cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
تاریخ فارس در دوره قاجاریه
انقلاب مشروطه
حرص و طمع ملک منصور میرزا شعاع‌السلطنه فرزند مظفرالدین شاه و حاکم فارس در ضبط و گرفتن مالکیت روستاهای موفق و ستم در حق مردم در دوران حکومتش بر فارس در سال‌های ۱۹۰۱-۱۹۰۲ و ۱۹۰۴-۱۹۰۵ باعث شد بازاری‌ها و روحانی‌ها و مالک‌های خرد و کلان در شیراز یه انقلاب مشروطه بپیوندند. . در پاییز ۱۹۰۵ میلادی علما و افراد سرشناس فارس به شاه در مورد ستمگری‌های حاکم فارس اطلاع دادند و جنبشی علیه وی بسیج کردند. میرزاابراهیم شریف شیرازی رهبری جنبش مخالفان شیراز و سید عبدالحسین لاری رهبر ستیزه‌گر لارستان برای حمایت از جنبش به شیراز رفتند.از رجب تا شوال ۱۳۲۳/سپتامبر تا دسامبر ۱۹۰۵ بازار شیراز تعطیل شد در زمانی که قلعه نظامی به وسیله مردان مسلح محاصره شده‌بود، تجار و صنعتگران و روحانیون به آرامگاه شاهچراغ پناه بردند. در اوایل پاییز زمانی که شعاع‌السلطنه مجبور به ترک کشور شد شاه غلام‌حسین خان صاحب‌اختیار را در اواخر دسامبر برای آرام کردن فارس گسیل کرد. در همین دوران مردم کازرون در امامزاده‌ها به بست نشستند و تجار مغازه‌های خود را بستند. در فارس تعدادی از معترض‌ها کشته‌شدند و خشونت‌ها به بهبهان و برازجان و دشتستان هم کشیده شد. خان طوایف بهمائی و بویراحمدی از پرداخت مالیات سرباززدند و دزدان راه‌ها را نا امن کردند. بعد از این آشوب‌ها صاحب‌اختیار در تاریخ جون ۱۹۰۶ برکنار شد. بار دیگر بازار شیراز به عنوان اعتراض در مقابل دسیسه صولت‌السلطنه و برکنارهایش بسته شد. از رقابت بین افراد سرشناس محلی کاسته نشد و در اکتبر ۱۹۰۷ سید عبدالحسین لاری با حمایت تفنگداران قشقایی برای مخالفت با خاندان قوام به شیراز رفتند. در مارس ۱۹۰۸ محمدرضا خان قوام‌الملک مخالف مشروطه ترور شد. از بهار ۱۹۰۸ تا ۲۳ ژوئن که محمدعلی شاه مجلس را به توپ بست و جنبش مشروطه را باز نگه داشت، فعالیت‌های مشروطه‌خواهی در شیراز رو به افزایش بود. از سال ۱۹۰۹ سید عبدالحسین لاری در مناطق جنوب و جنوب شرقی فارس دست به شورش زد و برای لارستان قوانین تعیین کرد و این روند تا بهار ۱۹۱۵ ادامه داشت تا مخبرالسلطنه حالکم فارس حبیب‌الله خان قوام‌الملک را برای آرام کردن مناطق لارستان و جمع‌آوری مالیات‌ها به آنجا گسیل کرد. .
صولت‌الدوله
در سال ۱۹۱۱ صولت‌الدوله فرصت بازگشت به عنوان حاکم فارس را بدست‌آورد در زمانی که دوست قدیمی‌اش رضاقلی‌خان نظام‌السلطنه توانست بخش‌هایی از محدوده تحت سلطه ایل قشقایی را مالک شود. قوام‌الملک و برادرش ناصرالدوله به فرمان حاکم جدید بازداشت شدند و پس از فشارهای بسیار از سوی تهران نظام السلطنه رضایت داد تا آن‌ها را به اروپا بفرستد. در راه بوشهر تعدادی از قشقایی‌ها در نزدیکی‌شیراز به کمین نشستند و ناصرالدوله را کشتند و قوام‌الملک توانست تا فرار کند و به سفارت انگلستان پناه برد. در تابستان همان سال جنگی در استان شروع شد و شهر را احاطه کردو در بخش غربی نیروهای حاکم و قشقایی‌ها و در بخش شرقی نیروهای قوام مستقر شدند. به کمک حمایت ایل خمسه و پشتیبانی انگلیسی‌ها نظام‌السلطنه از شهر بیرون انداخته‌شد و قوام‌السلطنه به عنوان حاکم بازگشت.
مخبرالسلطنه
در سال ۱۹۱۲ هنگامی که مخبرالسلطنه به عنوان حاکم فارس منسوب شد وی رابطه خوبی بین صولت‌الدوله و میرزا حبیب‌الله خان قوام الملک برقرار کرد. وی صلح و آرامش را برای فارس و به خصوص در مسیرهای بوشهر-شیراز-اصفهان به ارمغان آورد. وی این آرامش را به کمک همکاری خان‌های ایل‌ها و ژاندارمری بدست آورد. ژاندارمری به کمک افسران سوئدی تأسیس شده‌بود.
شیخ جعفر محلاتی
شیخ جعفر محلاتی از روحانیان شیرازی با دادن فتوای جهاد به حمایت آلمان و عثمانی علیه متفقین به جمع کمپ آلمان پیشرو پیوست. مخبرالسلطنه هدایت در سال ۱۹۱۵ و صولت‌الدوله قشقایی در سال ۱۹۱۸ به کمپ آلمان پیوستند.
ویلهم واسموس
ویلهم واسموس نماینده تسلیم نشدنی آلمانی که نام لاورنس را برای خود انتخاب کرده‌بود در طول جنگ جهانی اول به جمع‌آوری نیرو و ایجاد جنبش ضد انگلیسی در فارس پرداخت. با بکار گرفتن روسی و انگلیسی ستیزی ایرانی‌ها به نفع نیروهای عثمانی و آلمانی و متحدان آن‌ها واسیموس کمپ تبلیغاتی‌ای در میان ایرانی‌ها ایجاد کرد وی حتی برای ایجاد تأثیر بیشتر مسلمان شد و نام محمد ویلهلم را انتخاب کرد و همچنین بیان اینکه نیروهای آلمان و متحدان پیروز نهایی هستند.
بعدها طوایف کمک‌های مالی و تسلیحاتی از سوی واسموس دریافت کردند. وی از نارضایتی طوایف از انگلیسی‌ها بهره جست که نتیجه‌اش اختلال‌هایی در امور فارس بود. در ۸ اوت ۱۹۱۵ نیروهای انگلستان در بوشهر مستقر شدند و در ۱۴ سپتامبر مخبرالسلطنه از شیراز برکنارشد و حبیب‌الله قوام‌الملک به عنوان حاکم شیراز منسوب شد. بین اوت و اکتبر ۱۹۱۵ قوام‌السلطنه یک میلیون و سیصد و پنجاه‌هزار قران به عنوان حمایت از سوی دولت انگلستان دریافت کرد.
ولی در اواخر دسامبر به کمک حمایت نیروهای پیشرو آلمان ژاندارمری و دموکراتهای تندرو نیروهای انگلیسی از شیراز بیرون انداخته‌شدند و متعلقاتشان ضبط شد. در پاییز ۱۹۱۵ برخوردهای خونینی بین انگلیسی‌ها و طوایف پیشرو آلمان منطقه بوشهر رخ داد که در این دوره رئیس‌علی دلواری رئیس نیروهای ضد انگلیسی کشته شد.
قوام‌السلطنه
در فوریه ۱۹۱۶ قوام‌الملک از سوی انگلیسی‌ها حمایت شد و عازم شیراز شد که در تصادف کشته شد. پسرش ابراهیم خان عنوان قوام‌الملک را انتخاب کرد و با رهبری طوایف مسلح پیروز شد. و در آوریل حاکم شیراز شد. در ۱۱ نوامبر ژنرال سر پرسی سایکس برای باج‌گیری و دریافت مالیات به فارس با فرمان دوست قدیمی‌اش عبدالحسین میرزافرمانفرما حاکم فارس به شیراز گسیل شد. بعدها سایکس با صولت‌الدوله در اواخر ۱۹۱۶ به تفاهم و صلح رسید. ضمناً در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۱۶ جنبش ضد انگلیسی برخاست که فردای آن روز سرکوب شد.
در تاریخ می ۱۹۱۸ اسماعیل خان صولت‌الدوله ریاست ایل قشقایی (به جز تیره کشکولی) را به دست گرفت و انگلیسی‌ها کنترل خود را در استان فارس از دست دادند و همچنین اقوام حامی دولت آلمان (دشتی، دشتستان، تنگستان) به مبارزه با انگلیسی‌ها پرداختند.
ببادییا دل کامپو
ببادییا دل کامپو (به اسپانیایی: Bobadilla del Campo) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان وایادولید واقع شده‌است.
نوسی به
نوسی به (قبلاً آسادا یا نوسی مانیترا ) جزیره‌ای در ساحل شمالی ماداگاسکار است. نام این جزیره در زبان مالاگاسی به معنای جزیرهٔ بزرگ است.
ساکنان
این جزیره در حال حاضر حدود ۶۰۰۰۰ نفر جمعیت را در خو جای داده که اکثراً از نژاد فوکو هستند که جزیی از ساکنان بومی ماداگاسکار محسوب می‌شوند. دریاچه‌های واقع در دهانه‌های آتشفشانی جزیره به دلیل آنکه محل مسکونی نیاکان ساکنان جزیره محسوب می‌شود، جایی مقدس برای مردم نوسی به می‌باشد. زمانی که کسی بخواهد به فادیز یا جایگاه ممنوعه یا همان مکان‌های مقدس نزدیک شود باید پابرهنه بوده و فقط با یک پارچه خود را پوشانده باشد و همچنین هیچگونه کلاهی بر سر نداشته باشد.
جغرافیا
در حدود ۱۰ کیلومتری از ساحل شمال غربی ماداگاسکار، جزیرهٔ نوسی به در یک زیرساخت آتشفشانی قرار گرفته. این جزیره در حدود ۳۲۵ کیلومتر مربع مساحت دارد. هوای این جزیره گرم و مرطوب است. مابین ۲۵ تا ۳۰ درجه در نوسان است و در زمستان به کمتر از ۲۱ درجهٔ سانتیگراد کاهش نمی‌یابد. بارش سالانه در این جزیره حدود ۲۰۰۰ میلی‌متر است. در کل نوسی به آب و هوایی مخصوص به خود دارد. در این جزیره حتی در زمان‌های خشک سال باران می‌بارد و به همین دلیل جزیره از نظر گیاهی غنی است. در پارک ملی لوکوبه که در سال ۱۹۲۳ تأسیس و ۷۴۰ هکتار وسعت دارد، هنوز جنگلهای اولیه بارانی استوایی وجود دارد با درختانی عظیم از کاناریوم بومی ماداگاسکار که تا ارتفاع ۴۰ متر ارتفاع دارند. کوه لوکابه که ۴۵۰ متر ارتفاع دارد و در آن ناحیه قرار گرفته یک کوه آتشفشانیست که در دهانهٔ آن یازده دریاچه وجود دارد که در آن‌ها تمساح زندگی می‌کند. در کنار نوسی به جزایر کوچکتری وجود دارند که از گدازه‌های آتشفشانی تشکیل شده‌اند و سراسر پوشیده از جنگل‌های استوایی هستند.
مردم استونیایی
مردم استونیایی (eestlased) مردم بومی کشور استونی هستند. آن‌ها ساکن کشور استونی واقع در جنوب کشور فنلاند و خلیج فنلاند می‌باشند. مردم استونیایی به زبان استونیایی تکلم می‌کنند. زبان استونیایی از خانواده زبان‌های فین‌واوگری و در پیوند نزدیک با زبان فنلاندی است.
نوسی به
آب و هوا
اقلیم جزیره را می‌توان گرم و مرطوب نامید.
پیوند به بیرون
اطلاعات دربارهٔ نوسی به - موئسسهٔ تحقیقات آتشفشانی اسمیتسونیان
مردم استونیایی
هم‌اکنون بیش از ۹۰۵ هزارنفر مردم بومی استونیایی در کشورشان ساکن هستند و در حدود کمتر از ۲۰۰ نفر از مردم استونیایی در سایر کشورها بخصوص کانادا و ایالات متحده آمریکا و سوئد زندگی می‌کنند.
امیرمختار کریم‌پور شیرازی
امیرمختار کریم‌پور شیرازی (زاده: ۴ بهمن ۱۲۹۹، روستای دهویه بخش رونیز شهرستان استهبان - ۲۴ اسفند ۱۳۳۲، تهران) شاعر، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی هوادار مصدق و ملی شدن صنعت نفت ایران بود که پس از کودتای ۲۸ مرداد دستگیر و پس از مدت‌ها شکنجه در زندان دژبان مرکز ارتش در آتش سوزانده شد. در بعضی جاها درج شده که وی از دودمان کریم‌خان زند بود.
امباندرو
امباندرو (به لاتین: Ambondro) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در آندروی واقع شده‌است.
خصوصیات
امباندرو ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امیرمختار کریم‌پور شیرازی
روزنامه شورش
وی مدیر روزنامه شورش بود که از سال ۱۳۲۹ منتشر می‌گردید و در جریان ملی شدن صنعت نفت انتقادات تندی علیه شاه و خانواده‌اش ابراز کرد. در گوشه سمت راست روزنامه وی کلامی از امام دوم شیعیان نوشته می‌شد: «پیکار کنید، بگذارید جای لکه ذلت، دامن کفن شما آغشته به خون پاک شما باشد. پیکار کنید که مرگ شرافتمندانه هزار بار از زندگی ننگین ستوده‌تر است.»
وی در روزنامه پر طرفدار شورش در انتقاد از اشرف پهلوی می‌نویسد:
پس از انتشار این مقاله نامه تهدیدآمیزی را دریافت کرد که کلیشه آن را در روزنامه به چاپ رساند: «... ای مدیر روزنامه شورش! بدان و آگاه باش که اگر دست از مبارزه با اشرف پهلوی برنداری، عاقبت وخیمی در پیش داری، دیدی که چگونه محمد مسعود می‌خواست علیه ما مبارزه کند، به حیات او خاتمه دادیم و باز هم می‌گوئیم، اگر دست از مبارزه با ما برنداری در همین روزها منتظر سرنوشت مسعود باش.»
کریم پور بعد از اخراج مادر شاه از کشور نوشت: «... من انتظار دارم بعد از رفتن ملکه مادر و علیرضا، دربار از مرکز توطئه‌های ضد ملی و میهنی و جاسوس بازی به نفع بیگانه منزه و مبری گردد…» شورش در شماره‌ای دربارهٔ فاطمه، خواهر ناتنی شاه که با یک مسیحی ازدواج کرده بود نوشت: «... نمی‌دانم شاه متوجه نیست که مردم دربارهٔ ازدواج شرم‌آور فاطمه و هیلر چه می‌گویند… اگر با طرد اشرف و فاطمه و احمد شفیق عرب و هیلر آمریکایی افکار عمومی را تسکین ندهند، عاصیان جان به لب آمده و کارد به استخوان رسیده، قربانیان جنایات اشرف و احمد شفیق و خجلت زدگان اعمال فاطمه و هیلر، ناچار خواهند شد برای حفظ استقلال و آبروی ایران، برای حفظ قانون اساسی، با کلنگ و داس و… و سنگ و آجر، به دربار حمله‌ور شده و کاری بکنند که ملت قهرمان و بزرگ فرانسه با دربار خودکامه و بی اعتنا به افکار عمومی لویی شانزدهم کردند. حال خود دانید با آتش قهر و نفرت مردم.»
خانه خسرو کاظمین
خانه خسرو کاظمین مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۱۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امیرمختار کریم‌پور شیرازی
روزنامه شورش
کریم‌پور شیرازی در سرمقاله شماره ۱۴ روزنامه شورش خود می‌نویسد: «... ما با خون خود، لانه جاسوسان اجانب را شستشو می‌کنیم، اراده آهنین مصدق اراده ۱۸ میلیون ملت غیور و محروم ماست…» وی در همین شماره نامه تهدیدآمیزی نسبت به خودش را چاپ می‌کند که در آن، او را به سرنوشت محمد مسعود تهدید کرده بودند. کریم پور رویه انتقاد و تهدید خاندان سلطنت را در روزهای پایانی عمر دولت مصدق، شدت بخشیده بود، به‌طوری‌که در شماره ۸۷ شورش، مورخ شنبه ۱۷ مرداد۳۲ مقاله‌ای به چاپ سپرده بود تحت این عنوان: «ملت چوب‌های دار را آماده کنند». همین رویه افراطی باعث شد به دستور مصدق از ادامه انتشار خودداری کند. حسین شاه حسینی عضو سابق نهضت ملی و عضو هیئت امنای قلعه احمدآباد می‌نویسد: «مصدق واقعاً عارفانه او را دوست داشت. در ۲۶ مرداد ۳۲ به لحاظ مقالات تندی که علیه شاه نوشته بود، دولت دستور توقیف شورش را داده بود ولی ذره‌ای علاقه و ارادتش نسبت به او کاسته نشد.»
توهین به کاشانی
به نوشته علی رهنما، کریم‌پور شیرازی، سید ابوالقاسم کاشانی را «جاسوس بریتانیایی» خوانده بود که باعث جو نارضایتی شده بود. میثمی در انتقاد از آزادی بیان دولت محمد مصدق چنین می‌گوید:
شکنجه و مرگ
کریم‌پور که پس از کودتای ۲۸ مرداد خود را پنهان کرده بود دو ماه بعد در زرگنده قلهک دستگیر و در دادگاه نظامی ارتش محاکمه شد، او در ۱۴ دی ماه در حالی که برای اخذ آخرین دفاع به دادرسی ارتش برده شده بود خود را از طبقه دوم عمارت دادرسی ارتش به خیابان پرتاب کرد، اما از سوی دو نفر گروهبان ارتش دستگیر و خبر اقدام به خودکشی او در روزنامه‌ها منتشر شد. او هنگامی که برای عکسبرداری از ستون فقراتش به بیمارستان ارتش برده شده بود به خبرنگاران گفت: «من می‌خواستم خودم را بکشم، زیرا طاقت تحمل این همه اتهام را نداشتم، ولی موفق به اجرای مقصود خود نشدم.» سرانجام در پنجم اسفند ۱۳۳۲ دستگاه قضایی ارتش برای «امیرمختار کریم پور شیرازی» ناشر روزنامه توقیف شده «شورش» تقاضای مجازات اعدام کرد. کریم پور پیش از کودتا نیز چند ماه را در زندان گذرانده بود.
در برخی مطالب مخالفان نوشته شده‌است که «میزان شکنجه‌هایی که بر وی اعمال گردید از آنچه بر تمام زندانیان دیگر رفت شدیدتر و دردناک‌تر بود تا جاییکه در مدت ۶ ماه موهایش سفید شد. یکی از شکنجه‌های رایج گذاشتن پالان خر بر روی وی توسط سربازان و وادار کردن او به راه رفتن و ادرار کردن بر روی وی بود.»
در مورد مرگ او روایات گوناگونی در دست است. هم‌سلولی‌های او از افسران و سربازان و نگهبانان شنیدند که وی در جریان اقدام برای فرار، خودش را با نفت بخاری داریوش فروهر آلوده کرده و آتش زده‌است. کریم پور شیرازی ساعت ۳ بامداد روز دوشنبه ۱۷ اسفندماه ۱۳۳۲ در میان شعله‌های آتش سوخت ساعت ده صبح به بیمارستان برده شد و ساعت ۴ بعد از ظهر همان روز، خبر درگذشت او منتشر شد.
اما پس از آن در میان مخالفان حکومت شاه این خبر دهان به دهان نقل شد که: «به دستور اشرف، ابتدا کریمپور را با گلوله زدند و سپس پیکر نیمه‌جانش را آتش زدند و او را در میان شعله‌های آتش سوزاندند و بدین ترتیب، دست به انتقام‌جویی از نیش قلم یک روزنامه‌نگار زدند.»
شعبان جعفری سردسته اوباش هوادار سلطنت در مصاحبه با هما سرشار پیرامون چگونگی به قتل رساندن وی می‌گوید:
کریمی حکاک به نقل از فروغی می‌نویسد که کریم‌پور شیرازی را زنده در سلولش سوزاندند.
محل دفن او روشن نیست و احتمال داده می‌شود که در گورستان مسگرآباد توسط مأموران دفن شده‌باشد.
مردم استونیایی
ریشه‌های پیشاتاریخی
استونی اولین بار در حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش مسکونی شد که همزمان با جدا شدن دریاچه یخی بالتیک از استونی بود. قدیمی‌ترین نام شناخته شده برای استونیایی‌ها Maarahvas است. Eesti نام امروزین استونی به نظر می‌آید از Aesti مشتق شده باشد، ژرمن‌ها مردمان بالتی‌ای را که در شمال رود ویستولا زندگی می‌کردند Aesti می‌نامیدند. تاسیتوس تاریخدان رومی در سال ۹۸ پ. م نخستین کسی است که از مردمان «Aestii» نام می‌برد و ساکنان نخستین اسکاندیناوی نیز سرزمینی را که در جنوب خلیج فنلاند واقع بود «Eistland» (ایسلند) می‌نامیدند (امروزه در زبان ایسلندی Eistland به معنی استونی است). استونیایی‌های اولیه در رویدادنامه اسلاوی خاوری باستان چودها (чудь) نامیده شده‌اند.
بیداری ملی
اگرچه بیداری ملی استونیایی در سده نوزده رخ داد اما پیش از آن درجاتی از بیداری قومی در میان ایشان تقویت شده بود. کتاب مقدس در سال ۱۷۳۹ به استونیایی ترجمه شد و شمار کتاب‌ها و بروشورهای منتشر شده به زبان استونیایی از ۱۸ در دهه ۱۷۵۰ به ۵۴ در دهه ۱۷۹۰رسید. در پایان آن سده بیش از نیمی از دهقانان سواد خواندن داشتند. نخستین دانشمندان درس خوانده در دانشگاه‌ها که خود را استونیایی می‌دانستند از جمله فردریک فالمان (Friedrich Robert Faehlmann)، کریستین پیترسون (Kristjan Jaak Peterson) و فردریک کروزوالد (Friedrich Reinhold Kreutzwald) در دهه ۱۸۲۰ ظاهر شدند. بسیاری از نخبگان به دلیل حمله اوایل سده سیزدهم، زبان آلمانی داشتند. گابریل مارکل (Garlieb Merkel) یک آلمانی بالتی استونیایی‌دوست اولین نویسنده‌ای بود که در راه شناسایی استونی به عنوان یک ملت برابر با سایر ملل تلاش کرد و انگیزه لازم برای جنبش ملی استونیایی را فراهم کرد که بر پایه جهان فرهنگی آلمانی بالتی نیمه اول سده نوزدهم مدلسازی شده بود.
مهاجرت
در طول جنگ جهانی دوم د ر سال ۱۹۴۴ که استونی مورد تهاجم ارتش شوروی قرار گرفته بود بسیاری از استونیایی‌ها با کشتی و قایق از دریای بالتیک اقدام به ترک وطن نمودند. بسیاری از پناهندگان به دلیل پر خطر بودن این سفر دریایی ابتدا به سوئد و آلمان پناهنده شدند و سپس به کانادا، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و استرالیا مهاجرت کردند. بسیاری از این پناهندگان و فرزندان آن‌ها پس از استقلال استونی در ۱۹۹۱ به میهن‌شان بازگشتند.
اندیس چنارمحسنی
چنارمحسنی یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر نیریز استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، کرومیت است.
مرکورکرم
جایگزین
هنگامی که بر روی زخم مالیده شود، لکه‌های تیره قرمز رنگ روی پوست باعث می‌شود التهابی که نشان‌دهنده‌ٔ عفونت است سخت‌تر تشخیص داده شود. به جای مرکورکروم می‌توان از موادی مانند کلروکسیلنول یا پوویدون آیوداین استفاده کرد. اگر مرکورکرم حاوی ۲٪ مربرومین باشد و بقیه محلول، الکل یا آب باشد بدون نسخه پزشک قابل فروش است.
پیشینه
دکتر یونگ و وایت  خاصیت گندزدایی این ماده را در سال ۱۹۱۹ میلادی در بیمارستان جان هاپکینز کشف کردند. این ماده به سرعت توسط پزشکان و پدر و مادرها بر روی زخم‌ها به کار برده شد؛ اما به دلیل احتمال مسمومیت جیوه توسط اداره مواد غذائی و داروئی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۸ از فهرست داروهای ایمن خارج شد.
پاتسانو
پاتسانو (به ایتالیایی: Pazzano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رجو کالابریا واقع شده‌است.
خصوصیات
پاتسانو ۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۷۹۹ نفر جمعیت دارد و ۴۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه القرداحه
منطقه القرداحه (به عربی: منطقة القرداحة) یک تقسیمات کشوری سوریه در سوریه است که در استان لاذقیه واقع شده‌است. این منطقه ۳۶۰٫۹۱ کیلومترمربع مساحت و ۷۵٬۲۷۹ نفر جمعیت دارد.
کارستن زنگر
کارستن زِنگِر بازیکن فوتبال و مدافع اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۸۴ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۱۶ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. کارستن زِنگر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۸۷ میلادی انجام داد.
کاپفورد
کاپفورد (به انگلیسی: Copford) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Colchester واقع شده‌است. کاپفورد ۱٬۶۸۹ نفر جمعیت دارد.
فیروزآباد (چهاربرج)
فیروزآباد، مرکز بخش فیروزآباد و روستایی از توابع این بخش در شهرستان چهاربرج استان آذربایجان غربی ایران است.
نباهت آلبایراک
نباهت آلبایراک (Nebahat Albayrak؛ زاده ۱۰ آوریل ۱۹۶۸ در شرکیشلا، ترکیه) یک سیاستمدار ترک-هلندی و کارمند سابق دولت هلند می‌باشد. وی هم‌اکنون به عنوان عضو حزب کارگر هلند فعالیت می‌کند. مهم‌ترین پست خدمتی آلبایراک، وزارت امور خارجه بود که مابین سال‌های ۰۷–۲۰۱۰ به عنوان وزیر امور خارجه هلند در کابینه نخست‌وزیر یان پتر بالکننده خدمت کرده‌است. نباهت آلبایراک به همراه احمد ابوطالب مراکشی‌تبار نخستین مسلمانان راه یافته به کابینه قانونگذاران هلند می‌باشند.
ترند میکرو اینترنت سکیوریتی
ترند میکرو اینترنت سکیوریتی (در استرالیا به نام پی‌سی سیلین اینترنت سکیوریتی و در ژاپن با نام ویروس بوستر شناخته می‌شود) یک نرم‌افزار امنیت رایانه‌است که توسط شرکت ژاپنی ترند میکرو منتشر می‌شود.
فرودگاه مابن
فرودگاه مابن یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا none است که یک باند فرود چمن و شن دارد و طول باند آن ۱۲۱۹ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۵۴۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
ترند میکرو اینترنت سکیوریتی
نتایج آزمایش‌ها
در نتایج آزمایشی آنتی ویروسهای تیتانیوم اینترنت سکیوریتی و تیتانیوم آنتی ویروس در تست های 2 وب سایت Av-TEST و AV-Comparatives در سال 2012 پس از کسپرسکی و بیت دیفندر موفق به کسب بهترین نتایج شد.
از جمله رقبای ترند میکرو میتوان به سیمنتک، مکافی، کسپرسکی و بیت دفندر اشاره نمود. ترند میکرو مدتی است در تستهای VB100 (ویروس بولیتنر) شرکت نمی‌کند.
این شرکت هم در طیف محصولات خانگی و هم تحت شبکه در تستهای AV-TEST - DENIS TeCHNOLOGY - NSS Labs موفق به کسب نتایج مناسب شده است.
محصولات این شرکت به نوآوری - حفاظت خوب - استفاده مناسب از منابع سیستم و سرعت اسکن خوب معروف می باشند.
در برخی از کشورها محصولات آنتی ویروس این شرکت را با نام پیسی سیلین می شناسند.
این شرکت محصولات آنتی ویروس خانگی خود را به نام تیتانیوم Titanium نامگذاری نموده است. Titanium antivirus 2014 Titanium Internet Security 2014 Titanium Maximum Security 2014 Trend Micro Safesync Titanium Internet Security for Netbook Trend Micro DirectPass
تاریخچه نسخه‌ها
نسخه‌هایی که پیش از مارس ۲۰۰۹ منتشرشده‌اند عبارتند از:
Trend Micro Safesync Titanium Internet Security for Netbook مدیریت پسوردهای ترند میکرو Trend Micro DirectPass
برای اطلاعات بیشتر به وب سایت شرکت ترندمیکرو مراجعه نمائید.
ویژگی‌ها
آخرین نسخه این نرم‌افزار دارای قابلیت‌های زیر می‌باشد:
منابع
[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Trend_Micro_Internet_Security&oldid=344000363 ویکی‌پدیای انگلیسی - Trend Micro Internet Security]
پیوند به بیرون
بارگیری ترند میکرو اینترنت سکیوریتی
وب‌گاه فارسی شرکت ترند میکرو
ایمیدوژن
ایمیدوژن یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۵۴۶۰۶۰۷ است.
دورین مسی
دورین مسی (Doreen Massey؛ ۳ ژانویه ۱۹۴۴ – ۱۹۴۴:۱:۳, ) جغرافی‌دان و متخصص علوم اجتماعی بریتانیایی بود. مطالعات و پژوهش‌های وی اغلب در حوزه جغرافیای مارکسیستی، جغرافیای فمینیستی و جغرافیای فرهنگی بود. آثار و مطالعات او در زمینه فضا، مکان و قدرت بر طیف وسیعی از رشته‌ها و زمینه‌های تحقیقاتی مرتبط بسیار تأثیرگذار بوده‌است. وی استاد بازنشسته رشته جغرافیای انسانی در دانشگاه آزاد انگلستان بود.
نیوتن، میسیسیپی
نیوتن شهری در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۳۷۳ نفر بوده‌است.
ابن منظور
ابومنظور زاده شده در سال ۶۳۰ (قمری) و وفات یافته در 711 قمری می باشد. مشهورترین اثر کتاب معجم لسان العرب است.
وی با نحو و علم لغت و تاریخ و کتابت آشنا بود و تاریخ دمشق را در یک‌چهارم قطر کتب آن مختصر کرده‌است. گویند اختصارات او نزدیک به ۵۰۰ مجلد است.
منطقه مرکز ریف دمشق
منطقه مرکز ریف دمشق (به عربی: مرکز ریف دمشق) یک منطقه در سوریه است که در استان ریف دمشق واقع شده‌است.
خصوصیات
منطقه مرکز ریف دمشق ۷۱۹٫۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۸۳۷٬۸۰۴ نفر جمعیت دارد.
حاجی‌آباد (میغان)
حاجی آباد روستایی در دهستان میغان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۶۳ نفر (در ۲۱ خانوار) بوده‌است.
اندیس چهار چاه محمد رحیم
چهار چاه محمد رحیم یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر رندان استان سیستان و بلوچستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، منیزیت است.
دین در دوران هخامنشی
دین در دوران هخامنشی با وجود دستاوردهای حاصل از مطالعات ژرف و مداوم در رشته‌های باستان‌شناسی، زبان‌شناسی تطبیقی، زبان‌شناسی تاریخی مردم‌شناسی و تاریخ و غیره هنوز در مورد مذهب هخامنشیان اختلاف نظر وجود دارد. آگاهی‌های در دست در مورد گرایش دینی چندین پادشاه نخست هخامنشی ناکامل است و مسئله زرتشتی بودن هخامنشیان مسئله‌ای بسیار مجادله‌آمیز بوده‌است.
اعتقاد به آیین‌های غیر زرتشتی
روزگاران درازی پیش از پیدایش زرتشت ایرانیان عقاید مذهبی مشخصی داشته و اهورامزدا را به عنوان خدایی بزرگ ستایش می‌نمودند.
وابستگی میان اهورامزدا و آیین زرتشت آنچنان نزدیک است که بسیاری چنان می‌پندارند که پرستش این خدا از دین زرتشت سرچشمه گرفته‌است ولی دلایل بسیاری در دسترس است که نشان می‌دهد اهورامزدا ایزدی بسیار کهن است و زرتشت در دین‌آوری خود از این نام برای نامیدن خدای یگانه استفاده کرده‌است. لازم به یادآوری نیست که گاه اتفاق می‌افتد که آیینی نو، نام‌های کهن را مفهوم تازه می‌بخشد. نام مجرد مزدا باستانی‌تر از دین زرتشت است و حتی نقش اساسی‌ای که در مزدیسنا به عهدهٔ این ایزد محول شده‌است نیز از طریق نوآوری زرتشتی نیست. صفت مزدیسنه (مزداپرست) که در پاپیروس‌های آرامی زمان هخامنشی آمده دلیلی بر زرتشتی بودن هخامنشیان نمی‌تواند باشد چنان‌که ذکر نام اهورامزدا در سنگ نبشته‌ها نیز دلیلی برای این امر محسوب نمی‌شود. در سنگ‌نبشته‌های هخامنشی نه تنها به زرتشت بلکه به هیچ مطلب دیگری که بتواند این سنگ‌نبشته‌ها را رنگ زرتشتی دهد، اشاره نشده‌است.
داریوش در سنگ نوشته‌های مفصل خود برای نمونه در سنگ‌نوشته بیستون، تنها نام اهورامزدا را به عنوان «بزرگ‌ترین خدایان» ذکر کرده و نام اهورامزدا در بیستون ۶۹ بار آمده‌است داریوش ۳۴ بار ادعا می‌کند که تحت حمایت اهورامزدا قرار دارد. داریوش ادعا نکرده‌است که تنها خدای موجود اهورامزدا است. داریوش نامی از انگره‌مینو رقیب بزرگ اهورامزدا نیز نبرده‌است.
پرستش میترا
محمد داندامایف معتقد است که هم کوروش و هم کمبوجیه میترا را به عنوان خدای بزرگ می‌پرستیده‌اند.
بحث پیرامون زرتشتی بودن
از وحدت و اجتماع معنوی مزداپرستی شرق و غرب ایران اطلاعات دقیقی در دست نیست. از زمان خشایارشا به بعد بی‌گمان پادشاهان بیشتر سخنانی دربارهٔ زرتشت از زبان مغان می‌شنیدند. اینان هیچ‌گونه مخالفتی با زرتشت و همچنین با مغان نداشتند؛ ولی زرتشت نزد پادشاهان هخامنشی چیزی جز یک نام در آمیزش بزرگ دینی جهانداری پارس نبود. شاهان دارای آیین درباری ویژهٔ خود و دین دولتی خود بودند که با دستگاه سیاسی ایشان یکی بود و از اینرو نمی‌بایست از نوآوری‌های بیهوده متزلزل شود. همینکه مغان ضروری دانستند که جانشینی ایرانی برای ایشتار بابلی بیابند، شاهنشاهان این اندیشه را از نظر کاربرد و سیاست پسندیده یافتند و آیین نوین را رسماً پذیرفتند. ری یا رَگَه پایگاه ویژه تبلیغاتی دین زرتشتی شد و این دین همچون عضوی از آمیزه دینی مغان که رسماً با آن بردباری می‌شد، گسترش یافت.
لرینی آجودانی
لرینی‌اجودانی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسلام‌آباد غرب در استان کرمانشاه ایران است.
دین در دوران هخامنشی
نظریه‌های متفاوت پژوهشگران
با تمام کوشش‌ها و تحقیقات و مباحثاتی که تاکنون انجام شده، به شیوه‌ای راستین آشکار نشده‌است که دین هخامنشیان چه دینی بوده‌است. هر یک از دانشمندان برای خود دلایلی یاد کرده و جهت صحت و اثبات دلایل مستنداتی آورده‌اند. شمار مخالفان و موافقان زرتشتی بودن هخامنشیان در بین پژوهشگران تقریباً برابر است. ریچارد فرای در کتاب میراث باستانی ایران نوشته‌است: تعیین دین پادشاهان پارسی در زمان هخامنشیان بسیار دشوار است. در این باره جز استنباط‌های کلی و غیرقطعی کاری نمی‌توان کرد. در جدول زیر به اختصار نام دانشمندان و نظرات آن‌ها آمده‌است.
لرینی آجودانی
جمعیت
این روستا در دهستان حسن‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۰ نفر (۷۰خانوار) بوده‌است.
دین در دوران هخامنشی
رد زرتشتی بودن
نام برخی از مخالفان زرتشتی بودن هخامنشیان به شرح زیر است:رومن گیرشمن، امیل بنونیست، بلیکر، آرتور کریستنسن، کلپ، محمد داندامایف، ژاک دوشن-گیمن، گراردو نیولی، آبراهام والنتاین ویلیامز جکسون، ویلیام مالاندرا، ماریان موله، هنریک ساموئل نیبرگ، یوستین پراشک، واسیلی استروو، گئو ویدن‌گرن، احسان یارشاطر، گئو ویدن‌گرن و مهرداد بهار
ژاک دوشن-گیمن می‌نویسد «ساده‌تر به نظر می‌رسد که فکر کنیم هخامنشیان هرگز نه از زرتشت چیزی شنیده بوده‌اند و نه از اصلاحات دینی او.»
هنریک ساموئل نیبرگ عقیده دارد که در ساخت‌های بنیادین آیین هخامنشیان هیچ‌یک از ویژگی‌های اساسی آیین زرتشت دیده‌نمی‌شود. او می‌نویسد، زمینهٔ بنیادین دین هخامنشیان، آیین کهن آریایی است اما در دین آن‌ها نو آفرینی در آیین کهن دیده می‌شود و دین آنان چیزی نو در تاریخ دین ایرانی و آریائی است. این سومین سازمان دینی بزرگ در کنار دین میترا و دین مغان مادی قبل از گسترش دین زرتشت است، روح این دین بیش از همه به دین میترا نزدیک بود. از خصوصیات آن اینست که هیچ روح پیغمبرانه‌ای به هر گونه که مفهوم پیغمبر را تصور کنیم، تأثیر خود را در این دین به جای نگذاشته‌است. این دین یک دین سیاسی است که از سوی شاهان بزرگ و برای شاهان بزرگ آفریده شده‌است. مفهوم‌های بنیادین این دین به این صورت باز شناخته می‌شوند که اهورامزدا خدای آسمانی بر همه چیز توانا و دانا و آفرینندهٔ آسمان و زمین به صورت تک‌خداگزینی (هنوتئیسم) است به این معنی که خداوندی برتر از همهٔ خدایان دیگر قرار گرفته‌است. شاهنشاه نمایندهٔ پیدای اهورامزدا در روی زمین است.
این دین دارای پیشگوی و غیبگوی و سحر و جادوی ویژهٔ خود بود اما از نظر ورزش‌های مربوط به حالت خلسه بدون تردید جای چندانی نداشت. تحریکات غیرعادی و پرواز روان که انسان چندان با رغبت دست از آن‌ها نمی‌کشد، در یک هستی ساده جستجو می‌شد.
عبدالحسین زرین‌کوب می‌نویسد: دوران هخامنشی نه مغان دین زرتشتی داشتند و نه خانوادهٔ سلطنتی و با توجه به نقشی که مغان در اجرای مراسم مذهبی پارسی‌ها داشتند و با در نظر گرفتن این نکته که آیین خاندان هخامنشی ممکن نیست با عقاید طبقات عامه طوایف پارسی مغایرت واقعی داشته‌باشد، پیداست که درین ادوار هنوز دین زرتشتی در بین پارسی‌ها نفوذ نداشته‌است.
ماریان موله بر این باور است که برخلاف برخی همانندی‌ها، چشم‌انداز نظام‌های هخامنشی و گاهانی به کلی از هم متفاوت بوده‌اند. نظام نخست مفهوم سلطنت و اساس نظام دوم مفهوم باروری بوده‌است.
تأیید زرتشتی بودن
بسیاری از پژوهشگران نیز به وجود پژواک آموزه‌ها و آداب زرتشتی در سنگ نبشته‌های هخامنشی و منابع باستانی باور دارند: مری بویس، کای بار، کارل کولمن، جرج کامرون، ایگور دیاکونوف، ولادیسلاو دولبا، کارل فریدریش گلدنر، ایلیا گرشویچ، ارنست هرتسفلد، جان هینلز، رولاند کنت، هایدماری کخ، جیمز هوپ مولتن، آلبرت اومستد و یوزف ویزه‌هوفر هرمان لومل، رابرت چارلز زینر از جمله این پژوهشگران هستند.
مری بویس که به تفکیک دقیق تعالیم گات‌ها یعنی آموزه‌های خود زرتشت با اوستای نو و حتی آیین کهن آریایی اعتقادی ندارد و هخامنشیان را به‌طور کلی پیرو زرتشت می‌داند. بویس در مورد حذف شدگی نام زرتشت از کتیبه‌های سلطنتی نوشته‌است: «همین حذف‌شدگی عجیب و شگفت‌انگیز در سنگ‌نبشته‌های سلطنتی ساسانی و حتی در سنگ‌نبشته‌های کرتیر هم وجود دارد.» به این ترتیب او عقیده دارد که از آنجائیکه هیچ‌کس در زرتشتی بودن ساسانیان شکی ندارد، نبودن نام زرتشت در سنگ‌نبشته‌ها دلیل بر زرتشتی نبودن هخامنشیان نیست. با توجه به اینکه هخامنشیان به خاک سپرده می‌شدند و چنان‌که در دین زرتشتی رسم بود در فضای باز رها نمی‌شدند بویس عقیده دارد که رسم نهادن جسد در فضای باز به تدریج در دین زرتشتی پذیرفته شده‌است و به این موضوع توجه می‌کند که در هر حال پادشاه هخامنشی در امر تدفین خود از آلودن عنصرهای مقدس احتراز می‌کرده‌اند.
دیاکونوف: تأکید دارد که پادشاهان هخامنشی پیرو اوستای نو بودند.
ایلیا گرشویچ، محمد داندامایف، واسیلی آبایف آلبرت اومستد، ویل دورانت، یوهانس هرتل و جرج کامرون این دید سنتی را که زمان زندگی زرتشت مابین سال‌های ۶۶۰ تا ۵۸۲ پیش از میلاد بوده را، قبول دارند و پدر داریوش بزرگ، ویشتاسپ را همان کوی ویشتاسپ پشتیبان زرتشت می‌پندارند. یوهانس هرتل نوشته‌است در دورهٔ ویشتاسپ هخامنشی زرتشت با آیین تازهٔ خود ظهور کرد و داریوش قهرمان کیش جدید شد و جنگ او با گئومات مغ تنها صورت جنگی سیاسی نداشت بلکه جنگی مذهبی میان نو مذهبان زرتشتی با مغان مادی نیز بود. هرتسفلد نیز در کتاب زرتشت و جهان او، شاهان نخستین هخامنشی را پیرو زرتشت نمی‌داند. هرتسفلد تنها سه پادشاه یعنی داریوش دوم، خشایارشا و اردشیر یکم را زرتشتی می‌داند.
دین کوروش
دربارهٔ اینکه کوروش چه دینی داشت، اختلاف نظر وجود دارد. به سبب نبودن متن‌های مربوط به خود کوروش و تأثیرگذاری‌های نظرهای شخصی بر تفسیر اثرهای باقیمانده از او نمی‌توان با قاطعیت دربارهٔ باورهای دینی کوروش نظر داد.
در بابل و جاهای دیگر، مدارک فراوانی در ارتباط با تسامح و رواداری کوروش در امور دینی به‌دست آمده و هیچ نشانه‌ای از تعصب وی به دین ملی‌اش دیده نشده‌است.
اگرچه بسیاری از پژوهشگران، کوروش را زرتشتی نمی‌دانند، مری بویس قویاً استدلال می‌کند که کوروش خود یک زرتشتی بود که چنان پا جای پای نیاکان خود می‌گذارد، نیاکانی که از سدهٔ هفتم پیش از میلاد هنوز پادشاهان کوچکی در انشان بودند. او خاطرنشان می‌سازد که آتشکده‌ها و نیایشگاه‌های پاسارگاد حاکی از عمل به آیین‌های زرتشتی‌است و متن‌های یونانی نیز به عنوان شاهد آورده‌اند که مغان زرتشتی جایگاه‌های ارزنده‌ای در دربار کوروش داشته‌اند.
خانه فرخ کاظمین
خانه فرخ کاظمین مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۲۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دین در دوران هخامنشی
دین کوروش
پژوهشگرانی نیز همچون جرج کامرون و والتر هینتس عقیده دارند که زمان زندگی زرتشت مابین سال‌های ۶۶۰ تا ۵۸۲ پیش از میلاد بوده و کوروش در این مدت، حتی با زرتشت دیدار هم داشته و پیرو دین زرتشتی بوده‌است و دلیل این استدلال را آتشدان‌های ساخته‌شده در فضای آزاد و برج نگهداری آتش در پاسارگاد می‌دانند. مکس مالوان می‌گوید که تاکنون هیچ مدرکی به‌دست نیامده که بر پایهٔ آن بتوان گفت، کوروش زرتشتی بوده‌است ولی رفتار او با آموزه‌های زرتشت و اصول دین او نقاط مشترک بسیاری دارد و شاید از دین زرتشتی تأثیر پذیرفته باشد.
پرستش آناهیتا
از زمان اردشیر دوم (هخامنشی) (۳۵۹–۴۰۴ ق. م) نام ایزد بانوی آناهیتا در کتیبه‌ها به همراه اهورامزدا و میترا آورده شده و بیان می‌کند که به خواست اهورامزدا، ناهید و میترا کاخ آپادانا ساخته شده‌است. رومن گیرشمن در این مورد می‌نویسد پرستش آناهیتا توسط اردشیر دوم هخامنشی صورت گرفته‌است و به دستور او در معابد شوش، تخت‌جمشید، هگمتانه، بابل (دولت‌شهر)، دمشق و بلخ پیکرهٔ آناهیتا پرستش می‌شده‌است. مری بویس آغاز پرستش آناهیتا در دوره اردشیر دوم هخامنشی را نوآوری پارسی‌ها می‌داند و بیان می‌کند در شمال تخت جمشید یک مجموعه بزرگ ساختمانی موسوم به «پرستشگاه فرتداره» وجود دارد که متعلق به دوره اردشیر دوم است و احتمالاً این مجموعه یکی از بناهای شاه برای آناهیتا بوده‌است. زرین‌کوب علت توجه خاص اردشیر به آناهیتا را در روحیه تسامح نسبت به عقاید مذهبی در دوره هخامنشیان بیان کرده‌است.
مدارای مذهبی
ریچارد فرای نوشته‌است :از کتیبه‌های پادشاهان هخامنشی بر می‌آید که همهٔ آنان هستی خدایان دیگر را پذیرفته بودند حتی اگر خودشان آن‌ها را پرستش نمی‌کردند.»
مری بویس نوشته‌است: «هر توجیه نظری‌ای که در میان بوده باشد، هخامنشیان به‌طور کلی نسبت به دین‌های از پیش موجود در بین مردم تحت فرمان خویش، گونه‌ای خیراندیشی سازنده نشان می‌داده‌اند. چه بسا روحانیان زرتشتی توانسته بودند خدایان نیکوکاری را که غیر ایرانیان می‌پرستیده‌اند را نیز تجسمی از اهورامزدا به‌شمار آورند.»
لوح‌های از تخت جمشید به دست آمده که تاریخشان از سال سیزدهم تا بیست و هشتم پادشاهی داریوش متغیر است. به گفتهٔ ریچارد هلک در این لوحه‌های «نام هومبان و شیموت عیلامی در کنار اهورامزدا و میترا، اداد سامی و خدایان خاص و ناشناختهٔ دیگر دیده می‌شوند که نشان‌دهندهٔ تلفیق‌گرایی مذهبی نیست بلکه این متن‌ها گواهی می‌دهند که دیوان مالی و اداری با خدایان به گونه‌ای یکسان رفتار می‌کرده‌است.»
زباد نخلی قهوه‌ای
زباد نخلی قهوه‌ای (نام علمی: Paradoxurus jerdoni) نام یک گونه از سرده ناسازنماها است.
زبان اوکراینی
زبان اوکراینی (به اوکراینی: Українська мова) یک زبان هند و اروپایی و هموند شاخه شرقی گروه زبان‌های اسلاوی است. اوکراینی زبان رسمی کشور اوکراین است. دبیرهٔ سیریلیک برای نگارش زبان اوکراینی به‌کار می‌رود. این زبان دارای برخی واژگان مشترک با زبان‌های ملت‌های اسلاو همسایه است که عمده‌ترین این زبانها شامل لهستانی و اسلواکیایی در غرب و بلاروسی و روسی در شمال هستند.
زبان اوکراینی ریشه در زبان نیااسلاوی از ایالت قرون‌ وسطایی روس کی‌یف دارد. مرحله پیش‌تر از آن زبان روتنی نام داشت. در واقع زبان اوکراینی از نسل زبان گفتاری است که در روس کی‌یف (سده‌های ۱۰ تا ۱۳ میلادی) به‌کار می‌رفت.
گویشوران
در حال حاضر زبان اوکراینی در حال پدیدار شدن پس از یک دوره طولانی افول است. تعداد گویشوران زبان اوکراینی در حدود ۳۷ میلیون نفر است. این زبان افزون بر اوکراین، یکی از زبان‌های رسمی جمهوری خودمختار دنیستر نیز می‌باشد. اگرچه نزدیک به ۵۰ میلیون نفر اوکراینی در سراسر جهان زندگی می‌کنند، که از این تعداد ۳۷٫۵ میلیون در اوکراین (۷۷٫۸ درصد جمعیت) سکونت دارند، اما زبان اوکراینی فقط در اوکراین غربی رایج است.
عمده کشورهایی که گویشوران زبان اوکراینی را در خود جای داده‌اند از این قرارند:
کاربرد کنونی
در کیف هر دو زبان اوکراینی و روسی صحبت می‌شود، این دگرگونی اخیر برای شهری که در اصل روسی‌زبان بود بسیار قابل ملاحظه است. دلیل عمده این امر ورود جمعیت روستایی و مهاجران از مناطق غربی اوکراین و نیز گرایش برخی از اهالی کیف به تکلم بیشتر این زبان بوده‌است. در شمال و مرکز کشور، روسی زبان جمعیت شهری است، در حالی که در مناطق روستایی، زبان اوکراینی بیشتر رایج است. در جنوب و شرق اوکراین در تمامی مناطق، حتی نواحی روستایی و نیز در کریمه، زبان روسی کاملاً رواج دارد و زبان اوکراینی تقریباً وجود ندارد.
زبان اوکراینی در این کشور رو به گسترش است، روستاییان (که از علاقه‌مندان افراطی زبان اوکراینی هستند) همچنان به شهرهای مرکزی اوکراین مهاجرت می‌کنند و ادبیات سنتی اوکراین نیز رو به توسعه نهاده‌است. به گویشوران زبان اوکراینی، اوکراینوفون (Ukrainophone) می‌گویند. امروزه تقریباً تمامی مردم اوکراین می‌توانند به زبان اوکراینی سخن بگویند، در عین حال بسیاری از مردم زبان روسی را به روانی صحبت می‌کنند.
بئسییو
بئسییو (به اسپانیایی: Boecillo) یک شهرستان در اسپانیا است که در استان وایادولید واقع شده‌است.
امباندرومامی
امباندرومامی (به لاتین: Ambondromamy) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در بوئنی واقع شده‌است.
خصوصیات
امباندرومامی ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بند جوراب
بند جوراب بند نخی نازکی است که جوراب ساق بلند را بالا نگه می‌دارد. در قدیم بند جوراب درست زیر زانو که پا نازک می‌شود پیچانده می‌شد. با پیدایش مواد کشسان، بند جوراب عملاً کاربردش را از دست داد اما همچنان برای مُد پوشیده می‌شود. بند جوراب‌های امروزی روی ران قرار می‌گیرند و به کمر متصل می‌شوند. بند جوراب پوششی هم برای مردان و هم زنان است.
زباد نخلی طلایی
زباد نخلی طلایی (نام علمی: Paradoxurus zeylonensis) نام یک گونه از سرده ناسازنماها است.
پاترنو کالابرو
پاترنو کالابرو (به ایتالیایی: Paterno Calabro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کزنتزا واقع شده‌است.
خصوصیات
پاترنو کالابرو ۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۷۰ نفر جمعیت دارد و ۶۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زباد نخلی آسیایی
زباد نخلی آسیایی (نام علمی: Paradoxurus hermaphroditus) نام یک گونه از سرده ناسازنماها است.
مقالات مرتبط
گربه سیوت (زباد)
گربه نخلی آفریقایی
گربه‌زبادان ماداگاسکار
زباد نخلی دندان‌کوچک
زباد نخلی آستون
ولادیمیر سارگسیان
ولادیمیر سارگسیان (Վլադիմիր Սարգսյան؛ – ) یک استاد دانشگاه و دانشمند اهل ارمنستان در زمینه مکانیک بود. وی از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
کورف کاسل (ویلج)
کورف کاسل (به انگلیسی: Corfe Castle) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Purbeck واقع شده‌است. کورف کاسل ۱٬۳۵۵ نفر جمعیت دارد.
ولادیمیر سارگسیان
وی دکتری علوم فیزیک و ریاضیات داشت و عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود.
وی برنده جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی شده‌است.
ثمری
ثمری یک نام خانوادگی برای بعضی افراد است؛ از جمله:
کلاوس زامر
کلاوس زامر بازیکن فوتبال و هافبک اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۷۰ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۱۷ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. کلاوس زامر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۷۳ میلادی انجام داد.
هپاتیت سی
هپاتیت سی نوعی عفونت است که عمدتاً کبد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ویروس هپاتیت سی (HCV)علت این بیماری است. هپاتیت سی اغلب هیچ علائمی ندارد، اما عفونت مزمن موجب زخم شدن کبد می‌شود، و پس از چند سال به سیروز کبد می‌انجامد. در بعضی موارد، افراد مبتلا به سیروز کبد همچنین دارای نارسایی کبد، سرطان کبد، یا عروق بسیار متورم مری و معده می‌باشند که این مورد آخر می‌تواند منجر به خون‌ریزی تا حد مرگ شود. .
افراد اغلب از طریق تماس خونی ناشی از استعمال درون وریدی مواد مخدر، تجهیزات پزشکی ضدعفونی نشده، و تزریق خون به هپاتیت سی مبتلا می‌شوند. به صورت تخمینی ۱۳۰ تا ۱۷۰ میلیون نفر در سراسر جهان به هپاتیت سی مبتلا هستند. دانشمندان در دهه ۱۹۷۰ تحقیقات در مورد HCVرا آغاز کردند و در ۱۹۸۹ وجود این بیماری را تأیید نمودند. این ویروس به عنوان عامل بیماری در سایر حیوانات شناخته نشده‌است.
اینترفرون و ریباویرین داروهای استاندارد برای HCV هستند. بین ۵۰٪ تا ۸۰٪ افرادی که با این داروها تحت معالجه قرار می‌گیرند، درمان می‌شوند. کسانی که به سیروز یا سرطان کبد دچار می‌شوند، ممکن است به پیوند کبد نیاز پیدا کنند، ولی ویروس اغلب پس از پیوند مجدداً عود می‌کند. هیچ واکسنی برای هپاتیت سی وجود ندارد.
علایم و نشانه‌ها
هپاتیت سی تنها در ۱۵٪ موارد به علایم حاد منجر می‌شود. علایم اغلب ملایم و نامشخص هستند، از جمله کاهش اشتها، خستگی، تهوع، دردهای مفصلی یا عضلانی، و کاهش وزن. تنها موارد کمی از عفونت حاد با زردی همراه است. عفونت در ۱۰–۵۰٪ افراد و بیش از سایرین در بانوان جوان، بدون درمان بهبود می‌یابد.
عفونت مزمن
سیروز کبد می‌تواند منجر به فشار خون بالا در رگ‌های متصل به کبد، تجمع مایعات در شکم، خون‌ریزی یا کبودی به سادگی، رگ‌های بزرگ شده، به خصوص در مری و معده، زردی (زرد شدن پوست)، و آسیب مغزی گردد.
اثرات خارج از کبد
هپاتیت سی همچنین در موارد نادر با سندروم شوگرن (نوعی اختلال در سیستم دفاعی بدن)، تعداد کم‌تر از حد طبیعی پلاکت‌های خون، بیماری مزمن پوستی، دیابت، و لنفومای غیر هوچکینی همراه است.
علت
ویروس هپاتیت سی یک ویروس RNA کوچک پوشینه دار تک زنجیره‌ای مثبت است. این ویروس عضو جنس «هپاسی ویروس» در خانواده ‘‘فلاوی ویریده’’ است. HVC ۷ ژنوتایپ اصلی دارد. در ایالات متحده آمریکا، ژنوتایپ ۱ در ۷۰٪ موارد عامل بیماری است، و هر یک از دیگر ژنوتایپ‌ها ۱٪ موارد را ناشی می‌شوند. در آمریکا و اروپا نیز ژنوتایپ ۱ شایع‌ترین نوع است.
سرایت
راه اصلی سرایت بیماری در کشورهای توسعه یافته‌استعمال درون وریدی مواد مخدر (IDU)است. در کشورهای در حال توسعه، راه‌های اصلی عبارتند از تزریق خون و شیوه‌های پزشکی غیر ایمن علت سرایت در ۲۵٪ موارد نامعلوم باقی می‌ماند. ; ولی تعداد زیادی از این موارد احتمالاً به علت استعمال درون وریدی مواد مخدر هستند.
کردکندی (میاندوآب)
جمعیت
این روستا در دهستان مرحمت‌آبادمیانی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۳ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.
هپاتیت سی
استعمال درون وریدی مواد مخدر
استعمال درون وریدی مواد مخدر (IDU)یک عامل مهم ریسک برای هپاتیت سی در بسیاری از قسمت‌های جهان است. . یک بررسی از ۷۷ کشور نشان می‌دهد که در ۲۵ کشور میزان هپاتیت سی در جمعیت مصرف‌کننده مواد مخدر بین ۶۰٪ تا ۸۰٪ است؛ از جمله آمریکا و چین. دوازده کشور دارای میزانی بیش از ۸۰٪ هستند. در میان مصرف‌کنندگان مواد مخدر ده میلیون نفر به هپاتیت سی مبتلا هستند؛ چین (۱٫۶ میلیون)، ایالات متحده (۱٫۵ میلیون)، و روسیه (۱٫۳ میلیون) بیشترین میزان مجموع مبتلایان را دارند. میزان هپاتیت سی در میان زندانیان در ایالات متحده ۱۰ تا ۲۰ برابر این میزان در جمعیت عمومی است، که این مطالعات نشان دهنده رفتارهای پرخطر مانند استعمال درون وریدی مواد مخدر (IDU) و خالکوبی با تجهیزات غیر استریل است. .
تماس در حین مراقبت‌های پزشکی
تزریق خون، فراورده‌های خونی، و پیوند اعضا بدون آزمایش HCV ریسک بالای ابتلا را ایجاد می‌کند. ایالات متحده آزمایش جهانی را در سال ۱۹۹۲ پایه‌ریزی کرد. از آن زمان تاکنون میزان ابتلا با کاهشی تا میزان یک در ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ در واحدهای خون از میزان یک در ۲۰۰ واحد خون روبه رو بوده‌است. . این ریسک کم، باقی می‌ماند زیرا یک دوره حدوداً ۱۱–۷۰ روزه بین این که یک اهداکننده خون احتمالی، هپاتیت سی بگیرد و این که جواب آزمایش خون مثبت باشد، زمان وجود دارد. . برخی کشورها هنوز به دلیل هزینه آن، برای هپاتیت سی آزمایش انجام نمی‌دهند.
کسی که از سوزن یک فرد مبتلا به HCV زخم ناشی از سوزن برمی‌دارد، پس از آن با احتمال ۱٫۸٪ ابتلا به بیماری رو به رو است. این احتمال بیشتر است چنانچه سوزن به کار رفته خالی و زخم عمیق باشد. . در تماس مخاط با خون هم ریسک ابتلا وجود دارد؛ اما این ریسک کم است، و اگر تماس خونی بر روی پوست سالم رخ دهد، هیچ ریسکی وجود ندارد.
تجهیزات بیمارستانی نیز هپاتیت سی را انتقال می‌دهند، از جمله: استفاده مجدد از سوزن‌ها و سرنگ‌ها، استفاده چندباره از شیشه‌های دارو، کیسه‌های تنفسی، و تجهیزات جراحی غیر استریل. استانداردهای ضعیف در تسهیلات پزشکی و دندانپزشکی دلیل اصلی شیوع HCV در مصر است که بیشترین میزان ابتلا در جهان را داراست.
آمیزش جنسی
این که آیا هپاتیت سی از راه آمیزش جنسی قابل انتقال است، نامعلوم است. در حالی که بین رفتار جنسی پرخطر و هپاتیت سی پیوندی وجود دارد، روشن نیست که آیا انتقال بیماری ناشی از مصرف مواد مخدر است که به آن اشاره‌ای نشده، یا خود رابطه جنسی. شواهد نشان می‌دهد که ریسکی برای زوج‌های متشکل از دو جنس مخالف که با افراد دیگر رابطه جنسی ندارند، وجود ندارد. اعمال جنسی که سطوح بالای آسیب به لایه درونی مجرای مقعد را دربرمی گیرد، مانند دخول از راه مقعد، یا اعمالی که هنگامی اتفاق می‌افتد که بیماری‌های منتقل شونده از راه آمیزش جنسی، از جمله HIV یا زخم در ناحیه تناسلی، نیز وجود دارند، ریسک ابتلا ایجاد می‌کنند. دولت ایالات متحده تنها برای جلوگیری از انتقال هپاتیت سی در افراد دارای چند شریک جنسی، استفاده از کاندوم را توصیه می‌کند.
خال‌کوبی و سوراخ‌کاری
خالکوبی با دو یا سه برابر خطر بیشتر هپاتیت سی همراه است. این می‌تواند به دلیل لوازم استریل نشده یا آلودگی رنگ‌های استفاده شده باشد. خالکوبی یا سوراخ‌کاری که پیش از اواسط دهه ۱۹۸۰ یا به صورت غیرحرفه‌ای انجام می‌شد نگران‌کننده است، چرا که ممکن است تکنیک‌های استریل کردن در این شرایط ضعیف باشد. ریسک در خالکوبی‌های بزرگ‌تر بیشتر می‌شود. تقریباً نیمی از زندانیان از لوازم خالکوبی غیراستریل مشترک استفاده می‌کنند. به ندرت در مراکز مجاز خالکوبی ابتلا مستقیم به HCV رخ می‌دهد.
تماس با خون
لوازم بهداشتی شخصی مانند تیغ‌ها، مسواک، و لوازم مانیکور و پدیکور می‌توانند با خون تماس پیدا کنند. به اشتراک گذاشتن آن‌ها افراد را در معرض خطر HCV قرار می‌دهد. افراد باید مراقب بریدگی‌ها، زخم‌ها، و دیگر خونریزی‌ها باشند. HCV از طریق تماس‌های معمول مانند بغل کردن، بوسیدن، یا غذا خوردن از ظروف یا وسایل آشپزی مشترک شیوع پیدا نمی‌کند.
انتقال از مادر به بچه
انتقال هپاتیت سی از مادر مبتلا به فرزند وی در کمتر از ۱۰٪ بارداری‌ها اتفاق می‌افتد. هیچ اقدامی وجود ندارد که بتواند این ریسک را تغییر دهد. انتقال می‌تواند در دوره بارداری یا زایمان اتفاق افتد. یک زایمان طولانی با خطر بیشتر انتقال در ارتباط است. هیچ مدرکی مبنی بر اینکه تغذیه از شیر مادر HCV را انتقال می‌دهد وجود ندارد، گرچه مادر مبتلا باید از شیر دادن به نوزاد، در صورت شکاف و خون‌ریزی از نوک سینه یا در صورتی که بار ویروسی وی زیاد است، خودداری کند.
تشخیص
آزمایش‌های تشخیص هپاتیت سی عبارتند از: آنتی‌بادی HCV، تست الایزا (ELISA)، وسترن بلات، HCV RNA کمی. واکنش زنجیره‌ای پلی مراز (PCR)، می‌تواند HCV RNA را یک تا دو هفته پس از ابتلا شناسایی کند، در حالی که آنتی‌بادی‌ها ممکن است برای شکل‌گیری و نمایاندن خود به زمان بسیار بیشتری نیاز داشته باشند. هپاتیت سی مزمن، ابتلا به ویروس هپاتیت سی است که بر اساس حضور RNA خود، تا شش ماه مقاومت نشان می‌دهد. . به این دلیل که بیماری‌های مزمن معمولاً تا ده‌ها سال علایمی نشان نمی‌دهند، پزشکان بالینی عموماً از طریق آزمایش‌های عملکرد کبد یا در حین آزمایش‌های روتین از افراد دارای ریسک بالا، به این بیماری پی می‌برند. آزمایش نمی‌تواند بین بیماری‌های مزمن و حاد تمایزی قایل شود.
آزمایش خون
آزمایش هپاتیت سی معمولاً با آزمایش‌های خون آغاز می‌شود تا با استفاده از روش ایمونواسی آنزیمی وجود پادتن‌ها در ویروس هپاتیت سی تشخیص داده شوند. اگر آزمایش مثبت باشد، برای تأیید صحت ایمونواسی و به منظور تعیین شدت بیماری آزمایش دومی انجام می‌شود. آزمایش recombinant immunoblot صحت ایمونواسی را تأیید کرده، و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ویروس هپاتیت سی و اسید ریبونوکلیئیک (RNA) شدت بیماری را تعیین می‌کند. اگر اثری از اسید ریبونوکلیئیک (RNA) و جود نداشته باشد و آزمایش immunoblot مثبت باشد، این به این معنی است که شخص قبلاً به ویروس آلوده شده اما یا به وسیلهٔ معالجه یا خود به خود این ویروس از بین رفته‌است؛ اگر آزمایش immunoblot منفی باشد، به این معنی است که آزمایش ایمونواسی اشتباه بوده‌است. برای مثبت بودن آزمایش‌های ایمونواسی بین شش تا هشت هفته باید از زمان آلودگی به ویروس گذشته باشد. آنزیم‌های کبدی در ابتدای آلودگی به ویروس متغیر می‌باشند؛ معمولاً پس از گذشت هفت هفته از آلودگی به ویروس، آنزیم‌های کبدی افزایش می‌یابند. آنزیم‌های کبدی ارتباط چندانی با شدت بیماری ندارند.
بافت برداری
بافت برداری‌های کبدی می‌توانند شدت آسیب کبدی را مشخص سازند، اما این فرایندها خطراتی نیز به همراه دارند. تغییرات معمولی که از طریق بافت برداری قابل تشخیص هستند تغییرات مربوط به لنفوسیت‌های درون بافت کبد، فولیکول‌های لنفاوی در ورید باب، و مجاری صفرا می‌باشند. چندین آزمایش خون را می‌توان انجام داد که شدت آسیب را تعیین کرده و نیاز به بافت برداری را کاهش می‌دهند.
آزمایش
تنها بین ۵ تا ۵۰٪ کسانی که در ایالات متحده و کانادا به این ویروس آلوده هستند از وضعیت خود اطلاع دارند. برای افرادی که در خطر زیادی هستند، مانند کسانی که خالکوبی بر بدن خود دارند آزمایش توصیه می‌شود. آزمایش همچنین به افرادی که آنزیم کبدی بالایی دارند توصیه می‌شود چرا که آنزیم کبدی بالا در اغلب اوقات تنها نشانه مزمن هپاتیت می‌باشد. آزمایش دائم در ایالات متحده توصیه نمی‌شود.
پیشگیری
تا سال ۲۰۱۱ هیچ واکسنی برای هپاتیت سی وجود نداشته. تولید واکسن‌ها در حال پیشرفت بوده و برخی از این پیشرفت‌ها نتایج امیدبخشی را از خود نشان داده‌اند. ترکیبی از راهکارهای پیشگیرانه، نظیر طرح تعویض سرنگ و درمان سوء مصرف مواد، خطر ابتلا به هپاتیت سی را در بین تزریق کنندگان مواد حدود ۷۵٪ کاهش می‌دهد. آزمایش اهداکنندگان خون در سطح ملی امری مهم تلقی می‌شود، چرا که این کار به معنی پیروی از احتیاطات عمومی در درون مراکز مراقبت‌های بهداشتی است. درکشورهایی که به اندازه کافی سرنگ پاکیزه وجود ندارد، مراقبین سلامت باید داروها را از راه دهان به بیماران بدهند و نه از راه تزریق.
درمان
ویروس هپاتیت سی در ۵۰ تا ۸۰٪ مبتلایان به این ویروس موجب به وجود آمدن عفونت مزمن می‌شود. حدود ۴۰ تا ۸۰٪ این عفونت‌ها با درمان از بین می‌روند. در موارد نادر، این عفونت می‌تواند بدون درمان از بین برود. افرادی که دچار هپاتیت سی مزمن هستند باید از مصرف الکل و داروهایی که موجب تولید سم در کبد می‌شوند خودداری کنند، این افراد همچنین باید برای هپاتیت آ و هپاتیت ب واکسینه شوند. افراد مبتلا به سیروز کبدی می‌بایست به منظور تشخیص سرطان کبد آزمایش‌های فراصوتی انجام دهند.
در حال حاضر آزمایش ویروس هپاتیت سی دو مرحله ای، گران و ناخوشایند است، به‌طور گسترده در دسترس نیست یا به‌طور کلی در سطح جهان صرفه اقتصادی ندارد اما سیستم جدید آزمایش آنتی‌ژن ویروس هپاتیت سی که توسط محققان دانشگاه ارواین آمریکا ابداع شده‌است، نسبت به آزمایش‌های فعلی مقرون به صرفه تر و از حساسیت و ویژگی بهبود یافته قابل توجهی برخوردار است. در پژوهشی دیگر مطالعات محققان بیمارستان TWH تورنتو کانادا نشان می‌دهد که یک رژیم دارویی ساده ۱۲ هفته‌ای قادر به درمان عفونت هپاتیت C است. نتایج اولیه این آزمایش روی ۹۹ درصد بیماران موفقیت‌آمیز بوده‌است. این رژیم، ترکیب دو داروی sofosbuvir و velpatasvir است و روزی یک بار به بدن تزریق می‌شود.
داروها
افرادی که آلودگی آن‌ها به ویروس هپاتیت سی اثبات شده و دارای ناهنجاری‌های کبدی هستند می‌بایست به دنبال درمان خود باشند. درمان فعلی این بیماری ترکیبی است از پگ اینترفرون و داروی ضد ویروس ریباویرین که بسته به نوع ویروس هپاتیت سی ۲۴ تا ۴۸ هفته به طول می‌انجامد. آثار بهبودی در ۵۰ تا ۶۰٪ افراد درمان شده قابل مشاهده است. ترکیب بوسپروویر یا تلاپرویر با ریباویرین و پگ اینترفرون آلفا موجب بهبود واکنش به ژنوتیپ ۱ هپاتیت سی می‌شود. پیدایش عوارض جانبی با درمان این بیماری امری عادی است؛ نیمی از افرادی که درمان می‌شوند دچار علائم آنفلوآنزا مانند، و یک سوم آن‌ها دچار مشکلات احساسی می‌شوند. درمان در طول شش‌ماهه اول این بیماری مؤثر تر از زمانی است که هپاتیت سی مزمن می‌شود. اگر شخصی دچار عفونت جدیدی شود و با گذشت هشت تا دوازده هفته این عفونت از بین نرود، به وی توصیه می‌شود تا از پگ اینترفرون (pegylated interferon) به مدت ۲۴ هفته استفاده کند. برای افراد مبتلا به تالاسمی (نوعی اختلال خونی)، ریباویرین (ribavirin) مفید به نظر می‌رسد، اما این دارو نیاز به تزریق خون را افزایش می‌دهد. .