cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بهائیان (کتاب)
بهائیان عنوان کتابی است نوشته سید محمدباقر نجفی پیرامون تاریخ پیدایش شیخیه و بهائیت. این کتاب ابتدا توسط انتشارات طهوری در سال ۱۳۵۶ منتشر گردید و سپس با تصحیح مجدد در سال ۱۳۸۳ توسط انتشارات مشعر منتشر گردید.
عادل السلیمانی
عادل السلیمانی (Adel Alawi؛ زادهٔ August 25, 1995) یک بازیکن فوتبال اهل قطر است.
گرمکان
گرمکان یا گرمگان (فارسی میانه: Garamīkān / Garmagan) یکی از استان‌های اولیه ساسانیان بود که در شمال بین‌النهرین و میان زاب کوچک و رود دیالی واقع شده بود. پایتخت آن کرکوک بود. این استان در دوره شاپور یکم ((r. 240 – 270)) حذف شد. فهرست استان‌های ایران در سنگ‌نوسته کعبه زرتشت که نشان می‌دهد که در آن دوره جزو نوداردشیرگان بوده‌است. از گرمکان برای اولین بار به عنوان یکی از استان‌های ساسانی در کتیبه پایکولی نرسه ((r. 271 – 293)) در ۴/۲۹۳ یاد شده که شرح می‌دهد که چگونه اشراف آشورستان، گرمکان و شهرزور با او در حیان نیکاترا ملاقات کردند تا او را متقاعد کنند که پادشاه جدید شود. پیش از شورای سلوکیه-تیسفون در سال ۴۱۰، گرمکان با استان نوداردشیراگان ادغام شده بود و به نام گرمگان و نوداردشیرگان شناخته می‌شد.
باغ کوچک
باغ کوچک، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان رضوان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
الغوطی لوکیلی
الغوطی لوکیلی (Ghouti Loukili؛ زادهٔ July 1, 1973) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
لا پست
لا پُست (La Poste) شرکت دولتی پست فرانسوی است، که در سال ۱۴۷۷ به دستور لوئی یازدهم تأسیس شد.
استلا وارن
استلا وارن (Estella Warren؛ زاده December 23, 1978) هنرپیشه و مانکن (فرد) اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به سیاره میمون‌ها، برگشت‌ناپذیر، جک کانگورو و راندن اشاره کرد.
آزمون (فیلم ۱۹۶۸)
آزمون (Zaliczenie) یک فیلم کوتاه تلویزیونی لهستانی به کارگردانی کشیشتف زانوسی است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به الکساندر باردینی و دانیل اولبریخسکی اشاره کرد.
باربارا جفورد
باربارا جفورد (Barbara Jefford؛ زادهٔ July 26, 1930) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۴۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به دروازه نهم، هیتلر: ده روز آخر، اولیس، رؤیای شب نیمه تابستان، روایت نلی، جایی که فرشتگان و وقتی وال‌ها آمدند اشاره کرد.
متروی مادرید
متروی مادرید سامانه قطار شهری مادرید پایتخت کشور اسپانیا است. متروی مادرید پس از متروی لندن، متروی نیویورک، متروی مسکو، متروی سئول و متروی شانگهای در رده ششمین متروی جهان از لحاظ طول خطوط است.
متروی مادرید دارای ۱۳ خط و ۳۰۱ ایستگاه است.
برای پسرش
برای پسرش (For His Son) یک فیلم صامت آمریکایی به کارگردانی دی. دبلیو. گریفیث است که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چارلز وست، دورتی برنار، ادوارد دیلان، و دل هندرسون اشاره کرد. در حال حاضر نسخه‌ای از فیلم هنوز وجود دارد.
سیارک ۶۶۷۲
سیارک ۶۶۷۲ شش هزار و ششصد و هفتاد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ مارس ۱۹۷۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۲۰ است.
جایگشت اتوماتا
در نظریهٔ اتوماتا ، جایگشت اتوماتا یا ماشین خالص گروه یک ماشین تعیین‌پذیر حالات متناهی هستند به طوری که هر نماد ورودی جایگشت مجموعه‌ای از حالت هاست. به عبارت دیگر DFA A را ممکن است با چند تایی (Q, Σ, δ, q0, F) نمایش دهند که Q مجموعهٔ وضعیت‌های ماشین، Σ مجموعهٔ نمادهای ورودی،δ تابع انتقال که وضعیت q و نماد ورودی x را می‌گیرد و q را به وضعیت جدید (δ(q,x انتقال می‌دهد. q0 وضعیت شروع ماشین است؛ و F مجموعهٔ وضعیت‌های پذیرفته شده (همچنین وضعیت پایانی) ماشین است. A یک جایگشت اتوماتاست اگر و تنها اگر برای هر دو وضعیت مجزای qi و qj در Q و هر ورودی x در Σ داشته باشیم (δ(qi,x) ≠ δ(qj,x یک زبان صوری را p-منظم گویند اگر به وسیلهٔ یک ماشین جایگشت پذیرفته شود. به طور مثال مجموعهٔ رشته‌های به طول زوج به فرم زبان p-منظم هستند:این مجموعه شاید به وسیلهٔ یک جایگشت اتوماتا با دو وضعیت که در هر انتقال هر وضعیت با وضعیت دیگر جایگزین می‌شود،پذیرفته شود.
ورمال (هامون)
ورمال روستایی در دهستان لوتک بخش مرکزی شهرستان هامون استان سیستان و بلوچستان ایران است و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، ۳۰۰ نفر (۷۹ خانوار) بوده‌است.
مارگارت بوت
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه اسکار افتخاری شده‌است.
قانون اساسی ایرلند
قانون اساسی ایرلند (بهایرلندی: Bunreacht na hÉireann با تلفظ  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈbˠɔnrʲaxtˠ nˠə ˈhe:rʲənˠ] ) قانون اساسی و بالاترین قانون ایرلند می‌باشد. این قانون اشاره به حاکمت ملی مردم ایرلند بر کشور دارد. قانون اساسی به‌طور گسترده بر سنت لیبرال دموکراسی بنا شده که بر اساس سیستم دموکراسی نیابتی است. این قانون به تضمین حقوق اساسی مردم و انتخاب مستقیم رئیس‌جمهور غیر اجرایی و دو پارلمان بر اساس نظام وستمینستر و تفکیک قوا و اصول قضایی اشاره می‌کند.
این دومین قانون اساسی ایرلند پس از استقلال است که جایگزین قانون اساسی ۱۹۲۲ با نام قانون اساسی کشور آزاد ایرلند شده‌است. این قانون در همه‌پرسی ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ تصویب شد و در ۲۹ دسامبر همان سال به اجرا درآمد. قانون اساسی ایرلند تنها از طریق رفراندوم می‌تواند تغییر کند.
مفاد اصلی
متن رسمی قانون اساسی متشکل از یک مقدمه و پنجاه مقاله تحت شانزده سرفصل می‌باشد. این قانون شامل حدود ۱۶٬۰۰۰ کلمه است. سرفصل‌ها:
مثل یکشنبه، مثل باران
مثل یکشنبه، مثل باران (Like Sunday, Like Rain) یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به نویسندگی و کارگردانی فرانک ویلی است که توسط مونتری مدیا توزیع شده‌است. در این فیلم لیتون میستر، دبرا مسینگ، بیلی جو آرمسترانگ حضور دارند و جولیان شاتکین نیز نخستین بازی سینمایی خود را در این فیلم تجربه کرده‌است. این فیلم دربارهٔ یک اعجوبهٔ ویولن سل به نام رجی و آخرین سرپرست او الینور است که در طول تابستان در شهر نیویورک با یکدیگر دوست می‌شوند.
فرشته‌ای برایم بفرست (ترانه اسکورپیونز)
«فرشته‌ای برایم بفرست» ترانه‌ای از گروه آلمانی اسکورپیونز و یکی از قطعه‌های آلبوم سال ۱۹۹۰ آن‌ها با نام دنیای دیوانه است. آهنگساز «فرشته‌ای برایم بفرست» رودولف شنکر است، شعر آن را کلاوس ماین سروده و کیت اولسن تهیه‌کنندهٔ آن بوده‌است.
این قطعه در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۱ به‌عنوان چهارمین تک‌آهنگ آلبوم دنیای دیوانه منتشر شد و به همراه «باد دگرگونی» به یکی از شناسه‌های آن آلبوم بدل شد. «فرشته‌ای برایم بفرست» در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۱ به جایگاه هشتم جدول آهنگ‌های جریان اصلی راک رسید، در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۲ در ردهٔ ۴۴ جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد جای گرفت و در چندین کشور اروپایی جزو پرفروش‌ترین ترانه‌های روز شد.
شک‌گرایی آکادمیک
شک‌گرایی آکادمیک (به Academic skepticism)، به دوره‌ای از شک‌گرایی فلسفی در عهد افلاطون گرایی باستان اشاره می‌نماید که از حدود ۲۶۶ قبل از میلاد، زمانیکه آرسِسیلیس مبدل به اسکولارک آکادمی افلاطون شد، تا حدود ۹۰ قبل از میلاد، زمانیکه انتیوکوس از اسکلون مکتب شک‌گرایی را رد کرد، ادامه داشت، گرچه که فیلسوفان متعددی مانند فوورینوس و استادش پلوتارک، بعد از آن تاریخ نیز به دفاع از مکتب شک‌گرایی ادامه دادند. برخلاف مکتب فعلی شک گرایی به نام مکتب پیرهونی‌ها، آن‌ها بر این باور بودند که کسب دانش از هر چیز، امر محالی است و ایده‌ها و مفاهیم هرگز درست نیستند؛ با این حال، درجاتی از احتمال درستی و در نتیجه درجاتی از باور به درستی وجود دارد که به یک شخص امکان عمل را می‌دهد. از مشخصه‌های این مکتب، حملات شان به رواقی‌گری است، به ویژه به دلیل جزم‌اندیشی آنها مبنی بر اینکه ادراکات قانع کننده منجر به دانش حقیقی می‌شود. مهم‌ترین افراد آکادمی عبارت از آرسِسیلاوس، کارانیدس و فیلو از لاریسا بودند. یکی از منابع اطلاعاتیِ باستانیِ مهم در مورد شک‌گرایی آکادمیک عبارت از اثر آکادمیک می‌باشد که توسط فیلسوف شک‌گرای آکادمیک، سیسرون نوشته شده‌است.
مرور اجمالی
شک‌گرایی فلسفی یونانی، به عنوان یک جنبش فلسفی مجزا، توسط پیرهون اهل الیس (حدود ۳۶۰ تا حدود ۲۷۰ قبل از میلاد) و پیشنیان وی کسنوفانس و دیموکریتوس آغاز گردید. پیروان وی، پیروهونی‌ها به مسئله محک اشاره نمودند: اینکه نظریات و اندیشه‌های حسی ما قادر نیستند تا درست و غلط را از هم به درستی تفکیک نمایند؛ بنابراین ما باید قضاوت را معلق نماییم (اپوخه). آنها به حدی در شک‌گرایی خود ثابت بودند که حتی به اصول شک‌گرایی خود نیز شک می‌کردند، به طوری که شک‌گرایی آنها جهان‌شمول شده و لذا برای فرار از این رسوایی، اصول خود را بر مبنای جزم‌اندیشی تازه‌ای بنا نهادند. از نظر آنها، آرامش ذهنی (آتاراکسیا) تنها با اعمال چنین چارچوب ذهنی می‌توانست حاصل گردد.
آرسِسیلیس، شاگرد پیرهون در حدود ۲۶۶ قبل از میلاد، مسئول آکادمی افلاطون شد. او شک‌گرایی را به عنوان اصل مرکزی افلاطون‌گرایی اقتباس نمود و افلاطون‌گرایی را تقریباً همانند پیرهونی کرد. بعد از آرسِسیلیس این آکادمی دوباره از پیرهونی-گرایی فاصله گرفت. این دوره شک‌گرایی در افلاطون‌گرایی باستانی، که از دوره آرسِسیلیس تا فیلو اهل لاریسا را در بر می‌گیرد، به اکادمی جدید معروف شد. گرچه بعضی از مؤلفان باستان، دسته‌بندی‌های فرعی ترِ بیشتری اضافه نموده و از آن دوره با عنوان «اکادمی میانی» یاد کردند. بعد از مرگ تیمون فلیوس، پیرو مکتب پیرهونی، آکادمی افلاطون تا نیمه قرن اول قبل از میلاد به طرفدار اصلی مکتب شک‌گرایی مبدل شد. در حالی که شک‌گرایی آکادمیک اولیه تا حدی از پیرهو متأثر بودند، اما بیش از پیش به جزم اندیشی نزدیک می‌شد، تا زمانیکه انیسیدموس در قرن اول قبل از میلاد از شک‌گرایی آکادمیک جدا شده و پیرهونی گرایی را پذیرفت و این آکادمی را اینگونه تقبیح نمود: «جنگ رواقی‌گراها با رواقی گراها»
دانشمندان این مکتب نسبت به موجودیت حقیقت شک نداشتند؛ بلکه نسبت به اینکه آیا انسان‌ها ظرفیت دانستن این حقیقیت را دارند یا خیر شک داشتند. آن‌ها این موضع خود را بر پایه فایدونِ افلاطون بنا نهاد که در آن سقراط به این می‌پردازد که دانش چگونه برای فناپذیرها قابل دسترس نیست.
با وجود اینکه هدف پیروهنی‌ها بدست آوردن آتاراکسیا بود، اما بعد از ارسِسلاوس، آکادمیک‌ها به آتراکسیا به عنوان هدف مرکزی پایبند نماندند. آکادمیک‌ها روی نقد جزم‌اندیشی سایر مکاتب فلسفه، به ویژه جزم‌اندیشی رواق گرایان متمرکز شدند. آنها بخشی از قوانین اخلاقی را که در بهترین حالت می‌تواند ظاهراً راهنما باشد را تصدیق نمودند و به این باور بودند که داشتن این قوانین اخلاقی مبنای تفکیک میان دانا و نادان را شکل می‌دهد. گرچه تفاوت میان موقف‌های مکتب شک‌گرایی و پیرهونی‌ها اندک است، اما با مقایسه از زندگی آنها می‌توان نتیجه گرفت. که میانه‌روی عملی فلسفی از جمله ویژگی‌های آکادمیک‌ها بود در حالیکه، اهداف پیرهونی‌ها بیشتر روانی بود. تاریخ‌نویس قرن دوم روم، آولوس گلیوس، تفاوت میان شک‌گرایان آکادمیک و پیروهنی‌ها را بدین صورت توصیف کرد:
"«... آکادمیک‌ها (به نوعی) این حقیقیت را درک می‌کنند که هیچ چیز قابل درک نیست و آنها (به نوعی) تشخیص می‌دهند که هیچ چیز قابل تشخیص نیست، در حالیکه پیرهونی‌ها استدلال می‌نمایند حتی آن هم درست (حقیقت) به نظر نمی‌رسد، چون هیچ چیز درست (حقیقت) به نظر نمی‌رسد.»"
آرسِسیلیس
براساس نظر آرسِسیلیس، آکادمی افلاطون اصل یافتن یک وحدت عمومی در همه چیز را پذیرفت، که به کمک آن ممکن است بتوان یک اصل یقینی را یافت. با این حال آرسِسیلیس نوآوری نمود و به امکان‌پذیر بودن این یقین حمله نمود. سقراط گفته بود: «من فقط این را دانم، که هیچ چیز ندانم». اما آرسِسیلیس از این هم فراتر رفته و حتی امکان‌پذیر بودن همین یقین اندک سقراط را نیز رد نمود: «من حتی ندانم که چیزی را می‌دانم یا نه».
آموزه‌های آرسِسیلیس که از نوشته‌های دیگران جمع‌آوری گردیده، نشان دهنده حمله به فانتاسیا کتلپتیک (معیار) رواق‌گرایی است که مبتنی بر شک‌گرایی بوده که بعدها در نوشته‌های افلاطون نیز مشاهده گردید. آرسِسیلیس ادعا می‌نمود که عقیده مستحکم نمی‌تواند صحیح پنداشته شود، حتی اگر ویژگی آن برابر با عقاید متناقض باشد. قطعی نبودن داده‌های حسی را می‌توان به نتیجه‌گیری‌های منطقی نیز بسط داد و از این لحاظ انسان باید به احتمالاتی که برای راهنمایی عملی کفایت کند راضی باشد. «ما هیچ چیز، حتی ندانستن خود را نمی‌دانیم»؛ پس انسان فرزانه به ندانم‌گرایی راضی خواهد بود.
کارنیدیز
مرحله بعدی شک‌گرایی آکادمیک، شک‌گرایی میانه کارنیدیز بود، که به گفته خودش، موجودیت خود را مدیون مخالفت با کرایسپوس می‌دانست. کارنیدیز از مهم‌ترین شک‌گرایان باستان بود.
کارنیدیز با نظریه ادراک رواقی‌گرایان، یعنی فانتاسیا کتلپتیک (معیار) که می‌گفت: عقیده راسخ یقینی ناشی از احساس، به اندازه علوم قوی است، مخالفت نموده و دکترین آکاتالپسیا را بیان نمود که وجود هرگونه رابطه لازم میان ادراک و اشیای درک‌شده را رد می‌نمود. تمامی حواس ما نسبی هستند و ما را با واقعیت اشیاء آشنا نمی‌سازند، بلکه تنها ما را با اثرات اشیاء بر روی ما آشنا می‌سازند. به گفته او تجربه به وضوح نشان می‌دهد که هیچ برداشت واقعی وجود ندارد. هیچ مفهومی که ما را فریب ندهد وجود ندارد؛ تفکیک میان برداشت‌های صحیح و غلط غیرممکن است؛ بنابراین فانتاسیا کاتالپتیک رواق‌گرایی باید رد شود. هیچ فانتاسیا کتلیتیک (معیار و محک) برای حقیقیت وجود ندارد. کارنیدیز نیز به الهیات و فیزیک رواقی‌گرایی حمله‌ور شده‌است. او در پاسخ به دکترینِ علت نهایی طراحی در طبیعت، به چیزهای که باعث ویرانی و آسیب به انسان می‌گردد، به شرارت‌هایی که توسط انسان‌های مجهز به منطق انجام می‌شود، به وضعیت رقت بار انسانیت و به بدبختی‌های که متوجه انسان‌های خوب می‌شود اشاره نمود. او در نهایت نتیجه گرفت که هیچ مدرکی مبنی بر وجود یک مشیت مقدس دارای اراده قوی وجود ندارد. حتی اگر یک ارتباط منظم میان بخش‌های از جهان وجود می‌داشت، این امر ممکن است به صورت کاملاً طبیعی اتفاق افتاده باشد. هیچ اثباتی مبنی براینکه این دنیا چیزی به غیر از محصول نیروهای طبیعی است، قادر به پیشروی نیست.
چون دانش غیرممکن است، پس یک انسان فرزانه باید اپوخه (تعلیق قضاوت) را تمرین کند. حتی نمی‌تواند مطمئن باشد که از چیزی مطمئن نیست. با این حال، او خود را با دکترین معقول بودن، که به عنوان مبنای راهنمای عملی زندگی کار می‌کند، از شک گرایی نجات داد. ایده‌ها و مفاهیم هرگز حقیقیت نیستند، بلکه معقول هستند؛ معهذا درجه‌های برای معقول بودن و در نتیجه درجه‌های برای باور داشتن وجود دارد که باعث عملکرد می‌گردد. از نظر کارنیدیز، یک حس می‌تواند خود معقول باشد؛ در مقایسه با دیگر حس‌ها معقول باشد و نفی نگردد (توسط سایر احساس‌ها نفی نمی‌گردد. بلکه در سازگاری با آنها است)؛ معقول، نفی نشده و کاملاً مورد بررسی واقع شده و تأیید شده باشد. در درجه اولی، یک متقاعدسازی قوی مبنی بر درست بودن حس وجود دارد؛ درجه‌های دوم و سومی بر اثر مقایسه یک حس با سایر حس‌های مربوطه و تجزیه و تحلیل خود حس به میان می‌آیند. کارنیدیز هیچ اثر مکتوبی از خود بجا نگذاشت؛ به نظر می‌رسد که نظریات وی توسط شاگردش کلیتوماکوس تنظیم شده باشد و کارهای کلیتوماکوس، که شامل یک کار «در مورد تعلیق قضاوت» بود، توسط سیسرون استفاده شده‌است.
فیلو اهل لاریسا
در مورد فیلو از لاریسا، نه تنها برای آشتی دادن انحرافات داخلی آکادمی افلاطون، بلکه همچنین برای اتصال آن با نظام‌های فکری موازی، تمایلاتی دیده می‌شود. به‌طور کلی فلسفه او واکنشی علیه موضع شک‌گرایی و ندانم‌گرایی آکادمی میانه و جدید، بود و به نفع جزم‌اندیشی افلاطون بود. فیلو اهل لاریسا تلاش نمود تا نشان دهد که کارنیدیز با افلاطون مخالف نبود، و همچنان اینکه مخالفت میان نظریات افلاطون و رواق‌گرایی به این دلیل بود که آنها از نقطه نظرهای متفاوتی استدلال می‌نمودند. افلاطون‌گرایی میانی متعلق به انتکیوس از آسکالون، آخرین محصول توسعه و پیشرفت آکادمی افلاطون بود که در نتیجه این التقاط‌گرایی ظهور پیدا کرد.
درون‌نگری
درون‌نگری (به انگلیسی:Introspection)، عبارت است از بررسی اندیشه‌ها و احساسات یک فرد توسط خودش. درون نگری این است که خودِ فرد به مشاهده و ثبت ادراکها، افکار، و احساسات شخصی خود اقدام می‌کند (توجه داشته باشید که مشاهده، تنها به «نگاه کردن و دیدن» محدود نمی‌شود). نمونه‌های درون نگری زمانی است که فرد، مثلاً بگوید که یک شیء خاص به نظرش چقدر سنگین است، یا یک نور، به نظرش چقدر درخشندگی دارد. درون نگری از فلسفه اقتباس شده بود و به عنوان روشی برای بررسی هشیاری در ساخت گرایی و کنش گرایی مورد استفاده قرار گرفت. ویلهلم وونت به آن بُعد جدید اضافه کرد. درون نگری محض نمی‌توانست کافی باشد. برای تکمیل آن می‌بایست آزمایش و تجربه را نیز اضافه می‌کردند. وونت، در آزمایش‌هایش، بعضی ابعاد فیزیکی محرک (مثلا، شدت) را به‌طور سازمان یافته تغییر می‌داد و از روش درون نگری استفاده می‌کرد تا مشخص شود که تغییرات فیزیکی، در تجربه خودآگاه فرد، چه تغییراتی به وجود می‌آورند (تجربه خودآگاه، یعنی تجربه ای که فرد درحال انجام دادن آن است وخودش می‌داند که آن را انجام می‌دهد). به عبارت دیگر درون‌نگری یعنی تلاش برای توصیف فرایندها و تجربیات روانی فرد، توسطِ خودِ فرد؛ مثلاً پس از اعمال یک محرک معین از فرد پرسیده می‌شود، هنگام تحریک چه احساسی را تجربه می‌کند؟ پاسخی که فرد به این پرسش می‌دهد اصطلاحاً با درون‌نگری بدست آمده‌است.
برای آنکه متوجه شوید درون نگری چقدر دشوار است، به صدای تیک تاک ساعت گوش دهید و تجربه خودآگاهتان دربارهٔ آن را توصیف کنید. اینکه بگویید:(حوصله ام سر رفته‌است)، کافی نیست. یکی از چیزهایی که می‌توانید بگویید این است که صدای تیک تاک ساعت ریتم خاصی دارد، و هردو یا سه تیک تاک، در یک گروه قرار می‌گیرند. همچنین می‌توانید بگویید که در طول هر سری تیک تاک، احساس خوشایند یا ناخوشایندی دارید که اضافه یا کم می‌شود. همان‌طور که می‌بینید، ارائه گزارش دقیق دربارهٔ آنچه در درون خود احساس می‌کنیم، می‌تواند کار بسیار دشواری باشد.
مشکلات درون نگری
تکیه بر درون نگری، مخصوصاً برای رویدادهای ذهنی بسیار سریع، غیر عملی بود. حتی بعد از آنکه به مردم، برای درون نگری، آموزش می‌دادند، معلوم می‌شد که حتی دربارهٔ یک تجربهِ حسیِ سادهِ یکسان، درون نگریهای مختلفی انجام می‌دهند. درنتیجه درحال حاضر درون نگری اهمیت چندانی ندارد.
واکنش‌ها نسبت به درون نگری
جان بی واتسن معتقد بود که هشیاری را تنها با درون نگری می‌توان مورد مطالعه قرار داد ولی درون نگری ابزاری ناکارآمد است. چون نمی‌توان هشیاری را با دقت و به شیوه صحیح مورد مطالعه قرار داد، بهتر است که اصلاً آن را مطالعه نکرد. روان‌شناسی برای علمی شدن باید موضوعی را مورد تحقیق قرار دهد که بتوان آن را به خوبی اندازه‌گیری کرد، بهترین موضوعی که می‌توان با اطمینان آن را اندازه‌گیری کرد، رفتار است. چون روانشناسان، به طرز فزاینده‌ای ار درون نگری سرخورده می‌شدند، رفتار گرایی به سرعت پرطرفدار شد و بسیاری از روانشناسان جوان آمریکایی خودشان را رفتارگرا نامیدند.
تیم باروز
تیم باروز (Tim Burroughs؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
خرمالوئیان
خرمالوئیان (Ebenaceae) نام تیره‌ای از گیاهان است.
مسابقه جهانی گورماند
مسابقه جهانی گورمند، بزرگترین مسابقه کتاب‌های آشپزی است که 27 سال قدمت دارد. این مسابقه نظیر جایزه اسکار در صنعت فیلمسازی، برای نویسندگان کتاب های آشپزی معروف دنیا اهمیت دارد. این رویداد در سال ۱۹۹۵ توسط ادوارد کوین‌ترو پایه‌گذاری شد و مسابقه‌ای با رقابت آزاد برای همه ناشران زبان‌های مختلف و همه کشورها است. برندگان در نوامبر هر سال معرفی می‌شوند و برای انتخاب بهترین کتاب آشپزی در جهان رقابت می‌کنند و در آوریل سال بعد برای اهدای جوایز به صرف شام دعوت می‌شوند. صدها ناشر، نویسنده، سرآشپز و ژورنالیست در این مراسم شرکت می‌کنند.
این مسابقه با به چالش کشیدن فرهنگ‌های مختلف غذایی، معیارهایی نظیر ایده‌های نو در ارائه دستورهای غذایی، طراحی خلاقانه، کیفیت تولید و ترجمه آثار به زبان‌های دیگر را برای امتیازدهی مد نظر قرار می‌دهد.
در سال ۲۰۱۵ برای اولین بار، ایران از بین ۲۰۵ کشور شرکت‌کننده با انتخاب کتاب آشپزی مدرن پانیذ به نویسندگی خانم سمیرا جنت دوست به عنوان بهترین کتاب آشپزی جهان در بخش C2 (غذاهای بین الملل) معرفی شد.
کتاب دسرهای سمیرا جنت دوست و آشپزی ایرانی سمیرا جنت دوست نیز در سال 2016 به عنوان بهترین کتابهای جهان معرفی شدند
کتاب شیرینی های خشک سمیرا جنت دوست سال 2018 در این مسابقه به عنوان کتاب ویژه جهان معرفی شد
کتاب نوشیدنی های سرد و گرم سمیرا جنت دوست نیز سال 2016 در این مسابقه به عنوان یکی از 7 کتاب برتر جهان معرفی شد.
در سال 2022 کتاب آشپزی ایرانی گیاهی(ویگن) به نویسندگی خانم صفورا کیانی حقگو رتبه نخست در بخش E13 (کتابهای ویگن) را به خود اختصاص داد.
این مسابقات در شهر اومئا سوئد با هزاران اثر از 227 کشور شرکت کننده برگزار شد.
لافوما
لافوما (Lafuma) شرکت پوشاک ورزشی فرانسوی است، که در سال ۱۹۳۰ توسط برادران لافوما تأسیس شد.
بنه رضوان
بنه رضوان، روستایی از توابع بخش جبالبارز شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان رضوان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
کینگ‌اوری
کینگ‌اوری یک بخش اداری در شهرستان آرومرو از توابع استان آروشا در کشور تانزانیا است. بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن که در سال ۲۰۰۲ توسط دولت تانزانیا انجام شد جمعیت این بخش بالغ بر ۱۸٬۹۶۷ نفر اعلام شده‌است.
منابع
[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=King'ori&oldid=393346009 مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی]
عادل بدر
عادل بدر (Adel Bader؛ زادهٔ January 17, 1997) یک ورزشکار است.
دژگان
دژگان یک روستا در ایران است که در شهرستان بندر لنگه از استان هرمزگان واقع شده‌است. دژگان ۱٬۳۴۶ نفر جمعیت دارد. این روستا در زمان‌های قدیم یکی از معتبرترین روستاهای منطقه بوده‌است. دژگان دارای پنجشنبه بازار، بازار طلافروشان و زرگرهای زیادی بوده‌است اما پس از چند حادثه زلزله و سیل بازار طلافروشان، پنجشنبه بازار، خانه و مغازه‌های زیادی تخریب شد و وسعت این روستا کاهش یافت. دژگان در قرن‌های پیش مهد علوم دینی منطقه بوده‌است و اولین مدرسه دینی منطقه و استان نیز در این روستا توسط شیخ صدرالاسلام قتالی تأسیس شده‌است. از بزرگان دژگان در حال حاضر می‌توان به محمد عبدالله نوربخش، شیخ محمدنبی مخلوقی، سید عبدالقادر دانش، سید احمد و سید محمدنور دانش اشاره کرد. شیخ محمدنبی مخلوقی عضو هیئت فتوای جنوب، مدرس مدارس دینی سلطان العلماء بندر لنگه و صدرالاسلام بندر خمیر، دوره عالی بندرلنگه و همچنین عضو و رئیس معاونت علمی و آموزشی این دو مدرسه است.
جوایز فیلم‌فیر
جایزه فیلم‌فیر سالانه توسط The Times Group برای احترام گذاشتن به بهترین‌های صنعت سینمای هند، هم از نظر هنرمندی و هم از نظر تکنیکی داده می‌شود. جشنواره فیلم فیر قدیمی‌ترین و برجسته‌ترین جشنواره اختصاصی سینمای هند است. این جشنواره و نشنال فیلم اواردز (National Film Awards) هر دو برای نخستین بار در سال ۱۹۵۴ شروع به کار کردند. یک سیستم رای دادن دوگانه در سال ۱۹۵۶ شروع شد. طبق این سیستم در مقایسه با نشنال فیلم اواردز که توسط یک گروه تعیین شده به وسیلهٔ دولت هند تصمیم‌گیری می‌شود، فیلم فیر هم توسط عموم مردم و هم کمیته‌ای از کارشناسان رای‌گیری می‌شود.
تندیس فیلم‌فیر
تندیس فیلم فیر، یک زن است که بازوهایش را به حالت رقص بالا برده و انگشتانش را لمس کرده است. این تندیس معمولاً با نام بانوی سیاه شناخته می‌شود. این جایزه به‌ طور کلی از برنز ساخته می شود و ۴۶٫۵ سانتی‌متر طول و حدود ۵ کیلوگرم جرم دارد. در بیست و پنجمین دوره جوایز، این تندیس از نقره و در پنجاهمین دوره جوایز، از طلا ساخته شده بود.
رکوردها
بیشترین جایزه برای یک فیلم:
بیشترین جایزه کارگردانی:
بیشترین جایزه بازیگری مرد:(بهترین بازیگر-بهترین بازیگرازدیدمنتقدین-بهترین بازیگرنقش مکمل)
بیشترین جایزه بازیگری زن:(بهترین بازیگر-بهترین بازیگرازدیدمنتقدین-بهترین بازیگرنقش مکمل)
بیشترین جایزه برای کارگردانی موزیک:
بیشترین جایزه برای خوانندهٔ مرد:
بیشترین جایزه برای خوانندهٔ زن:
بیشترین جایزه برای ترانه‌سرا:
بیشترین جایزه برای رقص آرایی:
ماندریوا
ماندریوا (Mandriva) شرکت نرم‌افزار فرانسوی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد
ایرما توماس
ایرما توماس (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۴۱ در پونچوتولا، لوئیزیانا)، خواننده آمریکایی در سبک بلوز، سول، ریتم و بلوز است.
نگاه به شرق
نگاه به شرق یک راهبرد در سیاست خارجی ایران است که از آغاز ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد در سال ۱۳۸۴ مطرح شد. بر اساس این سیاست، ایران باید برای ارتقای جایگاه بین‌المللی خود بر اهرم ایجاد رابطه مناسب با کشورهای مشرق‌زمین بیشتر تکیه داشته باشد. البته پیرامون این که چه کشورهایی در زمره اهداف سیاست نگاه به شرق قرار می‌گیرند، و این که از چه دیدگاهی باید به این سیاست نگاه کرد اتفاق نظری میان صاحب‌نظران نیست و حداقل ۳ دیدگاه مختلف وجود دارد.
مفهوم
در مورد مفهوم سیاست نگاه به شرق، سه حالت را می‌توان در نظر گرفت: توسعه روابط با شرق و محدود کردن روابط با غرب ، تعادل متقارن در روابط با شرق و غرب ، تعادل نامتقارن در روابط با شرق و غرب با در اولویت قرار دادن شرق. به نظر می‌رسد سیاست نگاه به شرق به مورد سوم نزدیکتر است. زیرا سیاست نگاه به شرق مبتنی بر پرهیز از یک جانبه گرایی در مورد غرب در سیاست خارجی و نگاه جامع به سیاست خارجی برای استفاده از فرصتها و ایجاد آنها است. بنابراین، معنای آن با تعریف اول متفاوت است و در عین حال، تفاوت‌های ظریفی با تعریف دوم دارد؛ زیرا سیاست نگاه به شرق مبتنی بر تلاش برای برقراری ارتباط همزمان با شرق و غرب و اولویت دادن به شرق به دلایل ژئوپلیتیک، فرهنگی، اقتصادی و حتی سیاسی است. بنابراین، این رویکرد به معنای رد کردن و بی‌تفاوتی نسبت به غرب نیست. در واقع، تأکید بر شرق در اینجا نفی غرب نیست. در این رابطه، باید گفت که سیاست نگاه به شرق یک استراتژی واقع بینانه است و بیش از هر چیز، به دنبال استفاده از فرصتهای ارتباطی با کشورهای مختلف است. در همین رابطه، علی‌اکبر ولایتی، در توصیف سیاست نگاه به شرق می‌گوید: «هر جا که منافع، خواسته‌ها و استراتژی ما بهتر و بیشتر برآورده شود، طبیعی است که اولویت را به آنجا بدهیم.»
شاخص‌ها
در شرایطی که نه واقعیت روشنی به نام «بلوک شرق» وجود دارد و نه دیگر ادعاهای ایدئولوژیک شرق معتبر هستند، سیاست نگاه به شرق به معنای دنبال کردن شرق و پیروی محض از کشورهای شرقی نیست، آن هم آن طور که در زمان جنگ سرد تصور می‌شد. بنابراین، شاخصه‌های سیاست نگاه به شرق را می‌توان به شرح ذیل ذکر کرد:
پیشینه
ایران از آغاز دوران جمهوری اسلامی شعار «نه شرقی، نه غربی» را سرلوحه خود قرار داده و سعی نموده در سیاست خارجی خود حرکت مستقلی را در پیش بگیرد. رویکرد مطلق‌گرایانه ایران به این شعار تا پایان جنگ سرد، مانع از این می‌شد که ایران بتواند هم‌پیمانان استراتژیکی برای خود بیابد. سیاست نگاه به شرق در حالی مطرح شد که مذاکرات ایران با کشورهای اروپایی و غرب پیرامون برنامه هسته‌ای ایران دچار چالش شد و نتوانست به‌خوبی تأمین‌کننده منافع ملی باشد؛ و در عین حال تحولاتی که در قاره آسیا طی سال‌های قبل اتفاق افتاد شرایط نویی را پدید آورد.
یکی از مهمترین موضوعات مربوط به سیاست خارجی ایران پس از روی کار آمدن دولت نهم، سیاست نگاه به شرق و گسترش روابط ایران با کشورهای آسیایی بود. در واقع، عدم دستیابی به اهداف مطلوب در روابط با کشورهای غربی با ادامه خصومت بین ایران و ایالات متحده، به ویژه در پرونده هسته‌ای، منجر به گسترش روابط ایران با شرق شد تا بار دیگر مورد توجه و تأکید قرار گیرد. این سیاست تاکنون عملاً با یک سری جنبش‌های بین‌المللی و موضع‌گیری‌های سیاسی همراه بوده است.
با توجه به وضعیت پرونده هسته‌ای ایران، که در آن سه کشور انگلیس، فرانسه و آلمان نقشی اساسی در مذاکرات داشتند و رسیدن به بن‌بست در این پرونده با کشورهای مذکور، و اینکه این سه کشور خود را به عنوان نمایندگان جامعه اروپا یا به طور کلی نمایندگان غرب معرفی می‌کردند، در نتیجه تمایل به یافتن افق‌های جدید در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران افزایش یافت. سیاست نگاه به شرق در واقع ناشی از شرایط ذکر شده بود. با این حال، چنین سیاستی در ایران بی‌سابقه نبود و در دوره دوم ریاست جمهوری آقای هاشمی رفسنجانی، اقداماتی برای تقویت روابط موجود با کشورهای مهم آسیایی مانند چین، هند و روسیه در چارچوب اتحاد استراتژیک انجام شده بود.
سیاست نگاه به شرق در مجموعه سیاست‌های خارجی جمهوری اسلامی ایران در مقاطع مختلف با نقاط قوت و ضعفی مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، به نظر می‌رسد که در سالهای اخیر، این استراتژی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. همانطور که سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران تأکید می‌کند: «در سیاست خارجی، ترجیح شرق بر غرب، ترجیح همسایه بر دور، ترجیح ملّت‌ها و کشورهایی که با ما وجه مشترکی دارند بر دیگران، یکی از اولویت‌های امروز ماست.» (تبریز، ۲۹ بهمن ۱۳۹۶). در همین راستا، علی‌اکبر ولایتی، مشاور امور بین‌الملل رهبر ایران نیز سیاست نگاه به شرق را ضرورتی استراتژیک برای جمهوری اسلامی در تأمین منافع اقتصادی، سیاسی و دفاعی خود می‌داند.
سیاست نگاه به شرق متمرکز بر تأمین نیازهای تجهیزاتی ایران از کشورهایی مانند چین، روسیه و کره شمالی بوده است. با توجه به موفقیت همکاری با کشورهای حوزه شرق (کشورهای ذکر شده)، نگاه به شرق به عنوان یک استراتژی ویژه توسط روسای جمهور ایران (آقایان «اکبر هاشمی رفسنجانی»، «سید محمد خاتمی»، «محمود احمدی‌نژاد» و حتی «حسن روحانی») مورد استفاده قرار گرفته است. البته در میان دولت‌های مذکور، در زمان ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، به دلیل فشار بی‌سابقه غرب به بهانه‌های سیاسی بر جمهوری اسلامی ایران، این ایده در دستگاه دیپلماسی کشور شکل گرفت که کلید حل مشکلات اساسی در سیاست خارجی است، آن هم نه در رابطه با پایتخت‌های اروپایی بلکه در رابطه با کشورهای آسیای شرقی. بر این اساس، احمدی‌نژاد ضمن اصلاح رویکردها و سیاست‌های دولت قبلی (خاتمی) که مبتنی بر ایجاد و تعمیق روابط با غرب و به ویژه اروپا بود، تلاش‌های ویژه‌ای برای ایجاد روابط با جهان شرق انجام داد.
پس از پایان دولت محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۹۲، دولت یازدهم به ریاست حسن روحانی اگرچه تلاش‌های ویژه‌ای برای حل مشکلات قبلی و متعاقباً بهبود روابط با غرب از طریق به اصطلاح «برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)» کرد، اما روحانی از شرق آسیا و به ویژه منطقه استراتژیک هند-آرام غافل نشد. زیرا او می‌دانست که با توجه به موقعیت‌های خاص ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک، این مناطق می‌توانند نظم هرم قدرت جهانی را در سالهای آینده تحت تأثیر قرار دهند. به همین دلیل دولت روحانی برنامه ۲۵ ساله همکاری‌های مشترک ایران و چین را به عنوان قدرتی در حال ظهور در عرصه سیاست و همچنین عرصه روابط بین‌الملل تنظیم کرد.
تپه قبر وردیله
تپه قبر وردیله مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان پیرانشهر، بخش لاجان، دهستان لاهیجان شرقی، روستای اشنو زنگ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۵۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نگاه به شرق
پیشینه
سیاست نگاه به شرق تاکنون به جای راهی برای ایجاد فرصتها، به عنوان یک راه فرار در مواقع چالش با غرب تلقی شده است. به بیان بهتر، می‌توان گفت استراتژی نگاه به شرق در زمینه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بیشتر تحت تأثیر چالش با غرب به عنوان یک سیاست مدون مورد توجه قرار گرفته است.
ماویک
ماویک (Mavic) شرکت دوچرخه‌سازی فرانسوی است، که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شد.
وندی واگنر
وندی واگنر (Wende Wagner; December 6, 1941 – 1941:12:6, February 26, 1997) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
نگاه به شرق
کشورهای هدف
کشورهایی مانند ژاپن، کره جنوبی، چین، مالزی، روسیه، هند و پاکستان از کشورهای هدف این سیاست عنوان شده‌اند. البته به زعم عده‌ای از آن‌جا که ژاپن و کره جنوبی با اتخاذ سیاست‌های اقتصادی سرمایه‌داری لیبرال و انحلال فرهنگی در تمدن غرب، دیگر در چارچوب تمدن مشرق‌زمین تعریف نمی‌شوند نمی‌توانند در این رویکرد جایگاهی داشته باشند و خیمه نگاه به شرق بر پایه ۴ ستون روسیه، هند، چین و مالزی استوار است.
وندی واگنر
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
کالج البیون
کالج البیون (به انگلیسی: Albion College) یک کالج هنرهای آزاد در آمریکا در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده‌است.
نگاه به شرق
رویکردها
بر پایه این نوع نگاه، تعریف حوزه شرق بر پایه مکان جغرافیایی و تا حدودی تقابل با دنیای غرب انجام می‌شود. بر اساس این نگاه، کشورهای آمریکای لاتین نیز در حوزه شرق تعریف می‌شوند. مبنای تصمیم‌سازی‌ها در دولت احمدی‌نژاد این رویکرد بوده‌است.
با نگاه ایدئولوژیک که بر اساس دوقطبی تقابل شرق–غرب و نگاه اسلامگرایانه جمهوری اسلامی است، کشورهای جهان اسلام نیز در حوزه شرق تعریف می‌شوند. این دیدگاه طرفداران کمی دارد.
دگا ۶۶۷۳
سیارک ۶۶۷۳ شش هزار و ششصد و هفتاد و سومین سیارک کشف شده‌است که در ۲۵ مارس ۱۹۷۱ کشف شد.
نگاه به شرق
انتقادها
فریدون مجلسی ، یکی از دیپلمات‌های پیشین ایران، معتقد است که سیاست نگاه به شرق نه تنها به پیشرفت و خروج ایران از شرایط فعلی منجر نمی‌شود، بلکه کشور را در یک بازار غیر رقابتی به دام می‌اندازد و باعث پَسرفت اقتصادی و تعاملات تجاری مضر می‌شود. به گفته وی، استراتژی نگاه به شرق برای ایران معنی‌ای ندارد. با این سیاست، ایران اسیر ناتوانی خود در شرق می‌شود و در این بازار گرفتار می‌ماند. بنابراین، هر کالایی را به هر قیمتی بدهند، ایران مجبور به خرید آن است. در حالی که ایران باید در روابط خود آزاد باشد و مشتری بازاری شود که کالای بهتری را با قیمت رقابتی‌تر عرضه می‌کند. به گفته وی، استراتژی نگاه به شرق باعث می‌شود که ایران بابت بازی کردن نقش واسطه در بازار جهانی، باج اقتصادی زیادی را به کشورهای حوزه شرق پرداخت کند. به گفته وی، به طور کلی سیاست نگاه به شرق منجر به امور مضر اقتصادی برای ایران می‌شود.
دگا ۶۶۷۳
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۰۰ است.
موجگاه
موجگاه ناحیه‌ای از دریا است که باد با سرعت و جهتی ثابت بر روی آن می‌وزد و تولید موج می‌کند.
مساحت موجگاه به همراه سرعت بادی که بر آن می‌وزد تعیین‌کننده اندازهٔ موج‌های تولیدشده در دریا و اقیانوس‌ها است. هم‌چنین اگر جهت وزش باد در طی طول عمر یک موج، همواره در یک سو باشد قدرت آن موج بیشتر خواهد بود. موجگاه‌های بزرگ موج‌هایی پرقدرت و پرانرژی تولید می‌کنند.
در ایتالیای کوچک
در ایتالیای کوچک (In Little Italy) یک فیلم کوتاه و صامت آمریکایی به کارگردانی دی. دبلیو. گریفیث است که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد.
ارتیکاو
ارتیکاو جماعت و شهرکی در شمال غربی تاجیکستان است که در ناحیهٔ کان بادام ولایت سغد قرار دارد. جمعیت این جماعت ۱۹٬۱۹۸ نفر است.
داشلی تپه ۲
داشلی تپه ۲ مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان خوی، بخش صفاییه، دهستان سکمن آباد، ۷۰۰م جنوب شرق روستای زاویه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۴۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ده‌عباس (زرند)
ده عباس (زرند)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زرند در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان جرجافک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۵ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
۱۱بتا-هیدروکسی آندروستندیون
۱۱بتا-هیدروکسی آندروستندیون ، یک استروئید می‌باشد که پروهورمون آندروژنیک، درون‌زاد و طبیعی است. این پروهورمون شباهت بسیاری با آدرنوسترون دارد.
ایکینجی ینی‌یول
ایکینجی ینی‌یول (به لاتین: İkinci Yeniyol) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیل‌لی واقع شده است. این روستا ۱۱۷ نفر جمعیت دارد.
گرمکان و نوداردشیرگان
گرمکان و نوداردشیرگان یکی از استان‌های اواخر دوره ساسانیان در شمال عراق امروزی بود. این استان ترکیبی از دو استان گرمکان و نوداردشیرگان بود. این استان برای نخستین بار در آثار بازمانده نسطوری در سال ۴۱۰ ذکر شده‌است. شهرهای اصلی استان کرکوک و اربیل بودند که به عنوان مقر مطران نسطوری عمل می‌کردند. این استان در سال ۶۳۷ در جریان حمله اعراب به ایران فتح شد.
ادن علی
ادن علی ادن (Aden Ali Aden؛ زادهٔ September 27, 1988) یک ورزشکار است.
داک ریورز
گلن آنتون داک ریورز متولد ۱۳ اکتبر ۱۹۶۱، بازیکن سابق ان بی ای و مربی کنونی تیم بسکتبال سونتی سیکزرز است.در دوران بازیگری در پست پوینت گارد بازی میکرد. او در سال ۲۰۰۴ میلادی به عنوان شانزدهمین مربی در تاریخ بوستون سلتیکس در این تیم مشغول به کار شد. همچنین در سال ۲۰۰۸ میلادی موفق شد به همراه تیم بوستون سلتیکس به مقام قهرمانی ان بی ای دست پیدا کند.
ۈ
ۈ یا واو الف حرف سی و هشتم الفبای زبان شغنانی است. حرف ۈ به‌شکل (œ) در زبان شغنانی تلفظ می‌شود. دارای یونی کُد (U+06Cx) و در الفبا و آوانگاری بین‌المللی به شکل [ø] یا [œ] درج گردیده‌است و در لاتین‌نویسی در قالب (ö) جا گرفته‌است که حرف کوچک آن به شکل (ö) و حرف برگ آن به شکل (Ź|Ö) تحریر می‌گردد. حرف ځ|ۈ در الفبای عربی و الفبای زبان فارسی وجود ندارد ولی در الفبای زبان شغنانی به‌شکل وافر به نظر می‌رسد. حرف ۈ در زبان‌هایی که اساس الفبای شان عربی است استفاده چندانی ندارد ولی شکل لاتین این حرف در زبان‌های ترکی، زبان آلمانی ،زبان مجاری، زبان سوئدی، زبان آذری، زبان ترکمنی، زبان مغولی و زبان تاتاری موجود بوده و کاربرد زیادی دارد.
شکل نوشتاری حرف ۈ را در جدول زیر می‌توان مشاهده کرد :
لوری چالوپنی
لوری چالوپنی (Lori Chalupny؛ زادهٔ January 29, 1984) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به شیکاگو رد استارز، آتلانتا بیت، و باشگاه فوتبال آی‌ای‌کی اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
سارگون دوم
سارگون دوم یا سارگن دوم (۷۲۲–۷۰۵ پیش از میلاد) امپراتور آشور و بنیان‌گذار سلسله سارگون بود. در زمان سارگون دوم، دولت آشور که قدرتمند شده بود، پیشروی خود را به داخل فلات ایران ادامه داد.
شهر ایزیرتا (یا ایزیرتو) که سقز کنونی باشد، قبل از اولین اتحاد اتحادیه قبایل ماد به عنوان پایتخت ماننا شناخته می‌شده‌است. گفته شده که این شهر با نام ایزیرتا در زمان نخستین اتحادیهٔ ماد، پایتخت مادها بود. سرکردگان ماد در اطراف این شهر استحکاماتی برای خود ساختند که از آن جمله زیویه و قپلانتوی کنونی را می‌توان نام برد.
دخالت در ماننا
ایرانزو مؤسس سلالهٔ ماننا و پدر اولوسونو در سال - ۷۱۶ پ.م. - در گذشت. در آن سال پسر بزرگ او آزا بر سریر سلطنت نشسته بود متاتی فرمانفرمای زیکرتو و تلوسینا فرمانفرمای آندیا و بگداتو فرمانفرمای اوئیش دیش که مانند دیاکو حکّام منصوب از طرف ماننا بودند، علیه آزا خروج کردند. ظاهراً اتهام ویژهٔ آزا این بود که با سارگن دوم عقد اتحاد بسته‌است. آزا دستگیر و کشته شد و جنازهٔ او را در کوه اوآئوش افکندند. سارگن دوم بیدرنگ مداخله کرد و موفق به دستگیر کردن باگداتو گشت و فرمان داد پوست از تنش برکنند و لاشهٔ او را در معرض تماشای ماننائیان قرار داد و پسر دیگر ایرانزو را که اولوسونو نام داشت بر تخت سلطنت نشاند. مع‌هذا اولوسونو که در میان افراد و دار و دستهٔ ضد آشوری محصور بود بیدرنگ از آشور جدا شد و کوشید تا با اورارتو عقد اتحاد ببندد. وی ۲۲ دژ را که در منطقهٔ هم‌مرز با آشور قرار داشت به روسا پادشاه اورارتو داد و فرمانفرمایان درّه‌های بخش علیای زاب کوچک «ایّتی» فرمانفرمای آلابریا و «آشورله» فرمانفرمای کارالا را به اقدام علیه آشور وادار کرد.
تصرف ماد و ماننا
سارگن دوّم به ماننا بازگشت و ایزیرتو پایتخت ماننا و دو قلعهٔ مهّم مرکزی زیبیه و آرمائیت را تصرف کرد. اولوسونو خویشتن را تسلیم رأفت و عنایت سلطان فاتح کرد و پادشاهی به وی بازگشت. اما راجع به «ایّتی» و «آشورله» … اولی به اتفاق خانوادهٔ خویش به متصرفات آشور تبعید شد و دوّمی را زنده پوست کندند؛ و ناحیهٔ او جزء ایالت آشوری زاموآ شد. آشوریان دو ناحیهٔ مرزی نیک‌ساما و شورگادیا را تصرّف کرده از ماننا منتزع ساختند و به ایالت آشوری پارسوآ ملحق نمودند. آنگاه سارگن دوم به سوی نقاط دورتر - به طرف جنوب و نواحیی که نظارت ماننا بر آن ضعیف بوده یا بالکل معدوم بود، لشکر کشید. نخست قلعهٔ مهم کیشه سو در مسیر علیای قزل اوزن اشغال گشت و فرمانفرمای آن که بنام آشوری - بابلی بل شارو سور خوانده می‌شد اسیر گشت. نام قعله را به کار نین اورتا تغییر دادند و لوحی با تصویر سارگون دوم در آنجا نصب کردند و پادگانی مستقر ساختند. بدین طریق ایالت جدید آشوری کیشه سو ایجاد شد و نواحی بیت ساگبات و بیت خیرمامی و بیت اومارگی و قلعه‌های خارخوبارا و کیلامباتی و آرمانگو که اظهار انقیاد کرده بودند جزو آن گشتند. این نام‌ها را باید در منطقهٔ واقع میان علیای قزل اوزن و کوه‌های مغرب و جنوب غربی قزوین باید جستجو کرد.
تصرف ماننا و ماد در منبع دیگر
سارگن دوم پادشاه آشور به سرزمین ماد تاخت و مادها شکست خوردند ایزیرتا، زیویه و آدامائیت را ویران کرد. پس از شکست دیاکو شاه ماد از سارگن دوم فرزند و جانشین او، فرورتیش، قدرت رهبری مادها را به دست گرفت و در ۶۷۳–۶۷۲ پ.م. در برابر آشوری‌ها قیام کرد. در سالنامه‌های سارگن دوم آمده‌است که در بین سال‌های ۷۲۱–۷۰۵ پ.م. گروه‌هایی از آشوری‌ها در فلات ایران و سرزمین ماد اسکان داده شده‌اند. همچنین سارگن دوم در کتیبه‌ای دیگر از تسلیم شدن شاه ماننا سخن می‌گوید و از بخشیده شدن او خبر می‌دهد:
محتوای این کتیبه نشانگر آن است که در آن مقطع زمانی ماننا متحد آشور به‌شمار می‌رفت.
سارگن دوم در سال ۷۱۴ پ. م و بعد از مطیع ساختن ایالت پارسوا به منطقه ماننایی سوری گاش که در دست اورارتو بود، حمله کرد. با اینکه شاهان پیشین آشور همیشه ماد را مورد حمله و تجاوز قرار می‌دادند ولی سارگن دوم بنا به اتحادی که با اولسنو ماننا بسته بود با وی به صورت یک دوست و متحد رفتار می‌کرد و به قولی که به شاه ماننا داده بود عمل کرده و اراضی غربی ماننا را که در مدت نزدیک به یک سده در اختیار اورارتو بود گرفت و در اختیار دولت ماننا قرار داد. سارگن دوم که با این عمل شاه ماننا را مدیون خود ساخته بود، چند ماه بعد در حمله به ماد مرکزی شاه ماننا به آشور در اشغال ماد مرکزی کمک کرد.
سناخریب از (۷۰۴–۶۸۱ پیش از میلاد) جانشین پدرش سارگن دوم شد.
نفوذ به اراضی مرکز ایران
رابطهٔ بعضی از قلاع واقع در دامنه‌های جنوبی جبال گیزیل بوندا و دامنه‌های الوند در نتیجهٔ تحولات ذکر شده با ماننا قطع شد و متصرفات آشور در این میان فاصل بود و مرابطات استقلال طلبان اراضی دریاچه اورمیه و کرانهٔ دریای کاسپین با ماد شرقی نیز دشوار گشت. ساکنان قلعهٔ خارخار خداوند ده خویش را که کی بابا نام داشت اخراج کردند و از تالتا شاهک الی پی تقاضا کردند که ایشان را به تابعیت خویش بپذیرد. چنان‌که پیشتر گفته شد الی پی در میان پادشاهی‌های کوچک ماد جنوبی از همه مهم‌تر بود و حایل میان آشور و عیلام به‌شمار می‌رفت.
سارگن دوم همچنان لشکرکشی بسوی جنوب ماننا را تعقیب کرد و خارخار را اشغال نمود و ساکنان آن محل را به اسارت برد و به جای اهالی پیشین آنجا، مهاجرانی را سکونت داد. به ظنّ غالب اینان اسرائیلیانی بودند که در سال - ۷۲۲، ۷۲۱ - سر به اطاعت نهاده بودند. خارخار را سخت مستحکم ساخته و مرکز ایالت آشوری‌اش قرار دادند. ایالت مزبور شامل ناحیهٔ رودک علیا یا آرانزشو و ناحیهٔ رودک سفلی یا بیت راماتوآ. این ناحیه نیز در گذشته جزئی از آرازیاش بود و نواحی اوریکاتو و سیگریس و شاپاردا و اوریاکو نیز بود. از میان نواحی یاد شده آرانزشو ناحیه‌ای است که در لشکرکشی‌های سابق آشور از آن یاد شده و به نظر می‌رسد در ناحیهٔ همدان واقع بوده باشد. شاید ناحیهٔ رودک علیا و رودک سفلی که غالباً تحت عنوان شانارته خوانده شده‌است همان درّه و بستر رودک‌هایی است که از الوند سرازیر شده سپس و به رود قره سو (قم) ملحق می‌شوند. سیگریس و شاپاردا را هم نزدیک همین نقاط باید جستجو کرد.
با اینکه بعدها لشکریان آشور بارها به داخل خاک ماد نفوذ کردند ولی مرز امپراتوری آشور عملاً به آنسوی حدّی که سارگون دوم معیّن کرده بود تجاوز نکرد. آشوریان حتّا در همین حدود هم به دشواری می‌توانستند خاک ماد را جزو کشور و دولت خویش محفوظ داشته ضبط و نظم دهند؛ بنابراین در دورهٔ طغیان نفوذ آشور به داخل ماد، مرزهای منطقهٔ اشغالی ایشان را می‌توان به قرار زیر دانست.
سال‌های پس از ۷۱۵ پ. م
ایجاد این پایگاه جنگی نیرومند در پشت سر ماننا نمی‌توانست تأثیر عمیقی در سیاست دولت مزبور نداشته باشد. و نتیجهٔ این وضع در طی سال‌های بعد و لشکرکشی‌های سارگون دوم بسوی مشرق - ۷۱۵، ۷۱۳ - مشهود افتاد.
ایالت‌های کیشه سو و خارخار که توسط سارگن دوم تأسیس شده بود بخشی مهم از سرزمینی را که دیاکو به ظاهر از طرف ماننا، در آنجا حکومت می‌کرد، از آن منتزع ساخته و به خود ملحق کردند. - تا حدّی که تشخیص مکان قلمرو او مقدور است - فقط بخشی از درّهٔ قزل اوزن، بالاتر از میانه، در حیطهٔ تصرّف دیاکو باقی ماند. آنگاه به وضوح معلوم شد، پادشاه ماننا که خود مطیع و منقاد آشوریان است نمی‌تواند تکیه‌گاه و مدافع دولت دیاکو باشد. روسا پادشاه اورارتو به‌وسیلهٔٔ پیک‌هایی این نکته را گوشزد دیاکو ساخت. روسا در آن زمان علیه اولّوسونو به عملیات جنگی دست زده بود و این اقدامی بود تنبیهی و انتقامی در مقابل طرفداری اولّوسونو از آشوریان. سالنامه‌های سارگن دوم مشعر است که روسا در سال -۷۱۶ پ.م. - ۲۲ قلعهٔ ماننا را تصرّف کرد و دیاکو را تشویق نمود که از ماننا جدا شود و دیاکو پسر خود را به عنوان گروگان و نمایندهٔ خویش نزد روسا فرستاد. متأسفانه متون آشوری محلّ ۲۲ قعلهٔ مذکور را مشخّص نمی‌سازند؛ ولی چنان‌که گفته شد در ناحیه‌ای میان ماننا و آشور قرارداشتند، زیرا که سارگون دوم در سال - ۷۱۵ پ.م. - نه تنها قلاع مزبور را از اورارتو پس گرفت بلکه مستقیماً به آشورشان ملحق ساخت. و سپس علیه دیااوکو لشکر کشید و وی را با خانواده‌اش اسیر و به هامات سوریه تبعید نمود.
سارگن دوم تهاجم بسوی بخش سفلای قزل اوزن را ادامه داد و وارد آندیا شد. این محل متصرفهٔ شخصی بود بنام تِلوسینا که دست کم از سال - ۷۱۹ پ.م. - متحد روسا شمرده می‌شد. در آن زمان آندیا به یاری بگداتو فرمانفرمای اوئیش دیش و متاتی فرمانفرمای زیکرتو علیه آزا مبارزه می‌کرد. از این ناحیه ۴۲۰۰ اسیر و تعداد زیادی دام برده شد. سارگن دوم به منظور تسجیل برتری خویش بر سرزمین شرقی، در ایزیرت تختگاه ماننا تصویر خود را بر سنگ منقور کرد.
شورش در خارخار
پیرامون سال - ۷۱۵ پ.م. - شورش عظیمی در ایالت خارخار که به تازگی فرمانبردار شده بود وقوع یافت. شورش مزبور کار اتحادیه قبایل ماد بود و محتملا از الی‌پی کمک به شورشیان می‌رسید و به مجاور و از آن جمله بیت همبان و نامار نیز سرایت کرد. سارگون دوم از بیت سانگی بوتی، اور ُیاکا، سیگریس و ساپاردا و او ُپاریا در شمار ایالات شورشی نام می‌برد.
ولی سارگن دوم نتوانست اراضی را که مسخّر ساخته بود - چون ایالات دیگر - به زیر فرمان خویش درآورد. فرمانفرمایان محلی در املاک خویش و در حدود ایالت باقی ماندند و فقط پرداخت خراجی را به آشور تعهد کردند. ظاهراً این عمل رسمی بود که از زمان سلطهٔ ماننا معمول گشته بوده.
محتمل است که دسته‌های جنگی مرکب از ساکنان محلی را وارد نیروهای مسلح آشوری ساختند. فرمانفرمایان نواحی که جزو اتحادیه قبایل ماد بودند در سراسر اتحادیهٔ مزبور تا بیک نی خراجگزار سارگن دوم شمرده می‌شدند. بعد خواهیم دید که وصول خراج از مردم نه تنها در سرزمین‌های دور دست بلکه در آنجاییکه اصطلاحاً ایالات مادی آشور خوانده می‌شد، فقط به یاری نیروهای مسلّح و اعزام قشون مقدور بود.
نفوذ کامل آشوریان فقط در نقاطی حکمفرما بود که دژهای آنان بر آن ناظر بودند و مردم محل را تبعید کرده به جایشان ساکنان کشورهای دیگر را ساکن ساخته بودند؛ ولی در پیرامون این نقاط اهالی مادی و کوتی تحت فرمان فرمانفرمایان پیشین و سران قبایل خویش بودند و فقط وقتی خراج می‌پرداختند که به عنف مجبورشان کنند یا ضرورت قطعی اقتضا کند.
سال بعد از اطفای شورش خارخار
لشکرکشی سال - ۷۱۴ پ.م. - به منظور تنبیه زیکرتو و آندیا که هنوز سر به اطاعت ننهاده بودند طرح شده بود. در آغاز لشکرکشی، سارگن دوم وارد ایالت سوریگاش - یکی از ایالات ماننا - شد. شاید سوری‌گاش همان ایالتی باشد که روسای یکم در سال ۷۱۶ پ.م. تسخیر کرد. هدایای ماننا در این محل توسط اولوسونو پادشاه آن کشور و کسان و مشاوران وی تقدیم سارگن دوم شد. آنگاه سارگن دوم به منظور تظاهر جنگی از متصرفهٔ پادشاهی غیر مستقل و کوچک آلاباری در بخش علیای زاب کوچک گذشت و تعدادی اسب و دام از بلا پالی دین دست نشاندهٔ خویش برسم هدیه گرفت و سپس وارد ایالت آشوری پارسوا گشت و محتمل است منظورش استتار نیّات واقعی خویش و فریب دادن طرف یعنی اورارتو بود. اینجا از طرف خداوندان دهکده‌های اراضی ماد که قبلاً مطیع آشوریان گشته بودند و بلاواسطه مجاور آن بودند هدایایی به سارگن دوم تقدیم شد. متن مزبور نام ۲۶ فرمانفرما را ذکر می‌کند و اسم تالتا فرمانفرمای الیپی در رأس فهرست قرار گرفته‌است. اینان به سارگون‌دوم تعدادی اسب و قاطر و دام‌های شاخ‌دار و شتران دو کوهان تحویل دادند. ظاهراً عامّه چنین پنداشتند که سارگون‌دوم می‌خواهد لشکرکشی به ماد مرکزی را تکرار کند؛ ولی نیّات وی بالکل دیگر گونه بود. شاه آشور از پارسوا حرکت کرده از کوه‌ها و گردنه‌ها گذشته وارد سرزمین میّسو که یکی از ایالات ماننا بود شد. در آنجا طبق قرار قبلی اولوسونو در قلعهٔ زیرداکا چشم براه وی بود و انبارهای پر از خواربار تهیه کرده، هدایایی از اسبان و دام‌ها به لشکریان آشور تقدیم داشت. سارگن دوم در طی مذاکرات با اولوسونو شاه ماننا، گویا به درخواست وی نوید داد که علیه اورارتو لشکرکشی می‌کند و اراضی را که ماننا در کرانهٔ شرقی دریاچه ارومیه از دست داده‌است مسخّر ساخته به وی بازمی‌گرداند. ضیافتی به افتخار اولوسونو و ماننائیان ترتیب داده شد و اولوسونو گرچه زیر دست سارگن دوم نشست ولی به هر حال بالاتر از جاییکه در گذشته پدرش ایرانزو اشغال می‌کرد جلوس کرد؛ و با این عمل ماننا کشوری متحد آشور شناخته شد. در اینجا هدیه‌های فرمانفرمایان از دو قلعهٔ گیزیل بوندا یعنی زیزی از آپپاتار و زالا از کیت پات واقع در مرز پارسوا که در ارسال آن تأخیر شده بود، دریافت گردید.
جنگ سارگن دوم با روسا
سارگن‌دوم به رغم وعدهٔ خویش که جنگ با روسا را آغاز کند و شاید باز هم به خاطر گمراه کردن روسا به طرف سرحدّات جنوبی و جنوب شرقی ماننا حرکت کرد و متوجه زیکرتو شد. در قلعهٔ ماننایی پانزیش که با زیکرتو و آندیا هم‌مرز بود مرکز آذوقه این لشکرکشی تأسیس گشت. آنگاه سارگن‌دوم از رودک ایشتازائو گذشته وارد ایالت آئوکانه در سرزمین متاتی زیکرتویی شد. متاتی روش دیرین را بکار بست و مقّر خویش یعنی قلعهٔ پاردو - نزدیک میانه - را ترک گفته در کوه اوُآشدیریکا علی‌الظاهر بزغوش داغ کنونی و به احتمال ضعیف سبلان پنهان شد؛ ولی به این اقدام اکتفا نکرده و به شتاب نیروهای جنگی خویش را برای الحاق به روسای یکم روانه کرد. روسا که از نیّت سارگن دوم یعنی نفوذ در ناحیهٔ مجاور دریای کاسپین زیکرتو مطلع شده بود از سمت مغرب با عجله پیش می‌آمد تا راه او را از پشت سر سدّ نماید و تارومارش کند.
در این میان سارگن‌دوم محافظانی را که متاتی در گردنهٔ اوُآش دیرمکو گذاشته بود از میان برداشت و ۱۳ دژ زیکرتویی را غارت و ویران کرد و سپس به ناگهان جهت حرکت خویش را تغییر داده متوجه مغرب و ایالت اوئیشدیش متعلق به ماننا در ناحیهٔ مراغه فعلی که از طرف اورارتو اشغال شده بود، گشت. این تغییر جهت، ظاهراً، هم از آغاز لشکرکشی جزو نقشهٔ سارگن‌دوم بود و وی در اوئیشدیش گزارشی از عامل و جاسوس خود دریافت که مؤید این نقشه بود. عامل خبر داد که لشکریان روسا نزدیک می‌شوند. احتمالاً این جاسوس بلاپالیدین حاکم آلاباری یکی از شاهکان بود.
برملا شدن نقشهٔ روسا
در هر حال نقشهٔ روسا و متاتی نقش بر آب شد. در جنگ کوهستان اوُآئوش آشوریان نیروهای ایشان را تارومار کرده به سرزمین اورارتو عقب نشاندند. سارگن دوم با یک راهپیمایی معجّل کرانه شرقی دریاچه اورمیه را بسوی شمال درنوردید. مردم محل به وسیلهٔ آتشی که بر قلل کوه‌ها افروخته می‌شد از نزدیک شدن لشکر آشور با خبر شده مساکن خویش را ترک می‌گفتند. نخست اوشکایا که قلعهٔ مرزی اورارتو بود و محتملا در عهد ساردوری دوم هنگام تسخیر ناحیهٔ سوبی واقع در کرانهٔ شرقی دریاچهٔ اورمیه - که پیشتر به ماننا تعلق داشت - ساخته شده، اشغال گشت. این قلعه نگهبان راه وصول به سوبی و ناحیه زرند بود. بنا به گزارش سارگن دوم سوبی از طرف پادشاه اورارتو به ویژه برای پرورش اسب جهت سواران اورارتویی معیّن شده بود.
به‌دنبال فراریان عرصهٔ جنگ کوه اوُآئوش ساکنان اوشکایا و پادگان محل آنجا را ترک گفتند و سارگن دوم بدون اینکه پیکاری کند اشغالش نمود؛ و فرمان داد دیوارهای آن را که چهار متر ضخامت داشت خراب کنند و تمام خانه‌های اوشکایا و ۱۱۵ دهکدهٔ اطراف را طعمهٔ آتش ساخت. پس از آنکه اورارتوئیان از آن ناحیه طرد شدند آزا شاه ماننا، می‌توانست متصرفات خویش را بطرف شمال بسط دهد ولی آشوریان نمی‌خواستند به متحد خویش ولایات ویران نشده و پر جمعیّت و آباد دهند؛ و قلعهٔ آنیاشتانیا و طویله‌های آن را با اسبان ذخیرهّ ارتش اورارتو و ۱۷ دهکدهٔ پیرامون و قلعهٔ مضاعف تاروئی تارواگیس را در سرزمین قبیلهٔ دالیان - که آن نیز پایگاه اسبان ذخیرهٔ اورارتو بود - ویران کردند. لشکریان آشور همه جا انبارهای جو را تصرّف کرده و گندمزارها و مراتع را نابود می‌کردند.
سارگن دوم سپس از ایالت اورارتویی سان گی بوتو واقع در شمال دریاچه اورمیه عبور کرد. سرزمین اخیرالذکر ظاهراً در زمان مینوآ یعنی از صد سال پیش به اورارتو تعلق داشت و مهم‌ترین شهر آن اولخو بود که به‌وسیلهٔٔ دژ ساردوری‌خورد از آن دفاع می‌شد. پادشاه اورارتو در این شهر کاخی بنا کرده بود. نگارندهٔ گزارش سارگن دوم به ویژه به کارهای بزرگ و کوشش فراوانی که اورارتوئیان برای آبیاری این سرزمین و حفر جوی‌ها و ترعه‌ها و قنوات (کاریز) و ایجاد بند و سدّ و غیره به عمل آورده بودند اشاره می‌کند. پیرامون اولخو یک‌پارچه باغهای شکوفان و تاکستان‌ها و مرتع سرسبز بود. آشوریان تمام این‌ها را سوزاندند و پایمال نمودند و غارت و ویران کردند. دهکده‌های کوچک اطراف و قلعهٔ ساردوری‌خورد نیز دچار سرنوشت اولخو گشتند ولی مردم آن فرار کردند و در کوهستان پنهان شدند.
کیرانی
کیرانی یک بخش اداری در شهرستان آرومرو از توابع استان آروشا در کشور تانزانیا است. بر پایه نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن که در سال ۲۰۰۲ توسط دولت تانزانیا انجام شد جمعیت این بخش بالغ بر ۳۸٬۸۳۸ نفر اعلام شده‌است.
منابع
[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kiranyi&oldid=393346069 مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی]
سارگون دوم
برملا شدن نقشهٔ روسا
بطوری‌که از گزارش سارگن دوم بر می‌آید در اولخو اراضی پادشاهی وجود داشت ولی مانند دیگر دهکده‌های اطراف، زمین‌های بسیار نیز در تصرّف یا تملک افراد محل یا خانواده‌های آنان یا جماعت‌های روستایی بود.