cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بریتانیا
پادشاهی بریتانیای کبیر با اتحاد دو پادشاهی مستقل به نام‌های اسکاتلند و انگلستان شکل گرفته‌است. در سال ۱۷۰۷ دو مجلس مستقل کشورهای اسکاتلند و انگلستان بر اساس یک قرارداد سیاسی با نام «پیمان اتحاد انگلستان و اسکاتلند» تصمیم گرفتند که ادغام شده و پادشاهی بریتانیای کبیر را به وجود آوردند. در سال ۱۸۰۰، بر اساس قرارداد و مصوبه‌های دو طرفه مجلس ایرلند، ایرلند به پادشاهی بریتانیای کبیر متحد شد و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند پایه‌گذاری شد که تا زمان خروج ایرلند تا سال ۱۹۲۲ وجود داشت. با جدایی بخش وسیعی از ایرلند، در نهایت نام رسمی آن که چهار کشور انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی را در بر می‌گیرد به پادشاهی متحده بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی تغییر یافت. بریتانیا دارای ۱۴ سرزمین آن سوی دریا و ۵۳ قلمرو مشترک‌المنافع است. این سرزمین‌ها بقایای امپراتوری بریتانیا هستند. این امپراتوری که بزرگ‌ترین امپراتوری تاریخ به‌شمار می‌رود، در اوج خود در سده‌های ۱۹ و ۲۰ تقریباً به یک چهارم خشکی‌های کرهٔ زمین حکومت می‌راند. تأثیر استعمار بریتانیا را می‌توان در زبان انگلیسی، فرهنگ بریتانیایی و نظام‌های حقوقی مستعمرات سابق این امپراتوری مشاهده کرد.
بریتانیا کشوری توسعه‌یافته است و دارای ششمین اقتصاد بزرگ دنیا بر اساس تولید ناخالص داخلی و هشتمین اقتصاد دنیا بر پایهٔ برابری قدرت خرید است. بریتانیا نخستین کشور صنعتی دنیا و در طول سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ ابرقدرتی بی‌همتا در سطح بین‌الملل به‌شمار می‌رفت. بریتانیا هنوز هم در عرصه‌های اقتصادی، فرهنگی، علمی، نظامی و سیاسی دارای قدرت گسترده بین‌المللی است و جزء معدود اعضای ثابت دارای حق‌وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد از زمان پیدایش آن در سال ۱۹۴۶ است. این پادشاهی یکی از قدرت‌های شناخته‌شدهٔ دارای جنگ‌افزار هسته‌ای در جهان است و از لحاظ هزینه‌های نظامی رتبهٔ چهارم جهان را دارد.
تاریخ
تاریخ بریتانیا با عبور نخستین مهاجران از تنگه دوور و ورود آن‌ها به جزایر بریتانیا در هزاران سال پیش آغاز می‌گردد. با کشف تعدادی ابزار سنگی و ردپا در هَپیس‌برگ در نورفولک، معلوم شده‌است که از بیش از هشت هزار سال پیش انسان‌های باستانی در سرزمینی که اکنون به آن، انگلستان می‌گویند زندگی می‌کرده‌اند. قدیمی‌ترین مدرکی که از حضور انسان کنونی در شمال غرب اروپا در دست است، استخوان آرواره‌ای است که در سال ۱۹۲۷ در کِنتزکاورن در ناحیهٔ دِوون کشف شد. عمر این استخوان آرواره را در سال ۲۰۱۱ دوباره تخمین زدند و سن آن را حدود ۴۱۰۰۰ تا ۴۴۰۰۰ سال برآورد کردند.
انسان‌ها تا حدود ۱۲۰۰۰ سال پیش، یعنی تا انتهای آخرین عصر یخبندان، به‌طور پیوسته در این سرزمین سکونت داشته‌اند. در این ناحیه بقایای متعددی از دوران میان‌سنگی، نوسنگی، و عصر برنز وجود دارد، از جمله استون‌هنج و اِیوبری. ساکنان انگلستان در عصر آهن، همچون دیگر نواحی بریتانیا که در جنوب خور فورث هستند، سلت‌ها بودند. این سلت‌ها به نام بریتون مشهور هستند. البته در جنوب شرق انگلستان قبایل بلژی نیز سکونت داشتند. در سال ۴۳ پیش از میلاد فتح بریتانیا به دست جمهوری روم آغاز شد. بریتانیا گرچه تا پیش از حمله ژولیوس سزار به گالیا چندان شناخته شده نبود، ولی صدها سال پیش از آن توسط ملوانان کارتاژ و یونان کشف شده بود. یکی از نخستین کاشفانی که سواحل بریتانیا و ایرلند را کشف کرد جهانگردی به نام پایتیاس بود. پایتیاس اهل جزیره مارسلی یا همان جزیره مارسلیا امروزی بود که در آن زمان کلونی‌های یونانی در آن سکونت داشتند. رومیان تا قرن پنجم پس از میلاد کنترل ایالت بریتانیا را حفظ کردند.
با پایان دوران حکمرانی رومیان بر بریتانیا، آنگلوساکسون‌ها توانستند در آن جا اسکان بیابند. معمولاً اسکان آنگلوساکسون‌ها را سرآغاز کشور انگلستان و نژاد انگلیسی می‌دانند. آنگلوساکسون‌ها که مجموعه‌ای از مردم ژرمن بودند، پادشاهی‌های متعددی را بنا گذشتند. این پادشاهی‌ها نخستین قدرت‌های انگلستان و بخش‌هایی از جنوب اسکاتلند بودند. آن‌ها با خود زبان انگلیسی باستان را آوردند. این زبان جایگزین زبان قبلی که زبان بریتانیایی بود شد. آنگلوساکسون‌ها با اخلاف دولت‌های بریتانیایی در ولز، کورن‌وال، و هن‌اوگ‌لد (شمال قدیم؛ بخش بریتونی‌زبان شمال انگلستان و جنوب اسکاتلند) و همچنین با یکدیگر می‌جنگیدند.
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار در سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. در طول این دوره حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
با توجه به نابسامانی‌های موجود در اراضی تحت کنترل دانمارکی‌ها، پادشاهان وسکس به عنوان تنها حاکمان محلی، از سال ۸۹۹ میلادی شروع باز پس‌گیری انگلستان کردند. این فرایند در سال ۹۵۴ میلادی با سلطه بر تمامی سرزمین‌هایی که تحت حاکمیت دشمن بودند و با به رسمیت شناخته شدن حاکمیت پادشاه وسکس بر تمامی انگلستان، با توفیق به پایان رسید. البته این موضوع به معنای خارج شدن اسکاندیناویایی‌ها از این سرزمین نبود. بلکه با وجود رخت بربستن عده قلیلی، حاکمان کوچک‌تر دانمارکی با حفظ رده‌ها و زمین‌هایشان سر جای پیشین خود باقی ماندند ولی وادار به تبعیت از پادشاهان انگلستان شدند.
ریشه نام
در این مورد تعاریف متفاوتی وجود دارد. احتمالاً این نام ریشه در زبان اولین ساکنان جزیره دارد. نام لاتین Britannia از کلمه brith از زبان سلت‌ها مشتق شده و به معنای رنگارنگ یا لکه دار است. از قرار معلوم رنگ کردن بدن در آن دوران رایج بوده.
براساس برخی منابع دیگر نام بریتانیا برگرفته از نام قدیم این ناحیه در زمان بریتانیای روم به همراه شمایلی انسان‌دیسی شده در ظاهر یک بانو از الهه‌ای فنیقیه‌ای می‌باشد. اگر به سکه‌های ۵۰ پنی و دو پوندی نگاهٔ کنید، تصویر هک شده زنی مسلح با نیزه سه‌شاخه و کلاهخود و سپر را خواهید دید؛ و این زن الهه‌ای است که تجسم ملی بریتانیا است و نامش را به آن سرزمین داده. این زن نماد غرور، قدرت و اتحاد ملی مردم بریتانیا برای صدها سال بوده و همچنین در گذشتهٔ به شکل به خصوصی با قدرت دریایی آن کشور ارتباط داشتهٔ. او الهه‌ای بود که با فتوحات رومی‌ها به جزایر بریتانیا برده شد و بعدها نامش توسط ژولیوس سزار به تمامی آن سرزمین داده شد. این الههٔ بر اساس یک الههٔ دیگر رومی به نام مینروا بنا شده که حامی هنر و تجارت و خرد بود. گرچه مینروا درحقیقت خودش نسخه رومی آتنا و تخصیص شده آن الههٔ بود و خود آتنا نیز برگرفته از یک الهه فنیقی به نام باراتی بوده که به عنوان الهه آب‌ها و دریاها شناخته می‌شد. پس از آنکه آخرین سرباز رومی در سال ۴۰۷ میلادی انگلستان را ترک کرد آن سرزمین بزودی تحت تازش اقوام آنگلوساکسون قرار گرفت و سلت‌های ساکن آنجا به مناطقی همچون اسکاتلند، ولز، ایرلند و شمال فرانسه عقب‌نشینی کردند و نام بریتانیا را با خود به آن مناطق بردند. در قرن ۱۶ و ۱۷ و در زمان حکمرانی ملکه الیزابت یکم انگلیسی‌ها موفق شدند که یک تهاجم بزرگ دریایی اسپانیا را با موفقیت دفع کنند و این پیروزی دریایی که در زمان رهبری یک حکمران زن به‌دست آمده بود زمینه بازگشت اسطوره بریتانیا را فراهم آورد و تبدیل به نماد قدرت ملی انگلستان شد. همچنین این نماد باری دیگر در زمان شکل‌گیری بریتانیا از اتحاد انگلستان و اسکاتلند و ولز مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به نمادی برای اتحاد این چهار سرزمین شد و نام خودش را به این پادشاهی متحد داد؛ و در نهایت این نماد باری دیگر در زمان حکمرانی ملکه ویکتوریا و پدیده انقلاب صنعتی و پیشرفت قدرت اقتصادی و نظامی بریتانیا باری دیگر مورد توجه قرار گرفت و پس از آن تبدیل به یک نماد و تجسم ملی برجسته در بریتانیا شد.
جغرافیا
بریتانیا در سواحل شمال غربی اروپا واقع شده‌است و توسط دریای شمال از شبه جزیره اسکاندیناوی و هلند، و توسط کانال مانش از فرانسه جدا می‌گردد. این کشور از دو جزیره اصلی تشکیل شده‌است؛ جزیره اصلی و بزرگ‌تر «بریتانیای کبیر» نامیده می‌شود و شامل اسکاتلند، ولز و انگلستان است. جزیرهٔ دیگر، جزیره ایرلند است که توسط دریای ایرلند از بریتانیای کبیر جدا می‌شود و شامل ایرلند شمالی (در شمال) و جمهوری ایرلند (در جنوب) می‌باشد. جمهوری ایرلند (ایرلند جنوبی) یک کشور مستقل و عضوی از اتحادیه اروپا است و بخشی از کشور بریتانیا محسوب نمی‌شود.
اقتصاد
بریتانیا در گروه هشت در سه سال پیاپی، سریع‌ترین رشد اقتصادی را به خود اختصاص داده‌است.
صنعت خودرو سازی در بریتانیا از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از جمله برندهای معروف انگلیسی می‌توان به رولز رویس، آستون مارتین، لندروور، جگوار، مک لارن و بنتلی اشاره کرد.
۷۶ درصد زمین‌های بریتانیا زیر کشت هستند و اگرچه عدهٔ کمی از جمعیت این کشور به کشاورزی مشغول هستند اما تولیدات آنها، علاوه بر تأمین نیازهای داخلی به خارج نیز صادر می‌شوند. محصولات مهم کشاورزی بریتانیا عبارت‌اند از: گندم – جو – سیب زمینی – گوجه فرنگی – نیشکر و سبزیجات. این کشور دارای چراگاه‌های دائمی زیادی است که در آن‌ها گوسفند، گاو، خوک و طیور پرورش می‌یابد. در اقتصاد بریتانیا، صیادی و جنگلداری جایگاه ویژه‌ای دارد. ذخایر معدنی آن شامل: زغال سنگ که در تولید برق بکار می‌رود؛ نفت خام و گاز طبیعی که در مراکز صنعتی، تجاری و مسکونی به مصرف می‌رسند و منیزیم، فسفات – مس و آنتیموان است. صادرات این کشور که شامل: گوشت – لبنیات – کالاهای الکترونیکی - ماشین آلات صنعتی - اتومبیل - کشتی – قطعات و موتور هواپیما - غلات – تنباکو و نفت خام می‌باشد. بریتانیا از خدمات یک شبکهٔ حمل و نقل بسیار گسترده بهره‌مند است.
روابط اقتصادی با هند
بریتانیا و هند دارای سرمایه‌گذاری‌های وسیع و رو به رشدی در کشورهای یکدیگر هستند و گرایشی قابل توجه به گسترش این سرمایه‌گذاری در هر دو طرف وجود دارد. از لحاظ میزان سرمایه‌گذاری خارجی در هند، بریتانیا در ردهٔ سوم قرار می‌گیرد و سرمایه‌گذاران هندی نیز از لحاظ تعداد طرح‌های اجرا شده در بریتانیا رده سوم را پس از سرمایه‌گذاران آمریکایی و فرانسوی به خود اختصاص داده‌اند. به عنوان مثال، گروه صنعتی و بازرگانی تاتا با نیروی کاری حدود ۶۵ هزار نفر، بزرگ‌ترین کارفرمای در بخش صنایع تولیدی بریتانیاست.
مقام سلطنت
در بریتانیا، مقام سلطنت جنبه تشریفاتی و نمادین دارد و اگرچه بسیاری از نهادهای حکومتی به نام پادشاه یا ملکه این پادشاهی فعالیت می‌کنند، اما او عملاً دارای اختیارات اجرایی و در نتیجه، مسئولیت سیاسی نیست و تصمیمات حکومتی، حتی در مورد بسیاری از موضوع‌های مربوط به خاندان سلطنتی و نهاد سلطنت، به نام پادشاه یا ملکه اما توسط دولت، پارلمان و دیگر نهادها گرفته و اجرا می‌شوند. هم‌اکنون چارلز سوم رئیس دولت در بریتانیا و هفده کشور دیگری است که وی بر آن‌ها سلطنت می‌کند.
نظام حقوقی
بریتانیا نظام حقوقی واحدی ندارد بلکه دارای ۳ نظام حقوقی مجزا است. نظام حقوقی انگلستان محدود به انگلستان و ولز است. نظام حقوقی ایرلند شمالی که محدود به ایرلند شمالی است و نظام حقوقی اسکاتلند که در اسکاتلند اجرا می‌شود. نظام حقوقی انگلستان و ایرلند هر دو بر اساس اصول کامن لا تنظیم شده‌اند. کامن لا به‌طور خلاصه به این معنی است که حقوق توسط قضات دادگاه‌ها با در نظر گرفتن قوانین، سابقه قضایی و عقل سلیم ساخته می‌شود. نظام حقوقی اسکاتلند هم ترکیبی از کامن لا و نظام حقوق مدون است. قانون اتحاد ۱۷۰۷ بین پادشاهی‌های اسکاتلند و انگلستان که منجر به تشکیل بریتانیای کبیر شد، استقلال نظام قضایی اسکاتلند از بقیه بریتانیا را تضمین می‌کند.
روابط خارجی
بریتانیا یکی از پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد، گروه هشت، گروه ۲۰، سازمان جهانی تجارت و پیمان دفاعی آتلانتیک شمالی (ناتو) است. بریتانیا از اعضای سابق اتحادیه اروپا به‌شمار می‌رفت که نهایتاً در تاریخ ۳۱ ژانویه سال ۲۰۲۰ میلادی از این اتحادیه جدا شد.
واحد پول
واحد پول بریتانیا پوند استرلینگ است که با نماد £ شناخته می‌شود و قدیمی‌ترین واحد پولی در حال استفاده در جهان می‌باشد. پول مسکوک در تمامی بریتانیا یکی است و توسط بانک انگلستان تولید و توزیع می‌شود. اما بانک‌های اسکاتلند و ایرلند شمالی مجاز هستند اسکناس‌های خود را چاپ و توزیع کنند. تمامی این اسکناس‌ها علی‌رغم تفاوت ظاهری «پوند استرلینگ» هستند و از نظر ارزش برابرند (هرچند که در بازارهای غیررسمی ارز ایرلند با قیمت‌های متفاوت عرضه می‌شوند).
تاریخچهٔ تقسیم پوند به واحدهای کوچک‌تر
اکنون پوند به یکصد پنی تقسیم می‌شود اما تا سال ۱۹۷۰ پوند تقسیمات گوناگونی داشت. یک پوند برابر با ۲۰ شیلینگ بود. هر ۲ شیلینگ واحد دیگری به نام فلورین را تشکیل می‌داد؛ بنابراین هر ۱۰ فلورین یک پوند می‌شد. هر شیلینگ برابر با ۱۲ پنی بود در نتیجه یک پوند ۲۴۰ پنی می‌شد. تقسیمات واحد پول بریتانیا به این موارد محدود نبود. هر پنج شیلینگ مساوی با یک کرون بود و هر پوند به ۴ کرون تقسیم می‌شد. بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ این تقسیمات پیچیده حذف شدند و پوند بریتانیا به صورت ساده برابر با یکصد پنی شد.
مراقبت‌های بهداشتی
در بریتانیا به تدریج و با تأسیس سرویس سلامت همگانی (ان‌اچ‌اس) در سال (۱۹۴۸) توسط نایرون بوین، وزیر بهداری در دولت کارگری کلمنت اتلی گسترش خدمات رایگان پزشکی و بهداشتی آغاز شد. بودجهٔ سازمان مزبور که از محل مالیات مستقیم شهروندان بریتانیایی تأمین می‌شود در طی پنج دهه گذشته همواره سنگین‌ترین بخش بودجه را به خود اختصاص داده‌است. سرویس سلامت همگانی (ان‌اچ‌اس) که هم‌اکنون در بریتانیا به عنوان یک میراث ملی محسوب می‌گردد منتقدانی نیز دارد. آنان معتقدند این سازمان در قرن ۲۱ پاسخگوی احتیاجات و انتظارات مردم نیست و تأمین هزینه‌های آن خارج از توانایی مالی دولت قرار دارد.
شهرهای بزرگ
تقسیمات کشوری در بریتانیا دارای مراکز زیر هستند:
شهر لندن پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر بریتانیا است. جدول زیر ده شهر پرجمعیت بریتانیا را به همراه «جمعیت منطقه شهری» و «جمعیت منطقه کلان‌شهری» نشان می‌دهد:
پرچم بریتانیا
پادشاهی بریتانیا در سال ۱۷۰۷ میلادی در پی اتحاد پادشاهی انگلستان (شامل انگلستان و ولز) در جنوب و پادشاهی اسکاتلند در شمال بریتانیا به وجود آمد. پرچم مشهور بریتانیا از ترکیب پرچم‌های این دو پادشاهی و ایرلند شمالی ایجاد شده‌است: پرچم سنت اندروز (اسکاتلند) دارای زمینه آبی با ضربدر سفید و پرچم سنت جرج (انگلستان) دارای زمینه سفید و صلیب سرخ، پرچم سنت پتریک که دارای زمینه سفید با ضربدر سرخ است. بعداً به عنوان نماد ایرلند شمالی به پرچم اتحاد افزوده شد. این پرچم «پرچم اتحاد» نام دارد که به زبان انگلیسی Union Jack و Union Flag نامیده می‌شود.
نقش پرچم بریتانیا در طول ۳۰۰ سال گذشته در پرچم‌های کشورهای بسیاری از جمله هند، استرالیا، نیوزیلند، قبرس، ایالات متحده آمریکا، فلسطین، کنیا، نیجریه، سیلان، جامائیکا، کانادا و سنگاپور وجود داشته‌است. در سال ۱۹۹۹ پس از بازپس دادن هنگ کنگ به چین، نقش پرچم بریتانیا از پرچم هنگ کنگ حذف شد.
امروزه چهار کشور استرالیا، نیوزیلند ، فیجی و تووالو کماکان نقش پرچم بریتانیا را در پرچم ملی خود حفظ کرده‌اند. این نقش همچنان در پرچم برخی از استان‌های کانادا مانند (بریتیش کلمبیا، مانیتوبا و انتاریو) و پرچم ایالت هاوایی در ایالات متحده آمریکا حضور دارد.
گروه کشورهای همسود
بریتانیا در راس اتحادیه کشورهای همسود (مشترک‌المنافع) قرار دارد. ارگان کشورهای مشترک‌المنافع شامل ۵۳ کشور مستقل است که همه آن‌ها به جز موزامبیک و کامرون قبلاً مستعمره امپراتوری بریتانیا بوده‌اند. چهارچوب همکاری کشورهای این ارگان بر اساس اعلامیه سنگاپور مصوب سال ۱۹۷۱ حول توسعه ارزش‌های مشترک مانند حقوق بشر، حکومت قانون، آزادی‌های فردی، مساوات، دموکراسی، تجارت آزاد، صلح جهانی و همکاری‌های چندجانبه‌است.
در عین حال، بالاترین مقام تشریفاتی دربار بریتانیا (چارلز سوم) عنوان «ریاست کشور» را در ۱۶ عضو کشورهای همسود دارا است. این کشورها به اصطلاح «قلمرو هم‌سود» خوانده می‌شوند. مقام ریاست کشور مقامی تشریفاتی است و در عمل کارهای روزمره کشورهای قلمرو از طریق دولت انتخابی به ریاست نخست‌وزیر انجام می‌شود. این کشورها شامل استرالیا، نیوزیلند، پاپوآ گینه نو، جزایر سلیمان، تووالو در اقیانوسیه، کانادا در آمریکای شمالی، بلیز در آمریکای جنوبی، و آنتیگوا و باربودا، باهاما، باربادوس، گرنادا، جامایکا، سنت کیتز و نویس، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین در (هند غربی و جزایر کارائیب) هستند.
بازی‌های المپیک کشورهای همسود
هر چهار سال یکبار بازی‌های اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع در یکی از شهرهای اعضا برگزار می‌شود. این رویداد چندورزشی بزرگ‌ترین رویداد ورزشی بعد از بازی‌های المپیک و بازی‌های آسیایی است. ایده برگزاری این بازی‌ها در سال ۱۸۹۱ مطرح شد، در سال ۱۹۱۱ به بهانه تاج‌گذاری جرج پنجم پادشاه بریتانیا بین تیم‌های استرالیا، آفریقای جنوبی، کانادا و بریتانیا انجام گرفت و از سال ۱۹۳۰ به همه اعضای کشورهای همسود تعمیم یافت.
در دهه اخیر شهرهای کوالالامپور در مالزی (۱۹۹۸)، منچستر در بریتانیا (۲۰۰۲) و ملبورن در استرالیا (۲۰۰۶) میزبان این بازی‌ها بوده‌اند. میزبان بازی‌های سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ به ترتیب شهرهای دهلی نو در هند و گلاسگو در بریتانیا خواهند بود.
رانندگی در کشورهای همسود
در تمامی کشورهای همسود به استثنای کانادا رانندگی مانند بریتانیا از سمت چپ جاده انجام می‌شود و اتومبیل‌ها معمولاً فرمان راست هستند.
آمار کشورهای همسود
۵۳ عضو اتحادیه کشورهای همسود روی هم ۱٬۹ میلیارد نفر جمعیت دارند که تقریباً معادل ۳۰٪ جمعیت کره زمین است. تولید ناخالص ملی این گروه معادل ۷٬۸ ترلیون دلار معادل ۱۶ درصد اقتصاد جهانی است. مساحت کل کشورهای همسود ۳۱٬۵ میلیون کیلومتر مربع معادل یک سوم خشکی‌های زمین است. پهناورترین کشورهای عضو ارگان همسود کانادا (۹٬۸ میلیون کیلومتر مربع)، استرالیا (۷٬۷ میلیون کیلومتر مربع) و هند (۳٬۱ میلیون کیلومتر مربع) هستند.
لهجه
در نقاط مختلف پادشاهی بریتانیا، مردم به لهجه‌های گوناگون تکلم می‌کنند و هر ناحیه لهجه خاص خود را دارد. در بریتانیا نسبت به کشورهای انگلیسی‌زبان دیگر مانند آمریکا، تنوع لهجه بیشتر است و مردم بریتانیا قادرند لهجه‌های مختلف را بهتر تشخیص دهند. لهجه و گویش یک شهروند علاوه بر زادگاه او، می‌تواند نشانگر طبقه اجتماعی او نیز محسوب شود. در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی سراسری بریتانیا، لهجه‌ای که مورد استفاده قرار می‌گیرد، لهجه مردم طبقه متوسط و تحصیلکرده جنوب بریتانیا است. در گذشته هنگامی که مردم در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی بی‌بی‌سی شرکت می‌کردند با این لهجه صحبت می‌کردند که به انگلیسی بی‌بی‌سی معروف بود اما امروزه لهجه‌های مناطق مختلف بریتانیا نیز شنیده می‌شود. به دلیل کاربرد زیاد لهجه رسمی لندن و جنوب انگلستان —که Estuary English نیز نامیده می‌شود — سخن گفتن با این گویش در غرب و مرکز انگلستان نیز متداول شده‌است.
شیرو ایشی
شیرو ایشی (石井 四郎؛ Shirō Ishii) یک پزشک و میکروب‌شناس و افسر عالی‌رتبهٔ ارتش ژاپن و فرمانده «واحد ۷۳۱» بود که یک واحد جنگ بیولوژیک در ارتش امپراتوری ژاپن محسوب می‌شد و در آن، آزمایش‌هایِ پزشکیِ اجباری و غالباً مرگباری بر روی اسرای جنگی در جریان جنگ دوم چین و ژاپن انجام می‌شد.
سال‌های اولیه
ایشی در «روستای شیبایاما» در منطقهٔ «سانبو» واقع در استان چیبا زاده شد و در دانشگاه کیوتو به تحصیلِ رشتهٔ پزشکی پرداخت. او در سال ۱۹۲۱ میلادی، به عنوان جراح و با درجهٔ «ستوان‌جراح» وارد ارتش امپراتوری ژاپن شد. سپس در سال ۱۹۲۲ به «بیمارستان شماره ۱ ارتش» و «دانشکده پزشکی ارتش ژاپن» در توکیو منتقل شد. فعالیت‌های ایشی در این مرکز، آنچنان مافوق‌هایش را در ارتش راضی کرد که او را مجدداً برای فوق‌تخصص، به مدت دو سال به دانشگاه کیوتو فرستادند. در حین دوران تحصیل، او عادت داشت باکتری‌های مختلف را در ظروف گوناگون و به عنوان «حیوان دست‌آموز» (و نه برای تحقیقات پزشکی) پرورش دهد. این کارِ او، موجب شده بود که در دانشگاه، مورد توجه کارکنان آنجا قرار گیرد.
در سال ۱۹۲۵ میلادی، او به درجهٔ «سروان جراح» نائل آمد و تا سال ۱۹۲۷ میلادی، مشغول تهیهٔ مقدمات و راضی‌کردنِ مقامات برای ایجاد یک «برنامه سلاح‌های بیولوژیک» بود. با آغاز سال ۱۹۲۸ میلادی، او دست به یک سفر ۲ ساله به غرب زد. در این مدت، تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ اثرات سلاح‌های بیولوژیک و شیمیایی در دوران جنگ جهانی اول و پس از آن نمود. این مأموریت، بسیار موفقیت‌آمیز بود و موجب شد تا ایشی، پشتیبانیِ «سادائو آراکی» (وزیر جنگ دولت ژاپن) را به‌دست آورد. او در ژانویهٔ ۱۹۳۱ میلادی به درجهٔ «سرگرد جراح» ارتقاء یافت.
پروژهٔ سلاح‌های بیولوژیک
در سال ۱۹۳۲ میلادی، ایشی آزمایش‌های مقدماتی بیولوژیک خود را، در غالبِ یک برنامهٔ نظامی مخفیانه برای ارتش ژاپن، در «قلعهٔ نظامی ژونگما» آغاز نمود. در سال ۱۹۳۵ درجه نظامی‌اش به «سرهنگ‌دوم جراح» ارتقاء یافت. در سال ۱۹۳۶ میلادی، واحد ۷۳۱ تأسیس شد. ایشی یک محوطه عظیم مشتمل بر ۱۵۰ ساختمان در زمینی به مساحتِ ۶ کیلومتر مربع در حومهٔ شهر هاربین در چین ساخت و آزمایش‌های محرمانه خود را در آن مکان ادامه داد. یک داستان دروغین هم برای مردم عادی ساختند که این تأسیسات، متعلق به یک مجتمع بزرگِ تصفیه آب است.
ایشی در سال ۱۹۳۸، به درجهٔ «سرهنگ‌تمام جراح» نائل شد. در ۹ فوریه ۱۹۳۹، او در «سالن بزرگ کنفرانس وزارت جنگ» سخنرانی مبسوطی دربارهٔ «جنگ بیولوژیک» کرد. یکی از حاضرانِ در جلسه، «شاهزاده یاسوهیتو» (برادر امپراتور هیروهیتو، ۱۲۴مین امپراتور ژاپن) بود که در عین حال، شاهد یک عملِ زنده‌شکافی بود که توسط ایشی در همان جلسه انجام شد. ایشی در ماه اکتبر، «مدال گولدن کایت» (نشانِ درجه ۴) را دریافت کرد. از سال ۱۹۴۰ میلادی، ایشی سرپرست «بخش سلاح‌های بیولوژیک» در ارتش کوانتونگ و همچنین رئیس «بخش باکتری‌شناسی دانشکدهٔ پزشکی ارتش» بود و در مارس سال بعد، به درجهٔ «سرلشکر جراح» نائل آمد. در سال ۱۹۴۲ میلادی، ایشی دست به آزمایش‌های عملی با میکروب‌های پرورش‌یافته‌اش زد. او نه تنها، روش‌های گوناگونی را برای پراکندن این میکروب‌ها (همچون انواع سلاح‌های گرم و بمب و غیره) آزمود؛ بلکه بر روی اسرای جنگ در زندان، سربازان دشمن در میدان نبرد و حتی شهروندان عادی در شهرهای چین، این آزمایش‌ها را پیاده کرد. بنا بر تخمینِ برخی مورخان، ده‌ها هزار نفر در جریان این تماس‌های میکروبی و آزمایش‌های بیولوژیک (از جمله طاعون خیارکی، وبا و سیاه‌زخم و غیره) جان خود را از دست دادند. آن‌ها در واحد نظامی خود، آزمایش‌های فیزیولوژیک نیز بر روی انسان‌ها انجام می‌دادند که از آن میان می‌توان به زنده‌شکافی، سقط‌های اجباری، ایجاد مصنوعی و تعمدی سکته‌های مغزی، قلبی، یخ‌زدگی و سرمازدگی اشاره نمود.
از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ میلادی، «ایشی»، رئیس «بخش پزشکی ارتش اول ژاپن» بود. او در مارس ۱۹۴۵ به درجهٔ «سپهبد جراح» رسید و در همان ماه، نقشهٔ حملهٔ میکروبی به شهر سن دیگو آمریکا را، با استفاده از هواپیماهای کامی‌کازه، طرح‌ریزی کرد. (عملیات شکوفه‌های گیلاس در شب). در روزهای پایانی جنگ اقیانوس آرام و احتمالِ شکستِ قریب‌الوقوع ژاپن، نیروهای ارتش ژاپن، ساختمان‌های واحد ۷۳۱ را منفجر کردند تا هیچ‌گونه نشان و سندی از تحقیقات انجام‌یافته در آنجا باقی نماند. «ایشی» به منظور پاک‌سازی کامل هرگونه مدرک، دستور داد ۱۵۰ فردی را که در آن مکان باقی‌مانده و در صفِ انجام آزمایش بر رویشان بودند، کشته شوند.
در مجموع، بر روی بیش از ۱۰هزار نفر در واحد ۷۳۱، آزمایش‌های پزشکی انجام پذیرفت که از این تعداد افراد، سالیانه حدود ۶۰۰ نفرشان توسط «کِمپئی‌تائی» (پلیس مخفی ژاپن) تأمین می‌شد. این افراد را «ایشی» و همکارانش «ماروتا» (واژهٔ ژاپنی برای «الوار») می‌نامیدند. اینکه خاستگاه این کلمه از کجا بود، مشخص نیست و شاید ایشی آن‌ها را به صورت اشیایی بی‌ارزش و مصرفی می‌دید؛ یا آنکه این نام‌گذاری، در ادامهٔ داستان جعلی‌ای بود که بین مردم پخش کرده بودند؛ مبنی بر آنکه در آن مکان، دستگاه‌های اره‌کشی و الوارسازی موجود است.
مصونیت از اتهام جنایت جنگی
ایشی توسط نیروهای آمریکاییِ درگیر دراشغال ژاپن، در پایانِ جنگ جهانی دوم دستگیر شد و قرار شد وی و سایر مقامات بلندپایهٔ واحد ۷۳۱، توسط مقامات اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بازجویی شوند. با این حال، ایشی و همکارانش موفق شدند مقامات مسئول را پیش از برگزاری «دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا» متقاعد کنند تا به آنها، در ازایِ افشای کامل نتایج تمامی تحقیقات و آزمایش‌های پزشکی و جنگ بیولوژیک بر روی انسان، مصونیت کامل قضایی بدهند. مقامات شوروی با اینکار مخالف بودند و می‌خواستند بازجویی و محاکمهٔ آنان انجام شود، اما مقامات آمریکایی پس از دریافتِ گزارشی از محققانِ میکروب‌شناسِ خود، با این کار مخالفت کردند. در میانِ این محققان، می‌توان از «دکتر ادوین هیل» (رئیس فرماندهی پزشکی ارتش آمریکا موسوم به «فورت دیتریک») نام برد که در گزارش خود، نوشته بود تجربیات و آزمایش‌های «ایشی» و همکارانش، «بدون چون‌وچرایی، ارزشمند» است و «تحت هیچ شرایطی در کشور آمریکا، به دلیل تنگناهای اخلاقی، قابل انجام نیست» و حالا این امکان پیش آمده که «نتایج این آزمایش‌ها، به آسانی و ارزانی به‌دست آید». در ۶ مه ۱۹۴۷ میلادی، ارتشبد داگلاس مک‌آرتور در نامه‌ای به واشینگتن تلویحاً توافقِ به‌عمل‌آمده را شرح داد و درخواست کرد اطلاعات به‌دست آمده، در مجاریِ امنیتی بماند و به عنوان مدرکی دالِ بر جنایت جنگی، استفاده نشود. سرانجام توافق نهایی در سال ۱۹۴۸ به‌دست آمد. بدین ترتیب، ایشی هرگز بخاطر جنایات جنگی‌اش محاکمه نشد.
«ریچارد درایتون» یک مدرسِ تاریخ در دانشگاه کمبریج مدعی شد که «ایشی» بعدها به مریلند آمد تا در زمینهٔ سلاح‌های میکروبی مشاوره دهد. اگر واقعاً ایشی به مریلند رفته باشد، به احتمال زیاد به «فورت دیتریک» رفته‌است که یک مرکز مشهور و بزرگ آزمایش‌های پزشکی در شهر فردریک در ایالت مریلند است. یک منبع دیگر اظهار داشت که «ایشی» در ژاپن ماند و یک درمانگاه خصوصی تأسیس نمود و در آن به درمانِ رایگانِ بیماران پرداخت. گفته می‌شود وی علاقهٔ خاصی به سلامتِ کودکان داشت. او یک دفترچه خاطرات هم از خود بجا گذاشت، اما در آن، هیچ اشاره‌ای به فعالیت‌هایش در دوران جنگ نکرده بود. ایشی در سن ۶۷ سالگی، بر اثرِ سرطان گلو درگذشت. بنا به اظهار دخترش، او در بستر مرگ، به مذهب کاتولیسیسم گروید.
سرباز خوب شوایک
سرباز خوب شوایک (The Good Soldier Švejk) رمانی ناتمام در گونه طنز و کمدی سیاه اثر یاروسلاو هاشک است که بخش اول آن در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. عنوان اصلی این کتاب ماجراجویی شوم سرباز خوب شوایک در طول جنگ است. شوایک، نماد تجسم‌بخشی به ملیت در جمهوری چک است. این اثر، ترجمه‌شده‌ترین رمان ادبیات چک به حساب می‌آید و به فارسی چندین بار ترجمه شده‌است.
معرفی
کتاب شوایک؛ سربازخوب از آثار کلاسیک ادبیات جهان است و به لحاظ ژانر، گونه‌ای از ادبیات ساتیریک است. ویژگی اصلی رمان هاشک اسطوره‌آفرینی است. هاشک یادآور شخصیت‌هایی مانند ملانصرالدین یا سانچوپانزا است. هاشک در کتابش شوایک را «سرباز خوب» نام داده‌است که مفهومی کنایه‌آمیز است. مراد از خوب، توقعی است که امپراتور از شهروندان امپراتوری دارد. اعتبار اثر ساتیریک یاروسلاو هاشک هم از آن رو عمومی است که به‌طور طبیعی از ادبیات چک و از شعور عمومی مردم اروپای مرکزی در زمان فروپاشی امپراتوری هابسبورگ ریشه گرفته‌است.
‌نقد و بررسی
در کتاب هاشک که مثل همه آثار بزرگ ساتیریک، طنز صرفاً برای طنز نیست و یک بازی بی هدف نیست بلکه سلاحی است دفاعی. شوایک ضدقهرمان با این سلاح آزموده علیه جنگ و حتی علیه نظم جهانی بی-خردانه و نامردمی به‌ستیز برمی‌خیزد؛ زیرا همه می‌دانند که همه گونه‌های طنز گام جسورانه‌ای است در جهت تسویه حساب و انتقام و رضایت خاطری است برای نویسنده است. آن‌که می‌خندد همواره در موقتی برتر از آن‌که بر او می‌خندند واقع است. فرودستان، تحقیرشدگان، بردگان و محکومان در تحمل وضعت ناسازگار خود همیشه از خند نیرو گرفته‌اند و این به آن‌ها امید داده‌است خواهند توانست سرنوشت‌شان را بگردانند. آن‌که به مسلخ می‌برندش چه بسا هزلی گزنده بگوید. اما آن‌که به رهبری برگزیده شده‌است به قول گفتنی شوخی سرش نمی‌شود. به همین دلیل است که طنر فرودستان وجود دارد. اما مثلاً طنز قهرمانی یا طنز شاهی وجود ندارد. رمان هاشک نمونه سترگی از طنز فرودستان است.
رمان در سال ۱۹۲۱ خلق می‌شود و اما در نخستین نشر توأم با ناکامی است و پس از مدت‌ها فراموشی است که باری دیگر توسط برتولت برشت برکشیده می‌شود و او توجه همگان را به این اثر مهم جلب می‌کند. برتولت برشت دوباره رمان هاشک را در صدر ادبیات جهان نشاند، و گفت «چنانچه لازم باشد از سه رمان نام ببرم که ادبیات جهانی قرن ما آفریدند یکی از آن‌ها بی‌تردید شوایک سرباز غیور است» پس از این کشف برتولت برشت است که از سال ۱۹۲۶ شوایک از سر نو برای تسخیر ادبیات جهان به راه افتاد. حتی ادبیان و کارشناسان چک نیز عمدتاً زمانی شروع به جدی گرفتن این رمان جسور و غیرعادی کردند که دیگر ترجمه آلمانی راه موفقیت جهانی آن را گشوده بود. اما این موفقیت، همه روشنفکران و محافل ادبی چک را به یک‌سان قانع نساخته‌است و به جای سرافرازی و غرور حتی گاه موجب برآشفتگی آن‌ها نیز شد. برخی از منتقدان و روشنفکران چکی عقیده دارند که ممکن است بیگانگان شوایک به عنوان نمونه‌ای از مردم چک تلقی کنند و مستند به این رمان بگویند مردم چک آب‌زیرکاه و بی‌اصول و ویران‌گر ارزش‌ها هستند؛ بنابراین شوایک نه تنها سودی به حال ملت چک ندارد بلکه به نام نیک و شرافت آن‌ها هم لطمه می‌زنند.
در فاصله دو جنگ جهانی سرباز غیور از هر دو طرف آماج تاج تاخت و تاز بود. منتقدان خرده‌گیر زبان و شیوه نوشتاری رمان را زمخت و غیر ادبی می‌شمردند. از سوی دیگر، نویسندگان و منتقدان ناسیونالیست هم بارها علیه شوایک و نویسنده آن برخاستند و به واسطه این همه سرباز غیور کمی مایه سرشکستگی اقشار برگزیده بود؛ در وجود او ویرانگری را می‌دیدند که پندارها و رویاهای ناسیونالیستی‌شان را پامال می‌کند. ولی نویسندگان و منتقدان برجسته‌ای مثل یولیوس فرچیک و ایوان بولیراخت از همان آغاز در مطبوعات چپ و پیشرو چک هاشک و آفریده او را زیر حمایت خود گرفتند، و به این ترتیب در سال‌های بیست و سی مبارزه بر له یا علیه شوایک به صورت یکی از صحنه‌های تبلور زندگی فرهنگی در کشور چک درآمد.
ترجمه فارسی
این اثر بارها و با عنوان‌های مختلف به فارسی ترجمه شده‌است. از میان این ترجمه‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
بانک یوکوهاما
بانک یوکوهاما شرکت خدمات مالی ژاپنی است، که هم‌اکنون (۲۰۱۳) به‌عنوان هفتمین بانک بزرگ ژاپن شناخته می‌شود.
بانک یوکوهاما در سال ۱۹۲۰ راه‌اندازی شد و در حال حاضر مالک شبکه‌ای از ۶۱۰ شعبه ارائه خدمات بانکداری، در سراسر ژاپن، همچنین هنگ کنگ، بانکوک، نیویورک و لندن می‌باشد.
شعبه مرکزی این شرکت در شهر یوکوهاما، ژاپن قرار دارد و سهام آن در بازار بورس توکیو معامله می‌شود.
مستر تراست بانک با ۴٫۵۱٪ درصد، میجی یاسودا لایف با ۲٫۷۸٪ درصد، نیپون لایف با ۲٫۰۳٪ درصد، دای-ایچی لایف با ۱٫۶۷٪ درصد و ژاپن تراستی سرویس بانک با در اختیار داشتن ۲٫۷۸٪ درصد از سهام بانک یوکوهاما، بزرگترین سهام‌داران آن به‌شمار می‌آیند.
پل پنو
پل پنو (Paul Pineau; December 7, 1923 – 1923:12:7, March 13, 2006) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود.
موسویه (جهرم)
موسویه یا دهزیر، روستایی از توابع بخش کردیان شهرستان جهرم در استان فارس ایران است. این روستا با ۲٬۲۱۷ نفر جمعیت (۱۳۹۵)، پرجمعیت‌ترین روستای شهرستان جهرم به شمار می‌رود.
جمعیت
این روستا در دهستان علویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲٬۲۱۷ نفر (۷۸۳ خانوار) بوده‌است.
کیتی کسیدی
کیتی کسیدی (نام کامل: کاترین اِوِلین انیتا کسیدی-بنِدون) (به انگلیسی: Katherine Evelyn Anita Cassidy-Benedon) (زاده ۲۵ نوامبر ۱۹۸۶) هنرپیشه آمریکایی است. وی در چند مجموعه تلویزیونی مانند هفتمین بهشت (۲۰۰۵)، میدان ملروز (۲۰۱۰–۲۰۰۹) و جزیره هارپر (۲۰۰۹) و فیلم‌های کریسمس سیاه (۲۰۰۶)، ربوده شده و کابوس خیابان الم (۲۰۱۰) نقش آفرینی کرده‌است.
زندگی و خانواده
کیتی در سال ۱۹۸۶ میلادی در شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیای آمریکا به دنیا آمد. پدرش دیوید کسیدی هنرپیشه و مادرش شری ویلیامز مدل یا مانکن زیبایی است. با آن که دیوید و شری از هم جدا شده‌اند اما هنوز دوستان نزدیک محسوب می‌شوند. پدر بزرگ و مادر بزرگ پدری کیتی، جک کسیدی و اِوِلین وارد هم هنرپیشه بودند.
کیتی به همراه مادرش شری و ناپدریش ریچارد بندون در شهر کلاباسای ایالت کالیفرنیا بزرگ شد. او دو خواهر بزرگتر به نام‌های جیمی و جنا دارد. کیتی همچنین یک برادر ناتنی به نام بیو کسیدی دارد.
کیتی کسیدی در سال ۲۰۰۵ از دبیرستان کلاباسا با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. او از زمانی که در مدرسه ابتدایی بود، به صنعت نمایش و سینما علاقه داشت و از سن هفت سالگی شروع به نقش آفرینی در نمایشنامه‌های محلی کرد.
کیتی اولین بار به گونه تصادفی در یکی از شعبه‌های داروخانه زنجیره‌ای رایت اید (Rite Aid)، مورد توجه جوئل دایموند تهیه‌کننده سینما قرار گرفت. کیتی کسیدی تاکنون در هفده فیلم و مجموعه تلویزیونی آمریکایی نقش آفرینی کرده‌است.
موسیقی
در سال ۲۰۰۲، کسیدی ورژن جدیدی از آهنگ «فکر می‌کنم دوستت دارم» که ساخته گروه پدرش برای تلویزیون بود را ضبط کرد. در آن زمان ۱۵ ساله بود یعنی ۵ سال جوانتر از زمانی که پدرش این آهنگ را ضبط کرده بود. دیوید کسیدی می‌گوید در آن زمان دخترش را برای حرفه موسیقی حمایت نکرد زیرا کیتی برای این کار بسیار جوان بوده.
تلویزیون
در سال ۲۰۰۳، کسیدی کار خود در تلویزیون و بازیگری را با حضور در قسمتی از درام "عمر تلویزیون" آغاز کرد. سپس به عنوان مهمان در برنامه‌هایی مثل "کارآموزی هنرمندان ۴" و "گوش بده!" و "دختر جدید" ادامه داد. در سال ۲۰۰۵، در سریال "هفتمین بهشت" در ۴ قسمت بازی کرد. در همان سال در درام تلویزیونی "سکس، عشق و رازهاً نیز ظاهر شد. در سال ۲۰۰۷، کسیدی در فصل سوم سریال سوپرنچرال نقش یک شیطان بنام روبی را در بیش از ۶ قسمت بازی کرد. در سال ۲۰۰۸، اگرچه این شخصیت برای فصل چهارم به سریال برگشت ولی کسیدی با بازیگر دیگری به نام جنویو کورتس جایگزین شد. در اکتبر ۲۰۰۸، اعلام شد کسیدی به عنوان بازیگر نقش پاتریشیا ولینگتون در مینی سریال ترسناک جزیره هارپر انتخاب شده‌است. سریال دربارهٔ گروهی از افراد خانواده و دوستان است که برای مراسم عروسی در جزیره‌ای جمع شده‌اند که بخاطر گذشته‌ای مخوف و پر از قتل معروف است و در هر قسمت حداقل یک شخصیت کشته می‌شود. سریال از ۹ آوریل ۲۰۰۹ تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۹ پخش شد. در همان سال، کسیدی در درام تلویزیونی " میدان ملروز" بازی کرد. او نقش الا سیمز، یک روزنامه‌نگار را ایفا کرد. با وجود انتقادهای مختلف، بازی کسیدی توسط منتقدین تحسین شد و عنوان "بهترین اتفاق سریال" را گرفت. شبکه در می ۲۰۱۰ بخاطر نرخ پایین بیننده سریال را کنسل کرد. در ژوئن ۲۰۱۰، در فصل چهارم سریال درام "دختران شایعه ساز" ظاهر شد. او نقش جولیا شارپ را داشت که می‌خواست زندگی شخصیت اصلی را خراب کند. در ۲۰۱۲، در سریال پیکان که بر پایه کتاب‌های کمیک "گرین ارو" است، به عنوان لورل لنس ظاهر شد.
سینما
در سال ۲۰۰۶، کسیدی کار خود در سینما را با نقش تیفانی مدیسون در فیلم ترسناک "وقتی غریبه زنگ می‌زند" آغاز کرد. سپس با نقش‌های مکمل فیلم‌های "کلیک"، "ربوده شده" و "زنده!" کارش را ادامه داد. در فوریه ۲۰۰۶، در فیلم اقتباسی ترسناک "کریسمس سیاه" نقش کلی پرسی را بازی کرد. فیلم دربارهٔ فرار یک دیوانه و بازگشت او به خانه کودکیش است که الان به کلوپ خواهری تبدیل شده‌است و او تک به تک زنان خانه را می‌کشد. فیلم در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۶ اکران شد که نقدهای منفی دریافت کرد ولی موفقیتی نسبی با فروش بیش از ۵۰ میلیون دلار در سراسر جهان داشت. در آوریل ۲۰۱۰، کسیدی در فیلم اقتباسی ترسناک دیگری به نام کابوس خیابان الم ظاهر شد. او نقش کریس فوولز را داشت، یک دانش آموز دبیرستانی که قربانی "فردی کروگر" شد. فیلمبرداری در شیکاگو آغاز شد و در هفته اول نمایش بیش از ۳۱ میلیون دلار فروش کرد. کسیدی نیز برای "جایزه انتخاب نوجوانان" در بخش بازیگر زن فیلم ترسناک نامزد شد. کمی بعد نیز اعلام شد او برای فیلم کمدی ماجراجویانه "مونته کارلو" انتخاب شده‌است. در ژوئن ۲۰۱۱، در فیلم کمدی "فریکی دیکی" جایگزین سینا میلر شد و نقش روبین ابوت را ایفا کرد. کسی که با دوست پسر قبلیش دسیسه کرد تا یک شخص بانفوذ در سینما را گول بزند و میلیون‌ها دلار بدست آورد. در می ۲۰۱۲، جزء بازیگران اصلی فیلم اقتباسی "نویسنده بد" شد و نقش سوکی را بازی کرد. زن جوانی که اختلالات شخصیتی زیادی دارد.
زندگی شخصی
کسیدی سخنگوی مؤسسه خیریه H.E.L.P است. کسیدی برای ۴ سال با جسی مک‌کارتنی رابطه داشت. او هم چنین برای دو سال تا دسامبر ۲۰۱۱ با جرت استول، بازیکن کانادایی هاکی روی یخ، قرار می‌گذاشت. در سال ۲۰۱۲، مدت کوتاهی با جری فرارا، بازیگر، دوست بود. از ژوئن ۲۰۱۳ نیز با جیسون گریسون، مدافع کانادایی هاکی روی یخ، قرار می‌گذارد.
دانمارک-نروژ
دانمارک-نروژ (به دانمارکی و نروژی:Danmark–Norge ؛آلمانی:Dänemark–Norwegen) دولتی مستقل تاریخی بود که از پادشاهی‌های نروژ و دانمارک و وابسته‌های نروژ یعنی جزایر فارو، گرینلند و ایسلند تشکیل شده بود. به دنبال فروپاشی اتحاد کالمار در ۱۵۲۳ میلادی، دو پادشاهی دانمارک و نروژ در ۱۵۳۷ میلادی به یکدیگر پیوستند. پادشاهی دانمارک-نروژ تا سال ۱۸۱۴ میلادی ادامه یافت.
پایتخت این سرزمین، کپنهاگن در مرکز دانمارک بود که مرکز سیاسی و اقتصادی آن به شمار می‌رفت. برخلاف برخی از دولت‌های متحد در آن زمان، دانمارک-نروژ در واقع از دو سیستم اداری جدا تشکیل شده بود ولی در انتها به یک فرمانروا ختم می‌شد.
امپراتوری مستعمراتی
دانمارک-نروژ به عبارتی، یک امپراتوری مستعمراتی نیز بود. در ابتدا این مستعمرات شامل جزایر فارو، ایسلند، اورکنی، گرینلند و شتلند می‌شد اما از قرن ۱۷ میلادی به بعد، مستعمراتی در آفریقا، هند و ناحیه کارائیب نیز برپا شد.
در هند
دانمارک-نروژ از قرن ۱۷ تا ۱۹ میلادی چندین نقطه مستعمره در هند برپا کرد از جمله: شهرهای ترانکوبار و سرامپور. البته این شهرها در ۱۸۴۵ به بریتانیا فروخته شدند. آخرین مستعمره دانمارک در هند، جزایر نیکوبار بود که آن هم تا ۱۸۶۹ به بریتانیا داده شد.
دین
دانمارک-نروژ در زمره کشورهایی بود که پس از اصلاحات پروتستانی، از عقاید مارتین لوتر پیروی می‌کرد. بنابراین، سیستم اداری این کشور تا زمان حیات آن، برپایه لوتریانیسم قرار داشت.
لی کرزنر
لی کرزنر (زاده ۲۷ اکتبر ۱۹۰۸- درگذشته ۱۹ ژوئن ۱۹۸۴) یکی از نقاشان با نفوذ جنبش اکسپرسیونیم انتزاعی در نیمهٔ دوم قرن ۲۰ بود. کراسنر اکنون به‌عنوان یک شخصیت انتقالی کلیدی در انتزاع دیده می‌شود که هنر اوایل قرن بیستم را با ایده‌های جدید آمریکای پس از جنگ مرتبط کرد و آثار او در حراج قیمت‌های بالایی را به دست می‌آورند. او همچنین یکی از معدود هنرمندان زنی است که نمایشی گذشته نگر در موزه هنر مدرن داشته است.
زندگی و تحصیلات
کرزنر در ابتدا با نام لنا کرزنر در ۲۷ اکتبر ۱۹۰۸ در بروکلین، نیویورک از یک خانوادهٔ مهاجر یهودی اهل بیسارابیا زاده شد.
کراسنر از سنین پایین می دانست که می خواهد هنر را به عنوان یک حرفه دنبال کند. فعالیت او به عنوان یک هنرمند از نوجوانی آغاز شد. او به طور خاص به دنبال ثبت نام در دبیرستان دخترانه واشنگتن ایروینگ که ارائه دهنده رشته هنری بودند، می بود. پس از فارغ التحصیلی، با بورسیه تحصیلی در مدرسه هنر زنان کوپر یونیون رفت. در آنجا، او کار دوره مورد نیاز برای گواهی تدریس در هنر را تکمیل کرد. کراسنر در سال 1928 تحصیلات هنری بیشتری را در آکادمی ملی طراحی دنبال کرد و دوره آموزشی خود را در سال 1932 در آنجا به پایان رساند. زمانی که کراسنر در دبیرستان تحصیل کرد، تقریباً بر اساس نمره خود در هنر فارغ التحصیل نشد. برای، و فقط 65 برای گذراندن کلاس به او داده شد.
لی تحصیلات خود را در کوپر یونین و آکادمی ملی طراحی به پایان رساند و از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ در "وی پی ای فدرال آرت پراجکت" کار کرد. او از سال ۱۹۳۷ به شاگردی هانس هافمن (هنرمندی که اصول و قواعد کوبیسم را آموخته بود) در آمد. نفوذ و قدرت هافمن به کرزنر کمک کرد تا کارهای او مستقیماً به سمت نئو-کوبیست انتزاعی گرایش پیدا کند. هافمن در مورد آثار کرزنر توضیح میداد که: "این کار به اندازه‌ای خوب است که شما متوجه نمی‌شوید به وسیله ی یک زن نقاشی شده." در سال ۱۹۴۰ لی کرزنر همراه با یک گروه از هنرمندان آمریکایی که نقاشان انتزاعی بودند، شروع به نمایش آثارش کرد.
در ۲۵ اکتبر ۱۹۴۵ او با یکی دیگر از هنرمندان این جنبش، یعنی جکسون پولاک ازدواج کرد.
دوران حرفه ای نقاشی
لی کرزنر به عنوان یک اکسپرسیونیست انتزاعی با خلق آثار انتزاعی، ژست و رسا در نقاشی، کلاژهای حرفه ای، طراحی با زغال و نقاشی روی موزائیک به عنوان هنرمند شناخته شده است. در طی سالها فعالیت خود، از آثار خلق شده قبلی خود، در آثار کلاژ خود استفاده نمود. او نقاشی های قبلی خود را می برید و با چسباندن آنها کنار یکدیگر اثار کلاژ خلق می کرد. ماهیت انتقادی او باعث گردید تا بسیاری از آثار خود را بازبینی کند یا حتی آنها را از بین ببرد! در نتیجه تعداد آثار کمتری از او باقی مانده است. کاتالوگ "رزونه" که در سال 1995 توسط آمبراز منتشر شد، 599 قطعه از آثار لی کرزنر را فهرست کرده است.
در مورد سبک هنری او، منتقدان و محققان نظر متفاوتی بایکدیگر دارند. سبک کراسنر بیشتر بین ساختار کلاسیک و اکشن باروک، فرم های باز و اشکال لبه سخت، رنگ روشن و پالت تک رنگ متفاوت است. در دوران زندگی حرفه ای اش، هیچگاه خود را محدود به یک سبک خاص و قابل تشخیص نکرد و تغییر حالت، موضوع، ترکیب مواد و بافت در آثار را پذیرفت.
نقاشی های لی کرزنر بر اساس سالهای زندگی و علایق او به سبک های مختلف در گروه های زیر دسته بندی می شوند:
تأثیر متقابل کراسنر و پولاک بر یکدیگر
کراسنر و پولاک هر دو تأثیر زیادی بر سبک هنری و حرفه یکدیگر گذاشتند. از آنجایی که کراسنر از هانس هافمن و پولاک از توماس هارت بنتون آموزش دیده بود، هر کدام رویکردهای متفاوتی را برای کار خود در پیش گرفتند. کراسنر از هافمن اهمیت انتزاع از طبیعت و تأکید بر ماهیت مسطح بوم را آموخت، در حالی که آموزش پولاک اهمیت طراحی پیچیده از طراحی خودکار را برجسته کرد. دانش گسترده کراسنر از هنر مدرن به پولاک کمک کرد تا با آنچه هنر معاصر باید باشد، آشنا شود. بنابراین او توانست آثاری بسازد که بیشتر سازماندهی شده و جهان وطنی بودند. علاوه بر این، کراسنر مسئول معرفی پولاک به بسیاری از هنرمندان، مجموعه داران و منتقدانی بود که از هنر انتزاعی مانند ویلم دی کونینگ، پگی گوگنهایم و کلمنت گرینبرگ قدردانی می کردند. پولاک به کراسنر کمک کرد تا در هنگام ساخت آثارش کمتر خود را محدود کند. او به او الهام داد که نقاشی از مدل‌های انسان و طبیعت بی‌جان را متوقف کند تا احساسات درونی‌اش را رها کند و از طریق کارش خودانگیخته‌تر و ژست‌تر شود.
مرگ
لی کرزنر در سال ۱۹۸۴ در ۷۵ سالگی درگذشت. او از بیماری آرتریت (التهاب مفاصل) رنج میبرد.
آثار
کرزنر معمولاً به جدا کردن و بریدن بخش‌هایی از طراحی‌ها و نقاشی‌هایش به منظور کلاژ کردن می پرداخت. و باقی‌ماندهٔ آثار را دست نخورده رها میکرد یا اینکه در آن‌ها تجدید نظر میکرد. و در نتیجه اثر نهایی باقی‌ماندهٔ کرزنر نسبتاً ابعاد کوچکی داشت.
کاتالوگ آثار او در سال ۱۹۹۵ توسط آبرامز انتشار یافت، تنها ۵۹۹ قطعه از کارهایش لیست شده‌است.
کرزنر در گیر و دار یک مبارزهٔ بزرگ بر سر پذیرش هویتش توسط عموم بود. هویت هم از منظر "زن بودن" و هم از منظر اینکه همسر پالک بود. بنابراین او معمولاً کارهایش را با حروف اول نام و نام خانوادگی اش امضا میکرد تا از اسمش جنسیت زدایی کند به‌طوری‌که هویتش قابل تشخیص نباشد.
در طول دورانی که کرزنر و پالک به عنوان دو هنرمند جایگاه قابل تقدیری نداشتند به یکدیگر اطمینان خاطر میدادند و یکدیگر را حمایت میکردند. درست مانند پیکاسو در طول دورهٔ کوتاه فعل و انفعالاتش به همراه ژرژ براک. بده بستان هر روزهٔ لی کرزنر و جکسن پالک برای هر دو هنرمند برانگیزاننده و پر هیجان بود. آن دو میجنگیدند به منظور حق قانونی خودشان، آمادگی برای کار کردن و بیان فردیشان. آن‌ها مخالف محافظه کاری و همرنگ شدن با جماعت و فرهنگ سرکوب گری بودند که پذیرای ارزش‌های فردیشان نبود. فرهنگی که به بهانهٔ پیچیدگی‌های مدرنیسم در مقیاس کلی بود.
میراث
شش ماه پس از مرگش موزه ی هنر مدرن نیویورک یک نمایشگاه از مرور آثار لی کرزنر برپا کرد. نیویورک تایمز در بارهٔ این نمایشگاه نوشت که: این آثار به خوبی نمایش دهندهٔ جایگاه کرزنر در مدرسه نیویورک به عنوان یک هنرمند مهم ، مستقل در نسل پیشگام اکسپرسیونیسم انتزاعی است. آثار تکان دهنده وی از رتبهٔ بالایی در نیمهٔ دوم قرن بیستم برخوردار است. در سال ۲۰۰۸ لی کرزنر یکی از چهار هنرمند زنی بود که مرور کلی آثارش توسط موزه هنر مدرن نیویورک به نمایش درآمد. سه هنرمند دیگر لوئیس بورژوا ( نمایش کلیه آثار در ۱۹۸۲)، هلن فرانکن تالر (نمایش کلیه آثار ۱۹۸۹)، و الیزابت مورای (نمایش کلیه آثار در ۲۰۰۴) بودند.
آثار طراحی و نقاشی کاغذی کرزنر در سال ۱۹۸۵ به" آرشیو هنر آمریکا" اهدا شد. که کلیهٔ این آثار در سال ۲۰۰۹ بر روی شبکهٔ مجازی انتشار یافت. پس از مرگ وی خانه کرزنر در ایست همپتن تبدیل به "استودیو و خانه پالک_کرزنر" شد. این مکان برای بازدید عموم آزاد است.
"بنیاد پالک_کرزنر" یک قسمت مجزا می‌باشد که از سال ۱۹۸۵ برقرار شد. این مؤسسه در راستای اهداف و خواسته‌های لی کرزنر از جمله همیاری و پشتیبانی با هنرمندان جوان و با استعدادی بود که نیاز مالی دارند.
آرن (فرانسه)
آرن (به فرانسوی: Aren) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Oloron-Sainte-Marie-Ouest واقع شده‌است.
مکنا ملوین
مِـکِـنا ملوین (Mekenna Melvin؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
افراط آمریکایی
افراط آمریکایی یک فیلم اکشن و کمدی-درام آمریکایی به نویسندگی مکس لاندیس و کارگردانی نیما نوری‌زاده است که توسط استودیو لاینزگیت در ۲۱ اوت ۲۰۱۵ اکران شد. در این فیلم بازیگرانی همچون جسی آیزنبرگ، کریستن استوارت، توفر گریس، کانی بریتون، والتون گوگینس، جان لگویزمائو، بیل پولمن و تونی هیل ایفای نقش می‌کنند.
بودنس ۲۲۳۲۲
سیارک ۲۲۳۲۲ بیست و دو هزار و سیصد و بیست و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۳۰ است.
پل روسو
پل روسو (Paul Rosso) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ شرکت کرده است.
آفتابدر
آفتابدر، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. زبان اهالی روستای آفتابدر تاتی است.
جمعیت
این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۲۴خانوار) بوده‌است. امرار معاش مردمان این روستا غالبا از طریق دامداری و کشاورزی میباشد.
مونتجوکو
مونتجوکو (به ایتالیایی: Montegioco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات
مونتجوکو ۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۵ نفر جمعیت دارد و ۴۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جک هادجینیان
جک هادجینیان (Jack Hadjinian؛ زادهٔ ۱۹۷۷) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است وی از سال ۲۰۱۴ شهردار مونت‌بلو، کالیفرنیا می‌باشد.
پدربزرگ جک هادجینیان از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها می‌باشد. وی از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ‌التحصیل شده‌است. هادجینیان در ۸ نوامبر ۲۰۱۱ به عضویت شورای شهر مونت‌بلو درآمد. وی یکی از اعضای بنیاد خواهرخواندگی شهرهای مونت‌بلو-استپاناکرت می باشد.
نوئل ویلمن
نوئل ویلمن (Noel Willman؛ ۴ اوت ۱۹۱۸ – ۱۴ دسامبر ۱۹۸۸) یک هنرپیشه اهل ایرلند شمالی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
مالی (داغستان)
مالی (به لاتین: Maali) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
اک‌هایزن
اک‌هایزن (به هلندی: Ockhuizen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اوترخت واقع شده‌است.
فصلنامه پرستاری داخلی و جراحی
فصلنامه پرستاری داخلی و جراحی نام یک مجله علمی پژوهشی پرستاری داخلی و جراحی و به صاحب امتیازی دانشکده پرستاری و مامایی زاهدان است که با همکاری انجمن علمی پرستاری ایران منتشر می‌گردد.
این نشریه که با هدف ارائه تازهای تحقیقی در حوزه مقالات، نوآوری و توسعه در زمینه پرستاری داخلی جراحی و مراقبت‌های مرتبط با آن که یکی از فراگیرترین گرایش‌های تخصصی پرستاری می‌باشد انتشار می‌یابد و در زمینه‌های پرستاری، آموزشی و مراقبتی مرتبط با انواع بیماری‌ها و اختلالات داخلی و جراحی، سالمندی و مراقبت‌های ویژه را به چاپ می‌رسد.
این مجله از سال ۱۳۹۱ پایه‌گذاری شده و مقالات منتشر شده در آن در زمینهٔ پژوهش‌ها و گسترش حرفه‌ای و کارکرد بالینی و آکادمیک پرستاری داخلی و جراحی است. این نشریه در یکصدو یکمین جلسه کمسیون نشریات علوم پزشکی کشور، رتبه علمی پژوهشی خود را دریافت کرد.
سینما میلاد
سینما میلاد (نام پیشین: سینما ژاله) از سینماهای قدیمی تهران است. این سینما در سال ۱۳۲۰ در یک سالن با ظرفیت ۵۴۰ نفر تأسیس شد. این سینما که در ضلع جنوب شرقی میدان شهدا قرار دارد دارای درجه کیفی "یک" می‌باشد.
هوبرت ردوود
هوبرت ردوود (Hubert Redwood; June 13, 1913 – 1913:6:13, October 28, 1943 ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد اشاره کرد.
کورنیلاک
کورنیلاک (به فرانسوی: Cornillac) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Rémuzat واقع شده‌است.
خصوصیات
کورنیلاک ۱۹٫۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۸۶ نفر جمعیت دارد.
سینمای آمریکای لاتین
سینمای آمریکای لاتین (Latin American cinema) مجموعه فیلم‌هایی است که در صنایع فیلم‌سازی آمریکای جنوبی به اضافه سینمای مکزیک و کوبا تولید می‌شوند. سینمای آمریکای لاتین، هم غنی و هم متنوع است. با این‌همه، کانون‌های اصلی آن، آرژانتین، برزیل و مکزیک هستند. سینمای آمریکای لاتین پس از افزوده شدن صدا به فیلم‌ها، که باعث شد مانعی زبانی مقابل ورود فیلم‌های هالیوود ایجاد شود، رونق بیشتری پیدا کرد.
ویلهلم فوکس
ویلهلم فوکس (Wilhelm Fuchs; September 1, 1898 – January 24, 1947) از رهبران آینزاتس‌کماندو بود.
وی در دانشگاه لایپزیگ علوم کشاورزی خواند. دکترای خود را در ۱۹۲۹ دریافت نمود. در ۱ آوریل ۱۹۳۲ به حزب نازی و در ۱ دسامبر همان سال به اس‌اس پیوست. کمتر از یک سال بعد به درجه اونتراشتورمفورر رسید و در ۲۰ آوریل ۱۹۳۸ اشتاندارتنفورر شد. وی در زمان جنگ از آوریل ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۲ رهبر شاخه آینزاتس‌گروپن در صربستان شد. وی در نهایت در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۷ در بلگراد به دار آویخته شد.
درو تایلر بل
درو تایلر بل (Drew Tyler Bell؛ زادهٔ January 29, 1986) هنرپیشه و رقاص اهل ایالات متحده آمریکا است.از فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی وی، میتوان به بهترین حرکت او، مترسک‌های ترسناک ۲ و جسور و زیبا اشاره کرد
کلیسای جامع داربی
کلیسای جامع داربی (Derby Cathedral) یک کلیسای جامع در شهر داربی، انگلستان است.
این کلیسا که در حدود سال ۹۴۳ میلادی بنیان‌گذاری شده اما در دهه ۱۵۳۰ ساختمان جدید آن ساخته شده و در سال ۱۷۲۵ به صورت فعلی تکمیل شده‌است، کلیسای داربی دارای یک برج به ارتفاع ۶۵ متر می‌باشد.
سیارک ۱۵۵۸۲
سیارک ۱۵۵۸۲ پانزده هزار و پانصد و هشتاد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۵ آوریل ۲۰۰۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۹.۵ است.
گوریزنه
جمعیت
این روستا در دهستان علویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
یک حرف از هزاران
یک حرف از هزاران نام یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی جهانگیر صمیمی‌فرد است که در سال ۱۳۷۲ تولید و از شبکه ۱ پخش گردید.
خلاصه داستان
این مجموعه تلویزیونی، دربرگیرندهٔ حکایت‌های گوناگون از داستان‌های اسلامی و ادبیات عرفانی است که هربار، مرشدی، رهگشای مریدان می‌شود.
تپه شهر سوخته ۲۰۸
تپه شهر سوخته ۲۰۸ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان زابل، بخش شیب آب، دهستان لوتک، روستای حومه شهر سوخته، ۷/۲ کیلومتری جنوب غربی پایگاه باستان‌شناسی شهر سوخته واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۹۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پرتره کنتس اوسونویل
پرتره کنتس اوسونویل یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که توسط هنرمند نوکلاسیسیسم فرانسوی ژان اگوست دومینیک انگر در سال ۱۸۴۵ ایجاد شده‌است.
لوئیز دو بوروی، کنتس اوسونویل، در خانه ثروتمند بروگلی نشسته‌است. شاهزاده خانم بروگلی، که بعدها انگر وی را به تصویر کشید. ۱۸۵۱–۵۳، با آلبرت دو بروگلی، برادر لوئیز سیاستمدار سلطنت طلب فرانسوی، دیپلمات و نویسنده ازدواج کرد . لوئیز دو بروگلی با تحصیلات بالا، بعداً مقاله‌نویس و زندگینامه نویس شد و رمان‌های عاشقانه تاریخی را براساس زندگی لرد بایرون، رابرت امت و مارگارت ولوا منتشر کرد.
این نقاشی یکی از پرتره‌هایی سفارشی است که انگر در آن زمان پذیرفت، زیرا او بیشتر به موضوع نئوکلاسیک علاقه داشت که برای او درآمدزایی بسیار کمتری نسبت به تصویرگری داشت. او یک طرح مقدماتی تهیه کرده بود و دو سال قبل نسخه رنگ روغن و بوم خود را آغاز کرده بود، اما وقتی دی بروگلی باردار شد کمیسیون را کنار گذاشت و دیگر نمی‌توانست برای مدت‌های طولانی به ژست بپردازد، و او به هر حال غیرقابل توصیف و "خسته کننده" بود. " کار نهایی در سمت چپ پایین امضا و تاریخ گذاری شده‌است..
سفارش
در سال ۱۸۴۵ شهرت انگر در اوج بود و او به عنوان یک چهره‌نگار بسیار مورد توجه بود. در آن زمان، او فقط به دو پرتره متعهد بود. اثر فعلی و پرتره بارون دو روچیلد. وی امروزه بیشتر برای پرتره‌هایی از این دست شناخته شده‌است.
لوئیز دو بروگلی (۱۸۱۸–۱۸۸۲) در زمان تصویربرداری ۲۷ ساله بود. انگر دو تا سه سال قبل او را با گچ سیاه به عنوان نقاشی مقدماتی طراحی کرد و یک نقاشی روی بوم نقاشی را آغاز کرد که شامل آینه و تصاویر منعکس نشده‌است، و حالت را معکوس می‌کند، اما این کار رها شد. جلسات طولانی و آهسته بود، و دی بروگلی آنها را خسته کننده دانست، در یک مرحله با شکایت از انگر ،" فرزند سوم خود باردار شد، بنابراین دیگر نتوانست ژست بیشتری بگیرد و نقاشی سال ۱۸۴۲ ناتمام ماند و پرتره سال ۱۸۴۵ تکمیل شد.
تلسکوپ نوری
تلسکوپ اپتیکی یا تلسکوپ نوری، تلسکوپی است که نور را متمرکز کرده و تصاویر اجسام را بزرگ می‌سازد. این تلسکوپ، تصویری در چشمی تولید می‌کند که توسط یک اخترشناس قابل رؤیت بوده یا با دروبین عکاسی ، قابل ثبت باشد.
این نوع تلسکوپ سه وظیفه‌ عمده در مشاهدات نجومی بر عهده دارد: جمع‌آوری نور در یک سطح وسیع، افزایش قطر زاویه‌ه‌ای ظاهری جسم و به دنبال آن ارتقاء تفکیک‌پذیری و استفاده در اندازه‌گیری و تعیین موقعیت اجسام.
در تلسکوپ، سطح جمع‌آوری کنندگ‌ی نور ، عدسی یا آینه است؛ بر این پایه، تلسکوپ‌های اپتیکی به سه دسته تقسیم می‌شوند:
مردم از تلسکوپ‌ها و دوربین‌های دوچشمی برای فعالیت‌هایی مانند اخترشناسی رصدی، پرنده‌شناسی، عملیات شناسایی یا تماشای ورزش استفاده می‌کنند.
روبی جرینز
روبی جرینز (Ruby Jerins) یک هنرپیشه سینما و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است.
ایو براویل
ایو براویل (Yves Brainville؛ ۸ مارس ۱۹۱۴ – ۱۶ نوامبر ۱۹۹۳) یک هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مردی که زیاد می‌دانست، ژنرال دلا روره، بوته چینی، کوه، دسته سیسیلی‌ها، عشق و مرگ، داستان دو شهر اشاره کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.