cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
حالت نیمه‌فاولر
نقاط در معرض فشار
کتف، برجستگی استخوان نشیمن‌گاهی، دنبالچه، عصب سیاتیک، ناحیهٔ کمر، زانوها (عصب زانویی)، باسن‌ها و پاشنهٔ پا که همه را باید توسط بالشتک‌ها و پدها، محافظت کنیم.
توجهات فیزیولوژیکی
تجمع خون در پاها و تنه می‌تواند باعث افت فشار وضعیتی، کاهش خون رسانی به مغز و DVT (ترومبوز وریدهای عمقی) شود، برای جلوگیری از این وضعیت از داروهای ضد انعقادی و بانداژ الاستیکی در پاها استفاده می‌کنیم.
سلطان بن سلمان بن عبدالعزیز آل سعود
سلطان بن سلمان بن عبدالعزیز، فرزند سلمان بن عبدالعزیز، پادشاه عربستان سعودی، اولین فضانورد مسلمان ، اولین عضو یک خانواده سلطنتی و اولین عربی بود که در سال ۱۹۸۵ با فضاپیمای دیسکاوری آمریکا به دور کرهٔ زمین گشت.
وی همچنین مهندس بار مفید (payload) است. سلطان طی سفرش در به راه انداختن سه ماهوارهٔ ارتباطی از جمله سازمان ارتباطات عربی (عرب ست) همکاری کرد. او همچنین تعدادی آزمایش که به دست دانشمندان سعودی طراحی شده بود، در سفینه انجام داد و شخصاً بازدیدی هدایت شده از داخل فضاپیما را گزارش کرد که به صورت مستقیم از تلویزیون عربستان پخش شد.
تسوتسنهایم
تسوتسنهایم یک شهر در آلمان است که در ماینتس-بینگن واقع شده‌است. تسوتسنهایم ۶۷۲ نفر جمعیت دارد.
نیکولو د سزار
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینتر میلان و باشگاه فوتبال مونتسا اشاره کرد.
گربه‌کوسه دم‌باریک
گربه‌کوسه دم‌باریک نام یک گونه از سرده گربه‌کوسه‌های اشرودر است.
هزینه متغیر
هزینه متغیر (Variable cost) هزینه‌هایی هستند که میزانشان با تغییر در میزان تولید تغییر می‌کند.
باتکاچنی
جزیره باتکاچنی (Баткачный) یک جزیره در دریای کاسپین است. این جزیره درست در دهانه‌های رود ولگا و در منطقه‌ای جای دارد که بسیاری از جزایر دلتایی وجود دارند.
این جزیره شکل بسیار پیچ و تاب خورده‌ای دارد و دارای بسیاری از سرها و ورودی ها است. این جزیره توسط یک کانال ۱ کیلومتری از ساحل جدا می‌شود. درازای آن تقریباً ۳۰ کیلومتر و بیشترین پهنای آن تقریباً ۱۰ کیلومتر است.
این جزیره و جزایر مجاور آن از نظر اداری متعلق به استان آستراخان روسیه هستند.
فنی هورتا
فنی هورتا (Fanny Horta؛ زادهٔ January 22, 1986) ورزشکار راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است که در رقابت‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو به‌همراه تیم ملی راگبی زنان فرانسه برندهٔ نشان نقره شد.
رودخانه یوکان
رود یوکون رودی است به دریای برینگ می‌ریزد. این رود از کشور کانادا می‌گذرد.
اکنیس
اکنیس یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در بورن (آلمان) واقع شده‌است. اکنیس ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
فرودگاه جرج داونر
فرودگاه جرج داونر یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا AIV است که یک باند فرود آسفالت دارد. این فرودگاه در شهر آلیسویل کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد.
ژان شارل آتاناز پلتیه
ژان شارل آتاناز پلتیه (Jean Charles Athanase Peltier؛ زاده ۲۲ فوریه ۱۷۸۵ – درگذشته ۲۷ اکتبر ۱۸۴۵) یک فیزیک‌دان اهل فرانسه بود.
نیکولو داگوستینو
نیکولو داگوستینو (Nicolò D'Agostino؛ زادهٔ January 11, 2000) بازیکن فوتبال است.
اینوسنت هشتم
پاپ اینوسنت هشتم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۴۸۴ تا ۱۴۹۲ میلادی پاپ بود. جملهٔ معروف: «طاعون و طوفان‌های وحشتناک، نتیجه ای از اعمال زنان جادوگر است.»
منابع
Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
ودلا چیمه
ودلا چیمه (به انگلیسی: Wadala Cheema) یک روستا در پاکستان است که در ناحیه گوجرانوالا واقع شده‌است.
جشنواره فیلم کوتاه آلپیناله
جشنواره فیلم کوتاه آلپیناله (آلمانی: Alpinale Kurzfilmfestival)، (انگلیسی: Alpinale Short Film Festival) یک جشنواره فیلم کوتاه است که سالانه در شهر بلودنتس در فورآرلبرگ غربی‌ترین ایالت فدرال اتریش برگزار
می‌شود.
این جشنواره از سال ۱۹۸۵ شکل گرفته و به برندگان یونیکورن طلایی اهدا می‌شود. در هر دوره ۳۰ فیلم توسط دبیرخانه پذیرش می‌شود و تعداد مخاطبان جشنواره حدود ۱۰۰۰ نفر است.
از ابتدای تأسیس جشنواره فیلم کوتاه آلپیناله تا سال ۲۰۰۲ شهر بلودنتس میزبانی را به عهده داشت. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۹ ننتسینگ که یک ناحیه از شهر بلودنتس محسوب می‌شود، پذیرای این رویداد سینمایی بود. مجدداً از سال ۲۰۲۰ در دوره سی و پنجم این فستیوال، بلودنتس دوباره میزبان این جشنواره گردید.
هوش مشتری
هوش مشتری (به انگلیسی: Customer intelligence CI) یک فرایند جمع‌آوری و آنالیز اطلاعات با توجه به مشتری است؛ که شامل جزئیات و فعالیت آن‌ها می‌شود، این کار برای تأثیر گذاری بیشتر بر روی مشتریان و بهبود استراتژی‌های بازاریابی بر روی مشتریان انجام می‌گیرد.
هوش مشتری و مدیریت ارتباط با مشتری CI و CRM
هوش مشتری جزء ترکیبی از مدیریت ارتباط با مشتری (CRM customer relationship management) است، و وقتی این شیوه پیاده‌سازی شود باعث به وجود آمدن منبع غنی ای از بینش رفتار مشتریان شده و تجربه مشتری مداری شرکت‌ها را افزایش می‌دهد. به عنوان یک مثال، بعضی از مشتریان وارد فروشگاه می‌شوند و بدون اینکه چیزی بخرند از آن جا خارج می‌شوند. اطلاعات در مورد این مشتریان/چشم‌انداز (یا بازدید) آن‌ها ممکن است در سیستم سنتی CRM وجود نداشته باشد. اگرچه هیچ مبادله مالی صورت نگرفته، دانستن اینکه چرا یک مشتری فروشگاه را ترک کرده (شاید با پرسیدن سؤال از آن‌ها، یا کارمندان فروشگاه، انجام نظر سنجی) و استفاده از اطلاعات دربارهٔ رفتار مشتریان، یک مثال از CI است.
مراحل
هوش مشتری با استفاده از داده‌های مرجع شروع می‌شود. مثلاً شامل مفاهیم کلیدی مانند موقعیت جغرافیایی مشتری است.
مثال از منابع اطلاعاتی CI
تجزیه و تحلیل گفتار - دنبال کردن مکالمه بین شرکت و مشتری، استفاده از تبدیل گفتار به نوشتار یا speech to text برای پیدا کردن عبارات، و طبقه‌بندی و پیدا کردن علایق افراد. دنبال کردن کلیک – مانیتور کردن و سنجیدن اینکه کدام صفحات وب سایت شرکت دارای محبوبیت بیشتری است. این اطلاعات به ما سرنخ محصولات مورد علاقه و توجه به محصول خاصی را به ما می‌دهد. برای مثال، مشتری اگر زمان زیادی را در یک صفحه خاص در سایت که مربوط به یک نوع محصول است بگذراند ما می‌توانیم متوجه شویم به چه چیزی علاقه بیشتری دارد نشان می‌دهد. مدیریت ارتباط با مشتری - نرم‌افزارهایی که برای Salesforce.com استفاده می‌شود، و مدیریت ارتباط با مشتری که می‌تواند محصولات را بر اساس کیفیت، نوع و دسته برای ارتباط در آینده با مشتری ذخیره نماید.
مزایا
هوش مشتری جزئیات فهم اینکه مشتری چگونه با یک شرکت تعامل دارد را فراهم می‌کند؛ و امکان می‌دهد تا رفتارهای یک مشتری را متوجه شد.
این دانش باعث بهبود تصمیم‌گیری و استراتژی‌های موثرتر روی مشتری می‌شود.
سفره‌ماهی‌های برقی
سفره‌ماهی‌های برقی نام یک سرده از تیره اژدرماهیان است.
یاکی‌سوبا پان
یاکی‌سوبا پان ، یکی از انواع نان در کشور ژاپن است. در این نوع نان یاکی سوبا در داخل یک نان هات‌داگ قرار داده می‌شود. این نوع نان از انواع غذای مکمل نانی است. به همراه یاکی سوبا ممکن است به عنوان چاشنی از بنی شوگا، مایونز، آئونوری (نوعی جلبک به صورت پودر درآمده)، جعفری نیز استفاده شود. برای جلوگیری از خیس شدن نان ممکن است به داخل نان کره یا مارگارین مالیده شود و در تهیه یاکی سوبا نیز از آب کمتری نسبت به یاکی سوبای معمولی استفاده می‌شود.
کشتار اندیجان
کشتار اندیجان سرکوب گسترده در ۱۳ مه ۲۰۰۵ (۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۴) در میدان اصلی شهر اندیجان واقع در شرق ازبکستان اتفاق افتاد که موجب کشته شدن صدها تن از معترضان شد.
برخوردهای خونین میان نیروی‌های نیروهای انتظامی و امنیتی از یک سو و معترضین از سوی دیگر درگرفت. دولت کشته شدن نزدیک به ۱۹۰ نفر را تأیید کرده‌است، اما آمار غیررسمی از نهادهای حقوق بشری کشته شدن بیشتر از ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر را تخمین می‌زنند.
رئیس‌جمهوری ازبکستان در آن زمان گفته بود که تظاهرکنندگان قصد شورش داشتند و تأکید کرد که «کسی دستور گشودن آتش را نداده‌است.»
بلویو، نیومکزیکو
بلویو (به انگلیسی: Bellview) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیومکزیکو واقع شده‌است. بلویو ۱٬۳۵۷٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حمام همجنس‌گرایان مرد
حمام همجنسگرایان مرد اماکنی تجاری هستند برای مردانی که با مردان آمیزش می‌کنند. این نوع از حمام‌ها نباید با حمام عمومی معمولی اشتباه گرفته شوند. چون حمام همجنسگرایان مرد، محلی برای آمیزش جنسی است نه برای حمام کردن.
البته تمام مردانی که به این نوع از حمام‌ها می‌روند را نمی‌توان همجنسگرا تلقی کرد، زیرا افرادی با دیگر تمایلات جنسی از جمله دوجنسگرایان نیز از این حمام‌ها استفاده می‌کنند. حمام‌های مخصوص برای بانوان کم هستند. اما حمام مردان، بعضی شب‌ها به زنان همجنسگرا یا فقط به زنان اختصاص داده می‌شوند.
این حمام‌ها از لحاظ وسعت و امکانات رفاهی تفاوت‌های زیادی با هم دارند. از حمام‌های کوچک با تعداد ۱۰ تا ۲۰ اتاق و تعدادی قفسه گرفته تا حمام‌هایی که دارای چندین سونا با اتاق‌های متنوع و اتاق‌های بخار آب، وان‌های جکوزی و حتی استخر هستند. البته معمولاً بیشتر این حمام‌ها دارای یک اتاق بخار آب (یا سونای خیس)، سونای خشک، دوش‌ها، قفسه‌ها و صندوق‌هایی برای نگهداری لباس و وسایل، و همچنین اتاق‌های خصوصی کوچک هستند.
برای استفاده از بسیاری از این حمام‌ها باید عضو شد و حق عضویت پرداخت. برخلاف روسپی‌خانه، مشتری‌ها فقط برای استفاده از امکانات رفاهی پول پرداخت می‌کنند. آمیزش‌های جنسی که در این حمام‌ها رخ می‌دهد، بین خود مشتری‌هاست و توسط پرسنل حمام تدارک دیده نشده و به خاطرش پولی مبادله نمی‌شود. تن‌فروشی در بسیاری از این حمام‌ها ممنوع است.
طوره
جمعیت
این روستا در دهستان الند قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۵۷ نفر (۸۸ خانوار) بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
این روستا در شمال غربی‌ترین نقطه از شهرستان خوی قرار دارد. دشت طوره پوشش گیاهی متنوع تری نسبت به سایر روستاهای بخش صفائیه و الند دارد. گیاهان دارویی و خوردنی آن مشهور است مانند الگز، ریواس این روستا دارای منظره ای فوق‌العاده است به گونه ای که به راحتی چند روستا از روستاهای کشور ترکیه دیده می‌شود.
امکانات روستایی
این روستا نسبت به بقیهٔ روستاها از امکانات کمتری برخوردار است. مردم برای مراجعه و درمان بیماری‌های خود باید چند کیلومتر را طی کرده تا به روستای کرکوش برسند. طوره مدرسهٔ ابتدایی با عنوان ۷ دی دارد که به صورت چند پایه ای آموزش داده می‌شود. مسجد این روستا در مرکز قراد دارد و اهالی روستا برای اقامهٔ نماز به آن مراجعه می‌کنند.
کشاورزی
به علت شرایط آب و هوایی، صنعت کشاورزی رونق چندانین نداشته و فقط محدود به یونجه است. گرچه خاکی فوق‌العاده غنی برای کشاورزی دارد ولی متأسفانه آب و هوای این منطقه کمکی به کشت محصولات نمی‌کند؛ ولی با این حال شغل اکثریت مردم دامداری است.
آنتونیس کونیاریس
آنتونیس کونیاریس (Αντώνης Κόνιαρης؛ زادهٔ September 30, 1997) بازیکن بسکتبال اهل یونان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پاناتینایکوس اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
کوروکه پان
کُورُوکِه پان ، یکی از انواع غذاهای مکمل نانی در کشور ژاپن است. در این نوع نان کوروکه در داخل انواع مختلف نان مانند نان هات‌داگ، نان همبرگر یا نان غذا قرار داده می‌شود.
آ دان
آ دان (به لاتین: A Don) در لائوس است که در استان سکونگ واقع شده‌است.
کرکوش
کرکوش، روستایی است از توابع بخش صفاییه و در شهرستان خوی استان آذربایجان غربی ایران.
به دوردست‌ها بیا
به دوردست‌ها بیا (به انگلیسی: Come Away) یک فیلم درام فانتزی انگلیسی- آمریکایی محصول سال ۲۰۲۰ میلادی به کارگردانی برندا چپمن و با بازی آنجلینا جولی و دیوید اویلوو است.
فیلمبرداری
فیلمبرداری در لندن در اوت سال ۲۰۱۸ آغاز شد،
خلاصه داستان فیلم
این فیلم پیش‌درآمدی بر داستان‌های پیتر پن و آلیس در سرزمین عجایب خواهد بود. پیش از آنکه آلیس به سرزمین عجایب برود، یعنی پیش از آنکه پیتر تبدیل به پن شود، خواهر و برادری بودند؛ هنگامی که برادر بزرگ‌تر این دو شخصیت در حادثه‌ای تراژیک جان خود را از دست می‌دهد، آن‌ها تمام تلاش خود را می‌کنند تا والدین خود را از دالان بی‌انتها و تاریک یأس و نومیدی نجات دهند؛ در این راه این دو در انتها مجبور می‌شوند از میان خانه ماندن و سفر به دنیایی خیالی، یکی را انتخاب کنند. تصمیمی که این دو می‌گیرند، آغازگر سفری ماجراجویانه به «سرزمین عجایب» و «ناکجاآباد» می‌شود.
آی کاگو
آی کاگو (Ai Kago؛ زادهٔ February 7, 1988 ) بازیگر، خواننده-ترانه‌سرا، موزیسین جاز، و خواننده اهل ژاپن است.
بریجت اورت
بریجت اورت (Bridget Everett؛ زادهٔ April 21, 1972) خواننده، هنرپیشه، و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به فاجعه، پتی کیک$، و اجازه'' اشاره کرد.
ایزابل تولدو
ایزابل تولدو (Isabel Toledo; April 9, 1960 – 1960:4:9, August 26, 2019) طراح مد، و طراح صحنه و لباس آمریکایی-کوبایی بود. میشل اوباما برای اولین بار در ژوئن ۲۰۰۸ از طرح تولدو برای حضور در جمع آوری کمک های مالی در شهر نیویورک استفاده کرد.
ایسباخ (اشتایرمارک)
ایسباخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در گراتس اومگبونگ واقع شده‌است. ایسباخ ۴۱٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سماهنی
سماهنی (به انگلیسی: Samahni) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در کشمیر آزاد واقع شده‌است. سماهنی ۱٬۵۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دیمه‌ترو
دیمه‌ترو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ایذه در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان سوسن غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
یهستروی چسکه بودیوویتسه
یهستروی چسکه بودیوویتسه باشگاه والیبال حرفه‌ای مستقر در چسکه بودیوویتسه چک است. این تیم در سوپرلیگ و در لیگ قهرمانان اروپا با دیگر تیم‌ها به رقابت می‌پردازد. یهستروی چسکه تا به حال ۶ بار قهرمان لیگ جمهوری چک شده است.
کتاب‌شناسی بهرام بیضایی
سیاههٔ نوشته‌های بهرام بیضایی (۱۳۱۷)، در اینجا به ترتیبِ تاریخِ نگارش و نیز به تفکیکِ گونه، شاملِ ده‌ها کتاب و چندصد نوشتهٔ کوتاه‌تر است.
بیضایی از نویسندگانِ برجسته و پرکارِ روزگارش به‌شمار می‌رود. پنج تا از نام‌هایِ مستعارِ شناخته‌اش عبارت است از «مهرداد رهسپار»، «ع. سالک»، «اعظم علیان»، «بهروز برومند» و «کاوه اسماعیلی». نوشته‌های بیضایی از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ به بعد بعضی از مهم‌ترین نمایشنامه‌ها و فیلمنامه‌ها و پژوهش‌های زبانِ فارسی را در بر می‌گیرد. نخستین کتابِ بیضایی به سالِ ۱۳۴۱ در تهران چاپ شد؛ که مجموعه‌ای کوچک از دو نمایشنامهٔ «مترسکها در شب» و «عروسکها» بود. او در همان اوایلِ دههٔ ۱۳۴۰ مقاله‌نویسِ پرکاری نیز بود. سالِ ۱۳۳۳ نشریهٔ پُست تهران نپذیرفت که نوشته‌ای از بیضاییِ نوجوان را چاپ کند. امّا او از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ در مجلّاتی مانندِ علم و زندگی و هنر و سینما و موزیک ایران و آرش مقاله می‌نوشت. بعضی از مقالاتِ آن دوره به صورتِ کتاب هم منتشر شد، از جمله در کتابِ نمایش در ایران (۱۳۴۴). به رغمِ بدبینیِ ناقدانی چون صمد بهرنگی، دههٔ ۱۳۴۰ دورهٔ رونقِ نمایشنامهٔ فارسی شد؛  و بیضایی، با غلامحسین ساعدی و اکبر رادی، یکی از سه نمایشنامه‌نویسی به‌شمار می‌رفت که معروف یا، به قولِ سیمین دانشور در دههٔ ۱۳۶۰، «تثبیت‌شده» و «مطرح» گشتند. از دههٔ ۱۳۵۰ فیلمنامه‌نویسی نیز جزوِ کارِ نویسندگیِ حرفه‌ایِ بیضایی شد و تا پایانِ قرن ادامه یافت، چنان‌که نمایشنامه‌نویسیش.
بیضایی از پایه‌گذارانِ کانونِ نویسندگانِ ایران نیز بود، که سپس‌تر از آن کناره‌گرفت.
کتاب‌های منتشرشده
این جدول فهرستی است از کتاب‌های چاپ‌شدهٔ نویسنده به ترتیبِ نگارش. بیشترِ این نمایشنامه‌ها بارها به نمایش درآمده و بعضی از فیلمنامه‌ها فیلم شده. آنجا که نویسنده خود در ساخت و نمایش نقش داشته در توضیحات اشاره شده‌است. بسیاری از این کتاب‌ها بی اجازهٔ نویسنده و ناشر در اینترنت و بعضاً در بازارِ عمدتاً غیررسمیِ کتابِ کاغذی نیز منتشر شده‌اند.
کوتاهِ فیلمنامه‌ها
بسیاری از فیلمنامه‌های بیضایی کتاب شده‌است؛ و شماری هنوز نه. او هشت تا از فیلمنامه‌هاییش را که فیلم کرده به صورتِ کتاب منتشر نکرده‌است. فصل‌هایی از پنج تا از این فیلمنامه‌های فیلم‌شدهٔ چاپ‌نشده را (به اضافهٔ بخش‌هایی از مرگ یزدگرد و شاید وقتی دیگر . . . و مسافران که کتاب شده) زاون قوکاسیان در کتابِ مجموعهٔ مقالات در نقد و معرفی آثار بهرام بیضایی (چاپِ سوّم، با افزوده‌ها، ۱۳۷۸) آورده‌است. این‌ها عبارت است از: طرح‌ها و پاره‌هایی نیز از بعضِ فیلمنامه‌های فیلم‌نشده و کتاب هم نشده جداگانه منتشر شده‌است: نسخه‌ای از فیلمنامهٔ آقای لیر (۱۳۶۷) نیز به سالِ ۱۳۶۸ در مجلهٔ بررسی کتاب چاپ شده‌است. تصویرِ دستخطِّ پاره‌ای از فیلمنامهٔ موسیقیِ وقتی همه خوابیم نیز آمده‌است در
مقالات و منشآت
مقالات و پاره‌نوشته‌های منتشرشده و نشدهٔ بیضایی فراوان است. او از سال‌های پایانیِ دههٔ ۱۳۳۰ مقالاتی در مجلّاتِ گوناگون می‌نوشت. بعضی از این مجلّه‌ها سپس‌تر دوباره منتشر شده‌است، مانندِ هفت شمارهٔ دورهٔ نخستِ آرش که نشرِ ویراستار در دو جلدِ رقعی منتشر کرده. تصویرِ مقداری دستخط از بیضایی نیز – از امضا و تقدیم‌نامه و نامه و شعر و پاره‌ای از فیلمنامه و غیره – در مجلّات و اینترنت منتشر شده‌است. فهرستی از چاپ‌کرده‌ها و چند چاپ‌نکردهٔ وی – فارغ از ترجمه‌های منتشرشدهٔ بعضی به زبان‌های دیگر – از این قرار است:
گزیده و برگرفته و نقل‌شده
در دورانِ زندگیِ بیضایی، با یا بی آگاهیِ خودش، پاره‌هایی از گفته‌ها و نوشته‌هایش را دیگرانی برگرفته و منتشر کرده‌اند. از این جمله‌اند سفاینِ بَهرامْ‌نِوِشت (۱۳۹۶) و دیوان دیالوگ بهرام بیضایی (۱۴۰۰) که گزیدهٔ فرشید قلی‌پورند از نوشته‌های بیضایی و فصلِ «زندگی‌نامه» از کتابِ غریبه‌ی بزرگ (۱۳۸۳) که بازنوشتهٔ محمّد عبدی از حسبِ حالِ بیضایی است و سخنِ بیضایی در پذیرشِ جایزهٔ ویژهٔ جشنِ دنیای تصویر در سالِ ۱۳۸۶ که در صفحهٔ ۸۹ شمارهٔ ۱۷۴ مجلّهٔ دنیای تصویر آمده‌است و سخنانِ کوتاهش در شبِ منتقدان در ۳۰ فروردینِ ۱۳۷۲ که در صفحهٔ ۷ و ۱۳ شمارهٔ ۱۴۱ مجلّهٔ فیلم آمده و گفتهٔ مختصری که در صفحهٔ ۴۰ شمارهٔ ۷۵ مجلّهٔ گزارش فیلم (۱۳۷۵) نقل شده و پاسخش به پرسشی از کامیار عابدی در دو رساله دربارهٔ سهراب سپهری (۱۳۸۷) و چیزهایی از گفته‌هایش در ۳۰ آبانِ ۱۳۸۸ که در مقالهٔ «روزگار دوزخی درام امروز» (۱۳۹۹) سیّد حسن رسولی آمده‌است. در کتابِ کاوش در سینما و تئاتر بهرام بیضایی (۱۳۹۶) فرشید قلی‌پور نیز پاره‌هایی از نوشته‌هایی از بیضایی نقل شده بی آن که این پاره‌ها مشخّص شود؛ یعنی در عمل دزدیِ ادبیِ ناخواسته.
نوشته‌های گروهی
در بعضی نوشته‌های گروهی نیز امضای بیضایی آمده‌است، گاهی بی اطّلاعِ خودش. وی در این موارد اغلب نامهٔ اعتراض نوشته‌است تا روشن شود که بر چه چیز صحّه نهاده و بر چه نه. (بسیاری از این نوشته‌ها بارها در منابعِ گوناگون − مانندِ کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک (۱۳۸۲) و نمایندگانِ امر، نمایندگانِ کلام (۱۴۰۰) − منتشر شده است.)
اعلامیه‌ها و نامه‌های کانون نویسندگان
و پس از کناره‌گیری از کانون به سال ۱۳۵۷:
دیگر
و چند آگهی تسلیت:
مطبوعاتی
بیضایی بیشترِ اوقات نوشتهٔ گفتگوهایش را پیش از چاپ ویرایش کرده یا از اوّل پرسش‌ها را به صورتِ کتبی پاسخ گفته‌است. بعضی از این گفتگوها به زبانِ دیگر ترجمه و منتشر نیز شده‌است. در شمارهٔ ۱۸۱ ستاره سینما گفتاری تلویزیونی از بیضایی منتشر شده‌است. در صفحهٔ ۶۵ از شمارهٔ ۱۲۵ مجلّهٔ گزارش فیلم (۱۳۷۸) گزیده‌ای از گفتارِ بیضایی در گفتگوهای گوناگون زیرِ عنوانِ «آدم‌های رگبار از زبان بیضایی» آمده‌است. در شمارهٔ ۱۶ مجلّهٔ نقد نو (۱۳۸۵) نیز بیضایی از سانسور گفته.
نقلِ قول
گاهی گفته‌ای از بیضایی به صورتِ نوشته نقل شده (گاهی طوری که نخستین و واپسین انتشارش همین نقل قول بوده‌است)، از جمله در: همچنین از گفتگوهای وی با مأمورانِ وزارتِ اطّلاعاتِ جمهوریِ اسلامیِ ایران یا نیروی انتظامی پاره‌هایی در گفتگوهای کسانی چون مسعود کیمیایی و مسعود بهنود به میان آمده و گاه چاپ شده‌است.
گاهی هم گفتاری از او به زبانی دیگر ترجمه و چاپ یا به طورِ شفاهی – ضبط‌شده یا غیر – منتشر شده‌است. از این جمله است گفتگویی در فرانسه:
Bahram Beyzai, l’Iran des métaphores, par Raphaël Bassan, Corine McMullin, Sarah Wappers dans La Revue du cinéma n° 364, septembre 1981, pages 95-112.
و ترجمهٔ انگلیسیِ شفاهیِ عبّاس میلانی از گفتارِ بیضایی دربارهٔ جانا و بلادور که فیلمبرداری و در اینترنت منتشر شده‌است.
سین جیم
پرسش و پاسخِ مکتوبِ بیضایی با ساواک در ۲۵ خردادِ ۱۳۴۷ همراهِ دستخطِ بیضایی در کتابِ کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک (۱۳۸۲) منتشر شده‌است. نیز در همین کتاب گزارش‌هایی از ساواک هست که برخی از گفته‌های وی را به‌طورِ غیرمستقیم بازگفته است.
بلبان
جمعیت
این روستا در دهستان الند قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۰۶ نفر (۶۳ خانوار) بوده‌است.
کتاب‌شناسی بهرام بیضایی
ترجمه‌ها
نمایشنامه‌های لی کویی، گردباد سیاه و مهر تقلبی و دایره‌ی گچی در کتابِ نمایش در چین را داریوش آشوری به فارسی درآورده (گویا از زبانِ انگلیسی). (در نامه‌ای از سیمین دانشور به جلال آل احمد آمده که دانشور مُهر تقلّبی را برای ویرایش به بیضایی سپرده‌است.) در همین کتاب نمایشنامهٔ کوتاهِ دیگری به نامِ «گوی گل» نیز هست که بیضایی ترجمه کرده و نخستین بار در شمارهٔ ۱ کتاب ماه (کیهان) در خردادِ ۱۳۴۱ منتشر کرده بود.
و این یگانه کارِ ترجمهٔ بهرام بیضایی نیست. ولی، روی هم رفته، چنین نمی‌نماید که در کارنامهٔ بیضایی بتوان ترجمه‌های چندانی به معنای متعارف یافت. جای دیگری که نامِ آشوری و بیضایی با هم همچون مترجم آمده پای ترجمهٔ یک نوی ژاپنی کارِ سه‌آمی موتوکیو به نامِ آتسوموری است که آذر ماهِ ۱۳۴۲ در شمارهٔ هفتمِ مجلّهٔ آرش و سپس تابستانِ ۱۳۴۳ در مجلّه موسیقی با افزوده‌هایی در حاشیه به ترجمهٔ سهراب سپهری چاپ شده‌است. این ترجمه از روی برگردانِ انگلیسی به قلمِ آرتور ویلی است و افزوده‌ها را سپهری از روی ترجمهٔ فرانسوی نوئل پری فراهم کرده‌است. آتسوموری سرانجام در کتابِ نمایش در ژاپن چاپ شد. تنها جاهایی که نامِ بیضایی به تنهایی همچون مترجم آمده پای کابوکیِ کانجینچو کارِ نامیکی گوهیِ سوّم است، که بیضایی از روی ترجمهٔ انگلیسیِ جیمز براندن و تاماکو نیوا به فارسی درآورده و سالِ ۱۳۴۳ در شمارهٔ ۹۴ مجلّه موسیقی و کتابِ نمایش در ژاپن چاپ کرده‌است، و نیز پای کیوگنِ پرنده‌گیر در دنیای مردگان که از روی ترجمهٔ انگلیسیِ شیو ساکانیشی و نیز ترجمهٔ آرتور ویلی به فارسی درآمده و در همان سلسلهٔ مقالات (به نامِ «نمایش در ژاپن» به سالِ ۱۳۴۳) در مجلّه موسیقی و سپس در کتابِ نمایش در ژاپن چاپ شده. این کتاب ضمیمه‌ای کوتاه نیز دارد که بیضایی از قلمِ ریوساکو تسونودا و دانلد کین به فارسی ترجمه کرده‌است.
بیضایی نوهای بنکی روی پلِ هیوشی ساآمی یاسوکیو و بانو آئویی از دورهٔ موروماچیِ ژاپن را نیز ترجمه و به ترتیب در سالِ ۱۳۵۱ در ویژه سینما و تآتر (۲ و ۳) و سالِ ۱۳۶۹ در کتاب صبح («پنج نوی باستان»، شمارهٔ ۹) منتشر کرده‌است. بنا بوده این نمایشنامه‌ها همراهِ ترجمه‌های دیگری از او به وسیلهٔ انتشاراتِ نیلا تجدیدِ چاپ شود.
سال‌ها پس از این ترجمه‌ها همسرِ بیضایی نیز کتابی دربارهٔ کیوگن نوشت و چندین نمایشنامهٔ کوتاهِ ژاپنی را به فارسی درآورد و در این کتاب چاپ کرد: از جملهٔ این متن‌ها یکی کیوگنِ شکارچی پرنده در برزخ است که ترجمهٔ دیگری از همان متنِ پرنده‌گیر در دنیای مردگان است.
سهیلا نجم نیز خبر داده که «بخشی از کتاب ناتیا شاسترا در زمان دانشجویی من در ایران توسط آقای بیضایی ترجمه و به صورت جزوه در اختیار ما قرار داده شد.»
چاپ‌نشده‌ها
نوشته‌های فراوانی از بیضایی به چاپ نرسیده‌است. از این جمله است بعضی فیلمنامه‌های فیلم‌شده مانند سفر و قالی سخنگو و کتاب‌های دیگری؛ بعضی منتظر چاپ، بعضی بی پروانهٔ نشر. نام و نشان و داستانِ بعضی از کارهای منتشرنشدهٔ بیضایی در کتابی به نامِ بهرام بیضائی (۱۳۷۹) نوشتهٔ شهرام جعفری‌نژاد آمده‌است. همچنین در «سالشمار زندگی و آثار بهرام بیضایی» که بارها در مجلّات و کتاب‌های گوناگون چاپ شده می‌توان نامِ بعضی از نوشته‌های چاپ‌نشدهٔ او را دید. از فیلمنامه‌های منتشرنشدهٔ بیضایی می‌شود قلعهٔ کولاک (۱۳۶۴) و چه کسی رئیس را کُشت؟ (۱۳۴۹ و ۱۳۷۱) و یوآنا، یا نامه‌ای به هیچ‌کس (۱۳۷۱) و اعتراض (۱۳۷۵) و سَنَد (۱۳۸۳) را برشمرد. فیلمنامه‌ای که از پیش‌نویس‌های نمایشنامهٔ اَفرا، یا روز می‌گذرد بوده‌است هم هنوز منتشر نشده‌است. طرح‌های مرد و میدان (۱۳۴۴) و شکاف سایه‌ها (۱۳۶۳) نیز از این زمره است. همچنین است سه فیلمنامه برای مجموعهٔ تلویزیونی سرکار استوار که سالِ ۱۳۴۷ نوشت، ولی نه ساخته شد و نه به صورتِ دیگری منتشر. بعضی از نمایشنامه‌های منتشرنشده عبارت است از گزارش به بالانشینان (۱۳۴۵)، مجلس بساط برچیدن (۱۳۷۶) و همایش (۱۳۷۸). چاقو در پشت (۱۳۷۳) و نسخهٔ بیست‌دقیقه‌ایِ شب هزارویکُم (۱۳۸۱) نیز به ترتیب به سال‌های ۱۳۷۸ و ۱۳۸۱ به نمایش درآمده، ولی هیچ‌کدام چاپ نشده‌است. بیضایی به خواستِ خود بعضی از کارهایش را منتشر نکرده‌است. هفتمین طرحِ فیلمش برای صدمین سالِ سینما را چاپ نکرده‌است. گفتگوی بلندِ بیضایی با حمید امجد و احمد پایداری به سالِ ۱۳۶۷ هنوز به صورتِ کامل چاپ نشده‌است. گفتگوهای بیضایی و مژده شمسایی دربارهٔ کیوگن جز به صورتِ بازنوشتهٔ پاره‌هایی نامعیّن لابلای کتابِ کیوگن: نمایش شادی‌بخش ژاپنی (۱۳۸۲) منتشر نشده. گفتگوی بیضایی با روح‌الله جعفری نیز از کتابِ گروه هنر ملی از آغاز تا پایان (۱۳۹۵) حذف شده‌است، همچنان که بیشترِ گفتگوهایش با محمّد عبدی از کتابِ غریبه‌ی بزرگ (۱۳۸۳). گفتگوی بیضایی با عبّاس میلانی برای نسخهٔ فارسیِ کتابِ Eminent Persians و با بهمن مقصودلو برای فیلمِ بهرام بیضایی: موزاییک استعاره‌ها هنوز منتشر نشده‌است. نیز وی در دههٔ ۱۳۴۰ برای یک گروهِ نمایش در کرمانشاه اساسنامه نوشته که منتشر نشده‌است.
دیوانِ نمایش
دو جلد از این دیوان به چاپ رسیده و دفترهای بعدی هنوز چاپ نشده‌است. نمایشنامه‌ای به نامِ رگبار (۱۳۴۲) از دفترِ نخست جااُفتاده و جای دیگری نیز برای همگان منتشر نشده و احتمالاً گم شده‌است. مترسکها در شب (۱۳۴۱) دانسته و به رای بیضایی در دیوان نمایش نیامده. از دفترِ دوّم نیز چند نمایشنامه جااُفتاده که انتشار دیگری نیز نداشته، از جمله سرود نیمه‌راه (۱۳۴۷).
جُنگِ فیلمنامه
کتابی به این نام قرار بود مجموعهٔ فیلمنامه‌های بیضایی باشد، که هنوز منتشر نشده‌است.
کتابِ مجموعهٔ کارها
مجلّهٔ آزما در تیرِ ۱۳۸۲، یعنی اندکی پس از انتشارِ دو جلدِ دیوان نمایش، خبر از انتشارِ عن قریبِ نوشته‌های «بیش از سه دهه فعالیت فرهنگی» ِ بیضایی به صورتِ «دستخط خود او» داد. روزِ ۱۴ اسفندِ ۱۳۹۴ نیز، در جشنِ چاپِ نوی مجموعهٔ هشت‌جلدیِ مقالات و گفتگوهای آیدین آغداشلو در موزهٔ هنرهای معاصرِ تهران، ناهید طباطبایی نویدِ چاپِ مجموعهٔ کارهای بهرام بیضایی را داد.
گم‌شده‌ها
یکی از دریغ‌های بیضایی گم شدنِ مقداری از کاغذهایش در اسباب‌کشی از اصفهان به تهران در سالِ ۱۳۴۷ بوده‌است. از نوشته‌های گم‌شدهٔ او می‌شود نمایشنامهٔ رگبار (۱۳۴۲) و طرحِ فیلمِ مستندِ داستانیِ «شمر» و فیلمنامه‌های «میر نوروزی» و «ساز» (۱۳۵۳) و بیشترِ نمایشنامهٔ نوشته‌های دیواری (۱۳۵۷) را برشمرد. هنوز نشانی از این آثار به دست نیامده است.
جهانبخش نورایی نیز از گم شدنِ نوشته‌ای از بیضایی خبر داده که – به خواستِ مقاماتِ پلیسی جمهوریِ اسلامیِ ایران تا از پدر و مادرش تبرّی جوید – در بازجویی‌ای در تهران نوشته شده بود در ستایشِ پدر و مادرش.
نام‌ها
دستِ کم یک جا را بیضایی به عبارتی برساختهٔ خودش نامیده، و آن کافه‌ای است به نامِ «شِنُفْدیدارْجای» در مرکزِ تهران.
رساله‌های دانشگاهی
بیضایی استادِ راهنما یا مشاور یا داورِ پایان‌نامه‌های چندی در دانشگاه‌های تهران بوده‌است؛ که از آن جمله است پایان‌نامه‌های لیسانس و فوق لیسانسِ حمید امجد و پایان‌نامه‌های لیسانسِ عزّت‌الله انتظامی و پرویز شهبازی. علی تاجور در کتابشناسی پایان‌نامه‌های نمایش (۱۳۸۵) بیست‌ویک پایان‌نامه به راهنمایی یا مشاورتِ بیضایی را فهرست کرده‌است:
امضا
تصویرِ امضای بیضایی بارها منتشر شده‌است، از جمله امضایش در قبالهٔ نخستین ازدواجش و صورتجلسهٔ قضاوتِ پایان‌نامهٔ عزّت‌الله انتظامی. روی جلدِ شمارهٔ ۱۰۰ ماهنامهٔ آزما (۱۳۹۲) نیز تصویری از امضای بیضایی هست. کسانی که دستخط یا امضایی از بیضایی گرفته‌اند یا بازماندگانشان نیز گاهی تصویری از این‌ها را در اینترنت یا مطبوعه‌ای منتشر کرده‌اند، از جمله علی دهباشی در یادنامهٔ باغ امیدواران: درباره علی دهباشی به کوششِ محمّدرضا رجائی‌پور.
سپارش‌ها
بیضایی، همچنان که به سفارش قلم زده و در واقع متنِ بعضی از برجسته‌ترین کارهایش (مانندِ هشتمین سفر سندباد و سگ‌کُشی و مَجلس ضَربت زدن) و نیز بعضِ کارهای نافرجامش (مانندِ فیلمنامه‌ای که سالِ ۱۳۷۰ بنا بود بنویسد تا گئورگی شنگلایا فیلم کند) را سفارش گرفته (و، به روایتِ جلال آل احمد، مقالهٔ «کارنامه فیلم گلستان» را نیز)، نوشته‌هایی هم سفارش داده یا تشویق کرده‌است که پدید آیند، از ترجمه و شعر و غیر از این‌ها. یک نمونه از این سفارش‌ها برخی از شعرهای نمایشنامهٔ تُرُبِ بیژن مفید بوده‌است که بیضایی از پدرش، ذکایی، خواست که ساخت. نمونه‌های دیگر ترجمهٔ فرشیده نسرین از نسخه‌ای از مهمانخانه‌چیِ کارلو گولدونی و ترجمهٔ قاسم هاشمی‌نژاد از سواری روی دریاچه‌ی کنستانسِ پتر هندکه و ترجمهٔ ایرج زهری از به سوی دمشقِ آگوست استریندبرگ و ترجمهٔ احمد کامیابی مسک از سیاه‌زنگی‌های ژان ژنه و شاه می‌میردِ اوژن یونسکو (و معمار و پادشاهِ آشورِ فرناندو آرابال و اوندینِ ژان ژیرودو) در دههٔ ۱۳۵۰ بوده‌است. فریدون معزّی مقدّم نیز در سالِ ۱۳۵۱ یک نمایشنامهٔ کلاسیکِ هندی برای نمایش در هندِ بیضایی (که به صورتِ کتاب منتشر نشد) در دستِ ترجمه داشته‌است. معرّفیِ بهزاد رحیمیان برای مدخل‌نویسی در موضوعاتِ سینمایی به مرکزِ دائرةالمعارفِ بزرگِ اسلامی، که حاصلش انتشارِ مقالهٔ رحیمیان در جلدِ نوزدهمِ تاریخ جامع ایران (۱۳۹۴) بوده، و پیشنهادِ کتابِ نمایشنامه‌نویس به عنوانِ متفکرِ اریک بنتلی به حمید امجد برای ترجمه به فارسی نیز نمونه‌هایی از کارهای واسطه‌گری و تشویقیِ بیضایی در سال‌های پس از انقلابِ ۱۳۵۷ بوده‌است.
اسفارِ مشکوک
نیز شایع بوده‌است که متنِ مجموعهٔ تلویزیونیِ سربداران را بیضایی بازنوشته است.
باب یاری
باب (بابک) یاری،( متولد ۳۰ مهٔ ۱۹۶۱ در تهران) تهیه‌کننده یهودی‌الاصل ایرانی-آمریکایی سینمای هالیوود و و مالک چهار شرکت تولید فیلم در کشور آمریکا است.
کتاب‌شناسی بهرام بیضایی
جعلیّات
گاهی مطلبی به اشتباه از بیضایی نقل شده، و بعضِ این‌ها را بیضایی تکذیب کرده‌است. از جمله، گاهی در نامه‌ای دسته‌جمعی امضای او بی‌اجازه استفاده شده. چند بار در رسانه‌های گوناگون پیام‌های جعلی از شبکه‌های اجتماعیِ اینترنتی نقل کرده و به بیضایی نسبت داده‌اند − در مرگِ کسی یا در انتخاباتی در تبلیغِ جناحی و از این دست. رسانه‌های ایرانی هم بارها اقوال شفاهی و کتبی بدونِ سند از او آورده‌اند که تأیید یا تکذیبِ درستیشان دشوار است – از جمله عبارتِ «من بهایی هستم» که بعضِ رسانه‌های اصول‌گرای جمهوریِ اسلامیِ ایران چندین بار نقل کرده‌اند.
باب یاری
فیلم تصادف (۲۰۰۴) که وی تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار آن بود، توانست عنوان بهترین فیلم را در ۷۸مین مراسم اسکار از آن خود کند.
کتاب‌شناسی بهرام بیضایی
توضیحات
<references group="پانویس"/>
دراوا
دراوا رودی است به دانوب می‌ریزد. این رود از کشورهای ایتالیا و کرواسی می‌گذرد.
شیوه کار سلطان
شیوه کار سلطان ( شوکار سلطان ؛ به معنی "حبه قند" ، درگذشت سال ۱۶۴۷ ) ، هفتمین خاصگی سلطان ابراهیم ( دوره سلطنت ۱۶۴۸ - ۱۶۴۰ ) از امپراتوری عثمانی بود.
زندگی
او زنی ارمنی تبار و دختر یک تاجر ثروتمند ارمنی بود. نام اصلی او ماریا بود.
شیوه کار سلطان زنی بسیار چاق بود. در سال ۱۶۴۴ ، سلطان ابراهیم به خدمتکاران خود دستور داد تا به دنبال "چاق ترین زن" در استانبول بگردند. با این دستور ، آنها همه جا را جستجو کردند و در نهایت یک زن ارمنی را در اوسکودار یافتند. او در سال ۱۶۴۵ با سلطان ابراهیم ازدواج کرد و همسر او شد. سلطان ابراهیم نام شیوه کار را به او داد که به معنای "حبه قند" است. او در سال ۱۶۴۶ پسری به نام شاهزاده جهانگیر به دنیا آورد که در کودکی درگذشت. او لقب هفتمین خاصگی را به خود اختصاص داد. او با سینچی هوکا پاشا و هماشاه سلطان رابطه خوبی داشت.
سلطان ابراهیم قصر زیبایی را در ایوپ به او هدیه داد. همچنین سه روستا ، چند ملک و مستغلات در روملیه هم به او داده شد. علاوه بر این، تمام درآمدهای دمشق نیز به شیوه کار سلطان اهدا شد.
او در سال های آخر سطان ابراهیم ، نقش سیاسی داشت. ابراهیم خیلی زود تبدیل به یک بیمار روانی شد و شیوه کار به کاهش تنش های او کمک کرد. او از قوی ترین همسران ابراهیم بود.
به گفته برخی از مورخان، شیوه کار مسئول کشته شدن همه ی افراد حرمسرای سلطان ابراهیم بوده است. شیوه کار این شایعه را پخش کرد که یکی از کنیزهای سلطان با یکی از افراد خارج از قصر رابطه داشته است. ابراهیم او را باور کرد و بسیاری از اعضای حرمسرا را برای گفتن یک نام شکنجه کرد، اما فایده ای نداشت. ابراهیم دستور داد تمام ۲۸۰ صیغه خود را در گونی انداخته و در تنگه ی بسفر بیندازند. در این حادثه فقط سلطان های خاصگی او در امان ماندند. از این ماجرا تنها یک صیغه توسط یک کشتی در حال عبور نجات یافت. کوسم سلطان وقتی از ماجرا مطلع شد عصبانی شد و شیوه کار را به اتاقش احضار کرد تا با او شام بخورد. کوسم شیوه کار را با مسموم کرد و به ابراهیم گفت که شیوه کار به مرگ طبیعی درگذشته است.
شیوه کار سلطان در زمان حیات خود بنیادها و وقف هایی را تأسیس کرد. او در مقبره ابراهیم اول در ایاصوفیه در استانبول به خاک سپرده شده است.
در فرهنگ عامه
در مجموعه تلویزیونی غیرداستانی تاریخی ترکیه 2015 Muhteşem Yüzyıl: Kösem ، شیوه کار سلطان توسط بازیگر ترکیه ای گومچ آلپای اصلان به تصویر کشیده شده است.
ضریب مغزی
ضریب مغزی یا  نسبت بین وزن مغز و اندازه بدن جانور است، که باعث یک برآورد کلی از هوش حیوان می‌شود. این اندازه‌گیری به وسیلهٔ هری. جی. جریسون دردهه ۱۹۷۰ ایجاد شد و به تعیین هوش نسبی جانوران منقرض شده کمک می‌کند.
بلوار ابونصر
بلوار ابونصر (نصر) یکی از بلوارهای شرق شیراز است. این بلوار دارای دو بخش شرقی و غربی است. بخش غربی این بلوار با نام بلوار ابونصر غربی از میدان گلستان (کلبه)، آغاز و سپس با گذشت از پل‌های فضیلت و سرداران در میدان نصر ختم می‌شود سپس از میدان نصر با نام بلوار ابونصر شرقی با گذشت از شهرک‌های نصر و دستخضر و نصرآباد در کفترک ختم می‌شود. قسمت‌های مختلف این بلوار زیرنظر مناطق ۳ و ۱۱ و ۷ شهرداری شیراز محسوب می‌شود.
قاید مراد کفایی
قایدمراد کفایی مشهور به «کامراد»، متخلّص به «مراد» و «کفایی» شاعر دوبیتی سرای پارسی‌گو، فرزند دوم قاید شاه‌قلی، در سال ۱۲۵۵ خورشیدی در روستای چهاربرج (بخش آب پخش - شهرستان دشتستان استان بوشهر) چشم به جهان گشود.
قائدمراد ابتدا در محضر پدری فرزانه که خود از نعمت سواد بهرهٔ کافی داشته شاگردی نموده، بعدها به همراه سایر برادران به روستای زیارت (شهرستان دشتستان) رفته تا در مکتب خانهٔ آن نزد ملّایان آگاه و با سواد به خواندن کتب قدیم فارسی و فراگیری علوم قرآنی بپردازد. کوشش پدر به سوادآموزی و اصرار قایدمراد به یادگیری علوم مختلف زمانه چنان ویژگی زیبای علم خواهی را در وجود ایشان نهادینه می‌کند که در سراسر عمر هدفی جز سوادآموزی و علم خواهی بر نمی‌گزیند. مطالعهٔ فراوان در زمینه‌های مختلف علمی با تجسّس در کتب ملل مختلف از جمله کتاب‌هایی که به سفارش وی توسّط تاجران چینی و هندی فراهم می‌گردید چنان مهارت و تبحّری در انجام امور سحرگونه و اعجاب انگیز به قاید مراد بخشیده بود که امروزه مردم توان ساحری و انجام امور غیبی او را فراتر از قدرت شاعریشان دانسته، از کارهای اعجاب انگیزش داستان‌های فراوان تعریف می‌کنند.
اگر چه توانایی قاید مراد در سرودن همه قالبهای شعری مبرهن است، امّا آنچه از او به یادگار مانده دو بیتی‌های نغز و پر مغزی است که در روزگار بی خط و کتابت آن روز سینه به سینه به نسل‌های پس از خود منتقل گشته است.
از شاعران و بزرگان همدوره مراد می‌توان به آقاخان شبانکاره، محمدعلی نادم، غضنفرالسلطنه برازجانی، شیخ حسین انصاری و نعمت‌الله کمالی اشاره نمود.
قاید مراد در هجدهم خرداد هزار سیصد و بیست و دو خورشیدی در سن ۶۷ سالگی درگذشت و در آرامگاه قدیمی شهر سعدآباد به خاک سپرده شد.
نمونه ای از دوبیتی های وی:
---
لوسین کار
لوسین کار (Lucien Carr (۱ مارس ۱۹۲۵ – ۲۸ ژانویه ۲۰۰۵) از اعضای اصلی حلقه نسل بیت در نیویورک در دهه ۱۹۴۰ بود. او نه نویسنده بود و نه شاعر اما بسیاری او را منبع الهام هنرمندان نسل بیت می‌دانند.
دانشگاه کلمبیا و نسل بیت
گروهی که بعدها با نام نسل بیت شهرت یافت با ورود لوسین کار به دانشگاه کلمبیا شکل گرفت. او و آلن گینزبرگ هر دو در یک خوابگاه دانشجویی زندگی می‌کردند و در کریسمس ۱۹۴۳، رفاقتشان آغاز شد. جیمز کمپبل در کتابی به نام این است نسل بیت ماجرای آشنایی این دو نفر را این‌طور تعریف می‌کند: از اتاق لوسین کار موسیقی برامس به گوش می‌رسیده و گینزبرگ مشتاق می‌شود ببیند چه کسی به موسیقی محبوب او گوش می‌دهد. گینزبرگ در دفتر خاطراتش از لوسین کار به عنوان اولین عشق خود یاد می‌کند. در زمستان همان سال، لوسین کار، گینزبرگ را با ویلیام باروز آشنا کرد و چند ماه بعد با یکی دیگر از دانشجویان دانشگاه کلمبیا به نام جک کرواک طرح دوستی ریختند. لوسین کار باهوش و کاریزماتیک بود و به سرعت سردمدار این گروه شد - او آنها را با اشعار پر احساس آرتور رمبو و زندگی شبانه گرینویچ ویلج آشنا کرد. او روشنفکری جنجالی بود، بسیار می‌نوشید، به مهمانی‌های دانشگاه کلمبیا شور و حال می‌داد. کاری نبود که از او برنیاید: از پاره کردن صفحات انجیل گرفته تا این که جک کرواک را متقاعد کند در یک چلیک آبجو برود و او را در سراشیبی خیابان برادوی قل بدهد. او الگو و سرمشق هنرمندان نسل بیت بود. کرواک در وصف لوسین کار گفته بود: «مردی‌ست با هوشی سرشار، کلمات از درونش فوران می‌کنند، خیال می‌کنی شکسپیر دوباره متولد شده است، این بار با زلف طلایی و هاله‌ای دور سرش.» و از گینزبرگ بارها نقل شده که: «لو حلقه اتصال بود.» او بر اساس تعالی‌گرایی امرسونی و بوهمینیسم پاریسی تزی ارائه داد به نام «نگرش نو». این تز سنگ بنای نوشته‌های انقلابی نسل بیت شد و بر سه اصل استوار بود: در ۱۳ اوت ۱۹۴۴، در زمانی که تمام اروپا را درگیر و دار جنگ بود، کرواک و کار نقشه‌ای دیوانه‌وار کشیدند. آنها تصمیم گرفتند قاچاقی سوار کشتی‌ای به مقصد فرانسه شوند و رد پای آرتور رمبو، شاعر محبوب لوسین را، در پاریس دنبال کنند. اما مست کردند و دیر به کشتی رسیدند و خدمه کشتی پیاده‌شان کردند. کمی بعد این دو نفر از هم جدا شدند اتفاقاتی که بعد از این رخ داد را بسیاری «گناه نخستین» نسل بیت نامیده‌اند.
قتل
در ۱۳ اوت ۱۹۴۴، در روزی که متفقین نیروهایشان را با موفقیت در سواحل جنوبی فرانسه پیاده کردند، نیویورک تایمز به جای پرداختن به خبر پیشروی متفقین، ترجیح داد صفحه اول خود را به ماجرای یک قتل اختصاص دهد: «دانشجوی کلمبیا دوستش را به قتل رساند و جسدش را در رودخانه هادسن غرق کرد.» لوسین کار، دانشجوی ۱۹ ساله دانشگاه کلمبیا، در ساعات اولیه صبح، در پارک ریورساید در شمال غرب منهتن، مردی را با ضربات متعدد چاقو به قتل رساند. سپس جیب‌های مقتول را با سنگ پر کرد و جسد را در رودخانه انداخت.
مقتول مردی بود به نام دیوید کمرر که لوسین کار او را از کودکی می‌شناخت. او نخستین بار در سنت لوئیس، با دیوید کمرر و از طریق او، با دوست دوران کودکی‌اش، ویلیام اس. باروز آشنا شد. کمرر مدرس دانشگاه واشینگتن بود و مدتی در سنت لوییس کار مربی‌گری یک گروه پیشاهنگی پسران را برعهده داشت. در همین زمان بود که کمرر با لوسین کارِ دوازده ساله آشنا شد.
در مورد رابطه کار و کمرر روایت‌های مختلفی وجود دارد. وکلای مدافع کار، معتقدند کمرر عاشق لوسین بود و هر جا که لوسین می‌رفت، سر در پی‌اش می‌گذاشت، طبق روایت آنها کمرر از اندوور تا دانشگاه شیکاگو لوسین را تعقیب کرد. لوسین دو ترم در شیکاگو درس خواند تعقیب کرد و بعد به نیویورک رفت. کمرر هم بلافاصله سر از نیویورک درآورد. خانواده لوسین کار هم این روایت را تأیید می‌کنند و معتقدند جابه‌جایی‌های فراوان لوسین کار در نوجوانی و جوانی و خودکشی او در دانشگاه شیکاگو را به مزاحمت‌های کمرر مربوط بوده‌است. از سوی دیگر، دوستان کمرر مدعی شدند که در مورد کمرر بی‌انصافی شده‌است، طبق روایت آنها، کمرر هم یکی از اعضای اصلی نسل بیت بود، هرگز به کار نظری نداشت و اصلاً همجنس‌گرا نبود. اما به هر ترتیب، چه این رابطه مطلوب لوسین بود و چه نبود، به نظر می‌رسد لوسین از این که می‌توانست مردی مسن‌تر را به ساز خود برقصاند لذت می‌برد.
آن طور که لوسین کار ماجرای شب ۱۳ اوت ۴۴ را تعریف می‌کند، بعد ار جدا شدن از کرواک، در پارک ریورساید به کمرر برمی‌خورد. کمرر قصد داشته به او تعرض کند و لوسین برای دفاع از حیثیتش او را با دو ضربه چاقو به قتل رسانده‌است. دفاع اصلی لوسین کار این بود که همجنس‌گرا نیست.
لوسین بعد از قتل به دیدن باروز رفت و پاکت سیگار خونی کمرر را نشانش داد. باروز سیگار را در توالت انداخت و به کار توصیه کرد وکیل بگیرد و خودش را تسلیم کند. اما کار پیش کرواک رفت و با هم به محل وقوع قتل برگشتند. عینک کمرر را چال کردند و چاقوی پیشاهنگی کار را دور انداختند. بعد، هر دو با هم به سینما و موزه هنر مدرن رفتند.
کار، عاقبت خودش را تسلیم کرد. باروز و کرواک هم به عنوان «شاهد مطلع» دستگیر شدند. این اولین بار بود که نام کرواک در روزنامه‌ای منتشر می‌شد. پدر باروز به سرعت با قید وثیقه او را آزاد کرد اما گفته می‌شود که پدر کرواک حاضر نشد برای او به وثیقه بگذارد. کرواک با وثیقه پدر و مادر دوست‌دخترش، ادی پارکر، آزاد شد به این شرط که او و ادی بلافاصله با هم ازدواج کنند.
این پرونده به دلایل متعدد توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. یکی این که افراد درگیر در ماجرا جوان، زیبا و تحصیل‌کرده بودند. مسئلهٔ دوم اشاره به همجنس‌گرایی بود. همجنس‌گرایی در آن زمان یک رسوایی تمام‌عیار به حساب می‌آمد و طبعاً بر جذابیت داستان اضافه کرد. داستان مردی مسن و همجنس‌گرا که پسری جوان و دگرجنس‌گرا را قربانی امیال خود کرده، داستان محبوب روزنامه‌ها شد و از آن با عنوان «قتل برای دفاع از ناموس» یاد کردند. این پرونده یکی از اولین نمونه‌هایی بود که از شیوهٔ دفاع بر مبنای هراس از همجنس‌گرایی استفاده شد. مبنای دفاع این بود که اگر فردی دگرجنس‌گرا از سوی یک همجنس‌گرا مورد تعرض قرار بگیرد، چنان دچار اشمئزاز می‌شود که کنترل اعمال خود را از دست می‌دهد و نمی‌توان او را به سبب جرمی که مرتکب شده گناهکار دانست.
لوسین کار به جرم قتل شبه عمد، به دو سال زندان محکوم شد. کرواک تنها چند روز را در زندان گذراند.
پس از زندان
پس از آزادی، لوسین کار کاملاً تغییر کرد و مسیر دیگری را در پیش گرفت. گرچه در جمع کردن اعضای اصلی نسل بیت و تشکیل هسته مرکزی نقش محوری داشت، اما بعد از این ماجرا ترجیح داد خود را از کانون توجه دور نگه دارد. با فرانچسکا فن هارتز ازدواج کرد، در روزنامه یونایتدپرس اینترنشنال مشغول به کار شد و تا ۴۷ سال به بعد در کار خبر باقی ماند. او و فرانچسکا صاحب سه فرزند شدند: سیمون، ایتن و کیلب کار (که نویسنده است). لوسین کار رفاقتش با نسل بیت را تا پایان عمرشان حفظ کرد، اغلب اولین خواننده آثارشان بود اما خود را از هیاهوی آنها دور نگه داشت.
مرگ
لوسین کار در سن ۷۹ سالگی بر اثر سرطان درگذشت.
در دیگر آثار
در سال ۲۰۱۳ فیلمی به نام عزیزانت را بکش دربارهٔ نسل بیت و ماجرای این قتل، به کارگردانی جان کروکیداس و با بازی دنیل رادکلیف (در نقش آلن گینزبرگ)، دین دی‌هان (لوسین کار)، مایکل سی هال (دیوید کمرر)، بن فاستر (ویلیام باروز) و جک هیوستن (جک کرواک) ساخته شد.
رامیرو گوئرا
رامیرو گوئرا (Ramiro Guerra؛ زادهٔ March 21, 1997) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک میانی بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا، زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۹ سال اسپانیا، و زیر ۲۰ سال اروگوئه بازی کرده‌است.
مدونا
مَدونا لوئیز چیکونی (Madonna Louise Ciccone؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۵۸) خواننده، ترانه‌نویس و بازیگر آمریکایی است. از او با عنوان افتخاری «ملکه پاپ» یاد می‌شود و همچنین به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌ها در فرهنگ عامه شناخته می‌شود. مدونا برای بازآفرینی و تنوع‌پذیری در تولید موسیقی، ترانه‌سرایی و نمایش بصری مشهور است. او به دلیل عبور از مرزهای بیان هنری در موسیقی جریان اصلی در حالی که کاملاً مسئولیت تمام جنبه‌های شغلی خود را بر عهده داشت، نیز شناخته شده‌است. آثار مدونا که ترکیبی از مضامین اجتماعی، سیاسی، جنسی و مذهبی است، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته و باعث ایجاد جنجال‌هایی نیز شده‌است. از مدونا بیشتر به عنوان یک شخصیت تأثیرگذار بر دیگر هنرمندان یاد می‌شود.
مدونا در میشیگان به دنیا آمد و بزرگ شد. او در سال ۱۹۷۸ به شهر نیویورک نقل مکان کرد تا در رشته رقص مدرن فعالیت کند. مدونا پس از دوره‌ای اجرا به عنوان درامر، گیتاریست و خواننده در بندهای بریک‌فست کلاب و امی، با انتشار نخستین آلبوم استودیویی خود با عنوان مدونا (۱۹۸۳) به شهرت رسید. او این روند را با مجموعه‌ای از آلبوم‌های موفق از جمله آلبوم‌های پرفروش مثل یک باکره (۱۹۸۴) و آبی واقعی (۱۹۸۶) و همچنین آلبوم برنده‌های جایزه گرمی پرتو نور (۱۹۹۸) و اعتراف‌ها بر روی جایگاه رقص (۲۰۰۵) ادامه داد. مدونا در طول حرفه خود تک‌آهنگ‌های شماره یک بسیاری را منتشر کرده‌است، از جمله «مثل یک باکره»، «لا ایسلا بونیتا»، «مثل یک نیایش»، «وگ»، «تعظیم کن»، «یخ‌زده»، «موسیقی»، «هانگ آپ»، و «۴ دقیقه».
محبوبیت مدونا با ایفای نقش در فیلم‌هایی مانند ناامیدانه در جستجوی سوزان (۱۹۸۵)، دیک تریسی (۱۹۹۰)، لیگ خودشان (۱۹۹۲)، و اویتا (۱۹۹۶) افزایش یافت. در حالی که برای اویتا برنده جوایز گلدن گلوب بهترین بازیگر زن شد، بسیاری از دیگر فیلم‌های او نظرات ضعیفی از سوی منتقدان دریافت کردند. مدونا به عنوان یک بازرگان، کمپانی ماوریک را در سال ۱۹۹۲ تأسیس کرد؛ این کمپانی شامل ماوریک رکوردز، یکی از موفق‌ترین ناشرهای تأسیس‌شده توسط هنرمندان در تاریخ بود. از دیگر کارهای او می‌توان به مارک‌های مد، کتاب‌های کودکان، کلوپ‌های سلامتی و فیلم‌سازی اشاره کرد. او در خیریه‌های مختلفی همکاری می‌کند و در سال ۱۹۹۸ بنیاد پرتو نور و در سال ۲۰۰۶ ریزینگ ملاوری را تأسیس کرد.
مدونا اولین هنرمند زن بود که از پتانسیل کامل موزیک ویدئو بهره برداری کرد. او با طراحان برتری همچون ژان پل گلتیر، عکاسان برجسته ای همچون: استیون میسل و هرب ریتس، و کارگردان هایی نظیر: مری لمبرت و دیوید فینچر همکاری کرد مدونا با الهام بخشی از  فرهنگ باشگاه های زیرزمینی موفق به ایجاد  تصاویر متمایز جنسی و طنزی مانند آلبوم "مانند یک باکره" (در سال1984 شد.) و نیز پس از آن توانست با ارائه لباس بحث برانگیز قرمز و سیاه که با عنوان بوسه یک قدیس در آن زمان  شناخته میشد در موزیک ویدئو جنجالی مانند یک نیایش تابو شکنی کند.
مدونا موفق شد که بیش از  ۱.۵ میلیارد دلار از فروش بلیت تورهای کنسرت خود در طول دوران حرفه‌ای اش درآمد کسب کند. با توجه به اطلاعات ارائه شده توسط Billboard Boxscore، او پردرآمدترین هنرمند برای تور انفرادی در تمام دوران ها است که بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۶ بیش از ۱.۳۱ میلیارد دلار درآمد داشته است.او تنها زن در تاریخ است که دارای دو کنسرت انفرادی با ۱۰۰/۰۰۰ بلیت فروخته شده است. کنسرت «Who's That Girl World Tour» او در «پارک دو سئو»، پاریس، بیش از صد و سی هزار تماشاگر را به خود جلب کرد،پس از آن در حالی که کنسرت «Girlie Show» او در ورزشگاه ماراکانا، ریودوژانیرو برگزار می‌شد، موفق شد که بیش از صد و بیست هزار نفر را به آنجا بکشاند. مدونا توانست با دریافت بهترین جایزه موزیک ویدئو از جوایز موسیقی ویدئوی ام‌تی‌وی در سال ۱۹۸۶ اولین برنده زن این جایزه باشد.
طبق بیلبورد، مدونا موفق‌ترین هنرمند انفرادی در تاریخ چارت 100 آهنگ داغ جهان (دومین نفر پس از بیتلز) و موفق‌ترین هنرمند کلوپ رقص در تمام دوران است. مدونا با ۴۴ آهنگ شماره یک در جدول آهنگ های Hot Country بالاتر از جورج استریت قرار گرفت. در لیست Hot 100 نیز بیش از هر هنرمند زن دیگری در تاریخ؛ وی این رکورد را در بین همه هنرمندان برای نزدیک به دو دهه (بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۰) در اختیار داشت، اما پس از این دریک این رکورد را کسب کرد. .مدونا دارای رکورد بین‌المللی برای بیشترین تک آهنگ شماره یک توسط یک هنرمند زن در استرالیا (برای۱۱ بار)، کانادا (برای ۲۵ بار)، ایتالیا (برای۲۳ بار)،ایرلند (برای ۸ بار)،فنلاند (برای ۷ بار)، اسپانیا (برای ۲۱ بار)، و بریتانیا (برای ۱۳ بار ).در چهلمین سالگرد نمودارهای کنترل رسانه GfK، مدونا به عنوان موفق‌ترین فرد برای بهترین هنرمند تک آهنگِ رتبه برتر در چارت ها رتبه‌بندی شد.
۱۹۵۸–۱۹۸۱: اوایل زندگی و شروع حرفه
مَدونا لوئیز چیکونی در روز ۱۶ اوت ۱۹۵۸ در بی سیتی، میشیگان از پدر و مادری کاتولیک به نام مدونا لوئیز (موسوم به فورتین) و سیلویو آنتونی «تونی» چیکونی به دنیا آمد. والدین پدرش مهاجرانی ایتالیایی از پاچنترو بودند در حالی که مادرش از نژاد فرانسوی-کانادایی بود. تونی چیکونی یک مهندس طراحی بود که در کرایسلر و جنرال موتورز کار می‌کرد. اعضای خانواده از آنجا که مدونا هم نام مادرش بود، او را «نونی کوچک» صدا می‌زدند. مدونا بعداً در مورد نامش گفت، «چگونه می‌توانم غیر از آنچه مدونا نامیده‌ام، چیز دیگری باشم؟ من یا یک راهبه می‌شدم یا این.» او دو برادر بزرگ‌تر به نام‌های آنتونی و مارتین و سه خواهر و برادر کوچک‌تر به نامهای پائولا، کریستوفر و ملانی دارد.
هنگامی که مدونا در سال ۱۹۶۶ در کلیسای کاتولیک تأیید شد، نام ورونیکا را به عنوان نام تأییدی پذیرفت. او در حومه دیترویت پونتیاک و آون تونسی (تپه‌های روچستر فعلی) بزرگ شد. ماه‌ها قبل از فوت مادرش در اثر سرطان پستان در اول دسامبر ۱۹۶۳، مدونا متوجه تغییراتی در رفتار و شخصیت خود شد، اگرچه دلیل آن را نمی‌فهمید. مادرش برای توضیح وضعیت پزشکی خود ضرر کرده بود و اغلب وقتی مدونا از او در این مورد سال می‌پرسید، شروع به گریه می‌کرد. مدونا بعداً اعلام کرد که مفهوم مرگ مادرش را درک نکرده‌است.
تأثیر مرگ مادرش باعث شد مدونا برای آرامش مدتی را نزد مادر بزرگ پدری خود زندگی کند. خواهر و برادران چیکونی از خانه‌داران تنفر داشتند و در برابر هر کسی که به خانه آنها آورده می‌شد و فکر می‌کردند سعی می‌کنند جای مادر عزیزشان را بگیرند، مخالفت کردند. مدونا بعداً در مصاحبه‌ای با ونتی فر دوران کودکی خود را به این شکل توصیف می‌گوید: «من خودم را دختری تنها که در جستجوی چیزی بود می‌دیدم. من سرکشی نمی‌کردم من به خوب بودن در کارهایم اهمیت می‌دادم، من مانند دخترای عادی موهای زیر بغلم را نمی‌تراشیدم و آرایش نمی‌کردم اما من درس خوان بودم و نمرات خوبی می‌گرفتم و می‌خواستم کسی شوم.» مدونا از اینکه پدرش تونی را نیز می‌توان از دست داد وحشت می‌کرد و معمولاً نمی‌توانست بخوابد مگر اینکه در نزدیکی او باشد.
در سال ۱۹۶۶، تونی با جوآن گوستافسون، خانه‌دار خانواده ازدواج کرد. آن دو صاحب دو فرزند به نام‌های جنیفر و ماریو شدند. مدونا به دلیل ازدواج مجدد از پدرش کینه ورزید و در برابر او شروع به کینه‌ورزی کرد و روابط آن‌ها پس از سال‌ها تیره‌تر شد. او دوران تحصیلی‌اش را در مدارس ابتدایی کاتولیک سنت فردریک و سنت آندرو و مدرسه راهنمایی غرب گذارند. مدونا در مدرسه به نمره های بالای خود معروف بود و به دلیل رفتارهای غیر متعارفش شناخته شد. او در راه‌روهای میان کلاس‌ها حرکات چرخ و فلکی و بالانس را انجام می‌داد و در طول کلاس دامنش را بالا می‌کشید تا پسران لباس زیرش را ببینند.
در سال ۱۹۷۸، مدونا دانشکده را رها کرد و دوباره به شهر نیویورک نقل مکان کرد. او در مورد نقل مکان خود به نیویورک می‌گوید، «این اولین باری بود که با هواپیما سفر می‌کردم، اولین باری بود که تاکسی سوار می‌شدم. من با ۳۵ دلار در جیبم به اینجا آمدم و این شجاعانه‌ترین کاری است که تا به حال انجام داده‌ام.» طولی نکشید که او در یک آپارتمان در محله الفبت سیتی در ایست ویلیج ساکن شد. او هنگام کار در دانکن دوناتس و با گروه‌های رقص مدرن، شرکت در کلاس‌های تئاتر رقص آمریکایی آلوین آیلی پول کمی داشت و سرانجام با پرل لانگ در تئاتر رقص به اجرا می‌پرداخت. او همچنین زیر نظر مارتا گراهام، رقصنده و طراح رقص مشهور آمریکایی به تحصیل در حرفهٔ رقص پرداخت. مدونا به عنوان یک رقاص پشتیبان برای دیگر هنرمندان مطرح آغاز به کار کرد. شبی هنگام بازگشت از تمرین، دو مرد با چاقو به مدونا تجاوز و او را مجبور به انجام قضیب‌لیسی کردند. او در مورد این حادثه می‌گوید، «طعمی از ناتوانی من، این به من نشان داد که با تمام قدرتی که من از خودم نشان داده بودم، هنوز هم نمی‌توانم خودم را نجات دهم، هرگز نمی‌توانستم آن را فراموش کنم.»
در حالی که به عنوان خوانندهٔ پشتیبان و رقصنده برای هنرمند دیسکو فرانسوی پاتریک هرناندز در تور جهانی ۱۹۷۹ خود اجرا می‌کرد، مدونا عاشقانه با موسیقیدان دن گیلروی دوست شد و آن دو در یک کنیسه متروکه در کرونا، کوئینز زندگی می‌کردند. آن‌ها با هم نخستین گروه راک، بریک‌فست کلاب را تشکیل دادند و مدونا برای آن آواز می‌خواند و درام و گیتار می‌زد. در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ او بریک‌فست کلاب را ترک کرد و به همراه دوست‌پسر خود در آن زمان استیون بری، به عنوان درامر گروه امی را تشکیل داد. این دو با هم شروع به نوشتن ترانه کردند، اما مدونا بعداً تصمیم گرفت خودش را به عنوان یک هنرمند تک‌خوان پیشرفت دهد. موسیقی او دی‌جی و تهیه‌کنندهٔ موسیقی مارک کامنز را تحت تأثیر قرار داد. پس از آن کامنز ترتیب جلسه‌ای بین مدونا و سیمور استین بنیانگذار سایر رکوردز را داد.
۱۹۸۵–۱۹۸۲: مدونا، مثل یک باکره و ازدواج اول
پس از آنکه مدونا با سایر قرارداد تک‌آهنگ بست، نخستین تک‌آهنگ او، «همه» در اکتبر ۱۹۸۲ و تک‌آهنگ دوم «آزرده شدن» در مارس ۱۹۸۳ منتشر شد. هر دو به هیت‌های بزرگ در کلاب‌های ایالات متحده تبدیل شدند و به جایگاه سوم جدول ترانه‌های داغ باشگاه رقص که توسط مجلهٔ بیلبورد (مجله) گردآوری می‌شود، رسیدند. پس از این موفقیت، او آغاز به ساخت نخستین آلبوم هم‌نام خود، مدونا کرد که اصولاً توسط رجی لوکاس از وارنر برادرز تهیه شده‌است. با این حال، او از ترانه‌های تکمیل‌شده راضی نبود و با تکنیک‌های تولیدی لوکاس مخالف بود، بنابراین تصمیم گرفت که کمک بیشتری برای ضبط آلبوم را در دست بگیرد. در این مدت، مدونا با هنرمندژان میشل باسکیا قرار می‌گذاشت اما به دلیل اعتیادش به هروئین رابطه‌اش را با او قطع کرد.
مدونا با دوست پسرش جان جان «ژله‌بین» بنیتز آشنا شد و از او برای پایان دادن به تولید آلبوم کمک خواست. بنیتز بیشتر قطعات را ریمیکس کرد و «تعطیلات» را تهیه کرد که سومین تک‌آهنگ مدونا و نخستین موفقیت جهانی او در ده جایگاه برتر جدول‌ها بود.