نیروی_دریایی_روسیه
نیروی دریایی امپراتوری روسیه
نیروی دریایی مدرن روسیه به ابتکار پتر کبیر ایجاد شد. در جریان لشکرکشی دوم آزوف در سال ۱۶۹۶ علیه امپراتوری عثمانی، روس‌ها برای اولین بار از ۲ کشتی جنگی، ۴ کشتی آتش‌نشانی، ۲۳ گالی و ۱۳۰۰ کشتی بر روی رودخانه ورونژ استفاده کردند. پس از تصرف قلعه آزوف، به درخواست پتر یکم، بویار دوما، با درک اهمیت حیاتی نیروی دریایی برای جنگ موفقیت‌آمیز، در ۲۰ اکتبر ۱۶۹۶ فرمانی مبنی بر آغاز ساخت یک نیروی دریایی عادی تصویب کرد پتر در اوایل سلطنت خود، توری به اروپای غربی، انگلستان و هلند داشت. در هلند، او با کار ریاضیدانان هانس گودا، دیرک ریون و هانس ایسبرانتسن هوگزات آشنا شد که شور و شوق او را برای ارزش ریاضیات برانگیخت. یکی از نتایج مهم این تور، استخدام تعداد زیادی از متخصصان خارجی با تخصص‌های مختلف از جمله ریاضیدانان بود. در میان کسانی که استخدام شدند هنری (یا هری) فارکهارسون بود که در روسیه آندری دانیلوویچ (دانیلوف) فرخوارسون یا فاروارسون (۱۶۷۵–۱۷۳۹) نامیده می‌شد، که ریاضیات و نجوم را در دانشگاه آبردین تدریس می‌کرد و توسط هالی جیکوب بروس (۱۶۷۰-۱۷۳۵) توصیه می‌شد.، در حالی که جان کولسون برای تدریس ریاضیات استخدام شد وظیفه فارکوهارسون در روسیه ایجاد و اداره مدرسه ریاضیات و ناوبری بود. تحت هدایت فارکوهارسون بود که او و تزار پتر برنامه درسی ریاضیات مدرسه جدید را نوشتند. او توسط استیون گوئین (۱۶۸۴–۱۷۲۰) و ریچارد گریس (۱۶۸۲-۱۷۰۹)، که فارغ التحصیلان مدرسه ریاضی سلطنتی انگلستان بودند، همراهی می‌کردند. برای استفاده در ناوگان آزوف - گوتو پردستینتسیا (مشیت خدا) با ۵۸ تفنگ، استاری اورل ۸۰ تفنگی (عقاب پیر) و ۷۰ تفنگ Staryy Dub (بلوط پیر) بودند در طول جنگ بزرگ شمالی ۱۷۰۰–۱۷۲۱ روس‌ها، ناوگان بالتیک و شهر سن پترزبورگ را ساختند. در سال ۱۷۰۳–۱۷۲۳ پایگاه اصلی ناوگان بالتیک در سن پترزبورگ و سپس در کرونشتات قرار داشت. پایگاه‌های دیگر بعدها در ویبورگ، هلسینکی، ریول (در حال حاضر تالین) و آلبو تأسیس شدند. در ابتدا میخائیل ولادیمیرسکی پریکاز مسئول کشتی سازی بود. بعدها این توابع به دریاسالاری روسیه منتقل شدند. اصول اساسی نیروی دریایی روسیه، روش‌های آموزشی و آموزشی آن و همچنین روش‌هایی برای انجام اقدام نظامی همگی در مقررات نیروی دریایی (۱۷۲۰) خلاصه شده بودند که توسط پتر بزرگ، فیودر آپراکسین، الکسی سناوین، نوم سنیاوین و میخائیل گلیتسین نوشته شده‌است، عموماً اعتبار توسعه هنر جنگ دریایی روسیه را دارند. اصول اصلی جنگ دریایی بیشتر توسط گریگوری اسپیریدوف، فئودور اوشاکوف و دمیتری سناوین توسعه یافت. جنگ‌های اول و دوم روسیه-عثمانی کاترین کبیر منجر به تأسیس ناوگان دریای سیاه شد که پایگاه‌های آن در سواستوپول (۱۷۸۳) و خِرسون بود. در آن زمان بود که کشتی‌های جنگی روسیه به‌طور منظم شروع به سرمایه‌گذاری به دریای مدیترانه کردند. در سال ۱۷۷۰ اسکادران گریگوری اسپیریدوف با نابودی ناوگان ترکیه در نبرد چزما در دریای اژه برتری یافت. روس‌ها پس از پیشروی به دانوب، فلوتیلا نظامی دانوب را به منظور نگهبانی از مهد دانوب از هجوم ترک‌ها تشکیل دادند و آن‌ها در سال ۱۷۷۱ به عنوان مهمان به دوبرونیک در جمهوری راگوسا آمدند. خاویار بلگا از دانوب مشهور بود و بازرگانان جمهوری راگوسا بر کسب و کار واردات صادرات صربستان با سلطنت هابسبورگ مسلط بودند. نیروی دریایی روسیه در سال ۱۷۸۰ دو کشتی باری بریتانیایی را تصرف کرد، محموله آن‌ها کنف و آهن بود. زمانی که بریتانیا به استقلال ایالات متحده اذعان می‌کند، جمهوری راگوسا در سال ۱۷۸۳ با کمک آمریکا به یکی از ناوگان‌های برتر تجاری دریای مدیترانه تبدیل شد، اگرچه آمریکایی‌ها موافقت کردند که اجازه عبور آزاد کشتی‌های دوبرونیک در بنادر خود را دهند فیودور اوشاکوف در جریان سفر اکتشافی مدیترانه‌ای سال ۱۷۹۹ به جمهوری هفت جزیره یونان را کنده کاری کرد و برای پاکسازی از کورفوی فرانسه و تمام جزایر ایونی پیش رفت. پس از آن اسکادران او پایگاه‌های فرانسه در ایتالیا به ویژه جنوا و آنکونا را مسدود کرد و با موفقیت به ناپل و رم حمله کرد. اوشاکوف که در قرن بیست و یکم قدیس حامی نیروی دریایی روسیه اعلام کرد، موفق به فرماندهی دمیتری سناوین شد که کنترل روسیه بر جنوب دریای آدریاتیک را دوباره اعمال و تجارت دریایی دوبرونیک را مختل کرد و ناوگان عثمانی را در نبرد آتوس (۱۸۰۷) نابود کرد. بین سال‌های ۱۸۰۳ تا ۱۸۵۵ ملوانان روسی بیش از ۴۰ دور و سفرهای دور دست به کار شدند که نقش مهمی در اکتشاف شرق دور داشت و در کشف فابیان فابین گوتلیب فن بلینگسهاوزن از قطب جنوب به اوج خود رسید. با توجه به این پیروزی‌ها، کندی توسعه فنی و اقتصادی روسیه در نیمه اول قرن نوزدهم باعث شد که او در زمینه ساخت قایق بخار از دیگر قدرت‌های جهان عقب بیفتد. در سال ۱۸۲۶ بود که روس‌ها اولین قایق بخار مسلح خود ایزورا را ساختند. در آغاز جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳ کشتی‌های بخار کم بودند و کشتی‌های قایقرانی به شدت بر آن برتری داشت. نبرد سینوپ که توسط پاول ناخیموف به دست آمده‌است، در تاریخ به عنوان آخرین نبرد دریایی قابل توجه شامل کشتی‌های قایقرانی یاد می‌شود. در جریان محاصره سواستوپول در سال‌های ۱۸۵۴–۱۸۵۵، ملوانان روسی نمونه‌ای از استفاده از تمام وسایل ممکن برای دفاع از پایگاه خود از خشکی و دریا تعیین کردند. اگرچه روس‌ها معدن دریایی مدرن را در بالتیک معرفی کردند و محاصره پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در اقیانوس آرام را دفع کردند، اما سواستوپول سرانجام با شرایط شرافتمندانه تسلیم شد اما تنها پس از غرق شدن روس‌ها کشتی‌های خود برای جلوگیری از استفاده خارج از بندرگاه. بر اساس پیمان پاریس، روسیه حق خود را برای در دست داشت ناوگان نظامی در دریای سیاه از دست داد. به عنوان یک نتیجه، ناوگان قایقرانی روسیه اهمیت خود را از دست داد و به سرعت با قایق‌های بخار جایگزین شد، از جمله اولین کشتی مسلح زرهی فولادی Opyt و یکی از اولین آهن یدریانوردی پیتر ولیکی. در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ دریاسالار استپان ماکاروف اولین باری شد که اژدرها را از یک قایق در مبارزه پرتاب کرد. او همچنین این ایده را پیشنهاد کرد و بر ساخت اولین یخ‌شکن اقیانوس شکن جهان یرمک نظارت داشت و فرماندهی آن را در دو سفر اکتشافی قطب شمال در سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۱ بر دست داشت. در حدود همان زمان الکسی کریلوف نظریه سیل پذیری مدرن را تشریح کرد. نیروی دریایی روسیه در آستانه جنگ روسو و ژاپن سومین نیروی دریایی قوی جهان محسوب می‌شد که به‌طور کلی و نیروی دریایی روسیه به‌طور خاص فاجعه ای برای ارتش روسیه تبدیل شد. اگرچه هیچ‌یک از دو حزب فاقد شجاعت نبودند، اما روس‌ها در نبرد پورت آرتور از ژاپنی‌ها شکست خوردند که این اولین بار در جنگ بود که از معادن برای مقاصد تهاجمی استفاده می‌شد. کشتی‌های جنگی ناوگان بالتیک که به شرق دور فرستاده شده بودند در نبرد تسونشیما از دست رفت. کمی بعد از جنگ روسیه بخش قابل توجهی از هزینه‌های نظامی خود را به یک برنامه بلندپروازانه کشتی سازی با هدف جایگزینی کشتی‌های جنگی از دست رفته با دریدنوت مدرن اختصاص داد. در طول جنگ جهانی اول، ناوگان‌ها به دلیل استخراج شدید دفاعی و تهاجمی از دو طرف، نقش محدودی در جبهه شرق ایفا کردند. از نظر مشخصه ناوگان دریای سیاه موفق به مسدودی بسفر شد و به این ترتیب مانع ورود ناوگان عثمانی به دریای سیاه شد. پس از انقلاب روسیه را مجبور به ترک جنگ کرد، ناوگان بالتیک در جریان کروز یخ ناوگان بالتیک از هلسینکی و تالین به کرونشتات تخلیه شد و بسیاری از کشتی‌های ناوگان دریای سیاه آخرین پناهگاه خود را به بیزرته پیدا کردند.