدتقی بهار، دو ماه و شش روز بعد از تعطیلی سال دوم نوبهار در مشهد، در ۱۶ محرم ۱۳۳۳ قمری، طلیعهٔ نوبهار تهران را منتشر کرد و با انتشار نخستین شمارهٔ آن در ۲ صفر ۱۳۳۳ قمری، دومین فصل روزنامهٔ نوبهار را در تهران دایر کرد.
دور اول
نوبهار تهران نیز به حزب دموكرات وابستگی داشت. روزنامه‌ سیاسی و خبری و دارای مطالب متنوع دیگر بود از جمله ستون‌هایی با عناوین دارالشورای ملی، وقایع جنگ بین‌المللی، اخبار داخله، مطبوعات خارجه و غیره. مقاله‌های اساسی نو‌بهار به قلم محمدتقی بهار است. پیام ملی این مقاله‌ها، هواداری متین و پیرو افكار عمومی از از دولت‌های محور است.
شمارۀ ۲۲۷ نو‌بهار در سوم ذیقعدۀ ۱۳۳۳ قمری (۲ شهریور ۱۲۹۴) به چاپ رسید و به خاطر چاپ «یک اعلان» از سوی كابینۀ مستوفی‌الممالک توقیف شد. این «اعلان» را ظاهرا شخصی به نام «علی محمد» داده و نوشته بود: «خدایا، پروردگارا، تو به حكمت و مشیت بالغ خود به آلمان بیزمارک، به اتریش مترنیخ، به فرانسه ناپلئون دادی و به ما نیز آنچه لایق و درخور آن بودیم عطا نمودی» و این، توهین به پادشاه تلقی شد. روزنامه ۱۶ روز در توقیف بود و شمارۀ ۲۲۸ در ۲۰ ذیقعده ۱۳۳۳ منتشر شد. در این شماره، قطعۀ محمدتقی بهار خطاب به احمدشاه برای رفع توقیف به چاپ رسید که با این بیت آغاز می‌شود: «پادشاها همی نگویی هیچ/نامۀ نغز نو‌بهار كجاست؟»
دلیل خاموشی نو‌بهار در این دوره، بحران سیاسی ایران، حركت گستاخانۀ سپاهیان روس به سوی پایتخت و مهاجرت اقلیت سیاسی بود. در این حال، محمدتقی بهار در پاسخ به روزنامه‌های هوادار روس و انگلیس و به خصوص روزنامه عصر جدید، مقاله می‌نوشت و وطن‌خواهان را به مقابله با نیروهای متجاوز فرا می‌خواند. بهار نوشته است «در ۶ محرم ۱۳۳۴ نظر به مراسلۀ سفیر روس از طرف كابینۀ آقای مستوفی‌الممالک و مهر و موم شدن محاسبات» روزنامهٔ نوبهار تعطیل شده است. شب قبل از آن، بهار از وثوق الدوله (وزیر مالیهٔ وقت) شنیده بود كه «دیروز شرحی از سفرای روس و انگلیس به ما رسیده است كه نوبهار را توقیف كنیم و مدیرش تبعید گردد.» فردای توقیف، در هفتم محرم ۱۳۳۴، بهار به همراه مهاجران به قم رفت ولی به دلیل واژگونی درشكه، دستش شكست و به تهران بازگشت و خانه‌نشین شد.
مجموعه‌های ناقص این دوره از نو‌بهار در کتابخانه ملی ایران و کتابخانه علامۀ طباطبایی (شیراز) نگهداری می‌شود.
دور دوم
پس از سفر بهار به قم كه به شكستگی دست و خانه‌نشینی او منجر شد، روزنامهٔ نوبهار توقیف بود و بهار هم اقدامی هم برای رفع توقیف نكرد زیرا وضع سیاسی كشور را برای ادامۀ انتشار آن مناسب نمی‌دید. نوزده ماه بعد، در ۱۹ شعبان ۱۳۳۸، انتشار روزنامه به صورت سه شماره در هفته مجددا آغاز شد و بهار در شمارهٔ اول نوشت: «یگانه مرام این دورۀ جدید - عصر خون و حدید - جلو بردن روح فعالیت و پراتیكی است... هموطنان! سخنوری و لفاظی بس است. كار كنید و حرف نزنید». اما بهار فقط موفق به انتشار ۲۰ شماره از روزنامه شد و كار نوبهار با انتشار شمارۀ ۲۰ سال ششم در ۱۱ مرداد ۱۲۹۶ بار دیگر به توقیف كشید. بهانۀ توقیف، سروده‌‌ای از بهار بود كه در آن شماره به چاپ رسید و بیت نخستینش این است: «پادشاهی بود به عهد قدیم/شیفتهٔ خوردنی و زر و سیم».
یكی از ناظران آن دوره نوشته است: «روزنامۀ نو‌بهار اشعاری درج كرده بود. چون ملک‌الشعرای خراسانی مدیر آن دشمن زیاد دارد، به شاه گفتند این اشعار در قدح و هجو شماست. [نوبهار را] توقیف كردند و خودش را هم می‌خواستند تبعید كنند». بهار می‌گوید: «وزیر داخلۀ وقت به یكی از هم‌مسلكان ما نوشت كه بدون ملاحظه باید مدیر نو‌بهار تا عصر پنجشنبه خود را برای رفتن حاضر كند كه صبح شنبه، خبر نبودن او در قصر صاحبقرانیه منتشر گردد».
اما بهار، بی‌درنگ در تاریخ انتشار شمارۀ بعدی، یعنی سه روز پس از خاموشی اجباری روزنامه‌اش، روزنامۀ زبان آزاد را با امتیاز میرزا جوادخان معاون‌‌السلطنه و با همان ویژگی‌های نوبهار منتشر کرد. زبان آزاد با مدیریت و سردبیری بهار در ۳۵ شماره (۱۴ مرداد تا ۸ آبان ۱۲۹۶) به چاپ رسیده است و همان‌گونه كه در آن روزنامه و نو‌بهار ذکر شده، شماره‌های یادشده را باید ادامۀ نو‌بهار و جزء این دوره از روزنامه دانست.
مجموعه‌های ناقص این دوره از نو‌بهار در كتابخانه علامۀ طباطبایی (شیراز) و كنگرۀ آمریكا ‌نگهداری می‌شود.
دور سوم
دورۀ سوم نو‌بهار تهران، پس از رفع توقیف روزنامه، به صورت سه شماره در هفته آغاز شد. در‌ ‌‌‌این دوره كه به شمارۀ پی‌درپی ۳۴۸ می‌انجامد، ۵۳ شماره از ۱۰ آبان تا ۲۲ اسفند ۱۲۹۶ انتشار یافت. بهار دربارۀ پایان این دوره نوشته است: «[نوبهار] در‌ حمل [فروردین] ۱۳۳۶ باز‌ به ‌امر‌ كابینۀ آقای مستوفی‌الممالک و وزارت خارجۀ حاج‌مخبرالسلطنه در ضمن تمام مطبوعات ملی توقیف گردید؛ در صورتی كه هیچ فشار و تهدیدی هم از هیچ طرفی نبوده و فقط یك سیاست‌ قادر‌انه‌ای بود‌ كه دولت اتخاذ كرده و‌ عا‌‌‌‌قبت‌‌ به آیین مشئوم حكومت نظامی منجر‌ گردید». باید یادآور شد ‌كه اگرچه بهار در جاهای دیگر نیز همین سخن را تكرار كرده اما آخرین شمارۀ نو‌بهار این دوره پیش از این توقیف دسته جمعی، در ۲۲ اسفند منتشر شده است.
محتوای نو‌بهار را پس از سرمقاله، خبر (با عناوین اوضاع داخله، تلگرافات خصوصی، حوادث خارجی، مطبوعات خارجه)، گوناگون و ادب تشكیل می‌دهد. در بسیاری از شماره‌‌ها یک رباعی سیاسی از محمدتقی بهار چاپ می‌شد. در‌ بخشی‌ از‌ سال ششم، سیاست‌نامه اثر نظام‌الملک طوسی به صورت پاورقی به چاپ می‌رسید. در این دوره، یحیی ریحان و سعید نفیسی از همکاران نوبهار بودند. نو‌بهار این دوره، درگیری‌های عقیدتی زیادی با روزنامهٔ تجدد و روزنامهٔ ستارهٔ ایران داشت.
دولت مستوفی‌الممالک در فروردین ۱۲۹۷ همۀ روزنامه‌ها (به‌جز روزنامه ایران) را تعطیل كرد و نو‌بهار كه در ۲۲ اسفند سال گذشته آخرین شمارۀ دورۀ سوم تهرانش منتشر شده بود هم دیگر نتوانست به انتشار ادامه دهد.
مجموعه‌های ناقص این دوره در کتابخانه ملی ایران، کتابخانه علامۀ طباطبایی (شیراز) و کتابخانه آستان قدس رضوی نگهداری می‌شود.
دور چهارم
محمدتقی بهار چاپ روزنامۀ نوبهار را بار دیگر از مهر ۱۳۰۱ آغاز کرد. این دوره تا دوم آبان ۱۳۰۲ به صورت هفتگی و در ۳۴ شماره منتشر شد.
در این دوره، ‌نویسندگان نامدار تهران با نوبهار هفتگی همكاری داشتند از جمله عباس اقبال آشتیانی، سعید نفیسی، احمد کسروی و غلامرضا رشید یاسمی. از پاورقی‌های این روزنامه، كتاب دیسیپل (شاگرد) اثر پل بورژه با ترجمۀ رشید یاسمی است. نوشتارهای ادبی بهار و سروده‌های برجسته او مانند دماوندیه، عشق مادر، ‌اندیشه‌های قدیم، ‌دندان، شب و ستایش فردوسی، در این دوره از نوبهار به چاپ رسیده است.
محمدتقی بهار دربارۀ این دورۀ نوبهار نوشته است: «بعد از كودتای ۱۲۹۹ شمسی كه مجلس چهارم دایر گردید و جراید آزاد شدند، باز نوبهار به شكل هفتگی [انتشار یافت]... بعد از یک سال، وقتی مشاهده رفت كه نیات سوئی موجب ایجاد هرج و مرج شده است، خود به صرافت طبع نوبهار را تعطیل كردیم». بهار می‌افزاید كه هنگام تشكیل مجلس پنجم و مجلس ششم «در جراید منسوب به اقلیت چیز می‌نوشتم ولی نوبهار را كه شرط حیاتش آزادی مطلق است دیگر منتشر نكردیم». او در جای دیگر می‌نویسد كه چندی پس از تعطیل نوبهار هفتگی، می‌خواسته یکبار دیگر نوبهار را منتشر کند اما «نظر به شهرتی كه فورا مخالفین من دادند و نشر نوبهار را متعاقب همراهی مادی [سردار سپه] رییس دولت جلوه دادند، از ‌نشر‌ روزنامه منصرف شدم».
مجموعه‌های این دوره از نوبهار در كتابخانه مركزی دانشگاه تهران، مجلس، آستان قدس رضوی، دانشگاه پرینستون و مجموعه‌های ناقصش در‌ كتابخانه مركزی دانشگاه اصفهان، علامۀ طباطبایی (شیراز) و دانشگاه‌ هاروارد نگهداری می‌شود.
تیم ملی فوتبال ویتنام شمالی
تیم ملی فوتبال ویتنام شمالی (North Vietnam national football team) نماینده کشور ویتنام شمالی در مسابقات بین‌المللی از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۵ بود که زیر نظر فدراسیون فوتبال ویتنام شمالی فعالیت میکرد.
دنیای من ۲٫۰
دنیای من ۲٫۰ نام قسمت دوم اولین آلبوم جاستین بیبر، خوانندهی کانادایی است. این آلبوم اولین آلبوم استودیویی اوست که در ۱۹ مارس ۲۰۱۰ منتشر شد و همچنین قسمت دوم اولین آلبوم چندآهنگهی او با نام «دنیای من» است که در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۹  عرضه شد.
پس از این آلبوم، جاستین بیبر اولین تور خود با نام دنیای من را اجرا کرد.
میزان فروش
دنیای من ۲٫۰ پس از انتشار در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و با فروش ۲۸۳،۰۰۰ نسخه، بیبر را به جوان‌ترین خوانندهٔ مرد تک‌خوان از سال ۱۹۶۳ تبدیل کرد که آلبومش توانسته در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار بگیرد.
این آلبوم تا به امروز ۲٬۴۸۸٬۰۰۰ نسخه از این آلبوم در آمریکا به فروش رسیده‌است. فروش جهانی این آلبوم نیز ۴ میلیون و ۸۰۰ هزار نسخه می‌باشد.
جزیره پلی
جزیره پلی (به انگلیسی: Pelly Island) یک جزیره غیر مسکونی در کانادا است که در قلمروهای شمال غرب واقع شده‌است.
آنگیاری
آنگیاری (به ایتالیایی: Anghiari) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آرتزو واقع شده‌است.
خصوصیات
آنگیاری ۱۳۰٫۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۶۶ نفر جمعیت دارد و ۴۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای لا پلاتا و بیت ساحور خواهرخوانده‌های آنگیاری هستند.
سیانواستیلن
سیانواستیلن یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۴۰۵۵ است.
ویلهلم اشپیلبرگ
ویلهلم اشپیلبرگ (Wilhelm Spiegelberg; June 25, 1870 – December 23, 1930) مصرشناس، باستان‌شناس، انسان‌شناس، خط‌شناس مصر باستان و استاد دانشگاه اهل آلمان بود.
او دانش‌آموختهٔ دانشگاه استراسبورگ بود و مدرک دکترای خود را در سال ۱۸۹۱ میلادی از این دانشگاه در رشتهٔ مصرشناسی و باستان‌شناسی دریافت نمود. سپس به پاریس رفت و تحصیلات خود را زیر نظر گستون مسپرو ادامه داد. وی در سال ۱۸۹۹ دانشیار دانشگاه استراسبورگ شد و در سال ۱۹۰۷ به مقام استادتمامی رسید. اشپیابرگ در سال ۱۹۱۹ به دانشگاه هایدلبرگ انتقال یافت و چهار سال بعد، به ریاست کرسی مصرشناسیِ دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ نائل آمد.
از او آثار مهم و فراوانی دربارهّ مصر باستان به جا مانده‌است.
ابوالفتح اصفهانی
ابوالفتح محمود بن محمد بن قاسم اصفهانی ریاضی‌دان ایرانی است که در قرن چهارم هجری می‌زیست. احتمالاً در حدود ۹۸۲ میلادی برآمد. او علاوه بر تبحر در ریاضی مترجم مشهوری نیز بود. وی کتاب المخروطات آپولینیوس را که پیش از او به عربی ترجمه شده بود تکمیل کرد.
تبیره
تبیره یا تبیر بر فتح اول بر وزن کبیره‌ سازی است از خانواده آلات موسیقی کوبه‌ای که در ساختمان آن پوست بکار رفته است. تبیره استوانه‌ای بوده است سترگ که بر دو سوی آن پوست می‌کشیدند و آن را بر پیل می بستند و با دو کوبهٔ چوبی می‌نواختند. بعضی گویند تبیر دهلی است که میان آن باریک و هر دو سرش پهن باشد.
کریس رابینسون (خواننده)
کریس رابینسون (زاده ۲۰ دسامبر ۱۹۶۶) موسیقی‌دان و خواننده آمریکایی است.
کلارک پیترس
کلارک پیترس (Clarke Peters؛ زادهٔ April 7, 1952) یک هنرپیشه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است.
سیارک ۵
سیارک ۵ پنجمین سیارک کشف‌شده‌است که در ۸ دسامبر ۱۸۴۵ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۶٫۸۵ است.
برانیسواف مالینوفسکی (دونده)
برانیسواف مالینوفسکی (Bronisław Malinowski; June 4, 1951 – 1951:06:4, September 27, 1981) دونده دو نیمه‌استقامت اهل لهستان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده‌است.
پازنگ
پازنگ زنگوله‌های کوچکی است که رقاصه‌ها به دست و پای خود می‌بندند. جزء آلات ضربی یا سازهای کوبه‌ای است.
خانه بهنام
خانه بهنام بنایی مربوط به سال‌های پایانی دوران زندیان و سال‌های آغازین دوران قاجار است که در محلهٔ مقصودیه تبریز جای گرفته‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۵۰ به همراه خانه‌های قدکی و گنجه‌ای به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
سرآسیاب یوسفی
سرآسیاب یوسفی، مرکز بخش سرآسیاب یوسفی و شهری از توابع این بخش در شهرستان بهمئی در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر سرآسیاب یوسفی برابر با '984 نفر (274  خانوار) بوده‌است. عمده جمعیت آن، از ایل یوسفی (ایسوی) هستند، یوسف خود برادر بهمن جد ونیای ایل بهمئی میباشد. ولی در طول زمان به عنوان یک شاخه از ایل بهمئی محسوب میشود. ''
خانه بهنام
پیشینه
خانه بهنام یکی از ساختمانهای تاریخی شهر تبریز است که در اواخر دوران زندیان و اوایل دوران قاجار، به عنوان یک خانه مسکونی ساخته شده‌است. در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار، این خانه نوسازی و با نقاشیهایی تزیین شد. این خانه شامل یک ساختمان اصلی، به عنوان ساختمان قشلاقی و یک ساختمان کوچک به عنوان ساختمان ییلاقی است. مانند بسیاری از خانه‌های قدیمی ایرانی، این خانه دارای دو حیاط اندرونی و بیرونی است. در بازسازی اخیر این خانه، تاکنون چند نگارگری ایرانی فرسکو کشف گردیده‌است که هم‌اکنون در حال تعمیر شدن توسط متخصصان است. خانه بهنام بخشی از مدرسه معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز است.
معماری
ورودی این ساختمان از کوچه مشیردفتر و از طریق دالانی در پشت خانه قدکی صورت می‌پذیرفته‌است. این بنا دارای اندرونی و بیرونی است: بیرونی آن شامل طنبی (هفت دری)، کله‌ای و اتاق است که در ضلع شمالی حیاط شکل گرفته‌اند. در طنبی ارسی دار آن که درای ایوان ستوندار با تزیینات گچی است، نقاشی‌های بسیار زیبایی بر دیواره‌ها و سقف‌ها نقش بسته‌است. تزیینات و نقاشی‌های موجود در طاقچه‌ها، شومینه طنبی و اتاق‌های جنبی نیز چشمگیر است. در ضلع جنوبی بیرونی نیز فضاهایی شامل تراس تابستانی با ستون‌ها، سرستون‌های گچی مقرنس کاری و نیز فضای ورودی و چند اتاق دیگر دیده می‌شود. در ضلع شرقی و غربی، حیاط بیرونی به دیواره‌هایی که دارای طاق نما طاق نما می‌باشند محدود است.
اندرونی خانه در شمالی‌ترین بخش ساختمان قرار گرفته که طرفین آن را اتاق‌هایی در قسمت شرق و غرب و مشرف به حیاط اندرونی تشکیل داده‌اند. پشت بام اتاق‌های اندرونی به صورت مهتابی استفاده می‌شود. این بخش ساختمان دارای زیر زمین نیز می‌باشد که اتاق‌های زیر طنبی برای نشیمن تابستانی و دیگر اتاق‌ها به صورت انباری و مطبخ در آن، مورد استفاده قرار می‌گرفت.
مساحت اعیانی این ساختمان ۸۴۰ متر مربع و مساحت عرضه آن ۹۰۰ متر مربع است اکنون جزو مجموعه دانشکده معماری شهرسازی دانشگاه تبریز است.
فرودگاه بین‌المللی خاسینتو لارا
فرودگاه بین‌المللی خاسینتو لارا یک فرودگاه با کد یاتا BRM است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۳۸۰ متر است. این فرودگاه در کشور ونزوئلا قرار دارد و در ارتفاع ۶۲۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
انچور بای، کالیفرنیا
انچور بای، کالیفرنیا (به انگلیسی: Anchor Bay, California) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کالیفرنیا واقع شده‌است.
خصوصیات
انچور بای ۹٫۰۹۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۴۰ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هبه ۶
قدر مطلق سیارک برابر ۵٫۷۱ است.
فرودگاه بیرچ‌وود
فرودگاه بیرچ‌وود یک فرودگاه همگانی پایگاه هوایی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۲۲ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
سوین بیورنسون
سوین بیورنسون (Sveinn Björnsson؛ February 27, 1881 کپنهاگ، دانمارک – 1881:2:27, January 25, 1952 ریکیاویک، ایسلند) یک سیاست‌مدار و وکیل اهل ایسلند بود.
رود اسنوف
رود اسنوف ریزابه راست رود دسنا است. این رود از استان بریانسک در کشور روسیه و استان چرنیهیو در کشور اوکراین می‌گذرد و طول آن ۲۵۳ کیلومتر است. هم‌چنین مساحت حوضه آبریز این رود ۸۷۰۰ کیلومترمربع است. بخشی از این رود مرز میان روسیه و اوکراین را تشکیل می‌دهد.
بناخبر
بناخبر (به اسپانیایی: Benagéber) یک شهرستان در اسپانیا است که در Los Serranos واقع شده‌است.
زیرپایه (توپولوژی)
در توپولوژی، زیرپایه برای فضای توپولوژیکی چون X با توپولوژی T، زیرگردایه ای چون B از T است که T را تولید می کند، بدین گونه که T کوچکترین توپولوژی شامل B است. برخی مؤلفان تعریفشان کمی متفاوت تر است، همچنین تعاریف معادل دیگری نیز برای زیرپایه وجود دارد که در ادامه بحث می شود.
بکریک استودیوز
بکریک استودیوز (Bachrach Studios) یک آتلیه عکاسی آمریکایی است که بنظر می‌سد یکی از قدیمی‌ترین آتیله‌های عکاسی در جهان است.
بناخبر
خصوصیات
بناخبر ۶۹٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۶ نفر جمعیت دارد و ۷۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بکریک استودیوز
تاریخچه
بکریک استودیوز در بالتیمور در سال ۱۸۶۸ توسط دیوید باکراخ، جونیور تأسیس شد.
بنیانگذار آتلیه، دیوید بکریک، تنها عکاسی که از نطق گتیسبورگ آبراهام لینکلن عکس گرفت. این آتلیه از آن زمان تا کنون از تمامی سران دولت ایالات متحده عکس گرفته‌است. بنیانگذار آن هدف خود را گرفتن عکس از همه افراد مهمی که می‌توانست، قرار داده‌است. او به دنبال عکاسی از افراد برجسته ای مانند چارلز لیندبرگ و کالوین کولیج بود که توانست اجازه گرفته و عکس آنها را بگیرد. این آتلیه در ادامه پرتره‌هایی از آلبرت انیشتین، توماس ادیسون، هنری فورد، النور روزولت، داگلاس دابسون و محمد علی را گرفت و منتشر کرد.
در سال ۱۹۱۹، شرکت پل گیتینگز آتلیه بکریک را در تگزاس افتتاح و مدیریت کرد. آتلیه بکریک در چهل و هشت شهر و مکان در سراسر ایالات متحده در اوج خود شعبه داشت. در طی رکود بزرگ در آمریکا، بکریک شعبه‌ها را کم و کوچک‌ کرد و آتلیه‌های تگزاس را به آتلیه گیتینگ فروخت.
آتلیه بکریک از سال ۲۰۱۰ یک تجارت خانوادگی باقی مانده است.
۴ وستا
وِسْتا یا ۴ وِستا (نماد: )، دومین سیارک بزرگ در کمربند سیارکی منظومهٔ خورشیدی ما بعد از سرس است. وستا از نظر جرم نیز دومین در این کمربند می‌باشد. این سیارک با قطر حدود ۵۲۵ کیلومتر تخمیناً ۹ درصد از جرم کل کمربند سیارکی را شامل می‌شود.
نگزنایووا
نگزنایووا (به لاتین: Nieznajowa) یک روستا در لهستان است که در گمینا سنکووا واقع شده‌است.
۴ وستا
اندازهٔ نسبتاً بزرگ و همچنین سطح بسیار نورانی آن، وستا را تبدیل به درخشان‌ترین سیارک منظومهٔ ما ساخته‌است. در میان سیارک‌ها تنها وستا با چشم غیرمسلح قابل رؤیت است و غیر از آن تنها سرس در شرایط خاصی با چشم دیده می‌شود. قدر ظاهری وستا ۵٫۲۰ می‌باشد که از تیتان، بزرگ‌ترین قمر کیوان (زحل)، که مرئی‌ترین آن‌ها هم هست، قابل رؤیت‌تر است. به‌خاطر وجود نمونه‌هایی صخره‌ای از وستا که در فرم شهاب‌سنگ‌های هد به ما رسیده دانشمندان توانسته‌اند مطالعات زیادی بر روی این جسم انجام دهند.
این سیارک در ۲۹ مارس ۱۸۰۷ کشف شد. کاشف این سیارک، ستاره‌شناس آلمانی، هاینریش ویلهلم البرس بود.
بلندترین قله در کل منظومه شمسی بر روی این سیارک با نام ریسیلویا با ارتفاع ۲۲٫۵ کیلومتر قرار دارد.
کاوشگر بامداد، در ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ وارد مدار وستا شد و یک سال مشغول بررسی آن سیارک بود تا ۵ سپتامبر ۲۰۱۲ که آنرا به سوی مقصد نهایی خود، سرس، ترک نمود.
منابع
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=4_Vesta&oldid=73296177 4 Vesta]"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۳۰ اوت ۲۰۰۶).
کومن هیدرو پراکسید
کومن هیدرو پراکسید یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۶۶۲۹ است. شکل ظاهری این ترکیب، مایع بی‌رنگ و زرد کمرنگ است.
خانه و برج میرزا خان کامو
'''خانه و برج میرزا آقاخان کامو، متعلق به میرزاخان رضاقلی زاده بوده و ساخت آن به دوره قاجاریه بر می گردد. این مکان در شهرستان کاشان، شهر کامو و چوگان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۵۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.''' این خانه برج یک خانه حیاط مرکزی که برج در گوشه شمال شرقی آن قرار گرفته است می‌باشد. برج دارای پلانی دایره شکل بوده در پنج طبقه طراحی و ساخته شده و به واسطه این ویژگی این خانه حیاط مرکزی را در ردیف آثار میراث معماری ایران و از منحصر به فردترین خانه‌های خشتی جهان قرار داده است.
النا سوفیا ریچی
النا سوفیا ریچی (Elena Sofia Ricci؛ زادهٔ March 29, 1962) هنرپیشه اهل ایتالیا است. از فیلم‌های او می‌توان به من ناپلئون را کشتم و نهار یکشنبه اشاره کرد.
جزیره پرینس پاتریک
جزیره پرینس پاتریک (به انگلیسی: Prince Patrick Island) یک جزیره غیر مسکونی در کانادا است که در قلمروهای شمال غرب واقع شده‌است. جزیره پرینس پاتریک ۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده.
زرنق
زرنق یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان هریس واقع شده‌است.
جغرافیا و تاریخچه
که در قدیم به زرنه معروف بوده‌است در لغت به معنی منطقه زرخیز است.شهر زرنق با بافت شهری شطرنجی، حاشیه جنگلی سرسبز و منابع آبی فراوان زیباترین و سرسبزترین شهر شهرستان هریس و منطقه محسوب می شود. شهر زرنق در اوایل سال ۱۳۷۲ از روستا به شهر تبدیل شد وبا مختصات جغرافیایی ۵۰ درجه شرقی و ۳۶٫۱۶ درجه شمالی در استان آذربایجان شرقی قراردارد. این شهر از غرب با کلوانق و از جنوب غربی با روستای کرمجوان و از شرق (نزدیک‌ترین محل) با شهر مهربان همسایه است. این شهر تا مرکز استان یعنی تبریز ۸۹ کیلومتر فاصله دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، زرنق جمعیتی معادل ۵،۳۴۳ نفر (۱۳۹۵) دارد.
آنونه ونتو
آنونه ونتو (به ایتالیایی: Annone Veneto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ونیز واقع شده‌است.
زرنق
جغرافیا و تاریخچه
هویت فرهنگی: زبان: مردم این شهر به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند؛دین:تمامی ساکنان شهر پیرو شیعه دوازده امامی هستند؛موسیقی: شهر زرنق مرکز موسیقی عاشیقی در شرق استان بعد از شهر اهر می باشد؛گروه های عاشیقی این شهر در تمامی جشن ها و عروسی های مردم و منطقه فعال می باشند ، قربان ایزدخواه از خوانندگان و هنرمندان معروف استان از این شهر می باشد؛موسیقی عاشیقی یکی از ستون های فرهنگی مردم آذربایجان می باشد. و ره آورد این شهر فطیر (نوعی کلوچه سنتی) و شیرین دنَ (خورچه) یا به زبان فارسی خیار چنبر می‌باشد. فرش زرنق یکی از زیرشاخه های اصلی تبریز و مهربان بوده و از لحاظ مرغوبیت و معروفیت از شهرها و روستاهای مجاور بهتر و جایگاه ویژه ای در صادرات دارد؛ علاوه بر این قالی هریس نیز در زرنق با همان کیفیت شهر مبدا در رده بعد تولید می شود. از مناطق دیدنی زرنق می‌توان به مسجد جامع زرنق و تپه باستانی دوزده باخیر اشاره کرد.مجموعه مسجد جامع زرنق: مسجد جامع زرنق با مساحتی بیش از 1500 متر مربع به عنوان بزرگترین مسجد شهرستان هریس در خیابان شهدا واقع است. این مجموعه با داشتن دو مناره با ارتفاع بیش از 30 متر( بلندترین مناره در استان) تنها مسجد استان است که دارای دو گنبد می باشد. علاوه بر این مسجد جامع زرنق با دارا بودن یک درمانگاه خیریه، داروخانه، زیر زمین، حیاط و کتابخانه به عنوان یکی از بزرگترین مساجد استان و کشور محسوب می شود. مسجد جامع زرنق به انظمام بالکن، زیر زمین و حیاط ظرفیت نزدیک به 10000 تن را دارا می باشد. این مسجد با چشم انداز منحصر به فرد، تداعی کننده بارگاه مقدس امام هشتم شیعیان در نظر هر بیننده ای می شود؛ با این اوصاف می توان در ردیف یکی از باشکوه ترین و زیباترین مساجد ایران و جهان جای داد.از افتخارات زرنق همین قدر می توان ذکر کرد که اولین پایگاه مقاومت در منطقه بعد از انقلاب به نام پایگاه شهید غفوری و بعد پایگاه امام خمینی در این شهر تاسیس شدند و اولین رزمندگان جهت اعزام به جبهه های نبرد علیه دشمن بعثی از همین پایگاه ها بود. زرنق با داشتن 42 شهید بیشترین شهید را نسبت به جمعیت اندک خود در استان دارد ولی با توجه به چنین پیشینه ی درخشانی همواره با بی مهری و کم توجهی مسئولان شهرستانی و استانی روبرو بوده است.از دیگر افتخارات این شهر می توان به پزشکان متخصص ومشهور، دندانپزشکانی از جمله : مبصری، نجفی زاده داروسازان، اساتید دانشگاه از جمله رحیم خدایاری، هنرمندان نویسندگان مهندسان وفرهنگیان فرهیخته وکلا وقضات از جمله رحمان خاطری، داداش زاده، شاعرانی از جمله: محرم نجاتخواه، مهماندوست، صبور در این شهر اشاره کرد؛ که در دامن خود پرورش داده است اهالی این شهر مردمی بسیار مهربان و خون گرم ،میهمان نواز، سخت کوش با فرهنگ غنی و کهن ،خانواده های اصیل و ریشه دار در این شهر زیبا ساکن هستند و به ارزشهای اخلاقی وانسا نی بسیار پایبند می باشند. درستی وصداقت و انصاف و نیکو کاری از خصوصیات بارز این مردمان دیار کهن می باشد. نکته مهم اینکه زرنق در آینده نزدیک در صورت ارتقا منطقه مهربان به شهرستان و تاسیس فرمانداری در آن نقش بسیار مهمی خواهد داشت و تاسیس چند اداره کلیدی یا دفتر بخش مرکزی مهربان به دلیل نزدیکی به شهر زرنق از طرح هایی است که برای این منظور پیشنهاد شده و در کنار آن الحاق روستاهایی مثل کرم جوان ، باروق ، قزلجه زرین... تقسیمات جدیدی رقم خواهد خورد و مردم این شهر همیشه نسبت به نزدیک بودن به مهربان ولی قرار گرفتن و بی فایده ماندن از مرکز شهرستان هریس، در تقسیمات کشوری گله مند بوده و هستند.
آنونه ونتو
خصوصیات
آنونه ونتو ۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۹۵ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زرنق
حرفه و مشاغل
شغل اکثر ساکنان شهر به ترتیب شامل: تعویض روغنی، تجارت، لوازم خانگی، کشاورزی و دامپروی، صنعت، قالی بافی، خیاطی، آرماتوربندی و قالب بندی ساختمان، خواربار فروشی و... می باشد. بر طبق امار سازمان فنی و حرفه ای استان تهران، بیش از یک سوم تعویض روغنی های استان های تهران و البرز از جوانان شهر زرنق می باشد که رقم قابل توجهی است. در قسمت غربی شهر ناحیه صنعتی به نام ناحیه صنعتی زرنق وجود دارد. در این ناحیه صنعتی ۲۴ کارخانه با تولید گل مصنوعی پلی اتیلنی، گل کاغذی، شانه تخم مرغ، بسته‌بندی حبوبات، ظروف یخ مصنوعی و غیره وجود دارد. علاوه بر این زرنق با داشتن تنها ناحیه صنعتی شهرستان و داشتن قدیمی ترین کارخانه ی ریخته گری منطقه در ورودی شرقی شهر و چندین کارگاه کوچک و بزرگ به عنوان شهری کارگاهی مطرح می باشد. همچنین شهر زرنق با داشتن چندین فروشگاه بزرگ لوازم خانگی در قسمت شمال شهر( بلوار سردار سلیمانی) به عنوان بورس لوازم خانگی و جهیزیه استان شناخته شده است؛ که علاوه بر تامین لوازم خانگی و جهیزیه استان و منطقه از استان های همجوار از جمله استان اردبیل نیز جهت خرید به بازار شهر زرنق مراجعت می کنند.
آنونه ونتو
خواهرخوانده
شهرهای Annone di Brianza و کاستلو دی آنونه خواهرخوانده‌های آنونه ونتو هستند.