cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آنتونیو دا سیلوا پورتو
بازرگان آفریقای غربی
روزی، او از بندر باهیا سوار بر کشتی شد و به لوآندا رفت و آن‌گونه که او در اواخر زندگی خود گفت، «بدون اینکه حتی بداند آنگولا در کجا قرار دارد». با این حال، لوآندا در اوایل برای وی چندان جذاب نبود و پس از مدتی کوتاهی دوباره به باهیا، جاییکه جو سیاسی در حال داغ شدن بود، برگشت. پس از شروع شدن «شورش سابینو» که یک قیام مستقل در ایالت باهیا بود و از ۶ نوامبر ۱۸۳۷ و ۱۶ مارس ۱۸۳۸ ادامه داشت، سیلوا پورتو درک کرد که این بی‌ثباتی سیاسی موفقیت بازرگانی را مختلط خواهد کرد، از این‌رو تصمیم گرفت تا دوباره به آنگولا برگردد و در آنجا در یک می‌خانه محلی شروع به کار کرد. به‌تدریج، او مجذوب شگفتی‌های درونی قاره آفریقا می‌شود و با نخستین حقوق‌های خود صنایع دستی و پارچه کتانی خریداری می‌کند. پس از اینکه او اطمینان حاصل کرد که مقدار کافی کالای بازرگانی در مالکیت خود دارد، شغل خود را ترک کرد تا حرفه ۵۰ ساله‌اش به عنوان بازرگانی درون کشوری را آغاز نماید. او تنها ۲۲ سال دارد. این یک ماجراجویی مشکل بود: بسیاری کاروان‌های که ساحل بنگوئلا را به مقصد لوئی، لوآندا و کاتانگا ترک می‌کردند، خطر سرقت، چپاول و سبک‌های مذاکره بزرگان محلی را به جان می‌خریدند. همیشه خطرگیر افتادن در جنگ‌های میان قبیله‌ای وجود داشت. سیلوا پورتو دوستان زیادی در درون کشور با بزرگان قبایل پیدا کرد و خود را با شرایط موجود در آفریقا وفق داد، فن‌های کشاورزی بومی را یادگرفت و با یک زن سیاه‌پوست بلندآوازه از شاهی بیه مربوط به مردم اوفیمبوندو ازدواج کرد و برای چندین فرزند وی که نژاد مختلط داشتند پدری کرد.
او تا سال ۱۸۳۸ میلادی یک دکان از وسایل داخل کشوری در لوآندا باز کرده بود. در ۱۸۴۵ میلادی، او به بنگوئلا رفت و برای خودش یک مسیر تجارتی به جاده لوئی، از طریق لوتمبو و زامبزی علیا، ایجاد کرد. در نهایت، او مقر بازرگانی خود را در بیلمونتی گذاشته و به اکتشاف منطقه بروتسلاند آغاز کرد. دکان وی به مرکز فعالیت جدی و بازرگانی مبدل شد؛ او به فروش پارچه‌ها، اشیای پرسلانی کوچک و مواد منفجره خود را به فروش رسانده و همچنین به خرید و فروش عاج، عسل و لاستیک طبیعی از درون کشور مشغول بود و تمامی معاملات خود را در ژورنال‌هایش ثبت می‌کرد. این کتاب‌ها (به‌طور کلی ۱۴ جلد) شامل مشخصات گوناگون جغرافیای، قوم‌شناختی و مردم‌شناختی از منطقه وی در آفریقا بود که دوست قدیمی وی لوسیانو کوردیرو آنرا «گفتگو روی کاغذ» عنوان کرد. کوردیرو همچنین افزود، «با نوشته متراکم و پیچاپیچ او که مرا به بیاد زیگزاگ‌ها در سراسر جنگل‌های کوهستانی می‌اندازد، برخی اوقات او ساعات‌ها را به نوشتن در آرامش می‌گذراند که احتمالاً زبان کریول تمامی تجرید خود در بیابان را مدیون او است». در نهایت، یادداشت‌های سیلوا پورتو در «سال‌نامه شورای ماورای بحار» (Annals of the Ultramarine Counsel) به چاپ رسید.
سیلوا پورتو خود باری اذعان کرد که «اگر کار من آن چیزی باشد که گفته می‌شود، پس این کار بسیار به چاپ رسیده و احتمالاً به زبان‌های مختلف ترجمه می‌شود». در ۱۸۴۸میلادی، او به عنوان فرماندار (کاپیتان-میجر) مقطعی بیه گماشته شد. او به آرام کردن روابط میان مردمان بومی و اروپایی‌ها آغاز کرد؛ با اروپایی‌های استعماری ملاقات نموده و آنها را متحد نمود تا بزرگ محلی، لهیومبولا، را متقاعد سازند که از اخراج مستعمره‌نشین‌ها دست بردارد (کاری که بازرگانان اروپایی همواره بنا بر دلایل کوچک انجام می‌دادند). با این وجود، تلاش‌های او با فوت رئیس قبیله بی‌نتیجه شد و سلوا پورتو مجبور گردید تا برای محافظت از منافع پرتغالی‌ها، از اداره استعماری درخواست نیروی نظامی نماید. پس از ۱۸۵۴ میلادی، فعالیت‌های او بدون وقفه ادامه یافت تا ۱۸۶۹ میلادی او شش سفر دریایی به لوئی و سه سفر دریای به بنگوئلا انجام داد، دکان محلی بیمپوستا را در بنگوئلا خریداری نموده و تا اینکه در ۱۸۷۹ میلادی به بیلمونتی بازگشت، در آنجا مسکن گزین شد. هنگامی که او ۶۲ سال عمر داشت، باری دیگر از آفریقای غربی عبور کرد: او در ۱۸۸۰ و ۱۸۸۲ میلادی به مویو (کوبا)، در ۱۸۸۳ میلادی به لوئی (بروتسلاند) و بعداً در ۱۸۸۲ و ۱۸۸۴ میلادی به بنگوئلا سفر کرد. فعالیت‌های او، به دلیل بازگشتش به لیسبون جهت انجام جراحی چشم در زمستان و بهار ۱۸۸۵، برای مدتی مختل شد. پس از بازگشت، او به چرخاندن کالاهای بازرگانی خود با گاری در درون منطقه ادامه داد، اما این بار به کالوندا و بنگوئلا (تا پایان ۱۸۸۷ میلادی). هنگام حضور در بیلمونتی، او از پول شخصی خودش به یک هیئت مبلغان مذهبی کمک کرد، برای مدارس مواد درسی، برای کودکان غذا و لباس و برای معلمان مزد فراهم نمود.
در ۵ مارس ۱۸۸۹، جستینو تیگزیرا دا سیلوا به‌جای وی به عنوان فرماندار بیه گماشته شد، اما او همواره حقوق ماهیانه ۱۰۰٬۰۰۰ راس و امتیازات جانبی خود را دریافت می‌کرد. ۱۰۰٬۰۰۰ راس که او دریافت می‌کرد، ۲۰ سکه طلای ۵٬۰۰۰ راسی ارزش داشت. این سکه‌های طلای پرتغالی همانند طلای انگلیسی، ۹۱٫۷ در صد خالص بود، اما ۱۰٫۸ درصد نسبت به آن سنگین‌تر بود. بنابرین، هرکدام از این سکه‌های طلای پرتغالی ۱ پوند، ۲ شیلینگ و ۲ پنی ارزش داشتند. از نظر طلای خالص، او هر ماه ۵٫۲۲ اونس (طبق وزن تروی) طلا دریافت می‌کرد. با در نظرداشت قیمت امروزی طلا که یک اونس طلا معادل ۱۵۰۰ دلار است، وی به‌طور تخمینی معادل ۷٬۸۲۸ دلار آمریکایی به ارزش پول امروزی، حقوق دریافت می‌کرد.
کاشف
حدود سال‌های ۱۸۵۰ میلادی، برنامه‌های اکتشافی پرتغال از آفریقا گسترش یافت، اما تقاضای سیلوا پورتو مبنی بر اشغال توسط نیروی نظامی هیچگاه شنیده نشد: در آن زمان، پرتغال تنها به توسعه و مستعمره‌سازی ساحل علاقه داشت.
لطیفپور
لطیفپور (به لاتین: Latifpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه چیتاگونگ واقع شده‌است. لطیفپور ۹٬۹۰۱ نفر جمعیت دارد.
اسقف‌نشین انگلیکان لیدز
اسقف‌نشین انگلیکان لیدز (Anglican Diocese of Leeds) بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۲۰۱۴ میلادی تاسیس شده است شامل ۶۵۶ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع ریپون، کلیسای جامع ویکفیلد و کلیسای جامع برادفورد است.
گالاهیتیاگاما
گالاهیتیاگاما (به لاتین: Galahitiyagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
رومن آچیل
رومن آچیل (Romain Achilli؛ زادهٔ February 15, 1993) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
تازه‌کند یوزباشی
تازه‌کند یوزباشی یک روستا در ایران است که در استان اردبیل واقع شده‌است. تازه‌کند یوزباشی ۲۴ نفر جمعیت دارد. در بخش قصابه شهر مشگین شهر می باشد.
کاستیونه آندونو
کاستیونه آندونو (به ایتالیایی: Castione Andevenno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سوندریو واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستیونه آندونو ۱۷٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۴۵ نفر جمعیت دارد.
کپون اسپرینگز استیشن، ویرجینیای غربی
کپون اسپرینگز استیشن (به انگلیسی: Capon Springs Station) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همپشر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
مادژاری
مادژاری یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان استامبولوو واقع شده‌است.
تبریزک
تبریزک یک روستا در ایران است که در استان زنجان واقع شده‌است. تبریزک ۲۷۱ نفر جمعیت دارد.
کلبنزی
کلبنزی (به لاتین: Kolbeinsey) یک جزیره و آب‌سنگ در ایسلند است که در دریای گرینلند واقع شده‌است. کلبنزی ۰ نفر جمعیت دارد.
خمیده‌نوک شمالی
خمیده‌نوک شمالی نام یک گونه از سرده خمیده‌نوک است.
دژ زندان لنکران
دژ زندان لنکران (Zindan qalası və ya Dairəvi qala) بخشی از دژ تاریخی لنکران است که در سده هجدهم میلادی ساخته شده است. این دژ و همچنین دومین دژ مشابه آن که در حال حاضر به عنوان فانوس دریایی مورد استفاده قرار می پ‌گیرد، دژهای جنوبی و شمالی قلعه تاریخی لنکران بوده است. پس از اشغال لنکران به دست نیروهای روسی در جنگ‌های ایران و روسیه و حوادث پس از آن دژ لنکران تخریب شد و در نتیجه سنگرها تقسیم شد. در سال ۱۸۶۹، یک فانوس بر روی سقف دژ که به عنوان دژ شمالی شناخته می‌شود نصب شد و از این ساختمان به عنوان فانوس دریایی استفاده شد. هم اکنون فانوس دریایی زیر نظر شرکت کشتیرانی خزر است. دژ زندان از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۵۹ به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. طبق برخی گزارش‌ها، در آغاز سده بیستم میلادی، ژوزف استالین مدتی در این دژ زندانی بود و گفته می‌شود یکی از دو نفری است که توانسته بودند از این زندان فرار کنند. با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه جمهوری آذربایجان، به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می‌شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است.
اطلاعات کلی
زندانیان توسط یک تونل مخفی زیرزمینی که آن را به فانوس دریایی متصل می‌کرد به برج گرد برده شدند. در این تونل دو نفر می توانستند آزادانه تا تمام قد حرکت کنند. متعاقباً به دلیل جریان آب زیرزمینی، استفاده از تونل ناممکن شد. بلندای دژ گرد ۲۰ متر، قطر ۷۲ متر، ضخامت دیوارهای باربر در بخش پایینی ۲.۸ متر، در بخش فوقانی ۱.۵ متر است. حصارهای پیرامون دژ زندان و فانوس دریایی لنکران بخش جلویی قلعه لنکران را تشکیل می‌دادند. اگرچه این زندان برای ۱۴۰ زندانی طراحی شده بود، اما گاه تا ۳۱۰ نفر در آن نگهداری می‌شدند. طبق برخی گزارش‌ها، در سال‌های ۱۹۰۳-۱۹۰۴، ژوزف استالین به دلیل دزدی از قطار پستی محکومیت خود را در اینجا سپری کرد. بعداً با کمک همرزمانش موفق به فرار شد. این قلعه حتی پس از تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این دژ دقیقاً به این دلیل که زندانیان در آن وجود داشت زندان نامیده می‌شد. در سال‌های ۱۹۷۰-۱۹۹۰ یک کارگاه خیاطی در دژ قرار داشت.
با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه وزیران جمهوری آذربایجان به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است. در سال ۲۰۰۶، بنا بر برنامه توسعه اقتصادی-اجتماعی مناطق، این دژ بازسازی شد. پس از مرمت، یک گالری هنری در اینجا قرار داده شد. در فوریه ۲۰۱۵، بر اثر بارش شدید برف، بخش خاصی از سقف دژ تخریب شد و از بین رفت.
کاستیونس دی استرادا
کاستیونس دی استرادا (به ایتالیایی: Castions di Strada) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستیونس دی استرادا ۳۲٫۸۳ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۸۵۸ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهر سن فلیپو دل ملا خواهرخواندهٔ کاستیونس دی استرادا هست.
میکروو
میکروو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان استرومیانی واقع شده‌است.
مونیکا زترلوند
مونیکا زترلوند (زاده ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۷-درگذشته ۱۲ می ۲۰۰۵) خواننده سوئدی بود.
او نماینده سوئد در یوروویژن ۱۹۶۳ بود.
یوشیو اینابا
؛ بازیگر اهل ژاپن بود که بیشتر به خاطر ایفای نقش گُروبِئی در هفت سامورایی آکیرا کوروساوا شناخته‌شده‌است. اینابا علاوه بر حرفه‌اش در سینما، بازیگر پُرکار تئاتر و عضو شرکت معتبر تئاتر هایوزا نیز بود.
او در سن ۷۷ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آتش در دشت (۱۹۵۹)، سریر خون (۱۹۵۷)، سامورایی ۲: دوئل در معبد ایچی‌جوجی (۱۹۵۵)، هاراکیری (۱۹۶۲)، سکوت (۱۹۷۱)، میتو کومون (۱۹۷۸)، سامورایی قاتل (۱۹۶۵)، گیشا (۱۹۸۳)، تایکوکی (۱۹۶۵)، دای چوشینگورا (۱۹۷۱)، و آمیگاسا جوبی (۷۵–۱۹۷۴) اشاره کرد.
لری ویلمور
لری ویلمور (Larry Wilmore؛ زادهٔ October 30, 1961) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، کمدین، بازیگر تلویزیون، روزنامه‌نگار، مجری تلویزیون، تهیه‌کننده فیلم، پادکست‌ساز، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به پایان خوش، آشنایی با مادر، نمایش روزانه، دوستت دارم، مرد، شام برای احمق‌ها، خون‌آشام‌ها، جری و مارج پولدار می‌شوند و رختشویگاه اشاره کرد.
جدول زمانی ایلخانان
جدول زمانی ایلخانان
خمیده‌نوک جنوبی
خمیده‌نوک جنوبی نام یک گونه از سرده خمیده‌نوک است.
توله‌سرا
توله‌سرا یک روستا در ایران است که در استان مازندران واقع شده‌است. توله‌سرا ۲۹۴ نفر جمعیت دارد.
کاستیراجا ویداردو
کاستیراجا ویداردو (به ایتالیایی: Castiraga Vidardo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لودی واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستیراجا ویداردو ۵٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۰۲ نفر جمعیت دارد.
کوایلاپا باربارنا
کوایلاپا باربارنا (به اسپانیایی: Cuilapa-Barbarena) یک کوه در گواتمالا است که در گواتمالا واقع شده‌است. کوایلاپا باربارنا ۱٬۴۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاربندیل، کالیفرنیا
کاربندیل (به انگلیسی: Carbondale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آمادور، کالیفرنیا واقع شده‌است. کاربندیل ۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کروشونا
کروشونا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان لتنیتسا واقع شده‌است.
روابط ایران و کوزوو
روابط ایران و کوزوو روابط خارجی ایران و کوزوو است.
تاریخچه
در ۱۳ مارس ۲۰۰۸، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران گفت که ایران پس از در نظر گرفتن مسائل و شرایط منطقه، تصمیم گرفته‌است که استقلال کوزوو را به رسمیت نشناسد.
در ابتدای مارس ۲۰۰۸، غلامرضا انصاری، سفیر ایران در روسیه گفت که «این پرسش جنبه‌های بسیار مهمی دارد. صادقانه بگویم، سازمان ملل متحد یکی از اعضای خود را به دو قسمت تقسیم کرد، اگرچه ماده ۱۲۴۴ تمامیت ارضی صربستان را تأیید می‌کند. این یک رویداد بسیار عجیب است. ما فکر می‌کنیم برخی کشورها سعی می‌کنند سازمان‌های بین‌المللی را تضعیف کنند. در حال حاضر، ایران در حال بررسی مسئله آینده کوزوو است. ایران نگرانی خود را از تضعیف سازمانهای بین‌المللی ابراز می‌دارد».
در سپتامبر ۲۰۱۱، محمد آخوندزاده، معاون وزیر امور خارجه ایران، در جریان شورای سالانه NAM که در بلگراد در آن سال برگزار شد، از صربستان دیدار کرد و اعلام کرد که ایران کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی‌شناسد.
در آوریل ۲۰۱۲، رامین مهمان‌پرست، معاون وزیر امور خارجه ایران در سفری در بلگراد گفت که ایران به تصمیم خود مبنی بر به رسمیت نشناختن استقلال کوزوو پایبند خواهد بود.
تولید قارچ
تولید قارچ یک روستا در ایران است که در دهستان مورموری واقع شده‌است.
کنستانتین یون پرهون
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
اختلاس‌های مالی در ایران
این نوشتار به اختلاس‌های مالی در ایران می‌پردازد. محمدرضا یزدی مجموع اختلاس در ایران طی دههٔ ۹۰ خورشیدی را حدود ۸۰ هزار میلیارد تومان اعلام کرده‌است.
تعریف
اختلاس به برداشت غیرقانونی اموال دولتی یا غیردولتی که توسط کارمندان و کارکنان دولت یا وابسته به دولت انجام می‌گیرد، گفته می‌شود. اختلاس گونه‌ای از کلاه‌برداری محسوب می‌شود که بیشتر به صورت برنامه‌ریزی شده، منظم و پنهان و بدون رضایت و آگاهی دیگران انجام می‌پذیرد.
کولومبو
کولومبو (به لاتین: Kolumbo) یک کوه در یونان است که در دریای اژه واقع شده‌است.
فرقه کاگیو
فرقه کاگیو (Kagyu) یکی از مکاتب و فرقه‌های اصلی بودیسم تبتی (یا هیمالیا) است.
ارتباط با هولاکو خان
ترجمه‌های اخیر نامه‌ها و رساله‌های راهبان بودیسم تبتی به هولاکو خان تأیید می‌کند که او یک بودایی مادام‌العمر و پیرو فرقه کاگیو بود.
کاستورانو
کاستورانو (به ایتالیایی: Castorano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اسکولی پیچنو واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستورانو ۱۴٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای Gmina Dobrcz و Noisy-sur-École خواهرخوانده‌های کاستورانو هستند.
کارد پلیس، کالیفرنیا
کارد پلیس (به انگلیسی: Card Place) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مندوسینو، کالیفرنیا واقع شده‌است. کارد پلیس ۲۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سمیر کارنیک
سمیر کارنیک (ਸਮੀਰ ਕਾਰ੍ਨਿਕ؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
رومن آرماند
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلرمون فوت، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال سدان و باشگاه ورزشی مون‌پلیه اشاره کرد.
دانشگاه ایندیانا ساوت بند
دانشگاه ایندیانا ساوت بند (IU South Bend) یک دانشگاه دولتی در ساوت بند، ایندیانا است.
دانشگاه ایندیانا در سال ۱۹۲۲ شروع به ارائه کلاس‌های آموزشی در ساوت بند به عنوان گسترش پردیس اصلی دانشگاه ایندیانا بلومینگتون کرد.
سه‌شنبه ۱۴ جولای
سه‌شنبه ۱۴ جولای یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی با موضوع پرونده هسته‌ای ایران است که در سال ۱۴۰۰ خورشیدی ساخته شد. این سریال در ۲۱ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای اولین بار در بازهٔ ۲۴ مهر تا ۲۳ آبان ۱۴۰۰ از شبکه یک سیما پخش شد.
داستان
احمد نجفی در نقش سرهنگ بازنشسته‌ای است که به تحقیق و پژوهش در دفتر قدیمی خود مشغول است. رو به روی دفتر کار او مهمانسرای دوست و همسنگر زمان جنگ؛ هاشم(جلیل فرجاد) قرار داشته که نجفی هر از گاهی ماجراهای این مهمانسرا را نیز از پنجره پشتی دفتر زیر نظر دارد. جدیدترین پرونده تحقیقاتی نجفی، موضوع پرونده هسته‌ای ایران است که وی سعی دارد با استفاده از اسناد و مدارکِ متقن و حضور راویان؛ ابعاد گوناگون این مناقشه بین‌المللی را رمزگشایی کند.
نامگذاری فیلم
نام فیلم برگرفته از تاریخ امضای برجام در سه‌شنبه، ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ برابر با ۲۳ تیر ۱۳۹۴ است.
ویژگی‌ها
سه‌شنبه ۱۴ جولای مستند نمایشی است که در رده مستند درام (به انگلیسی: Docudrama) قرار می‌گیرد. بهره‌گیری از فرم و ساختار روایی متفاوت، صحنه‌آرایی، میزانسن، جلوه‌های ویژه، فیلمنامه کلاسیک، همچنین بازیگر و عوامل حرفه‌ای؛ این مجموعه را به یکی از تولیدات مهم تلویزیون در حوزه مستند تبدیل کرده‌است.
ساخت
پژوهش این مجموعه سال ۱۳۹۷، فیلمنامه و مراحل پیش تولید آن سال ۱۳۹۸ صورت گرفته‌است. تابستان ۱۳۹۹ فاز اول فیلمبرداری طی ۴۶ جلسه، و فاز دوم و سوم نیز در پاییز و زمستان همین سال طی ۱۶ جلسه انجام شده‌است. در سال ۱۴۰۰ تدوین، موسیقی و جلوه‌های ویژه بصری نیز همزمان تا شهریور ۱۴۰۰ ادامه داشته تا بالاخره؛ با پایان این مراحل و شروع صداگذاری، اولین قسمت از مجموعهٔ سه‌شنبه ۱۴ جولای در ۲۴ مهر از آنتن شبکه اول سیما پخش شود.
پخش
این مجموعه تا کنون از شبکه‌های یک، افق و مستند پخش شده‌است.
بازتاب و حواشی
علاوه بر رسانه‌های داخلی که به پوشش گسترده سه‌شنبه۱۴ جولای پرداختند، شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از ایران همچون من و تو نیز نسبت به پخش این مجموعه واکنش نشان داده و ساخت آن را در راستای مقابله با تلویزیون منوتو تفسیر می‌کنند.
ته دره
ته دره یک روستا در ایران است که در استان زنجان واقع شده‌است. ته دره ۱۹۷ نفر جمعیت دارد.
ستفان کارادژووو
ستفان کارادژووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان یامبول واقع شده‌است. ستفان کارادژووو ۴۷٬۲۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹۲ نفر جمعیت دارد و ۲۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مگس‌مرغ دارچینی
مگس‌مرغ دارچینی نام یک گونه از سرده آمازیلیا است.
کاستری دی لچه
کاستری دی لچه (به ایتالیایی: Castri di Lecce) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لچه واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستری دی لچه ۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۶۶ نفر جمعیت دارد و ۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نخلستان تنگ خور
جمعیت
بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت نخلستان تنگ خور ۱۱۶ نفر، شامل ۳۲ خانوار بوده‌است.
دولنو اوزیرووو
دولنو اوزیرووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ورشتس واقع شده‌است.
هیمیش مکبث
هِـیمیش مکبث (Hamish Macbeth) یک مجموعهٔ تلویزیونی معمایی کمدی-درام بریتانیایی است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد.
کاردیف، نیویورک
کاردیف (به انگلیسی: Cardiff) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اونانداگا، نیویورک واقع شده‌است.
لامان (ابهام‌زدایی)
لامان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کوه اوکو
کوه اوکو (به لاتین: Mount Oku) یک کوه و آتشفشان در کامرون است که در Bui واقع شده‌است. کوه اوکو ۳٬۰۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آتش‌چشم
آتش‌چشم نام یک سرده از خانواده مورچه‌مرغان است.
این جنس سه گونه دارد:
قرقان علیا
عرق کان علیا یک روستا در ایران است که در بخش انگوران واقع شده‌است. قرقان علیا ۸۳ نفر جمعیت دارد.
شغل این روستاییان کشاورزی و دامداری می باشد و عمده محصول زراعی آن ها گندم است.
آثار تاریخی
قلعه آهوگه
سنگ قانچیخان
کاسترینیانو د جرچی
کاسترینیانو د جرچی (به ایتالیایی: Castrignano de' Greci) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لچه واقع شده‌است.
خصوصیات
کاسترینیانو د جرچی ۹ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد و ۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مدیران ویکی‌پدیا
کاربران مورد اطمینان در ویکی‌پدیا ممکن است در نتیجهٔ یک درخواست موفق برای مدیریت به عنوان مدیر (Administrator) انتخاب شوند. تا ، ویکی‌پدیای فارسی دارای  مدیر بوده‌است. مدیران در مقایسه با ویرایشگران دیگر از اختیارات فنی بیشتری برخوردار هستند. در ویکی‌پدیا معمولاً مدیر شدن را همانند «دریافت [یا دست‌گرفتن] کف‌شوی» تفسیر می‌کنند. این اصطلاح در جاهای دیگری نیز برای اشاره به مدیریت در ویکی‌پدیا به‌کار رفته‌است. در سال ۲۰۰۶، نیویورک تایمز گزارش داد که مدیران ویکی‌پدیا، که تعدادشان به حدود ۱٬۰۰۰ نفر می‌رسد، «از نظر جغرافیایی متنوع» هستند. در ژوئیهٔ ۲۰۱۲، گزارش‌هایی به‌طور گسترده منتشر شدند که ویکی‌پدیا در حال «تمام‌کردن مدیر» است، چرا که در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، معمولاً بین ۴۰ تا ۵۰ نفر در هر ماه مدیر می‌شدند، اما در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۲ تنها نه نفر در مجموع دسترسی مدیریت را دریافت کرده‌بودند. با این حال، جیمی ویلز، یکی از بنیان‌گذاران ویکی‌پدیا، این که این موضوع یک بحران تلقی می‌شود یا این که ویکی‌پدیا با کمبود مدیر روبرو است را تکذیب کرده و گفته‌است که «تعداد مدیران برای حدود دو سال ثابت بوده‌است، واقعاً هیچ اتفاقی در حال رخ دادن نیست.» ویلز پیش از این (در پیامی که در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۰۳ به میلینگ لیست ویکی‌پدیایی انگلیسی ارسال شد) اظهار کرده‌است که مدیر بودن «موضوع بزرگی نیست»، و «این که توانایی‌های اعطا شده به مدیران به همگان داده نمی‌شود، صرفاً یک موضوع فنی است».
درخواست‌های مدیر شدن
در حالی که نخستین مدیران ویکی‌پدیا در اکتبر ۲۰۰۱ توسط جیمی ویلز منصوب شدند، امروزه اختیارات مدیریتی در ویکی‌پدیا به‌واسطهٔ فرایندی که از آن با نام درخواست مدیر شدن (دمش یا RfA) یاد می‌شود، به کاربران اعطا می‌شوند. هر ویرایشگر ثبت‌نام کرده‌ای می‌تواند خود را نامزد کرده یا از ویرایشگر دیگری درخواست کند تا این کار را برای او انجام دهد. اندرو لی، دانشمند و استاد دانشگاه که خود یکی از مدیران ویکی‌پدیای انگلیسی است، گفته‌است که این فرایند «همانند قرار دادن یک نفر در دادگاه عالی است». وی همچنین گفته‌است که این فرایند «در این مرحله تقریباً تشریفاتی برای سرزنش کردن است» که با عملکرد این فرایند در زمان‌های گذشتهٔ تاریخ ویکی‌پدیا، که تنها کاری که یک شخص باید برای مدیر شدن انجام می‌داد، «اثبات احمق نبودن» بود، در تضاد است. نامزدی برای این نقش معمولاً پس از «فعالیت گسترده در ویکی» مطرح می‌شود. در حالی که هر ویرایشگری می‌تواند در یک دمش رأی بدهد، نتیجهٔ نظرخواهی بر پایهٔ اکثریت آرا مشخص نمی‌شود؛ بلکه لازم است تا اجماعی بر این که نامزد می‌تواند مدیر خوبی باشد حاصل شود. تصمیم بر این که اجماع حاصل شده‌است یا خیر، تنها می‌تواند توسط یک دیوان‌سالار اتخاذ شود. دیوان‌سالاران خود ویرایشگرانی در ویکی‌پدیا هستند که همانند مدیران توسط اجتماع کاربران و به‌واسطهٔ یک فرایند «درخواست» به این سمت رسیده‌اند؛ اگرچه این فرایند برای آن‌ها نسبت به مدیران سختگیرانه‌تر است. بسیکی استویلیا و همکاران او اشاره کرده‌اند که «تا پیش از میانه‌های سال ۲۰۰۵، دمش‌ها معمولاً توجه زیادی را به خود جلب نمی‌کردند. اما از آن پس، این روند که دمش‌ها میزبان تعداد زیادی از گروه‌هایی که همگی از یکدیگر پشتیبانی می‌کنند باشند، به روندی کاملاً معمول تبدیل شد».
نقش
یک کاربر پس از دریافت اختیارات مدیریتی به ابزارهای بیشتری برای اجرای وظایف مهم دسترسی پیدا می‌کند. این وظایف شامل «کار تمیزکاری آشفته»، حذف مقاله‌هایی که نامناسب دانسته‌شده‌اند، حفاظت از صفحه‌ها (محدود کردن امکان ویرایش در صفحه‌ها)، و قطع دسترسی حساب‌های کاربران خرابکار می‌شوند. قطع دسترسی یک کاربر باید مطابق با سیاست‌های ویکی‌پدیا باشد و باید دلیلی هم برای قطع دسترسی، که به‌صورت دائمی توسط نرم‌افزار در سیاهه ثبت می‌شود، ارائه شود. استفاده از این قابلیت جهت «کسب برتری در ویرایش»، عملی نامناسب تلقی می‌شود.
پژوهش‌های علمی
یک پژوهش علمی منتشرشده توسط پژوهش‌گران ویرجینیا تک و مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر دریافته‌است که پس از آن که ویرایشگران به جایگاه مدیریت دست می‌یابند، معمولاً بیش از پیش بر مقاله‌هایی با موضوعات بحث‌برانگیز متمرکز می‌شوند. این پژوهش‌گران همچنین شیوه‌ای جایگزین را برای انتخاب مدیران پیشنهاد داده‌اند که طبق آن، به آرای ویرایشگران باتجربه وزن بیشتری داده می‌شود. مقاله‌ای دیگر که در کنفرانس عوامل انسانی در سامانه‌های محاسباتی سال ۲۰۰۸ ارائه شد، داده‌های تمامی ۱٬۵۵۱ درخواست برای مدیر شدن در ویکی‌پدیای انگلیسی از ژانویهٔ ۲۰۰۶ تا اکتبر ۲۰۰۷ را تحلیل کرده‌است تا مشخص کند که کدام‌یک از معیارهای پیشنهادشده در صفحهٔ راهنمای درخواست‌های مدیر شدن ویکی‌پدیا برای پیش‌بینی این که کاربر مورد بحث عملاً مدیر می‌شود یا نه، بهتر عمل می‌کنند. در دسامبر ۲۰۱۳، یک پژوهش مشابه توسط پژوهش‌گران مؤسسهٔ فناوری اطلاعات لهستانی-ژاپنی در ورژو منتشر شد که بر مدل‌سازی درخواست‌های مدیر شدن در ویکی‌پدیای لهستانی با استفاده از یک مدل مشتق‌شده از تاریخچهٔ ویرایش ویکی‌پدیا تمرکز داشت. در این پژوهش مشخص شد که می‌توان «با استفاده از این مدل، با سطح دقتی که می‌تواند برای پیشنهاد نامزدها کافی باشد، رأی‌های درج‌شده در فرایندهای دمش را طبقه‌بندی کرد.»
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۰۵
پلی‌آف سقوط
تیم لاسنامه آیاکس پس از تساوی دو بر دو در بازی رفت و برگشت با گل زده در خانه حریف پیروز شد و در لیگ برتر استونی ماندگار شد
رومن آمالفیتانو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال دیژون، و باشگاه فوتبال استاد رنس اشاره کرد.
مگس‌گیر خاکستری
مگس‌گیر خاکستری نام یک گونه از سرده مگس‌گیرهای نمادین است.
این گونه در این کشورها یافت می‌شود: آنگولا، بنین، بوتسوانا، بورکینافاسو، بوروندی، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، گینه استوایی، گابن، غنا، گینه، کنیا، لیبریا، مالاوی، موزامبیک، نامیبیا، نیجریه، رواندا، سیرالئون، سومالی، آفریقای جنوبی، سودان جنوبی، اسواتینی، تانزانیا، توگو، اوگاندا، زامبیا و زیمبابوه.
قره ملهم
قره ملهم یک روستا در ایران است که در دهستان ارشق شمالی واقع شده‌است. قره ملهم ۲۴ نفر جمعیت دارد.
کرس، ویرجینیای غربی
کرس (به انگلیسی: Caress) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برکستون، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
ستودنو بوچه
ستودنو بوچه یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان مونتانا واقع شده‌است.
هوتا استاوولا وولا
هوتا استاوولا وولا (Huta Stalowa Wola) شرکت دولتی صنایع جنگ‌افزاری لهستانی است، که در سال ۱۹۳۸ تأسیس شد.
آتش‌چشم شانه‌سفید
آتش‌چشم شانه‌سفید نام یک گونه از سرده آتش‌چشم است.
دکستر فلچر
دکستر فلچر (Dexter Fletcher؛ زادهٔ ) هنرپیشه و کارگردان اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اسپنسر (فیلم)
اسپنسر در ۳ سپتامبر ۲۰۲۱ برای نخستین بار در رقابت‌های هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم بین‌المللی ونیز به نمایش درآمد. این فیلم در ۵ نوامبر ۲۰۲۱ از طریق نئون به‌صورت سینمایی در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی را از سوی منتقدان دریافت کرد و نقش‌آفرینی استوارت با ستایش منتقدان همراه بود. استوارت نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب و اسکار در رشتهٔ بهترین بازیگر زن شد.
پادشاه ییه ژو
پادشاه ییه از ژو (به چینی: 周懿王) با نام شخصی جی جیان (به چینی: 姬繄扈)؛ هفتمین پادشاه دودمان ژو در چین باستان بود. تاریخ سلطنت وی مورد اختلاف است، اما عموماً تصور می‌شود که او از ۸۹۹ تا ۸۹۲ پ. م یا ۸۹۹ تا ۸۷۳ پ. م حکومت کرده‌است.
زندگی
از سلطنت او اسناد کمی در دست است. اولین سال سلطنت او توسط خورشید گرفتگی در ۲۱ آوریل ۸۹۹ تأیید شد. عمویش پادشاه شیائو ژو پس از او برتخت نشست و پس از عمویش پسر پادشاه ییه، پادشاه یی ژو "توسط بسیاری از اربابان بر تخت بازگردانده شد". گفته می‌شود که پادشاه ییه از پایتخت به محلی به نام هوآیلی نقل مکان کرده است. این نشان می دهد که او توسط عمویش از قدرت برکنار شده است، اما موضوع دقیقاً مشخص نیست. نوه او پادشاه لی ژو است.
خانواده
ملکه‌ها
پسران
کاسترینیانو دل کاپو
کاسترینیانو دل کاپو (به ایتالیایی: Castrignano del Capo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لچه واقع شده‌است.
کوه بمبلای
کوه بمبلای (به لاتین: Mount Bombalai) یک کوه در مالزی است که در صباح واقع شده‌است. کوه بمبلای ۵۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کارامفیل
کارامفیل یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان مومچیلگراد واقع شده‌است.
علیمرادخانی
علیمرادخان یا علیمرادخانی ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قزل قوشا
قزل قوشا یک روستا در ایران است که در دهستان ارشق غربی واقع شده‌است.
هانس کیپنبرگر
هانس کیپنبرگر (به آلمانی: Hans Kippenberger؛ ۱۵ ژانویه ۱۸۹۸ – ۳ اکتبر ۱۹۳۷) یک سیاستمدار آلمانی (حزب کمونیست آلمان) بود. بین ۱۹۲۸ و ۱۹۳۳ او به عنوان عضو پارلمان ملی (رایشستاگ) نشست. مانند بسیاری از اعضای حزب کمونیست در آن زمان، او نیز تحت «نام‌های حزب» فعالیت می‌کرد، که ممکن است در منابع او را شناسایی کنند. اینها عبارتند از «انوبرگ»، «لئو ولف» و «ارنست ولف».
اوایل زندگی
هانس کیپنبرگر در لایپزیگ دیده به جهان گشود. پدرش یک واعظ سکولار بود. او تا سطح متوسط به مدرسه رفت و سپس در یک کارخانه ماشین‌های چاپ، که هنوز در لایپزیگ بود، کارآموز شد، بعد از مدت کوتاهی برای کار بانکی کارآموزی کرد.
در سال ۱۹۱۵، کیپنبرگر برای خدمت سربازی داوطلب شد و بقیه جنگ جهانی اول را در ارتش امپراتوری آلمان گذراند. او در جبهه غرب خدمت کرد، چندین بار مجروح شد و نشان درجه یک صلیب آهنین دریافت کرد. هنگامی که کیپنبرگر در ژانویه ۱۹۱۹ مرخص شد، به درجه ستوان رسیده بود.
در اوایل سال ۱۹۱۹ او یک دوره کارآموزی تجاری را آغاز کرد که منجر به شغل دفتری در لایپزیگ شد. از ژوئن ۱۹۲۱ او در هامبورگ مستقر شد و به عنوان خبرنگار زبان‌های خارجی برای شرکت‌های مختلف استخدام شد و با زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی کار می‌کرد.
رادیکال شدن
کیپنبرگر قبلاً در لایپزیگ به حزب سوسیال دموکرات مستقل پیوسته بود، و هنگامی که این حزب از هم پاشید، او بخشی از جناح طرفدار شوروی بود که به حزب کمونیست تازه تأسیس پیوست. در سال ۱۹۲۲ او به‌طور تمام وقت توسط حزب استخدام شد و بخشی از آنچه یک منبع آن را «دستگاه مخفی» حزب معرفی می‌کند.
در همین حال، او در دانشگاه هامبورگ در سخنرانی‌های مربوط به اقتصاد اجتماعی شرکت کرد، اگرچه مشخص نیست که او به‌طور رسمی به عنوان دانشجو در این دانشگاه ثبت نام کرده باشد.
او یکی از رهبران گروه دانشجویی حزب کمونیست شد و در قیام هامبورگ که در اکتبر ۱۹۲۳ شروع شد، نقش رهبری را ایفا کرد. کیپنبرگر در محلهٔ چپ‌گرای سیاسی شهر بارمبک، گروهی از کارگران را رهبری می‌کرد که توانستند خال‌های کمونیست را در پلیس هامبورگ و واحدهای رایش‌ور بکارند.
او توانست با آموزش‌های نظامی خوبی که می‌داد و نظارت‌های پس از آن، گروه‌های مبارز کمونیست را به عقب براند. با وجود انتخاب شدن به پارلمان منطقه ای هامبورگ در سال ۱۹۲۴، پس از قیام هامبورگ، دادستان عمومی هامبورگ حکم بازداشت کیپنبرگر را صادر کرد. او که به شدت مجروح شد، برای چندین ماه به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده در شهرداری محلی) در لایپزیک زندگی کرد تا مارس ۱۹۲۴ زمانی که کیپنبرگر به اتحاد جماهیر شوروی گریخت.
زمانی که کیپنبرگر در مسکو زندگی می‌کرد، شخصاً توسط ژنرال یان کارلوویچ برزین در سرویس اطلاعات نظامی شوروی استخدام شد. پس از آن که جمهوری وایمار کسانی را که در قیام هامبورگ شرکت کرده بودند عفو کرد، کیپنبرگر به آلمان بازگشت و به گفته جان کوهلر، "مهمترین رابط بین سرویس مخفی اتحاد جماهیر شوروی و حزب کمونیست آلمان بود که در دوره‌های مختلف تحت حکومت آلمان فعالیت می‌کرد." اسم رمز الکس، آدام و ولف."
طوفان‌بازان قرمز
در اواخر دهه ۱۹۲۰، کمینترن به کیپنبرگر دستور داد تا یک شاخه شبه نظامی مخفی برای حزب ایجاد کند. در پاسخ، کیپنبرگر یا «واحد دفاع شخصی حزب» را ایجاد کرد.
به گفته جان کوهلر، "کهنه سربازان جنگ جهانی اول به تازه کارها نحوه‌کار با تپانچه، تفنگ، مسلسل و نارنجک دستی را آموزش دادند. این آموزش مخفیانه در حومه کم جمعیت و چوپانی اطراف برلین انجام شد.»
به گفته جان کوهلر، اعضای دفاع از خود حزب (به انگلیسی: Parteiselbstschutz) در جلسات حزب به عنوان جسارت‌کننده خدمت می‌کردند و در نبردهای خیابانی با دشمنان سیاسی در شکستن سرها تخصص داشتند." علاوه بر حزب سوسیال دموکرات آلمان حاکم و واحدهای شبه‌نظامی رایش‌بانر، دشمنان سرسخت دفاع شخصی حزبی، کلاه ایمنی بودند که شاخه مسلح حزب ملی خلق آلمان، تروتسکیست‌ها و «احزاب رادیکال ملی‌گرا» بودند.
به گفته کوهلر، مردان سلبستشوتز کی.پی. دی «همیشه یک میله فولادی، دو فنر فولادی را حمل می‌کردند که با تلسکوپ به لوله‌ای به طول هفت اینچ می‌رفتند، که وقتی گسترش می‌داد به یک سلاح مرگبار چهارده اینچی تبدیل می‌شد. این مبارزان خیابانی اغلب به تپانچه نیز مسلح بودند.
نماینده
در ماه مه ۱۹۲۸ او برای عضویت در رایشتاگ در انتخابات عمومی شرکت کرد. او با وجود دستگیری در جریان مبارزات انتخاباتی موفق بود. او به عنوان یک عضو منتخب رایشتاگ از مصونیت‌های خاصی برخوردار بود و پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات، باید آزاد می‌شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب کمونیست در حوزه انتخاباتی ۲۹ (لایپزیگ) حضور داشت.
در دوازدهمین کنفرانس حزب، که در سال ۱۹۲۹ در منطقه عروسی مرکزی برلین برگزار شد، کیپنبرگ به عنوان نامزد عضویت در کمیته مرکزی حزب پذیرفته شد. در رایشتاگ تمرکز او بر مسائل دفاعی بود: او عضو کمیسیون نظامی پارلمان بود. او تا سال ۱۹۳۳ به نشستن در رایشتاگ ادامه داد. در خارج از اتاق، او به اصطلاح «گزارش عملیاتی» را ساخت، که در سال ۱۹۲۷ در داخل دستگاه نظامی غیرقانونی حزب ایجاد شد، اما از ۱۹۳۲ آگاهانه از آن جدا شد. این یک ارگان شبه نظامی متشکل از تقریباً ۳۰۰عضو بود که از طرف اتحاد جماهیر شوروی وظایف اقتصادی-جاسوسی را بر عهده می‌گرفتند و همچنین در مورد تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به‌طور کلی در دوره‌ای که تنش فزاینده در آلمان بود گزارش می‌داد. از دیدگاه حزب نازی، «بی بی-رزورت» «خطرناک‌ترین ساختار حزب کمونیست آلمان» بود.
برنامه‌ریزی
در روزهای پایانی جمهوری وایمار، حزب کی.پی. دی سیاست ترور دو افسر پلیس برلین را در انتقام از هر عضو کی.پی. دی کشته شده توسط پلیس داشت.
در ۲ اوت ۱۹۳۱، اعضای کی.پی. دی از رایشتاگ کیپنبرگر و هاینز نویمان از والتر اولبریخت، رهبر حزب در منطقه برلین-براندنبورگ، لباسی دریافت کردند. اولبریخت که از مداخله پلیس و شکست نیومن و کیپنبرگر در پیروی از این سیاست خشمگین شده‌بود، زمزمه کرد: "در خانه در زاکسن، ما مدت‌ها پیش کاری در مورد پلیس انجام می‌دادیم. اینجا در برلین، ما خیلی بیشتر گول نخواهیم زد. به زودی سر پلیس را خواهیم زد.»
در صبح روز یکشنبه ۹ اوت ۱۹۳۱، کیپنبرگر و نویمان آخرین جلسه توجیهی خود را در اتاقی در سالن آبجوی حوصله سر بر به تیم ضربه زدند. اعضای دفاع از خود حزب اریش میلکه و اریش زیمر به عنوان تیراندازان انتخاب شدند. در طول جلسه، مکس ماترن یک تپانچه لوگر را به همکار مکس تونرت داد و گفت: «الان داریم جدی می‌شویم. . . ما می‌خواهیم چیزی به شواینبک بدهیم تا ما را به خاطر بسپارد."
سپس کیپنبرگر از میلکه و زیمر پرسید: "آیا مطمئن هستید که آماده تیراندازی به شواینبکه هستید؟" میلکه پاسخ داد که او بارها کاپیتان آنلاوف را در جریان بازرسی پلیس از مقر حزب دیده‌است. سپس کیپنبرگر به آن‌ها دستور داد تا در یک سالن آبجوی مجاور منتظر بمانند که به آنها اجازه می‌دهد تا بر کل بالوپلاتز مشرف شوند. او همچنین به آنها یادآوری کرد که کاپیتان آنلاف در همه جا توسط گروهبان ارشد ماکس ویلیگ، که کی.پی. دی به او لقب "حصار" داده بود، همراهی می‌کرد. کیپنبرگر نتیجه گرفت: "وقتی شواین بک و هوسر را می‌بینید، از آنها مراقبت می‌کنید."
به میلکه و زیمر اطلاع داده شد که پس از تکمیل ترورها، یک انحراف به فرار آنها کمک خواهدکرد. سپس آنها باید به خانه‌های خود بازمی‌گشتند و منتظر دستورات بیشتر می‌شدند. در آن شب، کاپیتان آنلاف با تظاهرات خشونت‌آمیزی که خواستار انحلال پارلمان پروس بود به بولو-پلاتز فریب خورد. به گفته جان کوهلر، «همان‌طور که اغلب در مورد مبارزه با اس.پی. دی غالب اتفاق می‌افتاد، کی.پی. دی و نازی‌ها در طول مبارزات انتخاباتی پیش از همه‌پرسی، نیروهای خود را با هم ترکیب کرده‌بودند. در مقطعی از این کمپین خاص، جوزف گوبلز، رئیس تبلیغات نازی‌ها، حتی یک سکوی سخنران را با والتر اولبریخت، آژیتاتور کی.پی. دی به اشتراک گذاشت. هر دو حزب خواهان انحلال پارلمان بودند زیرا امیدوار بودند که انتخابات جدید اس.پی. دی، دشمن قسم خورده همه رادیکال‌ها را از قدرت کنار بزند. این واقعیت توضیح داد که چرا جو به ویژه در این یکشنبه بی‌ثبات بود.»
قتل در سینما بابل
در ساعت هشت آن شب، میلکه و زیمر در حالی که کاپیتان آنلاف، گروهبان ویلیگ و سروان فرانتس لنک به سمت سینمای بابیلون که در گوشه میدان بلوو پلاتز و خیابان قیصر-ویلهلم-استراسه قرار داشت، در آستانه در منتظر ماندند. وقتی به در خانه سینما رسیدند، پلیس‌ها صدای فریاد یک نفر را شنیدند:" شواین بک!"
در همین حال، میلکه و زیمر با دویدن به سالن تئاتر و خروج اضطراری فرار کردند. آنها تپانچه‌های خود را روی یک حصار پرتاب کردند، جایی که بعداً توسط کارآگاهان قتل از جوخه قتل پیدا شدند. میلکه و زیمر سپس به خانه‌های خود بازگشتند.
به گفته کوهلر، «بازگشت در بالوپلاتز، قتل‌ها باعث یک اقدام پلیسی بزرگ شده‌بود. حداقل هزار افسر به میدان ریختند و نبرد خونین خیابانی درگرفت. سنگ و آجر از پشت بام‌ها پرتاب شد. افراد مسلح کمونیست از پشت بام خانه‌های آپارتمانی اطراف تیراندازی کردند. با تاریک شدن هوا، نورافکن‌های پلیس ساختمان‌ها را روشن کردند. افسران با استفاده از میکروفون فریاد زدند: خیابان‌ها را پاک کنید! از پنجره‌ها دور شوید! ما در حال پاسخ دادن به آتش هستیم! در حال حاضر توده‌های مردمی از میدان فرار کرده‌بودند، اما تیراندازی در حالی ادامه داشت که جوخه‌های شورش خانه‌ها را شانه می‌زدند و صدها نفر از ساکنان مظنون به شلیک سلاح را دستگیر می‌کردند. جنگ تا ساعت یک بامداد روز بعد ادامه داشت. علاوه بر دو افسر پلیس، تلفات شامل یک کمونیست بود که بر اثر شلیک گلوله جان باخت و هفده نفر دیگر به شدت مجروح شدند.»
همسر کاپیتان آنلاف سه هفته پیش از آن بر اثر نارسایی کلیه درگذشت. بنابراین، قتل کاپیتان آنلاوف توسط کی.پی. دی، سه دختر آنها را یتیم کرد. دختر بزرگ کاپیتان مجبور شد به شدت در مراسم عروسی برنامه‌ریزی شده خود عجله کند تا خواهرانش را در یتیم خانه نگه‌دارد. کاپیتان فرانتس لنک توسط همسرش به یادگار ماند. گروهبان ارشد ماکس ویلیگ به مدت چهارده هفته در بیمارستان بستری بود، اما بهبودی کامل پیدا کرد و به وظیفه فعال بازگشت. برای قدردانی از شجاعت ویلیگ، پلیس برلین او را به درجه ستوان ارتقا داد.
پس از قتل، این عمل در لیختنبرگر هوف جشن گرفته شد، سالن آبجو مورد علاقه اتحادیه مبارزان جبهه سرخ، جایی که میلکه به خود می‌بالید: "امروز ما شغلی را جشن می‌گیریم که من آن را کشیدم!"
عواقب
به گفته جان کوهلر، «کیپنبرگر وقتی به او خبر رسید که گروهبان ویلیگ از تیراندازی جان سالم به در برده‌است، نگران شد. کیپنبرگر نمی‌دانست که آیا گروهبان می‌تواند صحبت کند و مهاجمان را شناسایی کند یا خیر. او به یک دونده دستور داد تا میلکه و زیمر را به آپارتمانش در خیابان بلرمن ۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو فاصله داشت، احضار کند. وقتی قاتلان رسیدند، کیپنبرگر این خبر را به آنها گفت و دستور داد فوراً برلین را ترک کنند. همسر این نماینده مجلس، تئا، یک معلم مدرسه بیکار و به اندازه شوهرش از اعضای حزب کمونیست بود، قاتلان جوان را تا مرز بلژیک همراهی کرد. مأموران انترناسیونال کمونیست (کمینترن) در شهر بندری آنتورپ به آنها پول می‌دادند و گذرنامه‌های جعلی می‌دادند. آنها سوار بر یک کشتی تجاری به سمت لنینگراد حرکت کردند. وقتی کشتی آنها پهلو گرفت، نماینده دیگری از کمینترن با آنها روبرو شد و آنها را تا مسکو اسکورت کرد.»
آلمان نازی
پس‌زمینه سیاسی با تصرف قدرت نازی‌ها در ژانویه ۱۹۳۳ تغییر کرد. دولت جدید زمان کمی را برای تبدیل آلمان به دیکتاتوری تک حزبی از دست داد. هانس کیپنبرگر یکی از کسانی بود که در جلسه (غیرقانونی) کمیته مرکزی حزب که در کافه گردن بزی در فاصله کمی خارج از برلین در ۷ فوریه ۱۹۳۳ برگزار شد، شرکت کرد. این نشست متعاقباً به عنوان اولین و آخرین جلسه کمیته مرکزی حزب کمونیست در آلمان نازی برگزار شد.
آتش‌سوزی رایشتاگ در پایان فوریه ۱۹۳۳ بلافاصله به کی.پی. دی متهم شد و قبل از پایان سال، شرکت‌کنندگان در نشست گردن بزی و بسیاری دیگر از سیاستمداران فعال حزب کمونیست یا به خارج از کشور گریختند یا دستگیر شدند. ساختار حزب کمونیست متلاشی شد. کیپنبرگر بسیاری از دستگاه‌های شبه نظامی خود را تحت شرایط محرمانه بیشتر به عهده گرفت و حفظ کرد و برخی وظایف مهم انجام شد، اما گشتاپو با این وجود موفق شد به ساختار اطلاعات و ارتباطات او نفوذ کند.
کیپنبرگر که برای اهدافی تحت نام رمز «لئو» فعالیت می‌کرد، در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ به شدت مورد جستجوی گشتاپو قرار گرفت. در همین حال، حزب کمونیست آلمان علیرغم اینکه مجبور بود به صورت زیرزمینی یا به‌طور فزاینده‌ای خارج از پاریس فعالیت کند، اشتهای خود را برای درگیری داخلی از دست نداده بود. دستگیری ارنست تالمان در ۳ مارس ۱۹۳۳ خلاء را در راس حزب ایجاد کرده‌بود. تا جایی که دستگاه شبه نظامی تحت رهبری کیپنبرگر مؤثر باقی ماند، از مخالفان والتر اولبریخت و ویلهلم پیک در مبارزه رهبری دو قطبی فزاینده‌ای که در پی‌داشت حمایت کرد.
دادگاه بالوپلاتز
جان کوهلر در پاسخ به ادعاهایی مبنی بر اینکه اعترافات تحت شکنجه توسط گشتاپوی نازی به دست آمده‌است، نوشت: «با این حال، همه مظنونان در بازداشت اداره عادی تحقیقات جنایی شهر برلین بودند که بیشتر کارآگاهان آن اعضای اس.پی. دی بودند. برخی از مظنونان توسط مردان نازی دستگیر شده و احتمالاً قبل از تحویل به پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌بودند. در محاکمه میلکه در سال ۱۹۳۳، دادگاه به دفاع از شک و تردید اعطا کرد و تعدادی از اعترافات مظنون را رد کرد.» در ۱۹ ژوئن ۱۹۳۴، ۱۵ توطئه‌گر به قتل درجه یک محکوم شدند. مایکل کلاوز، ماکس ماترن و فردریش برود سه نفری که مقصرترین آنها شناخته شدند به اعدام محکوم شدند. همدستان آنها از ۹ ماه تا ۱۵ سال حبس به دلیل اعمال شاقه محکوم شدند. حکم کلاوز بر اساس همکاری وی به حبس ابد تبدیل شد. برود خود را در سلولش حلق آویز کرد. در نتیجه، تنها ماترن باقی ماند تا در ۲۲ مه ۱۹۳۵ با سر بریدن اعدام شود.
پاکسازی بزرگ
در چارچوب حملات کوبنده فزاینده اولبریخت، پیک و حامیان آنها به او، در ۱۲ فوریه ۱۹۳۵، دفتر سیاسی حزب کمیسیون تحقیقی را در مورد هانس کیپنبرگر تشکیل داد. در اکتبر ۱۹۳۵، کنگره حزب، تحت شرایط تا حدی عجیب، در بروکسل برگزار شد: اولبریخت و متحدانش رهبری حزب را به دست گرفتند. استعفای دو تن از ستوان‌های قدیمی تالمان، هرمان شوبرت و فریتز شولت، کیپنبرگر را به‌طور واضح در سمت بازنده قرار داد. او در والتر اولبریخت دشمنی قدرتمند و سازش‌ناپذیر را در راس حزب به دست آورده‌بود. اولبریخت از حمایت مسکو برخوردار بود. کیپنبرگر موقعیت خود را در کمیته مرکزی حزب از دست داد و عملیات زیرزمینی شبه نظامی که او رهبری کرده‌بود منحل شد. به او دستور داده شد که از پاریس به مسکو نقل مکان کند و در آنجا کار کارخانه‌ای برای او فراهم شد. منابع در مورد اینکه آیا هنگام نقل مکان به مسکو، هرگز با همسر سابقش، تئا، و دو دخترشان، مارگوت و ژانت، که در ژوئیه ۱۹۳۳ به آنجا مهاجرت کرده بودند، ملاقات کرده‌است یا نه، از زمانی که تئا به عنوان معلم در مسکو کار می‌کرد، سکوت کرده‌اند.
اولین نبرد حمص
اولین نبرد حمص (First Battle of Homs) نبردی بود در حمص، سوریه، در ۱۰ دسامبر ۱۲۶۰، که بین ایلخانان ایران و نیروهای مصر درگرفت.
هانس کیپنبرگر
مرگ
در ۵ نوامبر ۱۹۳۵، با شتاب گرفتن گستره پاکسازی بزرگ جوزف استالین، هانس کیپنبرگر و دوست دخترش کریستینا کرف (متولد کریسینا لندروت) در هتل سایوزنایا مسکو (روبروی جاده هتل لوکس) دستگیر شدند. در یک محاکمه محرمانه توسط کمیساریای خلق در امور داخلی، کیپنبرگر به "جاسوسی و مشارکت در یک سازمان تروریستی ضد انقلاب " مجرم اعلام شد. هانس کیپنبرگر در ۳ اکتبر ۱۹۳۷ به پشت سر هدف گلوله قرار گرفت.
زندگی شخصی
هانس کیپنبرگر در سال ۱۹۲۳ با تیا نیماند اهل هامبورگ ازدواج کرد. دختران آنها در سالهای ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ به دنیا آمدند. این ازدواج در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید پس از یورش به آپارتمانشان در برلین، تئا با عجله بچه‌ها را به مکانی امن در حومه شهر برد و از آنجا از طریق چکسلواکی فرار کردند. تئا در ژوئیه ۱۹۳۳، شش ماه پس از تصرف قدرت توسط نازی‌ها در آلمان، به همراه دخترانشان به مسکو آمد. استاندارد محل اقامت آنها در مسکو، که با دوست تئا کیپنبرگر، تئا بلینگ و تعداد زیادی از مردم مشترک بود، برای بچه‌ها شوکه‌کننده بود. در فوریه ۱۹۳۸ تئا، که در این زمان به عنوان معلم کار می‌کرد، دستگیر شد. یک دادگاه ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی او را به حبس طولانی‌مدت در گولاگ محکوم کرد. در سال ۱۹۳۹، تئا کیپنبرگر در یک اردوگاه کار اجباری در سیبری درگذشت.
توانبخشی
دو دهه بعد، به دنبال تغییر جهت باد سیاسی، هانس و تیا کیپنبرگر پس از مرگ توسط دادگاه مسکو در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۷ احیا شدند. با این حال، هر دو مرگ آنها و توانبخشی‌های بعدی آنها به‌طور رسمی توسط حزب حاکم فاش نشد، چیزی که در آن زمان به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) تحت حمایت شوروی تبدیل شده بود.
یتیمان
دختر بزرگتر، مارگوت کیپنبرگر، به اردوگاه کار اجباری در استان ولوگدا منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ به یک دوره مادام‌العمر کار اجباری محکوم شد. به او کار در جنگل‌داری داده‌شد و وظیفه جمع‌آوری خاک اره ناشی از قطع درختان را بر عهده گرفت. هر ماه یک روز مرخصی بود که از آن برای تفریح استفاده می‌شد. بعداً او محکوم شد و شش ماه تحت بازجویی شدید قرار گرفت. با این وجود، او زنده ماند. وضعیت او پس از پایان جنگ، به‌طور رسمی در ماه مه ۱۹۴۵، کاهش یافت و در سال ۱۹۴۸ با ایگور، شهروند شوروی ازدواج کرد.
پس از توانبخشی والدینش، مارگوت کیپنبرگر توانست با پنج فرزندش اتحاد جماهیر شوروی را ترک کند و در می ۱۹۵۸ به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) رسید. ازدواج آنها هرگز رسماً به رسمیت شناخته نشد (چون مارگوت خارجی بود) ایگور اجازه نداشت آنها را همراهی کند، اما پس از درخواست شخصی از نیکیتا خروشچف، در سال ۱۹۶۰ به آنها پیوست. با این وجود خانواده احساس می‌کردند که با خود به عنوان افراد خارجی رفتار می‌شود، و در حالی که مارگوت زندگی خود را در کشور جدید ساخت، ایگور به زودی به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت، جایی که در سال ۱۹۸۴ درگذشت. اگرچه مارگوت از سرنوشت والدینش مطلع شده بود، اما تحت دستورات جدی قرار داشت تا اطلاعات را برای خودش نگه‌دارد. اصرار او برای بحث در مورد این موضوع منجر به تنش‌های مداوم با مقامات شد. نامه خشم آلود او که در سال ۱۹۷۹ به روزنامه ملی، آلمان جدید، در صدمین سالگرد تولد استالین فرستاد، طبیعتاً هرگز منتشر نشد. او تا مارس ۱۹۸۱ تحت نظارت دقیق استاژی باقی ماند تا زمانی که به او اجازه داده شد به برلین غربی نقل مکان کند، جایی که او در یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کرد، که با کمک حقوق بازنشستگی کوچکی که به بازماندگان آزار و شکنجه نازی‌ها داده می‌شد. با توجه به دوران حضور او در اتحاد جماهیر شوروی، حقوق بازنشستگی وجود نداشت.
اطلاعات کمتری در حوزه عمومی در مورد دختر کوچکتر وجود دارد. پس از اینکه در پایان سال ۱۹۳۷ آنها را از والدین خود گرفتند، ژانت خیلی سریعتر از مارگوت روسی را یادگرفت، که ممکن است نشان دهنده استعداد خاصی در زبان باشد. ژانت کیپنبرگر بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۳ برای سرویس خبری دولتی در برلین شرقی به عنوان تایپیست کار می‌کرد. متخصص در کار زبان روسی. در سپتامبر ۱۹۷۳ به عنوان مترجم در بین متن، دفتر ترجمه حزب حاکم، شغل جدیدی به او داده شد. او توانست در ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۸ به آلمان غربی نقل مکان کند.
مارگو و ژانت کیپنبرگر به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۶ درگذشتند. جسد هر دوی آنها در حیاط کلیسای قدیمی سنت متی، در محله شونبرگ برلین به خاک سپرده شده‌است. در پایان سال ۲۰۱۷ ذکر شد که قبر آنها هنوز با هیچ سنگ قبری مشخص نشده‌است.
منابع
<references group="" responsive="0"/>
رومن اسپانو
رومن اسپانو (Romain Spano؛ زادهٔ October 31, 1994) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
آتش‌چشم پشت‌چتری
آتش‌چشم پشت‌چتری نام یک گونه از سرده آتش‌چشم است.
کاسترو دی وولسچی
خصوصیات
کاسترو دی وولسچی ۵۸٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۸۴۸ نفر جمعیت دارد و ۳۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دیمیل
دیمیل (Demel) شرکت صنایع غذایی لهستانی است، که در سال ۱۷۸۶ تأسیس شد.
بالتاسار فرناندس
کاپیتان بالتاسار فرناندس (Captain Baltasar Fernandes) (بالتازار یا بالثازار هم نوشته می‌شود) (Baltazar یا Balthazar) (زادهٔ ۱۵۸۰- درگذشتهٔ ۱۶۶۷)، مهاجر پرتغالی در برزیل بود که ماموریت‌های معروف به بندرانتیس را برای به دست آوردن طلا، نقره و آهن، فرماندهی کرد. او بنیان‌گذار و یکی از اولین ساکنین سوروکابا در سال ۱۶۵۴ بود.
کرتا، ویرجینیای غربی
کرتا (به انگلیسی: Caretta) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مک‌داول، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
بالتاسار فرناندس
اوایل زندگی
او به عنوان یک بوندیرانته یا (بنیان‌گذار) شروع به فعالیت کرد و بومی‌های ریو گرانده دو سول و پاراگوئه را برای کار در زمین‌ها دور هم جمع می‌کرد.
بنیان نهادن سوروکابا
بالتاسار فرناندس و پسرش، کاپیتان اندرویِ سونگا یی لئون به همراه خانواده‌اش و صدها برده بومی اسیر، شهر سوروکابا را در ۱۵ اوت ۱۶۵۴ بنیان‌گذاری کردند.
فرناندس در حدود سال ۱۶۵۴ در حاشیه رودخانه سوروکابا یک خانه و کلیسا ساخت — نوسا سنورا دا پونته — که امروزه به اسم کلیسای جامع سوروکابا معروف است. در ۲۱ آوریل ۱۶۶۰ او این سرزمین گیاهان و برده‌های بومی را به بندیکتس اهدا کرد. این بنا بعدها به شالوده صومعهٔ سنت بندیکت (صومعه د سائو بنتو) تبدیل شد.
بالتاسار فرناندس در سال ۱۶۶۱، به سائو پائولو رفت تا با فرماندار کل سالوادور کورِآ دِ سا بنویدس صحبت کند. فرناندس می-خواست سوروکابا از حالت دهکده خارج و به ویلا (اسمی که آن موقع به شهرها اطلاق می‌شد) تبدیل شود. فرماندار با درخواستش موافقت کرد و در ۳ مارس ۱۶۶۱، سوروکابا به رده ویلا (یا شهر) ارتقا پیدا کرد. اسم کامل شهر، ویلا د نوسا سنورآ دا پونته د سوروکابا انتخاب شد. سوروکابا فوراً یک شورای شهر تشکیل داد و در همان روز اعضای اصلی به این ترتیب انتخاب شدند: قضات بالتاسار فرناندس و آندره د سونکا، اعضای شورا کلادیو فرکوئیمو و پاسکال لیته‌پائس و وکیل دومینگوس گارسیا به همراه منشی فرانسیسکو سانچز.
این نگرش‌های به ظاهر مثبت بالتاسار فرناندس در قبال کلیسای کاتولیک به این دلیل بود که او می‌بایست اصالت یهودی خود را مخفی می‌کرد. طبق نظر مورخ آنیتا نوویسنسکی، فرناندس و همچنین بنیان‌گزاران زیاد دیگر، یهودی و «نومسیحی» (کریستائو-نووو) بودند. براساس یک روایت، فرناندس بعد از اینکه از سوی مقامات پرتغالی برای بازجویی «بدعت‌گزاران» اعزام شد، تیری به سر پدر دیگو دو آلفارو شلیک کرد.
وینر ورکشتاته
وینر ورکشتاته (Wiener Werkstätte) شرکت کالای لوکس اتریشی است، که در سال ۱۹۰۳ توسط یوزف هفمان و کولمان موزا تأسیس شد.
کوه بوسوی
کوه بوسوی (به لاتین: Mount Bosavi) یک کوه و آتشفشان در پاپوآ گینه نو است که در استان ارتفاعات جنوبی واقع شده‌است. کوه بوسوی ۲٬۵۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رانی لیست
رانی لیست یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان کاردژالی واقع شده‌است.
محاصره حلب (۱۲۶۰)
محاصره حلب (Siege of Aleppo) محاصره‌ای بود که از ۱۸ ژانویه تا ۲۴ ژانویه ۱۲۶۰ ادامه یافت. رهبر مغول، هولاکو خان پس از تسلیم حران و ادسا از فرات گذشت، منبج را غارت کرد و حلب را در محاصره قرار داد.
آتش‌چشم پشت‌سفید
آتش‌چشم پشت‌سفید نام یک گونه از سرده آتش‌چشم است.
کاستروارو ترمه ترا دل سوله
خصوصیات
کاستروارو ترمه ترا دل سوله ۳۸٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۵۷۲ نفر جمعیت دارد و ۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهر Prachatice خواهرخواندهٔ کاستروارو ترمه ترا دل سوله هست.
ناشوئا، نیو ساوت ولز
ناشوئا (Nashua) یک ایستگاه پیشین راه‌آهن و محلی در شمال شرقی ایالت نیو ساوت ولز استرالیا است که مابین شهر لیسمور و خلیج بایرون واقع شده‌است.
نامگذاری و کشاورزی
نام اصلی این محل اسپرینگ‌ویل بود. با این حال، جیمز و جان توهی املاک خود را ناشوئا نامیدند که در اصل نام قبیله‌ای از سرخپوستان آمریکایی نیو انگلند بود و به معنای «زمین میان دو رود» یا «رودخانه‌ای با بستر سنگریزه» است. مشخص نیست که چرا این برادران ایرلندی املاک خود را به این نام نامگذاری کردند. برادران توهی قصد داشتند در ناشوئا نیشکر بکارند، اما یخبندان محصولات آنها را از بین برد. امروزه امروزه این منطقهٔ برون‌شهری ناهموار محل نگهداری گاوهای شیری. پروش گردوی آمریکایی و سایر محصولات کشاورزی است. دولت نیو ساوت ولز از نام ملک این برادران برای نامگذاری ایستگاه راه‌آهن استفاده کرد و این نام تا به امروز باقی مانده‌است.
ساخت وساز
تالار نشوا در سال ۱۹۰۹ به هزینه تقریبی ۱۴۹ پوند ساخته شد، اما در سال ۱۹۴۲ در اثر طوفان تخریب شد و دیگر بازسازی نشد. «گل جنگل»، هتل قرن نوزدهمی، مدرسه و فروشگاه عمومی نیز از بین رفتند. میخانه محلی در روزهای ساخت خط راه‌آهن محبوب بود. خط راه‌آهن بالینا-بویانگ در سال ۱۹۳۰ افتتاح شد، اما در سال ۱۹۴۸ در اثر سیل آسیب دید و در سال ۱۹۵۳ رسماً بسته شد.
موقعیت
ناشوئا قبل از نابودی «بیگ اسکراب» در اواخر قرن نوزدهم، یک جنگل بارانی تحت‌حاره‌ای نیمه گرمسیری، و بخشی از محل زندگی بومیان بانجالونگ بود. بقایای آن جنگل، امروزه در نزدیکی ذخیره‌گاه طبیعی حفاظت‌شده بویانگ فلورا قرار دارد. خاک قرمز-قهوه‌ای این منطقه ناشی از جریان‌های بازالتی سرازیرشده از کوه وارنینگ و همچنین جریان‌های آتشفشانی از رشته‌کوه‌های نایت‌کپ است. میانگین بارندگی سالانه در لیسمور ۱۳۴۰ میلی‌متر و ۱۷۳۳ میلی‌متر در خلیج بایرون است.