cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
اریش انگلس
فیلم‌شناسی
طبق دستور شما گروهبان (۱۹۳۲)
پیشینه بابل
دوران ناصرالدین‌شاه (۱۲۲۷ تا ۱۲۷۵ خورشیدی)
"«بارفروش شهری آباد شده و چون اطرافش جنگل است، بارو و برج برنمی‌تابد و مشتمل است بر مساجد و عمارات و مدارس و دکاکین و سراها و بیوتات، جمعیت آن زیاد است؛ این بنده مدت هشت سال در ایام طفولیت در این شهر می‌زیسته‌ام… جمعی از اقارب من در بارفروش مازندران سکونت داشته‌اند؛ ما نیز در آن شهر متوطن شدیم»." رضاقلی‌خان هدایت پس از فوت پدرش در سال ۱۲۱۸ قمری، به همراه مادرش به «بارفروش» (بابل کنونی) رفت. چرا که خویشاوندان مادرش اهل پازوار بارفروش بودند و در بارفروش می‌زیستند. وی در دوران کودکی‌اش ۸ سال در بارفروش زندگی کرد.
تخریب پل محمدحسن‌خان
در سال ۱۲۸۰ ق. (۱۲۴۳ خورشیدی) سه فرد به دنبال یافتن گنج، زیر پایه‌های پل محمدحسن‌خان را کندند و به این پل آسیب رساندند. «قهار قلی‌خان» (عموی فتحعلی‌شاه قاجار) که در آن زمان حاکم بارفروش بود، به دستور کتبی محمدصادق‌خان سرتیپ، رئیس قشون مازندران، این افراد را دستگیر کرد.
اریش انگلس
فیلم‌شناسی
پرونده رابرت (۱۹۳۳)
پیتر، پل و نانت (۱۹۳۵)
پیشینه بابل
نخستین عکاسی از بابل
به هنگام سفر ناصرالدین‌شاه قاجار به بابل، عکاس ویژهٔ وی که از سال ۱۳۰۰ قمری در سفرها همراه شاه بود، از شهر بابل عکاسی کرد. این عکاس عبدالله قاجار، نوهٔ فتحعلی‌شاه قاجار بود که فن عکاسی را در اتریش آموخته بود و چند عکس از «بحر ارم» و «سبزه میدان» گرفت. عکس‌های وی کهن‌ترین عکس‌های گرفته شده از شهر بابل به‌شمار می‌آیند و به احتمال زیاد، وی نخستین کسی است که از این شهر عکاسی کرده‌است.
سفر مسعود میرزا ظل‌السلطان
در ذیحجهٔ سال ۱۲۸۷ ق. (۱۲۴۹ خورشیدی)، مسعود میرزا ظل‌السلطان فرزند ارشد ناصرالدین‌شاه قاجار به حکومت مازندران منصوب شد. وی در «بلوک گردشی» به بارفروش آمد. او و وزیران‌اش در این سفر و در سفرهای دیگری که به «بارفروش» داشتند، در خانهٔ «قهار قلی‌خان» مشهور به «عمو اقلی» که عموی فتحعلی‌شاه قاجار بود، ساکن می‌شدند. مسعود میرزا دربارهٔ خاطرات خود در این شهر می‌نویسد: "«سفری به بارفروش که سفر اول باشد، کردیم. در خانهٔ قهار قلی‌خان، عمو اقلی منزل کردیم. عمو اقلی چهار ده در نزدیک بارفروش داشت به این اسامی: النگه، رودبار، دینه‌سر و شیرسوار. ما را در این چهار ده خود مهمان کرد. یک مرتبه ما را به جرگه برد. من در این جرگه سه گراز بزرگ و ۱۱ شغال و یک شوکای نر زدم: یک پلنگ بزرگ را سگ‌ها در حضور من گرفته، پاره‌پاره کردند، مجال ندادند که بزنم؛ و یک خرس بزرگ را هم احاطه کردند. نمی‌دانم چه شد که خرس از دست سگ‌ها فرار کرد؛ و دو ببر بسیار بزرگی تفنگچی‌ها در جنگل زده بودند و یکی از تفنگچی‌ها، خانلر نامی با تفنگ فتیله‌ای، یکی از ببرها را زده بود و می‌گفت ۱۷ ببر زده‌ام، جمعی هم تصدیق او را می‌کردند. در این توقف بارفروش، چندین مرتبه به شکار بحرارم رفتم. جمعیت شهری هم زن و مرد بسیار در سر پل در کارخانهٔ قنادی جمع می‌شدند. من و ساعدالدوله و سردار تنکابنی بیش از همه می‌زدیم. پنجاه شصت عدد من، پنجاه شصت عدد او زد. این ناوها و کرجی‌ها را در محل از ساق‌های درخت‌های کلفت جنگل، با وجودی که علم هندسه ندارند، در کمال خوبی و پاکیزگی و بی‌خطری درست می‌کنند. خیلی‌خیلی این ناوها تعریف دارند.»."
اریش انگلس
فیلم‌شناسی
میوه در باغ همسایه (۱۹۳۵)
پیشینه بابل
مشروطیت
در جریان جنبش مشروطه ایران، در بابل فعالیت‌های گسترده‌ای در جهت این جنبش و همچنین در مخالفت با آن صورت گرفت. مهم‌ترین و فعال‌ترین مشروطه‌خواهان بابل را می‌توان ملا محمد جان علامه مجتهد و میر محمد علی معین‌التجار دانست که کارهای بسیاری در جهت پیروزی این جنبش انجام دادند. علامه مجتهد که از مهم‌ترین مشروطه‌خواهان مازندران بود، در لباس روحانیت در میان مردم سخنرانی و برای برپایی مشروطه آگاهی‌رسانی می‌کرد. میر محمد علی معین‌التجار هم که از بازرگانان روشن‌فکر و تاریخ‌دان بود و به زبان‌های ترکی و روسی آشنایی داشت، در راه مشروطه رنج‌های فراوان دید. از دیگران مشروطه‌خواهان نامدار بابل می‌توان از «میرزا آقاجان علاف»، «غلامعلی‌خان رشتی» و «حاج محمد مسکوب» نام برد.
تشکیل انجمن ولایتی
ملا محمد جان علامه مجتهد با وجود استبداد گسترده، انجمن ولایتی را با ۱۱۰ عضو، در مسجد کاظم‌بیگ بابل تشکیل داد. از نام همهٔ اعضای این انجمن اطلاعات کامل در دست نیست و تنها نام چند تن از آن‌ها مشخص است که از این قرارند: میرزا حیدرعلی شیرازی، ملا محمد جان علامه مجتهد، میر محمد علی معین‌التجار، حاج بابا عطار (جد خانوادهٔ باباپور عطار)، محمد مسکوب، صادق ضابط، سیدرضا خیاط، آقابابا چلک‌تراش، میرزا شیخ‌علی شیرازی، دبیر خاقان (شاهزاده معزی) و میرزاعلی شیرازی.
انجمن ولایتی مخبری داشت به نام آقاحسن بادکوبه‌ای (پدر اردشیر برزگر) که رویدادهای روز را یادداشت می‌کرد و مهم‌ترین آن‌ها را برای روزنامهٔ حبل‌المتین می‌فرستاد. همچنین میرزاعلی شیرازی سرپرست دسته‌ای از آزادی‌خواهان مسلح بود که ملا محمد جان آن‌ها را برای پدافند در برابر عوامل دولتی آماده کرده بود. البته برخی باور دارند که رهبری این آزادی‌خواهان مسلح بر عهدهٔ میر محمد علی معین‌التجار بود.
در سال ۱۳۲۵ ق. دولت مشروطه‌خواه طهران تلگراف‌هایی را به ساری و بارفروش فرستاد و دستور به تشکیل انجمن‌های ایالتی و ولایتی و گزینش نمایندگان داد. ملا محمد جان که از پیش انجمن ولایتی را در بارفروش تشکیل داده بود، بی‌درنگ بنا به دستور انجمن نظارت را تشکیل داد و سپس با برقراری مقررات، انتخابات را برگزار کرد که در نتیجهٔ آن، حسن مفتخرالممالک و حاجی‌ابراهیم ماهوت‌فروش (در عکس دسته‌جمعی نمایندگان، نام وی آقا محمد علی آمده ) به عنوان نمایندگان بارفروش به طهران فرستاده شدند.
اریش انگلس
فیلم‌شناسی
تندر، روشنایی و طلوع (۱۹۳۶)
پیشینه بابل
فتح تهران
"نوشتار اصلی: فتح تهران"سالار فاتح در کتاب خاطرات خود دربارهٔ مشروطه و فتح تهران، از اقامت در خانهٔ سعید حضور در علی‌آباد (قائم‌شهر کنونی) می‌نویسد. پس از دو روز اقامت، به هنگام عصر جوانی مشروطه‌خواه به نام «میرزا عبدالکریم‌خان» که منشی ادارهٔ «کسیس» در «بارفروش» بود، به دیدار وی آمد. وی چندین روزنامهٔ ترکی، روسی و فارسی که از شوروی آمده بود را برای سالار فاتح آورد و به وی گفت که در میان ارامنهٔ بارفروش شایعه‌ای پخش شده که بعد از به توپ‌بستن مجلس، دولتیان تهران دستورالعملی به میرهاشم و میرزا حسن و رحیم‌خان چلپیانلو دادند که در تبریز با دولتیان به اتفاق انجمن اسلامی به انجمن ولایتی و مشروطه‌خواهان حمله برند. میرزا عبدالکریم‌خان اطلاعات دیگری هم به سالار فاتح داد و وی را از قیام ستارخان و باقرخان آگاه کرد که این موضوع بسیار سالاتر فاتح را خشنود کرد.
دوران رضاشاه
در دو یا سه سال آخر حکومت رضاشاه، افسری به نام «ستوان ناظمی» مسئول «سربازگیری» (نظام اجباری) در بابل شد. وی در زمان مسئولیت خود فساد گسترده‌ای انجام داد و اخاذی‌های بسیاری از مردم کرد. وی پس از اشغال بابل به دست نیروهای روس، از این شهر گریخت.
سفر دوم رضاشاه
رضاشاه در سال ۱۳۱۲ پس از اسب‌دوانی در ترکمن‌صحرا، به بابل آمد. در این سفر که در تاریخ ۲۶ آبان آغاز شد، سردار اسعد که در کابینهٔ محمدعلی فروغی، وزیر جنگ بود، همراه شاه بود. وی یک هفته پس از این سفر دستگیر و بازداشت شد.
حکومت نظامی خرداد ۱۳۳۲
در پی آشوب‌های اواخر بهار ۱۳۳۲، در روز ۳۱ خرداد ۱۳۳۲ نمایندهٔ محمد مصدق، نخست‌وزیر وقت به همراه هیئتی از تهران وارد بابل شدند. هم‌زمان با این سفر، در بابل حکومت نظامی اعلام شد. در ۲۴ آبان ۱۳۳۲ سخنگوی دولت محمد مصدق، از لغو حکومت نظامی در ۱۲ شهرستان ایران خبر داد که بابل جزو آن‌ها بود.
نوروزها در بابل
محمدرضا شاه پهلوی در مدت هفت سال زندگی مشترک با ثریا اسفندیاری، هر ساله ۱۳ روز تعطیلی نوروز را در کاخ بابل می‌گذراند؛ ولی در نوروز ۱۳۳۸ یعنی در نخستین نوروز پس از جدایی شاه و ثریا، شاه که به مانند هر سال راه مازندران و بابل را در پیش گرفته بود، در میانهٔ راه در گچسر به راننده دستور ایست داد و پس از استراحت کوتاهی در هتل، به تهران بازگشت. کاخ بابل از ساخته‌های اوژن آفتاندلیانس معمار مشهور ایرانی است.
زمین‌لرزهٔ سال ۱۳۳۶
نوشتار اصلی: زمین‌لرزه سنگچال (۱۳۳۶)
در ساعت ۴ بامداد ۱۱ تیر ۱۳۳۶، زمین‌لرزهٔ شدیدی روی داد که مرکز آن لاریجان و بندپی بابل بود. این زمین‌لرزه سراسر مازندران را به لرزه درآورد. در بابل، بازاریان و کارمندان تا چند روز کار خود را رها کرده، به صحرا رفتند و چادر زدند. روزنامهٔ «اعتراف» چاپ بابل در شمارهٔ نهم خود در روز ۲۶ تیر ۱۳۳۶ از این زمین‌لرزه در بابل و پیرامون آن خبر داد که افزون بر خسارات و خرابی‌ها، تلفات جانی هم داشته‌است. بنا بر این گزارش، تلفات این زمین‌لرزه در روستای سنگ‌چال بندپی و توابع آن ۱۳۳ کشته و ۲۶۰ زخمی بوده‌است. در پی این زمین‌لرزه، کمک‌های مردمی و دولتی بسیاری به بخش بندپی بابل فرستاده شد. «محمدصادق شفیع‌زاده» بازرگان نیکوکار بابلی که با تجارت‌خانهٔ شوروی در ارتباط بود، با توجه به الگویی که در این کشور سوسیالیستی بود، برای نخستین بار در ایران اقدام به چاپ «کالابرگ» کوپن کرد تا کمک‌ها به‌طور صحیح و عادلانه میان زلزله‌زدگان توزیع شود.
جنگ جهانی دوم
به هنگام اشغال ایران در جنگ جهانی دوم به دست نیروهای متفقین، هواپیماهای جنگی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی شهرهای بابل و بابلسر را بمباران کردند. در بابلسر بخشی از اسکله و پل کوچک آسیب دید. ستون نیروی زمینی شوروی در روزهای هفتم و هشتم اشغال به بابل رسید. به محض ورود ستون نیروی زمینی شوروی، فرماندهٔ ستون دستور بستن دکان‌ها را داد. از این رو که همهٔ نیروهای شهربانی و ژاندارمری ادارهٔ خود را ترک کرده و پنهان شده بودند، نیروهای روس امنیت بابل را برعهده گرفتند و پس از چند روز تعطیلی، دکان‌ها دوباره باز شدند.
نیروهای شوروی ساختمان‌ها و املاک رضاشاه و بناهای دولتی چهارراه بیمارستان «یحیا نژاد» که هم‌اکنون چهارراه «فرهنگ» خوانده می‌شود را به مرکز فرماندهی و اداری خود تبدیل کردند. بر روی دیوار مرکز فرماندهی روس‌ها، شعارهایی بر ضد آلمان نازی نوشته شد. تمرین‌های نظامی روس‌ها در میدان مشرف به خیابان ورودی کاخ سلطنتی بابل (هم‌اکنون میدان کارگر) برگزار می‌شد. در هنگام اشغال متفقین، مردمی که از بابل و دیگر نقاط مازندران قصد سفر به تهران را داشتند، در منطقهٔ جاجرود با ایست بازرسی نیروهای روس مواجه می‌شدند که گاه با دادن یک بطری ودکا یا یک بسته سیگار، اجازهٔ گذر می‌یافتند.
ابویزید مانتسیگوف
ابویزید مانتسیگوف (زادهٔ July 28, 1993) یک کشتی‌گیر اهل روسیه در دستهٔ سبک‌وزن کشتی فرنگی است. مانتسیگوف در سال ۲۰۱۹، قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان و قهرمانی کشتی اروپا شده است.
پیشینه بابل
جنگ جهانی دوم
در دوران اشغال، با این که خود مردم بابل دچار تنگ‌دستی و کمبود مواد خوراکی بودند، نیروهای روس آذوقه و محصولات کشاورزی و همچنین گاو و گوسفند مردم را می‌گرفتند و به شوروی می‌فرستادند.
ابویزید مانتسیگوف
مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹
مانتسیگوف در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ نورسلطان حاضر بود که لی جی-یئون از کره جنوبی، مالخاس آمویان از ارمنستان و بالینت کورپاسی از مجارستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال آرام واردانیان از ازبکستان را شکست داد و مدال طلا وزن ۷۲ کیلوگرم را بدست آورد.
اریش انگلس
فیلم‌شناسی
بانوی خاکستری (۱۹۳۷)
به نام مردم (۱۹۳۹)
ریو مرکزی (۱۹۳۹)
دکتر کریپن (۱۹۴۲)
عنکبوت طلایی (۱۹۴۳)
جمعه، سیزدهم ماه (۱۹۴۹)
محاکمه جنایی دکتر جردن (۱۹۴۹)
بانویی در لباس سیاه (۱۹۵۱)
شب بی‌اخلاقی (۱۹۵۳)
سه درخت توس در هیث (۱۹۵۶)
میوه در باغ همسایه (۱۹۵۶)
بیوه‌ای با پنج دختر (۱۹۵۷)
دکتر کریپن زندگی می‌کند (۱۹۵۸)
پیشینه بابل
قیام ۱۳۲۰
در نخستین سال اشغال شوروی، «ستوان ناظمی» که در دو یا سه سال واپسین حکومت رضاشاه مسئول «سربازگیری» (نظام اجباری) در بابل بود و به هنگام هجوم روس‌ها گریخته بود، به شهر بازگشت و دوباره به سربازگیری مشغول شد. اما مردم بابل بر وی تاختند و خودروی وی را آتش زدند. مردم با تظاهرات عمومی حوزهٔ سربازگیری را اشغال کرده و پس از تخریب، به آتش کشیدند. در پی این رخداد، ستوان ناظمی از شهر گریخت.
پس از گریختن ناظمی، مردم به سازمان ثبت احوال بابل هجوم بردند و همهٔ اسناد و بایگانی شناسنامه‌ها، که مبنای تشخیص سن افراد برای سربازگیری بود را به آتش کشیدند. پس از حمله به ادارهٔ ثبت احوال، مردم به چندین ادارهٔ دیگر هجوم بردند و به همین ترتیب شهر چند روز در شورش و آشوب بود. در نهایت فرماندهٔ ستون نیروی زمینی شوروی با اعزام سربازان روسی به شهر، آرامش را به شهر برگرداند.
در پی این رویداد، تا چند سال در شهر بابل سربازگیری انجام نشد.
بازگشت خمینی
پس از بازگشت سید روح‌الله خمینی به ایران در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، مردم بابل در خیابان‌ها جشن برپا کردند. همچنین نمایشگاه عکس رویدادهای انقلاب در بابل برگزار شد.
تصرف اموال شاهنشاهی
در روز ۳۰ بهمن ۱۳۵۷، نیروهای پاسدار انقلاب، املاک و کاخ شاهنشاهی در بابل را تصرف کردند. کاخ شاه در سال ۱۳۶۱تبدیل به دانشگاه علوم پزشکی بابل شد.
یورش به نمایندهٔ بابل در مجلس
در دوره دوم مجلس شورای اسلامی به هنگام گزینش نخست‌وزیر در سال ۱۳۶۴، «ولی‌الله زمانی» نمایندهٔ بابل در پشتیبانی از نخست‌وزیری محمدرضا مهدوی کنی و مخالفت با میرحسین موسوی به سخنرانی پرداخت. ولی در هنگام سخنرانی، هادی غفاری و اکبر حمیدزاده که هر دو نمایندهٔ مجلس بودند، به سوی وی یورش بردند و او را مورد ضرب و شتم قرار دادند. این کتک‌کاری در حدی بود که از دهن ولی‌الله زمانی خون بیرون ریخت.
انصار حزب‌الله
در بابل به دلیل بافت سنتی و مذهبی بسیاری از مردم، گروه‌های مذهبی فعالیت گسترده‌ای دارند. بنا بر گفتهٔ بسیاری از سران گروه انصار حزب‌الله، بابل یکی از مهم‌ترین و پرفعالیت‌ترین شهرهای این گروه است.
ابن اسفندیار در تاریخ طبرستان. دربارهٔ بنای مامطیر و نام آن می‌گوید که چون امام حسن بن علی، در زمان خلافت عمر به مامطیر رسید و مکانی دلگشا با آبگیرها و مرغان و شکوفه‌ها بدید گفت: «بقعة طیّبة ماء وطیر». به گفته ابن اسفندیار از آن تاریخ «مختصر عمارتی پدید آمد تا به عهد محمّد بن خالد که والی ولایت بود بازار فرو نهاد و بیشتر عمارت فرمود؛ در سنة ستّین و مائه مازیاربن قارن مسجد جامع بنیاد نهاد و شهر گردانید». این قسمت مغشوش است و مطالب آن نادرست می‌نماید. نام مامطیر که به «ماءوطیر» نسبت داده شده‌است نامی قدیمی است و عربی نیست. بعضی از متأخران هم که آن را «مامیثرا» دانسته‌اند تنها از روی گمان و مشابهت لفظی بوده‌است. آنچه با احتمالی قوی می‌توان گفت این است که این نام پیش از آمدن اسلام بدان محل اطلاق می‌شده‌است و حتی پیشتر از اسلام در آن محل جمعیت و آبادی هم وجود داشته‌است، زیرا محلی مستعد شهرنشینی و سکونت انسان بوده‌است و این‌که در تاریخ طبرستان آمده‌است که «محمد بن خالد بازار فرو نهاد و بیشتر عمارت فرمود» نیز درست نمی‌نماید، زیرا کتب تاریخ از والیان نخستین طبرستان کسی را به نام محمدبن خالد ذکر نکرده‌اند. اگر کلمه «ستین و مائة» راجع به محمدبن خالد باشد باید گفت که در ۱۶۰ کسی به این نام در آنجا حاکم نبوده‌است و اگر راجع به مطلب بعدی باشد که «مازیاربن قارن مسجد جامع فرو نهاد و شهر گردانید» نیز درست نیست، زیرا مازیار بن قارن در آن هنگام یا هنوز زاده نشده یا کودکی خردسال بوده‌است. احتمال می‌رود که این جمله ترجمه‌ای از عبارت ابن فقیه هَمَدانی باشد در کتاب البلدان که در «مختصر» آن. آمده‌است: «وَبَنی ' خالد بطبرستان المنصورة و اتّخَذَ بها سوقا» (خالد در طبرستان منصوره را ساخت و در آن بازاری بنا کرد)، یعنی خالد که همان خالدبن برمک معروف باشد، در تاریخ طبرستان به صورت محمدبن خالد آمده‌است و «منصوره» در کتاب ابن الفقیه تحریف «ممطیر» است، زیرا در فهرست بیست و هفت شهر مازندران «درون دربند تمیشة» که ابن اسفندیار ذکر کرده‌است شهری به نام منصوره نمی‌بینیم. به گفتة ابن فقیه. خالدبن برمک از جانب منصور به طبرستان رفته بود تا با اصبهبذ بجنگد. احتمالی هم هست که خالد که در زمان منصور به طبرستان رفته بود و در مامطیر بازار و ساختمان کرده و آنجا را به نام منصور «منصوره» خوانده، ولی مردم طبرستان این نام را نپذیرفته و آن‌جا را همچنان «مامطیر» خوانده باشند. مطلب دیگر که می‌گوید «مازیار بن قارن مسجد جامع بنیاد نهاد و شهر گردانید» نیز درست نیست، زیرا با احوالی که از مازیار می‌شناسیم، او اهل بنای مسجد جامع نبود و حتی به گفتة ابن اسفندیار. مسجدها را خراب کرد.
به هر حال مؤلف تاریخ طبرستان مامطیر را از جمله شهرهایی می‌داند که در هامون، یعنی قسمت دشت مازندران، «جامع و مُصلّی و بازارها و قضات و علماء و منابر» داشت. به گفته او خراج مامطیر و تریجه در زمان طاهریان ۰۰۰، ۳۷۰ درم بود و این می‌رساند که این دو شهر از آمل خیلی کوچکتر بوده‌اند. ابن فقیه. شهر مامطیر را دارای مسجد و منبر می‌داند و می‌گوید که میان آن و آمل روستاهای آباد زیاد است. به گفتة او فاصلهٔ میان مامطیر و آمل شش فرسخ یا یک مرحله و میان مامطیر و ساریه (ساری) نیز تقریباً همین اندازه بوده‌است. مؤلف حدودالعالم در قرن چهارم هجری مامطیر را «شهرک» می‌خواند با آب‌های روان و می‌گوید: «از وی حصیری خیزد سطبر و سخت نیکو که در تابستان به کار دارند». سمعانی نیز در الانساب (ذیل «مامطیری») آن را «بُلیْد» (شهرک) می‌خواند و می‌گوید که جماعتی از علما از آن برخاسته‌اند. ابن اسفندیار در تاریخ طبرستان گاهی به مناسبت حوادث تاریخی از مامطیر ذکر می‌کند. خود او در این شهر گورِ ابن مهدی مامطیری را که از امامان بزرگ طبرستان و مفاخر آن سامان بوده دیده‌است». از مشاهیر مامطیر در اوایل قرن هفتم ابو رضا حسین بن محمدبن ابی الرّضا علوی مامطیری بود که در چهارم شوال ۶۰۶ نصیرالدوله شمس‌الملوک باوندی را «بغَدْر شهید کرد».
دقیقاً معلوم نیست که در استیلای مغول بر مامطیر چه گذشته‌است. ظهیرالدین مرعشی. می‌گوید که لشکر مغول در استرآباد و مازندران قتل به افراط کردند، چنان‌که تودهٔ خاک در آمل و ساری و کجور که از خراب‌کاری آن‌ها پیدا شده بود هنوز (در زمان او) بر جای بوده‌است. اگر حال شهرهای بزرگ چنین بوده، حال شهرک‌ها معلوم است و شاید از این رو نام مامطیر برافتاده و در قرن هشتم در زمان حکومت مرعشیان نام بارفروش ده برآن نهاده شده باشد. دربارهٔ این تحول می‌توان حدس زد که شهرک مامطیر، مانند شهرک‌های دیگر مجاور آن از قبیل رودبست و ارم و تریجه و غیر آن، در حملهٔ مغول به کلی ویران شده بود. پس از مدتی چون محل آن استعداد آبادی و استقرار جمعیت را داشته‌است، مردم به تدریج در آن جمع شده‌اند و این از افسانه‌ای که دومورگان از قول مردم این شهر دربارهٔ آستانهٔ کلاج مشهد یا کلاج مسجد ذکر کرده‌است به خوبی معلوم می‌شود. به موجب این افسانه، در آن محل هفته بازاری تشکیل می‌شده‌است و این وجه نامگذاری بعدی آن را به بارفروش ده روشن می‌سازد. چنان‌که گفتیم، محل شهر در نیمه راه میان ساری و آمل بوده و از سوی دیگر به دریا نزدیک بوده و در حقیقت میان دو قسمت شرقی و غربی مازندران قرار داشته‌است. از این روی بعید نیست که مرکزی برای عرضهٔ کالاهای بلاد مختلف طبرستان بوده‌است. احتمال می‌رود، چنان‌که بعدها از شواهد تاریخی به‌طور مسلم می‌دانیم، که در آن زمان نیز کشتیهای بازرگانی میان ممالک شمال دریای خزر و مازندران به بندر مشهدسر می‌آمده‌اند. در قرن هشتم و اوایل قرن نهم ممالک شمال دریای خزر در دست دولتی مغولی ترکی افتاده بود که در اروپا به اردوی زرین (آلتون اردو) معروف است. حکومت این قلمرو پهناور با مسلمانان بود و قسمتی از بازرگانی میان اروپای شرقی و روسیه و ایران از این طریق صورت می‌گرفت. رقابت شدید میان اردوی زرین و ایلخانان مغول و تیموریان سبب شده بود که قسمتی از این تجارت نه از راه آذربایجان بلکه از راه دریای خزر صورت گیرد.
چندی نگذشت که بارفروش‌ده از لحاظ نظامی و سیاسی نیز مهم شد. در سال (۷۵۰ ه‍.ق) کیاییان جلالی _ با کشتن فخرالدوله حسن در ۷۵۰ ه‍.ق سلسله باوندیان سوم پایان یافت. کیا فخرالدین در ساری حاکم شد و از این پس این دودمان با عنوان جلالیان بر مازندران مستولی شدند ـ مامطیر را نیز متصرف شدند و مدت ۱۳ سال (تا ۷۶۳ در آنجا حکومت کردند. در سال ۷۶۳ سادات مرعشی سرپرستی میربزرگ در آمل قیام کردند و آنجا را متصرف شده و خود را آماده حمله و تصرف مامطیر و ساری می‌نمودند، کیائیان جلالی بالاخره شکست خوردند و مامطیر را از دست دادند. به گفتهٔ مرعشی، جنگ کیائیان جلالی با سادات مرعشی نزدیک بارفروش ده در کنار باوُل رود اتفاق افتاد و سید قوام‌الدین مرعشی پس از شکست دادن کیائیان جلالی با فرزندان خود در بارفروش ده «نزول اجلال فرمود». باز پسران قوام‌الدین در کنار بارفروش ده کیائیان جلالی را شکست دادند و کیا فخرالدین جلال را با چهار فرزندش کشتند». جلال ازرق که از بنی اعمام کیائیان بود از جانب دیوان «دهدار» بود و در بارفروش اقامت داشت». به گفتهٔ ظهیرالدین در بارفروش‌ده پشته‌ای بود به نام «ازرق دون» (تپه ازرق) که محل عمارت و خانه او بوده‌است. آبادی‌های امروز جلال ازرک (ازرق) در شهرستان بابل به نام اوست. سید قوام الدین مرعشی در بارفروش ده اقامت داشت و چون در محرم ۷۸۱ در همان‌جا درگذشت نعش او را از آنجا به آمل بردند و در آن شهر دفن کردند. پس از فتح مازندران به دست تیمور در ۷حکومت سادات مرعشی بر مازندران مدتی قطع شد؛ ولی سادات مرعشی پس از مرگ تیمور دوباره سر برآوردند و بارفروش‌ده در تقسیم میان سادات مرعشی نصیب سید غیاث الدین مرعشی شد. در تاریخ احوال سادات مرعشی در تاریخ طبرستان و رویان و در تاریخ خاندان مرعشی ذکر بارفروش ده مکرر به میان آمده‌است.
جوزفا باربارو دربارهٔ اوضاع مازندران و بارفروش‌ده در زمان تیموریان می‌آورد: مردم مازندران جنگجوترین مردم ایران به‌شمار می‌رفتند و تا مدتی نسبتاً مدید در برابر نیروی تیمور پایداری کردند شهرهای عمده آن عبارتست از ساری مرکز مازندران، بارفروش ـ بابل امروزی- که بیش از یکصد هزار تن جمعیت دارد و بارفروشده به عنون یک مرکز تجاری در زمان حکومت شاه عباس اول صفوی که مادرش از مرعشیان تبرستان بود، توسعه یافت.
رابرت استودارت که به همراهی سر دادمور کاتن فرستادهٔ دربار انگلیس به ایران سفر کرده و در شوال ۱۰۳۷/ ژوئن ۱۶۲۸ در مازندران به حضور شاه عباس اول رسیده‌است، در یادداشت‌های خود «شهر بارفروش» را «زیبا» وصف می‌کند و می‌گوید که قبر امامزاده اسماعیل پسر امام موسی کاظم در آن‌جاست. استودارت از یکی از کاخ‌های شاه به نام عمارت اسحاق خان، در جوار شهر، نام می‌برد («اسحاق خان» درست نیست و Dissaca-chal را مترجم چنین خوانده‌است که به احتمال قوی «دزدک‌چال» است) و می‌گوید که در اطراف عمارت شاهی استخر گرد زیبایی است که بسیار بزرگ است و شاه از درون عمارت مناظر آب‌بازی را در آن‌جا تماشا می‌کند. او در این شهر مقادیر زیادی ابریشم و کرم ابریشم دیده‌است. احتمالاً استودارت امامزاده قاسم را با امامزاده اسماعیل اشتباه کرده‌است، زیرا امروز در شهر بابل امامزاده‌ای را به نام امامزاده اسماعیل نمی‌شناسند. استخری که استودارت به آن اشاره می‌کند ولی در عباس نامه به عنوان دریاچه از آن یاد کرده‌است در تاریخ خاندان مرعشی مازندران، «اصطلخ» نوشته شده‌است. و داستانی دربارهٔ بنای «بند اصطلخ» که از زمان شاه اسماعیل است در آن کتاب. مسطور است.
جوزفا باربارو دربارهٔ اوضاع مازندران و بارفروش‌ده در زمان تیموریان می‌آورد: مردم مازندران جنگجوترین مردم ایران به‌شمار می‌رفتند و تا مدتی نسبتاً مدید در برابر نیروی تیمور پایداری کردند شهرهای عمده آن عبارتست از ساری مرکز مازندران، بارفروش ـ بابل امروزی _که بیش از یکصد هزار تن جمعیت دارد و بارفروشده به عنون یک مرکز تجاری در زمان حکومت شاه عباس اول صفوی که مادرش از مرعشیان تبرستان بود، توسعه یافت. در زمان زندیه و هنگام نقل فعالیت‌های آقا محمد حسن خان آغامحمدخان قاجار ذکر بارفروش بسیار به میان می‌آید و جالب توجه آنکه کلمهٔ ده از آخر آن برداشته شده‌است. گ. ملگونف، سیاح معروف که در سال‌های ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ میلادی از سواحل دریای خزر دیدن می‌کند می‌آورد: بابل پیش از انقلاب ۱۹۱۷ م. روسیه، یکی از مراکز بازرگانی مهم شمال کشور و محل واردات امتعهٔ خارجی و همچنین مرکز خرید محصولات طبیعی و مصنوعی قرای و قصبه‌های عمدهٔ مازندران محسوب می‌گردید و به همین لحاظ بارفروش نامیده شده بود. بعضی محققان را اعتقاد بر آنست که: از سدهٔ هشتم ه‍.ق یعنی از حکومت میرقوام‌الدین مرعشی، بارفروش دیه و از سدهٔ سیزدهم یعنی از زمان پادشاهی فتحعلی شاه قاجار بارفروش خوانده شده‌است.
مرگ کریمخان زند در سال ۱۱۹۳ ه‍.ق فرصتی پیش آورد تا آقامحمدخان پسر بزرگ محمدحسن خان که شانزده سال به عنوان گروگان نزد وی به سر می‌برد بتواند فرار کند آقا محمدخان در ۲۸ ذیقعده ۱۲۹۴ در بارفروش به انتظام امور پرداخت. اما رضا قلیخان قاجار به همدستی لاریجانیها در ذیحجه ۱۱۹۵ ه‍.ق به بارفروش آمده و مقر آغامحمدخان قاجار را محاصره کردند؛ و آغامحمدخان را به اسارت درآوردند؛ ولی دوستداران آغامحمدخان در بندپی به بهانه مراقبت سخت‌تر از او، وی را به بندپی بردند.
مسعود میرزا ظل‌السلطان، که روزگاری والی مازندران بود در سال ۱۲۷۸ ه‍.ق دربارهٔ بارفروش می‌آورد: شهر دوم مازندران بارفروش است. این اسمی است با مسمی در اینجا رد و بدل و خرید و فروش می‌شود. در این شهر، از داغستانی و لزجی و اهل آذربایجان و عراقی و ارمنی و ترکمان و غیره و غیره، همه گروهی هستند، یک کمپانی روس هم هست برای ترویج تجارت و تربیت مردم تازه.
دارسی تاد یکی از افسران انگلیسی که به همراهی سرگور اوزلی در ۱۲۲۶/۱۸۱۱به ایران آمده بود، به مازندران نیز سفرکرده‌است و از پلی که محمدحسن قاجار در حدود یک میلی بارفروش روی رود بابل احداث کرده بود یاد می‌کند. تاد از میزان تجارت و خوبی بازار بارفروش و مشهدسر که در آن عهد محل ورود تمامی کالاهای روس برای ایالت مازندران بوده‌است سخن می‌گوید (همان‌جا). جیمز بیلی فریزر، سیاح انگلیسی دو سفرنامه دربارهٔ ایران منتشر ساخته‌است ـ یکی در ۱۲۴۱/۱۸۲۵ و دیگری در ۱۲۵۴/۱۸۳۸ و در هر دو سفرنامه از بلاد جنوبی دریای خزر، از جمله از شهر بارفروش، سخن رانده‌است. فریزر بار اول حدود ۱۲۳۹/۱۸۲۳ به بارفروش رفته‌است و چنان‌که در سفرنامه دوم خود معروف به سفر زمستانی. می‌گوید: بارفروش در ۱۲۳۸/۱۸۲۲ به اوج شکوه و عظمت خود رسیده بود و تجارت روح این شهر بوده‌است، زیرا بسیاری از کشتی‌های روس در مشهدسر، بندر بارفروش، لنگر می‌انداختند و تجارت مازندران با روسیه از آن راه بود. اما در سفر دوم که در زمستان ۱۲۴۸/۱۸۳۳ به بارفروش کرده آن شهر را به گونهٔ دیگری دیده‌است، زیرا بارفروش علاوه بر صدمهٔ سختی که از وبا و طاعون خورده بود از تغییر راه تجاری روس و ایران نیز لطمهٔ زیادی دیده بود. بارفروش پیش از آن شهری بازرگانی و حاکم آن نیز بازرگان بود، اما در این ایام «مردم بارفروش ناچار شده‌اند که بلای تازه‌ای را تحمل کنند و آن بلای شاهزادگان و حاکمان منسوب به خاندان سلطنتی» است. علاوه بر وبا شهر در ۱۲۴۷ به بلایی دیگر نیز دچار شد: چاه‌های شهر، ظاهراً به علت آب شدن ناگهانی برف (که در آن سال زیاد باریده بود) طغیان کرد و دیوار خانه‌ها که از خشت خام بود شروع به ریختن کرد و کم مانده بود که همهٔ شهر بدل به توده‌ای از خاک شود؛ سرانجام چاره‌ای اندیشیدند و شیاری به رود بابل بازکردند و آب‌ها را به رودخانه هدایت کردند و شهر را از خطر انهدام نجات دادند. به گفتهٔ فریزر با این کار آب دریاچهٔ شهر پایین رفته و تقریباً به گودالی خالی مبدل شده بود.
از وقایع مهم بارفروش در اوایل سلطنت ناصرالدین شاه (حک. ۱۲۶۴–۱۳۱۳) واقعهٔ قلعهٔ طبرسی (منسوب به ابومنصور احمدعلی بن ابی طالب طبرسی از علمای شیعی قرن ششم و مؤلف کتاب الاحتجاج) است. قلعه طبرسی بر سر راه بارفروش به علی‌آباد (قائم‌شهر امروز) قرار دارد و به قول منوچهر ستوده (ج ۴، ص ۳۶۶) در نزدیکی قریة قراخیل از دهکده‌های بالاتجنِ علی‌آباد واقع است. در ۱۲۶۴ ملاحسین بشرویه‌ای از یاران سیّدعلی محمد باب * با عده‌ای در حدود دویست نفر از پیروان خود وارد بارفروش گردید و در سبزه میدان در کاروانسرایی منزل کرد. از مشاهیر شهر، حاج ملامحمد علی بارفروشی که در عرف بابیّه به «قدّوس» مشهور است، با اتباع خود به او پیوست و چون به جهت مخالفت علمای شیعه نتوانستند در شهر بمانند به قبر شیخ طبرسی رفتند و در آن‌جا قلعه مستحکمی بنا کردند و چندماهی با قشون دولت جنگیدند. ملاحسین بشرویه‌ای در جنگ هدف گلوله واقع شد و به قتل رسید. حاج ملا محمد علی بارفروشی گرفتار شد و در بارفروش به فتوای سعیدالعلمای مازندرانی کشته شد. قبر شیخ طبرسی امروز بر جای است، اما از قلعهٔ طبرسی اثر نیست.
از وقایع قرن سیزدهم در بارفروش و مازندران زلزله‌ها و طاعون‌ها و وباهای سختی است که سیاحان فرنگی به آن‌ها اشاره کرده‌اند. چنان‌که سروان نی پیر که در ۱۲۹۱/۱۸۷۴ مازندران را دیده‌است مدعی است که در این تاریخ یعنی چهل و دو سال پس از بروز طاعون موحش ۱۲۴۶–۱۲۴۷ هنوز جمعیت بارفروش به صورت اولش بازنگشته بود. او می‌گوید که بارفروش «صاحب دوازده هزارخانه و بین پنجاه تا شصت هزار جمعیت بوده‌است و جمع عواید دولت از طریق تجارت سر به پنجاه هزار تومان می‌زد». به گفتهٔ نی پیر بخشی از این افزایش داد و ستد معلول امنیت نسبی و بخشی دیگر معلول بهبود راه‌ها بوده‌است.
ناصرالدین شاه دو بار به مازندران و از جمله به بارفروش سفرکرده و هر دو بار شرح سفر خود را ظاهراً به قلم خودش نوشته‌است. بار اول در ۲۶ ذوالحجة ۱۲۸۲ از راه مشهدسر به بارفروش رسیده‌است (اعتمادالسلطنه، ج ۱، ذیل «بارفروش»). ناصرالدین از ده حمزه‌کلا به بارفروش می‌رسد و می‌گوید که خانه‌های آن سفالی (یعنی سفال پوش) و خوش وضع بود؛ درخت نارنج بسیار داشت و کوچه‌های آن خوب بود ولی سنگفرش نبود. جمعیت زیادی از مسلمان و یهودی و ارمنی و تجار ایرانی و باکویی و روسی به استقبال شاه آمده بودند. این امر می‌رساند که بارفروش در آن هنگام از مراکز بازرگانی شمال ایران بوده‌است و بازرگانان روس و باکویی برای تجارت در آن‌جا مقیم بوده‌اند. ناصرالدین شاه از «بحر ارم» سخن می‌گوید و از کارخانهٔ قند سازی و سفید کردن شکر که در حوالی دریاچه بود ذکری می‌کند. چون شکر مازندران به شکر سرخ معروف بوده‌است، ظاهراً به همین دلیل شکر را سفید می‌کردند. شکر سپید هم از قرن ششم در مازندران به دست می‌آمد: در زمان تاج‌الملوک مرداویج بن علی از آل باوند، به فرمان او در طبرستان نیشکر کاشتند و به «عملگاه» (ظاهراً کارخانه) آمل هر سال «بیست و پنج هزار من به بزرگ (یعنی من بزرگ) قند و نبات و شکر سپید حاصل بودی. » و این کارگاه گویا از خوزستان آمده بود: «و از خوزستان محمد خوزی و علی خوزی گفتند که کارگاه‌ها و شکر خانه‌ها به حکم ایشان بودی، شکر سپید سه من کوچک به عهد او به دانگی و نیم زرسرخ بود» (همان‌جا). سیاحان دیگر هم از کارخانهٔ شکر سفیدکنی بارفروش سخن گفته‌اند. ناصرالدین شاه از مدرسهٔ میرزا شفیع صدراعظم فتحعلی شاه یاد می‌کند و می‌گوید: «مدرسه‌ای به نظرم آمد بسیار عالی از بناهای میرزا شفیع صدراعظم مرحوم. مدرسه آباد طلبه نشینِ دایر، درخت نارنج بسیار داشت بارفروش حمّامهای خوب و مساجد عالی دارد» ناصرالدین شاه بار دیگر در ۱۲۹۲ به مازندران و از جمله به بارفروش سفر کرده‌است (رجوع کنید به روزنامهٔ سفر مازندران). اعتمادالسلطنه در مرآت البلدان می‌گوید که در طی این ده سال (۱۲۸۲–۱۲۹۲) به حکم شاه بازارهای تاریک سقف کوتاه مبدل به بازارچه‌های خوب و کاروانسراهای آباد گردیده و کوچه‌ها سنگفرش و عمارت «بحر ارم» که جز خرابه نبود معمور شده‌است»
از جمله وصف‌های جالب توجهی که در قرن گذشته از بارفروش شده یکی در سفرنامهٔ استرآباد و مازندران و گیلان تألیف میرزا ابراهیم نامی است که از ۱۲۷۶ تا ۱۲۷۷ نوشته شده‌است» به گفتة میرزا ابراهیم شهر در آن زمان ۳۵ محله داشته‌است. او اسامی آن‌ها را هم نوشته و از آن جمله «یهود محله» بوده‌است که پنجاه خانوار در آن سکونت داشته‌اند و یکصد تومان مالیات می‌داده‌اند. به گفتة میرزا ابراهیم این یهودیها «از هر ولایت چند خانوار آمدند و سیصد سال بالاتر است که در بارفروش ساکن می‌باشند. دو باب تورات‌خانه (کنیسه) و یک باب مکتب‌خانه دارند». گفتهٔ مؤلف مبنی بر این‌که یهودیان بیشتر از سیصد سال است که از ولایات مختلف به بارفروش رفته‌اند دلیل بر این است که این شهر از اواخر قرن نهم مرکز داد و ستد بازرگانی مهمی در مازندران بوده‌است. میرزا ابراهیم از «شکر ساز خانه دولتی» هم که از مسکو آورده‌اند و هشت سال است در آن‌جا برقرار شده‌است سخن می‌راند. یک من شاه قند را در بازار «یازده قران» می‌فروختند. در ۱۲۷۴ چهار هزار من تبریز شکر به کارخانه دادند که بعد از کسر مخارج سیصد تومان منفعت کرد. شکر سرخ تحویل کارخانه هر بیست من شاه به قیمت پنج تومان است». میرزا ابراهیم از دریاچهٔ بابل و عمارت وسط آن چنین می‌گوید: «آب این مردابچه به توسط آق رود از شاخهٔ رود بابل است و به مصرف زراعت هم می‌رسد» و چند نوع ماهی در آن به عمل می‌آید که به اصطلاح اهل مازندران «ظِلاجی»، «چکاب»، «طیل خُس»، «اِسْپَک» نامیده می‌شوند». به گفتهٔ میرزا ابراهیم در بارفروش و مشهدسر و پازوار کتان بسیار است و پنبه و نیشکر و رنگ و حنا و باقلا هم عمل می‌آید و «از کوکنار تریاک هم می‌گیرند و به طهران می‌برند و یک من شیرهٔ تریاک را به ده تومان می‌فروشند.
در کتاب «مأموریت علمی به ایران» تألیف ژاک دومورگان اطلاعاتی دربارهٔ بارفروش و آمل به لهجهٔ طبری به قلم حاجی آقا منشی میرزا یوسف آگنط (نماینده بازرگانی روسیه در بارفروش) و به خط خود او ارائه شده‌است. در این نوشته از کشتار و غارت محله یهودیان در سال ۱۲۸۷ سخن رفته‌است که بر اثر حادثهٔ کوچکی پیش آمد و در آن حدود چهارده زن و مرد کشته شدند و خانه‌های‌شان پس از چپاول آتش زده شده و بزرگِ یهودیان را به نام دانیال پس از زجر بسیار در لحاف آغشته به نفت پیچیدند و آتش زدند و تا هشت ماه یهودیان دربیم و اضطراب بودند تا آنکه به دستور دولت به این تعقیب و آزار پایان داده شد و برای جبران خسارت از مردم چهل هزار تومان پول گرفتند و میان یهودیان قسمت کردند و ایشان را به تجدید ساختمان خانه‌های ویران‌شان واداشتند. نیز در این رساله از کارخانه قند سازی بارفروش در جنب سبزه میدان آن شهر سخن رفته‌است و گفته شده‌است که به دستور میرزا تقی خان امیرکبیر دو کارخانهٔ شکرریزی (یکی در بارفروش و دیگری در ساری) احداث شده بود. ملگونفِ روسی در ۱۲۷۷/۱۸۶۰ در نواحی جنوبی دریای خزر سفر کرده‌است و سفرنامهٔ او مطالبی دربارهٔ بارفروش دارد. او نام محلات شهر را ذکر می‌کند و می‌گوید که دارای ۶۰۰۰ خانوار و ۵۰۰۰۰ جمعیت و ۱۱ کاروانسرا و ۴۱۴ دکان است. مالیاتش در آن زمان ۲۰۰، ۲ تومان بوده‌است. محل کمپانی روس در انتهای بازار در کاروانسرایی بوده‌است و هر ساله سیصد نفر از مردم باکو و دیگران آهن و مس و سماور و چینی به آن‌جا می‌آورده و می‌فروخته‌اند. سپس دربارهٔ کارخانهٔ قند سازی می‌گوید که هشت سال پیش از آن، یعنی در ۱۲۶۹، آن کارخانه را با استادش آورده‌اند ولی چون مواجب استاد را نداده‌اند بازگشته است! سخنان ملگونف مؤید آن است که کارخانه قند سازی را در زمان میرزا تقی خان امیرکبیر و به دستور او به بارفروش آورده‌اند و پس از قتل او چون مواجب استاد کارخانه را نداده‌اند ناچار به بازگشت شده‌است. ملگونف می‌افزاید که اکنون قند را بسیار بد تهیه می‌کنند و می‌گویند از ده من نیشکر پنج من قند توان ساخت، ولی دروغ است و از بیست من نیشکر به دشواری می‌توان پنج من قند به عمل آورد. از ضرابخانهٔ بارفروش و وضع عجیب آن و از باغ شاه عباس و بحرالارم و تپه‌ای به نام «دزد کچل» که گویا محل دفن دزدی کچل بوده‌است نیز سخن گفته‌است. منوچهر ستوده (ص ۱۹۷) می‌گوید: ملگونف گفته‌های عوام را نقل کرده و گرفتار لغت‌سازی عوامانه شده‌است؛ دزد به معنی قلعه است و کل شکل دیگری از «کول» است که در لغت طبری به معنی تپه است. اما من گمان می‌کنم که «دزد کچل» یا «دزد کل» همان «دزدک چال» است که در کتاب ستوده (ص ۱۹۵) از آن نام برده شده‌است.
صفصاف
صفصاف (صفصاف صافصاف، به معنی بید مجنون) یک روستای فلسطینی در ۹ کیلومتری شمال غربی صفد در فلسطین پیش از تشکیل دولت اسرائیل بوده‌است. روستاییان آن پس از کشتار صفصاف در اکتبر ۱۹۴۸، در خلال جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به لبنان گریختند.
تاریخ
این روستا در زمان رومیان صفصوفه نامیده می‌شد.
به گفته یاقوت حموی، در سال ۹۵۰ میلادی توسط حاکم حمدانی حلب، سیف الدوله، مورد حمله واقع شد.
دوران عثمانی
در اوایل قرن شانزدهم پس از میلاد، صفصاف به امپراتوری عثمانی ملحق شد و طبق اسناد مالیاتی ۱۵۹۶، این روستا روستایی در ناحیه ("شاخه") جیره، بخشی از سنجق صفد بود. ۲۵ خانوار سکنه داشت که ۱۳۸ نفر تخمین زده می‌شود که همگی مسلمان بودند. روستاییان نرخ مالیات ثابتی معادل ۲۵ درصد برای چندین اقلام کشاورزی از جمله گندم، جو، زیتون و میوه و همچنین انواع دیگر محصولات مانند کندو و بز پرداخت می‌کردند. در مجموع ۳۷۱۴ آقچه. یک چهارم درآمد به وقف (وقف دینی) تعلق می‌گرفت.
در سال ۱۸۳۸ صفصاف به عنوان روستایی در ناحیه صفد شناخته شد، در حالی که در سال ۱۸۷۵ ویکتور گوئرین آن را به عنوان روستایی با پانزده خانواده مسلمان توصیف کرد.
در سال ۱۸۸۱ پی‌ای‌اف در بررسی فلسطین غربی، صفصاف را به عنوان یک روستای کوچک در یک دشت با جمعیتی حدود ۱۰۰ نفر توصیف کرد. آنها همچنین خاطرنشان کردند که «سنگ‌های تزئینی یک ساختمان عمومی از قبل موجود» در در مسجد روستا ساخته شده‌است. روستاییان به کشت درختان زیتون و انجیر و تاکستان می‌پرداختند.
فهرستی از جمعیت در حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که صفصاف حدود ۷۴۰ سکنه دارد که همگی مسلمان هستند.
دوران قیمومت بریتانیا
صفصاف در سال ۱۹۲۲ بخشی از قیمومیت بریتانیا شد. در این مدت روستا در ضلع شرقی بزرگراه صفد - ترشیحا قرار داشت و در جهت شمال شرقی - جنوب غربی امتداد داشت. همه ساکنان صفصاف مسلمان بودند. یک مسجد و چند مغازه در مرکز روستا قرار داشت و یک مدرسه ابتدایی نیز در این دوره تأسیس شد. کشاورزی عمده‌ترین فعالیت اقتصادی بود و هم از چشمه آبیاری و هم از طریق دیم آبیاری می‌شد. در زمین شمال روستا میوه و زیتون کشت می‌شد.
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، صفصاف دارای ۵۲۱ مسلمان بود، که در سرشماری سال ۱۹۳۱ به ۶۶۲ نفر افزایش یافت که هنوز همگی مسلمان و در مجموع ۱۲۴ خانه بودند. در آمار سال ۱۹۴۵، طبق یک بررسی رسمی زمین و جمعیت، جمعیت آن ۹۱۰ مسلمان، با مجموع ۷۳۹۱ دونوم زمین بود. از این تعداد، در مجموع ۲۵۸۶ دانه به غلات اختصاص یافت. ۷۶۹ دونوم آبیاری یا برای باغ‌ها استفاده می‌شد، در حالی که ۷۲ دونم منطقه ساخته شده (شهری) بود.
۱۹۴۸ و پس از آن
در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۸، نیروهای اسرائیلی به عنوان بخشی از عملیات حیرام به روستا حمله کردند. پس از تسلیم روستاییان، حدود ۵۰ تا ۷۰ مرد در حبس قتل‌عام شدند و چهار زن گزارش دادند که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. سوابق ارتش اسرائیل برای این قتل‌عام محرمانه باقی مانده‌است.
در سال ۱۹۴۹ کفر هوشن در زمین روستا و به دنبال آن بار یوحای در سال ۱۹۷۹ و همچنین در زمین روستا تأسیس شد.
در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ محدوده روستا چنین شرح داده شده‌است: «این سایت مملو از علف و درختان پراکنده‌است که در میان آنها چند تراس و انبوه سنگ از خانه‌های ویران دیده می‌شود. در چند خانه اسرائیلی‌ها زندگی می‌کنند. بخشی از زمین‌های اطراف توسط آبادی‌ها مورد کشت قرار می‌گیرند و بقیه آن جنگلی است.»
الیعزر کاپلان
الیعزر کاپلان فعال صهیونیست، سیاست‌مدار اسرائیلی و از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود. الیعزر کاپلان اولین وزیر امور مالیه پس از تأسیس کشور اسرائیل بود.
زندگی‌نامه
الیعزر کاپلان در سال ۱۸۹۱ میلادی، از خانواده‌ای یهودی در شهر مینسک در بلاروس متولد شد. در سال ۱۹۰۵ میلادی، به عضویت سازمانی به نام «حزب سوسیالیست صهوینیست» درآمد. وی سپس با گروهی از هم‌فکرانش سازمانی به نام «جوانان صهیون» را در امپراتوری روسیه پایه‌گذاری کرد.
وی از دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک مسکو بود و در سال ۱۹۱۷ میلادی، در رشته مهندسی ساختمان فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۱۹۱۹ به عضویت در هیئت نمایندگی اکراین در کنفرانس صلح پاریس درآمد. الیعزر کاپلان سپس در سال ۱۹۲۰ میلادی، به فلسطین تحت قیومیت بریتانیا مهاجرت کرد و حزبی سوسیالیست-صهیونیستی با نام «کارگران جوان» را با گروهی از هم‌فکرانش پایه‌گذاری کرد.
الیعزر کاپلان از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ میلادی، از مدیران شهرداری تل‌آویو بود. او سپس در سال ۱۹۲۵ میلادی به عضویت در شورای شهر تل‌آویو برگزیده شد. وی تا سال ۱۹۳۳ میلادی در شورای شهر تل‌آویو عضویت داشت، تا آن‌که به عضویت در «هیئت مدیره» آژانس یهود درآمد.
در تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ میلادی (۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۷ خورشیدی)، ۲۵۰ صهیونیست در موزه وقت تل‌آویو به آدرس «پلاک ۱۶، بلوار روتشیلد»، جلسه‌ای را تشکیل داده و تصمیماتی را اتخاذ کردند که آن جلسه را به یکی از مهم‌ترین و تاریخی‌ترین جلسات قرن بیستم تبدیل کرد. الیعزر کاپلان یکی از اعضای شورای دولت موقت و از ۳۷ امضاکننده منشور استقلال اسرائیل بود.
الیعزر کاپلان به عنوان نماینده کِنِست در اولین دوره پارلمان اسرائیل از حزب ماپای برگزیده شد. وی سپس به مقام وزیر در وزارت‌خانه‌های مالیه و تجارت و صنایع اسرائیل منصوب شد. وی در سال ۱۹۵۱ میلادی به عضویت در دومین دوره کنست برگزیده شد. وی در ژوئن ۱۹۵۲ میلادی، به مقام قائم‌مقام اول نخست‌وزیر ارتقا یافت.
یادمان‌ها
در اسرائیل، خیابان کاپلان در کلان‌شهر تل‌آویو، مرکز درمانی کاپلان در شهر رخووت، منطقه صنعتی کیرات الیعزر در حومه نتانیا و «محله الیعزر» در شهر کفار سابا به افتخار وی نام‌گذاری شده‌اند.
توشوئو کاکی
توشوئو کاکی (Toshio Kakei؛ زادهٔ August 10, 1962) هنرپیشه اهل ژاپن است. وی در سال 2008 در مجموعه تلویزیونی ریومادن نقش بازی کرده است.
جهان تیمور
جهان تیمور (Jahan Temür؛ زادهٔ January 1, 1350) دست نشانده جلایریان برای تاج و تخت ایلخانان در اواخر دهه ۱۳۳۰ بود.
کوه سینت پیتر
کوه سنت پیتر (به هلندی: Sint-Pietersberg) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ماستریخت واقع شده‌است. کوه سنت پیتر ۱۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاده ای۱۰۴ (انگلستان)
این جاده از ناحیه اسلینگتون در شهرستان لندن شروع و در منطقه گریت مونک وود در شهرستان اسکس به پایان می‌رسد، طول این جاده ۲۱٫۲ کیلومتر است.
بالناریو آروئیو دو سیلوا
بالناریو آروئیو دو سیلوا (به پرتغالی: Balneário Arroio do Silva) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در سانتا کاتارینا واقع شده‌است. بالناریو آروئیو دو سیلوا ۱۳٬۴۳۰ نفر جمعیت دارد.
بحران مهاجرتی اروپا
بحران مهاجرتی سال ۲۰۱۵ اروپا       با افزایش تعداد پناهنده و مهاجران اقتصادی، از مناطقی چون خاورمیانه (سوریه، عراق، فلسطین)، آفریقا (اریتره، مالی، گامبیا، سومالی)، بالکان (آلبانی، کوزوو، مونته‌نگرو، بوسنی و هرزگوین، صربستان)  و آسیای جنوبی (اکثراً از ایران، افغانستان، پاکستان و بنگلادش)   که از طریق دریای مدیترانه و اروپای جنوب شرقی به اتحادیه اروپا می‌آیند،  و پناه می‌جویند بروز کرد. به گفتهٔ کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان تا آخر اوت ۲۰۱۵، ۷۰٪ پناهندگان از سوریه، افغانستان و اریتره بوده‌اند.
لفظ بحران مهاجرتی در آوریل ۲۰۱۵، که پنج قایق حامل دو هزار پناهجو به اروپا در دریای مدیترانه غرق شدند و بیش از ۱۲۰۰ نفر کشته شدند، رایج شد.
بحران مهاجرتی اروپا در ۲۰۱۸
در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۸، ششصد پناهجوی سرگردان در آب‌های مدیترانه که پذیرش آنها باعث اختلاف رهبران اروپا شده بود، به ساحل اسپانیا رسیدند. این گروه بیش از یک هفته در دریا سرگردان بودند، قرار است دو قایق دیگر هم مهاجران بیشتری به اسپانیا بیاورد.
ایتالیا این پناهجویان را از سواحل خود دور کرد اما اسپانیا به پیشنهاد فرانسه تعدادی از ۶۲۹ مسافر کشتی آکواریوس را پذیرفت. فرانسه هم قبول کرده تا شماری از این پناهجویان را بپذیرد. سرنوشت مسافران این کشتی، به بحرانی دیپلماتیک میان ایتالیا و فرانسه تبدیل شده بود.
فهرست فرودگاه‌ها بر پایه کد ایکائو: H
نحوهٔ چینش اطلاعات:
بانک دی
بانک دی یک بانک ایرانی در قالب شرکت سهامی عام است. این بانک در سال ۱۳۸۹ تأسیس شد و در حال حاضر دارای ۹۱ شعبه و حدود ۱۲۰۰ کارمند در سراسر کشور است. سهام بانک دی در بازار فرابورس ایران دادوستد می‌شود.
تاریخچه و نام
تاریخ شروع فعالیت بانک دی از تاریخ ۱۳۸۹/۰۲/۱۸ می‌باشد. واژه دی در ایران باستان به معنای آفریدن، ساختن و بخشودن است و دادار در فارسی از همین ریشه گرفته شده‌است. بانک دی از زیرمجموعه‌های بنیاد شهید و امور ایثارگران می‌باشد.
گروه‌های مالی و شرکت‌های زیرمجموعه
بانک دی جزو ثروتمندترین بانک‌های خصوصی ایران به حساب می‌آید اما به دلیل مدیریت غلط منابع این بانک درحال حاضر زیانده می باشد. از جمله دارایی‌های این بانک می‌توان نیروگاه دماوند، کوهستان پارک مشهد، زمین مترو صادقیه تهران، مجتمع فرهنگی تفریحی چشم تهران، شرکت سرمایه‌گذاری بوعلی و موارد بسیاری اشاره کرد که ارزش خالص فعلی آنها هزاران میلیارد ریال تخمین زده شده و برای فروش به مزایده گذاشته شده‌است. هر یک از شرکت‌های زیر مجموعه بانک دی نیز دارایی‌ها و شرکت‌های زیر مجموعه بسیاری دارند که ارزش هر کدام از آنها نیز هزاران میلیارد ریال تخمین زده می‌شود.
وضعیت کنونی
در حال حاضر بانک دی در حال گسترش سرمایه، شعب و مشتریان خود می‌باشد. در سال ۱۳۹۱ افزایش سرمایه به مبلغ هزار میلیارد محقق شد. در سال مالی ۱۳۹۷ بانک دی با سرمایه ۶٬۴۰۰٬۰۰۰ میلیون ریال، زیانی بیش از ۸۱٬۹۰۳٬۷۹۹ میلیون ریال (۸ هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان) به بار آورده در سال 99این بانک با افزایش سرمایه سرمایه خود را به 1350000000000رساند. به همین دلیل بانک مجبور به مزایده اموال مازاد خود شده‌است.
برند بانک دی
بانک دی در رتبه‌بندی ۱۰۰ شرکت برتر ایران در جایگاه ۵۶ام قرار دارد.
اسپانسر
بانک دی در سال ۱۳۹۵ با امضای قراردادی دو ساله با فدراسیون والیبال ایران از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ به عنوان اسپانسر و حامی مالی تیم‌های ملی ایران انتخاب شد.
لاسدورف
لاسدورف یک شهر در آلمان است که در زاله‌هلتسلاند واقع شده‌است. لاسدورف ۵۸۵ نفر جمعیت دارد.
فیلیپ مارکس
فیلیپ مارکس (Philipp Marx؛ زاده February 3, 1982) یک تنیس‌باز اهل آلمان است.
محمد صلاح (مربی فوتبال)
محمد صلاح (محمد صلاح؛ زادهٔ June 19, 1958) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی زمالک اشاره کرد.
پل علی‌آباد (مه‌ولات)
پل علی‌آباد؛ نام پلی تاریخی مربوط به دورهٔ قاجار است و در شهرستان مه‌ولات، ۵۰۰ متری غرب روستای علی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تنگ گچ
تنگ گچ، روستایی در دهستان رویدر بخش رویدر شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷ نفر (۱۵ خانوار) بوده‌است.
نیلس آندرشون
نیلس آندرشون (Nils Andersson; March 10, 1887 – 1887:3:10, August 15, 1947) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گوتبورگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده‌است.
ایستگاه متروی وود گرین
ایستگاه متروی وود گرین (Wood Green tube station) یکی از ایستگاه‌های خط سیرکل متروی لندن است.
این ایستگاه که در ناحیه وود گرین قرار دارد در سال ۱۹۳۳ میلادی تأسیس شده است.
بال‌نواری
بال‌نواری‌ها نام یک سرده از تیره سسکیان است.
پناهگاه حیات وحش یخاب
پناهگاه حیات وحش یخاب یک گستره ی حفاظت‌شده در منطقه ابوزیدآباد ، شهرستان آران و بیدگل استان اصفهان است. منطقه یخاب از سال ۱۳۶۰ با راه اندازی اداره حفاظت محیط زیست شهرستان کاشان تحت نظارت و کنترل آن اداره قرار گرفت و از آبان ماه سال ۱۳۸۹ با راه اندازی اداره حفاظت محیط زیست شهرستان آران و بیدگل مسئولیت نظارت بر این منطقه بر عهده این اداره قرار گرفته و با پیگیری‌های انجام شده در اوایل سال ۱۳۹۲ رسماً به عنوان منطقهٔ شکار ممنوع و در حال حاضر نیز به عنوان پناهگاه حیات وحش معرفی شد.
همچنین یخاب نام منطقه‌ای است در شمال شهر ابوزیدآباد و شرق شهر آران و بیدگل. نام منطقه برگرفته از نام چشمهٔ یخاب در دل ارتفاعات یخاب است که در تابستان‌های گرم هم آبی خنک از آن می‌جوشد. منطقهٔ شکار ممنوع یخاب که علاوه بر ارتفاعات یخاب، کوه‌های لطیف و ملک صدرا را در خود جای داده‌است. این منطقه علاوه بر کوها و ارتفاعات کم‌نظیر مناطق دشتی، بیابانی، کویری و تپه ماهوری وسیعی را در خود جای داده‌است. در این منطقه دارای منابع آبی فراوانی بوده و از پوشش گیاهی مناسبی برخوردار می‌باشد. این منطقه به علت دارا بودن گونه‌های نادر مانند یوزپلنگ، سیاه‌گوش، گربه شنی، گربه وحشی، جبیر، زاغ بور و پرندگان شکاری ارزشمند در کشور، از زیستگاه‌ها و ذخیره گاه‌های غنی ایران محسوب می‌شود. در دل این منطقهٔ کم‌نظیر آثار تاریخی متعددی نهفته‌است که از بین آن‌ها می‌توان به قلعه کرشاهی ابوزیدآباد ، قلعه و چاپارخانهٔ گرماب ابوزیدآباد، قلعهٔ سردار، قلعه و کاروانسرای سفیدآب و مجموعهٔ باستانی کوشکو اشاره نمود.
جولی مک‌نیون
جولی مک‌نیون (Julie McNiven؛ زاده October 11, 1981) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
جاده ای۱۰۵
جاده ای۱۰۵ یکی از جاده‌های کشور انگلستان است.
این جاده از ناحیه کانونبوری شروع و در ناحیه انفیلد تاون، لندن به پایان می‌رسد، طول این جاده ۱۳ کیلومتر است.
عبداللطیف منصور
ملا عبداللطیف منصور (زادهٔ ۱۹۶۸) سیاستمدار اهل افغانستان است. وی در ۷ سپتامبر ۲۰۲۱ به حیث سرپرست وزارت انرژی و آب امارت اسلامی افغانستان منصوب گردید. وی بیشتر عمر خود را در پاکستان گذراند و در این کشور در دارالعلوم حقانیه اکوره ختک، خیبر پختونخوا تحصیلات دینی خود را تکمیل کرد.
کوه سنین
کوه سنین (به عربی: جبل صنین) یک کوه در لبنان است که در لبنان واقع شده‌است. کوه سنین ۲٬۶۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
واکنش‌دهنده محدودساز
در یک واکنش شیمیایی عناصر یا ترکیبات شرکت‌کننده در واکنش به نسبت ضرایب استوکیومتری وارد واکنش می‌شوند. در واکنش‌های شیمیایی واقعی همواره مقدار واکنش دهنده‌ها به نسبت ضرایب استوکیومتری نیست در نتیجه یکی از واکنش دهنده‌ها به‌طور کامل مصرف می‌شود و در در مقابل مقداری از واکنش دهنده دیگر به صورت واکنش نداده باقی خواهد ماند. به واکنش دهنده‌ای که به‌طور کامل واکنش می‌دهد، واکنش دهنده محدود ساز یا محدودکننده گفته می‌شود. تشخیص واکنشگر محدودکننده به مقدار واکنش دهنده‌ها و ضرایب استوکیومتری بستگی دارد.
تعریفی ساده‌تر برای واکنش دهنده و فراورده: به فرمول شیمیایی زیر توجه کنید:(از چپ به راست خوانده می‌شود)
گرما ونور+بخار اب+گاز کربن دی‌اکسید= (تحت تأثیر گرما) گاز کربن دی‌اکسید+ شمع (هیدروکربن)
در این تغییر شیمیایی، گاز و شمع که دچار تغییر شیمیایی می‌شوند واکنش دهنده نامیده می‌شوند و به بخار اب و گاز کربن دی‌اکسید و گرما و نور که در اثر تغییر شیمیایی تولید می‌شوند فراورده می‌گویند.
منابع
کتاب علوم هشتم
کلیسای سنت بریجید در فس لویل
کلیسای سنت بریجید در فس لویل (Sainte-Brigide chapel in Fosses-la-Ville)، یک کلیسای کوچک قرن یازدهم است که مشرف به شهر فس لویل، بلژیک می‌باشد. این کلیسا که یک نمازخانه بزرگ و باستانی است تحت نظارت سنت بریجید، یک راهبه ایرلندی قرار داشت.
قنبرآباد (گناباد)
قنبرآباد (گناباد)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گناباد در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۲۰ نفر (۵۰۰خانوار) بوده‌است.
شرکت راه‌آهن ملی بلژیک
شرکت راه‌آهن ملی بلژیک (Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen) یک شرکت دولتی در کشور بلژیک است که مالک و گرداننده ترابری ریلی در این کشور است.
این شرکت در سال ۱۹۲۶ تأسیس شده و مقر آن در شهر بروکسل است. شرکت راه‌آهن ملی بلژیک در کشورهای فرانسه، هلند و انگلستان نیز فعالیت می‌کند.
لاوری براون
لاوری براون (Laurie Brown; August 22, 1937 – 1937:8:22, September 30, 1998) ورزشکار فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بیشاپ اوکلند، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال برافورد پارک آونیو، باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، باشگاه فوتبال ووکینگ، و باشگاه فوتبال آلترینچام اشاره کرد.
۱۸۷۸
۱۸۷۸ (میلادی) هزار و هشتصد و هفتاد و هشتمین سال گاه‌شماری میلادی است.
مینلا
مینلا نام یک سرده از تیره سسکیان است.
بالناریو پیکاراس
بالناریو پیکاراس (به پرتغالی: Balneário Piçarras) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در سانتا کاتارینا واقع شده‌است. بالناریو پیکاراس ۲۳٬۷۷۲ نفر جمعیت دارد.
کوه سهندرومان
کوه سهندرومان (به لاتین: Mount Sahendaruman) یک کوه در اندونزی است که در Sangihe Island واقع شده‌است.
جزیره سالای گومز
جزیره سالای گومز ، یک جزیره کوچک خالی از سکنه شیلی در اقیانوس آرام است. گاهی اوقات شرقی‌ترین نقطه در مثلث پلی‌نزی محسوب می‌شود.
جزیره سالای گومز و آب‌های اطراف آن منطقه حفاظت شده دریایی به نام «پارک دریایی جزیره سالای گومز» با مساحت ۱۵۰٬۰۰۰ کیلومترمربع را تشکیل می‌دهند.
محمد صدیق (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۴۰)
محمد صدیق (Mohamed Seddik; April 14, 1940 – 1940:4:14, July 5, 1996) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد.
او همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
جاده ای۱۰۶
جاده ای۱۰۶ یکی از جاده‌های کشور انگلستان است.
این جاده از ناحیه هاکنی شروع و در ناحیه لیتونستون، لندن به پایان می‌رسد، طول این جاده ۷.۱ کیلومتر است.
الپیدیو کوپا
الپیدیو کوپا (Elpidio Coppa; October 6, 1914 – 1914:10:6, August 31, 1978) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال اسپتزیا، باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال ارورا پرو پاتریا ۱۹۱۹، باشگاه فوتبال سمپدوریا، و باشگاه فوتبال آ.ث. میلان اشاره کرد.
یاکنا
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
جاکنا (به انگلیسی: Jaakna) روستایی در دهستان لانه-نیگولا، شهرستان لانه واقع در غرب کشور استونی است.
قایق هوایی
قایق هوایی که با عناوین قایق هواپیما، قایق باتلاق، قایق بایو، قایق پنکه‌ای یا قایق مردابی شناخته می‌شود یک شناور با کف صاف است که نیروی محرکه آن توسط ملخ (هوانوردی) متصل به موتور هواگرد یا موتور خودرو تأمین می‌شود. از این گونه قایق معمولاً برای ماهیگیری، شکار و طبیعت‌گردی و نجات و گشت مرزی استفاده می‌شود.
قایق‌های هوایی وسیله ترابری بسیار محبوب در مناطق باتلاقی یا کم عمق است چرا که استفاده از موتور قایق استاندارد با پیشران زیر آب غیرممکن است عمق کم‌آب و نیزاری‌بودن این کار را ناممکن می‌نماید، بیشترین کاربرد آن‌ها در اورگلیدز فلوریدا و همچنین در تالاب رودخانه هند، کیسیمیم و سنت جانسز. در رودخانه‌هایشان و رودخانه مکونگ و دلتای رود مکونگ و همچنین در بایو واقع در لوئیزیانا و مرداب‌های میان‌رودان و در مرداب انزلی و شلمچه در ایران است.