cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ماقمایف ۴۹۸۰
سیارک ۴۹۸۰ چهار هزار و نهصد و هشتادمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۴ کشف شد.
ده رئی
ده رئی، روستایی از توابع بخش مرکزی، شهرستان ریگان،دهستان گاوکان، در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گاوکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
ادیر واعلی
ادیر واعلی (Idir Ouali؛ زادهٔ May 21, 1988) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال پادربورن و باشگاه فوتبال دینامو درسدن اشاره کرد.
لودویگ بینزوانگر
لودویگ بینزوانگر (۱۳ آوریل ۱۸۸۱ – ۵ فوریه ۱۹۶۶) روان‌پزشک سوئیسی و از پیشگامان درمان وجودی بود. بینزوانگر از ۱۹۱۱ تا ۱۹۵۶ مدیر یک آسایشگاه روانی در کروزلنژان سوئیس بود که توسط پدربزرگش تاسیس شده بود و بیماران معروفی در آن بستری بودند.
کولتن اندروود
کولتن آندروود (Colton Underwood؛ ۲۶ ژانویه ۱۹۹۲) یک بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر یک عامل آزاد است.
وقایع تلویزیونی
آندروود به عنوان یک شرکت کننده در فصل ۱۴از سری برنامه لیسانسبازیگران Becca Kufrinحضور داشت.
هانکو
هانکو (Hangö) یکی از شهرهای فنلاند است.
دیه (بلژیک)
شهر دیه در ناحیه اداری لوان در استان فلومیش بربان در منطقه فلاندری در کشور بلژیک واقع شده‌است.
کانیسس هملت، نیویورک
کانیسس هملت (به انگلیسی: Conesus Hamlet) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیویورک واقع شده‌است. کانیسس هملت ۳۰۸ نفر جمعیت دارد و ۳۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قلعه‌دیزه
قلعه دیزه یا قلادزه شهری در کردستان عراق در شرق هولیر ( اربیل ) و رانیه و کوی و شمال سلیمانیه واقع شده‌است.
این شهر در همسایگی با شهر سردشت آذربایجان غربی و کردستان ایران واقع شده ‌است. فاصله قلادزه با سردشت از طریق مرز زمینی کیله ۳۵ کیلومتر است.
قلادزه از شمال غرب با شهر رواندوز و دیانا و چومان همسایه ‌است.در شمال شهر قلادزه کوه‌های قندیل قرار دارند.
از عشایر و ایل‌های مهم این منطقه می‌توان منگور، پژدری، میراودلی و بریاجی وگورکی را نام برد. عده ای از مردم مرسنه نیز در این شهر وجود دارد مکان‌های دیدنی این شهر شامل ان از جولانان هناروک و این شهر یه شهرک بیوران نیز نزدیک است.
لیمزلی
لیمزلی (به انگلیسی: Lamesley) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در کلان‌شهر مستقل گیتس‌هد واقع شده‌است. لیمزلی ۲۲٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۴۲ نفر جمعیت دارد.
دایچی سوگا
دایچی سوگا (Daichi Soga؛ زادهٔ March 10, 1998) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
هستار مولکولی
هستار مولکولی یا موجودیت مولکولی (Molecular Entity)، هر اتم، مولکول، یون، جفت یون، رادیکال، همتافت، کمپلکس، صورت بندی و غیره که از لحاظ ایزوتوپی و سازه‌ای متمایز و قابل شناسایی باشد را می‌گویند. یک هستار مولکولی موجودیت منحصر به فردی است که صرف نظر از ماهیتش، به‌طور خلاصه می‌تواند واکنشهای شیمیایی را انجام دهد: به عنوان مثال، اتم‌ها، مولکول‌ها، یون‌ها و غیره می‌توانند همه واکنش شیمیایی داشته باشند.
گونه‌های شیمیایی معادل ماکروسکوپیک هستارهای مولکولی هستند و به مجموعه ای از هستارهای مولکولی اشاره دارند.
طبق توضیح آیوپاک: «توصیف یک هستار مولکولی به زمینه کار بستگی دارد. برای مثال مولکول هیدروژن یک تعریف کافی از یک هستار مولکولی خاص برای بعضی از اهداف است، در حالی که برای شرایط دیگر ضروری است که تراز انرژی یا ارتعاش مولکولی یا اسپین مولکول هیدروژن را تشخیص دهیم.»
محوطه چالاو وارگه (۴)
محوطه چالاو وارگه (۴) مربوط به مس و سنگ- عصر آهن است و در شهرستان گیلانغرب، بخش مرکزی، دهستان چله، ۱۰۰ متری شمال شرقی روستای چالاو وارگه علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۴۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فاخته‌های میدویچ (مجموعه تلویزیونی)
فاخته‌های میدویچ (به انگلیسی: The Midwich Cukoos)، نام یک مجموعه تلویزیونی علمی-تخیلی و ترسناک ساخت بریتانیا می‌باشد که بر اساس کتابی با همین نام ساخته شده است.
وچکاب جودکی
وچکاب جودکی یکی از روستاهای ایران است که در ۲۲ کیلومتری شرق شهرستان آبدانان از توابع استان ایلام واقع شده‌است. این روستا دارای۳۰۰ خانوار و جمعیتی بالغ بر۱۵۰۰ نفر است که بیشتر آنها به کشاورزی و دامداری مشغول هستند.و این روستا به عنوان روستای پاک کشور لقب گرفته است چون در این روستا هیچ فرد سیگاری وجود ندارد و تا به حال هیچ شخصی از روستای وچکبود لب بر سیگار نگذاشته است این روستا در ۶ ماه دوم سال داری آب و هوایی بهاری و دل انگیز است
فاخته‌های میدویچ (مجموعه تلویزیونی)
خلاصه داستان
ماجرای سریال در یک شهر خیالی به نام میدویچ اتفاق می‌افتد. همه چیز در میدویچ آرام بود تا اینکه یک روز اتفاقی بسیار عجیب در شهر رخ می‌دهد و همه افراد حاضر در شهر، برای چندین ساعت کاملاً بی‌هوش می‌شوند. بعد از به هوش آمدن دوباره، زنانی که هنگام وقوع حادثه در شهر بودند متوجه می‌شوند که به طرز عجیبی حامله شده‌اند، درحالی‌که بسیاری از آن‌ها با هیچ مردی رابطه نداشته بودند. مدتی بعد، به تدریج اتفاقات مرموز و ناخوشایندی رخ می‌دهد... .
منابع
https://en.m.wikipedia.org/wiki/The_Midwich_Cuckoos_(TV_series)
سیارک ۴۹۸۱
سیارک ۴۹۸۱ چهار هزار و نهصد و هشتاد و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۴ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۰۰ است.
اگنس مورلی کلیولند
اگنس مورلی کلیولند (Agnes Morley Cleaveland؛ ۱۸۷۴ – ۱۹۵۸) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کریستین بوستوس
کریستین بوستوس (Cristian Bustos؛ زادهٔ May 29, 1983) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
بالچند
بالچَند نقاش مینیاتوریست هندوستانی در عصر گورکانیان هند بود. بالچند فعالیت هنری طولانی خود را در کارگاه شاهنشاهی با نورپردازی‌های فیگورال در حداقل سه صفحه بهارستان در سال ۱۵۹۵ آغاز کرد. پی‌رنگ‌های نازک و تکراری کم‌رنگش در دو تصویر روشن در اکبرنامه، از سال ۱۵۹۶–۷، نیز نشان کارآموزی و جوانی او در آن دوره را یدک می‌کشد. از میان معدود آثاری که از دو دهه آینده‌اش شناخته شده‌است، می‌توان یک تصویر منسوب به او را دید که در شاهنامه کشیده شده که بین سال‌های ۱۶۰۹ و ۱۶۱۸، در زمان جهانگیرشاه، تصویرسازی شده. یک پرتره از مرگ عنایت خان و حداقل سه چهره شاهزادگان خاندان تیمور، از آثار دیگر منسوب به او، در این دوران هستند.
کریستین بوستوس
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، باشگاه فوتبال بمبئی سیتی، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، و باشگاه فوتبال سلتاویگو اشاره کرد.
بالچند
مجموعه‌ای از پرتره‌های خانواده شاهنشاهی و اشراف برجسته، در حدود ۱۶۳۰ میلادی، ظهور بالچند را به عنوان یک هنرمند بزرگ نشان می‌دهد. در پرتره‌ای که از راجا سارنگ رائو (حدود ۱۶۱۵) کشیده، به جزییاتی همچون لباس زیر سوژه دقت شده. تصویری از جانسپار بیگ (ح. ۱۶۳۰) توجه به جزئیات صورت و بافت دست‌ها و تکنیک دقیق او در شفافیت، قابل توجه است. بالچند تصویری از اکبرشاه و جهانگیرشاه را با ویژگی‌های رسمی‌تر و خشک‌تری ترسیم کرده؛ در پرتره‌اش از دو امپراتور حتی به رگ‌های دست اکبر و برق جواهرات یا جزئیات لباس‌هایشان، با دقت پرداخته شده‌است.
بالچند در مینیاتور دیگری شاهزاده شاه شجاع گورکانی را به تصویر کشیده که یک لحظه صمیمی را با معشوق خود می‌گذراند. نگاه‌های چشمان پهن و صمیمی عاشقان و میزان جذبه‌ای که در صحنه‌های عاشقانه دیگر هنرمندان نادر است، در اینجا دیده می‌شود. پس زمینه‌ای مه آلود، طیف وسیعی از رنگ‌های ملایم، نگاه‌های بی‌توجهانه به خدمتکاران زن و تضاد رنگی بین تخت و بالش‌های راه راه در کنار هم، زیبایی صحنه را افزایش می‌دهد.
بالچند چند نقاشی از چهره خود در دو سه صحنه از پادشاه‌نامه کشیده. در کار قدیم‌تر، این هنرمند میانسال و با سبیل ظاهر می‌شود، در حالی که جامای خود را به روش هندوها، زیر بازوی چپ بسته‌است. در دومی، او خود را به عنوان یک متقاضی پیر و ریشو با لباسی به شیوه مسلمان رسم نموده، که نشان می‌دهد که او به اسلام گرویده‌است. تفاوت تصویرهای او با کتیبه‌ای تأیید می‌شود که می‌گوید: 'تصویری از بالچند، برده دربار. کار بالچند، بنده پیر '. این سلف پرتره‌ها شواهد دیگری را بر این دیدگاه تأیید می‌کنند که پادشاه‌نامه طی چندین سال ترسیم و کتابت شده‌است.
پروانه احمدی
پروانه احمدی (متولد ۱۰ تیر ۱۳۵۲ در تهران) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر ایران است.
زندگی هنری
وی در ابتدا با گروه‌های تئاتر مدرسه وارد عرصه هنر شد؛ و پس از آموختن هنر بازیگری در نزد حمید سمندریان به صورت جدی وارد این عرصه شد. همچنین وی با کارگردان‌هایی همچون، مجید مجیدی، کیانوش عیاری، مهدی فخیم زاده، محمدحسین لطیفی، یدالله صمدی، داریوش فرهنگ، داوود میرباقری همکاری داشته‌است.
لمیت
لمیت (به انگلیسی: Lamyat) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در مندیپ واقع شده‌است. لمیت ۱۸۳ نفر جمعیت دارد.
قنات ملک (رابر)
قنات ملک، روستایی سردسیر و خوش آب‌وهوا در دهستان جواران بخش هنزا شهرستان رابر استان کرمان است. این روستا زادگاه قاسم سلیمانی فرمانده پیشین نیروی قدس است. زبان این روستا لری میباشد
آب و هوا و اقلیم
آب و هوای روستای قنات ملک، کوهستانی و تابستان های خنک و زمستان های سردی دارد. این روستای مرتفع در ارتفاع ۲۳۰۰ متر از سطح دریا واقع شده است.
کشاورزی
محصول شاخص و اصلی این روستا گردو است. افزون بر گردو، عسل و تا حدودی زعفران نیز از محصولات شاخص این روستا است.
تپه کچل
تپه کچل مربوط به مس وسنگ است و در شهرستان کرمانشاه، بخش کوزران، دهستان سنجابی، ضلع غربی روستای بوربور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۴۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۷۵
فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۷۵، رقابت پایانی جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۷۵ است که مابین دو تیم بایرن مونیخ و لیدز یونایتد در پارک دِ پرنس، پاریس برگزار شده‌است.
این مسابقه که در تاریخ ۲۸ مه ۱۹۷۵ انجام شده‌است با نتیجه ۲ بر ۰ به سود تیم بایرن مونیخ به پایان رسید.
سیارک ۴۹۸۲
سیارک ۴۹۸۲ چهار هزار و نهصد و هشتاد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۱۴ اوت ۱۹۷۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۲۰ است.
زبان‌پریشی
اگر آسیب مغزی به بخش‌هایی از مغز وارد شود که با بیان و درک زبانی ارتباط دارند این آسیب‌ها می‌توانند منجر به زبان‌پریشی شوند. زبان‌پریشی الزاماً بر درجهٔ هوش فرد تأثیری ندارد.
ادوار-آنری آوریل
اِدوارد-آنری آوریل (زاده ۲۱ مه ۱۸۴۹ در الجزیره، مرگ: ۱۹۲۸ در پاریس) نقاش فرانسوی بود. شهرت ادوار هنری بیشتر ناشی از نقاشیهایی است که با نام مستعار پل آوریل در مضمون روابط جنسی می‌کشید. به این نوع آثار، آثار اروتیک نیز گفته می‌شود.
زبان‌پریشی
اگر از دست دادن قدرت تکلم کامل باشد به آن زبان‌پریشی (Aphasia) گفته می‌شود ولی اگر بخشی از این قدرت از دست برود به آن اصطلاحاً دشگویی (dysphasia) اطلاق می‌شود.
اغلب زبان‌پریشی‌ها در پی سکتهٔ مغزی با آسیب نیم‌کره چپ مغز ایجاد می‌گردند. مطالعه زبان‌پریشی از آن‌جا که به افزایش بینش ما در باب سازماندهی عصبی زبان در مغز می‌انجامد همواره مورد توجه کارشناسان علوم اعصاب، زبان‌شناسی و گفتاردرمانی بوده‌است. در بیشتر موارد پس انجام اقدامات پزشکی بیماران به خدمات توانبخشی به‌ویژه گفتاردرمانی نیاز دارند.
علائم و نشانه‌ها
کسانی که مشکل زبان پریشی دارند بخاطر آسیب مغزی رفتارهایی از خود بروز می‌دهند. البته باید دانست که بعضی از این نشانه‌ها می‌تواند بخاطر مشکلاتی چون دیس آرتری یا آپراکسیا باشد. نشانه‌های زبان پریشی بر اساس محل آسیب مغزی باهم فرق دارند و از نظر شدت و سطح ناتوانی در ارتباط یکسان نیستند. اغلب کسانی که زبان پریش هستند سعی می‌کنند با استفاده از کلماتی چون چیز این مشکل را پنهان کنند. پس وقتی از آن‌ها خواسته می‌شوند اسم مداد را بگویند ممکن است بگویند چیزی که با آن می‌نویسند.
فن شعر
رسالهٔ فن شعر ارسطو در یونانی Περὶ ποιητικῆς و در لاتین De Poetica نامیده می‌شود؛ که مُعرّبش بوطیقا می‌شود.
فن شعر برای زمان‌های متمادی در دنیای غرب مفقود بوده و تنها در قرون وسطی و اوایل دورهٔ رنسانس از طریق ترجمهٔ لاتین که از روی نسخهٔ عربی نوشته شده توسط ابن رشد، انجام شده بود در دسترس قرار گرفت.
واژه‌های کلیدی
ارسطو در فن شعر از مفاهیم ذیل یاد می‌کند:
پیشینه
افلاطون در باب هنر و زیبایی، ساختار فلسفی منظمی پدید نیاورده‌است و آرای او در این باره در رساله‌های مختلف او پراکنده‌است. در عین حال در نزد افلاطون- براساس ایده مثل- هنر همان «محاکات» (تقلید) است و چون براساس اندیشه مثل، عالم محسوس، خود تقلیدی از جهان معقول مثل است و نیز چون کار هنرمند محصول تأثیر گرفتن از تخیلات جهان محسوس است، پس کار هنرمند در واقع، تقلید تقلید است و معلوم است که در نظر افلاطون چنین آفرینشی تا چه اندازه بی‌مقدار است. اما حکمت ارسطویی اساساً بر این مبنا بنا نهاده شده‌است که اندیشه انسانی بتواند فارغ از زیستن در جهان معقولات صرف، با این دنیای محسوس، انسانی و این جهانی نیز رابطه برقرار کند
رساله «فن شعر» مربوط به اواخر عمر مؤلف است و به همین دلیل علی‌القاعده باید اختلافی اساسی با تعالیم افلاطون داشته باشد. گفته‌اند که شاعران، نخستین قربانیان آرمان‌شهر افلاطون بوده‌اند. او این گروه را به این دلیل که با زندگی فلسفی و عقلانی نسبتی ندارند از مدینه خود طرد کرده‌است. اما میراث دار او، ارسطو، با نپذیرفتن آموزه اساسی حکمت افلاطونی (مثل) میان زیبایی و اخلاق، تمایز نهاد و این هر دو ارزش را دارای جایگاهی جدا در معرفت بشری دانست.
درونمایه
رسالهٔ «فن شعر» دارای بیست و شش بخش کوتاه است. چهار بخش نخست آن به تعریف شعر می‌پردازد و در بارهٔ رابطه میان شعر و تقلید، منشأ و انواع شعر و انواع تقلید بحث می‌کند. بخش پنجم مقدمه‌ای است بر سه موضوع کمدی، تراژدی و حماسه. در بخش‌های شش تا بیست و دو به تعریف تراژدی و مشخصات آن می‌پردازد و مباحثی را در بارهٔ اندازه و یگانگی کردار، کردارهای ساده و پیچیده، دگرگونی و بازشناخت، اقسام باز شناخت، اجزاء تراژدی، ترس و شفقت در تراژدی، اندیشه و گفتار در تراژدی، اجزاء گفتار، تراژدی و عقده گشایی، سیرت اشخاص داستان، و اوصاف گفتار شاعرانه طرح می‌کند. سه بخش از آخرین بخش‌های رسالهٔ «فن شعر» در بارهٔ حماسه است، و در این سه بخش پس از بررسی ناقص و کوتاهی در بارهٔ شعر حماسی، به بررسی شعر حماسی هومر، به عنوان نمونه می‌پردازد. در آخرین فصل رساله نیز به مقایسه بین تراژدی و حماسه پرداخته، با استدلالی منطقی ثابت می‌کند که تراژدی بر حماسه برتری دارد و از آن عالیتر است. یک فصل از رساله نیز به پاسخ گویی به بعضی از اشکالات منتقدان اختصاص یافته و در آن ارسطو خطاهایی را که در فن شعر ممکن است روی دهد بررسی و تجزیه و تحلیل کرده‌است.
در بحث از تراژدی، ارسطو ابتدا آن را تعریف می‌کند و آن گاه اجزای آن را برمی‌شمارد. تراژدی در نظر او «تقلید است از کار و کرداری شگرف و تمام؛ دارای درازا و اندازه‌ای معین است و به وسیله کلامی به انواع زینت‌ها آراسته بیان می‌شود. این زینت‌ها نیز هریک برحسب اختلاف اجزا مختلفند. این تقلید به وسیله کردار اشخاص انجام می‌پذیرد، نه به وسیله نقل و روایت، تا شفقت و هراس را برانگیزد و سبب تزکیه نفس از این عواطف و انفعالات گردد»
در تراژدی شش جزء وجود دارد که تراژدی از آن‌ها ترکیب می‌یابد: «افسانه مضمون»، «سیرت»، «گفتار»، «اندیشه»، «منظر نمایش» و «آواز» (بر اساس واژه‌گزینی در برگردان بوطیقا توسط رضا شیرمرز). در این اجزاء مهم این است که افعال، ترکیب و درهم آمیخته شوند؛ زیرا تراژدی تقلید مردمان نیست، بلکه تقلید کردار، زندگی، سعادت و شقاوت است و سعادت و شقاوت نیز هر دو از نتایج و آثار کردار هستند.
از میان این اجزای شش‌گانه، مبدأ و روح تراژدی، «افسانه و داستان» است، و «سیرت» در مرتبه دوم است. در مرحله سوم، «اندیشه» است و مراد از آن، قدرت در بازیافتن تعبیر و بیانی است که مقتضی حال و مناسب مقام باشد. اما «سیرت» امری است که شیوه رفتار و طریقه‌ای را نشان می‌دهد که چون برای انسان مشکلی پیش می‌آید، آن طریقه را اختیار می‌کند یا از آن طریقه اجتناب می‌کند. چهارمین مرحله «گفتار» است و مراد از آن تبیین و بیان فکر به وسیله الفاظ است.
افسانهٔ مضمون
به نظر ارسطو افسانه‌هایی که مضمون تراژدی را می‌سازند، برای اینکه زیبا و هنرمندانه جلوه کنند باید از نظم و ترتیب خاصی بین اجزاء برخوردار باشند و متناسب و هماهنگ باشند و دارای اندازهٔ معقول و به هنجار باشند، چون:
حد زمانی که ارسطو برای تراژدی مجاز می‌شمرد به میزانی است که در طی آن رشته‌ای از رویدادها که به صورت احتمالی یا ضروری در پی هم می‌آیند، قهرمان داستان را از شور بختی به شیرین کامی یا از بهروزی به تیره‌روزی بکشاند. از دید ارسطو افسانه و داستان تراژدی باید از وحدت‌های سه‌گانه برخوردار باشند. ارسطو وظیفهٔ تراژدین‌ها را نه نقل درست و وفادار به واقعیت رویدادها، آن طور که در عالم واقع رخ داده‌اند، بلکه روایت امور به آن شیوه که ممکن است و می‌تواند اتفاق بیفتد، می‌داند و از این نظر مقام شاعر تراژدی نگار را بالاتر و والاتر از مقام مورخ، و شعر را فلسفی تر از تاریخ می‌داند، زیرا:
شعر بیشتر حکایت از امر کلی می‌کند در صورتی که تاریخ از امر جزئی حکایت دارد."
باید آنچه مورد تقلید واقع می‌شود، موجب انگیختن ترس و شفقت نیز بشود؛ و این احوال از همه بیشتر هنگامی دست می‌دهد که وقایع بر خلاف انتظار روی دهد، و در عین حال آن وقایع نیز یکی از دیگری ناشی گردد، زیرا در این صورت جنبهٔ اعجاب و شگفتی آن وقایع بسی بیشتر خواهد بود تا این که در اثر بخت و اتفاق روی داده باشد. چون حتی وقایع و حوادثی هم که از روی تصادف و اتفاق روی داده‌است، وقتی بیشتر موجب اعجاب و شگفتی می‌شود که به ظاهر از روی عمد و قصد به نظر بیاید."
بر انگیزش ترس و شفقت یکی از مهم‌ترین وظایف و اهداف ادبیات از دیدگاه ارسطو است. ترس و شفقت ممکن است محصول منظرهٔ نمایش باشد یا ممکن است که از ترتیب رویدادها پدید آید. به نظر ارسطو ترس و شفقتی که از ترتیب حوادث به وجود می‌آید ارزشمند تر و مؤثر تر است و این البته هنر بزرگی است که کار هر کسی نیست و تنها از عهدهٔ شاعران بزرگ بر می‌آید. کردارهای تراژدی گون معمولاً ناروا و ناعادلانه و زشت هستند. این‌گونه کردارها ممکن است آگاهانه، ارادی و تعمدی باشد یا نادانسته و ناخواسته و غیر تعمدی؛ و بهترین نوع کردار تراژدی گون آن است که:
از نظر ارسطو کردارهای تراژیک کردارهایی هستند که تغییر و تحول سرنوشت قهرمان در آن به وسیلهٔ «دگرگونی و بازشناخت» انجام پذیرد و هم چنین لازم است که چنین تحولی از اصل و بنیان خود افسانه پدید بیاید، به گونه‌ای که یا به حکم ضرورت یا به حکم احتمال، نتیجهٔ منطقی وقایع قبلی باشد، نه این که تنها به دنبال رویدادهای دیگر و بدون ارتباط تنگاتنگ و ارگانیک با رویدادهای پیشین رخ دهد. ارسطو دگرگونی را عبارت می‌داند از تبدل و تحول وضع فعلی به ضد آن، و بر این نظر است که این دگرگونی باید به حکم ضرورت یا بر حسب احتمال پیش آید. او بازشناخت را به صورت انتقال از ناشناخت به شناخت تعریف می‌کند که «سبب می‌شود میانهٔ کسانی که می‌بایست به سعادت یا شقاوت رسند کار از دوستی به دشمنی، یا از دشمنی به دوستی بکشد و خوش‌ترین بازشناخت آن است که با دگرگونی همراه باشد.» به عقیدهٔ ارسطو چنین بازشناختی وقتی همراه با دگرگونی باشد سبب بر انگیزش ترس همراه با شفقت می‌شود؛ و در حقیقت تراژدی تقلید کردارهایی است که این‌گونه عواطف را برانگیزد. ارسطو برای باز شناخت انواع گوناگونی قائل می‌شود و آن را به چند دسته تقسیم می‌کند:
از میان این بازشناخت‌ها، نوع اول و دوم را ارسطو فاقد ارزش هنری و ضعیف می‌داند و از دید او: «بهترین بازشناخت آن است که از خود حوادث حاصل آید زیرا شگفتی و اعجابی که در این حال حاصل می‌شود، به وسیلهٔ امور محتمل بوده‌است.»
جزء مهم دیگر افسانه «واقعهٔ درد انگیز» است:
افسانهٔ تراژدی باید دارای ویژگی‌ها ی معینی باشد و امور خاصی را طرف توجه قرار دهد و از امور خاصی اجتناب کند. افسانهٔ تراژدی نباید هرگز طوری پردازش شود که در آن نیکان از بهروزی به تیره‌روزی بیفتند، زیرا این امر ترس و شفقت را در تماشاگر برنمی‌انگیزد بلکه سبب ایجاد نفرت و رمیدگی در او می‌شود. هم چنین نباید بدکاران از شقاوت به سعادت نایل آیند زیرا که چنین تحولی نه عواطف انسانیت را بیدار می‌کند و نه حس ترس و شفقت را برمی‌انگیزد. هم چنین نباید فرو مایگان و دون سرشتان از سعادت به شقاوت فرود آیند و مبتلا شوند زیرا این نیز اگر چه حس انسانیت را برمی‌انگیزد اما ایجاد ترس و شفقت نمی‌کند، چون:
''آنچه مورد شفقت است کسی است که دچار شقاوتی شده‌است اما مستحق آن بدبختی نبوده‌است، و آنچه ترس را برمی‌انگیزد احوال کسی است که به خود ما شباهت دارد. پس موضوع شفقت، آدمی است که مستوجب شقاوتی که دچار آن شده‌است، نیست، و موضوع ترس، آدمی است که شبیه و مانند خودمان است. باری در آن حال که فرومایهٔ بدنهادی از سعادت به شقاوت دچار آید واقعه طوری نیست که بتواند شفقت و ترس را در وجود ما برانگیزد." ''
سیرت
ارسطو سیرت را چنین تعریف می‌کند:
ارسطو در این باره چهار نکته را مورد توجه قرار می‌دهد که آن‌ها را به ترتیب در زیر می‌آوریم:
کلام
از نظر ارسطو گفتار شاعرانه گفتاری است که مبتذل و رکیک نباشد. چنین گفتاری باید روشن و رسا باشد ولی نباید در آن الفاظ عامیانه و متداول روزمره زیاد باشد چون در این صورت به پستی و ابتذال دچار می‌شود، اما خیلی نیز نباید از زبان عوام دور گردد چون در این صورت یا مجبور به استفاده از کلمات بیگانه می‌شود، که مبتلا به ضعف غرابت می‌شود، یا مجبور به استفاده از مجازها و استعارات و کنایه‌ها می‌شود که در این حالت به صورت معما گونه و مغلق در می‌آید، یا این که مجبور به استفاده از کلمات متروک و نا متداول می‌شود که در این صورت نامفهوم و درک ناپذیر می‌گردد، و در هر سه حالت، صورتی معما گونه و مبهم پیدا می‌کند که این نیز سبب ضعف و سستی بیان، زبان و گفتار می‌شود.
به این ترتیب سازندهٔ تراژدی باید زبانی را به کار گیرد که در مرز باریک بین زبان عوام و زبان خواص واقع باشد، و رسایی و روشنی و شیوایی آن در کنار غرابت و ایهام و معماوار بودنش قرار گیرد و هماهنگ با آن باشد.
اندیشه
مقصود از اندیشه تمام آن چیزهاست که اشخاص داستان جهت اثبات امری یا بیان مطلبی می‌گویند.
آواز
ارسطو در توضیح دستهٔ همسرایان می‌گوید:
کیمیاگر تمام‌فلزی فیلم: فاتح شامبالا
کیمیاگر تمام‌فلزی فیلم: فاتح شامبالا یک فیلم اکشن ماجراجویی خیال‌پردازی انیمه‌ای ژاپنی به کارگردانی سیجی میزوشیما و نویسندگی شُو آیکاوا از محصولات استودیو بونز است. از صداپیشگان آن می‌توان به رومی پاکو، ریه کوگیمیا، مگومی تویوگوچی، کنجی اوتسومی، شون اوگوری و میو ساوای اشاره کرد.
این فیلم دنباله‌ای بر اولین مجموعه تلویزیونی کیمیاگر تمام‌فلزی به شمار می‌رود و داستان آن دربارهٔ کیمیاگری با نام ادوارد الریک و تلاشش برای بازگشت به سرزمین مادریش است. او به مدت دو سال در جهان موازی در زمین زندگی می‌کرد، در حالی که برادرش آلفونسو نیز به هر طریق برای اتحاد دوباره با برادرش تلاش می‌کند. در این بین جستجوهای ادوارد که به دنبال بازگشت به جهان خانه‌اش بود، توجه اجتماع تول‌ها را به خود جلب کرد، که تصور می‌کردند آنجا شامبالا است و می‌توانند با ورود به این سرزمین، و با دست‌یابی به سلاح‌های جدید در جنگ جهانی دوم پیروز شوند. فاتح شامبالا در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۵ در کشور ژاپن به نمایش در آمد.
بهرامی علیا
بهرامی علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اسلام‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۴ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است.
دیمین هرست
گران‌قمیت‌ترین اثر هنری معاصر در جهان
در سال ۲۰۰۷ دیمین هرست اثری با نام به عشق خدا ساخت که به‌عنوان گران‌قمیت‌ترین اثر متعلق به یک هنرمند زنده شناخته می‌شود و بهای آن پنجاه میلیون پوند برآورد شده‌است. به عشق خدا قالبی پلاتینی از جمجمهٔ یک انسان قرن هجدهمی است که با هشت هزار و ششصد و یک قطعه الماس، به ارزش تقریبی چهارده میلیون پوند، به‌طور کامل پوشانده شده‌است.
در سال ۲۰۰۹ میلادی و با اوج‌گیری بحران مالی در جهان، قیمت آثار جِف کونز و دامین هرست در مراکز خرید و فروش آثار هنری، دچار افت ۵۰ درصدی قیمت شدند.
انتقادها
چارلز تامسون در سال ۲۰۰۳ در نگارخانهٔ استاکیسم بین‌الملل کوسه‌ای را با نام یک کوسهٔ مرده هنر نیست به نمایش گذاشت که دو سال پیش از کوسهٔ دیمین هرست در مغازه لوازم الکتریکی اِدی ساندِرس به نمایش عموم گذاشته شده بود. چارلز تامسون می‌پرسد:
زندگی خصوصی
دیمین هرست صاحب سه فرزند پسر از دوست‌دختر سابق خود به نام مایا نورمن است. مایا نورمن پس از ۱۹ سال زندگی مشترک، به رابطه دوستی‌اش با دیمین هرست پایان‌داد و یک رابطه جدید را با یک افسر ارتش بریتانیا آغاز کرد.
روابط اسرائیل و افغانستان
تاریخ
حامد کرزی، رئیس‌جمهور افغانستان، در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۵ در کابل با خبرنگار روزنامه اسرائیلی یدیعوت آخرونوت، اشاره به تمایل به ایجاد روابط رسمی با اسرائیل داشت. وی گفت: «هنگامی که [در روند صلح خاورمیانه] پیشرفت بیشتری حاصل شود و فلسطینیان کشوری برای خود داشته باشند، افغانستان از داشتن روابط کامل با اسرائیل خوشحال خواهد شد.» او فاش کرد که با شیمون پرز چندین بار ملاقات کرده و او را «یک مرد عزیز، یک جنگجوی واقعی برای صلح» خوانده‌است."
دیمین هرست
کودکی و نوجوانی
مادر هرست او را تحت تعالیم مذهب کاتولیک بزرگ کرد و از همه جهات بسیار بر او سختگیری می‌کرد، اما درعین حال، علاقه وی به هنر و نقاشی و طراحی را نیز مورد تشویق قرار می‌داد. هرست در سال ۱۹۸۴ به لندن نقل مکان کرد و در سال ۱۹۸۶ موفق شد تا به کالج گولداسمیت وارد شود و تا سال ۱۹۸۹ در آنجا مشغول به تحصیل در رشته‌های هنرهای زیبا بود. او همزمان تا تحصیل در دانشگاه، دست به تجربه‌هایی در زمینه چیدمان، مجسمه‌سازی، نقاشی و طراحی زد تا روابط پیچیده بین هنر و مرگ و زندگی را کاوش کند وی می‌گوید: " هنر درمورد زندگیست و نمی‌تواند در مورد چیز دیگری باشد…" (هرست، ۲۰۰۵، ۲۰–۲۱)
علاقه هرست به کاوش کردن مقوله «غیرقابل قبول» مرگ در سنین نوجوانی آغاز شد. وی از شانزده سالگی هنگامی که در لیدز زندگی می‌کرد، مرتباً از بخش آناتومی دانشکده پزشکی لیدز بازدید می‌کرد تا اجساد را به عنوان مدل زنده مورد بررسی قرار دهد و از آنها طراحی کند. این تجارب، ضمن ایجاد شناخت عمیقی در او از بدن و کالبد انسان، باعث شد که وی بتواند درک جدیدی از مفهوم ناگزیر مرگ در زندگی به دست آورد که تأثیر برجسته ای بر همهٔ کارهای او به عنوان هنرمند داشته‌است. «ایده مرگ و فناپذیری، می‌تواند انسان‌ها را بترساند یا به آنها قدرت بدهد». (هرست، ۲۰۱۱)
دادستانی ایالات متحده در ناحیه جنوبی نیویورک
دادستانی ایالات متحده در ناحیه جنوبی نیویورک (United States Attorney for the Southern District of New York) افسر ارشد اجرایی فدرال در هشت بخش نیویورک شامل: نیویورک (منهتن)، برانکس، وستچستر، پوتنام، راکلند، اورنج، داچس و سولیوان می‌باشد. پریت بارارا که در سال ۲۰۰۹ توسط باراک اوباما به سمت دادستان ایالات متحده آمریکا منصوب شده بود بعد از شروع دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ استعفا داد اما استعفایش رد شد تا اینکه توسط دونالد ترامپ در ۱۱ مارس ۲۰۱۷ اخراج شد. بارارا این پست را از لو ال. داسین دریافت کرد. لو ال. داسین بعد از مایکل جی. گارسیا دادستان شد. مایکل جی. گارسیا توسط رئیس‌جمهور جرج دابلیو بوش در سال ۲۰۰۵ به این سمت منصوب شده بود اما در دسامبر ۲۰۰۸ برای پیوستن به شرکت کرکلند و الیس از دادستانی کناره‌گیری کرد. دادستان کنونی جون اچ. کیم است که در ۱۱ مارس ۲۰۱۷ شروع به کار کرد. دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده در منطقه جنوبی نیویورک صلاحیت قضاوت در مورد تمام پرونده‌های دادستانی ایالات متحده را دارد.
دیمین هرست
کودکی و نوجوانی
در طی سال دوم تحصیل خود در گولداسمیت، هرست تصدی نمایشگاه انجماد را عهده‌دار شد. این نمایشگاه گروهی در ۳ مرحله برگزار شد و شامل آثاری از دانشجویان و هم دوره‌های هرست در گولداسمیت بود. گفته می‌شود که این نمایشگاه نقطه پرتابی نه تنها برای هرست، بلکه برای نسل جدید و جوانتر هنرمندان مجسمه‌ساز بریتانیایی بود که بعدها به گروه هنرمندان جوان بریتانیایی شناخته شدند. در آخرین مرحله این نمایشگاه، هرست دو سری از نقاشی‌های خود از نقاط رنگی را به نمایش گذاشت که از قوی‌ترین و شناخته شده‌ترین مجموعه آثارش هستند. دی این نقاشی‌ها را " به دام انداختن شادی رنگ‌ها " توصیف کرد و گفت که این آثار هرگونه مشکلی که لو با رنگ داشته را برایش حل کرده‌اند.
دادستانی ایالات متحده در ناحیه جنوبی نیویورک
نیویورک تایمز دفتر این دادستانی را «یکی از قدرتمندترین باشگاه‌های شهر نیویورک» نامیده‌است. ده‌ها تن از وکلای مدافع سابق ایالات متحده که در آنجا مشغول به کار بودند، در حرفه‌های برجسته خصوصی و در سطح فدرال قرار دارند.
دیمین هرست
کودکی و نوجوانی
هرست در سال ۱۹۹۱ کار بر روی مجموعه تاریخ طبیعی خود را آغاز کرد که مشهورترین مجموعه از آثار اوست. در همان سال اولین اثر از این مجموعه، محال بودن فیزیکی مرگ در ذهن زندگان را در نمایشگاه گروهی هنرمندان جوان بریتانیایی در گالری ساچی به نمایش گذاشت که شامل یک کوسه ۴٫۳ متری در محفظه شیشه ای پرشده با فرمال دهید است. این اثر که به یکی از نمادین‌ترین آثار هنر مدرن و فرهنگ عامه بریتانیا در دهه نود میلادی تبدیل شده‌است، نمونه مشخصی از علاقه هرست به نمایش دادن جزئیات است.
هرست از سال ۱۹۸۷ تا به حال ۸۰ نمایشگاه انفرادی و ۲۵۰ نمایشگاه گروهی در سراسر جهان داشته‌است. آثار فراوانی از مجموعه‌های مختلف کاری او هر ساله در حراج‌های معتبر با قیمت‌های زیاد به فروش می‌روند و هرست جز یکی از مشهورترین و ثروتمندترین هنرمندان معاصر جهان به‌شمار می‌آید.
فضیلت‌فروشی
فضیلت‌فروشی یا فضیلت‌نمایی یک نوواژه تمسخرآمیز است که به ظاهر سازی اخلاق‌مدارانه و ژست‌های ریاکارانه روشنفکری اشاره دارد. این اصطلاح برگرفته از مباحث دانشگاهی در زیست‌شناسی تکاملی است و از سال ۲۰۱۵ در گفتمان سیاسی رواج یافته‌است.
در زبان محاوره
در زبان انگلیسی، اصطلاح فضیلت‌نمایی در سال ۲۰۱۵ توسط یک روزنامه‌نگار بریتانیایی به نام جیمز بارتولومو در مجله اسپکتیتر به کار رفت. وی معتقد است که محبوبیت این واژه احتمالاً به دلیل عدم وجود اصطلاحات قبلی در رابطه با این عمل بوده‌است. ابراز فضیلت در فارسی با واژگان مباهات، ریاکاری، ظاهرسازی، فخر فروشی، روشنفکرنمایی و مشابه آن توصیف می‌شود.
در سالهای اخیر اصطلاح فضیلت‌فروشی به عنوان یک عبارت انتقاد آمیز برای محکوم کردن ظاهرسازی‌های اخلاق‌مدارانه و مشارکت رسانه ای در حرکت‌های در ظاهر عام‌المنفعه ولی کم اثر به کار می‌رود. در همان مقاله نخستین بارتولومو، وی این حرکت را یک عمل رسانه ای و عمومی با هزینه کم توصیف می‌کند که هدفش صرفاً آگاه‌سازی دیگران از همسو بودن فرد با دیدگاه مورد پسند جامعه در مورد یک موضوع است. روانشناس آمریکایی، جفری میلر، فضیلت‌نمایی را یک عمل ذاتی توصیف می‌کند، و به عنوان کاری از آن یاد می‌کند که همه انسانها انجام می‌دهند و نمی‌توانند از آن جلوگیری کنند. این اصطلاح بعضاً در راستای نقد نزاکت سیاسی به کار می‌رود.
فضل‌فروشی
فضل‌فروشی واژه‌ای با ساختار مشابه ولی معنایی متفاوت است. فضل فروشی آن است که کسی ناتوانی خود در بیان دلیل را با به‌کارگیری واژه‌های سنگین، پیچیده و دیریاب بپوشاند و تلاش کند که دیگری را چنان از این واژه‌های پیچیده بترساند که دیگر شهامت اظهارنظر و مخالفت با وی را نداشته باشد. این افراد از واژه‌های دشوار و برابر کلمات به زبان‌های دیگر، نام دانشمندان و مکاتب علمی و فلسفی دهان‌پرکن و شعر شاعران و نام آن‌ها، و سخن سخنوران و نشان آن‌ها، بهره می‌برند؛ و این‌ها را در جایی می‌گویند یا می‌نویسند که نیازی به آوردن این سخنان و این نام و نشان‌ها نبوده و نیست. حالت ویژه، مسئله علم‌زدگی است و این‌که چون عده‌ای می‌خواهند مانند دانشمندان علوم تجربی باشند، این‌طور می‌گویند که کسی که در حین سخنرانی روپوش سفید می‌پوشد، بسیار دانشمند است و کسی که در زمان سخنرانی، روپوش سفید نمی‌پوشد از نظر دقت علمی سخنان بهره‌ای ندارد. نکته مهم این است که باید شخص چنان مخاطب را مرعوب سازد که وی احساس حقارت و خواری کند، و از نقد و فهم مطلب منصرف گردد، وگرنه سودی از فضل‌فروشی عاید نخواهد بود.
تیم ملی فوتبال ایران
تیم ملی فوتبال ایران یک تیم فوتبال بین‌المللی است که به نمایندگی از ایران به میدان می‌رود و زیر نظر فدراسیون فوتبال ایران فعالیت می‌کند. مرکز ملی فوتبال ایران، میزبان تمرین این تیم و دیگر رده‌های تیم ملی فوتبال ایران است. نخستین بازی رسمی تیم ملی نیز در ۳ شهریور ۱۳۲۰ در کابل و برابر افغانستان انجام شد که با تساوی به پایان رسید. ورزشگاه امجدیه نخستین ورزشگاه خانگی این تیم بود و از سال ۱۳۵۳ و گشایش ورزشگاه آزادی برای میزبانی بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴، تیم ملی در این ورزشگاه از حریفان خود میزبانی می‌کند.
تیم ملی ایران از سال ۱۹۷۴ در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی فوتبال شرکت کرد و در دوره‌های ۱۹۷۸، ۱۹۹۸، ۲۰۰۶، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ موفق به حضور در مرحلهٔ گروهی این بازی‌ها شده‌است. این تیم تا سال ۱۹۷۸ در مسابقات مقدماتی المپیک شرکت کرد و در المپیک‌های ۱۹۶۴ توکیو، ۱۹۷۲ مونیخ و ۱۹۷۶ مونترال موفق به راه‌یابی به مرحلهٔ گروهی شد. از المپیک ۱۹۹۲ بارسلون، تیم امید ایران در این بازی‌ها شرکت کرد.
تیم ملی فوتبال ایران از قدرتمندترین تیم‌های آسیایی به‌شمار می‌رود و تا کنون سه بار قهرمان جام ملت‌های آسیا در سال‌های ۱۹۶۸، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ شده‌است. تیم ملی تا سال ۱۹۹۸ به عنوان نمایندهٔ ایران در بازی‌های آسیایی شرکت کرد و سه بار در دوره‌های ۱۹۷۴ تهران، ۱۹۹۰ پکن و ۱۹۹۸ بانکوک موفق به گرفتن مدال طلا شد. از سال ۲۰۰۲، تیم امید ایران به نمایندگی از ایران در این بازی‌ها شرکت می‌کند که در دوره ۲۰۰۲ بوسان به مقام قهرمانی رسید.
ایران از سال ۲۰۰۰ و با تشکیل فدراسیون فوتبال غرب آسیا به این فدراسیون پیوست و در بازی‌های قهرمانی فوتبال غرب آسیا شرکت کرد. ایران توانست چهار بار و در سال‌های ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ قهرمان این بازی‌ها شود. ایران از سال ۲۰۱۴ به عنوان یکی از دو عضو بنیانگذار، فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی را بنیان نهاد و با ترک کردن فدراسیون فوتبال غرب آسیا به این فدراسیون نوین پیوست.
تیم ملی ایران از سال ۱۹۴۱ تا کنون در ۳۵ تورنمنت غیررسمی و دوستانهٔ فوتبال شرکت کرده که میزبانی پانزده‌تای آن‌ها را بر عهده داشته‌است. در کل، ایران در هشت تورنمنت دوستانهٔ فوتبال موفق به قهرمانی شده که نخستین آن‌ها جام عمران منطقه‌ای ۱۹۶۵ و واپسین آن‌ها نیز جام ال جی ۲۰۰۲ بوده‌است.
تیم ملی فوتبال ایران در ۷ بهمن ۱۴۰۰ بعد از پیروزی ۱–۰ بر تیم ملی فوتبال عراق که گل ایران را مهدی طارمی زد، به عنوان نخستین تیم آسیایی راهی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر شد.
۱۳۴۱–۱۳۰۰: تلاش‌های نخستین
با ورود فوتبال به ایران در سال‌های پایانی قرن سیزدهم خورشیدی و نخستین سال‌های قرن چهاردهم، تلاش‌های پراکنده‌ای برای شکل‌دهی به تیم‌های فوتبال و مسابقات گوناگون فوتبال انجام شد. به دنبال شکل‌گیری نخستین تیم‌های فوتبال باشگاهی در سال‌های دههٔ نخست قرن چهاردهم، تیم‌هایی با عنوان تیم منتخب تهران نیز پدید آمدند و در مسابقات بین‌المللی نیز شرکت کردند؛ اما هیچ‌یک از این تیم‌ها، تیم ملی به معنای امروزی نبودند، چرا که در ایران هنوز فدراسیون فوتبال تشکیل نشده بود و ایران به عضویت فدراسیون بین‌المللی فوتبال، فیفا، درنیامده بود. عدم برگزاری مسابقات باشگاهی به شکل منسجم و دنباله‌دار و نبود سازمان متولی برای فوتبال همچون فدراسیون فوتبال یا هیئت فوتبال، همه باعث شده بودند تا برای سال‌ها، جنبشی در سطح ملی در فوتبال ایران، دیده نشود؛ اما شرایط کم‌کم تغییر کرد و در ۱۹۲۰، نخستین هیئت فوتبال در ایران پدیدار شد.
در سال ۱۳۰۸ نیز دولت یک زمین مخصوص برگزاری مسابقات فوتبال خرید و آن را چمن کرد. در سال ۱۳۱۳، علی‌اصغر حکمت به دستور رضا شاه، سازمان پیشاهنگی و تربیت‌بدنی ایران را بنیان گذارد. سه سال بعد و در ۱۳۱۶، حسین صدقیانی به این سازمان پیوست و مسئولیت ادارهٔ تیم‌های فوتبال را بر عهده گرفت. در سال ۱۳۱۸ ورزشگاه امجدیه به عنوان نخستین ورزشگاه مدرن و دارای جایگاه برای تماشاگران در تهران ساخته شد و محلی برای برگزاری منظم بازی‌های ملی و باشگاهی فوتبال در تهران به وجود آمد. این ورزشگاه، تا سال‌ها ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال ایران به‌شمار می‌رفت.
صدقیانی که بعدها به چهره‌ای کلیدی در فوتبال ایران تبدیل شد، از بهترین فوتبالیست‌های آن زمان بود و سابقهٔ بازی در تیم‌های رویال شارلوا بلژیک و راپید وین اتریش را داشت.
در شهریور ۱۳۲۰، تیم ملی ایران به دعوت دولت افغانستان برای حضور در جام استقلال افغانستان و انجام چند بازی دوستانه به این کشور سفر کرد. بازی ایران برابر تیم ملی فوتبال افغانستان در کابل از دید فیفا، نخستین بازی رسمی ایران محسوب می‌شود. سرمربی این تیم حسین صدقیانی بود و بیشتر بازیکنان این تیم از فوتبالیست‌های مشهدی و به همراهی شماری از بازیکنان اهل تهران بودند. این بازی که در حضور محمد ظاهر شاه، شاه وقت افغانستان و با حضور حدود ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر برگزار شد با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید. برگزاری این بازی در هنگامهٔ اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ توسط متفقین بود و بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم باعث شد تا ایران شماری از بازیکنان نظامی‌اش را همراه نداشته باشد.
با پایان اشغال ایران در ۱۳۲۵ و بازگشت کشور به شرایط عادی، فدراسیون فوتبال ایران تأسیس شد. سپس برای حضور در المپیک ۱۹۴۸ لندن، ایران به عضویت فیفا درآمد. در منابع موجود، تاریخ عضویت ایران در فیفا ۳۰ دی ۱۳۲۶ ثبت شده‌است. خرسند علی کنی به عنوان نخستین رئیس فدراسیون فوتبال برگزیده شد. در همین زمان و در ۳ آبان ۱۳۲۶ و بیش از شش سال پس از نخستین بازی تاریخ تیم ملی برابر افغانستان، ایران در امجدیه یک بازی دوستانه در برابر تیم ملی ترکیه انجام داد و با نتیجهٔ ۱–۳ باخت. مربی‌گری تیم ملی همچنان بر عهدهٔ صدقیانی بود و زنندهٔ تک گل ایران نیز امیرمسعود برومند بود. ایران در آن سال‌ها سه بار دیگر نیز در برابر ترکیه صف‌آرایی کرد و به نتایج مساوی ۱–۱ و ۲–۲ و شکست ۱–۶ دست یافت. از میان این بازی‌ها تنها یک بازی که در ۷ خرداد ۱۳۲۹ در استانبول برگزار شد و با نتیجه ۱–۶ به سود ترکیه پایان یافت از دیدگاه فیفا رسمیت دارد. زنندهٔ گل ایران در آن بازی نیز امیر خلیلی بود تا وی به عنوان زنندهٔ نخستین گل تاریخ تیم ملی فوتبال ایران، شناخته شود و تا به امروز این شکست، سنگین‌ترین شکست تاریخ فوتبال ملی ایران است.
در اسفند ۱۳۲۹، نخستین دوره بازی‌های آسیایی برگزار شد. ایران که یکی از اعضای تشکیل‌دهندهٔ کمیتهٔ المپیک آسیایی بود، از همین نخستین دوره در بازی‌های آسیایی حاضر شد. تیم ملی فوتبال ایران در آن بازی‌ها تا دیدار نهایی پیش رفت و تنها در فینال بود که به هند میزبان، باخت. این نخستین حضور ایران در مسابقات رسمی و بین‌المللی بود. اما در دههٔ ۱۳۳۰ تیم ملی فعالیت چندانی نداشت و در فاصله سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۷ تنها یک بازی دوستانه برابر پاکستان برای تیم ملی ثبت شده‌است. در سال ۱۳۳۷ ایران در سومین دوره بازی‌های آسیایی شرکت کرد و نتایج ضعیف و دو شکست سنگین و پرگل باعث شدند و صدقیانی پس از سال‌ها جای خود را به یوژف مساروش مجار داد. به این ترتیب نام مساروش به عنوان نخستین سرمربی خارجی تیم ملی ثبت شد. ایران، با مربی‌گری وی در بازی‌های مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۰ شرکت کرد اما نتوانست از گروه خود، صعود کند.
پس از مسابقات مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۰، حسین فکری جای مساروش را به عنوان سرمربی تیم ملی گرفت و ایران در خرداد ۱۳۴۱ در تهران دو بازی دوستانه برابر عراق انجام داد اما به نتایجی بهتر از یک مساوی ۱–۱ و یک باخت ۲–۱ دست نیافت. با توجه به شرایط سیاسی آن زمان، شکست در برابر عراق برای ایران، گران تمام شد. پرویز کوزه‌کنانی که هر دو گل ایران را در این دو بازی به ثمر رسانده بود در مورد شرایط تیم ملی گفت: «''سال‌هاست که فاقد تیم ملی هستیم و علت آن بر همگان روشن است. به مقتضای زمان برای انجام تماس‌های خارجی عده‌ای را انتخاب و برابر خارجی‌ها قرار می‌دهیم و این کار روی اصل همفکری و هماهنگی نیست. تیمی که برابر عراق بازی کرد تیم ملی واقعی نبود، بلکه تیم منتخب تهران بود.» حسین فکری نیز در این مورد گفت: «تیم ایران مرکب از بازیکنان تهرانی و یک بازیکن اهوازی چند روزی گرد آمدند و برای مقابله با عراق تنها دو جلسه با هم تمرین کردند. بازیکنان ما با خوردن آب دوغ باید کارهای مشکل انجام دهند و این امر آنها را آزرده و رنجور می‌کند.''»
۱۳۴۹–۱۳۴۲: ورود به عرصهٔ بین‌المللی
در سال ۱۳۴۲، ایران برای نخستین بار در بازی‌های مقدماتی المپیک تابستانی شرکت کرد و توانست جواز حضور در المپیک ۱۹۶۴ توکیو را به دست آورد. بازی‌های مرحلهٔ مقدماتی المپیک به صورت حذفی و در سه مرحله برگزار شدند و ایران توانست در مجموع بازی‌های رفت و برگشت به ترتیب بر پاکستان، عراق و هند چیره گردد. پیروزی ایران در برابر عراق، به گونه‌ای جنبهٔ انتقامی نیز داشت؛ چرا که افزون بر حذف تیم عراق، انتقام شکست سال ۱۳۴۱ نیز گرفته شد. بازی‌های مرحلهٔ مقدماتی المپیک به صورت رفت و برگشت در خاک دو تیم برگزار شدند. ایران میزبان سه بازی مرحلهٔ مقدماتی بود و این نخستین بار بود که بازی‌های بین‌المللی رسمی در خاک ایران برگزار می‌شدند، ورزشگاه امجدیه در هنگام میزبانی هر سه بازی از تماشاگر پر شده بود و ایران سه پیروزی پر گل کسب کرد و پاکستان، عراق و هند را به ترتیب ۴–۱، ۴–۰ و ۳–۰ از پیش‌روی برداشت  و بازی آخر ایران در این مرحله در برابر تیم هند که در کلکته برگزار شد، پخش زندهٔ رادیویی نیز داشت.
با وجود نتایج درخشان ایران در مرحلهٔ مقدماتی، تیم ملی در بازی‌های المپیک با دو شکست برابر آلمان شرقی و رومانی و یک تساوی برابر مکزیک در همان مرحلهٔ گروهی حذف شد. زنندهٔ تنها گل ایران در آن بازی‌ها کرم نیرلو بود؛ گل وی از روی نقطهٔ پنالتی و در تساوی ۱–۱ برابر مکزیک زده شد. بازی برابر آلمان شرقی نخستین بازی رسمی ایران با یک تیم اروپایی و بازی با مکزیک نخستین رویارویی رسمی با یک تیم از ناحیهٔ کونکاکاف بود. بدین ترتیب، ایران برای نخستین بار در تاریخش با تیم‌های غیر آسیایی رو در رو شد. چند ماه پیش از آغاز بازی‌های المپیک ایران برای چند بازی تدارکاتی به شوروی و مجارستان سفر کرد. فدراسیون فوتبال علی‌اکبر محب بنیان‌گذار و مالک باشگاه دارایی را به عنوان سرپرست تیم ملی برای این سفر انتخاب کرد. این کار با مخالفت شش بازیکن ملی‌پوش تیم شاهین مواجه شد و آنان از همراهی تیم ملی، سر باز زدند. فدراسیون فوتبال نیز آنان را به مدت یک سال محروم ساخت و ایران بدون این شش بازیکن که بازیکنان اصلی تیم ملی نیز بودند، پای به رقابت‌های المپیک گذاشت. بسیاری از کارشناسان، این رخداد را چرایی اصلی نتایج نسبتاً ضعیف تیم ملی در المپیک می‌دانند. در آذر ۱۳۴۵، ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک شرکت کرد. در این زمان، گئورگی سوچ جای حسین فکری را به عنوان سرمربی گرفته بود. وی با حفظ بازیکنان حاضر در تیم المپیک ۱۹۶۴ و شماری از بازیکنان محروم که در آن زمان بخشیده شده بودند، تیم قدرتمند و هماهنگی را به بازی‌ها فرستاد. با وجود کسب نتایج خوب و صعود تا فینال تیم ملی در گام آخر مغلوب تیم برمه شد و به مدال نقره بازی‌ها قناعت کرد. در دیدار نهایی تنها گل حریف روی اشتباه عزیز اصلی دروازه‌بان تیم ملی ثبت شد و سپس بازی دفاعی و وقت‌کشی بازیکنان حریف باعث شد تا ایران با همان یک گل مغلوب رقیب شد و باز هم از دستیابی به مدال طلا بازماند. این دوره از بازی‌ها با حواشی بسیاری برای تیم ملی همراه بود؛ به عنوان مثال در بازی با ژاپن که با شکست تیم ملی همراه شد، حسینعلی مبشر رئیس وقت فدراسیون فوتبال و شماری از ملی‌پوشان از جمله عزیز اصلی و همایون بهزادی، مورد حمله و ضرب و شتم پلیس و هواداران تایلندی حاضر در ورزشگاه قرار گرفتند. مجموع این رویدادها، باعث شدند که کمیتهٔ ملی المپیک ایران، تصمیم به خروج از بازی‌ها و ترک تایلند در میانهٔ برگزاری بازی‌ها بگیرد و تنها با رایزنی و تماس بومیپول آدولیاده، شاه تایلند با محمدرضا پهلوی، شاه ایران، کاروان ایران در تایلند ماند و به بازی‌ها ادامه داد.
دو سال بعد و در بهار ۱۳۴۷ در جام ملت‌های ۱۹۶۸، تیم ملی، موفق شد نخستین مقام قهرمانی رسمی تاریخش را به دست آورد. ایران که میزبان بازی‌ها نیز بود با مربی‌گری محمود بیاتی که سرمربی تیم ملی شده شده بود در ورزشگاه امجدیه همهٔ بازی‌هایش را با برد پشت سر گذاشت و حسن حبیبی، کاپیتان تیم ملی به عنوان نخستین کاپیتان تاریخ ایران موفق شد یک جام قهرمانی رسمی را بالای سر ببرد. بازی آخر ایران که در برابر تیم ملی اسرائیل انجام شد، به دلایل سیاسی حساسیت ویژه‌ای یافت و پیروزی ایران باعث محبوبیت فراوان فوتبال در جامعهٔ ایران شد.
موفقیت‌های تیم ملی در دو سال آخر دههٔ ۱۳۴۰ ادامه پیدا نکرد. ایران در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی حاضر نبود و در بازی‌های مقدماتی جام جهانی ۱۹۷۰ نیز شرکت نکرد و در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰ بانکوک در آذر ۱۳۴۹ نیز در همان مرحلهٔ مقدماتی حذف شد. مربی ایران در بازی‌های آسیایی ایگور نتو اهل شوروی بود که به دنبال این عدم موفقیت، جای خود را به پرویز دهداری داد.
۱۳۵۷–۱۳۵۰: قهرمانی‌های بین‌المللی
دههٔ ۱۳۵۰ دوران موفقی در تاریخ تیم ملی و نقطهٔ عطفی در جهانی شدن فوتبال ایران بود. ایران از زمستان ۱۳۵۰ در بازی‌های مقدماتی المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شرکت کرد و با پشت سر گذاشتن رقبا برای دومین بار جواز حضور در المپیک را به دست آورد. در اردیبهشت ۱۳۵۱، ایران با مربی‌گری محمد رنجبر در جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۲ شرکت کرد. تیم ملی که به عنوان مدافع عنوان قهرمانی بدون حضور در مرحله مقدماتی پای به این بازی‌ها گذاشته بود تمامی بازی‌هایش را با برد پشت سر گذاشت و دومین قهرمانی پیاپی جام ملت‌ها را به‌دست‌آورد. حسین کلانی نیز با پنج گل زده، توانست عنوان آقای گلی رقابت‌ها را از آن خود کند. ایران در بازی آخر خود در مرحلهٔ گروهی به مصاف تیم میزبان، تایلند رفت. این بازی با استقبال تماشاگران تایلندی روبرو شد و نزدیک به ۲۵٬۰۰۰ نفر از این بازی دیدن کردند. با توجه به پیروزی ایران برابر عراق، دیگر تیم آن گروه و تساوی عراق و تایلند، تیم ملی از گروه خود صعود کرده بود و این بازی در حقیقت، تشریفاتی به‌شمار می‌رفت؛ به همین دلیل، تیم ملی ایران از شماری از بازیکنان ذخیرهٔ خود، بهره برد. بازی با تشویق بی‌امان هواداران تایلندی و خشونت فراوان بازیکنان تایلند تا دقیقه ۸۰ با نتیجه ۰–۲ به سود میزبان در جریان بود. در دقایق پایانی علی جباری هافبک تیم ملی که جلو کشیده بود روی سه پاس حسین کلانی در عرض هشت دقیقه سه بار پیاپی دروازه تیم تایلند را باز کرد و بازی با نتیجهٔ ۳–۲ به سود ایران، پایان یافت. این پیروزی یکی از پیروزی‌های به یاد ماندنی تاریخ تیم ملی بود.
در اردیبهشت ۱۳۵۲، اتفاق مهمی در فوتبال ملی ایران افتاد و تیم ملی برای نخستین بار در کارزار مقدماتی جام جهانی شرکت کرد. تیم ملی در گروه B منطقه دو آسیا با تیم‌های سوریه، کره شمالی و کویت هم‌گروه بود. بازی‌ها به صورت رفت و برگشت همگی در تهران و در ورزشگاه‌های امجدیه و آریامهر تهران برگزار شدند. ایران موفق شد به سادگی به عنوان صدرنشین از گروهش بالا آمده و به دیدار صدرنشین گروه A، یعنی استرالیا برود. مسئولان و مربیان تیم استرالیا، پیش از برگزاری بازی رفت در خاک آن کشور، جنگ روانی شدیدی علیه تیم ملی ایران راه انداختند و این کار باعث شد تا مسئولان تیم ملی برای آمادگی بیشتر تیم یک بازی دوستانه با نیوزیلند در خاک آن کشور تدارک ببینند. این بازی نتیجه خوبی نداشت چرا که باعث مصدومیت شماری از بازیکنان اصلی ایران شد و تیم ملی نتوانست با تمام قوا به دیدار استرالیا برود و بازی رفت را با نتیجهٔ ۰–۳ واگذار کرد. در بازی برگشت که با حضور پرشمار هواداران تیم ملی در ورزشگاه آریامهر برگزار شد، پرویز قلیچ‌خانی توانست در سی دقیقهٔ نخست بازی دو گل از سه گل خورده را جبران کند اما ایران در مدت باقی‌مانده از بازی نتوانست به گل سوم برسد و با وجود برتری ۲–۰ و حمایت پرشور هواداران تیم ملی، ایران از حضور در جام جهانی بازماند. به دنبال این رویداد، مربی پیشین منچستر یونایتد، فرانک اوفارل ایرلندی جای محمد رنجبر را به عنوان سرمربی تیم ملی گرفت. در شهریور ۱۳۵۳ ایران که میزبان بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ بود، سرانجام موفق شد مدال طلای بازی‌های آسیایی را از آن خود کند و برای نخستین بار فوتبال ایران قهرمان بازی‌های آسیایی شد. تیم ملی در این رقابت‌ها تمامی بازی‌هایش را با برد پشت سر گذاشت و یکی از درخشان‌ترین حضورهای بین‌المللی فوتبال ایران رقم خورد. دیدار فینال این بازی‌ها در ۲۵ شهریور ۱۳۵۳ در حضور ۱۰۰٬۰۰۰ تماشاگر که در آن زمان رکوردی در آسیا محسوب می‌شد در ورزشگاه آریامهر برگزار شد. این بازی با خشونت و درگیری‌های فراوانی همراه بود و در نهایت با گل به خودی ایتسهاک شوم، هافبک اسرائیل که با دخالت و سماجت محمدرضا عادل‌خانی مهاجم تیم ملی در دقیقه ۷۶ به ثمر رسید، ۱–۰ به سود تیم ملی ایران پایان یافت. این بازی آخرین بازی ایران و اسرائیل نیز بود چرا که پس از آن اسرائیل از کنفدراسیون فوتبال آسیا کنار گذاشته شد و ایران دیگر هیچگاه با اسرائیل روبرو نشد.
در مرداد ۱۳۵۴ ایران در بازی‌های مقدماتی المپیک ۱۹۷۶ مونترال شرکت کرد و موفق شد به عنوان سرگروه گروه یک منطقه آسیا به مسابقات المپیک پای نهد. ایران در این بازی‌ها برای نخستین بار با تیم ملی عربستان سعودی رویاروی و موفق شد آن تیم را ۳–۰ مغلوب کند. این نخستین رویارویی ایران با عربستان سعودی بود و این تیم بعدها به رقیبی مهم برای فوتبال ملی ایران بدل و سدی در برابر قهرمانی‌های تیم ملی شد. همچنین این بازی‌ها آخرین دوره مربی‌گری فرانک اوفارل برای تیم ملی بود و پس از آن وی جای خود را به حشمت مهاجرانی داد. در این سال‌ها فوتبال ایران قدرتمندترین تیم آسیا محسوب می‌شد و تیم ملی تنها برای بازی‌های رسمی و مقدماتی به مصاف رقبای آسیایی می‌رفت و اگر تا سال‌های پایانی دههٔ ۱۳۴۰ ایران بازی‌های دوستانه‌اش را برابر تیم‌های آسیایی همچون پاکستان، کویت و عراق انجام می‌داد، در سال‌های میانی دههٔ ۱۳۵۰ تیم‌های اروپایی همچون مجارستان، چکسلواکی و رومانی جای رقبای آسیایی را گرفته بودند یا ایران به بازی‌هایی همچون جام استقلال برزیل، جشنواره فوتبال پاری سن ژرمن و جام ۷۵امین سالگرد تأسیس رئال مادرید دعوت می‌شد و هرجا که حضور نماینده آسیا الزامی بود تیم ملی ایران حاضر می‌شد.
در خرداد ۱۳۵۵، ایران به عنوان میزبان و مدافع عنوان قهرمانی بدون حضور در بازی‌های مقدماتی در جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶ حاضر و به سادگی قهرمان این بازی‌ها شد. تیم ملی در چهار بازی که در این جام برگزار کرد چهار پیروزی به دست آورد و سیزده گل به ثمر رساند ولی حتی یک گل هم دریافت نکرد. بدین ترتیب ایران در سه دوره پیاپی جام ملت‌ها قهرمان شد و تمامی بازی‌هایش را پیروزی پشت سر گذاشت. با وجود این نتایج نسبتاً خوب تماشاگران در دیدار نهایی تیم ملی را هو کردند و بسیاری از آنان در هنگام مراسم اهدای جام قهرمانی به تیم ملی، ورزشگاه را ترک کرده بودند. بازی نسبتاً دفاعی تیم ملی و حملات بی‌هدف و بی‌نتیجه از دلائل اصلی این برخورد خشماگین تماشاگران بود. تیم ملی حتی پس از ده نفره شدن کویت، دیگر تیم حاضر در دیدار نهایی، در نیمه دوم هم حملات جدی‌ای انجام نداد و به دفاع از تک گلش پرداخت. بازیکنان ایران نیز در هنگام مراسم اهدای جام با پیراهن تیم کویت در زمین حاضر شدند.
تیم ملی در اردیبهشت ۱۳۵۷ در چارچوب بازی‌های جام ملت‌های آفریقا-آسیا در تهران به مصاف غنا قهرمان قاره آفریقا رفت و بازی را با نتیجه ۳–۰ برد. بازی برگشت که قرار بود پس از برگزاری جام جهانی برگزار شود به دلیل شعله‌ور شدن وقایع انقلاب ۱۳۵۷ لغو شد و تکلیف قهرمان مشخص نشد. این بازی نخستین دیدار ایران با نماینده‌ای از کنفدراسیون فوتبال آفریقا بود.
در خرداد ۱۳۵۷، ایران، برای نخستین بار به مرحلهٔ نهایی جام جهانی فوتبال حضور پیدا کرد و در گروه ۴ این رقابت‌ها با تیم‌های هلند، اسکاتلند و پرو همگروه شد. ایران با دو شکست سنگین برابر هلند و پرو و یک تساوی ۱–۱ برابر اسکاتلند به کار خود در جام جهانی پایان داد. ایرج دانایی‌فرد در بازی ایران و اسکاتلند گل تیم ملی را به ثمر رساند و نام وی به عنوان نخستین ایرانی که موفق به گل‌زنی در جام جهانی شده ثبت شد. دیگر گل ایران در آن رقابت‌ها را هم حسن روشن به ثمر رساند. بعدها مهاجرانی، سرمربی تیم ملی و هوشنگ دیده‌بان، دبیر فدراسیون فوتبال، گفتند ران گیرین‌وود سرمربی وقت تیم ملی انگلستان که تیمش از حضور در جام جهانی بازمانده بود به آرژانتین و محل اردوی ایران سفر کرد و به مربیان تیم ایران مشاوره فنی داد تا نگذارد اسکاتلند در مقابل ایران برنده شود. آخرین بازی ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷، یک بازی دوستانه برابر شوروی بود که در شهریور ۱۳۵۷ در تهران برگزار شد و با نتیجه ۰–۱ به سود شوروی به پایان رسید. تیم ملی در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۸ که در آذر ۱۳۵۷ برگزار شد به دلیل همزمانی این بازی‌ها با وقایع انقلاب ۱۳۵۷ شرکت نکرد و پرونده تیم ملی ایران در سال‌های پیش از انقلاب بسته شد.
۱۳۶۸–۱۳۵۷: دوران سکون و انزوا
انقلاب ۱۳۵۷ ایران ضربهٔ شدیدی به فوتبال ملی و باشگاهی ایران زد. در نخستین گام و در بحبوحهٔ حوادث انقلاب ۱۳۵۷، مسابقات جام تخت جمشید که لیگ سراسری ایران بود، در فصل ۱۳۵۷، نیمه‌کاره رها شد و پس از آن نیز دیگر پیگیری نشد. کامبیز آتابای رئیس فدراسیون فوتبال و کنفدراسیون فوتبال آسیا نیز ایران را ترک کرد و ناصر نوآموز جای وی را به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال گرفت. وی نخستین رئیس انتخابی فدراسیون فوتبال بود.
با این شرایط نوین، برگزاری لیگ سراسری و حضور در مسابقات بین‌المللی در اولویت نبودند و تا اسفند ۱۳۵۸، تیم ملی هیچ بازی‌ای نداشت و تنها در آن زمان با سرمربی‌گری حسن حبیبی در مسابقات مقدماتی المپیک ۱۹۸۰ مسکو شرکت کرد. در حالی که هیچ بازی دوستانه و اردوی تدارکاتی در برنامهٔ تیم ملی نبود و ایران، شماری از بازیکنان اصلی‌اش که استخوان‌بندی تیم ملی فوتبال در جام جهانی ۱۹۷۸ را تشکیل می‌دادند نیز در اختیار نداشت، تیم ملی توانست از سد رقبای خود همچون چین، سنگاپور، کره شمالی و هند بگذرد و به بازی‌های المپیک راه یابد. تیم ملی پیش از اعزام به سنگاپور برای شرکت در بازی‌های مقدماتی المپیک، یک اردوی تدارکاتی در بوشهر برگزار کرد اما انجمن انقلاب اسلامی بوشهر، برگزاری این اردو را «خیانت به امت» دانست و باعث تعطیلی این اردو شد. حسن حبیبی سرمربی تیم ملی بعدها در این مورد گفت: «''برخی آمدند شعارهایی دادند و جو را به هم ریختند. دیدم خطرناک است. تیم را برداشتم و آمدم شیراز. با این وضعیت به المپیک مسکو صعود کردیم اما دولت تحریم کرد و نرفتیم.''» سپس به دلایل غیر ورزشی ایران المپیک را تحریم کرد. این صعود تا به امروز آخرین صعود فوتبال ایران به بازی‌های المپیک می‌باشد.