cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پاک‌بان
از زمان تبدیل شدن پساب‌زدایی و دفع زباله به یک اولویت، جاروگران خیابانی در شهرها به عنوان " کارگران بهداشت " به کار گرفته شده‌اند. یک پاک‌بان خیابانی به‌طور معمول برای تمیز کردن زباله‌ها، فضولات حیوانات و کثیفی‌هایی که در خیابان‌ها جمع می‌شود از جارو و خاک‌انداز استفاده می‌کند. بعداً شیلنگهای آب برای شستشوی خیابانها نیز مورد استفاده واقع شد.
ماشین‌آلاتی در قرن ۱۹ ایجاد شدند تا پاک‌بانی را کارآمدتر انجام دهند. امروزه از جاروبرقی‌های نوین که بر روی بدنه کامیون سوار می‌شوند، می‌توانند بقایای زباله ها که در خیابان‌ها جمع می‌شوند را جارو کنند.
پاک‌بان‌های نوین
جارو برقی‌های خیابانی جدیدتر قادر به جمع‌آوری ذرات کوچک زباله هستند. امروزه بسیاری از جارو برقی‌های خیابانی تولید شده دارای مجوز PM10 و PM2.5 هستند، به این معنی که آنها قادر به جمع‌آوری و نگهداری مواد ذره ای به اندازه کمتر از ۱۰μm و حتی پایین‌تر از ۲٫۵μm هستند. با وجود پیشرفت‌های فناوری جارو خیابانی، هنوز در ایالات متحده در ۹۰ درصد موارد از جارو برقی مکانیکی استفاده می‌شود. در سال ۲۰۱۸، Boschung، یک تولیدکننده دستگاه‌های پاک‌بان خیابانی در سوئیس، نخستین دستگاه پاک‌بانی تمام برقی با ۰ درصد انتشار گازهای گل‌خانه‌ای به نام Urban-Sweeper S2.0 را به بازار عرضه کرد.
جاروی دستی
نیاز به حذف زباله از جاده‌ها در مناطق شهری قرن‌ها وجود داشته‌است.
در گذشته گاهی قوانین محلی در یک شهر یا شهرک صاحب‌خانه را ملزم می‌کرد مسیر منتهی به منزلش را تمیز کند.
در زمانی که بیش‌تر آمدوشد وسایل نقلیه توسط اسب‌ها صورت می‌گرفت، رفت‌گرانی وجود داشتند که به دلیل ارزش فضولات اسب به عنوان کود حیوانی در مناطق روستایی اطراف شهر، اقدام به جمع‌آوری آن از کف گذرگاه‌ها می‌کردند.
جاروهای مکانیکی در ایالات متحده
نخستین جاروی مکانیکی مخصوص خیابان در ایالات متحده به سال ۱۸۴۹ توسط سی. اِس. بیشاپ اختراع شد. برای مدت طولانی، جاروهای مکانیکی خیابانی، در واقع تنها دیسک‌های چرخان بودند که با مفتول‌های سیم بسته شده بودند. این دیسک‌های چرخان به عنوان جاروهای مکانیکی عمل می‌کردند که گرد و غبار را در خیابان‌ها جارو می‌کردند.
تصور اشتباه رایج این است که چارلز بروکس در سال ۱۸۹۶ نخستین جاروی خیابانی را در آمریکا اختراع کرد. طراحی بروکس، که با «نخستین جاروی مکانیکی خیابانی» فاصله بسیار داشت، تنها گونه‌ای متفاوت از آنچه قبلاً وجود داشت، بود و حق ثبت اختراع آن در بین بیش از ۳۰۰ اختراع ثبت شده که پیش از سال ۱۹۰۰ در ایالات متحده صادر شده بود، قرار داشت. بیشتر جارو برقی‌های اختراع شده در قرن نوزدهم، از آن جمله جاروی بروکس، در واقع ارابه‌های متصل به اسب بودند که هیچ موتوری روی آن‌ها نصب نشده بود. چرخ‌های ارابه به هنگام چرخش، چرخ دنده‌ها یا زنجیرهایی متصل به فرچه تمیزکننده که توسط تسمه‌ای با هم متصل بودند را می‌چرخاند. نخستین خودرو پاک‌بان خودکار در ایالات متحده، که توسط موتور بخار رانده شده و برای تمیز کردن مسیرهای ریلی در نظر گرفته شده بود، به سال ۱۸۶۸ و به شماره ۷۹۶۰۶ ثبت اختراع شد. یوریکا سی. بون، نخستین زنی بود که به سال ۱۸۷۹، توانست برای یک دستگاه جاروبرقی خیابانی، حق ثبت اختراع به شماره ۲۲۲۴۴۷، دریافت کند. ماتیلدا جاسلین گِیج، در مجله نورث امریکن ریویو، جلد ۱۳۶، شماره ۳۱۸، به تاریخ مه ۱۸۸۳. نوشت: «موفقیت او بزرگ بود»
جان ام. مورفی در پاییز ۱۹۱۱ از سوی شرکت تاوِر اَند تَنک کامپنی واقع در الجین، ایلینویز فراخوانده شد. او نقشه ساخت یک خودرو موتوری را در سر داشت که می‌توانست زباله‌ها را از خیابان بردارد. این شرکت آمریکایی به سال ۱۹۰۳ توسط چارلز ویتینگ و جیمز تاد ایجاد شده بود. شرکت همچنین به‌تازگی و بی هیچ جنجال خبری، دانیل ام تاد را نیز استخدام کرده بود و تصمیم بر این شد که مورفی را نیز استخدام کرده و ایده او را توسعه دهند. این شرکت بعدها به اِلجین سویپِر کامپنی تغییر نام داد.
پس از دو سال آزمون و خطا، توسعه، آزمایش و تحقیق، یک جاروگر ساخته شد که مورفی از آن راضی بود؛ چراکه تمام عملکردهای فراگیر را به روشی که پیش‌بینی کرده بود، انجام می‌داد. دیگر هم‌کاران وی نیز مایل بودند با تولید و عرضه این دستگاه تازه به بازار، شهرت حاصل از تجربه تولید ۳۰ ساله‌شان در این صنعت را به خطر بی‌اندازند
در پاییز سال ۱۹۱۳، شهر بویس، آیداهو، پس از تظاهرات، اولین نخستین خودرو رفت‌گر الجین را خریداری کرد. مسوول پاک‌بانی خیابان بویز، توماس فینگان، با مقایسه ای نشان داد که با بهره‌گیری از از رفت‌گر موتوری الجین، در مقایسه با جاروهایی که با نیروی اسب کار می‌کردند، می‌توان ۲٬۷۱۶٫۷۷ دلار در هزینه‌ها صرفه‌جویی کرد.
پس از معرفی و فروش اولیه، مورفی به بهبود رفت‌گر خود ادامه داد. در سال ۱۹۱۷، حق ثبت اختراع مورفی، به شماره ۱۲۳۹۲۹۳، به وی و برای اختراع رفت‌گر خودکارش، اعصا شد.
پیشرفت فناوری
تا دهه ۱۹۷۰ که سیاستگذاران کم‌کم آغاز به ابراز نگرانی نسبت کیفیت آب نمودند، تنها به گردآوردی زباله‌ها اهمیت داده می‌شد. در ایالات متحده، تأخیری که این رفت‌گران داشتند را می‌توان در گزارش راناف ریپورت به سال ۱۹۹۸ مشاهده نمود. از آنجا که رفتگرهای قدیمی خیابان تنها در از بین بردن زباله‌های بزرگ جاده‌ای مؤثر بودند، گردوخاک و ذرات کوچک باقی مانده نیز در مقادیر زیادی جمع‌آوری نمی‌شدند. به این بقایای باقی مانده به عنوان یک موضوع زیبایی شناختی نگریسته نمی‌شد؛ چراکه باران باعث می شو آنها از بین بروند. امروزه، ذرات کوچک حاوی بخش قابل توجهی از بار آلاینده‌های آب هستند.
پاک‌بانی خیابان می‌تواند یک اقدام مؤثر در کاهش آلاینده‌ها در رواناب‌های سطحی. آژانس حفاظت از محیط زیست، پاک‌بانی خیابان را بهترین راهکار در حمایت از کیفیت آب می‌داند.
نمایش جیم جفریز
نمایش جیم جفریز برنامه گفتگوی آخر شب آمریکایی به مجری‌گری جیم جفریز بود. برنامه سه‌شنبه‌ها از کمدی سنترال پخش می‌شد. این برنامه مسائلی مانند اخبار برتر روز و بحث برانگیزترین موضوعات را مطرح می‌کرد. در مارس سال ۲۰۱۷، کمدی سنترال ده قسمت نیم ساعته از این برنامه را سفارش داد. مجموعه در ششم ژوئن سال ۲۰۱۷ پخش شد و بعد نیز گسترش یافت و ده قسمت اضافه به آن افزوده شد که بعد پنج هفته وقفه پخش شدند. در ۳۰ ژانویه سال ۲۰۱۹، کمدی سنترال برنامه را برای سومین فصل آن که در ۱۹ مارس ۲۰۱۹ پخش شد، تمدید کرد و بعد یک وقفه در تابستان، پخش آن مجدداً از تاریخ ۱۷ سپتامبر سال ۲۰۱۹ ادامه یافت. در ۱۹ نوامبر سال ۲۰۱۹ که مجموعه متوقف شد، از پخش نمایش جیم جفریز سه سال می‌گذشت.
از سال ۲۰۲۱، کل مجموعه در پارامونت پلاس قابل مشاهده است.
خلاصه کار
در اواخر سال ۲۰۱۶، کمدی سنترال یک قسمت آزمایشی برای برنامه سفارش داد که در هفتم دسامبر ضبط شد. بدین ترتیب این شبکه نمایش را در مارس ۲۰۱۷، به‌عنوان یک مجموعه نیم ساعته انتخاب کرد که ده قسمت آن برای پخش در تابستان برنامه‌ریزی شدند.
برد پیت، بازیگر، بعد از اینکه کلیپ‌ها و ویدئوهای استندآپ کمدی جفریز را دید، طرفدار او شد و از جفریز درخواست کرد که بتواند نقشی در نمایش جیم جفریز داشته باشد. او زمانی که فهمید قرار است نقش هواشناس را در برنامه جیم جفریز ایفا کند، بسیار مشتاق و خوشحال بود. حقوق دریافتی پیت برای ایفای نقش در این مجموعه، مقدار خیلی کمی بود.
چانگ چه
چانگ چه (Chang Cheh; February 10, 1923 – 1923:2:10, June 22, 2002) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه کننده اهل چین بود که در دهه‌های ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ فعالیت داشت. چانگ چه بیش از ۹۰ فیلم را در چین بزرگ کارگردانی کرد که اکثر آنها با همکاری استودیوی برادران شاو در هنگ کنگ ساخته شدند. بیشتر فیلم های او، اکشن هستند و به‌طور ویژه با فیلم‌های ووشیا و کونگ فوی پر از خشونت شناخته می‌شود. در اوایل دهه ۱۹۷۰ او مکرراً بازیگران دیوید چیانگ و تی لونگ را در فیلم‌هایش انتخاب می‌کرد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ او عمدتاً با گروهی از بازیگران معروف به‌ اوباش ونوم کار کرد. چانگ چه به خاطر همکاری طولانی مدتش با نویسنده نی کوانگ نیز شناخته می‌شود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به شمشیرزن یک دست، پرستوی طلایی، آنها که قهرمانند، لبه آب، دزد دریایی، انتقام، برادران تنی و ۷ مرد ارتشی اشاره نمود.
سرگئی سولویوف
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان (۱۹۷۵)، جایزه دولتی اتحاد شوروی و هنرمند مردمی روسیه شده‌است.
کشتار خاندان سلطنتی نپال
کشتار خاندان سلطنتی نپال در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ در کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت خاندان سلطنتی نپال، رخ داد. ۹ نفر از اعضای خانواده سلطنتی در یک تیراندازی دسته جمعی در هنگام شام دیدار ماهانه خانواده سلطنتی در خانه کشته شدند. بیرندرای نپال و همسرش ملکه آیشواریا نیز در این حادثه به قتل رسیدند. یک تیم تحقیقاتی منصوب دولت، ولیعهد دیپندرا را عامل این قتل‌عام معرفی کرد. دیپندرا پس از شلیک به خودش به کما رفت. بعداً، با مرگ پدرش، دیپندرا در حالی که در کما بود، پادشاه نپال اعلام شد. وی پس از سه روز کما در بیمارستان درگذشت. برادر بیرندرا، گیانندرا، پس از مرگ برادرزاده اش پادشاه دیپندرا به سلطنت رسید.
رخداد
در ۱ ژوئن ۲۰۰۱، ولیعهد دیپندرا به سوی ه کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت شاه نپال، محل برگزاری مهمانی، آتش گشود. او پدرش، پادشاه بیرندرا، مادرش، ملکه آیشواریا و هفت نفر دیگر از اعضای خانواده سلطنتی - از جمله برادر و خواهر کوچک ترش - را هدف گلوله قرار داد و به قتل رساند. او سپس به سر خود شلیک کرد و در حالی که از ناحیه سر در حالت اغما بود، به سلطنت رسید.
انگیزه وی از این قتل‌ها ناشناخته است، اما نظریه‌های مختلفی وجود دارد. دیپندرا خواستار ازدواج با دویانی رعنا بود که با هم در انگلستان آشنا شده بودند. ظاهراً خانواده دیپندرا با این ازدواج به علت گرایش سیاسی و خانوادگی متفاوت خانواده رعنا، شدیداً مخالف بودند.
نظریه‌های دیگر بیان می‌دارند که دیپندرا از تغییر کشور از سلطنت مطلقه به سلطنت مشروطه ناراضی بود و اعتقاد داشت پس از جنبش مردمی سال ۱۹۹۰ اختیارات بیش از حدی به مردم و مجلس داده شده‌است. این، با واقعیت آنچه رخ داده در تناقض است؛ ولیعهد پس از وقایع سال ۱۹۹۰ با شوق از کالج ایتن انگلستان بازگشته بود تا به پدرش در انجام امور نظام سیاسی جدید یاری رساند.
اختلافات زیادی پیرامون شرایط رخ دادن این قتل‌عام وجود دارد و حتی امروز نیز با لغو سلطنت ، سوالات زیادی در مورد علت آن در نپال باقی مانده‌است.
عواقب
دیپندرا در حالی که در کما بود به عنوان پادشاه اعلام شد، اما وی پس از سه روز در ۴ ژوئن ۲۰۰۱ درگذشت. گیانندرا به مدت سه روز نایب السلطنه بود و پس از مرگ دیپندرا، خود بر تخت سلطنت نشست.
در سه روز پایانی زندگی دیپندرا، گیانندرا اظهار داشت که این مرگ‌ها نتیجه «تخلیه تصادفی سلاح اتوماتیک» در داخل کاخ سلطنتی بوده‌است. با این حال، او بعداً گفت که این ادعا را به دلیل «ضوابط قانونی» مطرح کرده‌است، زیرا طبق قانون اساسی، و طبق سنت ، دیپندرا اگر زنده می‌ماند به جرم قتل محاکمه نمی‌شد. تحقیقات کامل انجام شد و معلوم شد که دیپندرا مسئول این قتل است.
یک کمیته دو نفره متشکل از کشاو پراساد اوپادایا، رئیس دادگاه عالی و ترانات رانابات، رئیس مجلس نمایندگان، تحقیقات یک هفته ای در مورد این قتل‌عام را انجام دادند. تحقیقات پس از مصاحبه با بیش از صد نفر از جمله شاهدان عینی و مقامات کاخ، نگهبانان و کارمندان، به این نتیجه رسید که Dipendra این قتل‌عام را انجام داده‌است. تعداد زیادی از منتقدان و نپالی، چه در داخل نپال و چه در خارج از کشور، در گزارش رسمی اختلاف نظر داشتند زیرا بسیاری از حقایق و شواهد گزارش شده توسط تیم تحقیق از بسیاری جهات متناقض به نظر می‌رسید. یکی از نزدیکان دیپندرا هنگامی که وی شاهزاده بود در مورد دیپندرا گفت: «او می‌تواند به خاطر عشق خود تاج و تخت را کنار بگذارد، اما هرگز نمی‌تواند این نوع کارها را انجام دهد.»
مراسم تشییع
در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۱، مراسم تشییع هندویی برای روح زدایی پادشاه برگزار شد. یک برهمین که لباس بیرندرا را به عنوان نماد پادشاه فقید پوشانده بود، یک فیل را از کاتماندو با خود آورد و به صورت نمادین، بسیاری از وسایل سلطنت را با خود برد. محل اقامت دیپندرا نیز سرانجام تخریب گشت. جسدها را نیز سوزاندند.
نظریات توطئه
پادشاه بیرندرا و پسرش دیپندرا بسیار محبوب و مورد احترام مردم نپال بودند. متعاقباً، پراچاندا، رئیس حزب مائوئیست نپال، در یک مجمع ادعا کرد که این کشتار توسط شاخه تحقیقات و تحلیل آژانس اطلاعات هند (RAW) یا آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) برنامه‌ریزی شده‌است. مروجان این عقاید ادعا می‌کنند که گیانندرا در این قتل‌عام سهیم بوده‌است تا خودش بتواند سلطنت را بر عهده بگیرد. رسیدن دوباره وی به سلطنت تنها در صورت از میان برداشتن دو برادرزاده اش، دیپندرا و نیراجان ممکن بود. علاوه بر این، گیانندرا و به ویژه پسرش پرنس پاراس در میان مردم محبوب نبودند. روز قتل‌عام، او در پوکارا بود در حالی که سایر سلطنتی‌ها در مراسم شام شرکت می‌کردند. در حالی که کل خانواده بیرندرا و دیپندرا کشته شدند، هیچ‌کس از خانواده گیانندرا کشته نشد پسرش با جراحات جزئی جان به در برد و همسرش با یک زخم گلوله هرچند خطرناک زنده ماند.
پیپت پادراز
پیپت پادراز یا پیپت ریچارد گنجشک‌سانی است که در سرده پیپت‌ها قرار دارد. این گونه میان‌جثه در علفزارها و سرزمین‌های باز شمال آسیا زندگی و زادآوری می‌کند. پیپت پادراز یک پرنده کوچنده با مسافت‌های طولانی است و بیشتر به سوی آسیای جنوب شرقی و شبه‌قاره هند کوچ می‌کند. این پرنده در جنوب ایران نیز یافت می‌شود.
وبژگی‌های ریخت‌شناسی
اندازه این پرنده ۱۸ سانتیمتر است. نوکش قهوه‌ای قرمز، نیم‌نوک بالا و سر نوک تیره است.
فرودگاه آبی دریاچه جرالدتن/هاتچیسن
فرودگاه آبی دریاچه جرالدتن/هاتچیسن یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود آب دارد. این فرودگاه در شهر ناکینا کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۳۴۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
خان‌دیزج
خان‌دیزج، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خوی استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان رهال قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۰۴ نفر (۱۲۱ خانوار) بوده‌است.
کامیل کازبی
کامیل اولیویا کازبی (Camille Olivia Cosby) (نام هنگام تولد: هانکس) (Hanks) (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۴۴)، انسان‌دوست، همسر کمدین بیل کازبی و تهیه‌کننده تلویزیونی آمریکایی است. شخصیت داستانی کلیر هاکستیبل در سری «کازبی شو» بر پایه زندگی کامیل ساخته شده است. کازبی از زندگی اجتماعی دوری می‌کند، اما به عنوان مدیر در تجارت شوهرش فعال بوده و همچنین خود را مشغول حوزه دانشگاه و نوشتن کرده است. کازبی در ۱۹۹۰ میلادی مدرک فوق لیسانس خود را از دانشگاه ماساچوست در امهرست به‌دست آورده و متعاقباً در ۱۹۹۲ میلادی دکترای تخصصی را کسب کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات
کامیل اولیویا هانکس در ۲۰ مارس ۱۹۴۴ در واشینگتن DC زاده شد، فرزند گای ای. هاکس سِر و کاترین سی. هانکس است و در نوربک، مریلند که درست در حومه واشینگتن واقع شده است، بزرگ شد. او بزرگ‌ترین فرزند از چهار فرزند خانواده است. پدر کازبی به عنوان داروساز در مرکز پزشکی والتر رید و مادرش در یک مهدکودک کار می‌کرد. والدین او هر دو تا سطح دانشگاه درس خوانده‌اند، پدرش مدرک فوق لیسانس خود را از دانشگاه فیسک و مادرش مدرک لیسانس خود را از دانشگاه هاوارد به‌دست آورده‌است.
کازبی در مدارس خصوصی کاتولیک آموزش دید. او نخست به مدرسه سنت سپریانز و متعاقباً به مدرسه سنت سیسیلیاز آکادمی رفت. کازبی اظهار داشت که:
"«خواهران اوبلیت نخستین معلمین رسمی من بودند. آن‌ها کاری را انجام دادند که همهٔ معلمین باید انجام دهند و آن رساندن دانش در مورد یک محدوده وسیعی از احتمالات و مهم‌تر از آن، دادن یک ارزش-خودی به هر یک از شاگردان بود»."
پس از مدرسه، کازبی در دانشگاه مریلند به آموزش روان‌شناسی پرداخت و در آنجا با بیل کازبی آشنا شد.
در ژوئن ۱۹۸۷، جونیتا کول از دانشگاه هاوارد در واشینگتن دی.سی. یک دکترای علوم انسانی که یک مدرک دکترای افتخاری است را به کازبی اعطاء کرد.
کازبی در ۱۹۹۰ میلادی مدرک فوق لیسانس خود از دانشگاه ماساچوست در امهرست کسب کرده و متعاقباً در ۱۹۹۲ میلادی مدرک دکترای تخصصی خود را حاصل کرد. او در ۲۰۱۴ در مصاحبه‌ای با اپرا وینفری، گفت:
"من در حالی که در میان سی سالگی‌ام قرار داشتم، به‌خوبی خودم را دریافتم. من یک مرحله گذار را سپری کردم. تصمیم گرفتم تا دوباره به کالج برگردم، چون زمانی که ۱۹ سال داشتم برای عروسی با بیل، ترک تحصیل کرده بودم. من پنج فرزند داشتم و تصمیم گرفتم تا دوباره برگردم. از لحاظ تحصیلی، من خود را قانع حس نمی‌کردم. من در پایان سال دوم تحصیلی، کالج را ترک کرده بودم. از این‌رو، من برگشتم و پس از اینکار، عزت نفسم بالا رفت. من مدرک دکترای خود را گرفتم و بعداً تصمیم گرفتم تا مدرک دکترا را نیز حاصل کنم. تحصیل به من کمک کرد تا از خودم بیرون شوم."
حرفه
کازبی از زندگی اجتماعی دوری می‌کرد. او به عنوان مدیر شوهرش کار می‌کرد و از او به عنوان یک «تاجر زیرک» یاد شده‌است. در جریان مصاحبه‌ای با ایبونی، بیل کازبی اظهار داشت، «مردم ترجیح می‌دهند با من صحبت نمایند تا با کاملی. چون زمانی حرف از تجارت من باشد، کنار آمدن با او کار سختی است». او همچنین «به شوهرش در راستای تهیه مطالب همکاری می‌کرد/می‌کند»، از جمله پیشنهادهایی برای کازبی شو (The Cosby Show)، مثلاً پیشنهاد این‌که خانواده هاکستیبل یک خانواده از طبقه متوسط جامعه باشد از طبقه کارگر.
کازبی از ادبیات آفریقایی-آمریکایی حمایت نموده و برای چندین کتاب، پیش‌گفتار نوشته‌است: در ۱۹۹۳ میلادی برای کتاب میز خانواده ما: خاطرات دستور خوراک-پزی و خوراک‌ها از مدل‌های زندگی آفریقایی-آمریکایی اثر تیلما ویلیامز؛ در ۲۰۰۹ میلادی برای کتاب پویای موفقیت گرامی: فرزانگی از زنان برجسته اثر میشیل آر. رایت؛ و در ۲۰۱۴ برای کتاب مردی از ایسنس: ساختن یک مجله برای زنان سیاه‌پوست اثر ادوارد لویس ناشر مجله ایسنس.
در ۱۹۹۴ میلادی، کازبی کتاب تأثیرات تصویری تلویزیون: درک-خودی آفریقایی-آمریکایی‌های جوان را منتشر کرد، کتابی که «به‌طور شگفت‌انگیزی تأثیر مخرب تصاویر تحقیر کننده آفریقایی-آمریکایی‌ها که در رسانه‌ها تولید می‌گردد، را تشریح می‌کند». در نخست قرار بود این کتاب موضوع رساله مدرک دکترای وی باشد.
کازبی با دیوید سی. دریسکیل روی کتاب وی تحت عنوان آن سوی رنگ: هنر آفریقایی-آمریکایی در کلکسیون کامیلی ا. و ویلیام اچ. کازبی جونیور کار کرد، کتابی که روی کلکسیون هنری کازبی در ۲۰۰۱ میلادی متمرکز بود. کازبی و رینی پووسینت به‌طور مشترک اثر ثروت خردمندی: بزرگان نامور آفریقایی-آمریکایی صحبت می‌کند، را در ۲۰۰۴ میلادی ویرایش نمودند.
در ۲۰۰۱ میلادی، کازبی یکی از بنیان‌گذاران پروژه رهبری رؤیایی ملی (National Visionary Leadership Project) بود، گروهی که ماموریت‌شان «رشد رهبران نسل بعدی از طریق ثبت، حفظ و شریک ساختن داستان‌های بزرگان آفریقایی-آمریکایی خارق‌العاده» است.
انسان‌دوستی
سابقه انسان‌دوستی کازبی شامل اهدا به مدارس و بنیادهای آموزشی می‌شود. او عضو سازمان‌های انسان‌دوستانه ذیل است: عملیات PUSH، صندوق آموزشی سیاه‌پوستان متحد، کنفرانس رهبری مسیحی جنوبی، شورای ملی زنان سیاه‌پوست و ائتلاف ملی رنگین‌کمان از جسی جکسون.
کازبی و شوهرش در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی مبلغ ۱۰۰٬۰۰۰ دلار را به دانشگاه ایالتی مرکزی (CSU)، دانشگاهی که پس از جنگ داخلی مختص سیاه‌پوستان در اوهایو بود، اهدا نموده و بار دوم در ۱۸۹۷ میلادی مبلغ ۳۲۵٬۰۰۰ دلار بخشش نمودند. در سپتامبر ۱۸۹۸، دانشگاه ایالتی مرکزی مسابقه «کلاسیک فوتبال کلیولند کامیل و بیل» را به افتخار کمک‌های آن‌ها برگزار نمود.
در ژانویه ۱۹۸۷ میلادی، خانواده کازبی ۱٫۳ میلیون دلار را به دانشگاه فیسک اهدا کرد. در نوامبر ۱۹۸۸، آن‌ها مبلغ ۲۰ میلیون دلار را به کالج اسپلمن در آتلانتا اهدا کردند، کالجی مختص زنان که اکثریت مطلق دانشجویان آن را زنان سیاه‌پوست تشکیل می‌دهند. براساس گزارش نیویورک تایمز، این هدیه بزرگترین اهدا به یک کالج سیاه‌پوست در تاریخ آمریکا است. پس از آن، این کالج ساختمان پنج طبقه‌ای ۹۲٬۰۰۰ متر مربع خود را به‌نام مرکز آکادمیک کامیل اولیویا هانکس نام‌گذاری نموده و همچنین یک روز را در کالج به‌نام روز کامیل کازبی تخصیص داد. چند ماه پس از اهدای اسپلمن، کازبی و شوهرش مبلغ ۸۰۰٬۰۰۰ دلار را به کالج طبی میهاری و ۷۵۰٬۰۰۰ دلار را به دانشگاه بیتون-کوکمن اهدا نمودند.
در ژوئیه ۱۹۹۲، سازمان ائتلاف ملی ۱۰۰ زن سیاه در جریان جشنواره‌ای که در موزه متروپولیتن نیویورک برگزار شده بود، جایزه کَندیسی را به کازبی اعطاء نمود، این جایزه به زنان اقلیت داده می‌شود که کمک‌های ارزشمندی به اجتماعات خود انجام داده‌اند. در آوریل ۲۰۰۵، کازبی ۲ میلیون دلار را به آکادمی سنت فرانسیس که یک مدرسه کاتلولیک سیاه‌پوستان در بالیتمور است، اهدا کرد. به‌خاطر این هدیه، این مدرسه می‌تواند ۱۶ بورسیه تحصیلی به نام کازبی به دانشجویان بدهد.
پرونده‌های تجاوز جنسی بیل کازبی
کازبی از شوهر خود در مقابل اتهاماتی مبنی بر این‌که او در طول حرفه‌اش زنان را مورد تعرض جنسی قرار داده، دفاع نموده‌است. در ۲۰۱۴ میلادی، کازبی بیانیه‌ای صادر نموده و گفت که شوهر وی قربانی اتهامات بررسی‌نشده بوده‌است: «مردی که من با او آشنا شدم و عاشقش شدم و همواره دوستش دارم، مردی است که شما همه او را از طریق کارش می‌شناختید. او یک مرد مهربان… و یک همسر، پدر و دوست شگفت‌انگیز است».
پس از این‌که شوهر وی در ۳ می ۲۰۱۸ به اتهام تجاوز جنسی مجرم شناخته شد، کازبی به دفاع از شوهر خود بیانیه‌ای سه صفحه‌ای منتشر نموده و طی آن مجرم شناخته‌شدن شوهرش را به قتل امت تیل به جرم نژادی مقایسه نمود، امت تیل یک پسر چهارده ساله سیاه‌پوست بود که پس از اتهام زنی مبنی بر این‌که او در فروشگاه بقالی خواندگی‌شان توسط وی اذیت شده‌است، لینچ شد. کازبی همچنین تقاضا نمود تا یک تحقیقات کیفری در مورد دادستان پنسیلوانیا که در عقب این گناهکار شمردن قرار داشت صورت گرفته و او همچنین استدلال نمود که شوهرش یک «تفاهم‌نامه الزام‌آور»، مبنی بر این‌که او در این پرونده محکوم نمی‌گردد، با بروس کاستور داشت. وبسایت اندیفیتید نوشت که «حرف‌های کامیل کازبی نشان می‌دهد که او در یک فضای قدیمی گیر کرده‌است». هاف‌پست این بیانیه کازبی را «عجیب و غریب» خواند.
زندگی شخصی
هنگامی که کازبی مشغول آموزش در دانشگاه میرلند بود، در جریان سال دوم تحصیلی خود، بدون آشنایی قبلی با بیل قرار ملاقات عاشقانه گذاشت. مدت کوتاهی پس از شروع قرارهای ملاقات، آن‌ها باهم نامزد شدند و این زوج در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۴ در یک کلیسای کاتولیک باهم ازدواج کردند (کامیل به‌طور برجسته‌ای مذهبی بود).
پس از ادواج، کازبی و شوهرش پنج فرزند داشتند: اریکا (متولد ۱۹۶۵ میلادی) ارین (متولد ۱۹۶۶ میلادی)، انیس (۱۵ آوریل ۱۹۶۹ – ۱۶ ژانویه ۱۹۹۷)، اینسا (۸ آوریل ۱۹۷۳ – ۲۳ فوریه ۲۰۱۸) و اوین (متولد ۱۹۷۶ میلادی).
انیس در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۷ زمانی که ۲۷ سال داشت، به قتل رسید. پس از قتل وی، کازبی نامه‌ای به یواس‌ای تودی با عنوان «آمریکا تنفر از سیاه‌وستان را به قاتل پسرم یاد داد» نوشته و او در این نامه «آمریکا را برای آموزش تعصب به قاتل پسرش که باعث انگیزش این عمل مرگبار شد، به سختی سرزنش کرد». این نامه بحث‌برانگیز مورد پذیرش گرم کارشناسان یا رسانه‌ها قرار نگرفت. نویسندگان استیفن و ابیگیل تیرنستروم نوشتند که به باور آن‌ها مقاله کازبی «نومیدی اشتباهی بود…[که] پیشرفت بیشتر» در ایجاد روابط میان نژادها در ایالات متحده را تهدید می‌کند.
دختر کازبی، اینسا، در ۲۳ فوریه ۲۰۱۸ بر اثر بیماری کلیه، در حالی‌که در عمر ۴۴ سالگی در انتظار پیوند کلیه بود وفات کرد.
کازبی در ۱۹۸۲ میلادی به ریویرند جسی جکسون و همسر وی ژاکلین جکسون؛ عضو کنگره ویلیام اچ. گری سوم؛ و تاریخ‌نگار ماری فرانسیس بیری ملحق شد تا پاپ ژان پل دوم را در واتیکان ملاقات نماید، جای که آن‌ها به‌طور گروهی با پاپ عکس گرفتند.
کازبی، همراه با بیل، در نسخه ۱۹۶۶ جلد مجله ایبونی قرار داده شده بود. در ۱۹۹۶ میلادی، او توسط همین مجله یکی از «۱۵ زن زیبای سیاه‌پوست» عنوان شد.
کلکسیون آثار هنری
کازبی یک گردآوری‌کننده پرذوق آثار هنری است، از جمله لحاف‌های آمریکایی-آفریقایی. او در کلکسیون شخصی خود، کارهای متعدد الیس رولی را دارد. او مضمون چندین تصویر هنرمند سیمی کناکس بوده‌است. در دسامبر ۱۹۸۱، او نقاشی هنری اساوا تنر که معروف به فقیرِ شاکر است را از ساتبیز خریداری نموده و به عنوان هدیه کریسمس به شوهرش داد. در ۲۰۱۸ میلادی، کازبی و شوهرش نقاشی از توماس هارت بینتون معروف به رفتن به غرب را در مقابل یک مبلغ نامعلوم به فروش رساندند، این اثر پس از نقاشی در ۱۹۲۶ میلادی تنها دوبار در معرض دید مردم قرار گرفته‌است.
نیکولا کاپلینی
نیکولا کاپلینی (Nicola Capellini؛ زادهٔ February 24, 1991) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بولونیا، باشگاه فوتبال ونتزیا، و باشگاه فوتبال چزنا اشاره کرد.
تسویتن
تسویتن یک شهر در آلمان است که در دامه-اشپریوالد واقع شده‌است. تسویتن ۱۰٬۳۷۷ نفر جمعیت دارد.
تاریخ یهودیان در امپراتوری روم
تاریخ یهودیان در امپراتوری روم (Iudaeorum Romanum) به اثر متقابل یهودیان و رومیان در دوره امپراتوری روم (۲۷ پ.م. - ۴۷۶ م می‌پردازد. یهودیان دور از وطن از سرزمین اسرائیل، آناتولی، بابل (دولت‌شهر) و اسکندریه در پاسخ به مشکلات اقتصادی و جنگ بی‌وقفه بر سر سرزمین اسرائیل بین امپراتوری بطلمیوسی و امپراتوری سلوکی از قرن چهارم تا یکم قبل از میلاد به امپراتوری روم مهاجرت کرده بودند. در امپراتوری روم، جوامع یهودی از نظر اقتصادی رشد کردند. یهودیان در قرن اول پس از میلاد به بخش قابل توجهی از جمعیت امپراتوری روم تبدیل شدند، با برخی تخمین‌ها تا ۷ میلیون نفر؛ با این حال، این تخمین مورد تردید قرار گرفته‌است.
زمینه
در سال ۶۳ قبل از میلاد، رومیان یهودیه، سرزمین یهودیان را فتح کردند. روم بلافاصله متوجه شد که مشکلی دارد زیرا یهودیان از ادای احترام به خدایان رومی خودداری می‌کردند. پس از مدتی روم تسلیم شد و یهودیان را از این الزام معاف کرد. روم این کار را تا حدی به این دلیل انجام داد که یهودیان چندین سال قبل به ژنرال رومی ژولیوس سزار کمک کرده بودند تا در نبرد مهمی پیروز شود. به زودی روم یهودیت را به عنوان یک دین قانونی به رسمیت شناخت و به یهودیان اجازه داد تا آزادانه عبادت کنند. ۷ اما روم به یهودیان بدگمان می‌نگریست و آنها را در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. یکی از جدی‌ترین درگیری‌ها بین روم و یهودیان در استان رومی یهودیه در سال ۶۶ پس از میلاد زمانی که نرون امپراتور بود آغاز شد. فرماندار رومی تصمیم گرفت مقدار زیادی پول از خزانه معبد بزرگ اورشلیم را مصادره کند. او مدعی شد که مالیات‌هایی که امپراتور دارد را جمع‌آوری می‌کند. یهودیان شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان روم حمله کردند. نرون سه لژیونر را برای سرکوب شورش فرستاد. تا تابستان سال ۶۸، روم کنترل خود را بر بیشتر استان یهودیه بازگرداند. دو سال بعد ۷۰ میلادی، رومیان اورشلیم را پس گرفتند و معبد دوم اورشلیم، مرکز دین یهود را ویران کردند. جنگ برای چند سال دیگر ادامه یافت تا اینکه قلعه زیلوت‌ها در ماسادا سقوط کرد. در پی این شورش، روم سعی کرد با بیرون راندن یهودیان به نقاط مختلف امپراتوری، از قیام‌های بیشتر جلوگیری کند. اما یهودیان در دو شورش ناموفق دیگر قیام کردند. اولین مورد در سال‌های ۱۱۵–۱۱۶ در چندین شهر خاورمیانه رخ داد. دومی در اورشلیم در سال ۱۳۱ زمانی که امپراتور هادریان اعلام کرد که زیارتگاهی برای ژوپیتر در محل معبد بزرگ ویران شده خواهد ساخت. رومیان پس از درهم شکستن سومین شورش به نام شورش بارکوخبا، یهودیان را در سراسر امپراتوری پراکنده کردند. اما یهودیت در امپراتوری روم به عنوان یک دین قانونی باقی ماند.
درگیری قرقیزستان-تاجیکستان (۲۰۲۲)
درگیری‌های پراکندهٔ مرزی بین تاجیکستان و قرقیزستان در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲ از سر گرفته شد. این درگیری‌ها به دنبال درگیری‌های بهار و تابستان ۲۰۲۱ رخ داده‌است.
در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، هنگامی که نیروهای تاجیک به ایستگاه‌های مرزی قرقیز یورش بردند درگیری‌ها شدت گرفت، و هر کشور آن یکی را مقصر می‌دانست. درگیری مرزی برای دو روز ادامه یافت و پس از آن دولت‌ها در شب ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ به آتش‌بس توافق کردند. این آتش‌بس تا ۱۷ سپتامبر نگه داشته شد. در ۱۸ سپتامبر شکسته شد.
زمینه تاریخی
سرزمین‌هایی که هم‌اکنون شامل قرقیزستان و تاجیکستان می‌شوند، پیش‌تر بخشی از خانات خوقند بودند که در سدهٔ ۱۹ میلادی توسط امپراتوری روسیه فتح شد. در دههٔ ۱۹۲۰، اتحاد جماهیر شوروی مرزها رو تحدید حدود کرد که باعث شد در منطقه، مناطق تخت محاصره در خاک کشوران دیگر باشد. هر دو کشور در سال ۱۹۹۱ هنگام انحلال شوروی مستقل شدند.
درگیری‌های پیشین
یک درگیری مرزی در ۲۸ آوریل ۲۰۲۱ بین تاجیکستان و قرقیزستان آغاز شد. رویدادهایی که منجر به درگیری شد مورد اختلاف قرار دارند، اما طبق گزارش‌ها درگیری‌ها به دلیل یک درگیری آبی بین دو کشور آغاز شد. برخی منابع مدعی‌اند یک دلیل فوری برای درگیری نارضایتی جمعیت محلی از نصب کردن دوربین‌های مداربسته نظارتی در نزدیکی مرز قرقیزستان–تاجیکستان بود. دست‌کم ۵۵ نفر در رویدادها کشته شدند و بیش از ۴۰٬۰۰۰ شهروند آواره شدند.
در ۳ مه ۲۰۲۱، هر دو کشور سربازان را از مرز کنار کشیدند، و در ۱۸ مه ۲۰۲۱، مقامات رسمی هر دو کشور اعلام کردند که با کنترل‌های امنیتی مشترک در امتداد مرز مورد مناقشه موافقت کرده‌اند.
جدا از یک حادثهٔ کوچک در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱، آتش‌بس تا ۲۰۲۲ دوام آورد.
درگیری‌های پراکنده
در ۲۷ ژانویه، درگیری‌های منجر به مرگ دو شهروند و زخمی شدن بسیاری دیگر شد. کمیته دولتی امنیت ملی تاجیکستان در یک بیانیه اعلام کرد ده‌تا از شهروندان زخمی شدند، که شش‌تا از آن‌ها نیروهای مسلح بودند و چهارتای دیگر شهروند. از یک سوی دیگر، وزارت بهداشت قرقیزستان اعلام کرد دست‌کم ۱۱ شهروند به دلیل صدمات نسبتاً جدی مورد درمان قرار گرفته‌اند. مقامات قرقیزستان اعلام کردند انسداد جادهٔ بین بادکند و روستای قرقیزی اسفنه توسط شهروندان تاجیک منجر به درگیری شد.
در ۱۰ مارس، یک حادثهٔ مسلحانه بین مرزبانان در مرز قرقیزستان–تاجیکستان، در ناحیهٔ تسکی، شهرستان بادکند، باعث کشته شدن یک مرزبان تاجیک شد. به دنبال این حادثه، مقامات استان بادکند در قرقیزستان و ولایت سغد در قرقیزستان مذاکره کردند.
به گفتهٔ منابع تاجیک، در ۳ ژوئن پس از اینکه سربازان قرقیز مرز را رد کردند و به واروخ در تاجیکستان نزدیک شدند، درگیری مرزی رخ داد. دو هفته بعد، در ۱۴ ژوئن، در یک درگیری با مرزبانان قرقیز، یک مرزبان تاجیک کشته شد و سه‌تای دیگر نیز زخمی شدند.
تشدید
در ۱۴ سپتامبر، نگهبانان قرقیز که تاجیکستان را متهم به گرفتن مواضع در منطقه جداسازی‌شده کردند، یک مرزبان تاجیک را کشتند و ۲ نفر دیگر را زخمی کردند. جلوتر در همان روز، گزارش شد دو مرزبان کشته شدند و یازده‌تای دیگری نیز زخمی شدند، که پنج‌تای آن‌ها غیرنظامی بودند.
در ۱۶ سپتامبر، درگیری شدت گرفت. گزارش شد که از وسایل نقلیه مسلحانه استفاده شد و همچنین فرودگاه بادکند در شهر بادکند، قرقیزستان بمب‌باران شد. تاجیکستان، قرقیزستان را متهم به گلوله‌باران کردن یک ایستگاه مرزی و هفت روستای مرزی با سلاح‌های سنگین کرد. نیروهای تاجیک نیز به یک روستای مرزی قرقیز وارد شدند. دست‌کم ۳۱ تن آسیب‌دیده توسط قرقیزستان گزارش شد، در حالی که به گفتهٔ نیروهای تاجیک، در اسفره یک غیرنظامی کشته و ۳ نفر دیگر مجروح شدند. قرقیزستان سپس اعلام کرد ۲۴ نفر کشته شدند و ۸۷ نفر دیگر نیز زخمی شدند.
آتش‌بس‌های بسیاری توسط مقامات بلندمرتبه به دست آمده‌است، اما بارها شکسته شده‌اند. همچنین به‌طور ناگهانی، رهبران دو کشور نیز در همایش سازمان همکاری شانگهای در ازبکستان حضور داشتند. رهبران دو کشور با هم ملاقات کردند و دربارهٔ درگیری مذاکراتی انجام دادند. مجلس قرقیزستان یک نشست فوری به دلیل شرایط اعلام کرد. دست‌کم ۱۳۷٬۰۰۰ تن توسط قرقیزستان از منطقهٔ درگیری تخلیه شدند. تاجیکستان مدعی شد ۱۵ غیرنظامی توسط حملهٔ یک بیرقدار تی‌بی۲ قرقیزی به یک مسجد کشته شدند. قرقیزستان در منطقهٔ بادکند وضعیت بحرانی و اورژانسی اعلام کرد.
نگگوشوو
نگگوشوو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Bačka Topola Municipality واقع شده‌است. نگگوشوو ۶۳۲ نفر جمعیت دارد.
پاپ الکساندر چهارم
منابع
Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
دور دنیا در ۸۰ دین
برنامه دور دنیا در ۸۰ دین-که در فارسی به نام آیین‌ها ترجمه شده‌است-، یک مجموعه تلویزیونی است که نخستین بار، ۲ ژانویه ۲۰۰۹ در تلویزیون بی‌بی‌سی به نمایش در آمد. در این برنامه، پیتر اوئن جونز، کشیش انجلیکن، زندگی عادی را رها کرده و به مدت یک سال به استرالیا و اقیانوسیه، خاور دور، شبه جزیره هند، خاورمیانه، اروپا، آفریقا، آمریکای شمالی و آمریکای لاتین سفر می‌کند تا دربارهٔ دین‌های گوناگون این مناطق تحقیق کند و خود نیز در مراسم آن‌ها شرکت می‌کند.
کتابی نیز همنام این مجموعه به دست اوئن جونز نوشته شده بود که انتشارات بی‌بی‌سی بوکس برای سال ۲۰۰۹ آماده کرده بود اما منتشر نشده‌است. این کتاب شرح سفر و عکس‌های آن است.
قسمت‌ها
این مجموعه در هشت قسمت یک ساعته تهیه شده‌است.
تانیواسور
تانیواسور (نام علمی: Taniwhasaurus) نام یک سرده از تیره موساسوریان است.
گوشت گوساله
گوشت گوساله نوعی گوشت است که از گوساله‌های جوان تولید می‌شود و معمولاً در لیست‌های غذایی، از گوشت‌های دیگر گران‌قیمت‌تر هستند.
حقوق حیوانات
سازمان‌های حمایت از حقوق حیوانات به نحوه نگهداری از این حیوانات اعتراض دارند. معمولاً به این حیوانات اجازه حرکت و شکل‌گیری ماهیچه‌هایشان را نمی‌دهند و آن‌ها را در ارتفاع کم به زمین زنجیر می‌کنند.
راتهور، پاکستان
راتهور (به انگلیسی: Rathor) یک روستا در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است. راتهور ۱۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سلوین پورتر
سلوین پورتر (Selwyn Porter; February 23, 1905 – 1905:02:23, October 9, 1963) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
سفر طلایی سندباد
سفر طلایی سندباد فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ و به کارگردانی گوردون هسلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان فیلیپ لا، توماس بیکر، تاکیس امانوئل، کارولین مونرو، داگلاس ویلمر، مارتین شا، گرگوار آسلان، آلدو سامبرل، رابرت شاو ایفای نقش کرده‌اند.
ریگی هوچفلو
ریگی هوچفلو (به لاتین: Rigi Hochflue) یک کوه در سوئیس است که در کانتون اشووتس واقع شده‌است. ریگی هوچفلو ۱٬۶۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مرون‌پان
مرون‌پان یا نان طالبی، یکی از انواع نان در کشور ژاپن است. از ویژگی‌های این نان قرار دادن یک لایه خمیر بیسکویت بر روی خمیر نان و پخت آن است. از نظر ظاهری دارای دو شکل دوک مانند و گرد است. در مورد علت نامیدن این نام به نان طالبی سه نظریه وجود دارد:
به آقا، با عشق
به آقا، با عشق فیلمی به کارگردانی جیمز کلیول محصول سال ۱۹۶۷ است. از بازیگران آن می‌توان به سیدنی پوآتیه، جودی گیسون و لولو اشاره کرد.
عنوان تیتراژ فیلم "To Sir with Love" که توسط لولو آواز خوانده شده ، در ایالات متحده به شماره یک رسیده است.این فیلم در فهرست انترتینمنت ویکلی از ۵۰ فیلم برتر دبیرستانی در رتبه ۲۷ قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶ دنبالهٔ این فیلم با عنوان به آقا، با عشق ۲ منتشر شد.
داستان
مارک تاکری، مهاجر گویان به بریتانیا، باید مدت طولانی صبر کند تا در مورد کار مهندسی مورد درخواست خود جواب بشنود. در همین حال، وی یک مقام تدریس در مدرسه متوسطه North Quay در شرق لندن، که اکثر دانش آموزان مدرسه از سایر مدارس رد شده‌اند و رفتار آنها باعث شد که آخرین معلم استعفا دهد، به عنوان یک موقعیت موقت می‌پذیرد…
بارکلی (نوادا)
بارکلی (به انگلیسی: Barclay) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لینکلن، نوادا واقع شده‌است. بارکلی ۱٬۶۳۱٫۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روبر دوم، کنت درو
روبر دوم، کنت درو (Robert II, Count of Dreux؛ 1154 – 28 december )، کنت درو و برن از سال ۱۱۸۴ تا ۱۲۱۸ بود که پس از پدرش روبر یکم، کنت درو به این منصب رسید. وی همچنین در جنگ صلیبی سوم و محاصره عکا نیز شرکت نمود.
پورشه
پورشه شرکت خودروسازی آلمانی است، که در سال ۱۹۳۱ توسط فردیناند پورشه تأسیس شد. تمرکز این شرکت بیشتر بر طراحی و ساخت خودروهای اسپورت و خودروهای لوکس معطوف می‌باشد. دفتر مرکزی و کارخانه تولیدی اصلی شرکت پورشه در ایالت بادن-وورتمبرگ قرار دارند. پورشه اکنون یکی از زیرمجموعه‌های گروه فولکس‌واگن است.
از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷
فردیناند پورشه در سال ۱۹۳۱ شرکت پورشه را در شهر اشتوتگارت تأسیس کرد، که در زمینه طراحی و توسعه موتورهای خودرو، همچنین ارائه خدمات مهندسی و مشاوره، فعالیت خود را آغاز نمود و در سال‌های نخست، بخش بزرگی از مشتریانش را شرکت‌های خودروسازی همچون: آئودی، مرسدس بنز، دکاو، اوپل، واندرر، دایملر-بنز و اتو یونیون تشکیل می‌دادند.
یکی از نخستین طرح‌هایی که شرکت تازه تأسیس پورشه در آن مشارکت نمود، پروژه‌ای تحت عنوان فولکس‌واگن بود، که در زبان آلمانی خودروی مردم معنا می‌دهد. در میانه دهه ۱۹۳۰ شرکت پورشه و به‌ویژه فردیناند پورشه، از سوی دولت آلمان نازی، برای طراحی نخستین خودروی فولکس‌واگن، دعوت به‌کار شد، این خودرو، فولکس‌واگن بیتل نام داشت، که امروزه به‌عنوان یکی از موفق‌ترین خودروهای تولیدشده در تاریخ خودروسازی شناخته می‌شود.
شخص دیگری که سهم بسیاری در راه‌اندازی و توسعه شرکت پورشه ایفا نمود، فری پورشه می‌باشد. فری که فرزند ارشد فردیناند بود، ریاضیات را در مدرسه، و مکانیک را در کارگاه پدر آموخت.
دوران جوانی فری پورشه مصادف با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در آلمان و فراخوان او برای بازسازی صنایع بود. هیتلر می‌خواست که آلمان سریع‌ترین خودروها را بسازد؛ بنابراین کارخانه‌های خودروسازی را از کمک‌های دولتی برخوردار نمود. در این شرایط بود، که از سوی هیتلر، دعوتنامه‌ای برای همکاری در شرکت جدیدی که فولکس‌واگن نام داشت، برای فردیناند پورشه ارسال گردید. وی نیز در این شرایط توانست مدیریت کارخانه‌های اتو یونیون و واندرر را بر عهده گیرد.
از ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۱
قرارداد همکاری فردیناند پورشه با شرکت اتو یونیون در سال ۱۹۳۸ به پایان رسید، اما به جهت درگیر بودن آلمان در جنگ، او بیشتر وقت خود را صرف طراحی ماشین‌آلات جنگی نمود. از تولیدات زمان جنگ فردیناند پورشه برای نمونه می‌توان به تانک‌های تایگر یک و تایگر دو اشاره کرد.
در سال ۱۹۳۹ نخستین خودرو پورشه ساخته شد، که بیشتر از قطعات فولکس‌واگن بیتل برای آن استفاده کرده بود. این خودرو، پورشه ۶۴ نام داشت.
با پایان جنگ، فردیناند و فری پورشه هر دو به اسارت فرانسوی‌ها درآمدند. فرانسوی‌ها برای آزادی هر کدام از پورشه‌ها ۵۰۰ هزار فرانک مطالبه کردند؛ اما بضاعت مالی خانواده پورشه تنها اجازه پرداخت وثیقه یکی از آن‌ها را می‌داد، بنابراین پسر، در ماه ژوئیه ۱۹۴۶ آزاد شد و بلافاصله راهی اتریش شد، اما پدر در اسارت فرانسوی‌ها باقی ماند. فری پس از مدت کوتاهی، با هدف بازسازی کارخانه پدری، راهی آلمان شد، اما پیگیری‌های او با مخالفت و پاسخ منفی از سوی نیروهای متفقین مواجه گردید.
این امر باعث شد تا وی بار دیگر به اتریش بازگردد و کارخانه کوچکی را برای ساخت پمپ آب و لوازم لوله‌کشی تأسیس کند، اما این وضعیت بسرعت تغییر کرد. در میانه سال ۱۹۴۷ در حالی‌که کمتر از ۱ سال از آزادی فری نمی‌گذشت، وی با مشارکت خواهرش؛ لوئیس و همسر او آنتوان پیک (که در پایان دهه ۱۹۳۰ چندین سال، ریاست شرکت فولکس‌واگن را در دست داشت)، اقدام به راه‌اندازی شرکت پورشه هولدینگ، در اتریش نمود. این شرکت در زمینه واردات و توزیع خودروهای آلمانی، به کشور اتریش فعالیت می‌کرد. عقد قرارداد با برخی کارخانه‌های خودروسازی باعث شد، تا فری انگیزه ساخت یک خودرو را پیدا کند.
خودرویی که بر مبنای فولکس‌واگن بیتل در سال ۱۹۴۷ طراحی شد، پورشه ۳۵۶ نام گرفت. طراحی مدل نخست این خودرو را، چند سال پیش از آن، فردیناند پورشه انجام داده بود، اما کار تولید این مدل را، فری به پایان رساند. مدل ۳۵۶ از یک موتور چهار سیلندر هواخنک، با قدرت ۳۵ اسب بخار نیرو می‌گرفت، که در قسمت عقب خودرو نصب شده بود.
پورشه ۳۵۶ دومین خودرویی بود، که به نام پورشه تولید می‌شد. فری در سال ۱۹۴۹ به اشتوتگارت بازگشت و کارخانه پورشه را در آنجا بنیان نهاد، سپس برای کارخانه خود، نشان (لوگو) شهر اشتوتگارت را انتخاب کرد.
از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۳
فردیناند پورشه در آغاز دهه ۱۹۵۰ در بستر بیماری افتاد و سرانجام در سال ۱۹۵۱ درگذشت. با درگذشت فردیناند، نیمی از سهام شرکت، به فری پورشه واگذار شد و ۵۰٪ درصد از سهام آن نیز، به دختر فردیناند؛ لوئیس و همسرش آنتوان پیک، به ارث رسید.
ورود شرکت پورشه، به زمینه خودروهای اسپورت، در سال ۱۹۵۲ با مدل پورشه ۳۵۶/۱ آغاز شد. پورشه قصد داشت با تکیه بر تجربه‌های به‌دست‌آمده از رقابت‌های اتومبیلرانی، امنیت خودروهای خود را بهبود ببخشد.
از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۲
شرکت پورشه در سال ۱۹۶۳ نخستین مدل از سری پورشه ۹۱۱ را که در مسابقات اتومبیلرانی موفقیت‌های غیرمنتظره‌ای را به‌دست آورده بود، ارائه کرد. مدل ۹۱۱ که یک خودرو ۶ سیلندر موتور عقب بود، به‌سرعت به رقیبی سرسخت در مسابقات اتومبیلرانی تبدیل گشت.
در سال ۱۹۶۴ بود که سری پورشه ۹۱۱ کلاسیک به بازار وارد شد. در همان سال مدل پورشه کاررا جی‌تی‌اس کوپه به‌عنوان نخستین خودرو با اتاق غیرفلزی نیز عرضه گردید.
از ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۲
از سال ۱۹۵۱ که مالکیت شرکت پورشه میان دو خانواده پورشه و پیک تقسیم شد، چندین بار مشکلات مالی و حقوقی میان دو خانواده بر سر مالکیت شرکت و تصاحب پست‌های مدیریتی درگرفت، که در پایان در سال ۱۹۷۲ فری پورشه برای جلوگیری از این نزاع‌های خانوادگی، شرکت پورشه را از یک شرکت با مسئولیت محدود، به یک شرکت سهامی تبدیل نمود.
این مجادلات در طول دهه ۱۹۷۰ با تغییرات مداوم مدیریتی همراه بود، که در پایان به کاهش تولید شرکت پورشه و مشکلات مالی انجامید. در طول دهه ۱۹۸۰ تولید پورشه به پایین‌ترین سطح خود رسید و در این دهه، کلاس خودروهای اسپورت، بخش بزرگ فروش شرکت را به خود اختصاص می‌داد.
با تغییراتی که فری پورشه از سال ۱۹۷۲ در ساختار شرکت انجام داده بود، در پایان در سال ۱۹۸۴ توانست بخشی از سهامش را در بازار بورس فرانکفورت به صورت عمومی واگذار نماید و سرمایه‌ای که از این طریق به پورشه تزریق شد، در آغاز دهه ۱۹۹۰ به شکوفایی مجدد این شرکت کمک فراوانی کرد.
از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۹
در سال ۱۹۹۲ وندلاین وایدکینگ به مدیرعاملی شرکت پورشه منصوب شد و یک سال بعد در ۱۹۹۳ با حفظ سمت، ریاست هیئت مدیره شرکت را نیز در دست گرفت.
در سال مالی ۱۹۹۴ درحالی‌که تنها ۲ سال از ریاست وندلاین وایدکینگ در شرکت نمی‌گذشت، تولید خودروهای پورشه را به‌شمار ۲۱٫۱۲۴ دستگاه در سال رساند و پس از یک دهه زیان، بار دیگر شرکت پورشه به سودآوری رسید.
وایدکینگ تا سال ۲۰۰۹ سکان رهبری پورشه را در دست داشت و در مجموع، ریاست ۱۷ ساله وی بر این شرکت، پورشه را از یک خودروساز زیان‌ده، به سودآورترین شرکت خودروسازی جهان، تبدیل نمود. وی در واپسین سال فعالیتش در پورشه، تولید را به بالاترین میزان در تاریخ پورشه رسانید و در مجموع در سال مالی ۲۰۰۹ میلادی شرکت پورشه ۹۸٫۶۵۲ دستگاه خودرو را به‌فروش رساند.
از ۲۰۰۹ تا کنون
پس از بازنشستگی وندلاین وایدکینگ در سال ۲۰۰۹ مایکل ماخت به مدیرعاملی پورشه منصوب گردید. در ماه اکتبر ۲۰۱۰ ماتیاس مولر، مدیرعامل پیشین آئودی، جایگزین دکتر ماخت شد. مولر تا ماه فوریه ۲۰۱۴ در این سمت باقی ماند، سپس مارتین وینترکورن، مدیرعامل کنونی گروه فولکس‌واگن، با حفظ سمت مدیرعاملی پورشه را نیز در دست گرفت. ریاست هیئت مدیره پورشه نیز در اختیار وولفگانگ پورشه (فرزند فری پورشه) می‌باشد.
هم‌اکنون پورشه پنجمین خودروساز آلمان از نظر دارایی و درآمد سالانه است و با توجه به اینکه خودروهای شرکت پورشه معمولاً در شمار پایین تولید می‌گردند؛ اما محصولات آن، همواره در کلاس خودروهای گران‌قیمت طبقه‌بندی می‌شوند.
ارتباط با فولکس‌واگن
تولید دومین مدل از سری خودروهای شرکت پورشه، که پورشه ۳۵۶ نام داشت و توسط فری پورشه در سال ۱۹۴۷ تولید شد، که در واقع مدل توسعه‌یافته‌ای از فولکس‌واگن بیتل بود، باعث شد که شرکت فولکس‌واگن از پورشه شکایت کند و خصومت‌هایی میان مدیران وقت دو خودروسازی آلمانی به‌وجود آید.
در پایان دهه ۱۹۶۰ و آغاز دهه ۱۹۷۰ میلادی، روابط دو شرکت بار دیگر به سطح مطلوبی رسید، که به طراحی و تولید مدل مشترکی تحت نام فولکس‌واگن-پورشه ۹۱۴ در سال ۱۹۶۹ انجامید. همکاری بعدی پورشه و فولکس‌واگن در سال ۲۰۰۲ در تولید پورشه کاین انجام شد، که نخستین خودروی اس‌یووی پورشه می‌باشد و بر پایه یک پلتفرم مشترک، با آئودی کیو۷ و فولکس‌واگن تورگ، در کارخانه براتیسلاوا طراحی و ساخته شد.
در سال ۲۰۰۳ فردیناند پیک، نوه فردیناند پورشه به‌عنوان مدیر عامل اجرایی گروه فولکس‌واگن، دو شرکت پورشه و فولکس واگن را دو عضو از یک خانواده توصیف کرده‌است. پس از فردیناند پیک و از سال ۲۰۱۵ تاکنون، هنس دیتر پتچ رئیس هیئت مدیره گروه فولکس‌واگن می‌باشد.
خودروهای اسپورت
خودروهای اسپورت تولیدشده توسط شرکت پورشه، از نظر گونه طراحی موتور، به سه شاخه تقسیم می‌شوند:
موتورهای تخت
خودروهای اسپورت با موتور تخت پورشه که تاکنون تولید شده‌است، در فهرست زیر ذکر شده‌اند.
موتورهای خطی
خودروهای اسپورت با موتور خطی پورشه که تاکنون تولید شده‌است، در فهرست زیر ذکر شده‌اند.
موتورهای وی‌شکل
خودروهای اسپورت با موتور وی‌شکل پورشه که تاکنون تولید شده‌است، در فهرست زیر ذکر شده‌اند.
خودروهای اس‌یووی
خودروهای اس‌یووی پورشه، در فهرست زیر ذکر شده‌اند.
موزه پورشه
موزه پورشه که از سال ۱۹۷۶ برای عموم قابل بازدید است، تاریخ پورشه را از مدل‌های قدیمی و پرخاطره تا طرح‌های جدید نشان می‌دهد. برخی از مدل‌های قدیمی این خودرو مانند فلیتزر، هر از چندگاه در مسابقه‌ها یا جشنواره‌های خودروهای قدیمی شرکت داده می‌شوند. شرکت پورشه موزه جدیدی را با معماری کاملاً مدرن در محل این کارخانه در شهر اشتوتگارت ساخته‌است. این مجموعه در روز ۳۱ ماه ژانویه ۲۰۰۹ افتتاح شد.
موزه جدید پورشه ۵۶۰۰ مترمربع وسعت و ۸۰ غرفه دارد. در موزه جدید پورشه برخی مدل‌های این خودرو که از آغاز تأسیس کارخانه تاکنون ساخته شده‌اند، در معرض دید بازدیدکنندگان قرار دارند. در مجموعه خودروهای گردآوری شده در موزه پورشه نخستین خودروهای اسپورت جهان به نمایش درآمده‌اند. امروزه شرکت‌های بزرگی مانند سیات اسپانیا، دوو و سوبارو، بسیاری از مهندسان و کارکنان خود را همه ساله برای استفاده از تجربیات پورشه به این شرکت می‌فرستند.
از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱
در فهرست زیر، اطلاعات مالی شامل؛ میزان سود ناخالص (سود پیش از بهره و مالیات)، میزان درآمد و شمار خودروهای فروخته شده شرکت پورشه، در فاصله سال‌های مالی ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ ذکر شده‌است.
از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲
در فهرست زیر، اطلاعات مالی شامل؛ میزان سود ناخالص (سود پیش از بهره و مالیات)، میزان درآمد، شمار خودروهای تولید شده و شمار خودروهای فروخته شده شرکت پورشه، در فاصله سال‌های مالی ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ ذکر شده‌است. اعداد زیر ستون‌های درآمد و سود ناخالص، بر مبنای میلیون یورو است و اعداد زیر ستون‌های شمار تولید و شمار فروش نیز، نمایانگر شمار دستگاه خودرو می‌باشد.
آلمان
در فهرست زیر، آمار شمار دستگاه خودروهای فروخته شده توسط شرکت پورشه، در آلمان، در فاصله سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲ و میزان سهم بازار فروش خودرو این شرکت در کشور آلمان، درج شده‌است.
ایران
براساس آمار گمرک ایران در سال ۲۰۱۱ میلادی شمار ۵۶۳ دستگاه از خودروهای پورشه به ارزش بیش از ۴۹٫۸ میلیون دلار وارد ایران شد. خودروهای پورشه بیشتر از امارات وارد ایران می‌شوند. شمار بسیاری محدودی از این خودروها نیز از طریق بحرین، اتریش و آلمان وارد ایران شدند. مدل‌های وارداتی پورشه به ایران شامل پورشه پانامرا، پورشه کاین، پورشه باکستر، پورشه کررا و پورشه کیمن می‌شوند.
شبکه خبری فاکس نیوز در سال ۲۰۱۰ درآمد شرکت خودروسازی پورشه از بازار ایران را بیش از ۱۷ میلیون دلار اعلام نمود.
رقبای شرکت
جدی‌ترین رقبای پورشه در کشور آلمان، سه شرکت خودروسازی؛ ب ام و، مرسدس بنز و آئودی (برای نمونه رقیب مستقیم مدل پورشه بوکستر مدل‌های ب‌ام‌و زد۴ از شرکت ب‌ام‌و و مرسدس بنز سی‌ال‌کا از شرکت مرسدس بنز) می‌باشند. در بیرون از آلمان لوتوس کارز، جگوار کارز و شورلت مهم‌ترین رقبای پورشه به‌شمار می‌آیند. مدل‌های گران‌قیمت پورشه رقیب محصولات فراری، لامبورگینی و بوگاتی می‌باشد.
امروزه شرکت‌های بزرگی مانند سیات، دوو و سوبارو، بسیاری از مهندسان و کارکنان خود را همه ساله برای استفاده از تجربیات طراحان و مهندسان پورشه، به مراکز تحقیقاتی و کارخانجات عملیاتی این شرکت می‌فرستند.
پورشه اس‌ای
پورشه اس‌ای، شرکت هلدینگ سرمایه‌گذاری آلمانی است، که به‌عنوان بازوی سرمایه‌گذاری شرکت خودروسازی پورشه و گروه فولکس‌واگن فعالیت می‌نماید.
شرکت پورشه اس‌ای در سال ۲۰۰۷ توسط شرکت پورشه راه‌اندازی شد و اکنون مالک ۱۰۰٪ درصد از سهام پورشه است، همچنین با در اختیار داشتن ۵۰٫۷۳٪ درصد از سهام گروه فولکس‌واگن، بزرگترین سهام‌دار این گروه به‌شمار می‌آید. پورشه اس‌ای مالک شرکت اتریشی پورشه هولدینگ نیز می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اشتوتگارت قرار دارد و سهام آن در بازار بورس فرانکفورت معامله می‌شود.
پورشه هلدینگ
شرکت پورشه هلدینگ در سال ۱۹۴۷ توسط ۲ فرزند فردیناند پورشه؛ فری پورشه و لوئیس پیک، با هدف واردات خودروهای فولکس‌واگن به اتریش راه‌اندازی شد.
این شرکت تا سال ۲۰۱۱ متعلق به خانواده پورشه و خانواده پیک بود، اما در ماه مارس این سال، کلیه سهام آن، به ارزش ۳٫۳ میلیارد یورو، توسط گروه فولکس‌واگن خریداری شد. شرکت پورشه هلدینگ اکنون مالک شبکه گسترده فروش در ۲۱ کشور واقع در اروپا، آمریکای جنوبی و جمهوری خلق چین می‌باشد و در سال ۲۰۱۳ شمار ۵۹۱٫۸۸۲ دستگاه خودرو، به‌فروش رسانده‌است.
گروه پورشه دیزاین
گروه پورشه دیزاین (Porsche Design Group) شرکت طراحی صنعتی آلمانی است، که در زمینه تولید پوشاک، کفش، ساعت، عینک، چمدان، کیف پول، سیگار برگ، عطر، جواهر، فندک، پیپ، قطب‌نما و چاقوی جیبی و دوچرخه فعالیت می‌نماید.
شرکت در سال ۱۹۷۲ توسط فردیناند آلکساندر پورشه راه‌اندازی شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لودویگزوبورگ، آلمان قرار دارد.
مهندسی پورشه
مهندسی پورشه (Porsche Engineering) شرکت خدمات مهندسی آلمانی است، که در زمینه ارائه خدمات، مهندسی خودرو و مهندسی مکانیک فعالیت می‌نماید.
ریشه‌های تأسیس شرکت مهندسی پورشه به سال ۱۹۳۱ بازمی‌گردد، که به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت پورشه راه‌اندازی شد. شرکت مهندسی پورشه در سال ۲۰۰۱ در پی تجدید ساختار شرکت پورشه، به‌عنوان شرکت تابعه پورشه اس‌ای به صورت رسمی ثبت گردید. شرکت مهندسی پورشه اکنون ارائه‌کننده خدمات مهندسی برای شرکت‌هایی چون سیات، مرسدس بنز، هارلی-دیویدسن، اوپل، لادا، فولکس واگن، پورشه و آئودی می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اشتوتگارت، آلمان قرار دارد.
خانواده پورشه
خانواده پورشه، خانواده برجسته اتریشی با پیشینه‌ای صنعتی است، که مشهورترین عضو آن فردیناند پورشه می‌باشد. وی در خانواده‌ای آلمانی‌تبار، در بوهم زاده شد. پدر او آنتوان پورشه (۱۸۴۵–۱۹۰۸) و مادرش آنا الریخ بود. نام خانوادگی پورشه، در زبان آلمانی به‌معنای مرد جوان می‌باشد و ریشه‌های خانواده پورشه، به قرن ۱۸ میلادی بازمی‌گردد، که در شهر لیبرتس سکونت داشتند.
فردیناند پورشه یکی از بنیان‌گذاران گروه فولکس‌واگن بود. وی در سال ۱۹۳۱ اقدام به تأسیس شرکت خودروسازی پورشه نمود. پس از درگذشت فردیناند پورشه در سال ۱۹۵۱ نیمی از سهام شرکت پورشه، به فری پورشه پسر ارشد فردیناند واگذار شد و ۵۰٪ درصد از سهام آن نیز، به دختر وی؛ لوئیس و همسرش آنتوان پیک، به ارث رسید. امروزه افراد دو خانواده پورشه (فرزندان و نوادگان فری پورشه) و خانواده پیک (نوادگان لوئیس و آنتوان پیک) همچنان کنترل بخش بزرگی از سهام شرکت پورشه را در اختیار دارند.
از اعضای شناخته‌شده خانواده پورشه، که همگی در صنعت خودروسازی فعالیت کرده یا می‌کنند، می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
زلمان شنی‌اور
زلمان شنی اور (فرزند زلکیند شنی اور، ۱۸۸۷–۲۰ فوریه ۱۹۵۹) شاعر و نویسنده ییدیش و عبری بود. او نامزد جایزه نوبل ادبیات بود.
Shneur در Shklov (Škłoŭ) در بلاروس (سپس بخشی از امپراتوری روسیه) در سال ۱۸۸۷ به دنیا آمد. پدر و مادر او اسحاق زلکیند و فیای سوسمن بودند. او در ۱۳ سالگی به اودسا، مرکز ادبیات و صهیونیسم رفت. شنی اور در سال ۱۹۰۲ به ورشو نقل مکان کرد و در یک انتشارات مشغول به کار شد. وی سپس در سال ۱۹۰۴ به ویلنیوس رفت و در آنجا اولین کتاب و مجموعه ای از داستان‌هایش را منتشر کرد. این اشعار موفقیت زیادی پیدا کرده و فروش زیادی داشتند. در سال ۱۹۰۷، شنی اور برای مطالعه علوم طبیعی، فلسفه و ادبیات به شهر سوربن درپاریس نقل مکان کرد. او در سراسر اروپا از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳ سفر کرد و حتی از شمال آفریقا هم دیدن کرد. در آغاز جنگ جهانی اول، زلمان شنی اور در برلین حضور داشت. در طول جنگ، در یک بیمارستان مشغول به کار بود و در دانشگاه برلین تحصیل می‌کرد. شنی اور در سال ۱۹۲۳ به پاریس بازگشت. او تا سال ۱۹۴۰ تا زمانی که نیروهای هیتلر به فرانسه حمله کردند آنجا بود. پس از آن به اسپانیا فرار کرد و در سال ۱۹۴۱ از آنجا به نیویورک رفت. وی در سال ۱۹۵۹ در نیویورک کشته شد.
شنی اور دو فرزند داشت: الی الکسیس نورو فیزیست و بیو فیزیست آمریکایی و رنه ربکا، که به رقصنده اسپانیا لورا تولدو تبدیل شد.
چینگ‌تیان
چینگ‌تیان (به لاتین: Qingtian County) یک شهرستان در استان چجیانگ در چین است که شهر مرکزی آن لیشای نام دارد.
چینگ‌تیان ۲٬۴۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۱٬۰۶۲ نفر جمعیت دارد.
ترشک (ایذه)
" تَرَشُّک"، روستایی از توابع دهستان سوسن غربی در شهرستان ایذه استان خوزستان ایران است.این روستا ، مرکز بخش سوسن می‌باشد. مردم این روستا از طایفه بویر بندانی دینارانی باب هستند.
تسایشوو
تسایشوو یک شهر در آلمان است که در یوکرمرک واقع شده‌است. تسایشوو ۶۴۴ نفر جمعیت دارد.
سیوان
سیوان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان مرند استان آذربایجان شرقی ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان رهال قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۱۴ نفر (۴۸ خانوار) بوده‌است. جمعیت روستای سیوان در سال ۱۳۹۵ برابر ۲۲۸ نفر (۶۵ خانوار) بوده.