cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نام‌های ایران
ایران
نام ēr- و ary- در ērān و aryān، برگرفته از واژه کهن *arya- (پارسی باستان airya-، اوستایی airiia-، و غیره)، به معنی «آریایی»، و معنای دیگر «ایرانی‌ها» است. این اصطلاح به عنوان تعیین‌کننده قومی در کتیبه‌های هخامنشیان و در اوستای مزدیسنا تصدیق شده‌است و «بسیار محتمل» به‌نظر می‌رسد که در کتیبه اردشیر، ārān هنوز این معنی را حفظ کرده‌است.
علیرغم این استفاده کتیبه‌ای از ērān برای اشاره به اقوام ایرانی، استفاده از ērān برای اشاره به امپراتوری (و anērān/انیران متضاد برای اشاره به سرزمین‌های روم) نیز در اوایل دوران ساسانیان تأیید شده‌است. هر دو واژه ērān و anērān در متن تقویم سده ۳ نوشته شده توسط مانی استفاده می‌شوند. در کتیبه‌ای از جانشین و پسر اردشیر، ، شاپور یکم «ظاهراً شامل مناطق ایران مانند ارمنستان و قفقاز است که عمدتاً ایرانیان در آن سکونت نداشتند». در کتیبه‌های کرتیر (که سی‌سال پس از شاپور نوشته شده‌است)، کاهن اعظم همان مناطق (به‌همراه گرجستان، آلبانی، سوریه و پونتوس) را در فهرست استان‌های متضاد انیران/Anērān قرار داده‌است.
ایران (Ērān) همچنین در نام شهرهایی که توسط شاهنشاهان ساسانی تأسیس شده‌اند، به‌عنوان مثال در Ērān-xwarrah-uhbuhr به معنی «افتخار ایران شاپور» استفاده شده. همچنین در عناوین افسران دولتی مانند "ārān-āmārgar «فرمانده کل ایران» آمده‌است.
پیش از اسلام
گرچه استفاده از «ایرانی» به دوران اوستایی بازمی‌گردد، اما نخستین استفاده از شکل کنونی آن در سنگ‌نبشته نقش‌رستم اردشیر یکم ساسانی دیده شده‌است. شاپور یکم، فرزند و جانشین اردشیر، پس از گسترش مرزهای شاهنشاهی و فتح سرزمین‌های غیرایرانی، خود را «شاهنشاه ایرانیان و انیرانیان» خواند که این عناوین تا سقوط شاهنشاهی ساسانی توسط تمام جانشینان او به‌کار رفت.
با وجود اینکه ایران در ادبیات ساسانی به مردمان ایرانی اشاره دارد، در همان نوشته‌های نخستین ساسانی از آن به‌عنوان یک نام جغرافیایی نیز استفاده شده‌است. در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت، وی شاهنشاهی خود را به دو بخش «ایران» و «انیران» تقسیم کرده‌است. همچنین شاپور یکم شاهنشاهی خود را «ایران‌شهر» (پهلوی کتیبه‌ای: 𐭠𐭩𐭥𐭠𐭭𐭱𐭲𐭥𐭩، کتابی: ، پارتی کتیبه‌ای: 𐭀𐭓𐭉𐭀𐭍𐭇𐭔𐭕𐭓 لاتین‌نویسی: Ērānshahr) نامیده که تمام قلمروی او، صرف نظر از ایرانی بودن یا نبودن، را شامل می‌شده‌است.
در یک سنگ‌نبشته که سی‌سال پس از شاپور که توسط کرتیر حک شده‌است، واژه «انیران‌شهر» (𐭠𐭭𐭩𐭥𐭠𐭭𐭱𐭲𐭥𐭩) نیز به چشم می‌خورد؛ درحالی که شاپور ارمنستان و قفقاز را بخشی از «ایران» قلمداد کرده بود، کرتیر آن سرزمین‌ها را در «انیران» دسته‌بندی کرده‌است که دلیل آن می‌تواند زرتشتی نبودن این سرزمین‌ها باشد. در کتاب‌چه متأخر «شهرستان‌های ایران‌شهر»، شمال آفریقا و عربستان که در دوران پسین توسط شاهنشاهان ساسانی فتح شده بودند نیز بخشی از ایران‌شهر به حساب آمده‌اند.
نرسه، هفتمین شاه ساسانی در کتیبه پایکولی، شاهِ شاهانِ ایران نامیده شده‌است.
ضمنِ وجودِ هر دو واژهٔ ایران و انیران در نوشته‌های مانی، واژه «ایران» در زمان ساسانیان را می‌توان در نامِ اشخاصی مانند «ایران‌گُشنَسپ» یا شهرهایی مانند Ērān-xwarrah-šābuhr، به‌معنای شکوهِ ایرانِ شاپور نیز دید.
«ایران آمارگر»، «ایران دبیربِد»(دیوان‌دار) «ایران سپاه‌بد» (ارتشبدِ لشکر)، «ایران هَمبارَگبِد» (سرپرست انبار)، «ایران درست‌بِد» (جراح)، از جمله مناصبی هستند که نام ایران در آن‌ها به کار رفته‌است.
از آنجایی که ایران‌شهر در نوشته‌های پیشاساسانی پیدا نشده‌است، تاریخ‌دانان اینگونه برداشت می‌کنند که این مسئله یکی از ابتکارات ساسانیان بوده‌است. در نگارش یونانی سنگ‌نبشته سه زبانه شاپور یکم، «شهر» که به معنای «شاهنشاهی» (امپراتوری) است، ethnous ترجمه شده که در یونانی باستان به معنای «ملت» به‌کار می‌رود. هرچند، ایده یک ملت ایرانی برای یونانیان مسئله تازه‌ای نبود. هردوت، تاریخ‌نگار معروف یونانی در تواریخ خود می‌نویسد که «مادها را Arioi(آریایی) می‌نامند» که این مرتبط (و چه بسا یکسان طبق ساختار آواییِ زبان یونانی) با واژه «ایرانی» است.
ایرانیانِ پساهخامنشی، واژه ایران را به هخامنشیان نیز نسبت‌دادند. برای نمونه، ارداویراف‌نامه در شرحِ حمله اسکندر مقدونی به ایران، لفظ ایران را برای هخامنشیان به‌کار برده‌است.
استرابون در سده یکم پیش از میلاد، به نوشته‌های اراتوستن، از نویسندگان یونانی معاصر اسکندر، ارجاع می‌دهد که «در سرزمین‌های شمال سند، آریانا گسترده‌است که شامل بخش‌هایی از پارس، ماد، بلخ و سغد می‌شود؛ زیرا این مردمان همگی به زبانی تقریباً یکسان صحبت می‌کنند.» داماسکیوس از اودموس رودسی نقل می‌کند که «مغ‌ها و همه آن‌ها تبار ایرانی (áreion) دارند.» دیودور سیسیلی، تاریخ‌نگار هم عصر سزار و آگوستوس، زرتشت را یکی از ایرانی‌ها (Arianoi) توصیف می‌کند.
سده‌های نخست
برای فاتحان مسلمان، واژه‌های ایران و ایران‌شهر واژگان آشنایی نبودند و آن‌ها در عوض از «العجم» و «الفرس» (پارسیان) برای اشاره به سرزمین‌های ایرانی غربی، مناطقی که تقریباً امروزه برای با کشور کنونی ایران است، استفاده می‌کردند. نکته دیگری که در این مسئله اثرگذار بود، این بود که ایران و ایران‌شهر برای مسلمانان یادآور زرتشتیان و ساسانیانی بود که آن‌ها را شکست داده بودند. در واقع با وجود اینکه آغوش مسلمانان برای سنن ایرانی که می‌توانست برایشان سودمند باشد باز بود، آن‌ها هیچ روی خوشی به بار ملی و مذهبی‌ای که در «ایران» وجود داشت، نشان نمی‌دادند. در کنار این‌ها، واژه «انیران» که مسلمانان را نیز در بر می‌گرفت نیز وجود داشت که نمی‌توانست برای آورندگان دین جدید خوشایند باشد.
با ظهور عباسیان در میانه‌های سده هشتم میلادی و پایان سیاست‌های اموی مبنی بر برتری اعراب نسبت به سایر مردمان، هویت ایرانی نیز رفته رفته رو به احیا شدن گذاشت. نمود این مسئله را می‌توان در انتقال پایتخت از شام به میان‌رودان جایی که بیش از هزار سال پایتخت شاهنشاهی ایران بود و میراث بزرگ ایرانی‌ای را به دوش می‌کشید دید. همچنین با سقوط بنی‌امیه، در بسیاری از مناطق ایران شرقی حکومت‌های خودگردانی نظیر طاهریان، صفاریان و سامانیان، و حکومت‌های زیاری، آل کاکویه و آل بویه در غرب و مرکز ایران، سر برآوردند. این دولت‌ها از واژه «ایران» به عنوان نشانی از پیوند خود با شاهنشاهان باستانی ایرانی استفاده می‌کردند؛ چنانچه که در نهایت حتی عنوان «شاهنشاه» نیز توسط امرای آل‌بویه مورد استفاده قرار گرفت. این سلسله‌ها با فضایی که به اهل قلم دادند، زمینه‌ساز احیای ایده ایران شدند.
مثلاً جنبش ادبی شعوبیه در آن سال‌ها عامل مهمی در رستاخیزِ مفهومِ ایران بود. این جنبش ادبیِ نسبتاً عرب‌ستیز که توسط ایرانیان برپاشده‌بود، به برتری عجم بر عرب می‌پرداخت، زبان فارسی را گرامی می‌داشت، شاهان ایران باستان را ستایش می‌کرد و صفاتی مانند سوسمارخوار و موش‌خوار به اعرابِ فاتح می‌داد.
از آنجایی که مسلمانان به بخش‌های غربی ایران بلاد فارس می‌گفتند و ایرانیان نیز آن را معادل عربی نام ایران در نظر می‌گرفتند، در برخی مواردِ نخستین سده‌های اسلامی، نظیر کتاب تاریخ سیستان که از ایران به عنوان یکی چهار بخش ایران‌شهر یاد می‌کند، دیده شده که واژه ایران در همان معنای اسلامی آن، یعنی سرزمین‌های ایرانی غربی به کار رفته‌است. گرچه هیچ‌گاه این دیدگاه نتوانست رقیبی بر بار معنایی کلاسیک ایران، یعنی تمام سرزمین‌هایی که مردمان ایرانی در آن‌ها زندگی می‌کنند، تبدیل شود.
عبدالرئوف انعامی
عبدالرئوف انعامی (زاده ۱۳۵۱ ولسوالی یفتل، ولایت بدخشان) یک سیاست‌مدار اهل افغانستان است. وی توانست در دوره‌های شانزدهم و هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان به عنوان نماینده مردم ولایت بدخشان به پارلمان افغانستان راه یابد.
نام‌های ایران
سده‌های نخست
استفاده از واژه ایران در مفهوم ساسانی آن، یعنی اشاره به گروهی از مردم و نه به یک کشور، در نوشته‌های زرتشتی سده‌های اسلامی نیز دیده می‌شود. در دینکرد، یک کتاب مزدایی مربوط به سده نهم میلادی، از ایران برای اشاره به مردم ایرانی و از انیران برای اشاره به غیر ایرانیان استفاده شده‌است. در همین کتاب، هر یک از سرزمین‌های ایرانی‌نشین «ēr deh» خوانده شده که صورت جمع آن به صورت ērān dehān است. در «کارنامگ ارتخشیر پاپگان» (کارنامه اردشیر، پسر بابک) که نسخه فعلی آن مربوط به سده نهم میلادی است، از واژه ایران در عناوین لشکری و کشوری، نظیر شاه ایران، ایران سپهبد استفاده شده‌است و خود کشور ایران‌شهر خوانده شده. در ارداویراف‌نامه در کنار ایران‌شهر، از ērān dahibed نیز استفاده شده‌است. گرچه چنین استفاده‌هایی، یعنی استفاده از نام ایران برای اشاره به مردم و نه کشور، در نوشته‌های زرتشتی پساساسانی بسیار کمیاب است و معمولاً این واژه به عنوان نام کشور مورد استفاده قرار گرفته‌است. در بندهشن ērānag نیز به چشم می‌خورد که به معنای سرزمین ایرانی است.
عبدالرئوف انعامی
زندگی‌نامه
عبدالرئوف انعامی زاده ۱۳۵۱ از ولسوالی یفتل ولایت بدخشان است. وی دارای مدرک لیسانس حقوق از دانشگاه مشعل است. وی تحصیلات خود را برای دوره ماستری/فوق لیسانس در رشته حقوق عمومی در دانشگاه آزاد اسلامی ایران ادامه داد.
نام‌های ایران
سده‌های نخست
در ادبیات زرتشتی سده‌های میانه، و همچنین ادبیات غیرزرتشتی نخستین سده‌های ورود اسلام به ایران، مزداپرستی و ایرانی بودن مترادف یکدیگر قرار دارند. در نوشته‌های زرتشتی، پیروان ادیان دیگر نه «غیرزرتشتی»، که «غیر ایرانی» نامیده شده‌اند. به عنوان مثال، در ایادگار زریران، واژه ērīh به چشم می‌خورد که به معنای «ایرانی بودن» است و متضاد آن an-ērīh است. همچنین واژه ēr-mēnišnīh، دارای منش ایرانی، نیز دیده می‌شود که an-ēr-mēnišnīh به عنوان متضاد آن در نظر گرفته شده‌است. البته در همه متون این‌گونه نیست. به عنوان مثال، دینکرد مزداپرستان را «ایرانی‌تر» می‌نامد. نوشته‌های مزدایی قرون اسلامی، ایرانویج را مرکز جهان، یا منطقه‌ای که زرتشت در آن تبلیغ مزداپرستی را آغاز کرد، به تصویر می‌کشند.
عبدالرئوف انعامی
دوره شانزدهم
وی در دوره شانزدهم مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان وظیفه منشی جلسات پارلمان را بر عهده داشت.
نام‌های ایران
سده‌های نخست
مفهوم «ایرانی بودن» در محاکمه افشین در سال ۸۴۰ میلادی نیز دیده می‌شود. به گفته طبری، افشین که حاکم اسروشنه واقع در منطقه سغد و در حدود تاجیکستان امروزی بود، با این اتهام روبرو شد که در تلاش بوده که روح قومی و ملی ایرانی را زنده کند. این گزارش طبری نشان می‌دهد که نه تنها مفهوم ایرانی بودن حتی در میان مسلمانان سده‌های نخست اسلامی زنده بوده‌است که افرادی در تلاش برای احیای آن بوده‌اند.
عبدالرئوف انعامی
دوره هفدهم
وی توانست با کسب ۷٫۳۹۲ رأی به عنوان شخص اول از ولایت بدخشان، به مجلس نمایندگان راه پیدا کند.
نام‌های ایران
سده‌های نخست
مطهر بن طاهر مقدسی در کتاب البد و التاریخ می‌نویسد:"زیباترین و پاک‌ترین و بهترین نقطهٔ زمین، ایران است… طولش از رود بلخ تا رود فرات است و عرضش از دریای آبسکون تا دریای فارس و یمن و مکران و کابل و تخارستان و آذربایجان است. پاک‌ترین زمین به‌خاطرِ اعتدال رنگ مردمش و یکنواختی بدن و سلامت عقلشان؛ چون آنان از سرخیِ رومیان، بدخویی ترکان، زشتی چینیان، کوتاه‌بالاییِ یاجوج و ماجوج ماجوج، سیاهی حبشیان و نابه‌اندامی زنگیان در امان بوده‌اند.» او همچنین می‌افزاید که این ویژگی‌ها سبب ایران‌نامیدنِ این ناحیه شده و واژهٔ ایران در زبان بابلی‌های قدیم به‌معنای قلب و دِل بوده‌است.
عبدالرئوف انعامی
دیگر فعالیت ها
دیگر فعالیت‌ها:
نام‌های ایران
سده‌های نخست
طبق نسخهٔ مجلس از دیوان ابونواس، شاعر قرن دوم هجری، او در یکی از فارسیاتِ (شعری که شاعر به خواست خود درَش از واژگان و عبارت‌های فارسی بهره گرفته‌باشد) خود پیرامون یک ایرانیِ تُرک یا خراسانیِ بت‌پرست (بودایی) می‌سراید:
همچنین در نسخهٔ ایندیاآفیس دربارهٔ شخصی به‌نام بهروز مجوسی سروده‌است:
واژهٔ ایرانشار، همان ایران‌شهر است.
غزنویان
شاهان غزنوی نیز مانند سامانیان به اندازه‌ای تحت تأثیر ایران قرارگرفتند و به شجره‌نامه‌سازی براساس شخصیت‌های باستانی ایران تمایل انداختند که جوزجانی می‌نویسد که سبکتگین جزوِ ششمین نسل از فرزندان یزدگرد سوم است. ساخت این شجره‌نامه ناشی از وجود گرایش‌های ایران‌گرایانه بین غزنویان در قرن ۱۱ میلادی بوده‌است.
فرخی سیستانی در اشعارش، ایران را به عنوان واقعیتِ معاصرش می‌خواند. او سلطان محمود غزنوی را شاه ایران می‌خواند:
و یا در بیتی دیگر، سلطان محمود را نیز شاه ایران می‌خواند:
فردوسی که شاهنامه را در بازهٔ زمانی‌ای از روزگار سامانیان تا غزنویان نگاشته‌است، بیانِ زمانی را می‌کند که رستم فرخ‌زاد (سردار ساسانی) می‌خواهد به جنگ با اعراب برود و نامه‌ای برای برادرش می‌نویسد و در نامه به برادرش می‌گوید:
برونیسواف هوبرمان
برونیسواف هوبرمان (Bronisław Huberman؛  ؛   December 19, 1882 – ۱۸۸۲:۱۲:۱۹, ) یک نوازندهٔ مشهور ویولن اهل لهستان بود.
نام‌های ایران
غزنویان
اسدی توسی مانند فرخی سیستانی، مفهومِ ایران را در موردِ زمانِ زیستِ خودش به‌کار می‌برد (مردم زمان خودش را ایرانی خطاب می‌کند) و در گرشاسپ‌نامه در مدحِ شاه ارمنستان می‌سُراید:
برونیسواف هوبرمان
وی را بابت ترجمان و روش خاص و شخصی‌اش از اجرای موسیقی کلاسیک، انعطاف‌پذیری در اجرا و طنین صوتیِ منحصر به‌فردش ستوده‌اند. ویولنِ او «استرادیواری گیبسون اکس-هوبرمان» (ساخته شده در کرمونا) بود که در زمان حیاتش، دو مرتبه به سرقت رفت و بعد پیدا شد.
نام‌های ایران
سلجوقیان
اندیشه و مفهوم ایران در دوران سلجوقیان نسبت به دیگر حکومت‌ها، کمتر است. گرایش‌های متعصبانهٔ دینی سلجوقیان موجبِ کاهش و کم‌رنگیِ مفاهیمِ نااسلامی شد؛ به اندازه‌ای که برخی ادیبانِ دوران سلجوقی قلم به لعنِ فردوسی و شخصیت‌های باستانی و ایرانی کشیده‌اند. کسانی همچون سیف‌الدین فرغانی، محمد معزی و شاعرِ گم‌نامِ منظومه یوسف و زلیخا، از اسطوره‌های ایرانی به بدنامی و نجاست یادمی‌کنند. اما حتی این موضوع نیز نتوانست به‌کل مانعِ استمرارِ فرهنگیِ مفهوم ایران بشود:
کوش‌نامه و بهمن‌نامه دو حماسهٔ نگاشته‌شده در دوران سلجوقی هستند که به ترتیب، ۱۶۰بار و ۱۰۰بار نام ایران را گفته‌اند و از ایران باستان به نیکی یادکرده‌اند.
اسفزاری در کتاب روضات‌الجنات فی اوصاف مدینه هرات، خواجه نظام‌الملک را وزیر اعظم مملکت ایران خوانده‌است.
یاقوت حموی که در زمان اواخر حکومت سلجوقی آغاز به مهاجرت کرده‌بود و با حمله‌های مغول، پَس رفت و چندسال بعد کتابِ معجم البلدان را نوشت، بارها در کتابش از عنوان «ایران‌شهر» استفاده کرده‌است و مرزهای ایران را از سجستان و کرمان تا ارمنستان و آذربایجان و فارس دانسته‌است.
وشبوره (شهرستان سوکوووف)
وشبوره (به لاتین: Wszebory) یک روستا در لهستان است که در گمینا تسرانوو واقع شده‌است.
نام‌های ایران
سلجوقیان
نظامی گنجوی، شاهِ شروان را شاه ایران می‌داند:
ایلخانان
سه دگرگونش با فتوحات مغول و پیدایش دولت ایلخانان در پیِ آن، موجبِ فراهم‌شدنِ پیش‌زمینه‌یِ ظهورِ دوباره‌یِ مفهومِ ایران شدند: ۱-دستگاه خلافت عباسی به عنوان مرکزِ اسلام‌وطنی و زُدایشِ جهان‌گراییِ اسلامی نابودشد؛ ۲-مرز دولت ایلخانی تقریباً منطبق با محدوده جغرافیاییِ ایران‌شهر در ایران پیش از اسلام شد؛ ۳-در دوران ایلخانان، تاریخ‌نگاری جهانی در ایران گسترش یافت و تشخیصِ حدودِ ایلخانان نسبت به دیگر جاهای جهان، موجبِ مشخص‌ترشدنِ چیستیِ ایران در بین دیگر بلاد شد.
یکی از نخستین تواریخِ جهانی که به ایران به مفهوم یک کشور مستقل در برابر دیگر سرزمین‌ها پرداخت، کتاب نظام‌التواریخ قاضی بیضاوی است. او می‌نویسد: «این کتاب را از تواریخ معتبر فراهم آوردم نظام التواریخ نام کردم چه در آن سلسله حکام و ملوک ایران که طول آن از فرات است تا جیحون، از دیار عرب تا حدود خجند چنان که یادکرده می‌آید… و به زبان فارسی ساختم تا فواید آن عام‌تر باشد.» او علاوه بر پیشدادیان و کیانیان سلسله‌های ایرانیِ پساعباسیان و حکومت ایلخانی را هم دولت ایران دانسته‌است.
محمدابن‌علی شبان‌کاره‌ای نویسنده روزگار مغول در مجمع‌الانساب می‌نویسد:" شاه‌جهانِ کبیر، هلاکوخان که اصلِ سلاطینِ ایران‌زمین است، تمامت مملکتی که میراث پدرش تولی‌خان بود، یعنی بلاد غربی به وی(منکوقاآن) ارزانی داشت؛ و آن از آب جیحون است تا کنار فرات و مملکت مصر و شام.
رشیدالدین فضل‌الله همدانی در جامع‌التواریخ پیرامونِ مرزهای ایرانِ معاصرش می‌نویسد: «مملکت ایران از سرحد آب آمویه (جیحون) تا منتهای تخوم روم و جدول دریای سند و اقاصی دیار مصر و حکومت ارمنیه کبری و ارمنیه صغری است» و عبارت «پادشاه اسلام و ایران» بارها برای نامیدن شاهان ایلخانی به‌کار رفته‌است.
کوتاه اینکه در دوران ایلخانان، برای اولین بار پس از ساسانیان، با کاهشِ سنی‌گراییِ غزنوی و سلجوقی، مفهوم ایران به جلوهٔ پررنگ‌ترِ ساسانی و باستانیِ خود بازگشت.
ملوک‌الطوایفی پساایلخانی
حمدالله مستوفی، نویسندهٔ قرن هشتم قمری در کتاب نزهه‌القلوب هدف خود از نگارش کتاب را «شرح احوال ایران» می‌گوید. همچنین دیاربکر، گرجستان، کردستان، آذربایجان، عراق عجم، عراق عرب، فارس، خوزستان، کرمان و مکران و سیستان، مازندران، گیلان و طبرستان را از ولایات ایران دانسته‌است.
تیموریان
تیمور لنگ، در نامه خود به امرای مظفری، خودش را «افتخار تمام ممالک ایران» خوانده‌است.
یکی از مهم‌ترین آثار جغرافیایی و تاریخی مربوط به تیموریان مسالک الابصار فی ممالک الامصار از ابن فضل‌الله عمری است. او بارها از واژه ایران استفاده‌کرده‌است و دربارهٔ آن سخن‌گفته‌است. او در سِفْرِ سومِ کتاب، یک باب با نام «فی ممالک بیت جَنکِزخان»(اندر ممالکِ چنگیزخان) نوشته است که فصلِ چهارمش به نامِ «فی مملکه الایرانییین»(اندر مملکت ایرانیان) است و در آن پیرامون حدود ایران گفته‌است:«و آن شامل عراق عجم و خراسان است؛ این مملکت درازایش از رود جیحون -که انتهای مرز خراسان است- تا رود فرات را -که جداکنندۀ ایران از شام است- در بر می‌گیرد. و عرض آن از کرمانِ متصل به دریای فارس است که از دریای هند جدا شده، تا انتهای سرزمینی در روم که در دست بازماندگان پادشاهان سلجوقی بود، یعنی تا انتهای مرزهای علایا و انطاکیه کنار دریای روم. در مرزهای شمالی، رودی در کنار باب‌الحدید که به ترکی دمرقاپو گویند و دریای طبرستان که دریای خزر و قلزوم نامیده می‌شود، کشور ایران را از کشور قبچاق جدا می‌کنند.»
اهمیت این اثر از آنجاست که رویکرد نویسندگان عرب به ایران را به عنوان یک واحد مستقل سیاسی با مرزهای مشخص جغرافیایی بر اساس میراث کهن تاریخی آن نشان می‌دهد. این اثر و آثاری دیگر، پس از سقوط دستگاه خلافت و دهه‌ها نبردهای ایلخانان با ممالیک، تغییر نگرشِ جهانِ اسلامی-عربی نسبت به ایران از ایالتی تحت سیطره خلافت به کشوری مستقل بر اساس هویت باستانی را به‌خوبی آشکار می‌سازند.
کمال‌الدین عبدالرزاق سمرقندی نیز در کتابِ مطلع سعدین و مجمع البحرین، سلطان ابوسعید را سلطان ایران می‌خواند و در شرحِ نبردِ ابوسعید با امیر ایرنجین می‌نویسد: «و نزدیک بود که لشکر سلطان شکسته‌شود و اگر لطف حق تعالی یاری ننمودی و آنچه مخالفان را در خاطر بودی با ظهور آمدی، از ملک ایران نامی بیش نماندی.» او دربارهٔ حدود ایران نیز می‌نویسد: «و ممالک ابوسعیدی میان آب آمویه و آب فرات بود که ایران‌شهر عبارت از این بلاد است.»
آق‌قویونلو و قراقویونلو
شاهان این دو سلسله نیز بارها در نامه‌هایی که با عثمانیان و ترکمانان و… داشته‌اند، شاه ایران خوانده‌شده‌اند. عباراتی مانند ملک الملوک الایرانیه، سلطان سلاطین ایران و حاکم ذوالاقتدار ایران، عباراتی هستند که با آنان معرفی‌شده‌اند.
صفویان
دو سده پس از ملوک‌الطوایفی ناشی از فروپاشی ایلخانان دوباره در دوران صفوی، بیشتر سرزمین‌های شاهنشاهی ساسانی سابق مجدداً یکپارچگی سیاسی خود را بازیافتند و خود را «شاهنشاه ایران» خواندند. از این عنوان توسط عثمانیان و گورکانیان نیز برای اشاره به فرمانروایان ایرانی استفاده می‌شد.
دو عاملِ وطن‌گریزی در زمان شاه‌تهماسپِ صفوی و جذبه و رفاهِ مادی در هندوستان، سببِ مهاجرت ۷۵۰ شاعرِ ایرانی به هندوستان شد. اشعاری که این شاعران در بابِ دوری از وطن و ایران نوشته‌اند، دیدِ خوبی از مفهوم و تداومِ ایران در عصر صفوی ارائه می‌کنند.
میرسنجر کاشانی می‌سُراید:
صلایی اسفراینی می‌سراید:
و اشعار فراوانِ دیگر…
در مدیحه‌های درباری، شاه‌عباس با عباراتِ «اعلی فرمان‌روای ایران و شاهنشاه زمان، ظل‌الله الملک المستعان، غلام با اخلاص حضرت شاه مردان سلام‌الله‌علیه، ابوالمظفر شاه‌عباس بهادرخان» خطاب‌شده‌است. سه عبارت نخست، به ترتیب، بیانگرِ آگاهی تاریخی-جغرافیایی از ایران‌زمین، صوفیانِگی و شیعه‌گری هستند. عبارت پایانی، عنوانی مغولی و میراث ایلخانان و تیموریان است.
افشاریه
با آغاز پادشاهی نادرشاه افشار، وی بنابر رسوم رایج برتخت‌نشینی، اقدام به ضرب سکه‌های «جلوس شاهی» خودش کرد. سکه‌هایی که به این منظور شدند، عبارت «سکه بر زر کرد نام سلطنت را در جهان نادر ایران زمین و خسرو گیتی ستان» را بر خود داشتند. این سکه‌ها اگرچه به‌مناسبت آغاز پادشاهی نادر ضرب شدند، ولی ضرب آن‌ها تا دومین سال حکومت وی نیز ادامه یافت.
براساسِ مکاتبات نادرشاه و شاهان عثمانی در نامهٔ همایون دفتری (نام مجموعه نامه‌های شاهانه در زمان عثمانیان)، نادرشاه و سرزمین او همواره از جانب خودش و از جانب شاهان عثمانی، به ترتیب، «شاه ایران» و «ایران» نامیده‌شده‌اند.
زندیه
کتاب گلشن مراد، سلطنت شاهرخ زند را از آن ایران می‌داند عنوان یکی از بخش‌های کتابش اینگونه است: "ذکر جلوس شاهرخ‌میرزا بر سریر سلطنت ایران و به قتل رسیدن علیشاه و ابراهیم‌شاه به قصاص خون شاهزادگان.
در نامهٔ کریم‌خان زند از عبارت ممالک محروسه ایران استفاده‌شده‌است.
معاصر (قاجار، پهلوی، جمهوری‌اسلامی)
هشت نامهٔ دست اول از عباس‌میرزا و وزیر او پیرامون جنگ‌های ایران و روسیه وجود دارد که در آن‌ها، از عبارت ایران و مملکت ایران برای نامیدن کشور بهره‌رفته‌است. واژهٔ ایران در عهدنامه گلستان هم برای نامیدنِ کشور به کار رفته‌است.
در نامه‌های به جا مانده از ستارخان نیز واژهٔ ایران برای نامیدن کشور به کار رفته‌است.
مظفرالدین‌شاه در صدای ضبط‌شده‌اش، خطاب به اتابک اعظم می‌گوید: «این خدماتی که به من می‌کنید و به مملکت ایران می‌کنید، البته خداوند او را بی‌عوض نخواهد گذاشت.»
نام رسمی ایران، امروزه «جمهوری اسلامی ایران» است. پیش از انقلاب و در زمان دودمان پهلوی، نام رسمی ایران، «کشور شاهنشاهی ایران» بود.
در جهان غرب
نامِ Persia/پرشیا، نام رسمی ایران در جهان غرب بود؛ تا پیش از مارس ۱۹۳۵. اما همانگونه که پیشتر در این مقاله شرح‌داده‌شده، این کشور برای شهروندانِ خود و حتی دیگر شهروندان خاورمیانه، در طول تاریخ، به نام ایران شناخته‌شده‌بود.
نوشته‌های موجود نشان می‌دهد که اروپاییان با هر دو نام ایران و پارس آشنا بوده‌اند. در سال ۱۹۳۵ میلادی، دولت ایران از کشورهای خارجی درخواست کرد که تنها از نام «ایران» برای اشاره به این کشور استفاده کنند. ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی عصر صفوی، در خاطرات خود از سفر به ایران می‌نویسد: «پارسیان از یک نام دیگر برای اشاره به کشور خودشان استفاده می‌کنند که آن نام را به دو شکل متفاوت Iroun و Iran تلفظ می‌کنند… این واژه، و یک واژه دیگر یعنی توران، با تاریخ باستانی این کشور پیوند دارند… حتی امروزه، فرمانروای پارس را Padsha Iran (پادشاه ایران) خطاب می‌کنند.»''
در دهه ۱۹۳۰، رضاشاه برای رسمی شدن نام ایران به جای پرشیا پیش‌رو شد. در مجلس عوام بریتانیا این حرکت توسط وزیر خارجه بریتانیا در امور خارجی به شرح زیر گزارش شد: "در ۲۵ دسامبر [۱۹۳۴] وزارت امور خارجه پرشیا طی یادداشتی بخشنامه خطاب به نمایندگی‌های دیپلماتیک خارجی در تهران درخواست کرد که اصطلاحات "ایران" و "ایرانی" در مکاتبات و مکالمات رسمی به جای کلمات "Persia" و "Persian" از ۲۱ مارس آینده استفاده شوند. به فرستاده اعلی حضرت در تهران گفته شده که با درخواست آنان موافقت شود."
- ایراد شده در مجلس عوام بریتانیا
فرمان رضاشاه پهلوی در مورد نامگذاری به‌طور مناسب در ۲۱ مارس ۱۹۳۵ اجرا شد.
وینستون چرچیل برای جلوگیری از سردرگمی بین نام دو کشور همسایهٔ ایران/Iran و عراق/Iraq، که هر دو در جنگ جهانی دوم مشارکت داشتند و توسط متفقین اشغال شده بودند، در جریان کنفرانس تهران از دولت ایران درخواست کرد تا نام باستانی و متمایز پرشیا توسط سازمان ملل و دیگر ملت‌ها مورد استفاده قرار گیرد. درخواست وی بلافاصله توسط وزارت خارجه ایران تأیید شد. اما آمریکایی‌ها همچنان از ایران استفاده می‌کردند زیرا در آن زمان دخالت کمی در عراق برای ایجاد چنین سردرگمی داشتند.
در تابستان سال ۱۹۵۹، به دنبال نگرانی‌هایی که واژه ایران، به گفته یکی از سیاستمداران، «یک فرد سرشناس را به ناشناخته تبدیل کرد» (یعنی فرهنگ و تاریخِ شناخته‌شده‌یِ پرشیا را برای غربی‌ها گم‌نام کرد)، کمیته ای به سرپرستی احسان یارشاطر، تشکیل شد تا دوباره این موضوع را بررسی کند. آنها لغو تصمیم ۱۹۳۵ را پیشنهاد دادند و مورد تأیید محمدرضا پهلوی قرار گرفت. با این حال، اجرای پیشنهاد ضعیف بود و به سادگی اجازه داد که پرشیا و ایران به جای یکدیگر استفاده شوند. امروزه هر دو اصطلاح رایج هستند. پرشیا بیشتر در زمینه‌های تاریخی و فرهنگی، و ایران بیشتر در زمینه‌های سیاسی مورد استفاده و کاربرد است.
در سالهای اخیر اکثر نمایشگاه‌های تاریخی، فرهنگی و هنر پارسی در جهان از نام مستعار پرشیا استفاده کرده‌اند. در سال ۲۰۰۶، بزرگ‌ترین مجموعه نقشه‌های تاریخی ایران باعنوان نقشه‌های تاریخی پرشیا در هلند منتشر شد.
در دهه ۱۹۸۰، احسان یارشاطر (ویراستار دانشنامه ایرانیکا) شروع به انتشار مقالاتی در این مورد (به دو زبان انگلیسی و فارسی) در فصلنامه رهورد، ماهنامه پارس، مجله مطالعات ایران و… کرد. پس از وی، چند تن از پژوهشگران و محققان ایرانی مانند کاظم ابهری و جلال متینی این موضوع را دنبال کرد. از آن زمان، مجلات و وب سایت‌های ایرانی مقالاتی را از افراد گوناگون که به استفاده از واژگان پیشین پرشیا و پرشیَن در انگلیسی موافق یا مخالف هستند، منتشر کرده‌اند.
بسیاری از ایرانیان در غرب هستند که پرشیا و پرشین را به عنوان بُرون‌نامِ کشور و ملیت، ترجیح می‌دهند. به گفته هومن مجد، محبوبیت اصطلاح پرشیا در میان ایرانیان از این واقعیت ناشی می‌شود که پرشیا بیانگر گذشته‌ای باشکوه است که دوست دارند با آن شناخته‌شوند، در حالی که "ایران" از انقلاب ۱۳۵۷ به بعد، هیچ چیزی، مگر بنیادگرایی اسلامی به دنیا نمی‌گوید."
در دولت عثمانیان
بوزاوغلو عثمان‌شاکرِ افندی، سیاست‌مداری بود که از طرف هیئت محمود ثانی وارد ایرانِ دوران فتحعلی‌شاه قاجار شد. عنوان گزارش او از ایران «سفرنامهٔ مصور ایران» است و در نقشه‌ای که از تهران کشیده نیز، از نام «ایران» برای کشور بهره‌برده‌است.
در چین
منابع چینی، ساسانیان را با نام بُسی شناخته‌اند که ریشه‌اش واژهٔ پارسی است.
همچنین ژانگ چیان، مورخ سلسله هان، اشکانیان را با عنوان آن‌هسی یاد می‌کند و حدودش را از میان‌رودان تا گرگان می‌داند.
پس از حملهٔ اعراب و پس از آن، عرب‌ها و مسلمانان و مردم فلات ایران، تاشی خوانده‌شده‌اند که ریشه در واژهٔ تازی دارد.
گلیکوکالیکس
گلیکوکالیکس بخش کرکداری است که در سطح بیرونی سلولها وجود دارد. این بخش سرشار از کربوهیدرات‌هاست. این لایه از زنجیره‌ای کربوهیدراتی پیوسته به لیپیدها پروتئین‌های پوسته و همچنین از گلیکوپروتئین‌ها و پروتئوگلیکان‌های ساخته‌شده در سلول پدید می‌آید. گلیکوکالیکس در شناسایی سلول و پیوند سلول به سلولهای دیگر و به مولکول‌های بیرون سلولی نقش دارد.
منابع
بافت‌شناسی پایه جان کوئیرا. ویراست وئوئئ.و.و۲۰۱۰
تونس‌اویا
تونس‌اویا یک شرکت هواپیمایی است که در تاریخ ۱۹۷۴ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی تونس‌اویا در تونس، تونس واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی تونس قرطاج قرار دارد.
بنه محمدوخانعلی
بنه محمدوخانعلی، روستایی از توابع بخش شبانکاره شهرستان دشتستان در استان بوشهر ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان شبانکاره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
کارمینه گالونه
کارمینه گالونه (Carmine Gallone؛ September 18, 1886 – 1886:9:18, April 4, 1973) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا بود.
زندگی‌نامه
از همان آغاز، کارمین گالونه شاهکارهایی مانند سیزدهمین مرد (۱۹۱۷) و سرهنگ شابر (۱۹۲۰) را که هر دو بر اساس رمان‌هایی از انوره دو بالزاک بودند، اقتباس کرد.
پس از ساخت فیلم‌های بسیاری با بازیِ هنرمندانی چون لیدا بورلی و همسر خودش سوآوا گالونه؛ او با همکاری آملتو پالرمی یک فیلم بزرگ به سبک سیسیل بی. دمیل به نام آخرین روزهای پمپئی را در سال ۱۹۲۶ میلادی ساخت.
اما بحران اقتصادی ایتالیا او را مجبور به ترک وطن کرد و او به آلمان و سپس به انگستان و در آخر به فرانسه رفت؛ جایی که سه فیلم ساخت. پیش از برگشت به ایتالیا او تبدیل به یکی از ستون‌های رونق دوباره سینمای ایتالیا از ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۱ - به‌ویژه با اقتباس اثرهای شعرگونه و فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای - شده بود.
او همچنین فیلم دو یتیم (۱۹۴۲) و میشل استروگف (۱۹۵۶) را براساس کتاب ژول ورن ساخت که یک موفقیت بزرگ در فرانسه بود.
کارمینه گالونه در چهارم آوریل سال ۱۹۷۳ در رم درگذشت و در گورستان کامپو ورانو به خاک سپرده شد
اونا ۱۶۰
سیارک ۱۶۰ صد و شصتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۰ فوریه ۱۸۷۶ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۹٫۰۸ است.
ضربه روانی
ضربه روانی، ضربه روحی یا ترومای روان‌شناختی به تأثیرات و پاسخی احساسی پس از یک رویداد وحشت‌انگیز مثل تصادف، تجاوز جنسی یا بلایای طبیعی بر روی روان انسان گفته می‌شود. واکنش‌های اولیه به ضربهٔ روانی معمولاً به صورت شوک روانی و انکار روانی هستند. این واکنش‌ها می‌توانند در درازمدت به صورت احساسات غیرقابل پیش‌بینی، بازگشت به خاطره یا خاطرات گذشته، سختی در روابط میان فردی و گاهی به صورت علائم جسمی مانند سردرد یا حالت تهوع بروز کنند. ضربه روانی با پریشانی روان‌شناختی یا رنج و عذاب کشیدن که هردوی آنها تجربه ای انسانی همگانی است یکی نیست.
گنزورا
گنزورا سومین مقام برتر در جامعه دینی مندائی می‌باشد که وظیفه اصلی او در مراسم غسل تعمید است. از آن‌جا که بیشتر فعالیت‌های دینی مندائیان حول آب روان یا یردنا و غسل در آن است جایگاه گنزورا در جامعه مندائی بسیار حائز اهمیت است. همچنین مراسم ازدواج و برخی مراسم دیگر نیز لزوما با حضور وی انجام می‌پذیرد.
هرکس در دین مندایی بتواند به درجه بالای تعلیمات دینی برسد و بر متون دینی تسلط کامل پیدا کند به مقام گنزورا (شیخ) می‌رسد. یک گنزورا، با معنی لغوی گنج‌دار بر امور دینی منداییان نظارت دارد و هرگز وارد مسایل عمومی منداییان نمی‌شود. گنزورا مقام رهبری بر جامعه مندایی ندارد و هیچ‌کس در آیین مندایی نمی‌تواند رهبری دینی جامعه را بر عهده بگیرد. دادن عنوان رهبری به یکی از شیوخ مندایی نیز بعد از انقلاب اسلامی صورت گرفت. یک گنزورا باید حلالی باشد تا بتواند به مقام گنزورایی برسد؛ یعنی هم مادر و هم پدرش باید از خانواده دینی باشند. یک گنزورا امور اصلی آیین مندایی که از آدم بر فرزندانش امر شده برپا و نظارت می‌کند؛ تعمید، ازدواج و مرگ سه رکن اصلی آیین مندایی است که برای اجرای آن به وجود یک گنزورا نیاز است. یک گنزورا باید نمازهای سه‌گانه و دعاهای روزانه را برپا کند، موی سر و صورت خود را از زمان بلوغ نتراشد، اگر هر مندایی به کمکش احتیاج داشت یاری اش کند. مراسم ازدواج و مرگ و تعمید را برای مؤمنان برپا کند و از متون دینی محافظت کند.
سارا گیلبرت (واکسن‌شناس)
سارا کاترین گیلبرت (زاده آوریل ۱۹۶۲) واکسن‌شناس و استاد واکسن‌شناسی در دانشگاه آکسفورد و از بنیانگذاران شرکت واکسی‌تک (Vaccitech) است. گیلبرت در زمینه ساخت واکسن آنفلوانزا و پاتوژن‌های ویروسی نوظهور سررشته دارد. وی ساخت و آزمایش واکسن آنفلوانزای جهانی را که در سال ۲۰۱۱ آزمایش‌های بالینی را پشت سر گذاشت، هدایت کرد. در ۳۰ دسامبر سال ۲۰۲۰، واکسن کووید ۱۹ که او با همکاری گروه واکسن آکسفورد ساختند، برای استفاده در انگلستان تأیید شد.
جوانی و آموزش
سارا گیلبرت متولد سال ۱۹۶۲ در شهر کِترینگ در انگلستان است. پدر سارا، دفتردار یک مغازه تولید کفش و مادرش معلم ابتدایی بود. گیلبرت جوان در دوره دبیرستان (در دبیرستان کترینگ) برای اولین بار متوجه علاقه‌اش در زمینه داروسازی و کشف درمان بیماری‌ها شد که همین علاقه باعث ادامه تحصیل در زمینه زیست‌شناسی شد.
نی که وی ابداع کرده بود حتی در مواردی باعث کاهش ریسک سرطان می‌شود و در سال ۲۰۱۹ با شروع پاندمی کووید-۱۹ تحقیقاتش را با تیم حرفه‌ای داروسازی خود به سمت تولید واکسن برای این بیماری متمرکز کرد. خانم دکتر سارا گیلبرت در آپریل سال ۲۰۲۰ به تولید واکسن کرونا به نام آسترازینکا با اسپانسرشیب دانشگاه آکسفورد اشاره نمود.
پژوهش و کار بر روی واکسن کووید ۱۹
گیلبرت در ساخت و آزمایش واکسن آنفلوانزای جهانی همکاری کرده‌است. بر خلاف واکسن‌های معمول، واکسن آنفلوانزای جهانی تولید آنتی‌بادی را تحریک نمی‌کند، بلکه سیستم ایمنی بدن را برای ایجاد سلول‌های T خاص برای آنفلوانزا تحریک می‌کند. این ماده از یکی از پروتئین ‌های اصلی (نوکلئوپروتئین و پروتئین ماتریکس ۱) در داخل ویروس آنفلوانزا A استفاده می‌کند و به پروتئین‌های خارجی پوشش بیرونی توجهی ندارد. با ضعف سیستم ایمنی بدن با افزایش سن، واکسن‌های معمولی برای افراد مسن کارایی ندارد. واکسن جهانی آنفلوانزا نیازی به به روز رسانی سالانه ندارد و افراد را از واکسن آنفلوانزای فصلی بی‌نیاز می‌کند.
گیلبرت از ابتدای دنیاگیری کووید ۱۹ درگیر ساخت واکسنی نو برای محافظت در برابر ویروس کرونا بوده‌است. او کار بر روی این واکسن را در کنار اندرو پولارد، ترزا لمبه، سندی داگلاس، کاترین گرین و آدریان هیل هدایت کرد. همانند کارهای قبلی وی، واکسن کووید ۱۹ از ناقل آدنوویروس استفاده می‌کند، که مایه تحریک پاسخ ایمنی در برابر پروتئین سنبله ویروس کرونا می‌شود. در آوریل ۲۰۲۰، گیلبرت در مورد روند ساخت با شبکه بی‌بی‌سی مصاحبه کرد. در همان ماه گزارش شد که گیلبرت می‌گوید واکسن وی می‌تواند تا سپتامبر ۲۰۲۰ در دسترس همه باشد گیلبرت برای پژوهش‌های واکسن‌شناسی در زمینه کووید ۱۹ در فهرست مجله تایمز برای پژوهشگران مهم ماه می ۲۰۲۰ قرار گرفت.
گیلبرت موضوع برنامه زندگی علمی رادیو ۴ بی‌بی‌سی در سپتامبر ۲۰۲۰ بود. او همچنین در فهرست ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی بود که در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۰ اعلام شد.
زندگی شخصی
گیلبرت در سال ۱۹۹۸ سه قلو به دنیا آورد. شریک زندگی او برای نگهداری از فرزندان کار خود را رها کرد.
جونزابورو نیشی‌واکی
جونزابورو نیشی‌واکی Junzaburō Nishiwaki (西脇 順三郎) شاعر و منتقد ادبی معاصر ژاپن در دورهٔ شووای بود.
اوان زندگی
نیشی‌واکی در اوجی‌یا در استان نیگاتا زاده شد. پدرش بانکدار بود. او به توکیو رفت تا نقاشی بیاموزد و تحت تعلیم فوجیشیما تاکجی و کورودا سئیکی قرار بگیرد ولی پس از مرگ ناگهانی پدرش مجبور شد از فعالیت هنری دست بردارد. در عوض، در دانشکدهٔ اقتصاد دانشگاه کیئو ثبت نام کرده و همچنین به مطالعهٔ زبان‌های لاتین، انگلیسی، یونانی و آلمانی پرداخت. به عنوان یک دانش‌آموز توانایی‌های فوق‌العادهٔ خود را در زبان به دست آورد، به طوری که پایان‌نامهٔ خود را به‌طور کامل به لاتین نوشت.
فعالیت ادبی
نیشی‌واکی در دوران دانشجویی در دانشگاه کیئو به شعر علاقه‌مند شده و اشعاری را برای نشریهٔ پسرانهٔ «شونن سِکای» می‌نوشت. وی همچنین شروع به نوشتن شعر به زبان انگلیسی کرد. نیشی‌واکی نسبت به حالات رمانتیسم و ذهن‌گرایانه‌ای که در شعر مدرن ژاپن بود ابراز بی‌رغبتی می‌کرد.
در سال ۱۹۲۰ برای تدریس در دانشگاه کیئو پذیرفته شد، در کنار آن از سویی به ارسال اشعار انگلیسی خود برای مجلات مختلف و از سوی دیگر ویراستاری در مجلات شعر ادامه داد.
او پس از فارغ‌التحصیلی، توسط روزنامهٔ ژاپن تایمز استخدام شد، اما به دلیل وضعیت جسمانی نامناسب مجبور به استعفا گردید. به‌زودی پس از آن، در سال ۱۹۲۲، نیشی‌واکی برای تحصیل به کالج نو دانشگاه آکسفورد بریتانیا رفت و سه سال آینده را در آن‌جا گذراند. در حالی که در آکسفورد بود با ادبیات مدرن و آثار جیمز جویس، ازرا پاوند و تی اس الیوت آشنا شد. او همچنین شیفتهٔ شارل بودلر و گسترش فراواقع‌گرایی فرانسوی گردید به‌طوری که تلاش کر اشعاری به فرانسوی بسراید. اولین مجموعه اشعار وی، «طیف» (۱۹۲۵)، به انگلیسی نوشته شده و به هزینهٔ شخصی در لندن منتشر گردید.
با بازگشت به ژاپن، نیشی‌واکی جایگاه استادی در دانشگاه کیئو را پذیرفت و به تدریس تاریخ ادبیات انگلیسی و همچنین طیف وسیعی از درس‌های مربوط به زبان‌شناسی پرداخت. با این وجود، او به نوشتن نیز می‌پرداخت، مخصوصاً از اشعار ساکوتارو هاگیوارا الهام گرفت که توسط منتقدان عنوان یکی از شاعران بزرگ عصر تایشو مورد تحسین قرار گرفته گرفته بود. نیشی‌واکی با آزمایش تکنیک‌های جدید، برای اولین بار شروع نوشتن اشعاری به ژاپنی کرد. در سال ۱۹۲۷ با انتشار مجلهٔ «Fukuiku Taru Kafu Yo» اولین مجلهٔ شعر سورئالیستی ژاپن را به چاپ رساند. سال بعد همراه با همکارانی نظیر آنزای فویوئه، مجلهٔ دیگری با نام «Shi to Shiron» (شعر و نظریهٔ شعر) را منتشر کرد و رهبر جنبش جدیدی در شعر معاصر ژاپن شد. در سال ۱۹۳۳، او "Ambarvalia" را به چاپ رساند، مجموعه‌ای که حاصل جمع آزمایش‌های قبلی و تلاش‌هایی برای نوشتن اشعارش به ژاپنی بود. با این وجود، انتشار آن ناگهان دو سال بعد متوقف شد.
فعالیت ادبی اخیر
نیشی‌واکی در طول سال‌های جنگ جهانی دوم از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ در کاماکورا، در استان کاناگاوا زندگی می‌کرد. پس از جنگ، مجموعه شعر دیگری به نام «تبیبیتو کائرازو» (هیچ مسافری برنمی‌گردد) انتشار داد. نیشی‌واکی همچنین دست به ترجمه و انتشار سرزمین هرز تی اس الیوت به ژاپنی زد، که با تحسین منتقدان بسیاری همراه شد. در سال ۱۹۵۳ مجموعه شعر دیگری با عنوان «کیندای نو گووا» (افسانهٔ مدرن) از خود منتشر ساخت.
در حالی که نیشی‌واکی به نوشتن شعر و ترجمه می‌پرداخت، تدریس در دانشگاه کیئو را نیز تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۶۲ ادامه داد.
نیشی‌واکی در سال ۱۹۶۲ به عضویت فرهنگستان هنر ژاپن منصوب گردید و در سال ۱۹۷۴ به عضو فرهنگستان هنر و دانش آمریکا درآمد. او همچنین برای جایزهٔ نوبل ادبیات نامزد شد.
نیشی‌واکی در ۸۸ سالگی بر اثر نارسایی قلبی در زادگاهش نیئگاتا درگذشت و در معبد زوجوجی واقع در شیبا به خاک سپرده شد.
محسن دولو
محسن دولو (۱۲۹۹، تهران - ۵ دی ۱۳۷۶، تهران) سردبیر مجله کاریکاتور بود و نیز به پدر کاریکاتور نوین ایران مشهور است. او با ترسیم کاریکاتور چهره نیکیتا خروشچف توانسته اولین جایزه بین‌المللی در عرصه کاریکاتور را برای ایران از جشنواره مونترال کانادا در سال ۱۳۴۶ بدست بیاورد. دولو اولین بار در سال ۱۳۲۵ ضمیمه فکاهی مجله استقلال را به عنوان سردبیر پذیرفت ولی این ضمیمه بیشتر از یک شماره منتشر نشد. در همان سال نشریه‌ای دیگر به نام مجله پیروزی که ضمیمه فکاهی آن با مسؤولیت محمد مرتضوی و سردبیری آن با محسن دولو بوده، منتشر می‌شود. دولو یک سال پس از کسب جایزه بین المللی کاریکاتور در جشنواره مونترال کانادا، در ۶ مهرداد سال ۱۳۴۷ نشریه کاریکاتور را منتشر می‌کند که مسعود مهرابی (بنیانگذار ماهنامه سینمایی فیلم)، جواد علیزاده و بهمن عبدی از همکاران وی در این مجله بوده‌اند.
حماسه (فیلم)
حماسه در ۲۴ مه ۲۰۱۳ توسط استودیو فاکس قرن بیستم منتشر شد. فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی در زمینه موسیقی، کارگردانی، صداپیشگی و جلوه‌های ویژه از سوی منتقدان دریافت کرد و بیش از ۲۶۸ میلیون دلار فروش رفت درحالیکه بودجه ساخت آن ۹۳ میلیون دلار بود.
داستان
مری کاترین دختر ۱۷ ساله‌ای است که پس از مرگ مادرش با پدرش پروفسور بومبا که درباره مردان برگی (لیفمن) تحقیق می‌کند، زندگی می‌کند. مردان برگی موجودات انسان‌نمای کوچکی هستند که از جنگل نزدیک محل زندگی پروفسور بومبا در برابر موجودات شروری به نام بوگان‌ها و رهبر آن‌ها، مندریک، محافظت می‌کنند. مری مانند مادرش، به تحقیقات پدرش توجه نمی‌کند و حرف‌های پدرش را درباره وجود مردان برگی باور نمی‌کند، اما بومبا به او اطمینان می‌دهد که مدرکی برای اثبات تحقیقاتش پیدا خواهد کرد.
در همین حال در جنگل تارا، ملکه جنگل، برای انتخاب جانشینی برای تاج‌و‌تخت به مزرعه غنچه‌ها که توسط یک لیسه به نام ماب و یک حلزون به نام گراب محافظت می‌شود، می‌رود. مراسم تاج‌گذاری هر صد سال یک‌بار اتفاق می‌افتد و روح ملکه به غنچه دمیده می‌شود و از غنچه به ملکه جدید منتقل می‌شود. پس از انتخاب غنچه توسط ملکه تارا، بوگان‌ها حمله می‌کنند. تارا به همراه غنچه فرار می‌کند و اگرچه محافظان برای حفاظت از او تلاش می‌کنند اما به زودی توسط سپاهی از بوگان‌ها محاصره می‌شوند. رونین، رهبر محافظان ملکه و مردان برگی، برای نجات ملکه می‌آید. در درگیری میان مردان برگی و بوگان‌ها، داگدا، پسر مندریک، ملکه تارا را زخمی می‌کند و خود نیز توسط رونین به قتل می‌رسد.
در این میان، مری پس از مشاجره با پدرش درباره تحقیقات او، تصمیم به ترک خانه می‌گیرد. قبل از ترک خانه، اوزی، سگ خانگی پروفسور بومبا به طرف جنگل می‌رود. وقتی مری به همراه اوزی به جنگل می‌رسد، ملکه تارا را در حال مرگ می‌بیند، تارا غنچه را به مری می‌دهد و از قدرت خود برای کوچک کردن او استفاده می‌کند. ملکه تارا قبل از مرگش به مری می‌گوید که غنچه را نزد یک کرم شب‌تاب، به نام نیم‌گالو ببرد. مری به رونین، ماب، گراب و مردان برگی ملحق می‌شود تا غنچه را به نیم‌گالو برسانند.
رونین خبردار می‌شود که ناد، پسر دوست فقیدش و شاگردش که استعفا داده‌بود، در یک مسابقه شرکت کرده‌است و حالا توسط یک وزغ به نام بوفو و دستیارانش گرفتار شده‌است. رونین قبل از اینکه آن‌ها ناد را بکشند، مداخله می‌کند و او را آزاد می‌کند. ناد پس از شنیدن خبر مرگ ملکه با آن‌ها برای پیدا کردن نیم‌گالو همراه می‌شود. در همین حال، بوفو نیز صحبت‌های آنان را می‌شوند و خبر مرگ ملکه و مقصد آنان را به مندریک لو می‌دهد.
آن‌ها سرانجام نیم‌گالو را پیدا می‌کنند. او پس از شنیدن خبر مرگ ملکه، آنان را به سمت کتابخانه طومار هدایت می‌کند. در یکی از طومارها نوشته‌است که غنچه باید امشب زیر نور ماه کامل شکوفا شود. همچنین مری متوجه پیام تارا قبل از اینکه او را کوچک کند می‌شود و می‌فهمد که چگونه به اندازه قبلی خود بازگردد. وقتی رونین ناد و مری را ترک می‌کند، ناد مری را به سوارکاری شاخ گوزن دعوت می‌کند. در همین حال، مندریک که توسط بوفو از مکان غنچه آگاه شده‌است به مقر ماه یورش می‌برد و ماب، گراب و غنچه را می‌دزد. مندریک قصد دارد که غنچه در تاریکی شکوفا شود، زیرا به او در نابود کردن جنگل کمک خواهد کرد. رونین، ناد و مری برای مخفیانه وارد شدن به قلعه بوگان‌ها، به خانه پروفسور بومبا می‌روند تا لباس مبدل تهیه کنند. بومبا، آن‌ها را اسیر می‌کند اما پس از اینکه متوجه می‌شود یکی از کوتوله‌ها دخترش است، از هوش می‌رود. آن‌ها خود را آزاد می‌کنند و مری قبل از ترک خانه محل زندگی مردان برگی را با پونز روی نقشه پدرش مشخص می‌کند.
وقتی به قلمرو بوگان‌ها می‌رسند، رونین حواس بوگان‌ها را پرت می‌کند و ناد و مری ماب، گراب و غنچه را آزاد می‌کنند. مندریک متوجه فرار آن‌ها می‌شود و دستور می‌دهد تا آن‌ها را تعقیب کنند. رونین فداکاری می‌کند تا مری، ناد، ماب، گراب و غنچه فرار کنند. آن‌ها غنچه را به مقر ماه می‌برند تا زیر نوه ماه کامل شکوفا شود. اما سربازان مندریک با خفاش حمله می‌کنند و جلوی نور ماه را می‌گیرند تا غنچه در تاریکی شکوفا شود. مردان برگی برای مبارزه با بوگان‌ها به مقر ماه می‌روند. مری، برای کمک خواستن از پدرش به سمت دوربین‌هایی که پدرش مخفیانه در جنگل کار گذاشته‌بود، می‌رود. پروفسور بومبا که از تحقیقات خود ناامید شده تصمیم می‌گیرد که دوربین‌ها را خاموش کند، اما پس از دیدن پونزی که روی نقشه‌اش است تصمیمش عوض می‌شود. او پس از دیدن مری، او را تا مقر ماه دنبال می‌کند. او با استفاده از صدای خفاش‌ با آی‌پد، سعی در فریب دادن خفاش‌های بوگان‌ها دارد. رونین نیز به آن‌ها ملحق می‌شود و به همراه ناد با مندریک مبارزه می‌کنند. قبل از اینکه مندریک پیروز شود، غنچه زیر نور ماه کامل شکوفا می‌شود و باعث شکست بوگان‌ها می‌شود. پس از شکست بوگان‌ها، جانشین ملکه انتخاب می‌شود. مری نیز به اندازه قبلی‌اش باز می‌گردد و دستیار پدرش می‌شود.
کرم (جانور)
در طبقه‌بندی جانوران که در آغاز قرن نوزدهم انجام گرفت، تمام جانورانی که دارای بدنی دراز و فاقد ضمائم واضح بودند به کرم موسوم شدند. کرم‌ها به یونانی و به لاتین ورم نام دارند. این جانوران برخلاف سایر بی مهرگان یک انتهای قدامی یا سر که دارای اندام‌های حسی است و به قصد روبرو شدن با محیط به طرف جلو حرکت می‌کند و یک انتهای خلفی یا دم دارند. کرم‌ها تقارن دوجانبی دارند.
صدها هزار نوع کرم وجود دارد که حدوداً ۲۷۰۰ نوع آن کرم خاکی هستند. بسیار از گونه‌های دریایی و آب شیرین نیز که معمولاً توسط زیست شناسان دیده می‌شوند نیز در زمره کرم‌ها قرار دارند. شفیره و لارو حشرات نیز در گویش رایج کرم خوانده می‌شوند.
کرم‌ها از لحاظ زندگی دو دسته کلی دارند: ۱- آزادزی و ۲- پارازیتها (انگل) کرم‌های آزادزی می‌توانند مواد را جذب و مصرف کنند. کرم‌های پارازیت زندگی آزاد ندارند و حیات آن‌ها وابسته به موجودات میزبان است.
طبقه‌بندی
۱. کرم‌های پهن: پست‌ترین کرم‌ها، کرم‌های پهن یا پلات هلمنت‌ها می‌باشند که بدن‌های نازک و نرم دارند. عده کمی از آن‌ها آزادند و بیشتر آن‌ها به حالت انگل هستند. این کرم‌ها از ۳ رده تورکیان، بادکش داران، و نواریان تشکیل شده‌اند مانند کرم کپلک گوسفند و کرم کدو.
محیط زیست
کرم‌ها در بیشتر نقاط جهان می‌زیستند. از محیط‌های دریایی گرفته تا آب شیرین یا در خشکی. گونه‌هایی از کرم‌ها در خاک زندگی می‌کنند که به بهبود وضعیت خاک کمک می‌کنند. برخی از کرم‌ها نیز به صورت انگلی در گیاهان، جانوران یا انسان (مانند کرم کدو) رشد می‌کنند. برخی کرم‌های دیگر نیز ممکن است زندگی غیرانگلی و آزادانه داشته باشند. کرم‌ها در زیست‌بوم‌هایی مانند دریا و آب شیرین و حتی ساحل زیست می‌کنند. کرم‌ها یکی از حلقه‌های اصلی زنجیرهٔ غذایی در تمام زیست‌بوم‌های جهان هستند.
سودمندی
کرم‌های خاکی روزانه به اندازه وزنشان خوراک می‌خورند و بیرون می‌دهند و این کود بی‌همتا برای تقویت خاک می‌باشد. از سودمندی‌های دیگر آن‌ها این است که آن‌ها با سوراخ کردن زمین راه آب و هوا را به زمین باز می‌کنند واین برای رشد گیاهان بسیار سودمند است.
لارو حشرات
در گفتگوی روزمره به لارو حشرات که شکلی مشابه کرم‌ها داشته باشند نیز کرم گفته می‌شود مانند کرم ابریشم.
تپه قوشه بلاغ
تپه قوشه بلاغ مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان خدابنده، بخش سجاسرود، روستای پابند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۲۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
وشژچ
وشژچ (به لاتین: Wszerzecz) یک روستا در لهستان است که در گمینا شنگادووو واقع شده‌است.
سوپر جام فوتبال اسپانیا ۲۳–۲۰۲۲
سوپرکاپ اسپانیا ۲۳–۲۰۲۲، سی و نهمین دوره از سوپرکاپ اسپانیا خواهد بود؛ یک رقابت فوتبال سالانه برای باشگاه‌هایی که در سیستم لیگ فوتبال اسپانیا که در رقابت‌های اصلی خود در فصل قبل موفق بودند.بارسلونا ۳ بر ۱ رئال مادرید رو برد و قهرمان شد.
شرایط حضور
در این مسابقات برندگان و نایب قهرمان‌های کوپا دل ری ۲۲–۲۰۲۱ و لا لیگا ۲۲–۲۰۲۱ با هم به رقابت می‌پردازند.
ولری کروز
ولری کروز (Valerie Cruz؛ زادهٔ July 18, 1976) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در فیلم خط بازی کرده‌است.
ادگار والاس
ادگار والاس (Edgar Wallace؛ April 1, 1875 – 1875:4:1, February 10, 1932) روزنامه‌نگار، نمایش‌نامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، شاعر، رمان‌نویس و نویسنده اهل بریتانیا بود.از مهم‌ترین آثار وی میتوان به چهار مرد عادل و خلق شخصیت کینگ کونگ به همراه مریان کوپر اشاره کرد. همچنین از داستان‌ها و کتاب‌های وی فیلم‌هایی همچون ترور (۱۹۲۸)، ترور (۱۹۳۸)، سگ باسکرویل، کینگ کونگ، گاه‌شماری (۱۹۳۱) و گاه‌شماری (۱۹۴۸) ساخته شده است.
سانتا گادئا دل سید
سانتا گادئا دل سید (به اسپانیایی: Santa Gadea del Cid) یک شهرستان در اسپانیا است که در کاستیا و لئون واقع شده‌است.
خصوصیات
سانتا گادئا دل سید ۲۸٫۹۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۶۹ نفر جمعیت دارد و ۵۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هیچ‌کس جسیکا را نکشت
هیچ‌کس جسیکا را نکشت فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی راج کومار گوپتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون رانی موکرجی، ویدیا بالان، محمد زیشان ایوب ایفای نقش کرده‌اند.
گندوقارچان
گندوقارچان (نام علمی: Phallaceae) نام یک تیره از راسته گندوقارچ‌سانان است.
منابع اطلاعاتی عناصر شیمیایی
منابع اطلاعاتی جعبه عناصر شیمیایی جداول صفحات زیر بوده‌اند.
اوگو گرگورتی
اوگو گرگورتی (Ugo Gregoretti؛ زادهٔ September 28, 1930 - ۵ ژوئیه ۲۰۱۹) یک کارگردان، هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، و نویسنده اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به تراس اشاره کرد.
زندگینامه
اوگو در رم متولد شد و در سال ۱۹۵۳ به شبکه رای رفت در حالی که به عنوان مستندساز و کارگردان کار می‌کرد. در سال ۱۹۶۰ جایزه پمیو ایتالیا را برای یک مستند تلویزیونی برد. در سال ۱۹۶۲ اولین فیلمش را که کمدی درام بود ساخت.
او رئیس تئاتر تورین از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹ بود و در سال ۱۹۹۵ نامزد ریاست آکادمی ملی هنرهای دراماتیک سیلویو دامیکو شد. در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه روبان نقره‌ای به پاس یک عمر فعالیت حرفه‌ای شد.
اریک نیلسون
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده است.
سیمون شوندنر
سیمون شوندنر (Simon Schwendener; February 10, 1829 – May 27, 1919) گیاه‌شناس، استاد دانشگاه، و نویسنده اهل سوئیس بود.
رجب‌آباد
رجب‌آباد (تنگستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتستان در استان بوشهر ایران است.
نیلوفر ابراهیمی
نیلوفر ابراهیمی (زاده ۱۳۵۴ ولسوالی تگاب بدخشان) یک سیاست‌مدار اهل افغانستان است. وی توانست در دوره‌های شانزدهم و هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان به عنوان نماینده مردم ولایت بدخشان به پارلمان افغانستان راه یابد.
زندگی‌نامه
نیلوفر ابراهیمی زاده ۱۳۵۴ از ولسوالی تگاب ولایت بدخشان است. وی تحصیلات دوران مدرسهٔ خود را در لیسه(دبیرستان) آید بیگانجی مزار شریف به اتمام رساند و پس از آن وارد دانشکده طب در دانشگاه بلخ شد و مدرک لیسانس خود را در سال ۱۳۸۲ کسب کرد. وی پس از اتمام تحصیلات در شفاخانه‌های(بیمارستانهای) بلخ و بدخشان مشغول به فعالیت شد.
دوره شانزدهم
نیلوفر ابراهیمی در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان، عضو کمیسیون دفاع از تمامیت ارضی بود.
دوره هفدهم
وی توانست با کسب ۶٫۷۱۷ رأی، از ولایت بدخشان، به مجلس نمایندگان راه پیدا کند.
منابع
‌
ریو نگرو (آمازون)
رود نگرو یا ریو نگرو (به پرتغالی: Rio Negro، به اسپانیایی: Río Negro) رودی به‌طول تقریبی ۲٬۲۵۵ کیلومتر در آمریکای جنوبی است. این رود از گواینیا در شرق کلمبیا سرچشمه می‌گیرد و با گذر از شمال غربی برزیل در مانائوس به رود آمازون می‌پیوندد. آب‌های این رود سیاه‌رنگ است و به‌همین سبب ریو نگرو به‌معنای رود سیاه نامیده می‌شود.
مشخصات
ریو نگرو یکی از مهمترین رودهای تغذیه‌کنندهٔ آمازون است. این رود چندین سرچشمه دارد از جمله رود ماوپس و گواینیا که از جنگل‌های بارانی شرق کلمبیا سرچشمه می‌گیرد. رود گواینیا نخست به سمت شرق جریان می‌یابد اما پس از آن با پیمودن مسیری قوسی‌شکل، به سمت شمال شرقی و سپس جنوب شرقی تغییر مسیر داده و مرز بین کلمبیا و ونزوئلا را تشکیل می‌دهد. این رود سپس در نزدیکی سن کارلوس ده ریو نگرو با آبراهی طبیعی به‌نام برازو کاسیکیاره که انتقال‌دهندهٔ بخشی از آب‌های رود اورینوکو در ونزوئلا است تلاقی می‌یابد. کمی پایینتر از این برخوردگاه، رود گواینیا به رود نگرو (ریو نگرو) تغییر نام یافته و وارد برزیل می‌شود. در آنجا ریو نگرو به سمت شرق و سپس جنوب شرقی جریان یافته و رود برانکو و دیگر رودهای فرعی نیز به‌آن می‌پیوندند.
سن‌ایچ
شرکت عالیفرد (سهامی خاص) نام یک شرکت تولید کنندهٔ محصولات غذایی است که با نام تجاری سن‌ایچ در سال ۱۳۵۷ با مدیریت بخش خصوصی تأسیس شد. این شرکت در زمینهٔ تولید انواع کنسانتره میوه، شربت و آبمیوه در شهر صنعتی کاوه در ۱۵ کیلومتری ساوه فعالیت می‌کند.
محصولات
محصولات این شرکت شامل انواع آبمیوه، نکتار، شربت و کنسانتره میوه می‌باشد
برند سن‌ایچ
برند سن‌ایچ در سال ۱۳۹۲ در دهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شد.
سفیر برند
نوید محمدزاده بازیگر سینما و تئاتر در خرداد سال ۱۳۹۹ در قالب یک کمپین با شعار «این داستان توست» به عنوان سفیر این برند بر بیلبوردهای شهر تهران نقش بست. این فعالیت به عنوان اولین فعالیت رسمی تبلیغاتی نوید محمدزاده یاد شده‌است و منتقدان بسیاری نیز دربارهٔ آن نوشته‌اند. مبلغ دستمزد او در شبکه‌های مجازی بسیار مورد بحث قرار گرفت.
وشکووو (لهستان)
وشکووو (به لاتین: Wyszkowo) یک روستا در لهستان است که در گمینا للکووو واقع شده‌است.
البرز (ابهام‌زدایی)
البرز رشته‌کوهی در بخش شمالیِ ایران است.
البرز همچنین می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
دانشکده فنی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
دانشکده فنّی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب از نظر تعداد دانشجو و وسعت بزرگ‌ترین دانشکده فنّی در سطح کشور می‌باشد. این دانشکده در مقطع کارشناسی به عنوان قوی‌ترین و بهترین دانشکده فنی مهندسی کشور، در بین دانشگاه‌های آزاد نیز انتخاب شده‌است.
از آنجایی که اساس فعالیّت دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب بر نیروهای متخّصص در رشته‌های فنّی و مهندسی استوار است، لذا دانشکده فنّی و مهندسی هم‌زمان با فعالیّت دانشگاه فعالیّت خود را آغاز کرد و در ۵ رشته در مقطع فوق دیپلم اقدام به پذیرش دانشجو نمود.
اکنون این دانشگاه بزرگ‌ترین دانشگاه فنّی و مهندسی از نظر وسعت و تعداد دانشجو در سطح کلّ کشور نیز می‌باشد. دانشجویان این دانشکده در مقاطع کارشناسی ارشد، کارشناسی پیوسته، کارشناسی ناپیوسته و دکتری مشغول به تحصیل می‌باشند. این دانشکده با هماهنگی معاونت آموزشی اقدام به برگزاری دوره‌های قراردادی با سازمان‌ها و ارگان‌ها نیز می‌نماید. از دیگر امکانات این دانشکده می‌توان از مراکز تخصّصی نام برد که زیر نظر گروه‌های آموزشی فعالیّت می‌کنند و عبارت‌اند از: مرکز تخصّصی برق و الکترونیک و کامپیوتر، مکانیک عمومی و پایه که این مراکز در دروسی که احتیاج به آزمایشگاه و کارگاه دارند به دانشجویان رشته‌های فنّی و مهندسی سرویس می‌دهند. دانشکده فنّی و مهندسی شامل ۲۰ گروه آموزشی است. همچنین ۱۱ انجمن علمی دانشجویی در این دانشکده فعّالیّت می‌کنند.
ریاست این دانشکده در حال حاضر بر عهده قدرت اله محمدی است.