cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
زک بونر
زندگی شخصی
زک ال. بونر در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷، در سیرسی، آرکانزاس متولد شد. او پدرش را در حادثهٔ تصادف از دست داده‌است و هم‌اکنون با مادرش لوری و خواهرش کلی در والریکو، تامپا، فلوریدا زندگی می‌کند. مادر بونر مشاور املاک و سرمایه‌گذار است. خواهرش حدود ۱۰ سال از او بزرگ‌تر است.
بونر با توجه به فعالیت‌های خارج از مدرسه‌اش، بیشتر کلاس‌هایش را با برنامهٔ آموزش مجازی K12 فلوریدا و به‌صورت آنلاین شرکت کرد. او در وقت آزاد خود در سال ۲۰۰۷، بیسبال و تنیس بازی می‌کرد و با دوستانش به دوچرخه‌سواری می‌رفت. زمانی که سه‌ساله بود، به برنامهٔ نوجوانان تکواندو پیوست و پس از سال‌ها توانست کمربند سیاه بگیرد.
او در نوامبر ۲۰۰۷ در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ The Independent Florida Alligator بیان نمود که آرزو دارد به دانشگاه هاروارد برود و با حضور در دانشکدهٔ حقوق ییل بتواند دادستان شود. در ژانویه ۲۰۱۳ در مصاحبه‌ای با Canada.com، تصدیق کرد هنوز می‌خواهد وکیل شود و خاطرنشان کرد مطمئن نیست که می‌خواهد دادستان شود یا در رشتهٔ حقوق خانواده تخصص بگیرد. در همان ماه، او در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ «کریستین پست» گفت که می‌خواهد در رشتهٔ حقوق تحصیل کند تا با اهداف بنیاد «واگن قرمز کوچک» هم‌سو باشد و به نیازمندان بیشتری کمک کند.
در فوریه ۲۰۱۷، «تامپا بی تایمز» در مقاله‌ای به این موضوع اشاره کرد که بونر در دوران دبیرستان در دانشکده دولتی هیلزبورو شرکت کرده‌است و در حال حاضر در کمپانی اپل فعالیت می‌کند. پس از دبیرستان، او در دانشگاه فلوریدا در رشتهٔ علوم کامپیوتر و مهندسی نرم‌افزار تحصیل کرد.
شارل کوتن
شارل کوتن شاعر قرن هفدهم میلادی اهل فرانسه است.
محوطه که لح لی
محوطه که لح لی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان هشترود، بخش مرکزی، روستای باشماق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۶۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ویرا (فیلم ۲۰۱۱)
ویرا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی رامش وارما است. در این فیلم بازیگرانی همچون راوی تجا، کجال آگاروال، تاپسی پانو، شمس‌الدین ابراهیم، راهول دو، نثار و تلنگانا شکونتلا ایفای نقش کرده‌اند.
ریشموند، میشیگان
ریشموند، میشیگان (به انگلیسی: Richmond, Michigan) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۵٬۷۳۵ نفر است که در میشیگان واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
دم‌گربه‌ای (سرده)
دم‌گربه‌ای نام یک سرده از تیره گندمیان است.
شبی در ترانسیلوانی
شبی در ترانسیلوانی (Egy éjszaka Erdélyben) یک فیلم در ژانر کمدی است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به زیتا سلتزکی و آنتال پاگر اشاره کرد.
گزان خواست
گزان خواست، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ریگان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ریگان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۶ نفر (۱۱۱خانوار) بوده‌است.
کارین آلیسون
کارین آلیسون (Karrin Allyson؛ زادهٔ July 27, 1963) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
داستان واقعی
داستان واقعی (Ἀληθῆ διηγήματα) یک داستانِ تقلیدی و هجوی از داستان سفر است. این اثر توسط نویسندهٔ سوری و یونانی زبان، لوسین از ساموساتا(شمش‌شاد) نوشته شده است.
این اثر، نخستین داستان شناخته شده در مورد سفر به فضا، فرم‌های زندگی بیگانگان و جنگ‌های بین سیاره‌ای و نوشته شده در قرن دوم است. از این متن بعنوان نخستین اثر علمی–تخیلی یاد شده است.
کاپی (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۷۹)
کاپی (Capi؛ زادهٔ September 26, 1979) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زامورا اشاره کرد.
جولیا گیلارد
جولیا ایلین گیلارد (زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۱ در ولز، بریتانیا) سیاست‌مدار استرالیایی است.
زندگی‌نامه
او که در دو دانشگاه آدلاید و ملبورن تحصیل کرده در سال ۱۹۸۶ از دانشگاه ملبورن فارغ‌التحصیل شده‌است.
جولیا گیلارد از سال ۲۰۰۶ با تیم متیسون، شریک زندگی‌اش، زندگی می‌کند ولی هنوز ازدواج نکرده‌است. وی خود را شخصی غیر مذهبی معرفی کرده‌است. گیلارد از این نظر که به صراحت در مورد زندگی شخصی خود صحبت می‌کند در ردیف سیاست‌مداران نوظهوری محسوب می‌شود که سنت‌های خانوادگی استرالیا را به چالش کشیده‌اند.
نشر نوترون
نشر نوترون گونه‌ای از فرایند واپاشی هسته‌ای است که طی آن هسته ناپایدار، نوترون اضافی خود را نشر می‌دهد. دو نمونه هسته ناپایدار که چنین فرایندی در آن رخ می‌دهد، هسته هلیم-۵ و بریلیم-۱۳ است.
قنات‌ماهیان
قنات‌ماهیان نام یک زیرخانواده از تیره کپورماهیان است.
جیلیان آلین
جیلیان آلین (Jillian Alleyne؛ زادهٔ August 16, 1994) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
سیارک ۴۷۱۰
سیارک ۴۷۱۰ چهار هزار و هفتصد و دهمین سیارک کشف شده‌است که در ۴ ژانویه ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۳۰ است.
اومه جیسو ماکی
اومه جیسو ماکی (به ژاپنی: 梅紫蘇巻 うめじそまき ume shiso maki): نام یکی از انواع ماکی‌زوشی (از انواع هوسوماکی یا رول نازک) در آشپزی ژاپنی است. همچنین یک نوع آلو است که پس از نمک زدن و خشک کردن به آن شکر افزوده شده و سپس به مدت یکسال به دور آن ریحان ژاپنی پیچیده شده و به این طریق نگهداری می‌شود. خوردن اومه جیسو ماکی در استان شیمانه و استان هیروشیما بسیار مرسوم است. طرز تهیهٔ آن در دورهٔ ادو بخاطر حفظ بیشتر آلو به وجود آمده‌است.
محمد بن مسافر
محمد بن مسافر یا ابن اسوار که به اشتباه احمد بن مسافر نیز خوانده شده، مؤسس سلسلهٔ سلاریان بود که از سال ۳۰۶ تا ۳۳۰ ه‍.ق بر دیلم و طارم حکومت کرد. در حالی که سرداران دیلمی قدرت خود را در مرکز و غرب ایران گسترش می‌دادند، او علیه جستانیان (حاکمان وقت دیلم) شورش کرد و پس از پیروزی، حکومت دیلم را به‌دست گرفت. وی بعدتر مرداویج را به شورش تحریک کرد که به تأسیس سلسلهٔ زیاری و سقوط اسفار شیرویه منجر شد.
شرایط سیاسی و اوضاع خلافت در شمال ایران و «انتقال قدرت از علویان به دیلمیان» در ابتدای قرن چهارم، شرایط مناسبی را برای قدرتمند شدن محمد بن مسافر مهیا کرد. محمد بن مسافر در دههٔ اول قرن چهارم، پس از قتل جستان سوم به دست علی دیلمی، به خونخواهی جستان قیام کرد و با علی جنگید و سرانجام او را به قتل رساند. پس از علی، برادر و برادرزادهٔ علی با وی درگیر شدند و پس از ۹ سال جنگ، محمد بن مسافر پیروز شد. او دیلم را فتح کرد و جستانیان را به سمت مناطق جلگه‌ای گیلان راند.
در سال ۳۱۶، اسفار شیرویه الموت را از محمد بن مسافر گرفت و سپس وی را در شمیران محاصره کرد. او مرداویج را برای مذاکره فرستاد؛ اما حین مذاکره، محمد بن مسافر مرداویج را به شورش علیه اسفار تحریک کرد و وعدهٔ حمایت به او داد. مرداویج این پیشنهاد را پذیرفت و اتحاد محمد بن مسافر با مرداویج و ماکان کاکی، اسفار را شکست داد و اسفار کشته شد. از زمان مرگ اسفار شیرویه تا سال ۳۳۰، محمد به تحکیم قدرت خود در طارم و مناطق اطراف مشغول بود. او فرمانروایی عاقل و کاردان ولی در عین حال بی‌رحم و بداخلاق بود و همین مسئله اطرافیانش را به ستوه آورد و موجب شد در سال ۳۳۰ پسرانش او را زندانی کنند و قدرت را در دست بگیرند.
بعدتر، وقتی آل بویه فرزند و جانشین محمد، سالار مرزبان را دستگیر کردند، سرداران سپاه محمد بن مسافر را از حبس آزاد کردند و به اردبیل بردند. بدین‌ترتیب محمد مجدداً به قدرت رسید؛ ولی او این بار نیز طوری با زیردستانش بدرفتاری کرد که سپاهیانی که او را به قدرت رسانده بودند، تصمیم داشتند وی را بکشند. محمد بن مسافر به طارم بازگشت و مجدداً دستگیر شد. پس از این، از سرنوشت او اطلاع خاصی در دست نیست، ولی به نظر می‌رسد در سال ۳۴۱ ه‍.ق در زندان، به مرگ عادی فوت شد. به نظر می‌رسد وی و خاندانش ابتدا به دست داعی صغیر به مذهب زیدی روی آوردند، ولی بعدتر اسماعیلی شدند. پایتخت محمد بن مسافر قلعهٔ شمیران بود.
اوضاع کلی خلافت عباسی و ایران
در اواسط قرن سوم هجری، خلافت عباسی با جنبش‌های استقلال‌طلبانه‌ای مواجه شد که ضعف سیاسی او را در پی داشت. این جنبش‌ها در میان ایرانیان، که از قبل منتظر فرصتی برای شورش بودند، با ظهور دولت‌های سامانیان، صفاریان و زیاریان به اوج رسید. همچنین اوایل قرن چهارم هجری در شمال ایران جنبش‌های گوناگونی علیه خلیفه آغاز شد که جنبش اسفار شیرویه، ماکان کاکی، مرداویج و آل بویه از این دسته‌اند. قدرت متمرکز خلافت شروع به کاهش کرده بود و ماجراجویان جاه‌طلب، جنگ‌سالاران و رهبران نظامی در جای‌جای قلمرو اسلامی شورش می‌کردند و با یکدیگر رقابت می‌کردند. ایران وحدت سیاسی خود را از دست داده بود و به مجموعه‌ای از پادشاهی‌های بی‌ثبات مبدل شده بود. هیچ صلحی نمی‌توانست دوام بیاورد. بسیاری از مراکز شهری مانند نیشابور، مرو، بخارا، ری، همدان، قزوین و اصفهان بارها مورد حمله قرار گرفتند و تخریب شدند و ساکنانشان تحت محاصره، گرسنگی، تاراج و کشتار قرار گرفتند. در میان مردمی که عناصر ایرانی داشتند، همچون کردها، دیلمی‌ها و گیل‌ها جنبش‌ها تداوم داشت.
مع‌الوصف، مقام خلیفه هنوز در سرزمین‌های سنی‌مذهب قداست و احترام گذشتهٔ خود را حفظ کرده بود و دولت‌ها مجبور به پذیرش خلافت بودند تا مقام خود را مشروعیت بخشند. اما بزرگترین چالش برای وجههٔ مذهبی خلیفه، علویان شیعه بودند که ادعای خلافت داشتند. در قرن نهم میلادی (دوم و سوم هجری) دیلمی‌ها که به تازگی اسلام را، حداقل در ظاهر، پذیرفته‌بودند، تحت تأثیر حاکمان زیدی علویان طبرستان قرار گرفتند و احتمالاً در واکنش به سیاست‌های امویان، با شیعیان حس همدردی یافتند. آن‌ها ابتدا به عنوان مزدور، در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم میلادی در سرزمین‌های شرقی اسلام، در ارتش خلفا و جنگ‌سالاران ظاهر شدند و به عنوان مبارزانی سرسخت و شجاع شهرت یافتند.
اوضاع محلی
گرچه زیدیان در طبرستان و دیلم طرفداران بسیاری پیدا کرده بودند ولی پس از دو یا سه نسل علویان طبرستان و گیلان از شعارهای عدالت‌طلبانهٔ نخستین خود عدول کردند و کنار رانده شدند. این اوضاع زمینه را برای قیام اشرافی که نسب خود را به ساسانیان می‌رساندند، فراهم نمود. این منطقه نیاز به حکومتی داشت که هر دو قشر شیعیان و زرتشتیان را اقناع کند. این در حالی بود که میان فرزندان ناصر کبیر و داعی صغیر اختلاف روی داده بود و در اردوگاه علویان دو دستگی وجود داشت. افول اقتدار مستقیم خلافت در شمال‌غرب فلات ایران و ظهور قدرت‌های محلی چون حکام ساجی در آذربایجان باعث شد که بسیاری از سران کوه‌نشین به سربازانی جویای نام و مدعیان حکومت تبدیل بشوند. از طرف دیگر درگیری داعی صغیر با سامانیان و کشمکش میان داعیان علوی و مخالفان گیلی و دیلمی آنها، مرگ ناصر کبیر در سال ۳۰۴ و مهم‌تر از اینها، خروج یوسف بن ابی‌الساج از ری، بستر قدرت‌گیری محمد را فراهم کردند. در دیگر سو، قتل داعی صغیر و فرار ماکان کاکی از ری، باعث تحول جدیدی در ساختار قدرت سیاسی شمال ایران شد؛ این تحول موجب شد قدرت دیلمی‌ها در مرکز و غرب ایران توسعه پیدا کند. مورخان، از این تحول با عنوان «انتقال قدرت از علوی‌ها به دیلمی‌ها» یادکرده‌اند. در میان تمام این قدرت‌های نوظهور، سه برادر بویی از دیلم موفق‌ترین بودند. خاندان‌های دیلمی که از ابتدا تا میانهٔ قرن چهارم هجری تأسیس شدند، عبارتند از سلاریان، فیروزانیان، زیاریان و آل بویه. کسروی، تمام این خاندان‌ها را به تعبیر خود «نهال‌های جدیدِ درختِ پوسیدهٔ جستانیان» دانسته‌است. در حالی که این سلسله‌های جدید دیلمی تأسیس می‌شدند، سلسلهٔ جستانی رو به انحطاط و ضعف می‌رفت. پس از اسلام آوردن اکثریت مردم دیلم توسط داعیان علوی، جستانیان در جنگ‌های علویان با سامانیان، و حتی در کشمکش‌های داخلی میان آنها شرکت می‌کردند که این مسئله باعث تضعیف آنها شد.
پیشینه طایفهٔ سلاریان در دیلم
سلاریان، از زمان دور در میان دیلمی‌ها خاندان مشهوری بودند، ولی نفوذ و قدرت سیاسی نداشتند؛ تا زمانی که قلعهٔ شمیران را تصرف کردند. آنها در مدت شکل‌گیری قدرتشان، به نام «لنکریان» شهرت داشتند. در دو قرن اول هجری، تنها سلسلهٔ شناخته‌شدهٔ دیلمی برای اعراب، جستانیان بود که سلاریان تحت نفوذ آنها بودند. ظاهراً در آن دوره در دیلم، حداقل دو طایفه با دو زبان یا لهجهٔ متفاوت حضور داشتند؛ طایفهٔ جستانیان و طایفه‌ای که سلاریان از میانشان برخاستند. از سلاریان، به این دلیل که در کوه‌ها و قلاع دورافتاده دیلم زندگی می‌کردند، اطلاعات خاصی در دست نیست. مقدسی نیز در مکتوبات خود از یک خاندان اشرافی دیلمی، موسوم به «سالاروند» نام برده‌است.
نام و تبار
محمد بن مسافر، اولین فرد از سلاریان است که نامش در تاریخ آمده. نام اصلی محمد بن مسافر «سالار» بود و نام «سلّاریان» یا «سالاریان» از آنجا نشأت می‌گیرد. به‌نظر می‌رسد نام «مسافر» نیز، معرب عبارت «اسوار» یا «اسفار» بوده‌است؛ نخستین بار مسعودی، مؤسس سلسله را «ابن اسوار» معروف به «سلار» معرفی می‌کند. ابن اثیر نام او را «احمد» ثبت کرده که غلط است.
تصرف قلعهٔ شمیران و وصلت با جستان سوم
ابوعلی حسن بن احمد، در نامه‌ای که به صاحب بن عباد راجع‌به قلعهٔ شمیران نوشت، چنین گفت که سلاریان خانواده‌ای گمنام بودند که فقط به دلیل تسلط بر قلعهٔ شمیران و متعاقباً برقراری رابطهٔ خویشاوندی با جستانیان، به قدرت رسیدند.
به گفتهٔ اسماعیل شمس در تاریخ جامع ایران و همچنین کسروی، با وجود عدم قدرت سیاسی سلاریان تا پیش از تصرف قلعهٔ شمیران، نمی‌توان حرف ابوعلی را راجع‌به کوچک و بی‌اهمیت بودن سلاریان پذیرفت؛ زیرا اگر بی‌اهمیت بودند، پادشاهی همچون جستان سوم به وصلت با آنها راضی نمی‌شد. این ازدواج به محمد اجازهٔ دخالت در امور داخلی جستانیان را می‌داد؛ و تأثیر آن به حدی بود که سلاریان نام‌های مشخصی از جستانیان را بر فرزندان خود می‌گذاشتند؛ مانند وهسودان، جستان، مرزبان، و غیره.
در این اوضاع، میان جستانیان اختلافات داخلی نیز پیش آمده بود و همین مسئله، دلیل دیگری بود که باعث تضعیف آنها می‌شد. برای مثال، وقتی جستان سوم با پناه دادن به داعیان علوی در مقابل خلافت عباسی قرار گرفته‌بود، برادرش علی، کاملاً حامی خلافت بود و رهبری حامیان خلافت در میان دیلمی‌ها را برعهده داشت. او حتی ازسوی خلیفه مدتی به حکومت اصفهان منسوب شد، همچنین داعی صغیر را دستگیر کرد و قصد داشت وی را به بغداد بفرستد. مدتی بعد، احتمالاً در سال ۳۰۶، جستان سوم به قتل رسید. این رویداد باعث شد دودستگی میان جستانیان شدت بگیرد و طرفداران جستان، می‌خواستند انتقام او را از علی بگیرند. با مرگ جستان که مخالف عباسیان بود، علی، جانشین او شد. او برخلاف جستان، کاملاً حامی خلافت عباسی بود. در چنین شرایطی، محمد بن مسافر که داماد جستان بود، فرصت را برای رسیدن به کسب قدرت مناسب دید و از خونخواهان جستان حمایت کرد و در همین حال شرایط طبرستان، گیلان و دیلم نیز برای به قدرت رسیدن او مناسب بود.
همچنین دو انگیزهٔ دیگر (غیر از رسیدن به قدرت) را می‌توان برای شورش محمد بن مسافر برشمرد؛ یکی خونخواهی پدرزن و دیگری تبعیت علی از خلافت عباسی.
شورش علیه جستانیان
در آن هنگام، محمد بن مسافر سردسته آن گروه از دیلمی‌ها محسوب می‌شد که با خلافت عباسی مخالف بودند. از سوی دیگر، علی ازسوی خلیفه به مقام «عامل حرب» در مناطق ری، دماوند، زنجان، قزوین، و ابهر نیز منصوب شد. وی مدتی به این کار مشغول بود تا اینکه سرانجام در سال ۳۰۷ در قزوین و در رختخواب خود، به دست محمد بن مسافر کشته شد.
علی شمس در تاریخ جامع ایران تاریخ تأسیس سلاریان را در سال ۳۰۶ نگاشته و سید مسعود شاهمرادی نیز زمان تأسیس سلاریان را (بدون اشاره به سال مشخصی) پس از کشته شدن علی و محمد بن مسافر را مؤسس این سلسله دانسته‌است. کسروی مؤسس این سلسله را شخصی نامعلوم، و محمد بن مسافر را «اولین شخص از این خاندان که نامش در تاریخ آمده» قلمداد می‌کند.
پس از مرگ علی، خسروفیروز، دیگر حاکم جستانی که بر قسمتی از طارم حکومت داشت، علیه محمد بن مسافر شورش کرد؛ اما او نیز در جنگ با وی کشته شد. پس از وی، پسر خسروفیروز، مهدی به خونخواهی پدر و عمو به جنگ محمد بن مسافر رفت. او نیز شکست خورد به اسفار شیرویه پناهنده شد. این جنگ‌ها ۹ سال به طول انجامیدند و سرانجام محمد بن مسافر در سال ۳۱۶، بر اکثریت بلاد دیلم حاکم شد و جستانیان به هوسم و بخش محدودی از رودبار عقب رانده شدند. بدین‌ترتیب محمد بن مسافر قدرت و نفوذ جستانیان را به حد حاکمان محلی تقلیل داد.
اتحاد با مرداویج و ماکان کاکی
در سال ۳۱۶، اسفار شیرویه، ماکان کاکی را در ری شکست داد و بر آن شهر حاکم شد. در این زمان محمد بن مسافر قلعهٔ الموت را تصرف کرد و برادرزاده‌اش، مهدی بن مالک بن مسافر (مشهور به سیاه‌چشم) را بر آن قلعه گماشت. اسفار که درپی فتوحات بیشتر بود، تصمیم گرفت به رودبار و طارم حمله کند. اما فتح قلاع مستحکمی همچون شمیران و الموت با جنگ ممکن نبود، لذا اسفار ابتدا از درِ صلح و دوستی وارد شد و سپس در فرصتی مناسب، به الموت حمله کرد و سیاه‌چشم را به قتل رساند.
محمد بن مسافر از بابت قتل برادرزاده‌اش از اسفار کینه به دل گرفت. پس از الموت، اسفار درصدد فتح شمیران برآمد و طبق معمول از راه مصالحه وارد شد و برادرش شیرزاد و مرداویج را با هدف اخذ مالیات یا کسب بیعت، به نزد محمد فرستاد و خودش با سپاهی بزرگ در نزدیکی منطقه آماده شد تا درصورت عدم اطاعت محمد، به وی حمله کند. اما محمد در مذاکره با مرداویج، ضمن یادآوری ستم‌های اسفار به مسلمانان، به او پیشنهاد داد درصورت ترک محاصره، کمک خواهد کرد تا اسفار را شکست دهد و به قدرت برسد. مرداویج این پیشنهاد را پذیرفت و با محمد بن مسافر و ماکان کاکی متحد شد. مرداویج و پسران محمد بن مسافر، شیرزاد (برادر اسفار) و بیست و نه نفر از فرماندهان اسفار از طایفهٔ دیلمی «وروداوند» را غافلگیر کردند و کشتند. محمد بن مسافر و ماکان کاکی و مرداویج، در جنگی که در سال ۳۱۸ در اطراف قزوین یا در نزدیکی ری رخ داد، اسفار را شکست دادند. اسفار متواری شد و عمدهٔ سپاهیانش به مرداویج ملحق شدند. مدتی بعد در سال ۳۱۹، اسفار کشته شد. مشخص نیست که پس از این، محمد و فرزندانش در لشکرکشی‌های مرداویج در مرکز و غرب ایران شرکت کردند یا خیر، اما ابن مسکویه از حضور بلسوار بن مالک بن مسافر در سپاه وشمگیر در لشکرکشی وی به آذربایجان خبر می‌دهد. این مسئله نشان می‌دهد محمد و وشمگیر با یکدیگر در صلح بوده‌اند. هرچند از سرنوشت محمد بن مسافر درطی سال‌های ۳۱۹ تا ۳۳۰ اطلاعی در دست نیست، ولی واضح است که او دراین‌مدت درصدد تثبیت و تحکیم قدرت خود در شمیران و مناطق اطراف آن بوده‌است.
سقوط و سرنگونی
پس از دستگیری محمد، حکومت طارم به وهسودان رسید؛ وی محمد را در قلعه‌ای حبس کرد. در همان سال (۳۳۰ ه‍.ق) مرزبان به آذربایجان حمله و آن را فتح کرد. این واقعه سلاریان را به دو شعبه تقسیم کرد. با وجود حکومت وهسودان در طارم، حاکم اصلی مرزبان بود و وهسودان فقط نایب‌السلطنه و جانشین او محسوب می‌شد.
بازگشت به قدرت و سرانجام
در سال ۳۳۸، مرزبان به ری حمله کرد. او پیش از حمله با پدر و برادرش مشورت کرده بود. محمد او را از این کار منع کرد، ولی مرزبان اهمیتی نداد. ری در آن‌زمان تحت تصرف رکن‌الدوله بویی بود. مرزبان از رکن‌الدوله فریب و شکست خورد و به زندان افتاد؛ پس از اسارت مرزبان، فرزندانش، برادرش وهسودان، آل بویه و دیسم الکُردی بر سر کنترل آذربایجان درگیر شدند. در چنین شرایطی، عده‌ای از سپاهیان مرزبان که از میدان جنگ گریخته بودند به فرماندهی جستان بن شرمزن و برخی دیگر، محمد بن مسافر را از طارم به اردبیل بردند و او را حاکم خود کردند. مرزبان، پیش از حمله، برادرش وهسودان را به نیابت از خودش به حکومت آذربایجان گماشته بود؛ اما وهسودان از ترس پدر آذربایجان را رها کرد و به طارم بازگشت. اما محمد با سپاهیان آذربایجان نیز بدرفتاری می‌کرد و درنتیجه برای بار دوم، از حکومت سرنگون شد و بابت همین مسئله حتی جانش نیز به خطر افتاد؛ پس به طارم گریخت و وهسودان نیز دوباره او را حبس کرد. از زمان بازگشت محمد به قدرت تا سرنگونی مجددش، چند روز بیشتر طول نکشید. وی سرانجام مدتی پیش از ۹۵۳ میلادی (به هجری قمری، سالِ ۳۴۱) وفات یافت.
خانواده
محمد بن مسافر سه پسر به نام‌های «مرزبان» و «وهسودان» و «صعلوک» داشت. صعلوک از سران سپاه دیسم الکردی بود ولی اطلاعات دیگری از وی در دست نیست. محمد برادری به نام «مالک» نیز داشت که از او نیز اطلاعاتی موجود نمی‌باشد. اما مالک پسری موسوم به بلسوار (پیلسوار) داشت که از فرماندهان سپاه وشمگیر، در زمان حملهٔ وشمگیر به آذربایجان بود. از میان پسران محمد بن مسافر، وهسودان دومین پسر، و مرزبان آخرین بود. از «مسافر»، پدر محمد بن مسافر، اطلاعی موجود نیست. محمد بن مسافر همچنین برادرزاده‌ای بنام «مهدی» داشت که فرزند مالک بود و به «سیاه‌چشم» شهرت داشت. او پس از اینکه الموت را تصرف کرد، مهدی را بر آن قلعه گماشت؛ ولی مهدی در حملهٔ اسفار شیرویه کشته شد.
به نوشتهٔ مروج‌الذهب محمد بن مسافر داییِ علی دیلمی بوده‌است؛ اما به اعتقاد کسروی نمی‌توان درنظر گرفت که او دایی جستان سوم هم محسوب می‌شده؛ چراکه محمد مسلمان بوده و دختر جستان سوم را به همسری داشته‌است. کسروی اینطور توضیح می‌دهد که احتمالاً علی و جستان از یک مادر نبوده‌اند.
مذهب
به اعتقاد اسماعیل شمس در تاریخ جامع ایران خاندان سلاری پس از فتوحات اسلام همچنان زرتشتی ماندند. حال اینکه به گفتهٔ احمد کسروی در شهریاران گمنام، دیلمی‌ها هرگز شریعت زرتشتی را نپذیرفته بودند؛ کسروی معتقد بود دیلمی‌ها مردمی «اصولاً بی‌دین بوده‌اند». به نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ در دائرةالمعارف ایرانیکا، عمدهٔ دیلمی‌ها مشرک بوده‌اند اگرچه تعدادی زرتشتی و مسیحی هم بین‌شان پیدا می‌شده. مسلمانان فتوحاتشان را تا دیلم ادامه دادند، اما هرگز موفق به ورود به جبال دیلم نشدند. بدین‌ترتیب، دیلمی‌ها همان استقلالی که قبل از اسلام داشتند را حفظ کرده و توسط سلسلهٔ مستقل خود اداره می‌شدند. اسلام به‌وسیله داعیان علوی به‌میان دیلمی‌ها راه پیدا کرد. پس از اینکه محمد بن زید در گرگان به دست سامانیان کشته شد، ناصر کبیر، به دیلم، نزد جستان سوم پناه برد. وی به جستان اطمینان داد که هدفش فقط تبلیغ اسلام است، و قصد کسب قدرت سیاسی ندارد. مدتی بعد، عده کثیری از دیلمی‌ها و حتی شماری از خانوادهٔ جستان سوم، مسلمان شدند. به‌نوشته مرعشی، داعی ۱۴ سال (۲۸۷–۳۰۱ ه‍.ق) در دیلم بود و همهٔ مردم گیل و دیلم به دستش مسلمان شدند. به‌نظر می‌رسد سلاریان نیز تا پیش از ۳۰۱ ه‍.ق به اسلام ایمان آوردند و به تبعیت از سایر دیلمی‌ها، مذهب زیدی داشتند. مذهب سلاریان شیعه اسماعیلی، و فرقهٔ آنها، قرمطی بود. آنها مانند سایر قرمطیان، از امامت خلفای فاطمی حمایت نمی‌کرده‌اند بلکه به غیبت محمد بن اسماعیل معتقد بودند. مع‌الوصف، عبدالحسین زرین‌کوب معتقد است گرایش این خاندان به مذهب اسماعیلیه بیش از آن که اعتقاد واقعی به مذهب باشد، بهانه‌ای برای مخالفت با خلافت عباسی بوده‌است. تغییر مذهب سلاریان از زیدیه به اسماعیلیه، درمیان سال‌های ۳۰۰ تا ۳۳۰ ه‍.ق، و توسط داعیان اسماعیلی ری و بالأخص ابوحاتم رازی اتفاق افتاد. ابوحاتم، تعدادی از سیاستمداران آن زمان را به مذهبش دعوت کرد و توانست خسروفیروز جستانی را هم جذب کند.
در دوران حکومت سلاریان، مذهب اسماعیلی در مناطق تحت تصرفشان تبلیغ می‌شد. مع‌الوصف، گرایش خاندان حکومتی سلاریان به مذهب اسماعیلیه و تبلیغات داعیان اسماعیلی در زمان آنها در دیلم (و بعدتر آذربایجان) باعث نشد عامهٔ مردم مناطق مذکور به آن مذهب گرایش پیدا کنند.
خصوصیات اخلاقی و رفتاری و میراث
محمد بن مسافر فرمان‌روایی عاقل و آبادی‌دوست، ولی در عین حال بی‌رحم و بداخلاق بود. او قلعهٔ شمیران را پایتخت خود قرار داد و بناهای زیبایی که در آن ساخته بود، مورد تحسین یک سیاح موسوم به «ابودلف مسعر بن مهلهل خزرجی» قرار گرفت. به روایت وی، محمد بن مسافر هرکجا آثار هنری زیبا می‌دید، هنروران آن آثار را با پول زیاد به قلعه شمیران می‌آورد ولی زمانی که آنها وارد قلعه می‌شدند، دیگر هرگز اجازه خروج از قلعه را به آنها نمی‌داد. این سیاح از کوشک‌های قلعهٔ شمیران بسیار تعریف می‌کند. به گفته او، محمد بن مسافر حتی فرزندان رعایا را از خانواده‌هایشان جدا می‌کرد و به صنعتگران و هنروران می‌سپرد تا کار یاد بگیرند. پس از سقوط محمد، پسرانش مرزبان و وهسودان، این افراد را که تعدادشان حدود پنج هزار نفر بود، از قلعه آزاد کردند. ابودلف همچنین روایت می‌کند که درآمد محمد بن مسافر بالا و هزینه‌های او کم بوده‌است.
تیساریان
تیساریان روستاییست در استان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۱،۴۳۳ نفر بوده‌است.
طارق الحرقان
طارق الحرقان (Tariq Al-Hargan؛ زادهٔ November 4, 1984) یک ورزشکار اهل عربستان سعودی است.
میزسنگ
میزسنگ یا دُلمِن، ، گونه‌ای از سنگ‌افراشت‌های دوران باستان است که شامل تخته‌سنگ مسطحی بود که بدون استفاده از ملات روی چند سنگ راست قرار داده می‌شده؛ تخته سنگ مسطح به منزله سقف میزسنگ به کار می‌رفته. دلمن‌ها به عنوان گور برای دفن مردگان ساخته می‌شد و یکی از بناهای شاخص دوران نوسنگی در اروپا به‌شمار می‌آید.
طارق الحرقان
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی و تیم ملی فوتبال عربستان سعودی اشاره کرد.
ازبکستان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶
مدالها
در ادامه صفحه افرادی که نامشان درشت نوشته شد مدال گرفتند.
دم‌گربه‌ای کوهسری
دم‌گربه‌ای کوهسری نام یک گونه از سرده دم‌گربه‌ای است.
الکساندر شماروف
الکساندر شماروف (Аляксандр Шамараў؛ زادهٔ April 9, 1975) کشتی‌گیر سابق اهل بلاروس در دستهٔ سنگین‌وزن کشتی آزاد است.
میزسنگ
احتمالاً میزسنگ‌ها بازمانده‌های گورهای دالانی هستند که باران خاک روی آن‌ها را شسته‌است. میزسنگ‌های دالانی، یعنی نوع غالب گور سنگ‌افراشتی است و اکنون هزاران گور از این دست در فرانسه و انگلستان وجود دارد.
این میزسنگ‌ها دالانی دارد که تخته‌سنگ‌های بزرگ منتهی به محفظه‌ای دایره‌ای شکل و بیشتر اوقات دارای طاقی پیش آمده‌است که در حکم دیوارهایش هستند و در آن هریک از چند حلقه سنگی از پشت ردیف زیرین به درون کشیده می‌شود تا آنکه حلقه‌ها از بالا مسدود می‌شوند. این گورها را غالباً در شیب تپه‌ها می‌ساختند یا با خاک روی آن را می‌پوشاندند.
میزسنگ‌ها همچنین در ایران، کره، سوریه، اردن و اسرائیل یافت می‌شوند. در شبه‌جزیره کره، متمرکزترین میزسنگ‌ها یافت می‌شوند.
میزسنگ‌ها در دو گروه بزرگ و کوچک قرار می‌گیرند که دسته بزرگ مسکن اولیه شبیه به غار است و دسته کوچک به عنوان مقبره استفاده می‌شده‌است.
میزسنگ‌ها به شکل اتاق در ابعاد ۲*۶ و ۲*۴ با تخته سنگ‌هایی به ارتفاع ۱٫۵ متر ساخته می‌شد و سقف آن را نیز تخته سنگ‌های بزرگ پوشش می‌داد.
این معماری در فصول گرم فضای خنکی را ایجاد می‌کرد و برای بهبود هوا در فصول سرد سنگ‌چین دیگری به شعاع تقریبی هشت متر دور اتاقک اول چیده می‌شد تا خاکریز روی سقف را از پراکنده شدن حفظ کند.
میزسنگ‌ها بین ۵٬۰۰۰ پ.م. و ۲٬۵۰۰ پ.م. در سراسر اروپا (از نروژ در شمال تا مراکش در جنوب) ساخته می‌شدند ولی قدیمی‌ترین آن‌ها را می‌توان در پرتغال یافت.
در ایران
گورهای میزسنگی بیشتر از دوران پیش از تاریخ و دورهٔ تاریخی شمال ایران در نواحی مشگین‌شهر، نمین، آستارا و تالش (لیگون) ناحیه دیلمان بر پا مانده و در کاوش‌های باستان‌شناسی ژاک دمورگان و همچنین هیئت باستان شناسان آلمانی کشف و شناسایی شده‌اند.
مهم‌ترین مناطق واقع شدن دلمن‌های این منطقه در منطقه آذربایجان را نواحی تالش، ارتفاعات مرزی و اطراف نمین، چای قوشان، آستارا، شهر یری مشگین‌شهر و در حاشیه شمالی رود ارس و نزدیک شهر لنکران کشور جمهوری آذربایجان است.
سهم عمده کشف میزسنگ‌ها در منطقه تالش و نمین بر عهده «ژاک و هنری دومورگان» دو برادر باستان‌شناس فرانسوی است که مطالعات این دو برادر در سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ در تالش، لنکران و نمین به کشف منطقه‌ای انبوه از میزسنگ‌ها منتج شد.
ژاک دمورگان عقیده دارد که سنگ‌افراشت‌های نوع میزسنگ قفقاز و کوبان و نمین و مشگین‌شهر گروهی مستقل از میزسنگ‌های اروپا را تشکیل می‌دهند و به این ترتیب هنوز ارتباط اقوام خرسنگ‌ساز ایران و اروپا محقق نشده‌است.
جستارهای وابسته
خرسنگ
طارق الحرقان
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Saudi Arabia Under-20 عربستان سعودی بازی کرده است.
۴-پیرون
۴-پیرون با فرمول شیمیایی C5H4O2 یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم 9291 است. که جرم مولی آن ۹۶٫۰۸ گرم بر مول می‌باشد.
نایجل موریس
نایجل موریس (Nigel Morris) (زاده ۱۹۵۹) کارآفرین، بانکدار و مدیر ارشد اجرایی بریتانیایی است، که در در سال ۱۹۸۸ با مشارکت ریچارد فیربنک، بانک کپیتال وان را بنیان نهاد.
شانژمان
شانژمان که در کشورهای انگلیسی‌زبان "Rear Derailleur" نامیده می‌شود،در اصل شانژمان ریشه فرانسوی Changements دارد و به معنی تغییر میباشد .قطعه‌ای از اجزای دوچرخه است که در امر انتقال قدرت نقش مؤثری ایفا می‌کند. در دوچرخه‌های مدرن غالباً دو شانژمان در مسیر حرکت زنجیر دوچرخه تعبیه شده‌است. نقش شانژمان جابجایی زنجیر دوچرخه بر روی چرخ زنجیرهای جلو و عقب با کمک هادی‌هایشان است. نیروی موردنیاز حرکت هادی‌ها غالباً به‌وسیلهٔ نیروی وارده از جانب دوچرخه‌سوار به دسته‌دنده، که به‌وسیلهٔ کابل‌های واصل به شانژها متصل می‌گردد، تأمین می‌شود.
تاریخچهٔ نخستین شانژمان‌ها را می‌توان اواخر سدهٔ ۱۸ میلادی دانست. زمانی که پاول دی ویوی، جهانگرد و نویسندهٔ فرانسوی، مشغول مسافرت با دوچرخهٔ خود بود، به فکر ساخت چنین قطعهٔ موردنیازی افتاد. وی سرانجام موفق شد در سال ۱۹۰۵ اولین شانژمان را اختراع کند که قادر بود برای دوچرخه تنها دو دندهٔ متفاوت را ارائه دهد. یک کارخانهٔ سوئیسی اولین خط تولید شانژمان را در سال ۱۹۲۸ راه‌اندازی کرد. مسابقات تور دو فرانس ۱۹۳۷، عرصهٔ نخستین حضور رسمیِ شانژمان در رقابت‌های بین‌المللی دوچرخه‌سواری بود. دوچرخه سواران تا پیش از اجازه یافتن در استفاده از شانژمان، مجبور بودند برای بهره‌گرفتن از چرخ زنجیرهای متفاوت، چرخ عقب دوچرخه خود را تعویض نمایند. یک سال بعد، کارخانه‌ای فرانسوی ایده استفاده از کابل برای تفکیک دسته‌دنده از شانژمان را عملی کرد. در طول دهه‌های بعدی شرکت‌های سن‌تور و کامپگنولو توانستند عملکرد شانژمان‌ها را ارتقا دهند. دههٔ ۱۹۸۰ شاهد ظهور شرکت موفق شیمانو بود که توانسته تا امروز پیشتاز فروش شانژمان در جهان باقی بماند.
شانژمان دوچرخه  از سه بخش اصلی تشکیل شده‌است
1- بازوی نگهدارنده بدنه
بازوی نگهدارنده که به وسیله یک بخش متصل‌کننده آلومینیومی "به نام گوشواره"  به بدنه دوچرخه متصل شده‌است وظیفه ثابت نگاه داشتن  بدنه اصلی شانژمان را دارد. سیم تنظیم دنده هم در این بخش است.
2- بدنه اصلی
بدنه اصلی از دو باند و دو محور تشکیل شده که به کمک یک فنر در داخل بدنه و کشیدگی کابل یا سیم دنده وظیفه تغییر دنده را دارد. بخش اصلی تنظیم دنده و پیچ‌های تنظیم در این بخش وجود دارد.
3-بازوی پایین (بازوی پایی از دو بخش تشکیل شده‌است)
بازوی پایین شانژمان از دو بخش تشکیل شده‌است. 1- "مفصل فنری" که وظیفه جمع کردن زنجیر را دارد. 2- "دو قرقره" یا چرخ دنده که وظیفه هدایت زنجیر روی خودروهای مختلف که حرکت مکانیکی آن باعث تعویض دنده می‌شود، تشکیل شده‌است.
گرند ولی (بلک فیلد)
گرند ولی (بلک فیلد) یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۲۳۰۰ ft متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۵۸۰ ft متری از سطح دریا واقع شده‌است.
اگر احساس بدی کردی (ترانه)
«اگر احساسِ بدی کردی» (انگلیسی: If You Feel the Funk) اولین تک‌آهنگ از خواننده آمریکایی لاتویا جکسون است. این آهنگ در سال ۱۹۸۰ توسط پالیدور رکوردز منتشر شد و از اولین آلبوم جکسون (۱۹۸۰) است. در این آلبوم سه آهنگ منتشر شد، «آیا آماده‌ای؟»، «او دوست‌داشتنی است؟» و «عاشقِ شبانه».
حبه‌دهان‌ها
حبه‌دهان‌ها نام یک سرده از تیره کپورماهیان است.
ناتاشا لایتس
ناتاشا لیتِس (Natasha Lytess؛ ۱۶ مهٔ ۱۹۱۱ – ۱۲ مهٔ ۱۹۶۳) بازیگر، نویسنده و مربی نمایش بود.
زندگی‌نامه
لیتس که به نام ناتالیا پُستمان زاده شد و با نام تالا فورمَن نیز شناخته می‌شد، تحت نظر کارگردان ماکس راینهارت تحصیل کرده بود و در تئاتر رپرتوار نیز ایفای نقش کرده بود. گفته می‌شود که او با نویسنده برونو فرانک، که گفته می‌شود پدرِ دخترِ لیتس با نام باربارا، زادهٔ ۱۹۴۳ بوده‌است، رابطه داشته‌است.
هنگامی که نازی‌ها به قدرت رسیدند، او با توجه به اصالت یهودی خود، به ایالات متحده نقل مکان کرد و در لس آنجلس ساکن شد. او امیدوار بود که در حرفهٔ اجرای روی صحنه به موفقیت دست یابد، اما لهجه و ظاهر غیرزنانهٔ او نقش‌هایی را که می‌توانست ایفا کند، محدود می‌کرد.
از جمله نقش‌آفرینی‌های او می‌توان از فیلم‌های نظیر رفیق ایکس (۱۹۴۰)، ماه عسل پرماجرا (۱۹۴۲) و خانه‌ای در تلگراف هیل (۱۹۵۱) نام برد. اجرای او در فیلم ماه عسل پرماجرا توسط منتقد نیویورک تایمز، بازلی کرادر، مورد تمجید قرار گرفت، او گفت که لیتس «در قسمتی کوتاه به‌عنوان یک خدمتکار مجلسی یهودی با درخشش واضح و تکان‌دهنده‌ای می‌درخشد.»
در طول دوران فعالیت حرفه‌ای او به‌عنوان مربی نمایش، شاگردانش شامل میمی وان دورن، ویرجینیا لیث، و آن سوج (که ظاهراً نام هنری خود را پس از یک بحث «وحشیانه» با لیتس به دست آورد) بودند.
لیتس بیشتر به‌خاطر همکاری‌هایش با مریلین مونرو، بازیگر زن، بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶ شناخته شده‌است. در طول مدتی که لیتس به‌عنوان مربی درام برای کلمبیا پیکچرز کار می‌کرد، آزمون نمایش مونرو به او نشان داده شد و او رئیس کلمبیا پیکچرز را متقاعد کرد که مونرو را برای یک قرارداد شش‌ماهه استخدام کند. لیتس در ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۴ به‌عنوان مربی دراماتیک مریلین مونرو در برنامهٔ شغل من چیست ظاهر شد. بنت سرف، در فرصت حدس آزاد که قبل از شروع بازی در پنل به شرکت‌کنندگان داده شده بود، شغل او را حدس زد؛ زیرا چهرهٔ او را شناسایی کرده بود. پیش از آن که شراکت لیتس و مونرو رو به وخامت بگذارد، او در بیش از ۲۰ فیلم مربی مونرو بود. شایعه شده بود که احساسات لیتس نسبت به منرو چیزی بیش از کار حرفه‌ای بوده‌است و به گفتهٔ مونرو و سایر بازیگران زنی که زیر نظر لیتس تحصیل کرده‌اند، این احساسات به یک وسواس افراطی تبدیل شده بود. در سال ۱۹۵۶، مونرو تلگرامی به لیتس فرستاد و گفت که او دیگر به خدمات ناتاشا نیاز ندارد و این همکاری پس از بیش از هفت سال پایان یافت.
مرگ
لیتس چهار روز قبل از تولد ۵۲ سالگی خود بر اثر سرطان در زوریخ، سوئیس درگذشت. لیندسی کروس در فیلم نورما جین و مریلین و امبت دیویتس در فیلم زندگی مخفی مریلین مونرو در نقش لیتس ایفای نقش کرده‌اند.
هیپروزید
هیپروزید با فرمول شیمیایی C۲۱H۲۰O۱۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۲۴۸۳۵۳۳۱ است. که جرم مولی آن ۴۶۴٫۳۸ g/mol می‌باشد.
الموود، اکلاهما
الموود (به انگلیسی: Elmwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بیور، اکلاهما واقع شده‌است.
کتی ۴۷۱۱
سیارک ۴۷۱۱ چهار هزار و هفتصد و یازدهمین سیارک کشف شده‌است که در ۳۱ مه ۱۹۸۹ کشف شد.
تپه کول بولاغ ۱
تپه کول بولاغ ۱ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان - سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مراغه، بخش مرکزی، دهستان سراجوی شمالی، روستای خلیفه کندی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۷۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کتی ۴۷۱۱
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۲۰ است.
کشتی اعلیحضرت
کشتی اعلی‌حضرت یا علیاحضرت یا اچ‌ام‌اس پیشوندی است که در برخی پادشاهی‌ها، به‌طور رسمی یا غیررسمی برای نامیدن کشتی‌های نیروی دریایی به کار می‌رود.
بریتانیا
در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، این پیشوند از ۱۷۸۹ برای اشاره به شاه یا ملکه‌های زمان استفاده شده‌است.
زیردریایی‌های مشغول خدمت به علیاحضرت، پیشوند HM Submarine را دارند. به‌طور مشابه اچ‌ام‌وای بریتانیا که در نیروهای دریایی پادشاهی مشغول بود، با پیشوند اچ ام وای شناخته می‌شد.
دولت‌آباد (ارزوئیه)
دولت‌آباد (بافت)، روستایی از توابع بخش ارزوئیه شهرستان بافت در استان کرمان ایران است.
موری (آهنگ)
کاچمارسکی ملودی آن را از روی آهنگ لستاکا (L'Estaca) اثر لوئیس لاک خواننده مبارز کاتالان الهام گرفت.
با وجود پایان بدبینانه و طعنه‌آمیز آهنگ (A mury rosły, rosły, rosły…، و دیوارها بلندتر شدند، بلندتر، بلندتر…) و انتقاد کاچمارسکی از دزدیده شدن واژه هنرمند از سوی حکومت، این آهنگ به زودی به سرود اصلی مخالفان دولت مبدل گشت.
متن ترانه
برگردان فارسی ترانه دیوارها: او جوان بود و الهام‌گرفته، آنها یک گروه بودند. او با آوازش به آنها نیرو می‌بخشید، خواندن اینکه سپیده‌دم نزدیک است. آنها برای او هزاران شمع روشن خواهند کرد و دودش بر فراز سر آنها بالا می‌رود. او خواند که زمان فروریختن سقوط دیوار فرا رسیده‌است آنها با او سر دادند:
دندان‌های میله دیوار را بکشید! زنجیرها را پاره کنید، شلاق‌ها را بشکنید! و دیوار فرو می‌ریزد، می‌ریزد، می‌ریزد و جهان قدیم را به خاک خواهیم سپرد. (×۲)
آنها بزودی آواز را بدون نیاز به بر زبان آوردن در قلبشان حس کردند. با ایمان به معانی آن، عقل و دلشان لرزید. آنها خواندند، دست زدند، هلهله‌شان چون صدای شلیک گلوله بود. و زنجیرهایشان باری اضافه بود، سپیده‌دم در راه بود… و او همچنین خواند و نواخت:
تعداد زیاد خود و قدرتشان را دیدند، زمان موعود نزدیک بود، با خواندن اینکه سپیده‌دم نزدیک است به خیابان‌ها ریختند؛ مقبره‌ها را زیر و رو کردند و سنگفرش‌ها را کندند - این با ماست! این علیه ماست! کسی که تنهاست بدترین دشمن ماست! و خواننده نیز تنها بود.
او به راهپیمایی استوار مردم نگاه کرد، در سکوت به غرش گام‌هایشان گوش سپرد، و دیوار بلندتر شد، بلندتر، بلندتر و صدای جرنگ‌جرنگ زنجیر پاها می‌آمد…
برگردان انگلیسی ترانه Walls:
He was inspired and young, they were a legion He gave them strength with his song, singing that the dawn is near. They'd light thousands candles for him, smoke rising over their heads, He sang it was time for the wall to fall... They sang together with him:
Pull the teeth of bars from the walls! Tear off the chains, break the whip! And the walls are falling, falling, falling And will bury the old world! (x2)
Soon they knew the song by heart and just the melody without the words Carried the old meaning, shivers through hearts and heads. So they sung, clapped to the rhythm, their applause sounding like gunshots, And the chain was a burden, the dawn was dawdling... And he still sung and played:
And they saw their numbers, they felt their strength and the time, And singing that the dawn is near, they marched into the streets; They destroyed monuments and uprooted pavements — This one is with us! This one is against us! Who's alone is our worst enemy! And the singer was also alone.
He looked at the steady march of the crowds, Silent he listened to the thunder of their steps, And the walls grew, grew, grew The chain dangled at the feet...
متن اصلی ترانه Mury (به زبان لهستانی):
On natchniony i młody był, ich nie policzyłby nikt On im dodawał pieśnią sił, śpiewał że blisko już świtŚwiec tysiące palili mu, znad głów podnosił się dym, Śpiewał, że czas by runął mur... Oni śpiewali wraz z nim:
Wkrótce na pamięć znali pieśń i sama melodia bez słów Niosła ze sobą starą treść, dreszcze na wskroś serc i głów. Śpiewali więc, klaskali w rytm, jak wystrzał poklask ich brzmiał, I ciążył łańcuch, zwlekał świt... On wciąż śpiewał i grał:
Wyrwij murom zęby krat! Zerwij kajdany, połam bat! A mury runą, runą, runą I pogrzebią stary świat! (x2)
Aż zobaczyli ilu ich, poczuli siłę i czas, I z pieśnią, że już blisko świt szli ulicami miast; Zwalali pomniki i rwali bruk - Ten z nami! Ten przeciw nam! Kto sam ten nasz najgorszy wróg! A śpiewak także był sam.
Patrzył na równy tłumów marsz, Milczał wsłuchany w kroków huk, A mury rosły, rosły, rosły Łańcuch kołysał się u nóg…
داریوش نیک‌گو
داریوش نیک‌گو یا داریوش نیکو (۱۴ بهمن ۱۳۱۵ در کرمانشاه - ۲۷ اردیبهشت ۱۳۴۸ در جلدیان)، معلم و فعال سیاسی کمونیست کرد بود. وی یکی از نخستین کسانی است که در مبارزه با حکومت پهلوی مشی مسلحانه را انتخاب کرد و در منطقهٔ جنوب کردستان ایران به ساماندهی برای مبارزهٔ مسلحانه علیه حکومت پهلوی پرداخت. حکومت پهلوی وی را در سال ۱۳۴۸ در پادگان جلدیان در پیرانشهر به همراه چند تن دیگر از همفکرانش اعدام کرد. مبارزات وی الهام‌بخش نسلی از نیروهای چپ و نیز معلمان دارای اندیشهٔ مخالف با رژیم پهلوی بود.
زندگی
داریوش نیک‌گو در روز ۱۴ بهمن ۱۳۱۵ در محلهٔ فیض‌آباد در کرمانشاه به دنیا آمد. پدرش سیف‌الله از بازاریان کرمانشاه بود و مادرش زهرا زنی خانه‌دار بود. وی ۲ برادر و ۴ خواهر داشت که همگی از وی بزرگتر بودندو یک خواهر کوچکتر. دوران دبیرستان داریوش نیک‌گو با دههٔ ۱۳۳۰ و بحران‌های سیاسی آن مصادف شد. در این زمان یکی از برادران بزرگتر وی به نام احمد نیک‌گو در فضای پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به جرم همراه داشتن اعلامیه‌ای از حزب تودهٔ ایران دستگیر و زندانی شد و در زندان به دلیل ضرباتی که در حین شکنجه به سرش وارد آمد به بیماری مزمن روانی مبتلا شد. اگرچه پس از پایان حبس ۶ ماهه‌اش از زندان آزاد شد، اما هرگز به زندگی عادی بازنگشت و نهایتاً در ۵۷ سالگی از دنیا رفت. این ماجرا تأثیر عمیقی در زندگی داریوش داشت و گرایش وی را به سیاست تسریع کرد.
داریوش نیک گو تحصیلات عمومی‌اش را در سال ۱۳۳۸ به اتمام رسانده و به سربازی رفت. وی با درجهٔ افسری دورهٔ آموزشی توپخانه را طی کرد. پس از پایان سربازی از سال ۱۳۴۱ شغل معلمی را انتخاب کرد و به ثلاث باباجانی رفت. وی در آنجا از یک سو با فقر و ستم در روستاهای کردنشین آشنا شد و از سوی دیگر سعی می‌کرد از حقوق معلمی خود به مردم روستاها و دانش‌آموزان کمک کرده و اندکی در بهبود وضعیت آن‌ها نقش داشته‌باشد اما فکر اقدامی اساسی برای مبارزه با فقر و تضاد طبقاتی در همین دوران ذهن وی را مشغول کرد و در برابر به انقلاب کارگری دهقانی باور پیدا کرد. نیک‌گو مبارزهٔ مسلحانه را در برابر خشونت افسارگسیختهٔ رژیم پهلوی تنها راه‌گذار از انسداد سیاسی می‌دانست که می‌تواند تکامل سیاسی جامعه را تسریع کند. وی آزادی کردستان را به عنوان بخشی از ایران مقدمه‌ای برای انقلاب ایران و آزادی مناطق دیگر می‌دانست و معتقد بود که این مسئله می‌تواند سبب کمک به آزادی دیگر مناطق نیز بشود.
طرح قیام مسلحانه در کردستان
نیک‌گو به همراه دو تن از دوستانش با تکیه بر جایگاهی که به عنوان معلم در روستاهای هورامان داشتند و نیز به واسطهٔ چهرهٔ مثبتی که به خاطر کمک‌های انسان‌دوستانه‌اش به مردم کسب کرده‌بود فعالیت سیاسی خود را در این منطقه آغاز کرد و کوشید تا ضمن کسب آگاهی در رابطه با وضعیت اجتماعی و سیاسی آن منطقه به جذب و بسیج نیروهای مستعد برای آغاز عملیات مسلحانه بپردازد. داریوش نیک‌گو در زمان حضور در منطقهٔ ثلاث باباجانی، کوشید تا ایل قلخانی و طایفهٔ باباجانی را که دشمنی دیرینه‌ای با یکدیگر داشتند با تکیه بر جایگاهش به عنوان معلم و معتمد رفع کرده و با مذاکره با بزرگان دو ایل زمینهٔ آشتی دو ایل را فراهم بیاورد. با این حال رژیم شاه از آغاز سال تحصیلی ۴۵–۱۳۴۴ محل خدمت وی را به پاوه منتقل نمود تا از منطقه‌ای که در آن نفوذ و اعتبار خوبی به دست آورده‌بود دور نگاه دارد.
داریوش نیک‌گو در این زمان و پیش از اقدام به هر عملی در یک بیمارستان دولتی بدون استفاده از داروی بیهوشی استخوان بینی‌اش را که در نتیجهٔ شکستگی در فوتبال به عمل نیاز داشت جراحی کرد و همچنین چند نقطه از بدنش را سوزاند تا توانایی و استقامت خود را در برابر شکنجه‌های احتمالی رژیم پهلوی بسنجد.
در پاییز ۱۳۴۷، عنصری نفوذی به نام احمدنژاد اعضای گروه را به ساواک لو داد و همهٔ اعضای گروه در آبان ۱۳۴۷ دستگیر شدند. تانک‌های ارتش شبانه پاوه را محاصره و نظامیان برای دستگیری اعضای گروه عملیات به خانه‌های مردم در پاوه هجوم بردند. در پاوه شایع شد که داریوش نیک‌گو شبانه در منزل خواهرش در کرمانشاه دستگیر شده و گروه وی متلاشی شده‌است. گروه داریوش نیک‌گو به پادگان جلدیان منتقل شده و تحت شکنجه قرار گرفتند. نهایتاً روز ۲۷ اردیبهشت ۱۳۴۸ همهٔ اعضای گروه در پادگان جلدیان تیرباران شدند.
مرگ
داریوش نیک‌گو از آبان ماه ۱۳۴۷ توسط ساواک در منزل خواهرش در کرمانشاه بازداشت و تحت شکنجه قرار گرفت. در هنگام دستگیری از وی اسلحه‌ای به دست نیامد، اما چند خشاب کلت که برای یکی از دوستان ماجراجویش خریده‌بود از منزل خواهرش کشف و ضمیمهٔ پرونده‌اش گردید.
شکنجهٔ وی در زندان اوین و زندان قزل‌قلعه صورت گرفت. بدن وی با جیپ روی سیم خاردار کشیده‌شد و به صورت وارونه در سلول عمومی زندان قزل‌قلعه آویزان شد. برای وی و گروهش دادگاه نظامی برگزار شد و داریوش نیک‌گو مسئولیت همهٔ عملیات را بر عهده گرفت و به عنوان متهم ردیف اول به اعدام محکوم شد. تیمسار اویسی برای رسیدگی به پرونده به پادگان جلدیان آمد که قرار بود محل اجرای حکم تیرباران داریوش نیک‌گو و گروهش باشد. اویسی به پدر داریوش اجازهٔ ملاقات با وی را داد. پدر از وی خواست تا با نوشتن ندامت‌نامه از تیمسار اویسی بخواهد واسطه‌ای برای عفو وی شود، اما داریوش این درخواست را اکیداً رد می‌کند. دادگاه نظامی اتهام ارتباط با کشورهای بیگانه را نیز در شمار اتهامات داریوش نیک‌گو قید کرده‌بود که هرگز اثبات نشد. سحرگاه روز ۲۷ اردیبهشت ۱۳۴۸ گروه داریوش نیک‌گو به اسامی زیر با حکم دادگاه نظامی در پادگان جلدیان در نزدیکی پیرانشهر تیرباران شدند:
همچنین سرگرد محمدامین سلطان لهونی، سهراب بیگ لهونی و امین بیگ لهونی از رؤسای عشایر منطقه ابتدا به اعدام محکوم شدند، اما حکم این دو به علت کهولت سن به ۱۰ سال حبس همراه با اعمال شاقه محکوم شدند. احمد بیگ لهونی نیز که ابتدا به اعدام محکوم شده‌بود، با یک درجه تخفیف به حبس ابد محکوم شد. یوسف کریمیان (برادر جعفر کریمیان)، وریا کریمیان (فرزند محمدامین سلطان) و داود بیگ ایراندوست نیز پس از ۹ ماه آزاد شدند. برخی دیگر از اعضای مرتبط با گروه نیز بعد از اعدام‌ها دستگیر و بازجویی شدند.
فعالیت‌های ورزشی
داریوش نیک‌گو علاوه بر سیاست به عنوان یک ورزشکار نیز شناخته شده‌بود. وی در رشتهٔ شنا و فوتبال فعالیت می‌کرد و به ویژه در فوتبال سال‌ها به عنوان عضو تیم فوتبال کرمانشاه و گوش راست این تیم فعالیت کرد. عضویت وی در تیم فوتبال شهر کرمانشاه سبب شد تا وی همراه با این تیم به نقاط مختلف ایران سفر کرده و با زندگی مردم مناطق دیگر ایران نیز آشنا شود.
فرانکنشتاین (فیلم ۱۹۱۰)
«فرانکنشتاین» (Frankenstein) یک فیلم ترسناک و علمی–تخیلی به نویسندگی و کارگردانی «جیمز سِرل داولی» است که توسط کمپانی ادیسون تولید و در سال ۱۹۱۰ منتشر شد.
این فیلم ۱۶ دقیقه‌ای، اولین اقتباس سینمایی از رمان «فرانکنشتاین» اثرِ مری شلی است. از بازیگران این فیلم که نامشان در عنوان‌بندی فیلم ذکر نشده، می‌توان به «آگوستوس فیلیپس» (در نقش دکتر فرانکشتاین)، «چارلز استانتون اوگل» (در نقش هیولا) و «مری فولر» (در نقش نامزدِ دکتر) اشاره نمود.
تولید
«جیمز سرل داولی» که در آن هنگام در کمپانی ادیسون مشغول به کار بود، کلِ فیلم را ظرف ۳ روز در استودیوی ادیسون واقع در برانکس، نیویورک تصویربرداری نمود. برخی از منابع، توماس ادیسون را تهیه‌کننده فیلم می‌دانند. نحوه ساخت و تولید فیلم تعمداً به گونه‌ای بود که از جنبهٔ ترسناک‌بودن آن کاسته شود و بیشتر بر "مشکلات روانشناختی و مرموزی که در داستان غیرمتعارف این فیلم وجود داشت، پرداخته شود."
آلازپپتین
آلازوپپتین یک ترکیب شیمیایی با خاصیت آنتی‌بیوتیکی، ضد توموری و به طور معمول ضد مته‌تن است. در ابتدا از Streptomyces griseoplanus که از خاک نزدیک ویلیمزبرگ، آیووا گرفته شد بود، جداسازی شد. همکنون نیز بطور عمده از طریق تخمیر همین جانداران تولید می‌شود.
کاتالی (بازیکن فوتبال)
کاتالی (Catali؛ زادهٔ July 21, 1961) بازیکن فوتبال است.
محمود خیامی
سید محمود خیامی (زاده ۱۷ دی ۱۳۰۸ مشهد، ایران – درگذشتهٔ ۹ اسفند ۱۳۹۸ لندن، انگلستان) از کارآفرینان و عمده‌ترین صاحبان صنایع خودروسازی در ایران بود.دومین خودروساز ایران بعد از جعفر اخوان است. برادر بزرگتر وی احمد خیامی از بنیان‌گذاران و شریک وی در ایران ناسیونال بود. وی تبعه کشور فرانسه بود.
در کارنامه او، فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی هم دیده می‌شود. فعالیت‌های مهم اقتصادی احمد و محمود خیامی تا سال ۱۳۵۷ در ایران ادامه یافت تا اینکه در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، تمامی اموال برادران خیامی مصادره شدند و آنها ناگزیر ایران را ترک کردند.
محمود خیامی در تاریخ ۹ اسفند سال ۱۳۹۸ در سن ۹۰ سالگی و در شهر لندن چشم از جهان فروبست.
زندگی‌نامه
محمود خیامی، فرزند حاج سیدعلی‌اکبر خیامی است و اصالتاً مشهدی است. پدر او کامیون ‌دار بود. ارتش روسیه که در دوران جنگ جهانی اول مشهد را اشغال کرده بود، کامیون‌های او را مصادره و پس از پایان جنگ به روسیه منتقل کرد. علی‌اکبر خیامی از آن پس مکان توقف‌گاه کامیون‌ها را تبدیل به تعمیرگاه کامیون نموده به کسب و کار ادامه داد. محمود که در آن زمان شاگرد «دبیرستان شاه رضا» در مشهد بود بخاطر کمک به پدر به تحصیل شبانه در «دبیرستان رازی» ادامه داد. محمود و برادرش در سال ۱۳۲۸ به تهران رفته و در آنجا با دریافت مجوز اتوبوس ‌سازی، اولین قدم را در راه خودروسازی برداشتند.
در واقع او با برادرش، از ماشین‌شوری در مشهد شروع کردند. سپس از تعمیرات ساده کنار خیابان، کار در تعمیرگاه خودرو را انجام دادند. سال ۱۳۲۸ برادران خیامی به تهران عزیمت کردند. در جاده کرج قسطی زمینی خریدند و کم‌کم در آن جا تعمیرگاه، کارگاه اتاق ساز، فروشگاه لوازم یدکی و صندلی سازی برپا داشتند. در این کارگاه احمد خیامی از نماینده مرسدس بنز در ایران شاسی اتوبوس‌های مرسدس بنز را می‌گرفت و روی آن‌ها اتاق می‌ساخت. برای اتوبوس‌هایی که می‌ساخت دستشویی و توالت کوچک و یخچال هم درست می‌کرد. برای راحتی مسافران، کارگاه ساخت صندلی را هم احداث کرد. این کارگاه صندلی‌سازی بعدها الهام‌بخش او در ساختن نخستین کارخانه بزرگ مبل‌سازی ایران به نام «مبلیران» شد. او جزو نخستین کارآفرینانی بود که برای کارگران و کارکنانش خانه ساخت.
پیش از انقلاب ۱۳۵۷
محمود خیامی به همراه برادر و خواهرشان، کارگاه مونتاژ خودروی ایران را سال ۱۳۴۱ تأسیس کرده بودند. زمانی که شرکت آنها با تشکیلات جدید و نام رسمی "ایران ناسیونال” در سال ۱۳۴۶ و با سرمایه ۴۰ میلیون تومان ثبت شد، تنها می‌توانست روزانه ۱۰ خودروی سبک و ۷ خودروی سنگین (اتوبوس و کامیون بنز) تولید کند.
هفت سال بعد از تأسیس ایران ناسیونال، این شرکت اعلام کرد که سرمایه شرکت در همین مدت کوتاه، بیش از ۱۲ برابر شده و ایران ناسیونال از نظر کیفیت و کمیت تولید، در ردیف بزرگ‌ترین خودروسازان آسیا قرار گرفته‌است. پس از آن، در سال ۱۳۵۲، ایران ناسیونال اعلام کرد که خودکفایی در تولید قطعات یدکی را در راس برنامه‌هایش قرار داده‌است. از این رو، خیامی‌ها علاوه بر پایه‌گذاری نخستین صنعت خودروسازی در ایران چندین کارخانه و مؤسسه تولیدی دیگر راه‌اندازی کردند که سهم مهمی در صنعت و اشتغال کشور داشتند. «کارخانه لاستیک‌سازی بریجستون ایران»، «شرکت پیستون‌سازی ایران»، «کارخانه ایدم در تبریز برای تولید موتور دیزل»، «کارخانه پلی‌رنگ (تولیدکننده رنگ خودرو)»، «کارخانه فنرسازی در جاده کرج»، «شرکت ریخته‌گری» و «شرکت رضای مشهد (رینگ سازی مشهد فعلی)» و تأسیس دو هنرستان برای تربیت تکنیسین از جمله آن‌ها هستند. آنها که پیش‌تر برای اتوبوس‌ها اتاق می‌ساختند، برای راحتی مسافران، کارگاه ساخت صندلی را هم احداث کردند. این کارگاه صندلی‌سازی بعدها الهام‌بخش محمود خیامی در ساختن نخستین کارخانه بزرگ مبل‌سازی ایران به نام «مبلیران» شد.
در همین سال‌ها، محمود خیامی با کمک گروهی دیگر از سرمایه‌داران ایران، بانک صنعت و معدن و فروشگاه‌های زنجیره ای کوروش (قدس فعلی) را نیز بنیان نهاد.
در این سال‌ها، رقابت ایران ناسیونال با هیوندای کره شروع شده بود. در سال ۱۳۵۶، او با ایران ناسیونال اعلام کرد که می‌خواهد "پیکان” را از خط تولیدش خارج کند، با شرکت پژو وارد شراکت جهانی شود و تولیداتش را به کشورهای دیگر صادر کند.
محمود خیامی جزو اولین کارآفرینانی بود که برای کارگران و کارکنانش خانه ساخت و شهرک پیکان که خانه برای کارکنان ایران ناسیونال بود را ایجاد کرد.
انقلاب ۱۳۵۷
در زمان و پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، چپ گرایان و بازاریانِ حامی انقلاب، صاحبان صنعت را پایگاه امپریالیسم و دشمن می‌دانستند. این نگاه به صنعت موجب تصویبِ «قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» شد که بدنبال جلوگیری از وابستگی به «سرمایه‌داری غارتگر جهانی» و «جهت احیاء و ادارهٔ صحیح» اقتصاد و صنایع بود. نام برادران خیامی نیز در میان افراد ذکر شده در این قانون آمد.
از این رو، توسط دادگاه‌های انقلاب محمود خیامی به عنوان سرمایه‌دار دستگیر و در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، اموالش از جمله کارخانه‌ها و املاک شخصی مصادره شد، همه دارایی‌ها، از جمله حساب‌های بانکی وی مسدود شد و به نوعی از کشور اخراج شد و تا زمان مرگ را در انگلستان سپری کرد.
بنابر روایتی دیگر، محمود خیامی هفته قبل از ۲۲ بهمن برای مذاکره‌ای فنی به لندن رفته بود. اما پس از مصادره اموال و ذکر نام او توسط شورای انقلاب، او دیگر به ایران بازنگشت.
پس از انقلاب ۱۳۵۷
محمود خیامی معتقد بود که اگر روند فعالیت شرکت ایران ناسیونال ۸ تا ۱۰ سال دیگر ادامه پیدا می‌کرد، ایران دیگر نیازی به صنعت نفت نداشت.
او به دلیل سابقه خوبی که در همکاری با شرکت مرسدس بنز آلمان داشت، از این شرکت اعتبار گرفت و در خارج از ایران، کارش را به عنوان فروشنده از صفر آغاز کرد و موفق شد که نمایندگی‌های فروش مرسدس در انگلیس و آمریکا را بدست بیاورد.
محمود خیامی مدیر بنیاد خیامی بود که در سال ۲۰۰۰ میلادی توسط وی تأسیس شد. این بنیاد در کنار فعالیت‌های خیریه در زمینه‌های بهداشت، کودکان و پناهندگان، فعالیت‌هایی را در زمینه گفتگوی بین ادیان را نیز در برنامه خود قرار داده‌است. این بنیاد در سال ۲۰۰۵ کنفرانس دو روزه‌ای تحت عنوان «آیا اسلام خطری برای غرب محسوب می‌شود؟» به منظور ایجاد تفاهم بین اسلام و غرب برگزار کرد.
خیامی در سال‌های اخیر صد و ده مدرسه به نام امام علی در روستاهای استان خراسان ساخته بود و هشت مجموعه بزرگ آموزشی نیز به نام ثامن‌الائمه در مشهد احداث کرده‌بود. او همچنین ساخت هجده مجموعه کار و دانش را در استان خراسان به پایان رسانده بود که هجده میلیارد تومان هزینه دربرداشت.
بخش دیگری از ثروت خیامی هم به خرید اشیای عتیقه ایرانی در حراجی‌های بین‌المللی اختصاص یافته‌است.
او همچنین صاحب چندین نمایندگی اتومبیل‌های مرسدس بنز در کشورهای انگلستان و ایالات متحده آمریکا بوده‌است. وی در سال ۲۰۰۷ میلادی کمک یک میلیون پوندی را به حزب کارگر انگلستان اعطا کرد که قدردانی تونی بلر واکنش‌های گسترده‌ای را در رسانه‌های بریتانیا به همراه داشت.
خیامی تلاش‌هایش به ویژه در ایران را به درختی پربار تشبیه کرده که ریشه‌های آن را زده‌اند.