cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ذره‌ای آرامش
خلاصه داستان
پس از خنثی کردن تلاش کامیل برای ترور مدرانو با "نجات" او، باند گرین را برای اجرای توسکا در برگنتس اتریش دنبال می کند. در همین حال، گرگ بیم، رئیس بخش آمریکای جنوبی سیا، همراه با مامور فلیکس لیتر، برای دسترسی به ذخایر احتمالی نفت بولیوی، قراردادی بدون مداخله با گرین منعقد کردند، که سیا معتقد است دلیل علاقه گرین به این سرزمین است. باند به جلسه کوانتوم در اپرا نفوذ می کند و اعضای هیئت مدیره کوانتوم را شناسایی می کند و درگیری با اسلحه رخ می دهد. بادیگارد شاخه ویژه که برای عضو کوانتوم، گای هاینز، مشاور نخست وزیر بریتانیا کار می کند، پس از امتناع از پاسخگویی به سوالاتش توسط باند از پشت بام پرت می شود. او سوار ماشین گرین می شود و توسط یکی از افرادش به ضرب گلوله کشته می شود. با فرض اینکه باند محافظ را کشته است، ام دستور می دهد که او را به MI6 بازگرداند تا اطلاعاتی را ارائه کند. وقتی او نافرمانی می کند، پاسپورت و کارت اعتباری او را باطل می کند. باند به تالامون می رود و متحد قدیمی خود رنه ماتیس را متقاعد می کند که او را تا بولیوی همراهی کند. استرابری فیلدز، کارمند کنسولگری که از باند می خواهد فوراً به بریتانیا بازگردد، از آنها استقبال می کند. باند او را اغوا می کند و در یک مهمانی جمع آوری کمک مالی که توسط گرین برگزار می شود شرکت می کنند. در مهمانی، باند دوباره کامیل را از دست گرین نجات می دهد و آنها مهماني را ترک می کنند. پلیس بولیوی باند و کامیل را کنار می کشد اما ماتیس را بیهوش در صندوق عقب ماشین کشف می کند. یکی از افسران قبل از اینکه باند هر دوی آنها را بکشد به ماتیس شلیک می کند. ماتیس در آغوش باند می میرد و از او می خواهد که وسپر و خودش را ببخشد.
روز بعد، باند و کامیل زمین مورد نظر کوانتوم را از طریق يك هواپيما بررسی کردند. هواپیمای آنها توسط یک هواپیمای جنگنده بولیوی آسیب دیده است. آنها هواپیما را فریب می دهند تا خودش را از بین ببرد، با چتر به داخل یک گودال فرو می روند و متوجه می شوند که کوانتوم مخفیانه آب شیرین بولیوی را سد می کند تا یک انحصار ایجاد کند. باند در لاپاز با ام ملاقات می کند و با غرق کردن فیلدز توسط کوانتوم کشته شده در نفت خام می آموزد. باند با لایتر ملاقات می‌کند که فاش می‌کند گرین و مدرانو در هتلی به نام La Perla de las Dunas در صحرای آتاکاما ملاقات می‌کنند تا توافق خود را نهایی کنند و به او هشدار می‌دهد که با رسیدن بخش فعالیت‌های ویژه سیا فرار کند.
باند و کامیل به هتل نفوذ می‌کنند، جایی که گرین از مدرانو باج می‌گیرد تا قراردادی را امضا کند که مدرانو را رهبر بولیوی در ازای حقوق زمین می‌کند، و همین امر باعث می‌شود که گرین بولیوی تنها تامین‌کننده آب با نرخ‌های بسیار بالاتری باشد. باند رئیس پلیس را به دلیل خیانت به ماتیس می کشد و پس از کشتن مامور امنیتی با گرین روبرو می شود. در همین حال، کامیل مدرانو را می کشد و انتقام تجاوزو قتل خانواده اش را می گیرد. درگیری باعث می شود هتل در اثر آتش سوزی ویران شود. باند گرین را دستگیر می کند و از او درباره کوانتوم بازجویی می کند. باند او را تنها با یک قوطی روغن موتور در بیابان رها می کند. باند کامیل را به ايستگاه قطار مي اساند و از او خداحافظي مي كند كاميل باند را ميبوسد و برای او آرزوی موفقیت در غلبه بر شیاطین خود می کند.
باند به کازان روسیه سفر می کند، جایی که عاشق سابق وسپر لیند، یوسف کابیرا، یکی از اعضای کوانتوم را می یابد که ماموران زن را با ارتباطات ارزشمند اغوا می کند و به طور غیرمستقیم مسئول مرگ اوست. پس از نجات آخرین هدف کابیرا، کورین، که در اطلاعات کانادا کار می کند، باند به MI6 اجازه می دهد تا کابیرا را دستگیر کند. بیرون، ام به باند می‌گوید که گرین مرده را در وسط بیابان پیدا کردند، با دو گلوله به سرش که مقداری روغن موتور در شکمش یافت شد. باند اعتراف می کند که M در مورد Vesper درست می گفت. M به باند می گوید که به او نیاز دارد. جيمز پاسخ می دهد که هرگز نرفته است. باند در حالی که در برف دور می شود، گردنبند وسپر را پشت سرش می اندازد.
قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۱۹۰۶
قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۱۹۰۶ نهمین دوره از رقابت‌های قهرمانی جهان می‌باشد که ۱۸ مارس ۱۹۰۶ در لیل، فرانسه برگزار گردید. در این دوره ۳۳ ورزشکار مرد از ۴ کشور رقابت کردند.
پیوند به بیرون
ـ
گوش‌لو
گوش‌لو روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان پارس‌آباد، بخش مرکزی، دهستان ساوالان قرار دارد.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۱۶۸۰ نفر با ۳۵۵ خانوار بوده‌است.
توربن اولریک
توربن اولریک (Torben Ulrich؛ زاده October 4, 1928) یک تنیس‌باز اهل دانمارک است. او همچنین پدر لارس اولریک، درامر گروه متالیکا می‌باشد.
کلاس بریئور
کلاس بریئور (Klaas Breeuwer; November 25, 1901 – 1901:11:25, April 24, 1961) بازیکن فوتبال اهل هلند بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده‌است.
مرسه‌قلی
مرسه‌قلی (به لاتین: Mürsəqulu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان نفت‌چاله واقع شده است.
فرودگاه جزیره بدو
فرودگاه جزیره بدو  یک فرودگاه خصوصی در جزیره بدو ایالت کوئینزلند کشور استرالیا است که یک باند دارد.
آسانسوری به‌سوی قتلگاه
آسانسوری به سوی قتلگاه یا آسانسوری به سوی سکوی اعدام فیلمی از لویی مال ساختهٔ ۱۹۵۸ است.
خلاصه داستان
قهرمان سابق جنگ «ژولی‌ین تاورنیه» (رونه) دل‌باختهٔ «فلورانس کارالا» (مورو)، همسر رئیسش، شده است. این دو تصمیم می‌گیرند که «ژولی‌ین» «آقای سیمون کارالا» (وال) را به قتل برساند تا با یکدیگر زندگی تازه‌ای را آغاز کنند. یک روز بعدازظهر «ژولی‌ین» با طنابی از دفترش در طبقه بالای دفتر «کارالا» پایین می‌آید، او را به قتل می‌رساند و سر ساعت تعطیل اداره صحنه را ترک می‌کند اما در خیابان متوجه می‌شود جمع کردن طناب آویزان میان دو طبقه را فراموش کرده است. پس ناچار می‌شود که به اداره باز گردد. با این همه حالا، با قطع برق، او در آسانسور گرفتار می‌شود...
تابش پرتوی
واحد سنتی این کمیت رونتگن (Roentgen) نام دارد و یکای SI آن C/kg است:
یک رونتگن نیز در هوا هم ارز ۸٫۷ میلی گری کرما (kerma) می‌باشد.
پاینت
پاینت (Pint) یک واحد اندازه‌گیری حجم در سیستم‌های واحد اندازه‌گیری بریتانیا و آمریکا و در هر دو برابر با یک-هشتم گالون می‌باشد.
امیرآباد (نائین)
امیرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است.
پاینت
پاینت خشک آمریکایی
در ایالات متحده، یک پاینت خشک برابر با یک-هشتم گالن خشک است.
دوشولو
دوشولو یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است. Doshulu
فیزیک محافظت از پرتو
فیزیک بهداشت یا فیزیک محافظت از پرتو یا گاهی بهداشت پرتوی، شاخه‌ای از فیزیک پزشکی است که با حفاظت افراد و جوامع در برابر آثار زیانبار پرتوهای یونیزان و غیر یونیزان سر و کار دارد.
متخصص در این زمینه مسئول جوانب حفاظتی-بهداشتی در طراحی فرایند ها، تجهیزات، و آزمایشگاه‌هایی که از منابع پرتوی و ضایعات هسته ای استفاده می‌کنند می‌باشد به‌طوری‌که تابش پرتو وارده به افراد و پرسنل کمینه گشته و همواره در حد قابل قبول باشد. وی نیز بایستی در هر حال این محیط‌ها را زیر سنجش داشته باشد تا از وضعیت فوق در تمام حالات اطمینان خاطر داشته باشد. اگر این شرایط بنا به هر دلیلی اغماض گردند، وی بایستی ارزیابی و توصیه‌های لازم را برای رفع هر چه سریع تر سانحه را بنماید.
جوانب علمی و مهندسی فیزیک بهداشت عموماً با این فعالیت‌ها سر و کار دارند:
پیشینه
این رشته در سال ۱۸۹۸ میلادی با تشکیل کمیته‌ای از سوی موسسه رادیولوژی بریتانیا تأسیس شد که هدفش بررسی مصدومیت‌ها و خسارات ناشی از تشعشعات پرتوهای ایکس بود.
جوانب اشتغالی
متخصص فیزیک بهداشت در کشورهای غربی معمولاً در دانشگاه‌ها و بیمارستانها بسیار دیده می‌شوند، که این افراد به «مامور سلامت پرتوی» معروفند. در امریکای شمالی معمولاً این افراد باید دارای مجوز بورد فیزیک بهداشت باشند که در اینصورت به نام آن‌ها پسوند CHP یا همان Certified Health Physicist اضافه می‌شود که نشان از تخصص فرد در زمینه کار خود می‌باشد. بورد مذکور می‌تواند از سازمان‌هایی همچون American Board of Health Physics یا American Board of Medical Physics به فرد داده شود.
شرح مفصل وظایف یک مأمور سلامت پرتوی را میتوان در فصل نهم از سند NUREG-1556 متعلق به کمیسیون ساماندهی هسته‌ای ایالات متحده امریکا یافت.
راینیکندورف
راینیکندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در برلین واقع شده‌است. راینیکندورف ۲۴۷٬۲۴۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای منطقه سلطنتی گرینویچ، کریات آتا، وروتسواف، دنیا (آلیکانته)، کی‌یف، Międzyrzecz، مینسک، سن پترزبورگ، Sulęcin، واشینگتن، دی.سی.، ولگوگراد، لیشتنفلز، بایرن، مله، آلمان و آنتونی، او-دو-سن خواهرخوانده‌های راینیکندورف هستند.
مجیدآباد (پارس‌آباد)
مجیدآباد روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان پارس‌آباد، بخش مرکزی، دهستان ساوالان قرار دارد.مردم این روستا از سه طایفه گیگلو، قره داغلو و سرابلو تشکیل شده و شغل اکثر مردم روستا کشاورزی می باشد. مرغوبترین خاک کشاورزی شهرستان پارس آباد در این روستا قرار دارد
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۶۳۱ نفر با ۱۴۰ خانوار بوده‌است.
ارنی ریس جونیور
ارنی ریس جونیور (زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۷۲) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم به جنگل خوش آمدید و لاک‌پشت‌های نینجای ۲ اشاره کرد.
ایغلی وانوچی
ایغلی وانوچی (Ighli Vannucchi؛ زادهٔ August 5, 1977) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپتزیا، باشگاه فوتبال ویرتوس انتلا، باشگاه فوتبال سالرنیتانا، باشگاه فوتبال ونتزیا، باشگاه فوتبال امپولی، و باشگاه فوتبال پالرمو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
کارل بارکس
کارل بارکس (Carl Barks؛ زاده March 27, 1901 درگذشته 1901:3:27, August 25, 2000) یک کارتونیست، نویسنده و نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود. او خالق شخصیت کارتونی اسکروج مک‌داک می‌باشد.
سن-پل-دو-مونتمینی، کبک
سن-پل-دو-مونتمینی شهری در منطقه شهری مومانی منطقه شودییر-آپالاش در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۸۶۶ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۱۶۲٫۸ کیلومتر مربع است.
پانورا، آیووا
پانورا شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۱۲۴ نفر بوده‌است.
راینیکندورف (لوکالیتی)
راینیکندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در راینیکندورف واقع شده‌است. راینیکندورف ۷۲٬۸۵۹ نفر جمعیت دارد.
رنه اشتاین
رنه اشتاین (زاده ۲۷ نوامبر ۱۹۴۲) کارآفرین، سیاست‌مدار و مدیر ارشد اجرایی لوکزامبورگی است، که در حال حاضر به‌عنوان رییس هیئت مدیره شرکت اس‌ای‌اس اس.آ. فعالیت می‌نماید.
وی دو دوره در فاصله سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ و ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ وزیر امور خارجه لوکزامبورگ بود. اشتاین از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ نیز به عنوان (رئیس کمیسیون اروپانماینده لوکزامبورگ در کمیسیون اروپا فعالیت کرد.
لی‌پو
لی بای یا لی‌پو (چینی: 李白) شاعر چینی بود که از سال ۷۰۱ تا ۷۶۲ میلادی می‌زیست. او عضو گروه هشت جاودانه جام شراب بود که بیش از ۲۳۰۰ شاعر در آن عضو بودند؛ آثار شعری او و دوستش دوفو در مجموعه‌هایی گرد هم آمده‌اند؛ این اشعار عموماً در بیش از ۱۲۰۰ سال پیش نوشته شده‌اند. لی‌پو یکی از دو شاعر بزرگ تاریخ ادبیات چین به‌شمار می‌رود. امروزه بیش از ۱۰۰۰ شعر از اشعار او باقی‌مانده‌اند. لی‌پو شاعری رمانتیک و خیالباف بود و در آثارش متافیزیک محض آئین تائو با مضامین پیچیده و خیالات در هم آمیخته‌اند؛ در اشعار او مضامین تازه بسیار یافت می‌شوند. همچون دوفو، لی‌پو بیشتر عمرش را به مسافرت گذراند، هرچند علت این ثروتمندی او و نه فقر او بود؛ گفته شده‌است که او هنگامی که می‌خواست نور ماه را ببوسد، از قایقش در رود یانگ تسه پایین افتاد و غرق شد.
آراجاموغ
آراجاموغ (به ارمنی: Առաջամուղ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است. آراجاموغ ۸۵ نفر جمعیت دارد.
بوج‌محل
بوج‌محل یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
دی‌لورمه
دی‌لورمه (DeLorme) شرکت نرم‌افزار آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد.
ژان ژیرو
ژان ژیرو (۸ مه ۱۹۳۸ – ۱۰ مارس ۲۰۱۲) هنرمند، کارتونیست و نویسندهٔ فرانسوی بود.
ملاکندی (پارس‌آباد)
ملاکندی روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان پارس‌آباد، بخش مرکزی، دهستان ساوالان قرار دارد.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۹۶۹ نفر با ۱۸۳ خانوار بوده‌است.
قوزی خرمن
قوزی خرمن (به لاتین: Quzeyxırman) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خوجاوند واقع شده‌است.
کلیسای مریم مقدس، ووسکپار
کلیسای مریم مقدس، ووسکپار (Ոսկեպարի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در روستای ووسکپار، استان تاووش، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده‌ ۷ام میلادی. به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
جزیره بدو
جزیرهٔ بَدو یک جزیره در کشور استرالیا است که در ایالت کوئینزلند قرار دارد و در تنگه تورس واقع شده‌است. این جزیره یکی از جزیره‌های جزایر تنگه تورس محسوب می‌شود.
کل جگان
کل جگان، روستایی از توابع بخش دلگان شهرستان ایرانشهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان هودیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
پولیچکا
پولیچکا یک شهرک در جمهوری چک است که در Svitavy District واقع شده‌است.
خصوصیات
پولیچکا ۸٬۹۲۲ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر میان خواهرخواندهٔ پولیچکا هست.
محاصره پاریس (۸۴۵)
محاصرهٔ پاریس اوج یورش وایکینگ‌ها به پایتخت امپراتوری فرانک بود. نیروهای وایکینگ توسط راگنار لودبروک رهبری می‌شدند. ناوگان او دربردارندهٔ ۱۲۰ کشتی که هزاران جنگجو را با خود حمل می‌کردند در ماه مارس سال ۸۴۵ میلادی وارد رود سن شده و اقدام به پیش‌روی در آن کردند. در پاسخ، شارل تاس، پادشاه فرانک‌ها ارتش کوچکی فراهم آورد؛ ولی پس از شکست یکی از دو لشکر همین ارتش، باقی نیروها میدان را خالی کردند و عقب نشستند. مهاجمان در پایان ماه مارس هم‌زمان با عید پاک به پاریس رسیدند. آنها پس از اشغال و تاراج شهر، سرانجام با دریافت ۷۰۰۰ لیور فرانسه (برابر ۲۵۷۰ کیلو زر و سیم) به عنوان غرامت جنگی از شارل تاس، پاریس را ترک کردند.
امپراتوری فرانک نخستین بار در سال ۷۹۹ میلادی مورد یورش وایکینگ‌ها قرار گرفت. یورشی که در سال ۸۱۰ میلادی شارلمانی را به ساخت یک نظام پدافندی در راستای ساحل شمالی فرانسه رهنمون شد. این نظام یکی از یورش‌های وایکینگ‌ها که سال ۸۲۰ میلادی یعنی ده سال پس از مرگ شارلمانی رخ داد، را دفع کرد ولی نتوانست یورش دوبارهٔ وایکینگ‌های دانمارکی به درستاد و فریزلند که در سال ۸۳۴ میلادی رخ داد، را ناکام بگذارد.
تاخت و تاز سال‌های ۸۲۰ و ۸۳۴ میلادی با تاخت و تازهای بعدی نامرتبط و کمابیش کوچک‌تر از آن بودند. تهاجمات نظام‌مند تا میانهٔ سال ۸۳۰ میلادی آغاز نشده بود و فقط حملات گهگاهی در این سو یا آن سوی کانال مانش رخ می‌داد.
تهاجم‌های وایکینگ‌ها اغلب نمود کشمکشی میان بلندپایگان سرزمین‌های شمالی برای کسب قدرت بیشتر و موقعیت بهتر بود. دانمارکی‌ها نیز مانند دیگر ملل همسایهٔ فرانک‌ها از اوضاع سیاسی این کشور آگاهی داشتند و دههٔ ۸۳۰ میلادی و اوایل دهه ۸۴۰ میلادی از جنگ‌های داخلی فرانک‌ها بیشترین استفاده را کردند. یورش‌های گسترده در آنتورب و نورموتیر (۸۳۶) و در روان و کوئنتویک و نانت (۸۴۲) اتفاق افتاد.
یورش و محاصره
۴ سال پیش از محاصره پیرامون سال ۸۴۱ شارل تاس زمین‌هایی را در ترو به راگنار داد؛ ولی راگنار نهایتاً این منافع و توجه پادشاه را از دست داد. در سال ۸۴۵ وایکینگ‌های راگنار در مسیر پیش‌روی‌شان در رود سن به روان حمله کردند. در پاسخ به این حمله شارل تاس که مصم بود از ویرانی کلیسای سن-دنی جلوگیری کند، ارتشی فراهم آورد و آن را به دو لشکر بخش کرد؛ هر کدام برای یک سوی رود سن. راگنار به یکی از هنگ‌های لشکر کوچک‌تر حمله کرد و آنرا شکست داد و ۱۱۱ نفر از مردان آن را اسیر کرده در یکی از جزایر رود سن بدار آویخت. این کار برای ادای احترام به خدای وایکینگ‌ها اودین و هم‌چنین تحریک کشتار باقی نیروهای فرانک‌ها انجام شد. وایکینگ‌ها در دوشنبه ۲۹ مارس هم‌زمان با عید پاک به پاریس رسیدند، به شهر درآمدند و به تاراج آن دست زدند. در طی اشغال پاریس، طاعون در اردوگاه وایکینگ‌ها افتاد. وایکینگ‌ها پس از نیایش به درگاه خدایان خود به سفارش یکی از اسیران مسیحی اقدام به روزه گرفتن کردند و اینگونه طاعون فروکش کرد.
فرانک‌ها نمی‌توانستند هیچ‌گونه پدافند مؤثری در برابر مهاجمان تدارک ببینند و وایکینگ‌ها تنها زمانی اشغال را کنار گذاشتند که ۷۰۰۰ لیور فرانسه از پادشاه فرانک‌ها شارل تاس گرفتند. با توجه به اینکه پیش‌تر راگنار سرزمین‌هایی را به نفع شارل تاس از دست داده بود، پرداخت قابل توجهی نیز ممکنست به عنوان نوعی جبران خسارت به راگنار در نظر گرفته شده و خود یورش نیز در واقع نوعی عمل انتقام جویانه بوده باشد. این نخستین بار از مجموع ۱۳ مورد پرداخت به اصطلاح دانگلد به مهاجمان وایکینگ از سوی فرانک‌ها بود. البته بصراحت روشن نیست که در این مرحله این اصطلاح به کار برده شده باشد. هنگامی که راگنار خروج از پاریس را پذیرفت در راه برگشت، چندین نقطه در راستای ساحل از جمله کلیسای سنت بریتن را تاراج کرد.
گرچه شارل تاس بابت پرداخت باج بزرگ به وایکینگ‌ها سخت مورد انتقاد قرار گرفت ولی در همان زمان با مسایل مهم‌تری در کشورش روبرو بود. از جمله ناسازگاری با برادرانش، شورش‌های منطقه‌ای، بلندپایگان ناراضی و فشارهای خارجی. از سویی، چون شارل تاس باوری به توانایی خود برای گردآوری و رهبری سربازان جهت رویارویی با سپاه بزرگ راگنار نداشت، شاید بتوان گفت پرداخت باج به جای جنگ مستقیم به نوعی خریدن وقت به سود فرانک‌ها و هم‌چنین ایمن شدن در برابر حملات بیشتر [وایکینگ‌ها (دست کم در آیندهٔ نزدیک) بود.
صمد شجاع‌الدوله
لقب او
وی در سال ۱۳۲۵ قمری ملقب به سردار مقتدر و حاکم ساوجبلاغ مکری بود در آن ایام بدستور فرمانفرما با کردها جنگید و آنها را تار و مار کرد بعداً از طرف محمد علی شاه ملقب به شجاع الدوله شد و به محاصره تبریز فرستاده شد.
جنگ تبریز
در مدت یازده ماه یعنی از ۲۰ جمادی‌الاول ۱۳۲۶ ق تا هشتم ربیع‌الثانی ۱۳۲۷ ق مردم تبریز به سرکردگی ستارخان در مقابل بیش از سی هزار نیروی مهاجم به فرماندهی عین الدوله و صمد شجاع‌الدوله و شجاع نظام مرندی مقاومت کرد.
پس از اینکه عین‌الدوله از تصرف تبریز شکست خورد و عقب نشینی کرد پیروزی چشمگیری نصیب مشروطه خواهان گردید، اکثر شهرها و ازجمله مراغه به تصرف آن‌ها در آمد. در این زمان محمدعلی شاه به صمدخان لقب شجاع‌الدوله داده و برای سرکوبی آذربایجان گسیل داشت. وی پس از رسیدن به مراغه بیداد را آغاز کرد و نخست برای زهر چشم گرفتن، روحانی طرفدار مشروطه سید محمدحسن مقدس را با شکنجه به قتل رسانید و طرفداران مشروطه را کشته یا زندانی نموده و از صاحبان ثروت مقادیر زیادی پول گرفته و تبعید نمود.
وی پس از تهیه نیرو به طرف تبریز حرکت و در اولین زدوخورد در ناحیه «خانقاه» شکست سختی به قوای مشروطه وارد آورد. وی پس از برپایی اردو در محله قراملک تبریز در غرب شهر جنگ خونین تبریز را آغاز می نماید. در ادامه جنگ از شهریور ماه ۱۲۸۷ ( رجب ۱۳۲۶ قمری )الی آخر فروردین ۱۲۸۸ مدام در جنگ و محاصره تبریز شرکت داشت و در هر سه حمله بزرگ خود یعنی جنگ حکماوار(حکم‌آباد)، جنگ ساری‌داغ، و جنگ آناخاتون برای فتح شهر ناکام ماند. .
حکومت در تبریز
به بهانه رد اولتیماتوم دولت روس از طرف مجلس، قوای روس در تاریخ ۲۹ ذیحجه ۱۳۲۹ ( مطابق ۲۹ آذر ۱۲۹۰) شهر تبریز را مورد هجوم و اشغال قرار دادند و در روزهای بعد پس از اشغال کامل و درهم شکستن مقاومت مجاهدین، صمدخان را به حکمرانی و فرمانروایی تبریز گماشتند.
شجاع‌الدوله، نزدیک به۱۰۰ نفر از سران و مبارزان مشروطه و مجاهدین را شکنجه و اعدام کردند که در میان آن‌ها ثقةالاسلام تبریزی و حاج علی دوافروش، پسر علی موسیو و دیگران بودند. اما فجیع‌ترین مجازات ها را شجاع‌الدوله انجام داد مثل کشتن با شکنجه و سربریدن و شقه کردن اجساد کشته‌ها.
مرگ در تفلیس
زمانی که ترک‌های عثمانی به آذربایجان حمله کردند، شجاع الدوله را مجدداً به فرماندهی قشون به جنگ فرستادند و او جنگی سختی با قوای عثمانی کرد و به تفلیس بازگشت و کمی بعد در همانجا با بیماری سرطان فوت نمود. سردار ناصر (اسکندر مقدم مراغه)(برادر زاده اش) جنازه او را به ایران آورد و طبق وصیت خود صمد خان جنازه او پس از ۳ روز به کشور عراق برده شد و در قبرستان وادی السلام شهر نجف دفن شد.
جاده (مجموعه تلویزیونی)
جاده نام یک مجموعهٔ نمایشی تلویزیونی به کارگردانی «فریدون فرهودی» است که در سال ۱۳۷۲ تولید و از شبکه ۲ پخش گردید.
خلاصه داستان
جوانی به نام «صادق»، مادر و خواهرش را در حملات موشکی دشمن از دست داده است. او به همراه پدرش، برآن هستند تا به دزفول رفته و مزار آنان را زیارت کنند. در آنجاست که متوجه می‌شوند که «زهرا»، خواهر صادق، زنده است و خانمی از او نگهداری می‌کند. آن دو، به جستجوی زهرا می‌پردازند، نشانه‌های مختلفی از او را دنبال می کنند و در این راه با وقایع و ماجراهای بسیاری روبه‌رو می‌شوند و سرانجام، «زهرا» را می‌یابند.
محمد العریان
اوایل زندگی و تحصیلات
العریان در ۱۹ اوت ۱۹۵۸ در نیویورک از پدری مصری و مادری فرانسوی متولد شد. کوتاه مدتی پس از تولدش خانوادهٔ او به مصر نقل مکان کردند و او اوایل کودکی خود را در آنجا گذراند. او دوره‌هایی از این دوران زندگی خود را به این خاطر که پدرش در جلسات کمیسیون حقوق سازمان ملل شرکت می‌کرد، در اروپا گذراند. در ۱۹۶۸ خانواده اش به نیویورک بازگشتند و پدرش منصبی در سازمان ملل را برعهده گرفت. آن‌ها بین ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ که پدرش سفیر مصر در فرانسه بود، در این کشور زندگی کردند.
العریان پس از تحصیل در مدرسه شبانه‌روزی سینت جان، لدرهد در بریتانیا از کویینز کالج، کیمبریج بورسیه گرفت و مدرک لیسانس اقتصاد خود را با افتخار رتبه اول از آنجا دریافت کرد. او سپس فوق لیسانس و دکترای اقتصاد را از دانشگاه آکسفورد دریافت کرد. او در ژوئن ۲۰۱۱، از دانشگاه آمریکایی قاهره دکترای افتخاری دریافت کرد.
العریان در هیئت امنای نهادهای آموزشی متعدد عضویت داشته‌است.
گرهارد ریشتر
گرهارت ریشتر (Gerhard Richter؛ ؛  زاده February 9, 1932 ) که در ایران با نام گرهارد ریشتر شناخته می‌شود، هنرمند اهل آلمان است. او به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان معاصر آلمان شناخته می‌شود و چندین اثر او در حراجی‌ها رکوردهای قیمتی را ثبت کرده‌اند.
دوران کودکی و تحصیلات
ریشتر در بیمارستان درسدن-نوستاد در درسدن، زاکسن متولد شد و در رایشناو، سیلسیای سفلی (اکنون بوگاتینیا) و والترسدورف (زیتاوئر گبیرژ)، در ووژیتسای علیا بزرگ شد. حومه، جایی که پدرش به عنوان معلم روستا کار می‌کرد. مادر گرهارد، هیلدگارد شونفلدر، او را در ۲۵ سالگی به دنیا آورد. پدر هیلدگارد، ارنست آلفرد شونفلدر، در یک زمان یک پیانیست با استعداد محسوب می‌شد. ارنست پس از اشتغال به کار خانواده کار تولید آبجو، خانواده را به درسدن منتقل کرد و سرانجام ورشکست شد. هیلدگارد هنگامی که در درسدن حضور داشت، به عنوان یک کتابفروش آموزش دید و با این کار علاقه وافر به ادبیات و موسیقی را درک کرد. پدر گرهارد، هورست ریشتر، دانشجوی ریاضیات و فیزیک در Technische Hochschule در درسدن بود. این دو در سال ۱۹۳۱ ازدواج کردند.
ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰ در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner. [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد.
ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد.
در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶]
کردند. [۲]
هورست پس از تلاش برای حفظ موقعیت در سیستم جدید آموزش سوسیالیست ملی گرایانه، موقعیتی را در رایشنا یافت. خواهر کوچک گرهارد، جیزلا، در سال ۱۹۳۶ در آنجا متولد شد. هورست و هیلدگارد به دلیل واقع شدن ریچناو در حومه شهر، در درجه اول غیرسیاسی بودند. [۳] هورست، به عنوان یک معلم، سرانجام مجبور شد به حزب سوسیالیست ملی بپیوندد. او هرگز طرفدار پرشور نازیسم نبود و مجبور به شرکت در میتینگ‌های حزب نبود. [۳] در سال ۱۹۴۲، گرهارد به عضویت Deutsches Jungvolk درآمد، اما با پایان جنگ او هنوز خیلی جوان بود و نمی‌توانست عضو رسمی جوانان هیتلر باشد. [۴]در سال ۱۹۴۳، هیلدگارد خانواده را به والترسدورف منتقل کرد و بعداً مجبور شد پیانوی خود را بفروشد. [۵] دو برادر هیلدگارد به عنوان سرباز در جنگ و یک خواهر که اسکیزوفرنیک بود، در برنامه اتانازی نازی از گرسنگی کشته شدند. [۶]
ریشتر پس از کلاس 10th مدرسه را ترک کرد و قبل از تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا درسدن، به عنوان یک نقاش تبلیغاتی و صحنه سازی شاگردی کرد. در سال ۱۹۴۸، دبیرستان حرفه ای را در زیتاو به پایان رساند، و بین سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۱، به‌طور پی در پی به عنوان شاگرد با یک نقاش علامت و به عنوان یک نقاش کار کرد. [۷] در سال ۱۹۵۰، درخواست وی برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا درسدن به دلیل «بیش از حد بورژوازی» رد شد. [۷] او در نهایت تحصیلات خود را در آکادمی در سال ۱۹۵۱. معلم او آغاز شد وجود دارد کارل فون، اپن، هاینز لمار [د] و اراده گروهمان.
روابط
ریشتر در سال ۱۹۵۷ با ماریان اوفینگر ازدواج کرد. او دختر اول خود را به دنیا آورد. وی در سال ۱۹۸۲ با همسر دوم خود، عیسی گنزکن مجسمه‌ساز ازدواج کرد. ریچر پس از ازدواج در سال ۱۹۹۵ با همسر سوم خود سابین موریتز صاحب دو پسر و یک دختر شد.
در آغاز کار
در روزهای اولیه کار خود، او یک نقاشی دیواری (ارتباط با پیکاسو، ۱۹۵۵) را برای سفره خانه آکادمی هنر خود به عنوان بخشی از BA خود تهیه کرد نقاشی دیواری دیگری با عنوان Lebensfreude (شادی زندگی) که در موزه بهداشت آلمان برای او دنبال شد دیپلم. هدف آن تولید جلوه ای «مشابه جلوه کاغذ دیواری یا ملیله» بود. [۸] ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰ در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner. [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد. ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد. در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶]
هنر
تقریباً همه کارهای ریشتر هم فضای توهم گرایانه ای را که طبیعی به نظر می‌رسد و هم فعالیت بدنی و مواد نقاشی را به عنوان تداخل متقابل نشان می‌دهد. از نظر ریشتر، واقعیت ترکیبی از تلاشهای جدید برای درک - بازنمایی است. در مورد او، برای نقاشی - جهان اطراف ما. نظرات و دیدگاه‌های ریشتر در مورد هنر خود و بازار بزرگ هنری و جنبش‌های مختلف هنری، در یک تقویم «نوشتن» و مصاحبه‌ها تنظیم شده‌است. نقل قول‌های زیر گزیده‌ای از مجموعه است: [۱۷] «من سورئالیست هستم.» [۱۸] «تنها نگرانی من هدف است. در غیر این صورت در انتخاب سوژه‌ها اینقدر دردسر نمی‌کشم، در غیر این صورت اصلاً نقاشی نمی‌کشیدم.» [۱۹] «نگرانی من هرگز هنر نیست، بلکه همیشه از آنچه هنر می‌توان استفاده کرد». [۲۰]
نقاشی‌های و عکس
ریشتر در طی دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ تصاویر مختلف نقاشی را از عکس‌های سیاه و سفید ایجاد کرد و آنها را بر اساس منابع مختلفی قرار داد: روزنامه‌ها و کتاب‌ها، که بعضی اوقات حاوی زیرنویس‌های آنها بود (مانند هلگا ماتورا (۱۹۶۶)). عکسهای خصوصی؛ مناظر هوایی از شهرها و کوه‌ها، (Cityscape Madrid (1968) و Alps (1968))؛ دریاهای دریایی (۱۹۶۹–۷۰)؛ و یک کار بزرگ چند بخشی برای غرفه آلمان در دوسالانه ونیز ۱۹۷۲ ساخته شده‌است. وی برای چهل و هشت پرتره (۷۲–۱۹۷۱) عمدتاً چهره آهنگسازانی چون گوستاو مالر و ژان سیبلیوس و نویسندگانی مانند اچ جی ولز و فرانتس کافکا را انتخاب کرد. [۲۱]
کار انتزاعی
دایره کامل از جدول اولیه خود (۱۹۶۲) که در آن او تصویر واقع گرایانه خود را با چرخش‌های نامطبوع رنگ خاکستری لغو کرد،
گرهارد ریشتر
با استعداد و باهوش اما ناآرام و خودسر بود. او هیچ‌گاه از نمادهای رئالیسم اجتماعی دست نکشید و تجربه‌هایش همواره نفوذ پرقدرتی بر رشد هنر غربی گذاشت.
این که چگونه نقاشی می‌کند، مهمتر از آن است که چه چیز نقاشی می‌کند. ریشتر در درسدن به دنیا آمده و یکی از نقاشان برجسته و معروف در هنر معاصر آلمان است. آثار او در موزه‌ها که در معرض نمایش گذاشته می‌شود، بالاترین قیمتها را به خود اختصاص می‌دهد. تا به امروز او هر سال جایزه ای دریافت کرده‌است.
در سال ۱۹۹۷ میلادی برنده جایزه بین‌المللی هیئت داوران و نیس بینال شد و در همان سال موفق به دریافت جایزه بزرگ ژاپنی «جایزه امپراتوری» شد. کمتر هنرمندی می‌توان یافت که مثل ریشتر بتدریج سبک هنری اش را تغییر داده باشد و در عین حال مصمم و وفادار به ژانر نقاشی اش باشد. در حالی که دیگران دست از نقاشی می‌کشند و ابزارهای فناوری را جایگزین آن می‌کنند ریشتر همچنان کار بر پرده نقاشی را ادامه می‌دهد، البته هیچ چیز در هنر بدیهی نیست و ریشتر نیز خود این را می‌داند. کسی مثل او و با مهارت خاص به مسئله حقیقت نپرداخته‌است. آثارش همواره نقاشی‌هایی دربارهٔ نقاشی، تفسیرهایی از کار با قلم مو و پرده نقاشی و کشفیاتی از اساس و پایه هنر است موضوعات او عمل خود نقاشی، الهامات مربوط به آن، آرزوی رسیدن به حقیقت و بازنمایی‌های واقعی است همچنین رنگ و شیوه‌های مختلف استفاده از آن، نقطه کانونی آثار وی است. سوژه‌هایش بیشتر تصادفی است، بخصوص در دهه۶۰ هنگامی که با هنر پاپ کار می‌کرد. بدیهی است که مسئله مهم برای او، این نیست که کدام سوژه را کار کند، بلکه چگونگی کار برای او حایز اهمیت است بنا به عقیده خود وی، نقاشی‌های او فاقد وضوح هستند هر اثر او همچون پوششی است که بر روی چیزی کشیده می‌شود. ابژه ای که ناتوان از دانش مشخص و واضح از دنیای بیرونی یا دنیای درون هنرمند است با این توصیف، پرسشهای ریشتر حاوی دو مدعای سنتی است که مدت زیادی است به چالش کشیده نشده‌اند: اول آن که، نقاشی‌های وی چیزها را آن طور که هست، ترسیم می‌کنند و دیگر آن که آثار هنری بینش روان و درون اشخاص را به خودشان می‌شناساند.
ریشتر همواره به این دو اصل پایبند و وفادار است او حتی نشان می‌دهد که هنر «واقعگرا» فقط قسمتی از واقعیت را نشان می‌دهد و حتی ممکن است واقعیت را تحریف کند. گرهارد ریشتر همچنین تأکید می‌کند که اکسپرسیونیسم تجردی بیشتر حاصل دوراندیشی و پدیده‌های عینی همچون رنگ و زمینه تصویری است تا تخلیه هرگونه انرژی روانی ریشتر که بعد از سقوط دیوار برلین در این شهر سکونت کرد، آثارش به خاطر تناقض سبک، مورد انتقاد بسیاری از منتقدان نقاشی قرار گرفت. زندگی هر هنرمند یک ادیسه است و زندگی «گرهارد ریشتر» بیش از یک ادیسه. «ریشتر» با استعداد و باهوش اما ناآرام و خودسر بود. او هیچ‌گاه از نمادهای رئالیسم اجتماعی دست نکشید و تجربه‌هایش همواره نفوذ پرقدرتی بر رشد هنر غربی گذاشت.
در کنار دوست و طرفدار بازیگوشش، «زیگمار پُلکه» (متولد ۱۹۲۴)، وی جنبش شخصی خودش، رئالیسم کاپیتالیستی (Realism Capitalist) را تأسیس کرد؛ جنبشی که بر آفت جنگ سرد می‌تازید. این اولین و تنها جنبشی است که «ریشتر» به درستی در آن جا می‌گیرد. پس از آن او را می‌توان در سبک‌های دیگری دید که هیچ‌گاه عنوانی شایستهٔ استعداد و هنر پرفروغ «گرهارد ریشتر» نیستند. در بین آثار متنوع او عکس‌های ناواضح و مات، در حیطهٔ فوتورئالیسم، و آثار متاخرش در حیطهٔ نئواکسپرسیونیسم را نیز می‌توان مشاهده کرد. مشخصا آثار «ریشتر» امروز در این دو مکتب جای می‌گیرند.
گرهارد ریشتر، هنرمندی که 'هیچ هدف خاصی ندارد' علی امینی نجفی منتقد هنری ۷ آذر ۱۳۹۰–۲۸ نوامبر ۲۰۱۱ «شمع و جمجمه» اثر گرهارد ریشتر در حال نصب روی دیوار موزه. ارزش این تابلو دوازده میلیون یورو برآورد می‌شود منبع تصویر،AFP توضیح تصویر، «شمع و جمجمه» اثر گرهارد ریشتر در حال نصب روی دیوار موزه. ارزش این تابلو دوازده میلیون یورو برآورد می‌شود
موزه هنری «تیت مدرن» در لندن نمایشگاهی بزرگ را به آثار گرهارد ریشتر، نقاش آلمانی، اختصاص داده‌است. این نمایشگاه به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد هنرمندی برپا شده‌است که بسیاری او را «بهترین نقاش زنده جهان» می‌دانند. در نمایشگاه ۱۸۰ اثر از پنج دهه فعالیت هنری ریشتر به تماشا گذاشته شده‌است، از نخستین آثارش در دهه ۱۹۶۰ که تابلوهای او با الهام از عکاسی، به رئالیسمی عینی تکیه داشتند، تا آثار تازه‌تر او که بیشتر به نقاشی انتزاعی (غیرفیگوراتیو) گرایش دارند. کارهای ریشتر در گستره‌ای پهناور از بازنمایی رئالیستی تا رهایی کامل از «سوژه» جریان دارند. او در عرصه‌های گسترده و گوناگون کار کرده‌است، از سوژه‌های عکس‌گون تا انتزاع مطلق، از دستمایه‌های روزمره تا جلوه‌های قدسی، از چیدمان‌ها و بازسازی‌های «واقعی» تا موزاییک‌های «تزیینی» و پیکره‌های شیشه‌ای یا آینه‌ای… این تنوع در کمتر هنرمندی دیده می‌شود، تا آنجا که گاه به نظر می‌رسد هنر ریشتر از استیل و «دستخط» که برای هر هنرمند اصیلی، ضرورت حیاتی دارد، فارغ است. اما این تنها ظاهر قضیه است: ریشتر از «هویت هنری» دور نیست.
راهی که ریشتر برای خود یافته گردش آزاد از میان مکتب‌ها و جریان‌های هنری است. چیزی که او را به هنرمندان «پسامدرن» نزدیک می‌کند. این نزدیکی را می‌توان در گرایش او به «پیوندهای بینامتنی» نیز دید، آنجا که با سنت‌ها و مکتب‌های پیشین «دیالوگ» برقرار می‌کند. پس ریشتر را نمی‌توان به هیچ مکتب یا جریان هنری خاصی چسباند، هرچند بسیاری از نزدیکی کارهای او با «پاپ آرت» یا مینی‌مالیسم، سخن گفته‌اند. خود او در دوره آغازین کار خود (۱۹۶۶) به روشنی گفته بود که از «مشی هنری» خاصی پیروی نمی‌کند: «من هیچ هدف خاصی ندارم، سیستم و مسیر هنری نمی‌شناسم. هیچ برنامه، سبک و مقصدی ندارم… دوست دارم در پهنه‌ای نامحدود و بی‌کران کار کنم، زیرا از قطعیت، تداوم و تکرار گریزان هستم.» این «پرسه‌زنی» ریشتر در میان و فراسوی مکتب‌ها و جریان‌های هنری نه تنها در مراحل گوناگون کارنامه او، بلکه گاه به صورت همزمان یا موازی نیز دیده می‌شود؛ مثلاً در خلق آثاری با عینیت عکس‌های رئالیستی در کنار کارهایی انتزاعی، رنگ و فرم مطلق. نکته مهم آن است که در این کارهای بسیار متفاوت، می‌توان همگونی یا اصالتی «حسی» را پی گرفت، که گفته‌اند با «شعر» پهلو می‌زند؛ برای نمونه میان تابلوی معروف «پایین آمدن زن برهنه» که ریشتر در سال ۱۹۶۶ بر پایه عکسی از همسر باردار خود نقاشی کرده، یا تابلوی شمع که ریشتر در سال ۱۹۸۲ آفریده می‌توان حسی یگانه دید و هر دو را در تناسب قرار داد با آثار انتزاعی او که در دهه‌های بعد خلق شده‌اند، مثلاً تابلویی مانند «سن ژان» یا همان «یوحنای قدیس».
نقاشی پوینده
ریشتر نقاشی را با دستکاری یا ورز دادن عکاسی شروع کرد، و بازنمایی تصویری دنیای بیرون همواره وسوسه اصلی او باقی ماند. اما او در طول پنج دهه تلاش هنری، گرانیگاه آفرینش هنری را به عرصه فرم منتقل کرد، به گونه‌ای که در کارهای او حس بصری و تأثیر بیان (اکسپرسیون) همواره از ایده، پیام یا محتوای اثر پیشی گرفت. پویش و حرکت درونی هر اثر نه در تقابل یا تلاقی عکاسی و نقاشی، بلکه در تضاد و فاصله میان نقش واقعی (فیگوراتیو) و نقش انتزاعی روی می‌دهد. شاید سخن او روشنگر باشد، آنجا که می‌گوید: «برای من بین یک منظره و یک نقش غیرتصویری هیچ تفاوتی وجود ندارد.» تصویر عکاسی همواره از طریق دستکاری (روتوش) با شگردهای گوناگون، خطوط و لبه‌های آشنای خود را از دست می‌دهد، به ابهام و ناشناختگی می‌رسد و گاه به نقاشی‌های امپرسیونیستی شبیه می‌شود. از طرف دیگر در کارهای انتزاعی با تراکم چندباره ضربه‌ها یا تکه‌رنگ‌ها، انگار چیزی هست «واقعی» که زیر بار رنگ، از نظر پنهان مانده‌است. ریشتر تنها با دید «فوتوگرافیک» نیست که هنر خود را به دنیای مدرن و «ماشینی» پیوند می‌زند؛ ذهنیت او و دید هنری او نیز با دنیای امروز «میزان» است. ریشتر یکی از نخستین هنرمندان پس از جنگ آلمان است که آگاهانه نسبت به بسیاری از حوادث تاریخی و مضامین سیاسی دوران، از اردوگاه‌های رژیم نازی گرفته تا جنگ ویتنام واکنش نشان داده‌است. درونمایه برخی از کارهای معروف او جلوه‌های دیروز و امروز تروریسم است. از دوره کارهای «خاکستری» که به دوران تیره و تار «پاییز در آلمان» پرداختند، و بعدها در تک‌نگاری‌های دیگر. یکی از تابلوهای معروف و مؤثر او تابلوی «گودرون» است، به نام یا در بزرگداشت زنی «مبارز و چپ‌گرا» که از اعضای برجسته گروه تروریستی «فراکسیون ارتش سرخ» بود و در سال ۱۹۷۷ درگذشت. این تابلو که در سال ۱۹۸۷ خلق شده، به تازگی در یک حراجی نیویورک به بهای حدود ۲۰ میلیون دلار به فروش رفت. تابلوی «سپتامبر» (از سال ۲۰۰۵) واکنش هنرمند است به حمله تروریستی به برج‌های «مرکز تجارت جهانی» در نیویورک، یازدهم سپتامبر ۲۰۱۱. ریشتر به این معنا نیز هنرمندی معاصر است که آثارش از چند دهه پیش به گالری‌ها، موزه‌ها، مجموعه‌ها و از همه مهمتر به خانه هنردوستان راه یافته‌اند. نمایشگاه مرور بر آثار گرهارد ریشتر که از ششم اکتبر امسال در «تیت مدرن» آغاز شده، تا هشتم ژانویه سال ۲۰۱۲ ادامه دارد. این نمایشگاه بزرگ‌سال آینده به برلین و پاریس می‌رود.
سنجر طهرانی
میرزا عبد العطوف محمد تقی کمال الدین متخلص به سنجر طهرانی یکی از شاعران و نویسندگان فارسی و ایرانی اواخر دوران قاجار و اوایل دورهٔ پهلوی است که به هند مهاجرت کرده بود.
سنجر طهرانی، اهل سفر و جهان‌گردی بود و بسیاری از شهرهای هندوستان از آن جمله علیگر، پتنا، بلیا، لکهنو، بهوپال، رامپور و ... را دیده بود. او در ایالت بیهار هم چندی گذرانده و علاوه بر شهر پتنا، که مرکز ایالت است و به خاطر کتابخانهٔ خدابخش در دنیا مشهور است، از چند شهر دیگر آن دیدن کرده بود.
سنجر طهرانی شاعری ایرانی بود که با شعر گفتن، کار تصنیف و تألیف نیز انجام داده است؛ و اگر چه بیشترین کارهای ادبی او مربوط به شعر است اما در نثرنویسی هم دست داشت.
دستور سخن (نخستین اثر سنجر)، کلاه قلندری بر تاج فرخی (رساله‌ای کوچک در ۷۲ صفحه)، دل دانشوران سخن (مجموعه شعر سنجر)، کارستان اتفاق (دربارهٔ فواید اتحاد بین ایران و ترکیه)، دیوان سنجر (که نسخهٔ خطی آن به خط شاعر در نستعلیق معمولی در کتابخانه رضا رام پور نگهداری می‌شود)، قصیدهٔ نونیه، قصیدهٔ الفیه، قصاید سنجر، مجموعهٔ مثنویات، مجموعهٔ قصاید و قطعات تاریخی، قطعه وفات نیک صفات، کتاب الاخلاق، تقویم الاخلاق و ... از جمله آثار به جای مانده از سنجر طهرانی می‌باشد.
با وجودی که در این کشور نزدیک به نیم قرن زندگی نموده و در همان سرزمین دفن شده‌است، ذکرش در تذکره‌های این یا آن کشور دیده نمی‌شود. یاد این شاعر در هند فقط در تذکره کاملان رام پور تألیف احمد علی شوق رام پوری (که به زبان اردو است) و در تذکره روز روشن تألیف مظفر حسین صبا و در ایران در حدیقه الشعرا تألیف سید احمد دیوان بیگی آمده است.
تری دیری
ترنس ویلیام "تری" دیری (متولد ۴ مارس ۱۹۴۶) نویسنده آثار کودکان بریتانیا با بیش از ۲۰۰ کتاب است. آثار او بیش از ۲۵ میلیون نسخه منتشر شده و به بیش از چهل زبان ترجمه شده‌است. در سال ۲۰۱۲ او به عنوان دهمین نویسنده‌ای که کتاب‌هایشان بیشتر در کتابخانه‌های بریتانیا امانت گرفته شده‌است، شناخته شد.
زندگی‌نامه
تری دیری در سال ۱۹۴۶ در ساندرلند انگلستان متولد شد. پدر او در محله هندون، که محله‌ای فقیرنشین در این شهر است، در یک مغازه قصابی کار می‌کرد. مادرش، فِردا، مدیر یک فروشگاه لباس بود. دیری برای تحصیل به مدرسهٔ گرامری مانکویرموث رفت. او از مدرسه خود و به ویژه از روش تدریس در آن متنفر بود. دیری از سه سالگی به عنوان شاگرد قصابی کار می‌کرد و بیشتر دوران کودکی اش را در همین شغل گذراند. در هجده سالگی به عنوان کارآموز برق کار، فعالیت کرد و بعد در سال ۱۹۷۲ به عنوان بازیگر تور روستای ولش در شرکت تئاتر پووی (Theatre Powys drama company) مشغول کار شد. پس از آن در کالج ساندرلند به تدریس درام پرداخت و در سال ۱۹۷۶ به نوشتن تاریخ ترسناک مشغول شد. دیری دکترای افتخاری آموزش را در سال ۲۰۰۰ از دانشگاه ساندرلند دریافت کرد. تری دیری جایزه‌های زیادی برده‌ است از جمله بلوپیتر جایزهٔ بهترین نویسندهٔ آثار غیر داستانی قرن در بریتانیا.
مجموعه کتاب‌های تاریخ ترسناک او در میان کودکان و بزرگسالان محبوب است. سی آی تی وی در سال ۲۰۰۲ از روی این مجموعه، کارتون ساخت و CBBC از سال ۲۰۰۹ طرحی کمدی را بر پایه این کتاب اجرا می‌کند. دیری خود نیز در برخی از قسمت‌های این مجموعه نقش ایفا کرده‌است.
در سال ۲۰۱۱ او خود را، پس از ۳۵ سال، از نوشتن کتاب کودکان بازنشسته کرد. اکنون در کانتی دورهام به همراه همسرش جنی و دخترش سارا زندگی می‌کند. تری دیری عاشق فوتبال است و اوقات فراغتش را به تشویق تیم محبوبش ساندرلند می‌گذراند.
سارا، دختر تری دیری، می‌گوید:
ترجمه آثار تری دیری به فارسی
نشر افق: نشر پیدایش:
'''نشر قطره-نشر کاروان:
قرامان
قرامان یکی از شهرهای ترکیه است.
این شهر در شمال رشته‌کوه توروس و در حدود ۱۰۰ کیلومتری جنوب قونیه واقع شده و مرکز استان قرامان است.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۰۵٬۸۳۴ نفر بود.
موزه قرامان از نقاط دیدنی این شهر است.
تاریخچه
نام این شهر از نام قره‌مان‌بیگ از فرمانروایان امارت قرامان گرفته شده‌است. نام پیشین آن لارنده بود که یونانی است ولی ریشهٔ آن از زبان لوویایی و به معنی شنزار است.
حافظ ابرو در ذیل جامع‌التواریخ گوید: لارنده (کوه) از محکمترین قلاع آسیای صغیر که امیراعظم تیمورتاش برای اقامت خود اختیار کرد.
سلطان ولد فرزند مولانا جلال‌الدین محمد مولوی در این شهر به دنیا آمده‌است.
ابن بطوطه که لارنده را در قرن هشتم دیده گوید:《شهری زیبا است و در وسط باغستانی واقع است و آب فراوان دارد》. در اواخر قرن هشتم سپاهیان تیمور آن‌را به تصرف خود درآورده به باد غارت دادند ولی بعدها این شهر دوباره آباد گردید و رونق سابق را به دست آورد.
جستارهای وابسته
قرامانیان
ایگنازیو آرکولئو
ایگنازیو آرکولئو (Ignazio Arcoleo؛ زادهٔ February 15, 1948) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال رجینا، و باشگاه فوتبال پالرمو اشاره کرد.
کین و ایبل
کین و ایبل (Kane and Abel) رمانی محصول سال ۱۹۷۹ نوشتهٔ نویسنده بریتانیایی جفری آرچر است.
آروش
آروش (به لاتین: Aruş) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خوجاوند واقع شده‌است.
لیگ برتر فوتبال زنان ایران ۹۰–۱۳۸۹
لیگ برتر فوتبال بانوان ایران ۹۰–۱۳۸۹ سومین دوره رقابتهای لیگ برتر فوتبال بانوان ایران می‌باشد. این مسابقات با شرکت ۱۲ تیم برگزار شد
ده چملی
ده چملی، روستایی از توابع بخش دلگان شهرستان ایرانشهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان هودیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ابراهیم‌آباد جدید
ابراهیم‌آباد جدید روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان پارس‌آباد، بخش مرکزی، دهستان قشلاق شمالی قرار دارد.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۲۰۰۶ نفر با ۴۳۲ خانوار بوده‌است.
حمید آراسلی
حمید آراسلی ایران‌شناس و استاد ادبیات فارسی و ترکی آذری در جمهوری آذربایجان بود.
حمید آراسلی در سال ۱۹۰۹ میلادی در گنجه جمهوری آذربایجان متولد شد و پس از تحصیلات مقدماتی در سال ۱۹۳۲ میلادی دورهٔ دانشکدهٔ زبانشناسی دانشسرای عالی دولتی آذربایجان را به پایان رساند. در سال ۱۹۴۴ میلادی نامزد دکترای علوم زبانشناسی شد و در ۱۹۵۵ میلادی درجه دکترای علوم زبان‌شناسی را دریافت کرد. موضوع پایان‌نامه‌اش «ادبیات آذربایجانی سده‌های سیزدهم و چهاردهم» بود. از سال ۱۹۳۲ م تا ۱۹۴۴ میلادی، استاد دانش‌سرای عالی دولتی آذربایجان و از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ نیز رئیس بخش شرقی کتابخانه شعبه آکادمی علوم اتحاد شوروی در آذربایجان بود. در سال ۱۹۳۶ عضو اتحادیه نویسندگان شوروی شد و از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۰ میلادی، در دانشگاه دولتی آذربایجان تدریس می‌کرد. ضمناً سمت‌های کارمند علمی انستیتوی ادبیات و معاون علمی موزه ادبیات آذربایجان به نام «نظامی» را هم عهده‌دار بود.
آراسلی در سال ۱۹۴۴ میلادی به مقام دانشیاری و در ۱۹۵۶ به مقام استادی (پروفسوری) رسید. در سال ۱۹۶۹ میلادی به عنوان شخصیت ممتاز آکادمی علوم ازبکستان شوروی انتخاب شد و در همان سال رئیس انیستیتوی ملل شرق نزدیک و مرکزی آکادمی علوم آذربایجان شوروی گردید.
در هشتمین کنگره جامعهٔ زبانشناسان که در سال ۱۹۵۷ میلادی تشکیل شد، نمایندهٔ زبان‌شناسان ترک در آنکارا بود. در کنگره‌های دیگری نیز شرکت داشت. از جمله در اولین کنگرهٔ بین‌المللی پژوهش‌های بالکان و جنوب شرقی اروپا که در سال ۱۹۶۶ میلادی در صوفیه برگزار شد.
آثار
آثار او در ادبیات فارسی و شاعران فارسی‌گو که البته آنها را به نحوی هم وطن خود می‌شمرد، عبارتند از:
راینسبوتل
راینسبوتل یک شهر در آلمان است که در دیمارشن واقع شده‌است. راینسبوتل ۴۲۶ نفر جمعیت دارد.
برج‌های الکاظم
برج‌های الکاظم (Al Kazim Towers) ساختمان اداری تجاری ۵۳ طبقه مستقر در شهر دبی، امارات متحده عربی است، که در سال ۲۰۰۸ احداث گردید.
آزوخ
آزوخ (به ارمنی: Ազոխ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است. آزوخ ۷۹۵ نفر جمعیت دارد و ۶۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شاهرخ خان
شاهرخ خان (शाहरुख़ान؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۶۵) بازیگر هندی است که در فیلم‌های هندی‌زبان فعالیت می‌کند. او از سوی رسانه‌ها با عنوان‌هایی مانند «پادشاه بالیوود» یاد شده و برای نقش‌آفرینی‌هایش افتخارات مختلفی از جمله ۱۴ جایزهٔ فیلم‌فیر دریافت کرده‌است. دولت هند نشان پادما شری و دولت فرانسه نشان هنر و ادب و لژیون دونور را به او اعطا کرده‌است. شاهرخ خان طرفداران قابل توجهی در آسیا و مهاجران هندی در سراسر جهان دارد. از نظر تعداد مخاطب و درآمد از او به عنوان یکی از موفق‌ترین ستاره‌های سینما در جهان یاد شده‌است.
خان فعالیت حرفه‌ای خود را در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و با حضور در چندین سریال تلویزیونی آغاز کرد. او در سال ۱۹۹۲ با فیلم عاشق دیوانه‌وار وارد بالیوود شد. خان در اوایل حرفه‌اش برای بازی در نقش افراد شرور در فیلم‌های بازیگر (۱۹۹۳)، ترس (۱۹۹۳) و سرانجام (۱۹۹۴) شناخته شد. او پس از بازی در مجموعه ای از فیلم‌های عاشقانه از جمله داماد عاشق عروس را می‌برد (۱۹۹۵)، دل دیوانه است (۱۹۹۷)، داره یه اتفاقایی میفته (۱۹۹۸)، محبت‌ها (۲۰۰۰) و گاهی شادی گاهی غم به شهرت رسید. خان برای بازی در نقش یک الکلی در دیوداس (۲۰۰۲)، دانشمند ناسا در مادری (۲۰۰۴)، مربی هاکی در هند، به پیش! (۲۰۰۷) و مردی مبتلا به نشانگان آسپرگر در من خان هستم (۲۰۱۰) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. پرفروش‌ترین فیلم‌هایش کمدی‌های قطار چنای (۲۰۱۳)، سال نو مبارک (۲۰۱۴)، دلداده (۲۰۱۵) و فیلم جنایی رئیس (۲۰۱۷) هستند. بسیاری از فیلم‌های او مضامین هویت ملی هند و ارتباط با جوامع دور از وطن یا تفاوت‌ها و نارضایتی‌های جنسیتی، نژادی، اجتماعی و مذهبی را به تصویر می‌کشند.
کارهای بشردوستانه خان شامل خدمات بهداشت و درمان و امداد به فاجعه‌دیدگان بوده و در ۲۰۱۱ به دلیل پشتیبانی از آموزش کودکان، جایزه‌ای از یونسکو دریافت کرد. او در ۲۰۱۸ برای رهبری در حمایت از حقوق زنان و کودکان در هند، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. خان چندین بار در فهرستی از تأثیرگذارترین افراد در فرهنگ هند قرار گرفته و در سال ۲۰۰۸، نیوزویک به انتخاب خود او را به‌عنوان یکی از پنجاه فرد قدرتمند در جهان معرفی کرد. مجلۀ تایم در سال ۲۰۲۳ او را یکی از ۱۰۰ شخص تاثیرگذار در جهان نامید.
والدین
پدر خان، یعنی میر تاج محمد خان، فعالِ جنبش استقلال‌طلبی هند و اهلِ پیشاور بود که در کنار خدمتکار خدای (جنبش مقاومت بدون خشونت به رهبری خان عبدالغفار خان که به‌دنبال همبستگی و استقلال هند بود) مبارزات سیاسی داشت. میر از پیروان عبدالغفار خان بود و به کنگره ملی هند ملحق شد. او همچنین پسر عموی سرلشکر ارتش ملی هند، یعنی شاه نواز خان بود. بنا به گفتهٔ خان، جد پدری او، میر جان محمد خان از قوم پشتون و اهل افغانستان بود. اما بعداً اقوام پدری او در پیشاور تصریح کردند که خانوادهٔ مذکور به‌زبان هندکو صحبت می‌کند و اصالتاً اهل کشمیر هستند که قرن‌ها پیش در پیشاور سکنی گزیدند؛ گفته‌های اقوام با این ادعا که پدربزرگش پشتون اهلِ افغانستان بود، در تضاد است. تا سال ۲۰۱۰، خانوادهٔ پدری خان همچنان در منطقه شاه ولی قطال در بازار قصه‌خوانی پیشاور زندگی می‌کردند.
در سال ۱۹۴۶، میر تاج محمد خان برای تحصیل در رشته حقوقِ دانشگاه دهلی، به دهلی رفت. هنگامی که تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ رخ داد، او مجبور شد در دهلی بماند و تا سال‌ها بعد به پیشاور بازنگشت. مادر خان، لطیف فاطمه، افسر قضایی و همچنین دختر یک مهندس دولتیِ ارشد بود. پدر و مادر خان در سال ۱۹۵۹ ازدواج کردند.
اوایل زندگی
خان در ۲ نوامبر ۱۹۶۵ در خانواده‌ای مسلمان در دهلی نو به دنیا آمد. او پنج سال نخست زندگی خود را در منگلور گذراند که در آن‌جا پدربزرگ مادری‌اش، افتخار احمد، به عنوان مهندس ارشد بندرگاه مذکور در دههٔ ۱۹۶۰ مشغول به فعالیت بود. خان در توییتر خودش را «نیمی حیدرآبادی (مادر)، نیمی پشتون (پدر) و مقداری کشمیری (مادربزرگ)» توصیف کرد.
خان در محلهٔ راجندرا ناگار دهلی نو بزرگ شد. پدرش چندین کار تجاری از جمله یک رستوران داشت. این خانواده در آپارتمان‌های اجاره‌ای زندگی می‌کردند و از قشر متوسط جامعه بودند. خان در مدرسهٔ سنت کلمبا در مرکز دهلی شرکت کرد و آن‌جا در تحصیلات و نیز در ورزش‌هایی مانند هاکی و فوتبال عالی بود. او بالاترین جایزهٔ مدرسه، یعنی شمشیر افتخار را دریافت کرد. خان در ابتدا آرزو داشت که ورزش را دنبال کند، اما به دلیل آسیب دیدگی شانه در سال‌های اولیه زندگی، دیگر نمی‌توانست بازی کند. در عوض، در دورهٔ جوانی در نمایش‌ها بازی کرد و به دلیل تقلید از بازیگران بالیوود مورد تحسین قرار گرفت. بازیگران مورد علاقه‌اش دیلیپ کومار، آمیتاب باچان و ممتاز بودند. یکی از دوستان دوران کودکی و شرکای بازیگری او آمریتا سینگ بود که بازیگر بالیوود شد. خان برای کسب مدرک لیسانس اقتصاد در کالج هانسراج (۱۹۸۵–۱۹۸۸) ثبت نام کرد، اما اکثر وقت خود را در گروه اکشن تئاتر دهلی (TAG) گذراند. او در آن‌جا تحت نظر کارگردان تئاتر، بری جان، به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت. پس از اتمام دورهٔ کالج هانسراج، خان تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را در رشته ارتباطات جمعی در جامعه ملیه اسلامیه آغاز کرد، اما برای ادامهٔ کار بازیگری آن را ترک کرد. او همچنین در اوایل کار به مدرسه ملی نمایش در دهلی رفت.
زندگی حرفه‌ای
شاهرخ که در تلویزیون به موفقیت دست یافته بود در سال ۹۱ با یکی از دوستانش وارد بمبئی می‌شود و مورد توجه هما مالینی ستاره زن آن زمان روزگار قرار می‌گیرد هیما می‌خواهد تا او بازیگر اولین فیلمی باشد که کارگردانی می‌کند. ۱۲ سال بعد پس از آن فیلم شاهرخ خان به سوپراستار سینمای هند بدل می‌شود. نام این فیلم «دل آشناهه» بود. در ۲۵ اکتبر ۱۹۹۱ با گوری خان ازدواج می‌کند. در مدرسه سنت کلمبا در دهلی نو برنده جایزه شمشیر افتخار می‌شود این جایزه مخصوص بهترین شاگرد بود. سال ۱۹۹۰ بهترین ستاره هند شد. در فیلم‌های آدیتیا چوپرا بدون خواندن فیلم‌نامه بازی می‌کند. زوج سینمایی وی کاجول بود.
در سال ۲۰۰۹ وی درحالی که به تازگی از هواپیما پیاده شده تا به جمع طرفدارانش در آمریکا برود دستگیر شد و ۶۶ دقیقه مورد بازجویی قرار گرفت.