cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
روش دیفرانسیلی وانت هوف
اگر از طرفین لگاریتم بگیریم در این صورت:
Ln(V)=LnK+nLnC
اگر نرخ واکنش V را برای مقادیر مختلف غلظت مواد واکنش دهنده داشته باشیم، در این صورت با رسم نمودار تغییرات LnV بر حسب LnC خط راستی به‌دست می آید که شیب خط(n) درجه واکنش را نسبت به ترکیباتی که غلظت آنها تغییر کرده‌است، تعیین می‌کند.
برای محاسبه سرعت واکنشها در غلظت‌های مختلف مواد اولیه دو روش وجود دارد:
ساروق
ساروق  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جام ملت‌های اقیانوسیه ۲۰۲۰
جام ملت‌های اقیانوسیه ۲۰۲۰ یازدهمین دوره از مسابقات جام ملت‌های اقیانوسیه است که توسط کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه برگزار می‌شود.
کیکو یوشیتومی
کیکو یوشیتومی (Keiko Yoshitomi؛ زادهٔ April 8, 1975) بدمینتون‌باز زن اهل ژاپن بود.
داکشا
داکشا (Daksha) یکی از پرجاپتی‌ها و عوامل آفرینش است. او همچنین یک پسر، آفریدهٔ ذهن خدای خالق برهما است.
گردو (ابهام‌زدایی)
گردو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بان
بان  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زرکگم
زرکگم (به لاتین: Zerkegem) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در ژبوک واقع شده‌است.
حرآباد
حرآباد  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بغدادی
بغدادی  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پژو تیپ ۷
پژو تیپ ۷ (Peugeot Type 7) یک ماشین سایز کوچک ساخت پژو بود که بر روی بر روی شاسی مشابه پژو تیپ ۶ ساخته شداما موتور آن دو برابر اندازه و دو برابر قدرتمند تر بود. این خودرو دارای بدنه فایتونی برای ۴ نفر بود.۲۵ دستگاه از این خودرو بین ۱۸۸۴ و ۱۸۸۷ ساخته شد. پژو تیپ ۸ جایگزین این خودرو شد.
ایشانا
ایشانا (Ishana) ایزدی در اساطیر هند است. او اغلب به عنوان یکی از اشکال خدای هندو، شیوا در نظر گرفته می‌شود و همچنین اغلب در میان یازده رودراس به حساب می‌آید.
لوبی (ناحیه خب)
لوبی یک منطقهٔ مسکونی و شهرستان دارای شهرک سابقاً روستا در جمهوری چک است که در ناحیه خب واقع شده‌است. لوبی ۲٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد.
ده خیاری
ده خیاری، روستایی از توابع بخش تیمورآباد شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تیمورآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
گاردنر جیمز
گاردنر جیمز (Gardner James؛ ۱۶ مارس ۱۹۰۳ – ۲۳ ژوئن ۱۹۵۳) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به فرشته سپید، کاپیتان بلاد، پرواز شناسایی و ورای رنگین‌کمان اشاره نمود.
فلویدیل، کارولینای جنوبی
فلویدیل (به انگلیسی: Floydale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دیلون، کارولینای جنوبی واقع شده‌است.
پژو تیپ ۸
پژو تیپ ۸ (Peugeot Type 8) یک خودروی چهارنفره کوچک بود که توسط پژو از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۶ تولید شد. موتور آن ۱۲۸۲ سی سی بود. این خودرو به عنوان جانشین تیپ ۷ شد و در آخر پژو تیپ ۲۱ جایگزین این خودرو شد.
سوسیالیسم لیبرترین
سوسیالیسم لیبرترین یا لیبرترینیسم سوسیالیست  که با نام سوسیالیسم آنارشیست  نیز شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از فلسفه‌های سیاسی ضد اقتدارگرایی درون جنبش چپ و سوسیالیسم است که با سوسیالیسم به مثابهٔ مالکیت متمرکز دولتی و اقتصاد دولتی مخالفند.
سوسیالیسم لیبرترین بلشویسم و سوسیال دموکراسی را رد می‌کند و به دنبال ایجاد جامعه‌ای مبتنی بر همکاری داوطلبانهٔ افراد و نفی اقتدارگرایی است.
خطوط کلی
سوسیالیسم لیبرترین هوادار ساماندهی کار و سیستم تولید از طریق خودگردانی کارگری، تعاونی‌ها، و مالکیت اشتراکی ابزار تولید است. هواداران این مکتب می‌گویند چنین سیستمی باید در پی آزادی فردی حداکثری و تمرکز قدرت حداقلی باشد.
سوسیالیست‌های لیبرترین نسبت به نهادهای اقتدارگرا دیدگاهی به شدت انتقادی دارند تا جایی که مشروعیت خود نهاد دولت را نیز رد می‌کنند و از این لحاظ با آنارشیست‌ها همسو هستند. آن‌ها عموماً مالکیت خصوصی در ابعاد وسیع و به‌طور مشخص مالکیت خصوصی ابزار تولید را مشروع نمی‌دانند، هرچند که اموال شخصی افراد را تا جایی که به آزادی فردی آنان مربوط می‌شود، محترم می‌شمارند.
واژه لیبرترین یا آزادیخواه نخستین بار در یک مجله آنارشیست به نام لیبرتر در شهر نیویورک طی سالهای ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ استفاده شد که سردبیر آن ژوزف دژک بود. بعدها در نوامبر ۱۸۸۰ در یکی از کنگره‌های منطقه‌ای آنارشیست‌ها در فرانسه صحبت از کمونیسم لیبرترین یا کمونیسم آزادیخواهانه به میان آمد. سال بعد در ژانویه ۱۸۸۱ مانیفستی به زبان فرانسوی با عنوان «آزادی یا کمونیسمِ آنارشیست» منتشر شد. سرانجام در ۱۸۹۵ آنارشیست‌های سرشناس فرانسوی سباستین فاره و لوئیس میشل مجله لیبرتر را در فرانسه منتشر کردند.
در این سال‌ها کلمه لیبرتر عموماً مترادف آنارشیسم تلقی می‌شد و برای دور زدن قوانینی که کلمه آنارشیسم را غیرقانونی اعلام کرده بود استفاده می‌شد. ازین حیث سوسیالیسم لیبرترین می‌تواند همان سوسیالیسم آنارشیستی باشد و چهره‌هایی در جنبش سوسیالیسم که مخالف سوسیالیسم دولتی بوده‌اند همچون میخائیل باکونین را شامل گردد.
تداعی شدن لیبرترینیسم با سوسیالیسم قدیمی‌تر از تداعی آن با سرمایه‌داری است و بسیاری از ضد اقتدارگرایان اساساً مرتبط بودن سرمایه‌داری با لیبرترینیسم را رد می‌کنند. نوآم چامسکی برجسته‌ترین اندیشمند حال حاضر سوسیالیسم لیبرترین در این رابطه می‌گوید: «[لیبرترینی که نظریاتش از انسجام برخوردار است] می‌بایست با مالکیت خصوصی ابزار تولید و کار مزدی که اجزای سیستم فعلی هستند مخالف باشد چون با این اصل که کار می‌باید آزادانه و کارگر می‌بایست بر آن کنترل داشته باشد تناقض دارند.»
رابین هنل اقتصاددان سوسیالیست لیبرترین در بخشی از کتاب «عدالت اقتصادی و دموکراسی» توضیح می‌دهد که سوسیالیسم لیبرترین بیشترین درجه تأثیرگذاری را در اواخر قرن نوزدهم و چهار دهه اول قرن بیستم تجربه کرد:
از سوی دیگر در اواخر دهه دوم قرن بیستم و در واکنش به قدرت گرفتن بلشویک‌ها و لنینیست‌ها در اتحاد شوروی، گرایش لیبرترین و آزادیخواهانه در درون مارکسیسم نیز پدید آمد و ادامه یافت و بخشی از کمونیست‌ها نیز با گرایش سوسیالیسم لیبرترین همراه شدند.
ضدسرمایه‌داری
سوسیالیست‌های لیبرترین ضدسرمایه‌داری هستند و ازین حیث با لیبرترین‌های راست مرزبندی دارند. سرمایه‌داری موجب تمرکز قدرت اقتصادی در دستان عدهٔ معدودی از صاحبان سرمایه می‌شود و سوسیالیسم لیبرترین می‌خواهد این قدرت را به‌طور وسیعً میان تمام اعضای جامعه پخش کند. برخلاف لیبرترین‌های راست که آزادی را تنها در آزادی انتخاب در چارچوب اقتصاد و جامعه سرمایه‌داری می‌فهمند، سوسیالیست‌های لیبرترین استدلال می‌کنند که درون سرمایه‌داری درجه آزادی افراد به موقعیت اجتماعی و ثروت آن‌ها محدود می‌گردد. به نوشتهٔ نوآم چامسکی این در واقع تفاوت میان طرفداری از «خلاقیت آزاد» است با طرفداری از «کاسبی آزاد».
یکی از آموزه‌های سوسیالیسم لیبرترین نقد برده‌داری مزدی است. بردگی مزدی به مفهوم کار در ازای دستمزد در شرایطی که بقاء شخص بستگی بلافاصله و تام به دریافت مزد دارد اشاره می‌کند. سوسیالیست‌های لیبرترین با استفاده از این اصطلاح کارِ مزدی را به برده‌داری تشبیه می‌کنند، از این لحاظ که برده‌داری مستلزم مالکیت و کار مزدی به معنی اجاره کردن انسان‌هاست. از دیدگاه سوسیالیسم لیبرترین، استثمار اقتصادی به دلیل فقدان خودگردانی کارگری و قشربندی طبقاتی جامعه در اثر قدرت نابرابر کار در برابر سرمایه از اجزای نظام بردگی مزدی هستند.
سوسیالیست‌های لیبرترین عموماً به جای کار مزدی تشکیلات خودگردان مبتنی بر همکاری داوطلبانه را برای تولید اقتصادی پیشنهاد می‌کنند. آن‌ها بین مالکیت خصوصی بر ابزار تولید، یعنی شخصی حق استفاده یا عدم‌استفاده از ابزار مولد را اختصاصاً از آن خود کند، و اینکه آن ابزار مولد صرفاً در اختیار شخصی باشد تا با آن فعالیت تولیدی انجام دهد تفاوت قائلند.
ضد اقتدارگرایی و مخالفت با دولت
فلسفهٔ لیبرترین، تمرکز قدرت و اقتدارگرایی را در مجموع منشأ ستم می‌داند و معتقد است باید تمام انواع قدرت را دائماً به چالش کشید و محدود کرد. لیبرترین‌ها معتقدند در هرگونه اعمال قدرت از جمله اعمال قدرت اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، یا فیزیکی از آنجا این اعمال قدرت سبب محدود شدن آزادی انسان می‌گردد، شخص صاحب قدرت وظیفه دارد ثابت کند که عمل او مشروع است. سوسیالیست‌های لیبرترین با ساختارهای سخت و طبقاتی اقتدار، چه از نوع سیاسی یا اقتصادی یا اجتماعی باشد، مخالفت می‌کنند.
به جای کمپانی‌های سرمایه‌داری و نهادهای دولتی، سوسیالیسم لیبرترین در پی ساماندهی جامعه در چارچوب مجامع داوطلبانه است. این مجامع می‌تواند شامل مجامع اشتراکی، کمون‌ها، شهرداری‌ها، تعاونی‌ها، منابع همگانی، و سندیکاها باشد که از دموکراسی مستقیم یا شیوه تصمیم‌گیری به اتفاق آراء استفاده می‌کنند. برخی از سوسیالیست‌های لیبرترین معقتدند در کنار چنین نهادهایی می‌بایست از مکانیسم نمایندگی به شکل گردشی (مشابه انجام وظیفه تمام شهروندان در هیئت منصفه) و با این قید که نمایندگان می‌بایست عزل‌پذیر باشند برای تشکیل نهادهای تصمیم‌گیری سطح بالاتر استفاده کرد. اسپانیای جمهوریخواه یک نمونه تاریخی برای چنین سیستمی است. نمونه‌های معاصر از مدل‌های سازماندهی و تصمیم‌گیری سوسیالیسم لیبرترین شامل جنبش‌هایی مثل شوراهای زاپاتیستا و شبکه جهانی ایندی‌مدیا است.
از آنجا که سوسیالیسم لیبرترین مجموعه‌ای متکثر از دیدگاه‌ها را شامل می‌شود، همواره اشخاصی بوده‌اند که ضمن اینکه خود را عضو این جنبش می‌دانند برخی از آموزه‌های محوری آن را رد کرده‌اند. به عنوان نمونه پیتر هین عضو سرشناس حزب کارگر بریتانیا و نمایندهٔ سابق مجلس عوام که نوشته‌هایی در دفاع از سوسیالیسم لیبرترین دارد این دیدگاه که در نهایت نهاد دولت باید از میان برود را رد می‌کند. همچنین نوام چامسکی استدلال می‌کند که دولت می‌تواند حداقل به‌طور موقت به عنوان ابزاری برای از بین بردن ساختارهای ظالمانه استفاده شود.
یکی از مسائلی که در پی موضع ضد اقتدارگرای سوسیالیست‌های لیبرترین مطرح می‌گردد مسئله سازماندهی و تشکیلات سیاسی است. برخی از آنها اساساً تشکیلات را فراتر از تشکیلات خودسازمانده کارگری نفی می‌کنند و فعالیت‌های خود را به گروه‌های مطالعاتی و محافل غیر تشکیلاتی محدود می‌کنند. اما از نظر تاریخی، خصوصاً در جناح کمونیسم چپ یا کمونیسم شورایی از سوسیالیسم لیبرترین بر ضرورت تشکیلات سیاسی دارای دیسیپلین، با قید وجود مکانیسم‌های انتقاد از خود ولی فاقد ساختار سلسله‌مراتبی و خط رسمی، تأکید شده‌است.
ملایوسف
ملایوسف  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دادالله (زابل)
دادالله (هامون)، روستایی از توابع بخش تیمورآباد شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تیمورآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ایل‌های کرد ایران
واژهٔ کرد به صورت کورد در متون پارسی میانه دیده می‌شود و شکل امروزی فارسی آن کرد است.
در مورد گسترهٔ مناطق کردنشین تعریف‌های بسیار متفاوت و متعددی وجود دارد و موضوع این گستره بسیار قابل مناقشه است. زادگاه اصلی کردها در واقع ترکیه و ایران است. جمعیت کردها درایران بین ۶ تا ۷ میلیون است و در ایران پراکنده هستند
در برخی بخش‌ها اکثریت جمعیت و در برخی دیگر فقط بخشی از مردم ساکن این بخش‌ها کرد هستند و دیگر اقوام نیز در آن بخش‌ها ساکن هستند.
طوایف کرد در شمال ایران
طایفه‌های کرد در شمال ایران، بیشتر، در میانه کوهستان البرز، و نیز دامنه‌های جنوبی این رشته کوه، سکنی گزیده‌اند:
کردهای مازندران
طایفه‌های جهان‌بیگلو، دراره ده
کردهای گیلان
از کنفدراسیون عمارلو تیره‌های زیر در شهرستان رودبار می‌زیند: گل گل سلخوری، اولادی سلخوری، یارکه سلخوری بخشی از این طوایف هستند.
کردهای اردبیل
در شهرستان خلخال زبان کردی کرمانجی در بخش مرکزی در دهستان لنبر و روستاهای اطراف رایج است. هفت ایل کردتبار این شهرستان عبارت اند از: دلیکانلو، کلوکجانلو (شاخه‌ای از شکاک‌ها) احمدلو، شادلو، رشوند و مامانلو.
کردهای سمنان
تاریخ استقرار ایشان به سال ۱۰۰۶ هـ. ق که حرکت تاریخی کرد از جنوب قفقاز به آذربایجان و از آنجا به خوار و ورامین و از آنجا به خراسان انتقال یافته‌اند، می‌رسد. برخی از قراچورلوها و شادلوها درخوار و ورامین اسکان یافته‌اند. کردها در روستاهای حسین‌آباد کردها، علی‌آباد، قلعه خرابه و جلیل‌آباد ساکنند. مسعود کیهان در سال ۱۳۱۱ هـ. ش تعداد آن‌ها را ۱۲۰ خانوار نوشته‌است.
کردهای تهران
کردهای دماوند و خوار و ورامین: طایفه‌های کردبچه، جاوان ،(جابان)، باجمانلو، سربندان (ابرشیوه)، شادلو، سیلسپور، سیاه منصوری، زعفرانلو، و ایزانلو. و جمعیت بسیاری ار ایل ارکوازی (کلکو). (نافری). (نفری)
مردم چهار قصبه به نامهای، سربندان، جابان، سرخ ده و خسروان، از توابع شهرستان دماوند در شرق استان تهران به زبان کوردی کرمانجی تکلم میکنند. مردم این قصبه‌ها از كردان كرمانج هستند که در زمان قاجار از خراسان به این منطقه کوچ داده شدند.
گیلان‌ده
گیلان‌ده  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ایل‌های کرد ایران
کردهای قزوین
طایفه یاری بیگی، مافی، کرمانی، ولی یاری و.. کردهای منطقه تاکستان قزوین و (زنجان): زعفرانلو، ارامانلو، کیوانلو، نفری، کلکو، قراچورلو، عمارلو، شادلو، برقی پور (شاملو)، باوه نور، و قیطول(ارکوازی). ایل غیاثوند و طوایف زیر مجموعه آن نیز در قزوین ساکن هستند؛ که اصالتاً لک زبان هستند.
واسمه
واسمه (به لاتین: Wasmes) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در کولفونتن واقع شده‌است.
ایل‌های کرد ایران
کردهای استان البرز
در شهرستان کرج و استان البرز خاندان کرد علی پور و برقی‌پور ریشه در مناطق کردنشین غرب ایران دارند.
کردهای خراسان
در استان خراسان شمالی و قسمت‌هایی از خراسان رضوی نیز مناطقی وجود دارند که مردم در آن مناطق به زبان کردی صحبت می‌کنند که از این میان می‌توان به مناطق: نیشابور، قوچان، شیروان، بجنورد، اسفراین، درگز، چناران، فاروج و باجگیران اشاره نمود. کردهای خراسان بنا به روایت تاریخ در زمان شاه عباس از منطقه غرب دریاچه ارومیه به این نواحی برای محافظت از مرزهای ایران کوچ داده شدند و بنا به روایتی دیگر شاه عباس آنان را به خاطر تضعیف سرکشی خان‌های کرمانجی و استفاده از آنان در مقابله با حملات بی‌امان ازبکان به خراسان بزرگ کوچاند.
معروف‌ترین شهریاران خاندان شدّادی می‌توان به فضلون نخستین پسر محمد است اشاره کرد که چهل هشت سال حکومت راند جنگهای بسیار با ارمنیان و گرجیان داشت و به ارمنستان دست یافت و سیصد هزار درهم باج بر ارمنستان گذاشت. ایل شادی، ایوبی، روادی و شدادی همگی در اصل یکی بوده‌اند و به مرور زمان تیره تیره شده و هر تیره به نام یکی از بزرگان آن خاندان منسوب شده‌است. چنان‌که یک دسته از آنان که تحت فرمان شادی بن مروان (پدربزرگ صلاح الدین ایوبی) فرماندهان قلعه تکریت بودند و بعد به سوریه و مصر رفتند و سلسله ایوبیان را تشکیل دادند. ایل شادلو ۳۳۰ سال بر شمال خراسان بزرگ حکومت کرد و در اوج قدرت مرزهای حکومت آنان از غرب شامل استرآباد از شرق شامل کلات و سرخس از شمال شامل دشت فیروزه (واقع در ترکمنستان امروزی) و از جنوب شامل شاهرود می‌شد. از معروف‌ترین شهریاران آنان می‌توان به شهید قلی خان که شاهرخ‌شاه نوه نادرشاه را بر تخت نشاند و سردار مفخم که ازبک‌ها و ترکمان‌های مهاجم را دفع کرد، اشاره کرد. •ایل ارکوازی قسمتی طایفه میر ارکوازی در منطقه سبزوار و نیشابور در خراسان رضوی است. توپکانلوها یکی از گروه‌های کُرد پراکنده در استان خراسان هستند که خود را (توپان) می‌نامند و توپان را واژه‌ای کردی به معنای انبوه جمعیت یا درخت می‌دانند. برخی این معنا را به سبب پرجمعیت بودن توپکانلوها در میان عشایر خراسان دانسته‌اند. این احتمال وجود دارد که چون این ایشان در صنعت سر رشته داشته‌اند توپچیِ توپ‌های جنگی بوده‌اند. بنابر شواهد تاریخی خاستگاه اصلی توپکانلوها به احتمال قوی مناطق غرب ایران و کردستان بوده‌است. آن‌ها نیز مانند دیگر گروه‌های کرد خراسان به تدریج در دورهٔ حکومت شاه اسماعیل اول (۹۰۷–۹۳۰ق/۱۵۰۱–۱۵۲۴م)، شاه عباس اول صفوی (۹۹۶–۱۰۳۸ق/۱۵۸۸–۱۶۲۹م) و نادرشاه افشار (۱۱۴۸–۱۱۶۰ق/۱۷۳۵–۱۷۴۷م) برای مقابله با ترکمنها و ازبکها به سرحدات شمال شرق کشور کوچانده شدند. و در نواحی چکنه، مشهد، جوین، نیشابور، دشت تقی، درگز، قوچان، شیروان، سرخس، اسفراین و بینالود استان خراسان اسکان یافتند.
درگذشته شمار بسیاری از توپکانلوها کوچنده بودند و میان نواحی ییلاقی دامنهٔ کوه‌های شاه‌جهان و آلاداغ، حاشیهٔ رودخانهٔ اترک و نواحی اطراف مراوه تپه و نواحی قشلاقی اطراف سرخس، کشف‌رود و مزدوران کوچ می‌کردند. ایوانف که در اوایل سدهٔ ۲۰م در میان کردهای خراسان بوده‌است، از گستردگی کوچ توپکانلوها و اتحاد و همبستگی آن‌ها در کوچ اظهار تعجب می‌کند و می‌گوید: کوچ توپکانلوها که چند هفته در مسافتی طولانی طول می‌کشید، بیشتر بدون پیشامدهای ناگوار و دزدی خاتمه می‌یافت. امروزه بیشتر توپکانلوها یکجانشین شده‌اند و در روستاها و شهرها اسکان یافته‌اند، اما شمار اندکی از آن‌ها هنوز میان دهستانهای شهرستان‌های اسفراین، بجنورد، برد اسکن، چناران، درگز، سبزوار، سرخس، شیروان، طبس و… استان خراسان ییلاق و قشلاق می‌کنند (سرشماری، جمعیت، ۵۴–۷۱).
زبان مادری توپکانلوها مانند گروه‌های دیگر کرد خراسان، کردی، و احتمالاً از دستهٔ گویشهای مُکری بوده‌است. درآمیختگی و همزیستی کردهای خراسان با همسایگان ترک و ترکمن در چند صد سال گذشته، سبب شده که بسیاری از عناصر فرهنگ کردی گروه‌های قومی کُرد، از جمله زبان، جایش را به زبان و فرهنگ ترک و ترکمن بدهد؛ از این‌رو ایوانف شناسایی هویت کردهای خراسان را مشکل دانسته‌است و آن‌ها را ترک‌زبانان یا ترکمن‌شده‌هایی می‌داند که رفته رفته هویت کردی را از دست می‌دهند. طبق اسناد و مدارک موجود و شجره‌نامهٔ ایلات کرد خراسان که در جلد اول حرکت تاریخی کرد به خراسان نوشتهٔ کلیم‌الله توحدی چاپ شده‌است، طایفهٔ پهلوانلو یکی از طوایف ایل بزرگ زعفرانلوی ساکن خراسان است. طایفهٔ پهلوانلو به زبان کردی و گویش کرمانجی تکلم می‌کنند. به گفتهٔ دکتر فاروق صفی‌زاده کرمانج‌ها بازماندگان ماناها و گوتی‌ها هستند. کردهای زعفرانلو با استناد به عالم آرای عباسی و حرکت تاریخی کرد به خراسان از نسل جنگجویان کردی هستند که پس از تصرف کردستان توسط امپراتوری عثمانی در دوران صفویه از مناطق دیاربکر و درسیم به ایران آمدند. شاه عباس از روی فلسفهٔ ابن عمید که می‌گفت کردها را باید سپر بلا کرد، خان‌های کرمانج را راضی کرد تا به دشت تهران و ورامین بیایند. کرمانج‌ها هم بواسطهٔ گله‌های زیادی که داشتند و تعاریفی که از شاه راجب سرسبزی دشت تهران شنیده بودند، قبول کردند تا به تهران بیایند. بعداز دوسال اسکان در تهران و خار و ورامین، کردها به میل خود و برای حفظ مرزهای شمال شرقی از حملات ازبکان به خراسان آمدند. کردهای پهلوانلو در منطقهٔ دوربادام و اوغاز اسکان یافتند و طبق سندی که در جلداول حرکت تاریخی کرد به خراسان چاپ شده‌است پهلوانلوها در ۲۰شوال ۱۳۱۸قمری با فروختن مسکن ییلاق خود به ایل سیوکانلو در اوغاز، به کوه‌های حایل بین شهرستان شیروان و اسفراین مهاجرت کردند. اکنون پهلوانلوهای شیروان در حصار پهلوانلو یا حصارگلیان شیروان اند. پهلوانلوهای اسفراین به صورت پراکنده در زاری اسفراین، درازپی اسفراین، حسین‌آباد خانکور اسفراین و سرخ قلعه اسفراین، ساکن اند. جمعیت زیادی از پهلوانلوها در کلاته پهلوانلوکه در دهستان بدرانلوی بجنورد است ساکن اند. البته که بسیاری از پهلوانلوها در شهربجنورد، اسفراین، شیروان، قوچان، مشهد و تهران ساکن اند. طبق سندی که در جلد یک کتاب حرکت تاریخی کرد به خراسان تصویر آن چاپ شده و در تاریخ ۲۰ شوال‌المکرم ۱۳۱۸ هجری قمری نوشته شده‌است طایفهٔ پهلوانلو مسکن ییلاق خود که شامل کوهستان کلم بوده‌است را به مبلغ ۶۰ تومان وجه رایج مملکت به ایل سیوکانلوی اوغاز فروخته‌اند، در حاشیهٔ سند هفت مُهر وجود دارد که شش‌تای آن که خواناست. (۱-عبده نوروزعلی، ۲-یاعلی، ۳-الراجی حسن، ۴-عبده قرچغه، ۵-محمد زمان بن فرض علی، ۶-............... ، ۷- محمدولی) این سند هم‌اکنون در دست قادرقلی‌خان قبادی فرزند محمدحسین خان فرزند سعادتقلی خان ایل کیکانلو قراردارد.
در استان خراسانی جنوبی و شهرستان طبس نیز طوایف کورد زندگی می‌کنند.
کردهای سیستان و بلوچستان
طایفه سیاه‌منصور در بلوچستان ریشه در مناطق غرب ایران کردستان (شهرستان بیجار) دارد.
در زابل (سیستان) و بخشهایی از بلوچستان طایفه‌ای به نام کرد وجود دارد که قدمت هزاران ساله در این منطقه دارند.
کردهای آذربایجان شرقی
قراجه‌داغ (امروزه ارسباران) مسکن شش ایل کردتبار اهل حق و نیز شیعه است؛ که، امروزه زبان ترکی آذربایجانی در میان ایشان رایج شده‌است: هم چون این، در ناحیه بزرگی در شمال‌غربی و شمال‌شرقی میانه، شکاک‌های ترک‌زبان حضور دارند.
کردهای استان مرکزی
در استان مرکزی ایل کلهر زندگی می‌کند که ریشه در ایل کلهر استان کرمانشاه دارد.
کردهای کردستان
مهم‌ترین ایلات کرد در این منطقه عبارتند از: سرشیو (در مرز عراق، در جنوب بانه)، تیله کویی (Kurdicized در سراسر سنته و زاگا)، اردلان (در سنه سنندج این طایفه بنیانگذار سنندج بوده و بیش از هفتصد سال برمناطق کردنشین ازهمدان تاموصل حکومت می‌کردند، جاف (جنوب غربی سنه سنندج)، هلیلان (جنوب شرقی کرمانشاه).
کردهای لرستان
مهم‌ترین ایلات را می‌توان باجولوند.ایل شاهیوند. دلفان. سلسله. طوایف طرهان و ایل چگنی نامید؛ که به جز چگنی همه لک زبان هستند و قسمتی ازایل ارکوازی (طایفه چواری )در ایل دلفان است
کردهای کرمانشاه
گوران، نانکولی، شرفبیانی، کرندی. و ایل جمور که از طوایف چادرنشین کرد استانهای کرمانشاه - همدان می‌باشند.
.
کردهای ایلام
ایل ملکشاهی، ایل شوهان، ایل خزل، ایل ارکوازی، ایل میه خاس (میش خاص)، ایل بیری (بدره ای)، ایل دیوالای (دهبالایی)، ایل پنجستون، ایل عالی‌بیگی (آلی‌وه‌ی)، ایل ریزه‌وند (معروف به ایل چهاردولی)، ایل زرگوش، ایل کلهر، کولیوند (لک)، در منطقه زرین آباد (پهله و میمه pahleh) در مرکز استان ایلام ایلی معروف به ایل کردلی یا ایل کرد وجود دارد که شامل طوایف متنوعی است که در گستره بزرگی پراکنده هستند.
کردهای خوزستان
در چند روستا در جنوب اهواز ساکن هستند. طایفه‌های کرد حسین خانی، زنگنه و کردزنگنه در شهرهای باغملک، قلعه تل، ایذه و رامهرمز ساکن هستند و به کردهای جنوبی مشهوراند.
ایل کلهر تقریباً ۲۰ درصد جمعیت شهر خرمشهر را تشکیل می‌دهد که از کرمانشاه به شهر خرمشهر تبعید شده‌اند.
تیرهٔ کردستانی در شهر آبادان ریشه در شهر بیجار دارد. تیره‌های دیگر با ریشه کردستانی در آبادان وجود دارند که در بافت جمعیتی آبادان ادغام شده و به زبان فارسی و لهجه آبادانی صحبت می‌کنند.
کردهای اصفهان
در استان اصفهان طایفه عقیلی ریشه در کردستان دارد. طایفه خواجه‌وند از شهرستان بیجار به گلپایگان مهاجرت کرده ا‌ند.
علاوه بر این گروه پرشماری از کردهای زنگنه، کوردزنگنه در سراسر استان اصفهان منتشرند
کردهای بیرانوند از قدیم در کاشان ساکن بوده‌ا‌ند
کردهای یزد
مردمان شهر مهردشت یزد از کردهای منطقه پیرانشهر و مهاباد بوده و از ایل منگور هستند که به این منطقه تبعید شدند.
در شهر یزد و سایر شهرهای استان یزد تیره‌هایی از کردهای زنگنه و کوردزنگنه زندگی‌ می‌کنند که در اصل از کردهای باغملک و رامهرمز هستند، به این منطقه کوچ کرده‌اند.
کردهای فارس
مهم‌ترین طوایف کرد فارس کردشولی هستند. کردشولی‌ها که پیش از در قرن نوزده میلادی وارد فارس شوند زمانی را در میان ممسنی‌ها یا بختیاری‌ها گذرانده‌بودند جذب اتحادیه ایلی قشقایی شدند اما پیش از جنگ جهانی اول دوباره استقلال خود را بازیافتند. در ایل عناصر ترکی نیز یافت می‌شود به‌طور خاص تیره خلجی. عمده زنگنه‌ها ساکن کرمانشاه هستند اما تیره‌هایی از ایشان وارد بختیاری کهگیلویه و فارس (شهرستان لامرد) شده‌اند. تیره دیگری که کرد نیستند بلکه ترک هستنداز نوع فسایی طایفه آینالو از ایل خمسه نام دارند و بعدتر در دهستان شش ده قره‌بلاغ نزدیک فسا ساکن شدند. دیگر کردهای فارس عبارت‌اند از تیره‌های ایل نفر و[کلکویی] اوریاد طایفه عمله قشقایی، طایفه دره‌شوری قشقایی و کردلو از طایفه قراچاهیلوی قشقایی. تمامی این طوایف بازمانده طوایفی هستند که همراه کریم‌خان زند به فارس آمده‌اند. در تاریخ نام بیشتری از آن‌ها بوده و امروزه تنها در برخی روستاهای توابع کازرون مانند عبدو و کرون باقی‌مانده‌اند. زبانشان حالتی میان فارسی و کردی دارد اما ویژگی‌های زبان کردی و اصطلاحات کردی در میانشان رایج است. برخی از طوایف کوهمره سرخی نیز کرد تبار می‌باشند که زبانشان ویژگی‌های زبان کردی را دارا است.
در حال حاضر در استان فارس، گروهی از کردها زندگی می‌کنند که خود را کرونی می‌نامند این گروه در حدود ۱۰۰۰ خانوار هستند که در روستاهای شیراز و کازرون و سپیدان زندگی می‌کنند. سه روستا صد در صد کرد و ۱۱ روستای مشترک با فارسها. اینها به زبان کردی کرمانشاهی صحبت می‌کنند. ۱۷ خانوار از کردهای شیراز هنوز کوچ روی می‌کنند. در لارستان فارس ۱۰ هزار نفر کرد هستند که پیرو مذهب اهل سنت شافعی بوده‌اند.
گروهی دیگر از کردهای فارس، طوایف شبانکاره هستند.
کردهای هرمزگان
کردهای لک در این استان ساکن هستند، همچنین گروهی از کردهای کرمان که به جبال‌بارزی معروف هستند به بندر عباس کوچ کرده‌ا‌ند
کردهای بوشهر
در استان بوشهر ایل زنگنه کرد بوده و ریشه در کردستان و کرمانشاه دارد.
کردهای چهار محال و بختیاری
ایل زنگنه در در این استان به سر می‌برند.
کردهای استان کهگیلویه و بویراحمد
ایل زنگنه در در این استان به سر می‌برند.
کردهای کرمان
طایفه جلیلوند در اصل از کردهای کرمانشاه بوده‌اند که به شهر کرمان نیز کوچ کرده‌اند.
ردپای کردهای کرمان تا کهنوج و بم هم دنبال شده‌است. مهنی‌ها در سیرجان و رفسنجان هستند؛ در دامنه کوه‌های بارز.
منابع
KURDISH TRIBES
آرتور ماچن
آرتور ماچن (زاده: ۳ مارس ۱۸۶۳؛ درگذشته: ۱۵دسامبر ۱۹۴۷) نویسنده و عارف ولزی بود. او بیشتر به خاطر داستان‌های ماوراء طبیعی، فانتزی و ترسناک تأثیرگذارش شناخته می‌شود. مهم‌ترین اثر او خدای بزرگ پن نام دارد که به گفتهٔ استیون کینگ بهترین داستان ترسناکی است که تابه حال به زبان انگلیسی نوشته شده‌است.
آثار او تأثیر زیادی روی نویسندگانی مثل اچ پی لاوکرفت، پیتر استروب و استیون کینگ گذاشته‌است.
قشقایی (ابهام‌زدایی)
قشقایی یا ایل قشقایی یکی از اتحادیه‌های ایلی ایران است و می‌تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
بهایراوا
بهایراوا (Bhairava) یک خدا در شیواپرستی و یکی از ایزدان هندوئیسم است که توسط هندوها پرستش می‌شود. در شیواپرستی، او تجلی شدید شیوا است که با نابودی همراه است.
آیریلیک چشمسی (متروی استانبول)
آیریلیک چشمسی (Ayrılık Çeşmesi) یکی از ایستگاه‌های خط ام۴ متروی استانبول است.
این ایستگاه که در منطقه قاضی‌کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده‌است.
قومس
سرزمین «کومس» که حدود آن را از گرمسار تا بیارجمند می‌دانند، سرزمینی است که در شمال ایران و در شرق ری واقع بوده‌است.
شاهراه بزرگ خراسان که از ری، در ناحیه جبال می‌آمد و به نیشابور در خراسان منتهی می‌گردید از سراسر ایالت قومس می‌گذشت و همه شهرهای مهم قومس سر این راه واقع بود. جغرافی‌نویسان عرب بخشی از شاهراه بین آبادی‌های کنونی عباس‌آباد و لاسگرد دهستانی در شهرستان سرخه را جزء ولایت جداگانه‌ای به نام قومس دانسته‌اند.
بنای اولیه کومش
بنا به روایت کتاب «شهرستانهای ایرانشهر ترجمه صادق هدایت «کومش پنج برج را آژی دهاک پیشوای جادوگران (مغان) بنا کرد که نشیمنگاه پهلویان بود» این روایت باستانی نشان می‌دهد بنیانگذار شهر کومش آژی دهاک پیشوای مغان (جادوگران) بوده‌است و ضمناَ پارتیان (پهلویان – اشکانیان) در ایالت کومش می‌زیسته و آنرا به پایتختی برگزیده اند. تأسیس شهر سمنان به دست طهمورث دیوبند از پادشاهان پیشدادی انجام گرفته‌است "شهر سمنان در نقشه جغرافیای بطلمیوس به نام سمینا در ایالت پارت ثبت شده‌است
کومس دوره کیانیان
بنا به روایات تاریخی، کومش چهاردهمین ایالت تاریخی «ورن» (ورنه) از تقسیمات شانزده‌گانه اوستایی در دوران باستان بوده‌است. این منطقه در طی دوران حکومت مادها و هخامنشیان با نام «کومیسنه» (کومس) یا «کومیشان» (کومش) شناخته می‌شده و بخشی از ایالت بزرگ «پارت» (پرتو) به‌شمار می‌رفته‌است.
به نظر پژوهشگران اوستا سرزمین کومش (دامنه‌های جنوبی البرز بین ری تا شاهرود) مرکز حکومت سلسله محلی کیانیان بوده‌است و چون ویشتاسب پادشاه محلی این ناحیه دین زرتشت را پذیرفت در اساطیر و روایات ملی و مذهبی ایران جایگاه ویژه‌ای یافته‌اند به ویژه آنکه جنگ نهائی بین ویشتاسب پادشاه کیانی و ارجاسب تورانی در کومش اتفاق افتاده‌است. همچنین در مورد جنگ کومش و اهمیت آن در اساطیر و تاریخ ایران آمده‌است: دنباوند کوه آنکه بیوراسب بدو بسته شده‌است از همان پتشخوار (جبال البرز) است نیز کوه کومش و گرگان بدان پیوسته‌است – که کوه کومش را که کوه «آمد به فر فریاد» خوانند آنست که ویشتاسب، ارجاسب را بدان شکست داد کوه میاندشت از آن کوه‌ها گسسته‌است گوید: به کارزار دین چون شکست بر ایرانیان رسید کوه کومش از آن کوه‌ها بگسست میان دشت فرو افتاد و ایرانیان به یاری آن رهائی یافتند و آن را آمد به فریاد خواندند. دربارهٔ کیانیان اینکه اسطوره بوده‌اند یا تاریخ واقعیت این است که به تاریخ نزدیک‌ترند به موجب پژوهش‌های مورخین اروپایی و آمریکایی از جمله آرتور کریستن‌سن، هرتسفلد، اومستد و … کیانیان سلسله‌ای از امیران ناحیکیه جنوبی البرز بوده‌اند و محل حکومت آنان از شمال به مرز مازندران و گرگان (کوه‌های رشته‌کوه البرز) و از مشرق به خاور شاهرود فعلی و از غرب تا ری فعلی را در بر می‌گرفته‌است. حکومت کیانیان با کیقباد آغاز می‌شود که در البرزکوه می‌زیست و رستم او را یافت و به کمک رستم به پادشاهی رسید پس از او کیکاووس و آنگاه کیخسرو به پادشاهی رسیدند کیخسرو در پایان عمر از پادشاهی کناره گرفت و به جای او لهراسب که پهلوانی وارسته بود به پادشاهی رسید که از خاندان سلطنتی کیانی نبود. لهراسب نیز بعد از مدتی کناره گرفت و پادشاهی را به فرزندش ویشتاسب واگذار کرد در پادشاهی ویشتاسب، زرتشت با او ملاقات کرد و ویشتاسب به دین بهی درآمد. در دوره ویشتاسب جنگ‌های شدید بین ایرانیان زرتشتی و ارجاسب پادشاه تورانیان درمی‌گیرد و سپاه تورانیان علاوه بر تورکان یعنی فرزندان تورج شامل خیونان یعنی زردپوستان آسیای‌میانه نیز می‌شده‌است. جنگهای مذکور عمدتاً با شکست ایرانیان پیش می‌رود تا آنکه در جنگل سپید از ناحیه پتشخوار در کوه‌های کومش جنگ نهایی اتفاق می‌افتد. در این جنگ سپاه ایران شکست خورده و درحال پراکندگی و از هم پاشیدگی بوده‌اند که به ناگاه معجزه‌ای اتفاق می‌افتد کوه کگمش با صدای مهیبی از هم می‌پاشد و قطعات آن به اطراف (میان دشت) پراکنده می‌شود ترکان و خیونان که بیابانگردان ساده‌دل و بدوی بوده‌اند به تصور معجزه و خشم خداوند از ترس گریخته و سپاه شکست خورده ایران به پیروزی غیرمنتظره نهائی دست یافت. چون پیروزی نهائی ایرانیان به کمک معجزه کوه کومش بدست آمده طبیعتاً محل آن معجزه حالت تقدس یافته و مورد احترام مذهبی واقع شده‌است. در پی آن ویشتاسب دستور می‌دهد که آتشکده‌هایی بسازند و پادشاهان بزرگ را به «دین بهی» فرا می‌خواند و برای هر کدام از پادشاهان یک مغ با نسخه‌ای از اوستا می‌فرستد تا آنان را به «دین بهی» رهنمون کنند. این مطلب در دینکرت بندهشن و متون وابسته به اوستا تکرار و تأیید شده و تکرار متواتر آن به دلیل اهمیت آن در میان زرتشتیان بوده‌است.
کومس دوره اشکانیان
کنت کورث (مورخ قرن اول میلادی) و پلوتارک (مورخ یونانی قرن اول) و آرین (مورخ یونانی قرن دوم میلادی) می‌نویسند «در زمان اشکانیان در مکانی که داریوش سوم هخامنشی بدست سرداران خود کشته شد شهری بنا کردند که دارا نام داشت». به نوشته ژوستن مورخ فتوحات اسکندر مقدونی، «داریوش سوم هخامنشی در محلی کشته شد که دارا یا سارا یا چارا نام داشت و قلعه دارا که تیرداد ساخت و پایتخت قرار دارد در مقتل او بود». به روایت تاریخ قیام پارتیان علیه سلوکیان در هکاتوم پیلوس یا صددروازه شکل گرفت و پیروزی ارزشمند اشک بر فرکلس حاکم هکاتوم پیلوس در همان‌جا اتفاق افتاده - پس از آن در جنگ‌هائی که در همین شهر اتفاق افتاده ارشک کشته شد و فرمانروایی به تیرداد برادر ارشک رسید – تیرداد در جنگی سرنوشت‌ساز سلوکوس را شکست داد – در این جنگ تعداد سپاهیان سلوکوس بیست برابر سپاه تیرداد بوده و این پیروزی باعث قدرت یافتن اشکانیان از نظر روحی شده‌است – سلوکیان به جانب ری گریختند – تیرداد به جای تعقیب دشمن شکست خورده به تحکیم مواضع خود پرداخت و ظرف چند سال دژ دارا را بنا کرد – قلعه‌های بسیار در کوه‌ها (به ویژه البرز) ساخت. شهر صددروازه در ناحیه دامغان امروزی دست کم دویست سال پایتخت اشکانیان و پادشاهان بزرگی همچون مهرداد یکم بوده و در دوره گودرز یکم با تصرف میانرودان و بنا به ضرورت تیسفون را پایتخت زمستانه خود انتخاب کردند و پس از آن صد دروازه و تیسفون از بزرگ‌ترین شهرهای قلمرو اشکانیان بوده‌است.
کومس دوره ساسانیان
گمش، قومس و کمش که در کتاب سبئوس، ص ۶۱ و ۶۵ نیز به همین نام است، به عربی قومس و پارسی کومس است. این استان که پایتخت قدیمی‌تر پارتها، هکاتوم پولیس در آن قرار داشته از قدیم الایام به استان پارت‌ها تعلق داشت، و به روایت سبئوس، همان سرزمینی است که پارت‌ها یا پهلو از آن برخاسته اند. در این سرزمین که اشکانیان تقسیم‌بندی استانهای سلوکیان را اقتباس کرده بودند، کومش یکی از شش استانی محسوب می‌شد که به ساتراپ قدیمی پارت‌ها تجزیه شد و زمانی که بهرام چوبین از دست (خسرو پرویز) در فرار بود و به این محل روی آورده بود، مقر قارن‌وندها و اسپاهپت خراسان بود، و همچنین مقر پیروز وستهم، پسر اسپراپت شپوه محسوب می‌شد که پس از شکست بهرام چوبین، به ولایت خراسان، کومش، گرگان و طبرستان منصوب شد. او پس از کشته شدن برادرش وندوی، خود را در اینجا به عنوان پادشاه نامید. لازم است ذکر شود که شهر بسطام در قسمت شمالی شاهرود، از بناهای اوست. کومش پهلو سرزمین موروثی خاندان پارتی «خاندان مهران» بود که به شاخه اسپراپت تعلق داشته و آن طور که از کتاب سیئوس، ص ۳۶ استنتاج می‌شود، او (هرمزد شاه چهارم) همه حکمرانان و بزرگان و خاندان نجبا را از حاکمیت بر ایران دور ساخت، او اسپراپت‌های بزرگ، روده و مهلوه را که از پسر آنکه مقتول بود، به قتل رساند، همچنین وی آمن‌ها را از چنگ قاتل خسرو، پادشاه ارمنستان رها کرد و به جانب حاکم نشین ایرانی در نواحی مرزی روان ساخت و الطاف پادشاهی را که به (پدر انک) قول داده بود، نسبت به خود او (پسر انک) برآورده کرد، به طوری که دوباره به او حق موروثی پهلو (پارتی) را بازگرداند
قاجاریه و پهلوی
در زمان قاجاریه، شهر دامغان مرکز سرزمین کومش، قومس بود. نام جغرافیایی قومس تا اواخر دوران قاجاریه بر سر زبان‌ها بود. جندق و خور و بیابانک در سال ۱۲۴۰ق تابع ایالت قومس(جاجرم، داورزن ، مزینانسبزوار سمنان و سرخه و شاهرود ودامغان) شد و در سال ۱۳۳۷ق از آن جدا گردید.
در آغاز سال ۱۳۴۰ هجری شمسی در زمان نخست‌وزیری دکتر علی امینی و وزارت کشور سپهبد عزیزی، به پیروی از سنت تاریخی، طبق تصویب‌نامه هیئت وزیران، ایالت کومش (شامل دامغان، سمنان، شاهرود، سرخه، بسطام و گرمسار) و جنوب طبرستان یعنی سنگسر، شهمیرزاد و روستاهای تابعه آنها) از نظر تقسیمات کشوری به نام فرمانداری کل سمنان نامگذاری شد. مرکز حکومت آن نیز در شهر سمنان تعیین و مستقر گردید.
زبان قومس
مقدسی در قرن چهارم می‌نویسد: زبان مردم گرگان و قومس باهم قرابت دارد و مردم آنجا «ه» را زیاد به کار می‌برند و می‌گویند «هاکن» و «هاده» و زبان مردم طبرستان بدان نزدیک است مگر آنکه در آن عجله و شتابناکی هست. زبان مردم دیلم پیچیده و برعکس است و گیلانیان «خ» را زیاد استعمال کنند.
میلیکوف (ناحیه خب)
میلیکوف یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه خب واقع شده‌است.
فائوستا
فائوستا (Fausta؛ ۲۸۹ – ۳۲۶ (سن ۳۷)) اهل روم باستان و امپراتریس روم بود. او دختر ماکسیمیان و همسر دوم کنستانتین بزرگ بود که به دلایل نامعلومی کنستانتین او را اعدام و از همه سندهای رسمی (نفرین محو یادبود) حذف کرد. مورخان زوسیموس و یوآنس زوناراس گزارش دادند که او به دلیل زنای محصنه همراه با پسرخوانده‌اش کریسپوس در حمام بسیار داغ حبس و کشته شد.
خانواده
فائوستا دختر ماکسیمیان بود. در سال ۳۰۷ ماکسیمیانوس برای امضای اتحاد بین آنها برای کنترل حکومت چهارنفره او را با کنستانتین بزرگ ازدواج کرد که همسرش مینروینا را به نفع او کنار گذاشت. فائوستا به عنوان خواهر امپراتور ماکسنتیوس در سقوط پدرشان نقش داشت. در سال ۳۱۰ ماکسیمیان در نتیجه یک توطئه ترور علیه کنستانتین درگذشت. ماکسیمیان تصمیم گرفت دخترش فائوستا را درگیر کند، اما او نقشه را برای شوهرش فاش کرد و ترور مختل شد. ماکسیمیان در ژوئیه همان سال با خودکشی یا ترور درگذشت.
فائوستا نزد کنستانتین ارجمند بود و دلیل بر لطف او این بود که در سال ۳۲۴ او آگوستا اعلام شد.
دو پسرش امپراتور شدند: کنستانتین دوم، امپراتور روم، ، کنستانتیوس دوم، ر. ۳۳۷–۳۶۱، و کنستانس بزرگ، ر. ۳۳۷–۳۵۰. او همچنین سه دختر به دنیا آورد: کنستانتینا، هلنا (همسر ژولیان) و فائوستا. از این میان، کنستانتینا با پسر عموهای خود، اولاً هانیبالیانوس و ثانیاً کنستانتیوس گالوس ازدواج کرد و هلنا با امپراتور ژولیان ازدواج کرد.
در سال ۳۲۶ در دسنالیا (جشن بیست سال قدرت کنستانتین) لیسینیوس دوم، خواهرزاده کنستانتین، پسر فلاویا یولیا کنستانتیا اعدام می‌شود. همچنین در همین سال یبشنهاد تعیین زمان دقیق برای سم دادن و مرگ پسر کنستانتین کریسپوس از همسر اولش، از فوریه تا اکتبر ۳۲۶ متغیر است، و فائوستا مدت کوتاهی پس از آن به قتل می‌رسد.
سکوت رسمی نیز در نوشته‌ها رعایت شده‌است. اسقف یوسیبوس قیصریه، زندگی‌نامه نویس کنستانتین و معاصر این وقایع، وجود کریسپوس و فائوستا و همچنین مرگ آنها را در آخرین ویرایش تاریخ کلیسایی خود مانند زندگی کنستانتین پنهان می‌کند. او با این حال به «توطئه دیگری که توسط خویشاوندان خود امپراتور شکل گرفت» اشاره می‌کند که در مورد آن سکوت می‌کند.
انقراض دودمان کنستانتین در سال ۳۶۳ به نویسندگان اجازه می‌دهد تا جزئیات بیشتری را گزارش کنند. اوتروپیوس در حدود سال ۳۷۰ به صراحت می‌گوید: «[کنستانتین] ابتدا پسرش را که مردی نامدار، برادرزاده اش، که جوانی بی عیب و نقص بود، سپس فائوستا همسرش و در نهایت تعداد زیادی از دوستانش را کشت.»
نه مورخان و نه راهبان مسیحی قرن چهارم هیچ دلیلی برای تصمیمات کنستانتین ارائه نمی‌کنند. تنها قطعیت‌ها هویت قربانیان و دستور دهنده و همچنین تاریخ حوادث در سال ۳۲۶ است. سکه‌شناسان به پایان همزمان مسائل سکه و پولی با مشخصات کریسپوس یا فائوستا اشاره می‌کنند و بنابراین تاریخ ۳۲۶ را تأیید می‌کنند. از سوی دیگر، قطعی نیست که اعدام‌ها به هم مرتبط باشند.
سکوت رسمی درمورد داستان‌ها و حوادثی که خانواده امپراتوری را درگیر می‌کند برای مورخان باستانی قابل قبول نیست و می‌خواهند توضیحی به ظاهر قانع کننده برای خوانندگان خود ارائه دهند. از آنجایی که کنستانتین یک شخصیت کلیدی در تاریخ مسیحیت است، آنها با این داستان بر اساس اعتقادات خود رفتار می‌کنند، غیرمسیحیان علیه کنستانتین، مسیحی به نفع او هستند و با انکار و سپس پنهان کردن نوشته‌های دشمنان خود از او حمایت می‌کنند.
آموزش در هند
آموزش در هند توسط بخش دولتی به همان شکل بخش خصوصی ایجاد گردیده که با کنترل و تأمین مالی در سه سطح مرکزی، ایالتی و محلی فعالیت می‌کنند. براساس بندهایی از قانون اساسی هند، تحصیلات رایگان و اجباری به عنوان یک حق اساسی برای کودکان در سنین بین ۶ تا ۱۴ سال به رسمیت شناخته شده‌است. نسبت مدارس دولتی به مدارس خصوصی در هند ۷ به ۵ می‌باشد. هند تلاش بسیاری برای بالا بردن تحصیلات ابتدایی برای حداقل سه چهارم جمعیت در سنین بین ۷ تا ۱۰ سال انجام داده و پیشرفت سیستم تحصیلی و آموزشی هند یکی از مهم‌ترین دلایل پیشرفت اقتصادی این کشور بوده‌است. هند در مقطع ابتدایی و متوسطه مدارس خصوصی بزرگ و متعددی دارد که با ۲۹٪ از دانش آموز در سنین ۶ تا ۱۴ سال تکمیل‌کننده سیستم مدارس اداره شده توسط دولت می‌باشند. تحصیلات بعد از دبیرستان و مدارس فنی نیز اکثراً در اختیار بخش خصوصی می‌باشد و بازار مدارس غیرانتفاعی در هند یک تجارت ۴۵۰ میلیون دلاری در سال ۲۰۰۸ بوده و به سوی یک تجارت ۴۰ میلیارد دلاری پیش می‌رود.
مرحله پیش دبستانی
مرحله پیش دبستانی از اساسی‌ترین مراحل تحصیل کودکان در هند است. مهارت و رفتار، هدف آموزش در پیش دبستانی می‌باشد. طبق قانون کودکان برای تحصیلات ابتدایی به مدارس فرستاده می‌شوند اما هنوز فرستادن کودکان به پیش دبستانی به صورت قانون اجباری وجود ندارد. معمولاً در شهرهای کوچک پیش دبستانی به ندرت قابل دسترسی است مخصوصاً در مزارع و دهکده‌های کوچک اطراف کشور اما در شهرها و کلان‌شهرها تعداد زیادی مراکز پیش دبستانی تأسیس شده‌است و نیاز به مدارس پیش دبستانی در شهرهای کوچک رو به رشد می‌باشد ولی به‌طور کلی ۱٪ از جمعیت زیر سن ۶ سال برای آموزش به مدارس پیش دبستانی فرستاده می‌شوند.
هابیتیت
هابیت‌ها یک مینی‌سریال تلویزیونی فانتزی اکشن فنلاندی ۹ قسمتی است که در سال ۱۹۹۳ از وای‌ال‌ای (اولا) تی‌وی۱ پخش شد. این مجموعه به کارگردانی تیمو توریکا و تهیه کنندگی الف کویکستورم براساس ارباب حلقه‌ها اثر جی. آر. آر. تالکین ساخته شده‌است، اما این مجموعه به سفر هابیت‌ها فرودو و سم که حلقه یگانه را به کوه نابودی حمل می‌کند، محدود می‌شود.
این مجموعه را تیمو تریکا نویسندگی و کارگردانی کرده و تونی ادلمان موسیقی متنش را ساخته‌است. هابیت‌ها ۹ قسمت ۳۰ دقیقه‌ای دارد که از ۲۹ مارس تا ۲۴ مه ۱۹۹۳ پخش شدند. مکان‌های فیلمبرداری شامل تئاتر ریماتئاتری در هلسینکی و امکانات تولید استودیوی وای‌ال‌ای بود. مناظر نیز با استفاده از ترکیب کروما کی اضافه شدند.
بازیگران
بازیگران این مجموعه شامل بازیگران و نقش‌های زیر بود:
اخترشانه
اَخترشانه نوعی شانه فرکانسی است که در اخترشناسی رصدی برای افزایش دقت طیف‌نگارها استفاده می‌شود. دقت افزایش یافته امکان تشخیص تغییرات کوچک در سرعت‌های شعاعی ستاره ای ناشی از سیارات فراخورشیدی کوچکتر (به عنوان مثال سیارات با جرم زمین)، از جمله کاربردهای دیگر را می‌دهد. اخترشانه‌ها با تمرکز بر فرکانس‌های تکرار بالا (با فاصله مُد ≥۱۰ گیگاهرتز) از شانه‌های فرکانس معمولی متمایز می‌شوند.
یک اخترشانه سبز در ژانویه ۲۰۱۳ در جستجوگر سیاره با سرعت شعاعی با دقت بالا در نیمکره شمالی (HARPS-N) در تلسکوپ ملی گالیله در جزایر قناری نصب شد. این دستگاه توسط تیمی به رهبری چی-هاو لی از دانشگاه هاروارد ساخته شده‌است. این اخترشانه از یک لیزر پالسی برای فیلتر کردن نور ستاره قبل از تغذیه سیگنال به یک طیف‌نگار استفاده می‌کند. در حال حاضر، در حال جمع‌آوری داده‌ها از زهره برای نشان دادن توانایی آن در کشف سیارات فراخورشیدی است.
مینروینا
کنستانتین به عنوان گروگان در دربار فهرست امپراتوران بیزانس دیوکلسین در نیکومدیا خدمت می‌کرد، بنابراین وفاداری پدرش کنستانتیوس کلوروس، سزار امپراتوری روم غربی را تضمین می‌کرد.
هنگامی که کنستانتین می‌خواست پیوندهای خود را با دیگر حکومت چهارنفره تقویت کند، در سال ۳۰۷ پس از میلاد مینروینا را کنار گذاشت و با فاوستا، دختر آگوستوس، ماکسیمیان ازدواج کرد. ازدواج کنستانتین با فاوستا باعث شده‌است که مورخان مدرن وضعیت رابطه او با مینروینا و کریسپوس را زیر سؤال ببرند. در اوایل قرن چهارم، در شورای نیقیه (اولین شورای جهانی، ۳۲۵ بعد از میلاد مسیح، پس از قانونی شدن مسیحیت توسط کنستانتین در ۳۱۳ پس از میلاد - فرمان میلان، پس از تغییر دین او) تأسیس شد که یک بیوه می‌تواند دوباره ازدواج کند بدون اینکه از این قانون مستثنی شود. جماعت تنها بیوه‌ها می‌توانستند پس از مرگ جسمانی همسرشان دوباره ازدواج کنند، اگرچه به آن «دو همسری» می‌گفتند. قانون ۸ شورای نیکیه در مورد آن صحبت می‌کند (کسانی که دو بار ازدواج کردند بیوه بودند). در آن زمان طلاق با همسر زنده در کلیسا انجام نمی‌شد و هیچ ازدواجی با دیگری (ازدواج مجدد) مجاز نبود. تا زمانی که هر دو همسر اول زنده هستند (ازدواج مجدد در حالی که اولین همسر متحد در یک جسم زنده است، خلاف عهد جدید است، عیسی آن را زنا می‌نامد)، بنابراین کنستانتین نمی‌توانست مینروینا را به عنوان یک مسیحی طلاق دهد. برای طلاق باید یک دستور کتبی رسمی امضا شده توسط خود کنستانتین باشد، اما در منابع معاصر چنین حکمی ذکر نشده‌است. این سکوت در منابع باعث شده‌است که بسیاری از مورخان به این نتیجه برسند که رابطه کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق غیررسمی فرض کنند. با این حال، مینروینا ممکن است تا سال ۳۰۷ مرده باشد. اما در منابع معاصر چنین ترتیبی ذکر نشده‌است. این سکوت در منابع باعث شده‌است که بسیاری از مورخان به این نتیجه برسند که رابطه کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق غیررسمی فرض کنند. با این حال، مینروینا ممکن است در سال ۳۰۷ مرده باشد. اما در منابع معاصر چنین ترتیبی ذکر نشده‌است. این سکوت در منابع باعث شده‌است که بسیاری از مورخان به این نتیجه برسند که رابطه کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق غیررسمی فرض کنند. با این حال، مینروینا ممکن است تا سال ۳۰۷ مرده باشد.
شفافیت (رفتار)
شفافیت (Transparency)، آن‌گونه که در علم، مهندسی، کسب و کار، علوم انسانی و دیگر زمینه‌های اجتماعی استفاده می‌شود، به گونه‌ای رفتار گفته می‌شود که در آن آنچه که می‌گذرد و اقداماتی که انجام می‌شود به‌گونه‌ای باشد که دیگران بتوانند آن را به‌آسانی ببینند. شفافیت به معنای نداشتن رفتار مبهم، ارائهٔ ارتباط، و پاسخگو بودن است.
شفافیت در شرکت‌ها، سازمان‌ها، مدیریت‌های اجرائی (اداره‌های کل، سیاست‌گزاری‌ها، تقسیمات وزارت‌خانه‌ای) و جوامع مطرح است و مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال، یک صندوق‌دار پس از انجام‌گرفتن یک معاملهٔ فروش با ارائهٔ فهرستی از اقلام خریداری شده (به عنوان مثال یک رسید) و همچنین شمارش آشکار بقیهٔ پول مشتری در همان‌جا، گونه‌ای از شفافیت را به‌نمایش می‌گذارد.
اصطلاح شفافیت، معنای بسیار متفاوتی در امنیت اطلاعات دارد که در آن؛ مکانیزم‌های امنیتی که برای توصیف استفاده می‌شود تعامداً قابل تشخیص هستند یا از نظر پنهان می‌مانند. مثال‌ها در این باره؛ پنهان کردن امکانات و ابزارهایی که کاربر برای به‌کاربردن آن نیازی به دانستن آنها ندارد، مانند نگه داشتن تأیید هویت از راه دور و دوباره تأیید هویت شدن؛ مثلاً در پروتکل چالش - دست‌دهی تأیید هویت، که از کاربر پنهان شده‌است.
در حقوق و درآمد
در نروژ و سوئد، مقامات مالیاتی هر ساله به انتشار رسمی ("skatteliste") یا "لیست مالیاتی"؛ پرونده‌های مالیاتی که نشان‌دهندهٔ درآمد سالانه و ثروت کلی تقریباً هر مالیات‌پرداز است، اقدام می‌کنند.
در هنگ کنگ مقررات از بانک‌ها می‌خواهد که فهرست درآمدداشته‌های بالای خود را - بدون نام آن‌ها - بر مبنای رده پرداخت اعلام کند.
همچنین در سال ۲۰۰۹، دولت اسپانیا برای نخستین بار اطلاعاتی را در این بارهٔ ارزش (دارایی) هر عضو کابینه، منتشر کرده اما اطلاعات مربوط به شهروندان عادی این کشور امری خصوصی است.
تل‌آباد
تل‌آباد  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
علی صوفی (زابل)
علی صوفی (هامون)، روستایی از توابع بخش تیمورآباد شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تیمورآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۶ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
جهروکه درشن
جهَروکهَ دَرشَن یا جهَروکا درشن یک مراسم روزانه در قلعه‌ها و کاخ‌های پادشاهان قرون میانه هند بود که برای مخاطبان عمومی (درشن) از روی پنجره یا بالکن (جْهَروکهَ) اجرا می‌شد. این روشی اساسی و مستقیم برای برقراری ارتباط رو در رو میان شاه و مردم بود و راهکاری بود که امپراتوران گورکانی هند نخستین بار اتخاذ کردند. پیدایش بالکن‌ها به نام جهروکه درشن (یا با املاهای دیگری نظیر جهروکا درشن و جهروکی درشن) را به اکبر بزرگ در قرن شانزدهم میلادی نسبت می‌دهند؛ اگرچه این می‌توانست خلاف احکام اسلامی باشد. پیش از این، همایون (پدر اکبر) نیز این عمل هندو را در پیش گرفته بود و برای شنیدن شکایات عمومی مردم، در جهروکه ظاهر می‌شد.
اجرای مراسم جهروکه درشن یک رویداد روزانه بود. این سنت همچنان توسط حاکمانی که از اکبر (حدود ۱۵۵۶–۱۶۰۵ م) پیروی می‌کردند، ادامه یافت. جهانگیرشاه (حکومت در ۱۶۰۵–۲۷ م) و شاه جهان (حکومت در ۱۶۲۸–۵۸ م) نیز به طرز محتاطانه‌ای در مقابل افراد خود ظاهر می‌شدند. با این حال، این عمل باستانی توسط اورنگ زیب در یازدهمین سال سلطنتش متوقف شد؛ زیرا وی آن را عملی غیراسلامی می‌دانست که نوعی بت‌پرستی را تداعی می‌کرد. در قلعه آگره و لال قلعه، جهروکه با جمُنا روبرو بود و امپراتور برای استقبال از رعایای خود به تنهایی روی جهروکه می‌ایستاد. امپراتوران گورکانی هنگام مسافرت به خارج از پایتختشان، جهروکه درشن را با استفاده از چوبی قابل حمل، معروف به دو آشیانه منزل، برگزار می‌کردند.
در جریان مراسم دربار دهلی که در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۱ میلادی، در شهر دهلی برگزار شد، پادشاه جرج پنجم و همسر وی، ملکه ماری، در جهروکهٔ لال قلعه ظاهر شدند تا به ۵۰۰۰۰۰ نفر از مردم عادی درشن بدهند.
وجه تسمیه
درشن یک واژهٔ سانسکریت است که به معنی «دید» و «مشاهده» است (همچنین به معنی: «مشاهدهٔ یک بت یا یک قدیس است») که توسط شاهان گورکانی، برای حضور روزمره‌شان در مقابل رعایایشان، به کار برده شده‌است. این واژه تأثیر هندوئیسم را نیز نشان می‌دهد. پیش از این که اکبر این مراسم را به عنوان یک سنت روزمره در هنگام طلوع آفتاب جا بیاندازد، نخستین بار همایون چنین برنامه‌ای ترتیب داده‌بود.
واژهٔ جهروکه در لغت به معنی پنجره شاه‌نشین رو به شرق، بالکن سلطنتی، یا «بالکنی برای مشاهده» است و در واقع یک پنجره آوریلی برآمده از دیوار هر کاخ یا قلعه‌ای که در آن پادشاهان یا امپراتوران در طول سلطنت خود اقامت داشتند، بود. معماری آن نه تنها نیاز اساسی به روشنایی و تهویه را تأمین می‌کرد، بلکه در دوران سلطنت گورکانیان مُغُل، مفهومی الهی بدان رسید. ظاهر جهروکه در بسیاری از نقاشی‌های گورکانی به تصویر کشیده شده‌است.
در زمان حکومت همایون
ابتدا در زمان سلطنت همایون، حضور در میان مردم از جهروکه با به‌کارگیری مراسمی که متعلق به هندوها بود، آغاز شد؛ با این حال، پیدایش این مراسم به‌طور کلی به جانشین او، اکبر، نسبت داده می‌شود. همایون یک طبل در زیر دیوار نصب کرده بود تا دادخواهان جمع شده زیر جهروکه، بتوانند آن را به صدا درآورند و توجه او را به تجمع خود جلب کنند.
در زمان سلطنت اکبر
با رشد حکومت گورکانی در زمان اکبر، بازدید از دربار پادشاه در فاتح پور سیکری کار دشواری شد و در حدود ۱۶۲۰ میلادی، هیچ غریبه‌ای نمی‌توانست از نگهبانان شاه بگذرد و بدون معرفی مهمانان احتمالی توسط نگهبان‌ها، شخص موفق به حضور در دربار نمی‌شد. از سوی دیگر، برگزاری مراسم روزانه اکبر در محل اقامت شخصیش، برای پرستش خورشید در صبح زود، او را به اجرای مراسم جهروکه در قلعه آگره سوق داد. هندوها که در آن ساعات سحر در رودخانه‌ها استحمام می‌کردند، هنگامی که اکبر برای پرستش خورشید روی پنجره جهروکه ظاهر می‌شد، با او سلام و احوالپرسی می‌کردند. همچنین این دوره‌ای بود که اکبر در حال ترویج سیاست‌های تسامح‌گرایانه برای درهم‌آمیختگی و تکثرگرایی دینی بود و در چنین شرایطی جهروکه درشن را راه انداخت. پس از این، اکبر هر وقت صبح خود را با پرستش آغاز می‌کرد، سپس در مراسم جهروکه درشن شرکت می‌جست و از مخاطبان زیادی که هر روز در زیر پنجره‌اش جمع می‌شدند، استقبال می‌کرد. او حدود یک ساعت از روز را در جهروکه می‌گذراند و «به دنبال پذیرش اقتدار شاهنشاهی، به عنوان بخشی از ایمان عمومی» بود و پس از آن برای انجام وظایف اداری خود، به مدت دو ساعت در دیوان عام حضور می‌یافت. در کنار اکبر، اعضای خاندان سلطنتی و افراد نزدیک به شاهنشاه هم می‌ایستادند و درباریان و بازدیدکنندگان برجسته نیز پس از آن‌ها، با توجه به مرتبت و جایگاهی که داشتند، با فاصله از اکبر در مراسم حضور می‌یافتند.
جمعیت مردمی که در زیر بالکن جمع شده بودند، معمولاً از سربازان، بازرگانان، پیشه‌وران، دهقانان، زنان و کودکان بیمار تشکیل شده بود. هنگامی که بالکن بلند بود، پادشاه بر روی سکویی می‌ایستاد تا مردمی که زیر بالکن جمع شده بودند، بتوانند به خود اطمینان دهند که او زنده است و امپراتوری پایدار است؛ حتی وقتی حاکم بیمار بود. او احساس کرد که برای حفظ کنترل و تسلط خود بر امپراتوری، لازم است حداقل روزی یک بار آن‌ها را علناً ببیند تا از هرج و مرج محتمل جلوگیری کند. همچنین این یک هدف نمادین داشت. در این مدت ممکن بود افراد مستقیماً از اکبر درخواست‌های شخصی کنند یا بنا به دلایلی دادخواست‌هایی را به او ارائه دهند؛ بنابراین، اکبر روزی دو بار در جهروکه ظاهر می‌شد و شکایت‌های افرادی را که می‌خواستند با او صحبت کنند، می‌شنید. گاهی اوقات، در حالی که شاهنشاه جهروکه درشن می‌داد، موضوعی را پیش می‌کشید تا مردم بتوانند شکایات و دادخواست‌های خود را به دنبال توجه و عدالت او بیان کنند. این روشی مؤثر برای برقراری ارتباط و فرایند تبادل اطلاعات بود. بدائونی، نویسندهٔ معاصر اکبر، گزارش کرده‌است که جهروکه درشن به‌طور مؤثری در دوران اکبر فعال بود و او حدود چهار ساعت و نیم را به‌طور منظم در چنین درشنی می‌گذراند. نقاشی‌هایی از اکبر که در جهروکه درشن حضور یافته، مشهور است.
در زمان سلطنت جهانگیر
پسر اکبر، امپراتور جهانگیر، به فعالیت جهروکه درشن ادامه داد. در قلعه آگره، پنجره جهروکه بخشی از سازه بود و نام شاه برج بر آن گذاشته بودند. این برج به شکل هشت ضلعی است و دارای یک اتاقک مرمر سفید است. در زمان جهانگیر و حتی بیشتر اوقات در حکومت شاه جهان، از این جهروکه‌ها برای درشن استفاده می‌شد. طی حکومت جهانگیر، روش جدیدی آزمایش شد؛ یک زنجیر برای مردم تعبیه شد که بتوانند توجه شاه را به حضورشان در نزدیکی جهروکا جلب کنند. این در واقع یک سیستم ایرانی بود که در زمان حکومت نوشروان رایج بود. جهانگیر با گذاشتن این زنجیر طلایی دادخواست‌ها، به گسترده کردن این مراسم پرداخت. این «زنجیر عدل» دارای زنگ‌های طلایی بود و به رود جمنا می‌رسید. با این حال این طرح به موفقیت نرسید. جهانگیر در کتاب خاطرات خود، توزک جهانگیری، می‌نویسد:
نور جهان، همسر جهانگیر، نیز در مراسم جهروکه درشن نشسته و با مردم عادی صحبت می‌کرد و خواسته‌های اداریشان را پیگیری می‌کرد. جهانگیر کاملاً به این عمل پایبند بود و حتی اگر بیمار بود، جهروکه درشن را مورد توجه قرار می‌داد. او گفته بود: «حتی در زمان ضعف، من هر روز طبق عادت ثابت خود به جهروکه می‌رفتم؛ اگرچه درد و اندوه فراوانی داشتم.» نقاشی‌هایی از جهانگیر نیز در حین جهروکه درشن ترسیم شده‌است.