cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پیرانشهر
پیرانشهر به عنوان بخشی از تمدن مانّا
مانّاها برای اولین بار در گزارشِ لشکرکشی شلمناصر سوم آشوری به غربِ ایران مربوط به سال ۳۱۳ ق.م. وارد تاریخ شدند. البته‌مانّاها خیلی پیش از این تاریخ در منطقه حضور داشتند و اقدام به تشکیلِ حکومت کرده بودند. به نظر می‌رسد مانّاها در اواسطِ هزارة دوم و شروعِ عصر آهن (۹۱۱۲ ق. م) به منطقه وارد شدند و در نهایت طی عصر آهن ۹ حکومت تشکیل دادند و طی عصر آهن ۰ و ۳ به حیات مستقلِ سیاسی خود ادامه دادند.
بسیاری از پژوهشگران، ازجمله دایسون۹۱، کاووشگر محوطهٔ باستانی حسنلو، مانّاها را از اقوام حوریزبان می‌دانند که در اوایلِ سدة ۹۱ ق.م. به کمک مردمان هندواروپایی اقدام به برپایی حکومت میتانی کردند و به همین دلیل زبان مانّایی را شاخهای از زبان حوری دانسته‌اند. اسامی ثبتشده در متون آشوری و اورارتویی مهم‌ترین مدارکِ باقی‌مانده از این زبان است و احتمال می‌رود که دارای خطِ مخصوصِ خود بوده‌اند. متأسفانه تنها سند مکتوبِ بهجا مانده از مانّایی‌ها کتیب‌های به خط و زبان آرامی است. مانایی‌ها مهاجرت نکرده‌اند و به همین دلیل ایرانی نیستند؛ بلکه از جمعیتی که متعلق به گروه‌های قومی بومی به ویژه حوری‌ها و کاسی‌ها بودند، تشکیل شده بودند.
قلمرو مانّا از طرفِ شمال و در مسیر کوهِ سهند و بلندی‌های برغوشداغ به اورارتو و از طرفِ غرب در مسیر رشتهکوه‌های مرزی ایران و عراق به آشور و ایالت مستقلِ خوبوشکیه که جدیداً در حوالی شهرستان پیرانشهر جایابی شده‌است و از جنوب به آلی پی و از شرق به ایالتهای ماد منتهی می‌شد. نام تعدادی از ایالات مانّایی عبارتاند از: میسی، اوئیشدیش، زیکیرتو، بابیلونی و غیره.
کمربند مفرغی گرگول علیا، منسوب به فرهنگ و هنر مانّایی
این اثر ارزشمند توسطِ یک فرد در گرگول از توابعِ شهرستان پیرانشهر کشف شد و به ادارة میراثِ فرهنگی و گردشگری پیرانشهر تحویل داده شد. پس از طی تشریفات اداری به گنجینهٔ موزة اورمیه منتقل شد و در حالِ حاضر با شمارة اموالِ ۹۹۶۹۳ در این گنجینه موجود است.
کمربند گرگول از جنسِ مفرغ است و از دو قسمت بدنه و سگک تشکیل شده‌است. این کمربند با ۱۳ سانتیمتر طول و ۹۲ سانتیمتر عرض که در قسمت سگک به ۹۱ سانتیمتر می‌رسد و با نقوشِ مختلفِ حیوانات اساطیری و بالدار، گل و گیاه، صحنهٔ نبرد شیر و گاو کوهاندار، سربازان و ملازمان، حیوانات زمینی و نوارهای تزیینی حاشیه ای به شیوة برجسته کاری تزیین شده‌است. همچنین، در حاشیه‌های این کمربند سوراخ‌های کوچکی به قطر ۱ میلی‌متر و با فاصلهٔ ۱ تا ۶ سانتیمتر از همدیگر احتمالاً جهت پرچ کردن آن بر روی یک زمینه از جنسِ چرم یا بافته که اکنون نیز بر روی بسیاری از کمربندهای پهلوانی و تزیینی مشاهده می‌شود، تعبیه شده‌است.
کتیبه برده مافوره
این کتیبه سنگی بنا به بررسی‌های باستان‌شناسی انجام شده توسط تیم‌های میراث فرهنگی استان آذر بایجان غربی متعلق به هزاره اول قبل از میلاد می‌باشد.
در اطراف این کوه چندین تپهٔ باستانی با تاریخ قبل از اسلام همچنین آثار یک دژ محکم کوهستانی شناسایی شده‌اند که حکایت از تاریخ کهن و پر فراز ونشیب این منطقه دارد. اما به هرحال آنچه مسلم است این است که هنوز با آثار باستان و تاریخی این منطقه به صورت کارشناسانه و علمی برخورد نشده‌است و شاید اگر روزی این ناحیه را بروی میز جراحی کارشناسان و متخصصان تاریخ ببینیم، گره کور بسیاری از رازها و نهفته‌های تاریخ باستانی منطقه باز شده و به بسیاری از مجهولات تاریخی پاسخ داده شود.
موقعیت عمومی منطقهای که محل کتیبه برده مافوره در آن قرار گرفته در حقیقت پایان قسمت اصلی جلگه موزون متشکل از بخش اصلی سرچشمه رودخانه (ز؟) یا زاب کوچک و نقطه آغاز بخش شمالی کوهستان (له‌ندی ش؟ خان) می‌باشد، جاده کوهستانی مهاباد گردکشانه – پیرانشهر بعد از گذر از شیب تند و پیچ و خم‌های خطرناک و روستاهای کانی باغ و حاجی غلده را طی کرده و درست در میانه این دو روستا با شیب نسبتاً کمتری به روستای لکبن می‌رسد.
منظرهٔ پرهیبت در عین حال بسیار زیبای تنگهی (گلو) از فاصلهٔ یک کیلومتری روستا به‌خوبی هویداست. معبر بسیار تنگ و باریک است و آب زلال آن که به صورت دائمی در جریان است، شکوه دلفریبی به منطقه می‌دهد،
لچ هاین
لُچ هاین یک دریاچه دریایی در جنوب غربی ایرلند است که در سال 1981 به عنوان اولین ذخیره گاه طبیعی دریایی ایرلند تعیین شد است.
پیرانشهر
کتیبه برده مافوره
در بخش جنوبی تنگه و در کمرکش کوه در ارتفاع ۵/۳ متری محل کتیبه ای به ابعاد یک متر در دو متر کنده شده که عدم وجود هر گونه نوشته‌ای بر آن حاکی از دو وضعیت است، اول این که آنقدر فرسایش یافته که خطوط به کلی از بین رفته و دوم اینکه قبل از نوشتن آنچه هدف بوده حادثه ای چون، مرگ فرمانروا یا شکست وی در جنگ و نظایر آن موجب گردیده که حکاکی صورت نگیرد، گرچه فرم کند کاری سنگی آن تا اندازه ای شبیه کتیبه‌های دوران ساسانی است، اما با مراجعه به تاریخ اجتماعی منطقه، بعید می‌نماید که کتیبه در چنین دورانی کنده شده باشد، با توجه به وجود نیروهای متعدد نیرومند، مانا و پارسوآ در آغاز هزارهٔ اول قبل از میلاد و چگونگی (اوآلکی)، آخرین فرمانروای مانایی به احتمال بسیار زیاد، کتیبه مذکور یادگار شخصیت نامبرده است و اگر هم از وی نباشد احتمالاً مربوط به یکی از فرمانروایان مانایی در نخستین سده‌های هزارهٔ اول قبل از میلاد است، چون به‌طور قطع و یقین یکی از دروازه‌های طبیعی و صعب العبور دژ مرکزی (قلاتی شای) همین معبر تنگ و باریک گلو بوده، پس محل کتیبهٔ ورودی نیز نمی‌تواند، بی ارتباط با دژ فوق‌الذکرباشد، شاید اگر حتی یک کلمه یا یک حرف از کلمات یا حروف باقی بود، حداقل امکان داشت زمان دقیق آن را مشخص نمود، اما متأسفانه هیچگونه، آثاری از خطوط بر آن باقی نیست و خود نویسنده به دقت تمام و حتی در مواردی با درشت نمای موجود نقاط مختلف سطح کتیبه را بررسی نموده و بالاخره به این نتیجه رسیده که سطح موجود فاقد هرگونه کنده کاری اغوی است، البته، وجود خزه‌ها خود قدمت و دیرینگی وضع موجود را ثابت می‌کند، به هر صورت کتیبهٔ برده مافوره و محل قلاتگاه آن، تاریخی به درازای نخستین تمدن‌های مکتوب منطقه دارد.
کلمهٔ برده مافوره در زبان رایج کردی ترکیبی از دو واژهٔ (برد) به معنای سنگ و (مافوره) به معنای قالی و قالیچه است، با ابعاد مشخص و تعین شده چون نامگذاری آن براساس این کتیبه با ابعاد مشخص و مستطیل شکل بوده، بنابراین وجه تسمیهٔ مناسبی می‌تواند باشد، امید است در آینده پرده از رازهای تاریخ تاریک اینگونه اماکن برداشته شده و چراغی روشن، فرا راه تمدن منطقه باشد.
تپه‌های تاریخی
در حوزه شهرستان پیرانشهر تعداد ۱۱۳ تپه تاریخی تو سط کارشناسان نمایندگی میراث فرهنگی این شهرستان شناسایی و به ثبت سازمان رسیده‌است که این امر حاکی از تاریخی بودن منطقه و شکل‌گیری و وجود تمدن‌های نیرومند و درخشان قبل از اسلام مانند تمدن ماننا، پارسوا، اورارتو، مادها، زاموا و تمدن اسلامی می‌باشد. در این میان تپه‌هایی وجود دارند که با داشتن جاذبه‌های خاص تاریخی بسیار مورد بازدید علاقه‌مندان به تاریخ و فرهنگ این مرز و بوم واقع می‌گردند که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد- قلعه شین آوا (هزاره اول ق. م) قلعه موت آوا (۲۵۰۰ ق. م) قلعه شای (۱۵۰۰ تا ۲۵۰۰ ق. م) قلعه جلدیان (۵۰۰۰ تا ۵۵۰۰ ق. م) قلعه پسوه (پیش از تاریخ) کتیبه برده مافوره (روستای لیک بن) داشان قلعه (۲۰۰۰ تا ۳۵۰۰ ق. م).
در منطقهٔ کاوش‌شده تپهٔ لاوین که در حاشیهٔ رودخانهٔ زاب کوچک قرار دارد و حدود دو هکتار وسعت دارد آثار معماری با خشت و چنیه، داده‌های سفالی، استخوان حیوانی، ابزارهای سنگی، سردوک و اشیای تزیینی در آن به‌دست آمده‌است.
(گنجینه سکه‌های ساسانی پیرانشهر)
در سال ۱۳۸۵ و به دنبال فعالیت‌های خاکبرداری در قصبه کهنه‌لاهیجان (کهنه لاجان) در (شهرستان پیرانشهر)، کوزه ای حاوی سکه‌های نقره ساسانی کشف و یکهزار و ۲۶۷ سکه به اداره میراث فرهنگی پیرانشهر تحویل شد که این گنجینه ارزشمند اکنون در موزه ارومیه نگهداری می‌شود.
تعداد سکه‌ها یکهزار و ۲۶۷ سکه مربوط به پادشاهان دوره ساسانی از جمله خسرو انوشیروان و خسرو پرویز است. همچنین این سکه‌ها بزرگ‌ترین گنجینه سکه خسرو دوم (خسرو پرویز) برای شناخت جغرافیای اداری روزگار ساسانی در جهان تا به امروز به‌شمار می‌رود.
برای نخستین بار است که پژوهشی از ایران در شمار کتاب‌های SNS قرار می‌گیرد. مجموعه کم‌نظیر در جهان سکه‌شناسی و ایران‌شناسی آزمایش‌های دقیق فنی به منظور شناخت ترکیبات شماری از سکه‌ها، پردازش‌های آماری دقیق از کمترین دلایل قرار گرفتن این کتاب در مجموعه SNSاست.
هزینه سنگین چاپ این کتاب توسط آکادمی علوم اتریش که در شمار برترین ناشران جهان در این زمینه است، پرداخت شده‌است.
کتاب سکه‌های ساسانی پیرانشهر تنها ساعاتی پس از چاپ در Bibliographia iranica و سایت ده‌ها دانشگاه معتبر جهان بازتاب یافت که در تاریخ سازمان میراث فرهنگی بی‌سابقه بوده‌است.
داریوش اکبر زاده عضو هیئت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری کشور، عضو هیئت علمی پژوهشکده زبان‌شناسی، متون و کتیبه‌های پژوهشگاه، نویسنده اول کتاب مجموعه کتاب‌های مرجع سکه‌شناسی سکه‌های ساسانی پیرانشهر است.
نویسنده دوم کتاب‌های مرجع سکه‌شناسی سکه‌های ساسانی پیرانشهر، نیکولوس شیندل (Nikolaus Schindel)، سکه‌شناس سرشناس اتریشی است؛ هم چنین مقدمه این کار توسط پروفسور آلرام (معاون آکادمی علوم اتریش و سکه‌شناس نامدار) و نیز خانم پروفسور ریکا گیزلن (Rica Gizlen) (دانشمند نامدار فرانسوی) نوشته شده‌است.
در بخش دوم و اصلی کتاب ویژگی سکه‌های پادشاهان خسرو اول، هرمز چهارم و آذرمیدخت برخلاف نمونه‌های مشابه تنها یکبار توضیح داده شده‌است.
این کتاب در مورد سکه‌های ساسانی کشف شده در پیرانشهر توسط داریوش اکبرزاده و 'نیکلاس شیندل' به زبان انگلیسی چاپ شده و در حال حاضر فقط یک نسخه از آن در اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری ارومیه موجود است.
چاپ این کتاب برای نخستین بار یک گنجینه سکه از داخل کشور (پیرانشهر) در شمار مجموعه SNS (مرجع) قرار گرفته که می‌توان گفت شناسنامه ارزشمندی برای مردم ایران و به ویژه کردستان و آذربایجان غربی است.
فرنود نام‌نهادی (ردیابی توپونیمیکی)
حکیم فردوسی، پیران‌ را با اینکه سپهسالار تورانیان است، به خردمندی و دوراندیشی و فرزانگی و مداراجویی و پاکدلی و آزادگی و مردانگی و جوانمردی و میهن‌دوستی‌ می‌ستاید.
فردوسی در شاهنامه چنان تصویری از پیران ویسه در پیش چشم خواننده می‌نهد که گویی دلیری رستم و کفایت و تدبیر و لشکرآرایی گودرز و خرد و حکمت بزرگمهر را یکجا در وجود خود جمع کرده است.‌
روایات تاریخی
منطقه مکریان که پیرانشهر جزئی از آن است در محدودهٔ سرزمینی ماننا قرار داشته‌است در زمان زمامداری اوللوسونو واقعه مهم در مورد منطقه و ماننا، لشکر کشی هشتم سارگون دوم پادشاه آشور به ماننا و اورارتو بود.
اوللو سونو در نزدیکی پسوه به حضور سارگون رسید و اظهار اطاعت و وابستگی نمود. شاید بهترین مرجع برای این رویداد هزارهٔ اول پیش از میلاد کتاب ادوین رایت، تاریخ آذربایجان است. «وحدت قومی کرد و ماد، چاپ اول ۱۳۸۴ ص ۱۴۴».
بعد از تأسیس اتحادیه مادها و امپراتوری هخامنشی، اشکانی و ساسانی، پیرانشهر بخشی از سرزمین آن‌ها بوده‌است. با آغاز حملات اعراب مسلمان مردم منطقه پیرانشهر در بر ابر آنان ایستادگی کرده، که وجود گورستان اصحاب صدر اسلام در منطقه همچون چهل شهیدان شاهد این مدعاست.
روایات سامی که در قرآن هم متجلّی شده نام کوتیان و کوه آنان یعنی جودی (کوتی) را در این منطقه و حوالی آن جستجو می‌کرده‌اند. کوهی که اکنون به نام جودی نامیده می‌شود کمی دورتر از این منطقه و در غرب آنجا، در شمال موصل واقع شده‌است. این کوه اساطیری در اسطورهً بابلی اوتناپیشتیم نیسیر نامیده شده و آشوریان آن را با کوه شیخان یا کندی شیخان در جنوب پیرانشهر مطابق می‌دانسته‌اند
برخی از محققان، نام پسوهٔ امروزی را برگرفته از «پارسوآ» که در اقصای غربی خاک ماد قرار داشته‌است، می‌دانند. احتمالاً شهر بَسْوی که یاقوت حموی در سدهٔ ۷ق آن را در نزدیکی خان خاصبک و در زمرهٔ شهرهای آذربایجان یاد کرده، و حمدالله مستوفی در سدهٔ ۸ق آن را یکی از ۴ شهرِ تومانِ مراغه برشمرده، همان پسوهٔ امروزی باشد. به گزارش همو بسوی شهری با حقوق دیوانی ۲۵ هزار دینار بوده، و در آن غله و انگور و اندک میوه‌ای به عمل می‌آمده‌است. ظاهراً خان خاصبکی که یاقوت حموی همان‌جا بسوی را در نزدیکی آن یاد کرده‌است، همان پیرانشهر امروزی باشد.
در کتاب جغرافیای تاریخی، سرزمین خلافت شرقی‌ به نقل از یاقوت حموی (قرن هفتم هجری قمری) و حمدالله مستوفی از شهر پسوا یاد شده است که در بیست کیلومتری پیرانشهر قرار دارد و از باغستانهای پرمیوه آن تمجید شده است (لسترج). در اسناد و کتب تاریخی‌ بعد از دوره صفویه، به کرات از جنگ‌ها و منازعات سیاسی-‌نظامی و دست به دست شدن منطقه پیرانشهر با اسم "لاهیجان" که محل اسکان و قلمرو اتحادیه ایلی بلباس است نقل کرده ا‌ند.
کتاب شرفنامه بدلیسی از دوره صفویه اسم بلباس را ضبط کرده و از آن به عنوان یکی‌ از طوائف روژکی یاد کرده است (بدلیسی).طبق کتاب شرفنامه بدلیسی قدرت و جمعیت بلبس‌ها در حدی بوده است که شاه سلیمان قانونی، پادشاه مقتدر عثمانی توان مقابله با آن‌ها را نداشته و برای تصرف منطقه بدلیس، مجبور به سازش با بلبس‌ها می شود (همان). از جمله مهمترین این اسناد می‌‌توان به کتاب تاریخ عباسی اشاره نمود که در عهد «شاه عباس اول» نگاشته شده است. در این کتاب در ذیل عنوان «اما برخی‌ وقایع در کردستان» به شرح حمله نیروهای اتحادیه ایلی بلباس پرداخته شده و در این کتاب از واژه "بلیان" استفاده شده و بیان کرده که با ریاست یک بیگ به قلعۀ دم دم ارومیه و تلاش نیروهای قزلباش و حاکم ساوجبلاغ مکری در جهت انتقام گیری از آنها می پردازد (منجم یزدی).
کتاب مهم دیگر در مورد مسائل و اتفاقات شمال غرب ایران از دوره صفوی به بعد، کتاب تاریخ افشار است. در این کتاب وقایع و منازعات بسیاری که پس از ورود ایل افشار به ناحیه ارومیه و شمال غرب ایران رخ می دهد، شرح داده شده است. کتاب تاریخ افشار در موارد متعدد‌ی به شرح احوال و جنگ‌های رخ داده در منطقه شهرستان پیرانشهر به اسم منطقه «لاهیجان» و شهری که اتحادیه بلباس در آن سکونت داشته ا‌ند، پرداخته شده است (ادیب الشعرا).
وقایع تاریخی
از رویدادهای مهم منطقه پیرانشهر در دهه‌های اخیر، اشغال آن در جنگ جهانی اول، توسط نیروهای عثمانی است. عثمانی‌ها با تحریک عشایر کرد منطقه پیرانشهر ضد حکومت مرکزی، به تثبیت وضع خود پرداختند، اما با شکست نیروهای متحدین در جنگ، عثمانی‌ها به ناچار پیرانشهر و دیگر مناطق اشغالی ایران را تخلیه کردند. همچنین استقرار واحدهایی از لشکر ارومیه در پیرانشهر پس از شهریور ۱۳۲۰ در جریان هجوم ارتش شوروی به ایران بود.
جنگ ایران-عراق
این شهر به دلیل همجواری با کشور عراق و نیز به دلیل بزرگی و جمعیت نسبتاً زیاد (بیش از یک‌صد هزار نفر)، در طول دفاع مقدس مورد توجه دو طرف مناقشه یعنی ایران و عراق قرار داشت. کمااینکه منطقه عمومی این شهر، در جنگ تحمیلی شاهد انجام عملیاتی، چون والفجر ۲، کربلای ۷، نصر ۹ و کربلای ۲ بود. به علت اهمیتی که پیرانشهر در جبهه شمالغرب داشت، در طول دفاع مقدس پادگان این شهر به عنوان مرکز کنترل کلیه عملیات‌های منظم و نامنظم آذربایجان‌غربی با استقرار قرارگاه اصلی فرماندهی لشکر در پادگان پیرانشهر و قرارگاه تاکتیکی در ارتفاعات موجود در منطقه عملاً در طرح‌ریزی و نظارت بر اجرای کلیه عملیات‌ها بود. همین موضوع باعث می‌شد تا دشمن از همان ماه‌های اول شروع جنگ تا پایان دفاع مقدس، بار‌ها و بار‌ها پیرانشهر را مورد حمله هوایی و توپخانه‌ای خود قرار دهد.
موقعیت پیرانشهر در استان آذربایجان‌غربی و در کل خطه کردستانات، نظیر موقعیتی بود که شهر دزفول در استان خوزستان داشت. بر همین اساس از سال ۱۳۵۹ یعنی از همان سال شروع جنگ، پیرانشهر مورد حمله هوایی دشمن قرار گرفت. در شهریور ۵۹ که جنگ شروع شد، عراق چند بار پیرانشهر را مورد حمله هوایی قرار داد، اما در حمله یگان‌های زمینی این کشور به خاک کشورمان، پیرانشهر مورد هجوم مستقیم نیرو‌های نظامی دشمن قرار نگرفت. در بین سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ که جنگ تحمیلی به اتمام رسید، پیرانشهر ۶۵ بار هدف حملات هواپیما‌های عراق قرار گرفت و بار‌ها توپخانه‌های ارتش بعث نقاط مسکونی این شهر را مورد هدف قرار دادند. در جریان این حملات ۶۶۳ نفر از اهالی این شهر شهید و ۳۹۴ نفر نیز مجروح شدند. همچنین منطقه عمومی پیرانشهر در تابستان سال ۶۲ مقارن با عملیات والفجر ۲ مورد هجوم بمب‌های شیمیایی دشمن قرار گرفت. بین تیرماه تا پایان پاییز ۱۳۶۲ منطقه پیرانشهر چند بار توسط توپخانه دشمن مورد حمله شیمیایی قرار گرفت که این حملات تا چهارم آذر ۱۳۶۲ ادامه پیدا کرد.
۱۷ اسفند ۱۳۶۳، ۹ فروند جنگنده بعثی به شهر مرزی پیرانشهر حمله کردند و با مورد اصابت قرار دادن ۵۰ نقطه مسکونی این شهر، ۹۰ نفر از مردم غیرنظامی را به شهادت رساندند و همین تعداد را نیز مجروح کردند. واقعه ۱۷ اسفند ۱۳۶۳ پیرانشهر یکی از بزرگ‌ترین فجایعی است که جنگنده‌های بعثی در طول دفاع مقدس و در جریان بمباران مناطق غیرنظامی کشورمان رقم زده‌اند. از همین رو ۱۷ اسفند در دیباچه دفاع مقدس به عنوان روز مقاومت و ایثار مردم پیرانشهر نامگذاری شده است.
اهلیت‌نام
برای نامیدن اهالی شهر پیرانشهر از اهلیت‌نامهای "پیرانشهری" و "لاهیجانی" استفاده می شود، اگرچه این اهلیت‌نام‌ها گاهی جهت نامیدن افراد باشنده در روستاهای تابعه و قصبه‌های اقماری و انتساب آنها به مرکز شهرستان نیز استعمال می شود.
ﺗﻌﺪاد ﺟﻤﻌﯿﺖ
بر پایه سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر پیرانشهر برابر با ۹۱٬۵۱۵ نفر بوده‌است. ناحیه ۱ با جمعیت ۲۵۰۷۹ نفر دارای بیشترین میزان جمعیت است.
شهر پیرانشهر از شهرهایی مانند اسلام‌آباد غرب، بناب، الیگودرز، میبد، نهاوند، رامهرمز، خمین، گلپایگان، اسدآباد، کنگاور و فومن بزرگتر و پر‌جمعیت‌تر است.
رشد جمعیت
شهر پیرانشهر با میانگین رشد ۵/۸ درصدی بیشترین رشد جمعیت در سطح استان را دارا است. همچنین مطابق سرشماری ۱۳۹۵، پیرانشهر یکی از پنج شهر کل کشور بوده که بالاترین نرخ رشد جمعیت را به خود اختصاص داده‌است.
پیش‌بینی می‌شود روند افزایش جمعیت این شهر با توجه به ظرفیت‌های این شهرستان ادامه داشته باشد و همچنین پیش‌بینی می‌شود که شهر پیرانشهر در آینده به پرجمعیت‌ترین شهر جنوب استان تبدیل گردد.
ساختار جنسیتی
بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، از ۹۱،۵۱۵ جمعیت شهر پيرانشهر تعداد ۴۵،۹۷۹ نفر مرد و ۴۵،۵۳۶ نفر زن بوده‌اند.
نسبت جنسیتی
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﺮدان ﺑﯿـﺸﺘﺮ از زﻧـﺎن اﺳـﺖ، در مقایسه با کل کشور، نسبت مردان در پیرانشهر ۵۱/۱۳ درصد است ولی‌ در کل کشور معادل ۵۰/۸۷ درصد است.
تعداد خانوار
بر مبنای آخرین خانه و مردم‌شماری که در سال ۱۳۹۰ اجرا شده، تعداد کل خانوارهای شهر پیرانشهر ۱۶٬۴۰۷ بوده است.
بُعد خانوار
از نظر بُعد خانوار در مراکز شهرستان بیستگانه استان، پیرانشهر با ۳،۹ و میاندوآب با ۳،۳ نفر در رده اول و دوم قرار دارند.
تراکم خانوار
شاخص تراکم خانوار بر واحد مسکونی برای کل پیرانشهر ۱/۲۱ می‌‌باشد.
تراکم جمعیت
متوسط تراکم جمعیتی در شهر برابر ۹۷ نفر در هکتار است که در این بین بیشترین آن در محله‌ی کهنه‌خانه واقع در جنوب غرب شهر و در جنوب بلوار ساحلی (۱۶۳ نفر در هکتار) و کمترین آن ۹ نفر در هکتار در محله شین‌آباد مشاهده میگردد که علت آن وجود اراضی‌ خالی‌ نسبتا وسیع در محله است.
ﺳﻮاد و آﻣﻮزش
در شهرهایی مانند پیرانشهر و نقده در زمان شاه تعداد کمی‌ بودند که لیسانس داشتند و تحصیل کرده بودند اما الان همه تحصیل کرده اند و در همه شرایط اصلا قابل مقایسه با آن دوران نیست.
نـرخ مشـاركت اقتصـادي و نـرخ بيكـاري
نـرخ مشـاركت اقتصـادي و نـرخ بيكـاري در پیرانشهر بترتيـب حـدود ۴۱،۷ و ۱۴،۳ درصد بوده است.
مهاجرت
طی‌ دوره ۹۰-۱۳۸۵، ۴۷۴۰ نفر در داخل شهرستان جابجا شده ا‌ند. ۵۸۴۳ نفر از دیگر نقاط کشور به شهر پیرانشهر یا دیگر نقاط شهرستان مهاجرت کرده ا‌ند و ۵۴ نفر از خارج کشور به شهر یا دیگر نقاط شهرستان وارد شده ا‌ند. مبدأ مهاجرت ۴۲۱ نفر از مهاجران وارد شده اظهار‌ نشده بوده است. بر اساس همین آمار ۴۷۷۵ نفر از شهر یا دیگر نقاط شهرستان خارج شده ا‌ند.
تعداد خالص مهاجران ۱۰۶۸ نفر بوده است.
در استان آذربایجان غربی، تنها شهر پیرانشهر و شهرهای ارومیه، خوی، میاندو‌آب و بوکان هستند که دارای خالص مهاجرتی مثبت بوده و شهرهای مهاجر‌پذیر به شمار میروند.
وضعیت مسکن
در سرشماری سال ۹۵، وضعیت مسکن در شهر پیرانشهر ۵۸ درصد جمعیت به صورت تملکی و حدود ۴۲ درصد به صورت رهن یا استیجاری بوده‌است.
حاشیه‌نشینی
جمعیتی که در بافت فرسوده این شهر سکونت دارند، معادل ۲۱۳۷۴ نفر می‌باشد که در مقایسه با جمعیت کل ۳۶/۷۳ درصد را شامل میشود.
اﺷﺘﻐﺎل
به لحاظ اشتغال پس از مشاغل خدماتی اداری و کشاورزی بیشتر مردم شهر پیرانشهر در بازارچه مرزی حاج عمران و همچنین بازارچه فروش اجناس خارجی که در شهر واقع شده است مشغول به کار هستند.
پیوستگی نژادی
مردم پیرانشهر منسوب به قوم باستانی ماد و آریایی‌نژادند و چون پیرانشهر مدت زیادی در تصرف بیگانگان نبوده ساختار قومی و نژادی آن یک‌نواخت و تکدیس باقی مانده‌است.
کردها مردمانی بومی هستند که امروز وارثان امپراتوری مادها می‌باشند کردستان بر اساس متون تاریخی و کاوش های باستان شناسی نخستین اقامتگاه اقوام بومی بوده که پیشینیهٔ آن ها به هزارهٔ سوم قبل از میلاد می رسد. بخشی از این اقوام (نیاکان کردهای امروزی) در منطقهٔ شرق و جنوب دریاچهٔ ارومیه ساکن شدند و نخستین دولت آریایی را به نام «ماد» در سرزمین ایران به وجود آوردند.
انتمای زبانی
مردم این شهرستان به زبان کردی (گویش کردی مرکزی و لهجه مکریانی) تکلم می‌نمایند ولی در مدارس و دانشگاه‌ها به زبان رسمی کشور ایران (فارسی) تحصیل می‌کنند اما توضیح درس و شرح مطالب کتاب به زبان مادری است.
زبان مردم کردستان، کُردی و یکی از شاخه های زبان مادی است که خود جزء خانوادهٔ زبان های هند و اروپایی به حساب می آید. به علت وسعت زیاد مناطق کردنشین، این زبان دارای شاخه های اصلی و گونه های فرعی متعددی است. این تنوع زبانی موجب غنای شعر، ادبیات و موسیقی کُردی شده است؛ به طوری که بسیاری از منظومه های کُردی از حدود یک صد سال پیش به زبان های مختلف ترجمه شده است.
در کردستان ایران از دیرباز، ادبیات کُردی با زبان سورانی رایج بوده و انتخاب آن به عنوان زبان نوشتاری کُردی علل فراوانی دارد که مهم ترین آن ها عبارت اند از:
گفتنی است که جهت نگارش زبان کردی در ایران از رسم الخط فارسی با تعدادی علائم قراردادی خاص استفاده می شود.
بافت دینی و مذهبی
پیرانشهر يک شهرستان مذهبی است يعنى زنان و مردان اينجا از عمق دل به آيين و دين و ارزش هاي معنوي پايبندند و همين مشترکات، آنان را با همه تنوع و چندگانگى به صورت يک جامعه متحد، يکدل و هم سو در آورده است که همواره از دين، استقلال و آزادي و سربلندي خود، دفاع کرده اند.
آداب و رسوم
آداب و رسوم و فرهنگ مردم شهرستان برگرفته از آداب و فرهنگ آریائی ها بوده و هماهنگ با سایر ملت ایران مراسمات ملی و مذهبی را نیز برگزار می نمایند.
آیین هایی که در میان مردم پیرانشهر مرسوم است، در برگیرندهٔ جشن ها و اعیاد مذهبی، قومی و باستانی است که ریشه در باورهای مذهبی و تاریخی این مردم دارند. این جشن ها و اعیاد در بین مردم کردستان به عنوان پدیده ای اجتماعی و فرهنگی دارای سابقه ای تاریخی است که موجبات همبستگی و همیاری اجتماعی را در بین مردم فراهم آورده است. کردها در هر یک از جشن های ملی و مذهبی، فعالیت های زندگی، کارهای تولیدی، زراعت، دامداری، کوچ و مراسم و مناسک خاصی دارند. برخی از این مراسم تقریباً همانند سایر مناطق ایران برگزار می شود. از مهم ترین آیین های مذهبی نیز می توان به اعیاد فطر و قربان که دارای اهمیت خاصی اند، اشاره کرد.
مهم ترین و عمومی ترین جشنی که در میان مردم کردستان مرسوم است، برگزاری جشن نوروز است. جشن نوروز که یک مراسم سنتی و باستانی است، در اقصی نقاط کردستان به صورت خودجوش همراه با مراسم موسیقی حماسی و برپایی آتش برگزار می گردد.
لباس
لباس بارزترین نماد فرهنگی و از نیازهای نخستین انسان در طول تاریخ بوده است و نوع و مدل آن در کشورهای مختلف دنیا با یکدیگر تفاوت دارد. لباس کردی که تابع مقتضیات محیط و شیوهٔ زندگی مردم منطقه است، از تنوع بسیار زیادی برخوردار است. این لباس از عناصر بسیاری تشکیل یافته است که بعضی از اجزای آن با لباس اقوام مجاورشان مشترک اند و برخی دیگر مشخصاً کُردی اند. اجزای پوشاک زنان و مردان کرد شامل تن پوش، سرپوش و پای افزار است.
ساختار کالبدی
سمت شرقی‌ شهر پیرانشهر دشت گسترده‌ای بوده که زمینه گسترش شهر را در آن فراهم کرده است. راه‌های اصلی‌ ارتباطی‌ برون‌شهری از قسمت‌های شمال و جنوب شهر می‌گذرد. توسعه پیرانشهر به سمت شرق و در مسیر راه‌های اصلی‌ برون شهری شمال و جنوب شهر بوده است، این نوع توسعه شهر، به گسترش خطی‌ شهر در امتداد ارتفاعات غربی پایان داده است و گسترش شهر را به مسیر جبهه شرقی‌ هدایت می‌کند و از آنجا که تمامی‌ مراحل توسعه شهر در فضاهای بعدی نیز تکرار گسترش‌های طولی به‌موازات مرحله نخست است، تبعیت از آثار مرحله اول توسعه شهر را در بطن خود دارد.
پیرانشهر شهری با خیابان‌های شمالی - جنوبی خیابان‌های اصلی و خیابان‌های شرقی - غربی در اغلب موارد خیابان‌های فرعی هستند و سیستم غیرمتمرکزی را ایجاد کرده‌اند که دسترسی به همه نقاط شهر را پوشش داده‌است. شهر دارای مراکز فعالیتی متعددی است که تقریباً در مراکز محلات شهر قرار گرفته‌اند. پیرانشهر شهری با خیابان‌های شمالی - جنوبی و شرقی‌ - غربی از الگوی شهرسازی شطرنجی‌ پیروی کرده است.
مساحت شهر
مساحت محدوده شهر طبق محاسبات تاره توسعه پیرانشهر حدود ۴۴۶۴۸۱۸ متر مربع می‌باشد و یک نوار کمربند که از شمال غرب شهر شروع شده و با گذر از شرق شهر به جنوب غربی می‌رسد آن را احاطه کرده‌است ابتدا و انتهای این نوار کمربندی به وسیله ارتفاعات غرب پیرانشهر به هم وصل شده‌است. طول نوار مذکور حدود ۱۱۵۷۲ متر می‌باشد.
کاربری اراضی
از میزان مساحت محدوده شهر، ۳۰٬۹۸ درصد آن معادل ۲۶۱٬۵۷ هکتار به کاربری مسکونی، ۲۵٬۹۷ درصد معادل ۲۱۹٬۳۶ هکتار به شبکه معابر، و ۳۱٬۹۱ درصد، معادل ۲۶۹٬۴ هکتار به سطوح غیرشهری و اراضی بایر و متروکه اختصاص یافته‌است.
فضای سبز
این شهرستان دارای ۵ پارک است و جمع کل فضاهای سبز این شهرستان ۰۶/۱۰۲ مترمربع می‌باشد و سرانه فضای سبز m23 (متر مربع) برای هر نفر پیش‌بینی شده‌است.
در سطح شهر پیرانشهر، فضایی معادل ۱۲/۷۷ هکتار در قالب پارک و فضای سبز، رفیوژ خیابان‌ها و سطوح سبز میدان‌ها به این کاربری اختصاص داده شده و سرانهٔ آن در وضع موجود ۱/۹متر مربع و سهم اشغال آن نسبت به سطوح خالص ۲/۴۱ درصد و نسبت به کل محدودهی شهر ۱/۷درصد است.
فضای سبز تجهیز شده موجود در پیرانشهر دارای مساحتی معادل ۱۲/۷۷ هکتار هستند و ۲/۴۱ درصد از کل سطوح خالص شهر را شامل می‌شوند. سرانهٔ موجود این کاربری ۱/۹ متر مربع به ازاء هر نفر است.
بافت فرسوده
بافت فرسوده‌ی پیرانشهر محدوده‌ای به وسعت ۱۱۴ هکتار از وسعت این شهر را در بر گرفته است که این محدوده، ۱۷ درصد از کل پیرانشهر را شامل می‌‌شود.
تقسیمات کالبدی
بر اساس نقشه نظام تقسیمات کالبدی در وضع موجود، کل گستره شهر پیرانشهر (حد نهایی ساخت و سازها) به ۴ ناحیه از جمله ناحیه ۱ (۶ محله)، ناحیه ۲ (۴ محله)، ناحیه ۳ (۳ محله) و ناحیه ۴ (۲ محله) تقسیم شده و در مجموع متشکل از ۱۵ محله است. ناحیه ۱ با جمعیت ۲۵۰۷۹ نفر دارای بیشترین میزان جمعیت است.
مساجد شیعیان
پیرانشهر دارای دو مسجد مخصوص شیعیان به نام‌های مسجد امام حسین و مسجد صاحب الزمان است که در مراسم‌های مذهبی مورد استفادهٔ شیعیان ساکن در پیرانشهر مانند نیروهای نظامی و انتظامی و کارمندان غیر بومی شیعه مذهب افرادی که محل کارشان در پیرانشهر است قرار می‌گیرد. مسجد صاحب الزمان فقط در ایام محرم باز می‌شود.
آسیب‌پذیری محلات شهری با رویکرد پدافند غیر‌عامل
در مقابل محله‌های پارک شهر و قسمتی از محله‌های کوی‌خیام و محمد‌خان در حال شکل‌گیری در شمال و جنوب و جنوب شرق شهر بر اساس طرح آماده‌سازی ساخته شده است. چنین محله‌هایی‌ به دلیل وضعیت مناسب شاخص‌های کالبدی و وسعت زیاد فضاهای باز در آن از لحاظ آسیب‌پذیری در شرایط بهتری قرار دارند.
گردشگری (سیاحت‌گری)
پیرانشهر دارای ۵ منطقه نمونه گردشگری شامل تفرجگاه پردانان، آبشار خرپاپ، کانی لوسه، سد کانی سیب، سد جلدیان، سدسیلوه، آبشار خرپاپ می‌باشد و همچنین ۳ روستای هدف گردشگری از جمله کهنه‌لاهیجان و خورنج در شهرستان پیرانشهر به ثبت رسیده‌است.
روستای خورنج
روستای خورنج در پیرانشهر در فاصلهٔ ۲۰ کیلومتری شمال شرقی این شهر بر سر راه مهاباد نیز قرار دارد. این روستا در مجاورت منطقه ای قرار دارد که با سنگ‌های عظیم الجثه ای احاطه شده‌است و این سنگ‌ها به طرز شگفت‌انگیزی بر روی هم انباشته شده‌اند. در اطراف این روستا چندین تپهٔ باستانی با تاریخ قبل از اسلام و یک کتیبه و همچنین آثار یک دژ محکم کوهستانی شناسایی شده‌اند که حکایت از تاریخ کهن و پرفراز و نشیب این منطقه دارد. این سنگ‌ها بصورت تکه‌های حجیمی بر روی هم انباشت شده و منطقه گردشگری کندوان را در ذهن هر بیننده‌ای تداعی می‌کند.
سنگ‌های افسانه‌ای «خورنج» در سال ۱۳۹۹ در فهرست میراث طبیعی ملی کشور ثبت ملی شدند.
بازارچه مرزی
بازارچه مرزی تمرچین در ۱۱ کیلومتری شهرستان پیرانشهر در نقطه مشترک مرزی بین ایران و عراق واقع گردیده که به دلایل جغرافیایی، اقتصادی و امنیتی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این بازارچه در سال ۱۳۷۴ افتتاح گردیده و با داشتن مساحتی ۲۵ برابر هزار متر مربع دارای ۳۶ غرفه است. عمدة کالاهای صادراتی این بازارچه عبارتند از سیمان، صنایع فلزی، میلگرد، مواد غذایی، لوازم صنعتی، میوه، فرش ماشینی و کالاهای وارداتی عبارتند از: ماشین آلات سنگین و قطعات و لوازم آنها، لوازم صوتی و تصویری، لوازم خانگی، پوشاک و با توجه به آمار و ارقام از کل صادرات بازارچه‌های کشور ۱۹/۸ درصد آن مربوط به صادرات بازارچه تمرچین پیرانشهر بوده که از نظر حجم و ارزش در بین بازارچه‌های مرزی کشور رتبه نخست را به خود اختصاص داده‌است. رشد گردشگری شهر پیرانشهر بعد از تأسیس بازارچه مرزی شدت گرفت؛ در واقع تا آن موقع مبادلات تجاری رونق فراوانی نداشت اما با شروع فعالیت‌های مرزی و واردات حجم زیاد کالا بر میزان مبادلات تجاری در شهر افزوده شد.
کارخانه قند
این کارخانه در سال ۱۳۴۷ توسط شرکت بلژیکی اوکماس و از طریق وزارت صنایع در ۵ کیلومتری جاده پیرانشهر-نقده واقع در استان آذربایجان غربی احداث شد، و طی سال‌های فعالیت خود، با استفاده از توانمندی‌های موجود از ظرفیت ۱۰۰۰ تن به ۲۵۰۰ تن چغندر در روز توسعه یافته‌است. محصول تولیدی این واحد ۳۰٬۰۰۰ تن شکر سفید و ۳ میلیون لیتر الکل طبی و ۱۵٬۰۰۰ تن تفاله خشک در سال می‌باشد. کارخانه قند پیرانشهر با جذب ۳۶۵ هزار تن چغندرقند، مقام دوم بیشترین چغندر تحویلی را در کشور کسب کرده‌است.
کشاورزی
زمین‌های قابل کشت و دشت‌های وسیع، آب نسبتاً زیاد و بارور بودن زمین‌ها باعث شده‌است که بیشتر مردم شهرستان پیرانشهر در زمینهٔ کشاورزی کسب روزی کنند. آب کشاورزی از چشمه‌ها، رودخانه‌ها و چاه تأمین می‌شود. محصولاتی چون گندم، جو، چغندر، قند، نخود، آفتابگردان و محصولات باغی چون گردو، سیب، توت، انگور و … کشت غالب در منطقه می‌باشند. استفاده از ادوات و ماشین‌های کشاورزی در کشاورزی این منطقه معمول می‌باشد. درآمد نسبتاً مناسب کشاورزی باعث شده که اغلب مردم آن را به عنوان شغل اول یا دوم اختیار کنند.
ترابری
با استناد به آمارنامه سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان مجموعه راه‌های پیرانشهر کلاً ۹/۳۲۱ کیلومتر است که شامل ۷/۸۱ کیلومتر راه آسفالته فرعی(۶۰/۴ درصد از کل راه‌های آسفالته فرعی) و ۸ کیلومتر راه فرعی شنی (۹۴/۲ درصد از کل راه‌های فرعی شنی استان) و ۷/۴۶ کیلومتر راه آسفالته روستایی (۶/۳ درصد از کل راه‌های آسفالته روستایی) و ۵/۱۸۵ کیلومتر راه شنی روستایی(۲۲/۶ درصد از کل استان) می‌باشد.
در شهرستان پیرانشهر ۴ شرکت تعاونی مسافربری فعالیت می‌کنند، این شهرستان دارای ده‌ها دستگاه اتوبوس بین شهری (۶۷/۰ درصد از کل اتوبوس‌های بین راهی استان) وتعدادی دستگاه مینی بوس بین شهری (۴/۰ درصد از مینی بوس‌های بین شهری استان) می‌باشد. در شهرستان پیرانشهر ۶ دستگاه مینی بوس کروس هیوندای با ظرفیت هر کدام ۱۸ نفر و ۹۳ دستگاه تاکسی درون‌شهری و ۱۳ دفتر تاکسی تلفنی با ۱۹۵ دستگاه خودرو به کار حمل و نقل مسافر می‌پردازند. مطالعه در وضعیت تصادفات شهرستان پیرانشهر نشان می‌دهد که در بهمن ماه ۱۳۸۰ در ۱۳ فقره تصادفی که در سطح شهر رخ داده‌است (۵۴/۱ درصد از کل تصادفات استان) ۱۰ فقره را خسارت مالی و ۱۰ فقره را جراحت جانی در پی داشته‌است که از نظر تعداد تصادفات شهرستان پیرانشهر در رتبه نهم قرار گرفته‌است.
جاده ۲۶
جاده ۲۶ جاده‌ای است که شمال غرب ایران را از میاندوآب به مهاباد و پیرانشهر وصل می‌کند. قسمتی از این جاده مابین میاندوآب و میانه اتوبان ستارخان نام دارد.
فرودگاه
فرودگاه خانه پیرانشهر فرودگاهی نظامی است که در شمال پیرانشهر در استان آذربایجان غربی ایران قرار دارد. طول باند این فرودگاه ۷۰۰ متر است.
خدمات بهداشتی
شهرستان پیرانشهر دارای ۱ بیمارستان (۱۶/۴ درصد از بیمارستان‌ها) با ۸۰ تخت (۱۵/۲ درصد از تخت‌های بیمارستانی استان) و ۱ رادیولوژی دولتی (۵ درصد از رادیولوژی‌های دولتی استان) و فاقد رادیولوژی خصوصی است. شهرستان پیرانشهر دارای ۷ مرکز بهداشتی درمانی (۷۴/۳ درصد از مراکز بهداشتی درمانی استان) که ۲ واحد آن شهری و ۵ واحد آن روستایی است می‌باشد. این شهرستان دارای ۳۸ خانه بهداشت (۵۵/۴ درصد از خانه بهداشتهای استان) و ۴ داروخانه خصوصی (۴۶/۲ درصد از داروخانه‌های خصوصی استان) و ۱ آزمایشگاه دولتی (۵ درصد از ازمایشگاه‌های دولتی استان) و ۱ آزمایشگاه خصوصی (۲۲/۲ درصد از آزمایشگاه‌های خصوصی استان) و ۱ مرکز بهداشت (۱۴/۷ درصد) می‌باشد و در این شهرستان ۲۱ پزشک عمومی(۳۷/۲ درصد از پزشکان عمومی‌های استان) و ۱۲ پزشک متخصص (۰۲/۲ درصد از پزشکان متخصص استان) و ۲ دندانپزشک (۸۵/۰ درصداز دندانپزشک استان) به ارائه خدمات بهداشتی می‌پردازند.
خدمات فنی
شهرستان پیرانشهر دارای ۳ جایگاه عرضه سوخت (۵/۲ درصد از جایگاه‌های عرضه سوخت استان) برای عرضه سوخت‌های بنزین، گازوئیل و نفت سفید می‌باشد.
خدمات ورزشی و تفریحی
شهرستان پیرانشهر دارای ۱ میدان فوتبال چمن و ۱ میدان فوتبال خاکی می‌باشد. هم چنین این شهرستان دارای ۲ زمین والیبال و بسکتبال سرپوشیده و فاقد زمین والیبال و بسکتبال روباز است. همچنین در مورد سایر رشته‌های ورزشی شامل ژیمناستیک، تنیس روی میز، شطرنج، بدمینتون و… دارای ۱ میدان روباز و ۲ میدان سرپوشیده است.
خدمات بانکی
شهرستان پیرانشهر در سال ۱۳۸۰ دارای ۸ شعبه بانکی (۶۷/۱ درصد از شعبات بانکی کل استان) و شعبه ارزی می‌باشد. شعبات بانکی شهرستان پیرانشهر به تفکیک زیر است:
بانک ملی ۲ شعبه، بانک ملت ۱ شعبه، بانک تجارت ۱ شعبه، بانک صادرات ۱ شعبه، بانک کشاورزی ۱ شعبه. بانک مسکن ۱ شعبه، بانک سپه ۱ شعبه و مؤسسه مالی و اعتباری بنیاد یک شعبه دارد.
خدمات عمومی
بااستناد به گزارش شرکت آب و فاضلاب استان در سال ۱۳۸۰ شهرستان پیرانشهر فاقد سیستم جمع‌آوری و دفع فاضلاب است و بنا به گزارش سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان در سال ۱۳۸۰ شهرداری شهرستان پیرانشهر دارای ۴ رفتگر (۳۷/۰ درصد از رفتگران استان) است و این افراد با ۵ ماشین از نوع کمپرسی کار نظافت و دفع زباله‌های شهری را بر عهده دارند و در این شهرستان ۷۰ زباله دان نصب شده‌است. این شهرستان دارای ۲ گرمابه عمومی با ۱۴ دوش و ۱ گرمابه خصوصی با ۱۰۰ دوش می‌باشد. بنابه همین گزارش این شهرستان دارای ۲ واحد سرویس بهداشتی در سطح شهر می‌باشد.
مراکز فرهنگی و هنری
با استناد به گزارش اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی در سال ۱۳۸۰ مراکز فرهنگی و هنری شهرستان پیرانشهر به شرح زیرمی باشد:
۱ کتابخانه عمومی(۲۷/۲ درصد از کتابخانه‌های عمومی استان) و ۱ سالن سینما با ظرفیت ۴۸۰ صندلی (۴۷/۵ درصد از گنجایش صندلی‌های سینماهای استان) و ۲ واحد عرضه محصولات فرهنگی (۵۶/۱ درصد از واحدهای عرضه محصولات فرهنگی استان) و ۲۴ مرکز بازی‌های رایانه ای (۴۸/۸ درصد از مراکز بازی‌های رایانه ای استان) و ۱ چاپخانه (۰۴/۲ درصد از چاپخانه‌های استان)
صنعت معادن
پیرانشهر به دلیل داشتن سنگ‌های گرانیت دارای شهرت جهانی است. ذخایر شناخته شده سنگ‌های گرانیت (سبز، مشکی و سفید) این شهرستان چهار میلیون تن برآورد می‌شود که به لحاظ تنوع رنگ و طرح استحکام در ایران و جهان منحصر به فرد است. سینیتهای سبز پیرانشهر در نوع خود در دنیا منحصربه‌فرد هستند و تنها یک توده کوچک مشابه آن در کشور ایتالیا وجود دارد، به‌طوری‌که در موزه ایتالیا نگهداری می‌شود. شهرستان پیرانشهر پس از منطقه لرستان به عنوان دومین منطقه دارای معادن سنگ گرانیت کشور شناخته شده‌است.
معدن طلا
آذربایجان غربی رتبه نخست کشور را از نظر ذخایر و تولید طلا در اختیار دارد. سومین معدن طلای آذربایجان غربی در شهرستان پیرانشهر واقع شده‌است. این معدن با ذخیره ۱۹۶ هزار تن کان سنگ طلا با عیار طلای ۳۸ / ۱ گرم در تن در منطقه پیرانشهر شناسایی و کشف شده‌است. دو معدن دیگر طلای استان آذربایجان غربی در شهرستان تکاب، واقع شده‌اند.
صنایع دستی و هنر
شهرستان پیرانشهر هنرمندان زیادی دارد که در جای جای این شهرستان آثاری فاخر از خود به نمایش می‌گذارند.
یاسنیتسه (منطقه تربیچ)
یاسنیتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در منطقه تربیچ واقع شده‌است. یاسنیتسه ۵٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۴ نفر جمعیت دارد و ۴۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گربن (قصرقند)
گربن، روستایی در دهستان هلونچکان بخش مرکزی شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۳ نفر (۶۲ خانوار) بوده‌است.
چارلز عیسوی
چارلز عیسوی (۱۹۱۶ – ۸ دسامبر ۲۰۰۰) اقتصاددان و مورخ خاورمیانه در دانشگاه کلمبیا و دانشگاه پرینستون بود. راجر اوون، (استاد تاریخ خاورمیانه) معتقد است که عیسوی «پدر مطالعه تاریخ اقتصادی مدرن در خاورمیانه» است.
زندگی
عیسوی در سال ۱۹۱۶ در قاهره از پدر و مادر مسیحی یونانی ارتدوکس متولد شد. او در کالج ویکتوریا در اسکندریه تحصیل کرد و فلسفه، سیاست و اقتصاد را در کالج مگدالن، آکسفورد خواند. او از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۳ تحت استخدام دولت مصر بود و از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ در دانشگاه آمریکایی بیروت تدریس کرد. او در سال ۱۹۵۱ به دانشگاه کلمبیا پیوست و استاد اقتصاد مؤسسه راگنار نورکس شد. او علاوه بر این مدیر مؤسسه خاورمیانه و خاور نزدیک در دانشگاه کلمبیا بود. از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۸۶ که بازنشسته شد، استاد بورسیه بیرد داج در مطالعات خاور نزدیک در دانشگاه پرینستون بود. از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ وی استادیار اقتصاد در دانشگاه نیویورک بود.
چارلز عیسوی در ۸ دسامبر ۲۰۰۰ در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
بخش لیکنز، شهرستان کرافورد، اوهایو
بخش لیکنز (به انگلیسی: Lykens Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرافورد، اوهایو واقع شده‌است. بخش لیکنز ۷۸٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶۰ نفر جمعیت دارد و ۲۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بریسی (کوه)
بریسی (به لاتین: Brisi) یک کوه در سوئیس است که در کانتون سنت گالن واقع شده‌است. بریسی ۲٬۲۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
عبدالسلام خمیس
عبدالسلام خمیس (Abdesalam Kames؛ زادهٔ April 12, 1974) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
کامننا (منطقه تربیچ)
کامننا یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در منطقه تربیچ واقع شده‌است. کامننا ۶٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۵ نفر جمعیت دارد و ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استنلی کوبریک
استَنلی کوبریک (زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ – درگذشته ۷ مارس ۱۹۹۹) کارگردان ‌و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی بود. بیشتر فیلم های کوبریک، اقتباس ادبی هستند. فیلم‌های کوبریک معمولاً جنجالی هستند و همین‌طور مورد ستایش منتقدان واقع شده‌اند. کوبریک به دقیق بودن و به نمایش درآوردن همه جزئیات در فیلم‌هایش معروف بود. به همین دلیل روش او در فیلمسازی کند و طولانی بوده، تا آنجا که گاهی میان دو فیلم او سال‌ها وقفه می‌افتاده‌است. به‌طوری که او در طول ۴۸ سال کارگردانی، تنها ۱۳ فیلم بلند ساخت. سبک‌های گوناگون فیلم‌هایش و یگانه بودنش، چه در روش فیلمسازی و چه از نظر شخصیتی، او را مشهور ساخته‌است. استنلی کوبریک یکی از اندک کارگردانان کمال‌گرا در تاریخ سینما به‌شمار می‌آید. او از اندک کارگردان‌هایی بود که همواره در انتخاب فیلمنامه ریسک می‌کرد. او فیلم‌های خود را در ژانر های گوناگونی می‌ساخت. وی در مجموع ۱۳ بار نامزد جایزه اسکار شد ولی تنها یکبار برنده جایزه اسکار بهترین جلوه‌های تصویری برای فیلم ۲۰۰۱: ادیسه فضایی شد. همچنین او علی‌رغم اینکه چهار بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد، از جمله کارگردانان بزرگی است که هرگز این جایزه را نبرد.
زندگی‌نامه
در دوران دبیرستان، کوبریک با دوربین هدیه پدرش، به‌طور جدی به عکاسی پرداخت و به زودی به عنوان عکاس رسمی مدرسه شناخته شد. بعد از فارغ‌التحصیلی، عکس‌های خود را برای مجلهٔ نیویورکی لوک فرستاد. پس از مدتی به بازی حرفه‌ای شطرنج روی آورد و در همین حال فروش عکس به مجلهٔ لوک را نیز ادامه می‌داد، او در سال ۱۹۴۶ به عنوان یکی از خبرنگاران تمام‌وقت مجله شناخته شد. در شش سال فعالیت کوبریک در مجلهٔ لوک او عکس‌های بسیاری از مناظر و وقایع در آمریکا گرفت. او در این سال‌ها با «توبا متز» ازدواج کرد و به دهکدهٔ گرینویچ واقع در نیویورک نقل مکان کرد. او با دیدن فیلم‌های سینمایی در نیویورک، تحت تأثیر کارگردانی قرار گرفت.
دوران فیلم‌سازی
در سال ۱۹۵۱ «الکس سینگر» دوست کوبریک او را تشویق کرد که یک فیلم کوتاه برای شرکت مارچ آو تایم (March of Time) بسازد. کوبریک موافقت کرد و با هزینهٔ شخصی فیلم روز نبرد را ساخت. اگرچه پخش‌کننده در همان سال کارش را تعطیل کرد، اما کوبریک توانست فیلم را به قیمت ۱۰۰ دلار به شرکت آرکی‌او (RKO) بفروشد. کوبریک کار در مجله لوک را رها کرد و دومین فیلم کوتاهش را با نام کشیش پرنده در همان سال و با سرمایه‌گذاری آرکی‌او ساخت. سومین فیلمش «دریانوردان» اولین فیلم رنگی او به مدت ۳۰ دقیقه، تبلیغی برای «اتحادیهٔ جهانی ملوانان» بود. این فیلم‌ها همراه با چند فیلم کوتاه دیگر که اکنون باقی نمانده‌اند، تنها آثار او در گونه سینمای مستند بودند. او همچنین دستیار کارگردان یکی از قسمت‌های برنامه تلویزیونی اتوبوس همگانی دربارهٔ زندگی آبراهام لینکلن بود.
زندگی مشترک او با «توبا» دوست دوران مدرسه‌اش هم‌زمان با ساخت هراس و هوس پایان یافت. او با «روت سوبوتکا» رقصندهٔ اتریشی در سال ۱۹۵۴ ازدواج کرد. او باید در فیلم بعدی کوبریک با نام بوسهٔ قاتل (۱۹۵۵) هنرنمایی می‌کرد. بوسهٔ قاتل، همانند هراس و هوس فیلمی کوتاه با زمانی کمتر از یک ساعت بود؛ و همانند آن با توفیق تجاری و انتقادی کمی مواجه شد. فیلم داستان مشت‌زن سنگین‌وزنی است که در پایان دوران حرفه‌ای خود درگیر یک جنایت می‌شود. این دو فیلم با سرمایه خانوادگی خود کوبریک تهیه شدند.
اولین فیلم حرفه‌ای
آلکس سینگر، کوبریک را به تهیه‌کنندهٔ جوانی به نام جیمز بی. هریس معرفی کرد و آن دو برای تمام عمر دوست هم باقی ماندند. شرکت مشترک آن دو هریس-کوبریک، تهیه‌کنندهٔ سه فیلم بعدی او بود. آن دو حقوق کتاب شکست کامل نوشتهٔ لیونل وایت را خریدند. کوبریک و جیم تامپسون آن را به داستانی دربارهٔ سرقت از یک مسابقه که پایان وحشتناکی دارد تبدیل کردند. استرلینگ هیدن در این فیلم بازی کرد.
کشتن اولین فیلم کوبریک با بازیگران و دست‌اندرکاران حرفه‌ای بود. فیلم به‌خوبی از روش داستان‌گویی غیرخطی استفاده کرده بود که در دههٔ ۵۰ نامتداول بود و اگرچه توفیق تجاری نیافت ولی با تحسین منتقدان مواجه شد. تحسین زیاد از فیلم توجه استودیوی «مترو گلدوین مایر» را جلب کرد و به او پیشنهاد ساخت دو فیلم‌نامه که در اختیار آن‌ها بود داده شد. کوبریک داستان «رازهای آشکار» نوشتهٔ نویسندهٔ آلمانی اشتفان تسوایگ را انتخاب کرد اما آن‌ها پیش از ساخت به توافق نرسیدند.
گونه‌های سینمایی فیلم‌ها
گونه‌های سینمایی که کوبریک در آن‌ها فعالیت داشته‌است:
جوئل ژرمن
جوئل ژرمن (Joël Germain؛ زادهٔ December 7, 1964) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال کان، و باشگاه فوتبال استاد رنس اشاره کرد.
وقایع‌نگاری‌های الجزایر
وقایع‌نگاری‌های الجزایر (به Chroniques algériennes) مجموعه‌ای است از نوشته‌ها و مقاله‌های شاخص نویسنده و متفکر فرانسوی آلبر کامو که در سال ۱۹۵۸ در فرانسه منتشر شده‌است. . وقایع‌نگاری‌های الجزایر مجموعه‌ای است از مقالات و یادداشت‌هایی که آلبر کامو از سالِ ۱۹۳۹ تا۱۹۵۸ دربارهٔ زادگاهش الجزایر نوشت. او در این دورهٔ پرآشوب که به فقر، کشتار، جنگ‌های داخلی و اختلاف‌های عمیق سیاسی منجر شد، سعی کرد راویِ روحِ الجزایری باشد که می‌شناخت. بسیاری از این یادداشت‌ها در روزنامه‌های گوناگون منتشر شده‌است و کامو، در سال ۱۹۵۸ و به درخواست ناشر، آن‌ها را تدوین کرد و مقدمه‌ای درخشان بر آن‌ها نوشت. او در مقدمه‌این کتاب می‌نویسد: «اگر الجزائری که بدان امید بسته‌ام هنوز شانسی برای به وجود آمدن داشته باشد (که معتقدم چنین شانسی وجود دارد)، پس خواستار آنم که به هر طریق ممکن کمکش کنم. در مقابل معتقدم که حتی برای لحظه‌ای یا به هر شکلی، نباید به تشکیل آن الجزایر دیگر یاری رسانم. اگر برخلاف منافع فرانسه یا دور از خاک فرانسه، نیروهای سرسپرده در هم‌گرایی با نیروهایی به شدت محافظه‌کار پی تثبیت یک ناکامی مضاعف باشند، اندوهی بیکران بر من مستولی می‌شود و همراه میلیون‌ها فرانسوی دیگر، ناچار به اتخاذ تصمیمی مقتضی خواهم بود. این عقیدهٔ صادقانهٔ من است.
اگرچه ممکن است دربارهٔ وضعیت فاجعه‌باری که اثر شخصی بر من گذارده، دچار اشتباه یا قضاوت نادرست شده باشم، اما اگر هنوز این امکان وجود داشته باشد که هر کسی که امروز می‌بینیمش، فردا به دلیل فجایعی این چنینی زیر خاک برود، پس همگی ما در قبال این وضعیت مسئول هستیم. همگی ما در برابر تمام رفتار و کردار همان یک نفر نیز مسئول هستیم. تمام حرف من همین‌هاست که گفتم.»
مقصدهای پروازی اویانکا
مقصدهای پروازی اویانکا به شرح زیر است:
رابرت اسمیث
رابرت اسمیث (Robert James Smith؛ زادهٔ April 21, 1959) خواننده-ترانه‌پرداز، گیتارنواز، آهنگ ساز، و خواننده اهل بریتانیا است. او تنها عضو همیشگی گروه راک کیور بوده‌است. همچنین او از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ نوازندهٔ اصلی گیتار در سوزی اند د بنشیز بود. اسمیث ظاهر و صدای خاصی دارد و به همین دلیل مشهور است او در سال ۲۰۱۹ وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد.
اسمیث از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پتهک
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۱ نفر (۶۷ خانوار) بوده‌است.
نادیا پودوروسکا
نادیا پودوروسکا (Nadia Podoroska؛ زادهٔ February 10, 1997) تنیس‌باز زن اهل آرژانتین است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
نادر کاره
نادر کاره (نادر كارة؛ زادهٔ January 19, 1980) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود.
بریستن
بریستن (به لاتین: Bristen) یک کوه در سوئیس است که در کانتون آوری واقع شده‌است. بریستن ۳٬۰۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کشمکش در جامو و کشمیر
کشمکش در جامو و کشمیر یا کشمکش کشمیر اشاره به درگیری میان مردم مسلمان کشمیر و حکومت هند دارد. این درگیری بخشی از مناقشه کشمیر میان هند و پاکستان است و پرویز مشرف گفته است که دولت پاکستان در تحریم و تشدید این درگیری در دهه 1990 میلادی دست داشته است.
قرض (فیلم ۲۰۰۸)
این فیلم بازسازی فیلم قرض محصول ۱۹۸۰ است.
دهیرک
دهیرک یا دیرک، روستایی در دهستان هلونچکان بخش مرکزی شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۹۷ نفر (۱۰۴ خانوار) بوده‌است.
فیدبک هاب
بازخورد ویندوز
در نسخه‌های بتا ویندوز ۷، یک ویژگی بازخورد در کنترل پنل وجود داشت و بسیاری از برنامه‌ها پیوندهایی به «ارسال بازخورد» در کنار کنترل‌های پنجره خود داشتند. نسخه‌های بتا ویندوز ۷ نیز دوری‌سنجی را جمع‌آوری کردند. در ویندوز ۸، دوری‌سنجی هنوز جمع‌آوری می‌شد، اما هیچ روش سازمان‌یافته‌ای برای ارائه و جمع‌آوری کردن بازخورد برای کاربران وجود نداشت. این محدودیت آشکارا باعث شد تا توسعه دهندگان مایکروسافت دکمه استارت و ویندوز ارو را علی‌رغم درخواست کاربران برای باقی گذاشتن این ویژگی‌ها در ویندوز حذف کنند.
ویندوز فیدبک یا بازخورد ویندوز یکی از اولین برنامه‌های جدید در ویندوز ۱۰ بود. در ۱ اکتبر ۲۰۱۴ در اولین پیش‌نمایش اینسایدر، ساخت ۹۸۴۱، به عنوان روشی برای ارائه پیشنهادها برای ویژگی‌های جدید در ویندوز ۱۰ منتشر شد، که تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۵ منتشر نمی‌شد. بازخورد را می‌توان بر اساس موضوع و پالایه‌های مربوط مرتب کرد. هر کاربری با حساب مایکروسافت می‌تواند از این برنامه استفاده کند. این پالایه‌ها شامل تعداد رأی موافق در مورد بازخورد، بازخوردی که بیشترین رتبه را در «پرطرفدارترین» داشته و جدیدترین بازخورد می‌شد. دسترسی مستقیم به پیوند اچ‌تی‌ام‌ال برای بازخورد از داخل برنامه امکان‌پذیر نبود. ویندوز فیدبک از منوهای استاندارد همبرگری یا دکمه‌های بازگشت در طراحی خود استفاده نکرده بود. در عوض، نوار کناری سمت چپ دارای سطوحی از پنل‌های قابل کلیک بود و یک دکمه بازگشت سفارشی در گوشه سمت چپ بالا گنجانده شده بود. از آنجایی که ویندوز فیدبک قبل از ایجاد کنترل‌های استاندارد ویندوز ۱۰ ایجاد شده بود، در ابتدا از زیرساخت یک برنامه ویندوز ۸ استفاده می‌کرد.
ویندوز فیدبک دوری‌سنجی را جمع‌آوری می‌کرد و به صورت دوره‌ای از طریق یک پیام toast از کاربران می‌خواست تا به سوالات پاسخ دهند. با کلیک بر روی toast یا اعلان در اکشن سنتر، پرسشنامه‌ای در مورد ویژگی یا برنامه‌ای که کاربر استفاده کرده‌است باز می‌شود. یک قالب سؤال رایج، رتبه‌بندی مقیاس لیکرت برای یک ویژگی و کادر متنی پاسخ-آزاد برای ارائه بازخورد اضافی بود. گاهی سوالات مربوط به برنامه‌های شخص ثالثی بود که کاربر استفاده می‌کرد، از جمله گوگل کروم و موزیلا فایرفاکس.
ویندوز فیدبک با به‌روزرسانی سالگرد ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۶ منسوخ شد.
اینسایدر هاب
اینسایدر هاب به‌طور خاص برای کاربران برنامه ویندوز اینسایدر طراحی شده بود. این نسخه از قبل روی نسخه‌های پیش‌نمایش ویندوز ۱۰ نصب شده بود و می‌توان آن را به‌صورت دستی روی نسخه‌های پایدار نصب کرد.
اینسایدر هاب از منوی همبرگری که در سایر برنامه‌های طراحی شده مخصوص ویندوز ۱۰ یافت می‌شد، استفاده کرد. گاهی مقاله‌ها به درستی تراز نمی‌شدند و از سمت راست پنجره برنامه یا صفحه کاربر عبور می‌کردند. اینسایدر هاب با به‌روزرسانی سالگرد منسوخ شد.
ادغام در مرکز بازخورد
فیدبک هاب در ۱۷ مارس ۲۰۱۶ برای ویندوز اینسایدرها منتشر شد. به‌طور کلی در ۲۰ مه ۲۰۱۶ در دسترس قرار گرفت و امکان نصب آن در کنار ویندوز فیدبک بود. این برنامه روی هر رایانه‌ای با به‌روزرسانی سالگرد یا نسخه‌های جدیدتر ویندوز ۱۰ از قبل نصب شده‌است. این از همان نماد بازخورد ویندوز استفاده می‌کند. برخلاف اینسایدر هاب، اطلاعیه‌ها و جستجوهای مقاله‌ها با هم در صفحهٔ اصلی فیدبک هاب فهرست شده‌اند و بر اساس فضای موجود هم‌تراز می‌شوند.
ویژگی‌ها
فیدبک هاب شامل تمام ویژگی‌های نسخه‌های قبلی خود می‌باشد. نمای خانه یک کادر جستجو برای بازخورد، تعداد بازخوردهای ارائه شده و آرای موافق دریافتی، فهرستی از ویژگی‌های جدید، گزینه‌هایی برای رتبه‌بندی نسخه ویندوزی که کاربر در حال حاضر استفاده می‌کند، و پیوندهایی به نمایهٔ کاربر و اطلاعات خارجی دربارهٔ ویندوز ارائه می‌دهد.
کاربران می‌توانند به صورت ناشناس بازخورد ارائه کنند یا با یک حساب مایکروسافت یا حساب Azure Active Directory وارد شوند. ورود به سیستم امکان همگام‌سازی آرای موافق و دستاوردها را بین دستگاه‌ها و مشاهده بازخوردی که قبلاً در بخش بازخورد من در برنامه داده‌اید را ممکن می‌سازد.
مانند هر برنامه دیگری، مرکز بازخورد خود در معرض بازخورد است. با گذشت زمان، صفحهٔ دریافت بازخورد به‌روزرسانی شد، پیوند دادن به بازخوردها و اطلاعیه‌ها در دسترس قرار گرفت، و اکنون می‌توان بازخوردهای بین پلتفرمی را مشاهده کرد و دربارهٔ آن اظهار نظر کرد. به عنوان مثال، یک کاربر در رایانه شخصی ویندوز ۱۰ می‌تواند بازخوردها را ببیند و برای ویندوز ۱۰ موبایل نظر بدهد؛ با این حال، کاربر نمی‌تواند برای پلتفرمی که در حال حاضر از آن استفاده نمی‌کند، بازخورد جدید یا رأی موافق ایجاد کند.
تأثیر
تغییرات قابل توجهی که پس از ارائه بازخوردهای مربوط توسط کاربران ایجاد شده‌است شامل بسیاری از ویژگی‌های جدید در Mail، نمای پوشه در Photos، اندازه‌های کوچک‌تر برای یادداشت‌های چسبنده و نماد ذخیرهٔ جدید در Sketchpad است. هر بازخوردی پذیرفته نمی‌شود، و تعداد بیشتر آرای موافق به‌طور خودکار احتمال تغییر ویژگی را افزایش نمی‌دهد. درخواست‌هایی که به صراحت توسط مهندسان مایکروسافت رد شده‌اند شامل آوردن ویندوز مدیا سنتر به ویندوز ۱۰ و حذف ورود خودکار در پیش‌نمایش اسکایپ و سایر برنامه‌ها است. با این وجود، آرای موافق نشان می‌دهد که چه تعداد از کاربران با یک بازخورد موافق هستند.
هاندرد اکر وود
هاندرِد اِکِر وود (انگلیسی: Hundred Acre Wood؛ همچنین با نام هاندرد-اِکر وود نیز شناخته می‌شود) بخشی از سرزمین خیالی است که وینی پو و دوستانش در آن زندگی می‌کنند. مجموعه داستان‌های کودکانه وینی پو که توسط نویسنده ای. ای. میلن به‌تصویر کشیده شده است. پسر جوانی به‌نام کریستوفر رابین که پو و همراهانش را در ماجراجویی‌های متعددشان همراهی می‌کند، مرتباً به آنجا می‌رود.
در کتاب‌های ای. ای. میلن، اصطلاح «هاندرد اکر وود» در واقع برای بخش خاصی از جنگل بزرگ‌تر، که در مرکز خانۀ جغد قرار دارد، استفاده می‌شود (نقشه موجود در کتاب و همچنین ارجاعات متعدد در متن به شخصیت‌هایی که «به» یا «بیرون» از هاندرد اکر وود که بین خانۀ جغد و سایر مکان‌های جنگل می‌روند). با این حال، در فیلم‌های پو و به‌طور کلی با اکثر طرفداران پو، «هاندرد اکر وود» برای کل دنیای وینی پو، جنگل و همه مکان‌هایی که در آن قرار دارد استفاده می‌شود.
یی (دایناسور)
یی  ( تلفظ ماندارین: ) نام یک سرده از تیره کوه‌پیمابالان است. این دایناسور کوچک، احتمالاً درخت پیما بود. یی مانند سایر کوه پیمابالان، دارای انگشت سوم غیرمعمول و کشیده‌ای بود که به نظر می‌رسد در پرواز و سر خوردن از آن استفاده می‌کرده‌است. این بال‌های تکامل یافته استخوان مچ دست و غشای مستقر در بین انگشتان دارند که در بین همه دایناسورهای شناخته شده منحصر به فرد است، و ممکن است منجر به بال‌هایی شبیه به بال خفاش‌ها شود. گونه خاص این جانور Yi qi نام دارد.
ویژگی‌ها
یی یک دایناسور کوچک بود و تخمین زده می‌شود تنها حدود 380 g وزن و بین پنجاه سانتی‌متر الی یک متر طول داشته‌است