cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
اعدام خانواده رومانوف
برنامه‌ریزی برای اعدام
در ۱۶ ژوئیه، شوروی اورال به یوروفسکی اطلاع داد که نیروهای ارتش سرخ در همهٔ جهات عقب‌نشینی می‌کنند و اعدام نمی‌تواند بیش از این به تعویق بیفتد. یک تلگرام رمزگذاری شده برای تأیید نهایی توسط گلوشچیوکین و گئورگی صفروف در حدود ساعت ۶ بعد از ظهر برای لنین در مسکو ارسال شد. هیچ سابقهٔ مستندی از پاسخ مسکو به این تلگرام وجود ندارد، اما یوروفسکی اصرار داشت که دستوری از سوی CEC برای ادامهٔ کار، توسط گولوشچیوکین در حوالی ساعت ۷ بعد از ظهر به او داده شده‌است. این ادعا با ادعای آلکسی آکیموف یکی از گاردهای سابق کرملین مطابقت داشت که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ اظهار داشت که اسوردلوف به او دستور داده‌است که تلگرافی ارسال کند که تأییدیهٔ CEC را در مورد «محاکمه» (کد اعدام) تأیید کند. ساعت ۸ شب، یوروفسکی رانندهٔ خود را فرستاد تا کامیونی برای حمل اجساد، تهیه کند. هدف دیگر، این بود که آن کامیون را در نزدیکی ورودی زیرزمین، با موتور روشن، پارک کنند تا صدای شلیک گلوله را پنهان کنند. یوروفسکی و پاول مدودف برای استفاده در آن شب، ۱۴ تفنگ جمع‌آوری کردند: دو تپانچه براونینگ (یکی M1900 و دیگری M1906)، دو تپانچهٔ کلت ام۱۹۱۱، دو موزر سی۹۶، یک اسمیت و وسون و هفت ناگانت ام۱۸۹۵.
در دفتر فرماندهی، یوروفسکی پیش از توزیع تفنگ‌ها، قربانیان را برای هر قاتل تعیین کرد. آرماکوف تنها کسی بود که مأمور کشتن دو زندانی (الکساندرا و بوتکین) شد. یوروفسکی به افراد خود دستور داد که «برای جلوگیری از خونریزی بیش از حد و افزایش سرعت کار، مستقیماً به قلب شلیک کنند.» حداقل دو تن از لِت‌ها، یک اسیر جنگی اتریشی مجارستانی به نام آندراس ورهاس و آدولف لپا که خود مسئول گروه لِت بود، از پذیرفتن مسئولیت شلیک به زنان، خودداری کردند. یوروفسکی آن‌ها را به‌دلیل شکست «در آن لحظهٔ مهم در انجام وظیفهٔ انقلابی خود» به خانه پوپوف فرستاد.
اجرای اعدام
حوالی نیمه‌شب ۱۷ ژوئیه، یوروفسکی به پزشک رومانوف، یوجین بوتکین، دستور داد تا خانوادهٔ خوابیده را بیدار کند و از آن‌ها بخواهد که لباس‌های خود را بپوشند، به این بهانه که خانواده به‌دلیل هرج و مرج قریب‌الوقوع در یکاترینبورگ به مکانی امن منتقل خواهند شد. به زندانیان گفته شد که در اتاق سرداب منتظر کامیونی که آن‌ها را به خانهٔ جدید منتقل می‌کند، بمانند. چند دقیقه بعد، جوخهٔ اعدام پلیس مخفی را آوردند و یوروفسکی دستوری که کمیتهٔ اجرایی اورال به او داده بود را با صدای بلند خواند:"نیکلای الکساندرویچ، به‌دلیل این موضوع که بستگان تو، به حملات خود علیه روسیهٔ شوروی ادامه داده‌اند، کمیتهٔ اجرایی اورال، تصمیم به اعدام تو گرفته‌است!"نیکلای رو به خانواده‌اش برگشت و گفت: چی؟ چی؟ یوروفسکی به‌سرعت، دستور را تکرار کرد و سلاح‌ها بلند شدند. یوروفسکی اسلحهٔ کلت خود را به سمت نیم‌تنهٔ نیکلای بلند کرد و شلیک کرد و نیکولای با حداقل سه گلوله در سینه‌اش کشته شد. پیتر ارماکوف، کمیسر نظامی ورخ-ایستسک، الکساندرا را با شلیک گلوله به سرش کشت. سپس به ماریا شلیک کرد که به سمت در می‌دوید و گلوله به ران او اصابت کرد. اعدام‌های باقی‌مانده به‌طور آشفته‌ای انجام شد، تا جایی که اتاق چنان پر از دود و گرد و غبار شد که هیچ‌کس نمی‌توانست در تاریکی چیزی ببیند و در میان سر و صدا هیچ فرمانی را بشنود.
الکسی کابانوف که برای بررسی سطح سر و صدا به خیابان دوید، صدای پارس سگ‌ها را از محل اقامت رومانوف‌ها و صدای شلیک گلوله‌ها را به‌طور بلند و واضح با وجود صدای موتور کامیون شنید. سپس کابانوف با عجله به طبقهٔ پایین رفت و به مردان خود گفت که تیراندازی را متوقف کنند و خانواده و سگ‌هایشان را با قنداق تفنگ و سرنیزهٔ خود بکشند. در عرض چند دقیقه، یوروفسکی به‌دلیل دود باروت سوخته و گرد و غبار ناشی از گلوله‌ها، مجبور به توقف تیراندازی شد. وقتی تیراندازی‌ها متوقف شدند، قاتلان درها را باز کردند تا دود پخش شود. در حالی‌که منتظر بودند تا دود کاهش یابد، قاتلان، صدای ناله‌هایی را از داخل اتاق، می‌شنیدند. مشخص شد که اگرچه چندین نفر از همراهان خانواده، کشته شده بودند، اما همهٔ فرزندان امپراتور، زنده بودند و فقط ماریا مجروح شده بود. صدای شلیک اسلحه‌ها توسط خانواده‌های اطراف شنیده شده بود و بسیاری از مردم را بیدار کرده بود. به جلادان دستور داده شد که از سرنیزه‌های خود استفاده کنند. این روش، ناکارآمد و به این معنا بود که بچه‌ها باید با شلیک گلوله در سر آن‌ها کشته شوند. شاهزاده الکسی، نخستین فرزندی بود که اعدام شد. یوروفسکی با ناباوری نظاره‌گر این بود که نیکولین یک خشاب کامل از تفنگ براونینگ خود را صرف الکسی می‌کند، که هنوز بر روی صندلی خود نشسته بود. ارماکوف به او شلیک کرد و با چاقو به او ضربه زد و وقتی در این کار موفق نشد، یوروفسکی او را کنار زد و با شلیک گلوله به سر، پسربچه را کشت. آخرین کسانی که کشته شدند، تاتیانا، آناستازیا و ماریا بودند که چند پوند الماس دوخته‌شده به لباس خود حمل می‌کردند که تا حدودی آن‌ها را در برابر شلیک محافظت می‌کرد. با این حال، آن‌ها با سرنیزه زخمی شدند. اولگا از ناحیه سر زخمی شد. تاتیانا بر اثر یک گلوله به پشت سرش توسط یوروفسکی جان باخت. الکسی دو گلوله به سرش در پشت گوش خورده بود. آنا دمیدوا، خدمتکار الکساندرا، از حملهٔ اولیه جان سالم به در برد، اما در حالی که سعی داشت با بالش کوچکی که با خود حمل می‌کرد و پر از جواهرات گران‌بها بود، از خود دفاع کند، اما از پشت چاقو خورد و جان باخت. در حالی‌که اجساد را روی برانکارد می‌گذاشتند، یکی از دخترها ناله‌ای کرد و صورتش را با بازویش پوشاند. ارماکوف تفنگ الکساندر استرکوتین را گرفت و با سرنیزه به قفسه سینهٔ او زد، اما تفنگ نتوانست به آن نفوذ کند، او سپس هفت‌تیر خود را بیرون آورد و به سر او شلیک کرد.
در حالی‌که یوروفسکی داشت قربانیان را از نظر نبض بررسی می‌کرد، ارماکوف در اتاق قدم می‌زد و اجساد را با سرنیزه‌اش تکان می‌داد. این اعدام‌ها حدود ۲۰ دقیقه به‌طول انجامید.
اقدام به نابودی و دفن اجساد
یوروفسکی و پنج مرد دیگر، اجساد را روی زمین گذاشتند و لباس‌هایشان را درآوردند، لباس‌ها روی هم انباشته و سوزانده شدند و یوروفسکی جواهرات آن‌ها را فهرست کرد. فقط لباس‌های زیر ماریا حاوی جواهراتی نبود. هنگامی که اجساد «کاملاً برهنه» شدند، آن‌ها را به اسید سولفوریک آغشته کردند تا غیرقابل شناسایی شوند.
ابتدا جسد الکسی و سپس جسد تزار و سپس بقیه به داخل چاله‌ای پرتاب شد و دوباره از اسید سولفوریک برای حل کردن اجساد استفاده شد، صورت اجساد نیز با قنداق تفنگ خرد شده و با آهک پوشیده شد و دفن در ساعت ۶ صبح روز ۱۹ ژوئیه به پایان رسید.
یوروفسکی سپس، جسد تزارویچ الکسی و یکی از دختران را جدا کرد و آن‌ها را برای سردرگم کردن هر کسی که ممکن است گور دسته‌جمعی را با ۹ جسد کشف کند، به آتش کشید. او همچنین استخوان‌های باقی‌ماندهٔ آن‌ها را با بیل شکست و در محلی به فاصلهٔ ۱۵ متر از سایر اجساد، دفن کرد. ۴۴ قطعه استخوان کوچک از هر دوی این اجساد در اوت ۲۰۰۷ پیدا شد.
تحقیقات سوکولوف
پس از سقوط یکاترینبورگ به‌دست ارتش سفید ضدکمونیست در ۲۵ ژوئیه، دریاسالار الکساندر کولچاک کمیسیون سوکولوف را برای تحقیق در مورد قتل‌ها در پایان همان ماه، تأسیس کرد. نیکولای سوکولوف، یک بازپرس قانونی برای دادگاه منطقه‌ای اومسک، برای انجام این کار منصوب شد. او در فوریهٔ ۱۹۱۹ با تعدادی از همراهان پیشین رومانوف، به‌ویژه پیر گیلیارد، الکساندرا تگلوا و سیدنی گیبس مصاحبه کرد. سوکولوف تعداد زیادی از اموال و اشیای قیمتی رومانوف‌ها را در معدن مجاور محل دفن، کشف کرد. در میان آن‌ها قطعات استخوان سوخته، چربی فشرده، دندان مصنوعی و عینک دکتر بوتکین، کرست، نشان‌ها و سگک کمربند، کفش، کلید، مروارید و الماس، چند گلولهٔ شلیک‌شده، و بخشی از انگشت بریده‌شدهٔ یک زن و جسد سگ رومانوف‌ها جیمی وجود داشت.
سوکولوف در نهایت نتوانست محل دقیق دفن را پیدا کند. بازگشت قریب‌الوقوع نیروهای بلشویک در ژوئیهٔ ۱۹۱۹ او را مجبور به خروج از منطقه کرده بود اما او جعبهٔ حاوی آثاری را که به‌دست آورده بود، همراه خود به فرانسه برد. سوکولوف هشت جلد از گزارش‌های عکاسی و شاهدان عینی را جمع‌آوری کرد. او پیش از این‌که بتواند تحقیقات خود را تکمیل کند در سال ۱۹۲۴ در فرانسه بر اثر سکته قلبی درگذشت. آن جعبه اکنون در کلیسای ارتدکس روسی سنت‌جوب در اوکل، بروکسل نگهداری می‌شود. گزارش مقدماتی او در همان سال در کتابی به زبان فرانسوی و سپس روسی و در سال ۱۹۲۵ به زبان انگلیسی منتشر شد. تا سال ۱۹۸۹، این تنها روایت تاریخی پذیرفته‌شده از قتل‌ها بود. او به اشتباه به این نتیجه رسیده بود که زندانیان، بلافاصله بر اثر تیراندازی جان خود را از دست داده و اجساد، در آتش به‌کلی سوزانده و نابود شده‌اند. انتشار و پذیرش جهانی این تحقیقات، شوروی را بر آن داشت تا در سال ۱۹۲۶ کتابی مورد تأیید دولت را منتشر کند که تا حد زیادی آثار سوکولوف را سرقت ادبی کرد و اعتراف کرد که ملکه و فرزندانش به‌همراه تزار، به‌قتل رسیده‌اند.
دولت اتحاد جماهیر شوروی به تلاش برای کنترل گزارش قتل‌ها ادامه داد و انتشار گزارش سوکولوف ممنوع شد. دفتر سیاسی لئونید برژنف، خانه ایپاتیف را فاقد «اهمیت تاریخی کافی» دانست و در سپتامبر ۱۹۷۷ توسط یوری آندروپوف، رئیس وقت کاگ‌ب، کمتر از یک سال پیش از شصتمین سالگرد قتل‌ها تخریب شد. یلتسین در خاطرات خود می‌نویسد که «دیر یا زود ما شرمندهٔ این بربریت خواهیم بود». تخریب این خانه اما مانع بازدید زائران و پادشاهی‌خواهی از این مکان نشد.
کارآگاه آماتور محلی الکساندر آودونین و فیلمساز، گلی ریابوف، قبری کم‌عمق را در ۳۰ تا ۳۱ مه ۱۹۷۹ پس از سال‌ها تحقیق پنهان و مطالعهٔ شواهد اولیه، یافت. سه جمجمه از قبر خارج شد، اما پس از ناکامی در یافتن دانشمند و آزمایشگاهی برای کمک به بررسی آن‌ها، و نگرانی از عواقب یافتن قبر، آودونین و ریابوف آن‌ها را دوباره در تابستان ۱۹۸۰ دفن کردند. ریاست جمهوری میخائیل گورباچف دوران گلاسنوست (باز بودن) و پرسترویکا (اصلاحات) را به‌همراه داشت، که باعث شد ریابوف در ۱۰ آوریل ۱۹۸۹ قبر رومانوف‌ها را برای اخبار مسکو فاش کند، که این کار، باعث ناخشنودی آودونین شد. بقایای این اجساد، در سال ۱۹۹۱ توسط مقامات شوروی در یک «نبش قبر رسمی» عجولانه که محل را ویران کرد و شواهد گران‌بهایی را از بین برد، متلاشی شد. از آن‌جایی که هیچ لباسی روی اجساد وجود نداشت و صدمات وارده بسیار زیاد بود، بحث در مورد این‌که آیا که در سن پترزبورگ و منتسب به آناستازیا شناسایی و دفن شده بود، واقعاً مال او بود یا ماریا، ادامه داشت.
در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۷، گروه آماتور دیگری از علاقه‌مندان محلی، گودال کوچکی را که حاوی بقایای الکسی و خواهرش بود، در محلی نه‌چندان دور از قبر اصلی، در جاده کوپتیاکی پیدا کردند. اگرچه محققان جنایی و متخصصان ژنتیک، آن‌ها را به‌عنوان الکسی و یکی از خواهرانش، ماریا یا آناستازیا، شناسایی کردند، اما همچنان در بایگانی ایالتی در انتظار تصمیم کلیسا بودند، که مستلزم بررسی دقیق‌تر بود.
قاتلان
ایوان پلوتنیکوف، استاد تاریخ در دانشگاه دولتی ماکسیم گورکی اورال، ثابت کرده‌است که اعدام‌کنندگان، یاکوف یوروفسکی، گریگوری پی‌نیکولین، میخائیل آ. مدودف (کوپرین)، پیتر ارماکوف، استپان واگانوف، الکسی جی. کابانوف بوده‌اند. پیوتر وویکوف مسئول امحا اجساد و شاهد ماجرا بود، اما بعداً ادعا کرد که در قتل‌ها شرکت داشته‌است و اموال یکی از دختران مرده را غارت کرده‌است. پس از این قتل، او قرار بود اعلام کند که «جهان هرگز نخواهد فهمید که ما با آن‌ها چه کردیم.» ویکوف در سال ۱۹۲۴ به‌عنوان سفیر شوروی در لهستان منصوب شد و در ژوئیهٔ ۱۹۲۷ توسط یک پادشاهی‌خواه روس، ترور شد.
مردانی که مستقیماً در قتل خانوادهٔ امپراتوری نقش داشتند، تا حد زیادی در ماه‌های بلافاصله پس از قتل جان سالم به در بردند. استپان واگانوف، همکار نزدیک ارماکوف، در اواخر سال ۱۹۱۸ به‌دلیل مشارکت در اقدامات خشن و سرکوب وحشیانهٔ مردم محلی، توسط دهقانان مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. پاول مدودف، رئیس محافظان خانهٔ ایپاتیف و یکی از چهره‌های کلیدی در قتل‌ها، در فوریهٔ ۱۹۱۹ توسط ارتش سفید در پرم دستگیر شد. وی در بازجویی خود منکر مشارکت در قتل شد و در زندان بر اثر بیماری تیفوس درگذشت. الکساندر بلوبورودوف و معاونش، بوریس دیدکوفسکی، هر دو در سال ۱۹۳۸ در جریان پاکسازی بزرگ کشته شدند. فیلیپ گولوشچیوکین در اکتبر ۱۹۴۱ در زندان NKVD به‌ضرب گلوله کشته شد و در قبری بی‌نام و نشان دفن شد.
سه روز پس از قتل، یوروفسکی شخصاً در مورد وقایع آن شب به لنین گزارش داد و در یک قرار ملاقات در شهر مسکو پاداش گرفت. او چندین پست کلیدی اقتصادی و حزبی داشت و در سال ۱۹۳۸ در بیمارستان کرملین در سن ۶۰ سالگی درگذشت. او قبل از مرگ، اسلحه‌هایی را که در قتل‌ها استفاده کرده بود را به موزهٔ انقلاب در مسکو اهدا کرد،
لنین از خبر مرگ دوشس اعظم الیزابت که به‌همراه پنج رومانوف دیگر در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ در آلاپیوسک به‌قتل رسید، استقبال کرد.
پیامدها
اگرچه گزارش‌های رسمی شوروی، مسئولیت این تصمیم را برعهدهٔ شورای اورال قرار می‌دهد، اما بنا بر گزارش‌ها، نوشته‌ای در دفتر خاطرات لئون تروتسکی نشان می‌دهد که این دستور، توسط خود لنین صادر شده‌است. با این‌حال، هیچ مدرک قاطعی مبنی بر این‌که لنین یا اسوردلوف دستور اعدام‌ها را داده‌اند وجود ندارد. سولویلوف، رهبر کمیته تحقیقات روسیه در تحقیقات سال ۱۹۹۳ در مورد قتل خانوادهٔ رومانوف، به این نتیجه رسیده‌است که هیچ سند قابل اعتمادی در مورد مسئول اصلی انجام قتل‌ها وجود ندارد.
در طول سال‌ها، تعدادی از مردم ادعا کردند که بازماندگان این خانواده هستند. در ماه مه ۱۹۷۹، بقایای بیشتر اعضای خانواده و همراهان، توسط علاقه‌مندان پیدا شد که این کشف را تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی مخفی نگه داشتند. در ژوئیهٔ ۱۹۹۱، اجساد پنج عضو خانواده (تزار، تزارینا و سه تن از دخترانشان) از قبر خارج شد. پس از بررسی پزشکی قانونی و شناسایی و تأیید دی‌ان‌ای، اجساد با احترام دولتی در کلیسای سنت کاترین کلیسای جامع پیتر و پل در سن پترزبورگ، که اکثر پادشاهان روسیه از زمان پتر یکم در آن مدفون هستند، آرام گرفتند. بوریس یلتسین و همسرش همراه با بستگان رومانوف از جمله شاهزاده مایکل کنت در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند. شورای مقدس با تصمیم دولت در فوریهٔ ۱۹۹۸ برای دفن بقایای اجساد در قلعهٔ پیتر و پل مخالفت کرد و یک قبر «نمادین» را ترجیح داد تا صحت هویت اجساد، مشخص شود. در نتیجه، هنگامی که آن‌ها در ژوئیهٔ ۱۹۹۸ به‌خاک سپرده شدند، توسط کشیشی که مراسم را برگزار می‌کرد، به‌جای خانوادهٔ امپراتوری، آن‌ها را «قربانیان مسیحی انقلاب» نامیدند. پاتریارک الکسی دوم، که احساس می‌کرد کلیسا در تحقیقات، به حاشیه رانده شده‌است، از انجام مراسم خاک‌سپاری خودداری کرد و اسقف‌ها را از شرکت در مراسم تشییع، منع کرد. رئیس‌جمهور روسیه، بوریس یلتسین، قتل خانوادهٔ سلطنتی را یکی از شرم‌آورترین فصول تاریخ روسیه توصیف کرد.
دو جسد باقی‌مانده از الکسی و یکی از خواهرانش که به‌عقیدهٔ محققان روسی، ماریا و به‌نظر آمریکایی‌ها آناستازیا هستند، در سال ۲۰۰۷ کشف شدند.
در ۱۵ اوت ۲۰۰۰، کلیسای ارتدکس روسیه اعلام کرد که به‌دلیل «تواضع، صبر و فروتنی» اعضای این خانواده، آن‌ها را به‌عنوان یکی از خانواده‌های قدیس اعلام کرد. با این‌حال، به‌دلیل اختلاف‌نظرهای پیش از این موضوع، اسقف‌ها، رومانوف‌ها را به‌عنوان شهید معرفی نکردند، بلکه در عوض، آن‌ها را حاملان شور و اشتیاق معرفی کردند.
در طول سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، کلیسای تمام مقدسین، یکاترینبورگ در محل خانهٔ ایپاتیف ساخته شد.
در ۱ اکتبر ۲۰۰۸، دادگاه عالی فدراسیون روسیه حکم داد که نیکلای دوم و خانواده‌اش قربانی سرکوب سیاسی هستند و از آن‌ها اعاده حیثیت کرد. این اعادهٔ حیثیت، توسط حزب کمونیست فدراسیون روسیه محکوم شد و قول داده شد که این تصمیم، «دیر یا زود اصلاح خواهد شد».
در روز پنجشنبه، ۲۶ اوت ۲۰۱۰، یک دادگاه روسی به دادستان‌ها دستور داد تا تحقیقات در رابطه با پروندهٔ قتل تزار نیکلای دوم و خانواده‌اش را بازگشایی کنند. واحد اصلی تحقیقات دادستان کل روسیه اعلام کرد که به‌طور رسمی تحقیقات جنایی در مورد قتل نیکلای را به‌دلیل گذشت زمان زیادی از جنایت و به، دلیل این‌که عاملان آن، مرده بودند، بسته‌است. با این وجود، دادگاه باسمانی مسکو دستور بازگشایی پرونده را صادر کرد.
در اواخر سال ۲۰۱۵، با اصرار کلیسای ارتدکس روسیه، بازرسان روسی اجساد نیکلای دوم و همسرش الکساندرا را برای آزمایش مجدد دی‌ان‌ای، نبش قبر کردند، که تأیید شد، استخوان‌ها متعلق به این زوج است.
یک نظرسنجی انجام‌شده توسط مرکز تحقیقات افکار عمومی روسیه در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ نشان داد که ۵۷ درصد از روس‌ها، معتقدند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، یک جنایت شنیع غیرقابل توجیه است و ۲۹٪ از پرسش‌شوندگان عقیده دارند که «آخرین امپراتور روسیه، بهای بسیار بالایی برای اشتباهاتش پراخت کرده‌است». ۴۶ درصد از افرادی که بین ۱۸ تا ۲۴ سال سن دارند، معتقدند که نیکلای دوم باید به خاطر اشتباهاتش مجازات می‌شد. تنها ۳ درصد از روس‌ها «مطمئن بودند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، انتقام عادلانهٔ مردم، برای جبران اشتباهات امپراتور بود» در صدمین سالگرد این قتل‌ها، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیمایی به رهبری کیریل یکم در یکاترینبورگ شرکت کردند و از مرکز شهر که رومانوف‌ها در آن‌جا کشته شدند به سمت صومعه‌ای در گانینا یاما حرکت کردند. در آستانهٔ صدمین سالگرد اعدام رومانوف‌ها، دولت روسیه اعلام کرد که کاوش‌های جدید دولتی، بار دیگر تأیید کرده‌است که اجساد، متعلق به رومانوف‌ها هستند. دولت اما از برگزاری یک مراسم یادبود، خودداری کرد، زیرا رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین نیکلای دوم را حاکمی ضعیف می‌داند.
ناسی
ناسی به رئیس سنهدرین (عبری: סנהדרין؛ یونانی: συνέδριον سِنِدریون به معنی «با هم نشستن» یا «انجمن») دادگاه و شورای عالی یهودیان در زمان گذشته گفته می‌شد که از بیست و سه داور از شهرهای فلسطین، تشکیل می‌شد. یکی از وظایف ناسی انجام امورات مربوط به تقویم می‌شد که مهم‌ترین آن‌ها مشخص کردن عادی بودن سال یا کبیسه (سیزده ماهه) بودن آن بوده است.
باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب
باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب (First Croatian Citizens' Sports Club) یک باشگاه فوتبال در شهر زاگرب بود که در سال ۱۹۱۱ تأسیس و در سال ۱۹۴۵ منحل شد. این باشگاه سابقه ۵ قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال یوگسلاوی (۱۹۲۳–۱۹۴۰) را در کارنامه دارد.
باشگاه گراجانسکی در آوریل ۱۹۴۵ توسط دولت کمونیستی جدید یوگسلاوی پس از جنگ جهانی دوم منحل شده و در ژوئن ۱۹۴۵ باشگاه فوتبال دینامو زاگرب با رنگ و نام مستعار گراجانسکی تأسیس شد تا جای باشگاه منحل شده را بگیرد.
استیو هاگی
استیو هاگی (Steve Haguy؛ زادهٔ April 24, 1981) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوریان و باشگاه فوتبال نیم المپیک اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال گوادلوپ بازی کرده‌است.
قدرت سیگنال در مخابرات
در مخابرات، به ویژه در فرکانس رادیویی، قدرت سیگنال به توان خروجی فرستنده اشاره دارد که توسط آنتن مرجع در فاصله ای از آنتن فرستنده دریافت می‌شود. ارسال‌های پرقدرت، مانند مواردی که در پخش‌همگانی مورد استفاده قرار می‌گیرند، بر حسب dB-میلی‌ولت بر متر (dBmV/m) بیان می‌شوند. برای سیستم‌های بسیار کم-توان، مانند تلفن‌های همراه، قدرت سیگنال معمولاً بر حسب dB-میکروولت بر متر (dBμV/m) یا برحسب دسی‌بل برروی سطح مرجع یک میلی‌وات (dBm) بیان می‌شود. در اصطلاحگان پخش‌همگانی، 1mV/m است ۱۰۰۰μV/m یا dBμ ۶۰ (اغلب dBu نوشته می‌شود) است.
قدرت سیگنال دریافتی تخمینی
قدرت سیگنال دریافتی تخمینی در یک تگ RFID فعال را می‌توان به صورت زیر تخمین زد:
به‌طور کلی، می‌توانید نما تلف مسیر را در نظر بگیرید:
از تلف مسیر به فرکانس، عارضه‌نگاری و شرایط محیطی بستگی دارد.
میشیهیرو اوگاساوارا
میشیهیرو اوگاساوارا (Michihiro Ogasawara؛ زادهٔ October 25, 1973) بازیکن بیسبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اژدهایان چونیچی اشاره کرد.
استیو لنگیل
استیو لنگیل (Steeven Langil؛ زادهٔ March 4, 1988) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسین، باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال لگیا ورشو، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال گنگام، باشگاه فوتبال سدان، و باشگاه فوتبال نیم المپیک اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه و مارتینیک بازی کرده‌است.
استیون اتین
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون و باشگاه فوتبال همیلتون آکادمیکال اشاره کرد.
تلفن سیاه
تلفن سیاه یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۲۱ به کارگردانی اسکات دریکسون و نویسندگی دریکسون و رابرت کرگیل است که هر دو با جیسون بلام تهیه‌کننده آن نیز هستند. این فیلم اقتباسی از داستان کوتاه سال ۲۰۰۴ به همین نام اثر جو هیل است. در این فیلم میسون تیمز، مدلین مک‌گرا، جرمی دیویس، جیمز رانسون و ایثن هاک به ایفای نقش پرداخته‌اند. در این فیلم، یک نوجوانِ ربوده‌شده (تیمز) از یک تلفن مرموز برای برقراری ارتباط با یکی از قربانیان سابق اسیرکنندهٔ خود (هاوک) استفاده می‌کند.
جدا شدن دریکسون از کارگردانی دکتر استرنج در چندجهانی دیوانگی او را به سمت تلفن سیاه سوق داد، پروژه‌ای که او و کارگیل از قبل برای ساخت آن برنامه‌ریزی کرده بودند. فیلم‌برداری دو ماه در ویلمینگتون و شهرستان‌های اطراف در ایالت کارولینای شمالی به طول انجامید. این فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱ در جشنواره فانتستیک اکران شد و توسط یونیورسال پیکچرز در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. این فیلم بیش از ۱۵۹ میلیون دلار فروش داشته‌است و به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان به دلیل اجراها و وفاداری به منبع اصلی دریافت کرده‌است.
داستان
در سال ۱۹۷۸، یک کودک‌ربای زنجیره‌ای با نام مستعار «دِ گرَبِر» (The Grabber؛ به معنای رباینده) در خیابان‌های حومه دنور پرسه می‌زند. خواهر و برادر، فینی و گوئن بلیک با پدر بدرفتار و الکلی خود، تِرِنس در این منطقه زندگی می‌کنند. فینی در مدرسه اغلب مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. او با یکی از همکلاسی‌هایش به نام رابین دوستی خوبی دارد که قلدرهای مدرسه را دفع می‌کند. بروس، پسربچه‌ای از مدرسهٔ دیگری که فینی را می‌شناخت، توسط «The Grabber» ربوده می‌شود. گوئن که مانند مادر مرحومش رویاهای فراطبیعی دارد، رؤیای ربوده‌شدن بروس را می‌بیند که در آن مردی سوار بر یک ون سیاه با بادکنک‌های سیاه او را می‌برد. کارآگاهان رایت و میلر در طول مصاحبه‌ای با گوئن، نمی‌توانند ادعاهای او را باور کنند. «The Grabber» رابین و همچنین فینی را چند روز بعد می‌رباید. فینی در یک زیرزمین عایق صوتی از خواب بیدار می‌شود. روی دیوار یک تلفن چرخشی مشکی قطع‌شده‌است که گرَبِر می‌گوید کار نمی‌کند. فینی بعداً صدای زنگ تلفن را می‌شنود و آن را جواب می‌دهد. روح بروس که نمی‌تواند نام خود یا زمانی که زنده بود را به خاطر بیاورد، به فینی دربارهٔ کاشی سطح زمین می‌گوید که او می‌تواند آن را برای حفر تونلی برای فرار، از زمین جدا کند.
جستجوی پلیس برای یافتن فینی ناموفق است. «The Grabber» غذای فینی را می‌آورد و در زیرزمین را بازمی‌گذارد. فینی آماده می‌شود تا دزدکی بیرون بیاید اما پسر دیگری به نام بیلی، از طریق تلفن سیاه مانع او می‌شود. او توضیح می‌دهد که این بازی‌ای است که گرَبِر انجام می‌دهد، و او در طبقهٔ بالایی منتظر است تا در صورت ترک زیرزمین به فینی با کمربند حمله کند. بیلی به او نشان می‌دهد که چطور از طنابی که بیلی پیدا کرده بود، استفاده کند تا از پنجره زیرزمین بیرون بیاید. در حین بالا رفتن فینی، میله‌های پنجره می‌شکنند، که از بالا رفتن مجدد او جلوگیری می‌کند. گوئن رؤیای ربوده‌شدن بیلی را می‌بیند و به پدرش در مورد اتفاقاتی که در حال رخ‌دادن است اعتماد می‌کند.
رایت و میلر با مرد عجیب و غریبی به نام مکس صحبت می‌کنند که با برادرش در آن منطقه اقامت دارد. فاش می‌شود که فینی در زیرزمین مکس نگهداری می‌شود که او از آن بی‌خبر است و «The Grabber» برادر اوست. پس از یک مبادلهٔ آشفته با گرَبِر، جایی که او صداقت فینی را آزمایش می‌کند، به نظر می‌رسد که او می‌خواهد فینی را رها کند. فینی با یکی دیگر از قربانیان او به نام گریفین از طریق تلفن صحبت می‌کند. گریفین ترکیبی از یک قفل را به فینی نشان می‌دهد و به او اطلاع می‌دهد که گرَبِر در طبقهٔ بالا به خواب رفته‌است. فینی مخفیانه به طبقهٔ بالا می‌رود و قفل در را باز می‌کند، اما سگ «Grabber» به او از فرار فینی هشدار می‌دهد. فینی از خیابان فرار می‌کند اما دوباره دستگیر می‌شود.
فینی که از تلاش ناموفق خود برای فرار ناامید شده‌است، به تلفن سیاه پاسخ می‌دهد تا قربانی دیگری را بشنود، پسر پانکی به نام وَنس که فینی از او می‌ترسید. ونس به فینی دربارهٔ انباری متصل به آن اتاق می‌گوید که اگر سوراخی را در دیوار ایجاد کند می‌تواند از فریزر آن طرف دیوار خارج شود. فینی با روکش مخزن توالت سوراخی را ایجاد می‌کند اما متوجه می‌شود که درب فریزر از بیرون قفل شده‌است. تلفن سیاه یک بار دیگر با رابین در آنسوی خط، زنگ می‌زند. او به فینی دلداری می‌دهد و او را تشویق می‌کند تا بالاخره بایستد و برای خودش بجنگد. او به فینی رهنمودهایی می‌دهد که گیرندهٔ تلفن را برداشته و آن را با خاکی که کنده کرده بود پر کند تا به عنوان سلاح استفاده کند.
گوئن، رؤیای ربوده شدن وَنس را در سر می‌پروراند و املاک «The Grabber» را کشف می‌کند. او خانه را پیدا می‌کند و با کارآگاهان رایت و میلر تماس می‌گیرد. مکس متوجه می‌شود که فینی در خانه نگهداری می‌شود و با عجله به زیرزمین می‌رود تا او را آزاد کند، اما برادرش او را با تبر می‌کشد. پلیس به خانه‌ای که گوئن پیدا کرده بود می‌رود، اما متوجه می‌شود که خانه خالی است. آنها در زیرزمین، اجساد مدفون قربانیان گرَبِر را پیدا می‌کنند. «The Grabber» با تبر به فینی حمله می‌کند، اما فینی موفق می‌شود با استفاده از طناب او را به زمین بزند و باعث می‌شود او به داخل تونلی که فینی حفر کرده بود، بیفتد، جایی که گرَبِر مچ پایش در میله‌های پنجره‌ای که در پایین قرار داده شده‌است گیر می‌افتد. ارواح پیش از اینکه فینی با سیم تلفن گردن او را بشکند و او را بکشد، از طریق تلفن به سرزنش‌کردن گرَبِر می‌پردازند. فینی حواس سگ نگهبان را با گوشت فریزر پرت می‌کند و با استفاده از ترکیبی که یادگرفته از خانه فرار می‌کند. فینی از خانهٔ روبه‌روی خیابان از گورستان خارج می‌شود و در آنجا با گوئن متحد می‌شود و پلیس به سمت ملک هجوم می‌آورد. خواهر و برادر با رسیدن پدرشان به یکدیگر دلداری می‌دهند و پدرشان با گریه از رفتارش عذرخواهی می‌کند. در مدرسه، فینی با اعتماد به نفس در کنار دوستش در کلاس می‌نشیند.
بازیگران
بازیگران دیگر همچنین شامل ربکا کلارک در نقش دانا معشوقهٔ فینی؛ جی. گاون وایلد (موس)، اسپنسر فیتزجرالد (باز)، جردن آیزایا وایت (متی)، و بردی رایان (مت) در نقش قلدرهای مدرسه هستند؛ علاوه بر آن میگل کازارز مورا (رابین)، تریستان پراوونگ (بروس)، رابرت فورتوناتو (پلیس)، جیکوب موران (بیلی)، بردی هپنر (ونس) و بنکس رپتا (گریفین) در نقش قربانیان «The Grabber» ظاهر می‌شوند.
استیون انگوسان
استیون انگوسان (Steven N'Guessan؛ زادهٔ July 29, 2000) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
تلفن سیاه
تولید
این فیلم با بودجه ۱۶ تا ۱۸ میلیون دلاری فیلمبرداری شد. تصویربرداری اصلی در ۹ فوریه ۲۰۲۱ آغاز شد و در ۲۷ مارس به پایان رسید. فیلمبرداری در ویلمینگتون، کارولینای شمالی، و در اطراف شهرستان‌های نیو هانوفر، برانزویک، و کلمبوس، تحت عنوان کاری «Static» انجام شد. مارک کورون موسیقی متن را در طول پس‌تولید ساخت، و فیلم تا دسامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید.
دریکسون برای ساخت تلفن سیاه از فیلم‌های چهارصد ضربه (۱۹۵۹)، ستون فقرات شیطان (۲۰۰۱)، بچه رزماری (۱۹۶۸) و رمان دعا برای اوون مینی اثر جان اروینگ الهام گرفت.
رسانه خانگی
تلفن سیاه در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ در قالب ویدئو به‌درخواست منتشر شد و ۴۵ روز پس از نخستین نمایش آن برای پخش در وب‌سایت پیکاک یونیورسال در دسترس قرار گرفت.
فروش گیشه
تا ۱۶ اوت ۲۰۲۲، تلفن سیاه حدود ۸۷٫۷ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و ۶۵ میلیون دلار در مناطق دیگر فروش داشته که مجموع کلی ۱۵۲٫۷ میلیون دلار را نشان می‌دهد.
در ایالات متحده و کانادا، تلفن سیاه در کنار الویس اکران شد و پیش‌بینی می‌شد در آخر هفته افتتاحیه خود از ۳۱۵۰ سینما ۱۵ تا ۲۰ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز اول اکران ۱۰٫۲ میلیون دلار فروش داشت که ۳ میلیون دلار از پیش‌نمایش‌های پنجشنبه شب بود. این فیلم به فروش ۲۳٫۶ میلیون دلاری ادامه داد و در جایگاه چهارم گیشه ایالات متحده قرار گرفت. زنان ۵۱ درصد از مخاطبان را در طول افتتاحیه آن تشکیل می‌دادند، که بین ۱۸ تا ۳۴ سال (مخاطبان هدف ) ۶۴ درصد از فروش بلیت و افراد زیر ۲۵ سال ۵۳ درصد را تشکیل می‌دادند. این فیلم در دومین آخر هفته اکران خود ۱۲٫۲ میلیون دلار (و ۱۴٫۲ میلیون دلار در چهار روز آخر هفته روز استقلال) فروش کرد و در گیشه ایالات متحده پنجم شد. سپس در سومین آخر هفته ۷٫۸ میلیون دلار به فروش اضافه کرد. در خارج از ایالات متحده و کانادا، این فیلم در آخر هفته افتتاحیه ۱۲٫۵ میلیون دلار، در هفته دوم ۸٫۳ میلیون دلار (کاهش ۲۸ درصدی)، و در سومین هفته ۴٫۹ میلیون دلار به دست آورد.
پاسخ انتقادی
مخاطبان نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم نمره متوسط «+B» در مقیاس «+A» تا «F» دادند، درحالی که پست‌ترک گزارش داد که ۸۶٪ از تماشاگران گفته‌اند که قطعاً این فیلم را توصیه می‌کنند.
اسکرین رنت پاسخ انتقادی را به‌طور کلی مثبت توصیف کرد، با اینکه از سرعت فیلم و «مقدار ترس» آن انتقاد کرد، اما به دلیل وفاداری آن به منبع، کارگردانی دریکسون و عملکرد هاک آن را تحسین کرد. هایدی ونبل از سینمابلند با اشاره به نقدهایی که از بازیگران کودک، موسیقی متن و فیلمنامه فیلم تحسین می‌کردند، موافقت کرد و نوشت: «به نظر می‌رسد که این اقتباس از جو هیل تماشاگران سینما را خشنود می‌کند، البته تا زمانی که مخاطبان بدانند که با این فیلم درگیر چیزی عمیق‌تر از یک تجربهٔ «از ترس از جا پریدن» می‌شوند.»
آینده
دریکسون در ژوئن ۲۰۲۲ گفت که هیل یک «ایده شگفت‌انگیز» را برای دنباله‌ای به او ارائه کرده‌است که در صورت موفقیت فیلم اول انجام خواهد داد.
میکا بوید
میکا بوید (Micah Boyd؛ زادهٔ april 6, 1982) ورزشکار روئینگ اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
چه ربطی به عشق دارد؟ (فیلم ۲۰۲۲)
چه ربطی به عشق دارد؟ (What's Love Got to Do With It?) فیلم کمدی رمانتیک بریتانیایی محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی شکهار کاپور است که بر اساس فیلم‌نامه‌ای از جمیما خان ساخته شده‌است. لیلی جیمز، شازاد لطیف، شبانه اعظمی، اما تامپسون، سجل علی، الیور کریس، آسیم چودری، جف میرزا، آلیس اور-ایوینگ و راحت فتح‌علی خان در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.
چه ربطی به عشق دارد؟ اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲ داشت و در ۲۴ فوریه ۲۰۲۳ توسط استودیوکانال در بریتانیا اکران شد.
تولید
در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام شد که لیلی جیمز، اما تامپسون و شازاد لطیف به بازیگران این فیلم ملحق شده‌اند که با کارگردانی شکر کاپور بر اساس فیلمنامه‌ای از جمیما خان ساخته شده، و در کنار تیم بوان و اریک فلنر تهیه‌کننده فیلم نیز خواهد بود. فلنز تحت شرکت ورکینگ تایتل فیلمز آن را تولید خواهد کرد و استودیوکانال توزیع آن را بر عهده دارد. در ژانویه ۲۰۲۱، راب برایدون، شبانه اعظمی، سجل علی و آسیم چودری به بازیگران این فیلم پیوستند.
مراحل تصویربرداری اصلی در دسامبر ۲۰۲۰ آغاز شد.
بازخورد
این فیلم در اجماع منتقدان راتن تومیتوز که از بازبینی جمعی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۴۶ منتقد امتیاز ۷۴٪ با میانگین نمرهٔ ۵٫۹/۱۰ را کسب کرده‌است.
زاویه براده
زاویه براده پارامتری است که در بریدن و فرایند ماشین‌کاری استفاده می‌شود، که در آن زاویه برش نسبت به صفحه کار. سه نوع زاویه براده وجود دارد: مثبت، صفر یا خنتی و منفی
زاویه براده برداری مثبت
عموما:
زاویه براده برداری منفی
عموما:
زاویه براده برداری صفر
عموما:
زاویه براده پیشنهادی
زاویه براده پیشنهادی می‌تواند بسته به ماده تحت برش، عمق برش، جنس دستگاه برش، سرعت برش، تنظیمات و روند متفاوت باشد. جدول زیر خلاصه ای از زاویه برش را برای سوراخ‌کاری، آسیاب کردن، اره کردن و چرخش یک نقطه در ماشین تراش ارائه می‌دهد.
استیون پاول
استیون پاول (Steven Paulle؛ زادهٔ February 10, 1986) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کن و باشگاه فوتبال دیژون اشاره کرد.
میکا کوگو
میکا کوگو (Micah Kogo؛ زادهٔ June 3, 1986) دونده دو استقامت، و ورزشکار دو و میدانی اهل کنیا است.
وصله غیررسمی
وصله غیررسمی، نوعی |وصله برای یک نرم‌افزار یا بازی ویدئویی است که توسط گروهی از کاربران ساخته شده و توسعه‌دهندگان نقشی در آن نداشته‌اند. مشابه وصله‌های رسمی، این وصله‌ها هم اشکالات نرم‌افزاری یا کمبودها را برطرف می‌کنند. در مقایسه با مود یا کرک، وصله‌های غیررسمی باعث تغییر کاربری نرم‌افزار یا بازی نمی‌شوند.
میکائلا ولف
میکائلا ولف (Mikaela Wulff؛ زادهٔ April 24, 1990) قایقران قایق بادبانی اهل فنلاند است.
دمشق، شهرستان کافی، آلاباما
دمشق (به انگلیسی: Damascus) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کافی، آلاباما واقع شده‌است. دمشق ۱۰۹٫۱۲ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
تاریخچه
اداره پست دمشق از سال ۱۸۸۵تا ۱۹۰۷ فعالیت داشت.
هفته بازی‌های پاریس
هفته بازی‌های پاریس یا به طور خلاصه PGW، یک نمایشگاه بازرگانی مخصوص بازی‌های ویدئویی است که هر سال در نمایشگاه پورته د ورسایلس واقع در پاریس، فرانسه برگزار می‌شود. این رویداد توسط یک سازمان فرانسوی حامی بازی‌های ویدئویی به‌نام SELL برگزار می‌شود.
استیون پینتو بورخس
استیون پینتو بورخس (Steven Pinto-Borges؛ زادهٔ March 26, 1986) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلرمون فوت و باشگاه فوتبال گنگام اشاره کرد.
ایول، آلاباما
ایول (به انگلیسی: Ewell) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان داله، آلاباما واقع شده‌است. ایول۱۲۱٫۹۲ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
سلامت الکترونیک
این اصطلاح می‌تواند شامل طیف وسیعی از خدمات یا سیستم‌هایی باشد که در حیطه پزشکی / بهداشت و درمان و فناوری اطلاعات قرار دارند، از جمله:
سواد سلامت الکترونیک
سواد سلامت الکترونیکی به عنوان "توانایی جستجو، یافتن، درک و ارزیابی اطلاعات بهداشتی از منابع الکترونیکی تعریف می‌شود و دانش مورد استفاده برای رسیدگی یا حل یک مشکل بهداشتی را اعمال می‌کند. با توجه به این تعریف، سواد الکترونیک شامل شش نوع سواد می‌شود: سنتی، اطلاعات، رسانه‌ها، بهداشت، کامپیوتر و علمی. از میان اینها، ادبیات رسانه‌ای و کامپیوتر به موضوع اینترنت مرتبط است، زیرا سواد رسانه‌های سلامت از طریق آگاهی از بی‌توجهی یا دیدگاه رسانه‌ها، توانایی درک معنای صریح و ضمنی از پیام‌های رسانه ای و معناداری از پیام‌های رسانه‌ای است. در ادبیات تعاریف دیگری از توانایی و اثربخشی رسانه قابل درک است، اما صرفاً به اطلاعات مربوط به سلامت در اینترنت اختصاص ندارد. داشتن مهارت‌های کامپوزیتی از سواد الکترونیک سلامت به مصرف‌کنندگان بهداشت کمک می‌کند تا نتایج مثبتی از استفاده از اینترنت برای اهداف بهداشتی به دست آورند. سوادآموزی الکترونیک هم مصرف‌کنندگان رااز آسیب محافظت می‌کند هم آنان را برای مشارکت کامل در تصمیم‌گیری مربوط به سلامت توانمند می‌سازد افرادی با سطوح سواد بهداشتی بالا بیشتر از خطرات ناشی از عدم اطمینان در اینترنت آگاهی دارند از سوی دیگر، گسترش منابع دیجیتال به حوزه بهداشت در قالب سواد الکترونیک می‌تواند شکاف‌های جدیدی را بین مصرف‌کنندگان بهداشت ایجاد کند. سواد سلامت الکترونیک نه تنها مستلزم دردسترسی صرف به تکنولوژی نیست، بلکه مهارت دانش قابل دسترسی نیز نیازمند است.
سونیک ایکس
سونیک ایکس یک مجموعه تلویزیونی انیمه ژاپنی به کارگردانی هاجیمی کمگاکی است که بر اساس سری بازی‌های ویدیویی سونیک خارپشت لئو گالانته از شرکت سگا ساخته شده‌است. سونیک ایکس توسط تی‌ام‌اس انترتینمنت تحت همکاری سگا و سونیک تیم تولید شد و در ۵۲ قسمت از ۶ آوریل ۲۰۰۳ تا ۲۸ مارس ۲۰۰۴ از تی‌وی توکیو پخش شد. ۲۶ قسمت دیگر از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ در ایالات متحده، کانادا، اروپا و خاورمیانه پخش نیز شد. بومی سازی و پخش برنامه در آمریکا توسط ۴کیدز انترتینمنت انجام شد که به همراه تولید موسیقی متن جدید نیز بود.
کنوانسیون باپتیست برزیل
کنوانسیون باپتیست برزیل (به پرتغالی:Convenção Batista Brasileira) یک فرقه مسیحی باپتیست در برزیل است، که به اتحاد جهانی باپتیست وابسته است. دفتر مرکزی در ریو دو ژانیرو است.
سونیک ایکس
این مجموعه درباره‌ی گروهی از حیوانات انسان‌نما می‌باشذ که به طور تصادفی پس از تلاش برای نجات یکی از دوستانشان از دست دشمنشان دکتر اگمن، از خانه خود به زمین تلپورت می‌کنند. جدا از این‌ها، سونیک خارپشت توسط یک انسان پسر به نام کریس ثورندایک، کسی که در حالی که مکرراً با دکتر اگمن و روبات‌هایش بر سر کنترل زمردهای آشوب قدرتمند درگیر می‌شود و به فردی مشهور نیز تبدیل می‌شود به او کمک می‌کند دوستانش را پیدا کند. در قوس نهایی داستان سونیک و دوستانش به همراه کریس به دنیای خود بر می‌گردند و با موجودی گیاه‌مانند به نام کازمو وارد فضای بیرونی می‌شوند و با ارتشی از بیگانگان به اسم متارکس مبارزه می‌کنند.
کنوانسیون باپتیست برزیل
برنامه های اجتماعی
کنوانسیون چندین برنامه اجتماعی را از طریق "Missões Nacionais" به ویژه برای بازپروری معتادان به مواد مخدر، رقص و ورزش و برای جوانان محله های محروم و اسکان کودکان یتیم هماهنگ می کند
سونیک ایکس
سونیک ایکس نقدهای مختلفی را دریافت کرد. به‌طور کلی، نویسندگان از بومی سازی مجموعه برای آمریکا و برخی شخصیت‌های آن انتقاد می‌کردند، اما داستان و زیبایی‌شناسی آن را تحسین می‌کردند. این مجموعه در ایالات متحده و فرانسه محبوب بود اما در ژاپن کمتر مورد توجه قرار گرفت.
کنوانسیون باپتیست برزیل
سفیران سلطنتی
سازمان 'Embaixadores do Rei' (سفیران سلطنتی به زبان فارسی) حضور چشمگیری در این فرقه دارد. این سازمان مسئول بیداری تبلیغی و حرفه ای کشیش ها در طول ۷۰ سال حضور در برزیل است.
میکی کانی
میکی کانی (Miki Kanie؛ زادهٔ december 4, 1988) ورزشکار تیراندازی با کمان اهل ژاپن است.
کنوانسیون باپتیست برزیل
بیشتر ببینید
کتاب مقدس
میکی کانی
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ابوالفضل مهرگان‌فر
ابوالفضل مهرگان‌فر (زاده ۱۳۲۹ در تهران) سرتیپ دوم خلبان جنگنده گرومن اف-۱۴ تام‌کت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
دیلارد، آلاباما
دیلارد (به انگلیسی: Dillard) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان داله، آلاباما واقع شده‌است. دیلارد ۹۲٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
کنوانسیون باپتیست برزیل
بیشتر ببینید
تولد دوباره (مسیحیت)
عیسی
ابوالفضل مهرگان‌فر
خلبان تک‌خال
مورخ نظامی فرانسوی پیر رازو ۶ پیروزی هوایی را به او نسبت داده‌است، رکوردی که او را به عنوان یک خلبان تک‌خال واجد شرایط می‌کند.
جلسه در حضور امپراتور
گوزن کایگی به معنای جلسه در حضور امپراتور کنفرانس‌های خارج از قانون اساسی در مورد موضوعات خارجی با اهمیت شدید ملی بود که توسط دولت امپراتوری ژاپن و در حضور امپراتور ژاپن تشکیل می‌شد. اولین جلسه در ۱۱ ژانویه ۱۹۳۸ و آخرین جلسه در ۱۴ اوت ۱۹۴۵ بود و تعداد این جلسه‌ها در طی جنگ جهانی دوم ۱۵ بار بود.
اولین گوزن کایگی درست قبل از نخستین جنگ چین و ژاپن تشکیل شد. برخی دیگر درست قبل از جنگ روسیه و ژاپن، ورود به جنگ جهانی اول، امضای پیمان سه‌جانبه و زمان‌های مختلف در طول جنگ دوم چین و ژاپن، و به ویژه در ۶ سپتامبر، ۵ نوامبر و در ۱ دسامبر ۱۹۴۱، درست قبل از حمله به پرل هاربر. جلسه نیمه شب ۹ اوت ۱۹۴۵، در واقع در ساعت ۱۲ و ۳ دقیقه ۱۰ اوت به وقت ژاپن آغاز شد. این جلسه بمباران ناگاساکی در ساعت ۱۱:۰۲ صبح ۹ اوت انجام شد در همان روز، شوروی نیز حمله خود را همزمان در سه جبهه در شرق، غرب و شمال به منچوری آغاز کرد. این جلسه به بحث در مورد قبول یا رد اعلامیه پوتسدام اختصاص داشت.
فقط در جریان جلسه ۶ سپتامبر ۱۹۴۱ و جلسه نیمه شب ۹ اوت ۱۹۴۵، برای بحث در مورد پذیرش اعلامیه پوتسدام بود که امپراتور سکوت سنتی خود را شکست. در خلال آخرین مورد، امپراتور از تسلیم (نظامی) با یک شرط دفاع کرد، حفظ امپراتوری و اینکه اعلامیه مذکور شامل هیچ خواسته‌ای نیست که اختیارات امپراتور را به عنوان یک حاکم مستقل خدشه‌دار کند.
استیون پله
استیون پله (Steven Pelé؛ زادهٔ August 28, 1981) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال گنگام، باشگاه فوتبال استراسبورگ، و باشگاه فوتبال مکابی پتخ تیکوا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۲۰ سال فرانسه، و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.
استیون تیکو
استیون تیکو (Steven Thicot؛ زادهٔ February 14, 1987) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناوال، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال توندلا، باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال نانت، باشگاه فوتبال بلننسس، و باشگاه فوتبال سدان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است.
استیون سشن
استیون سشن (Steven Séance؛ زادهٔ February 20, 1992) بازیکن فوتبال است.
الین، آلاباما
الین (به انگلیسی: Eoline) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بیب، آلاباما واقع شده‌است. الین ۸۴٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
آشکارساز هومودین
در مهندسی برق، آشکارساز هومودین روشی برای استخراج اطلاعات است که به عنوان مدولاسیون فاز و/یا فرکانس یک سیگنال نوسانی، با مقایسه‌کردن آن سیگنال با یک نوسان استاندارد رمزگذاری شده‌است که درصورت داشتن حامل اطلاعات پوچ، با سیگنال یکسان خواهد بود. «هومودین» برخلاف فرکانس‌های دوگانهٔ بکار رفته در آشکارساز هتروداین، نشان‌دهنده یک تک فرکانس است.
هنگامی که برای پردازش سیگنال بازتاب شده در سنجش از دور برای عارضه‌نگاری اعمال می‌شود، آشکارساز هومودین فاقد توانایی آشکارساز هتروداین برای تعیین اندازه یک ناپیوستگی ایستا در ارتفاع بین دو مکان است. (اگر مسیری بین دو مکان با ارتفاع درحال تغییر وجود داشته باشد، درصورتی که نمونه برداری به اندازه کافی متراکم باشد، آشکارساز هومودین در اصل می‌تواند فاز سیگنال را درطول مسیر دنبال کند). آشکارساز هومودین به راحتی برای سنجش سرعت قابل استفاده است.
در نوریک
در تداخل سنجی نوری، همودین به این معنی است که تابش مرجع (یعنی نوسان‌ساز محلی) از همان منبع سیگنال قبل از فرایند مدوله‌سازی بدست می‌آید. به عنوان مثال، در اندازه‌گیری پراکندگی لیزر، پرتو لیزر به دو قسمت تقسیم می‌شود. یکی نوسان‌ساز محلی است و دیگری برای بررسی به سیستم کاونده ارسال می‌شود. سپس نور پراکنده شده با نوسان‌ساز محلی روی آشکارساز مخلوط می‌شود. این آرایش این مزیت را دارد که نسبت به نوسانات فرکانس لیزر حساس نیست. معمولاً پرتو پراکنده ضعیف خواهد بود، در این صورت مولفه (تقریباً) ثابت خروجی آشکارساز معیار خوبی برای شدت نوسان‌ساز محلی لحظه‌ای است و بنابراین می‌توان برای جبران هرگونه نوسان در شدت لیزر از آن استفاده کرد.
فناوری رادیو
در فناوری رادیو، وجه تمایز منبع نوسان‌ساز محلی نیست، بلکه فرکانس مورد استفاده است. در آشکارساز هتروداین، نوسان‌ساز محلی با فرکانس جابجا می‌شود، درحالی که در آشکارساز هموداین همان فرکانس تابش را دارد که باید آشکار شود. به گیرنده تبدیل-مستقیم مراجعه کنید.
مرویل فرانسویل
مرویل فرانسویل شهرکی توریستی در غرب کبور در ایالت نُرماندی فرانسه واقع شُده است، مرویل منطقه توریستی و برهنگی آزاد در فرانسه محسوب می‌شود، اما از نظر تاریخی محل یکی از نبردهای جنگ جهانی دوم و اراضی فراساحل آن برای زراعت و پرورش گاو شیری محبوبیت فراوانی دارد.
استیون جوزف مونروز
استیون جوزف مونروز (Steeven Joseph-Monrose؛ زادهٔ July 20, 1990) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لانس، باشگاه فوتبال کورتریک، باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹، و باشگاه فوتبال خنک اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، زیر ۲۰ سال فرانسه، و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.
فادت، آلاباما
فادت (به انگلیسی: Fadette) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گنوا، آلاباما واقع شده‌است. فادت ۷۷٫۱۲ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
استیون فورتس
استیون فورتس (Steven Fortès؛ زادهٔ April 17, 1992) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لو آور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال دماغه سبز بازی کرده‌است.
رؤیای عمیق
برنامه گوگل اصطلاح «رؤیا دیدن» (عمیق) را تعمیم داد تا هم چنین به نسل تصاویری که فعال سازی‌های دلخواه را در یک شبکه عمیق آموزش دیده تولید می‌کنند، اشاره کند؛ و این اصطلاح اکنون به مجموعه ای از رویکردهای مرتبط اشاره دارد.
تاریخ
ایده و نام رؤیا دیدن در سال ۲۰۱۵ به لطف برنامه DeepDream گوگل در اینترنت محبوب شد. این ایده از ابتدای تاریخ شبکه‌های عصبی شکل گرفته‌است و روش‌های مشابهی برای ترکیب بافت‌های بصری استفاده شده‌اند. ایده‌های تجسم مرتبط توسط تعدادی گروه تحقیقاتی (قبل از کار گوگل) توسعه یافتند.
پس از آنکه Google تکنیک‌های خود را منتشر و کد خود را منبع باز (به انگلیسی: open source) کرد، تعدادی از ابزارها در قالب سرویس‌های وب، برنامه‌های کاربردی موبایل و نرم‌افزار دسکتاپ در بازار ظهور کردند تا کاربران بتوانند عکس‌های خود را تغییر دهند.
روند
این نرم‌افزار به منظور شناسایی چهره‌ها و دیگر الگوهای موجود در تصاویر، به منظور طبقه‌بندی خودکار تصاویر، طراحی شده‌است. با این حال، هنگامی که آموزش داده شود، شبکه همچنین می‌تواند به صورت معکوس اجرا می‌شود اگر از آن بخواهیم که تصویر اصلی را به آرامی تنظیم کند تا نورون خروجی داده شده (مثلا برای چهره‌ها یا حیوانات خاص)، نمره دقیق تری به دست آورد. این امر می‌تواند برای تجسم در راستای درک بهتر ساختار نوظهور شبکه عصبی استفاده شود، و همان مبنای مفهوم DeepDream است. با این حال، پس از تکرار کافی، حتی تصاویری که در ابتدا خصوصیات مطلوب ما را نداشتند، به اندازه کافی تنظیم می‌شوند تا شکلی از پاریدولیا حاصل شود که تصاویری توهم زا و سورئال به صورت الگوریتمی تولید کند. بهینه‌سازی به Back-propagation شباهت دارد. (همان انتشار معکوس است)، با این حال به جای تنظیم وزن‌های شبکه، وزن‌ها ثابت شده و ورودی تنظیم می‌شود.
به عنوان مثال، می‌توان یک تصویر موجود را به صورتی تغییر داد که بیشتر «گربه مانند» باشد، و تصویر بهبود یافتهٔ حاصل می‌تواند ورودی جدیدی برای فرایند باشد. این کاربرد مشابه فعالیت‌های جستجوی حیوانات یا الگوهای دیگر در ابرها است.
شباهت ذکر شدهٔ شبیه‌سازی به LSD - و توهم ناشی از psilocybin - نشان دهنده یک شباهت کاربردی بین شبکه‌های عصبی مصنوعی و لایه‌های خاصی از قشر بینایی است.
کاربرد
ایدهٔ رؤیا دیدن را می‌توان روی نورونهای لایهٔ پنهان (داخلی)، اعمال کرد، به غیر از آنهایی که در لایهٔ خروجی هستند. این امر اجازه می‌دهد تا نقش و نمای قسمت‌های مختلف شبکه را شناسایی کنیم. همچنین امکان‌پذیر است ورودی را بگونه ای بهینه‌سازی کنیم که برای یک نورون تک (این کاربرد معمولاً فرایند بیشینه سازی نامیده می‌شود) یا یک لایه کامل از نورون‌ها کافی باشد.
از آنجایی که این تکنیک رویاپردازی اغلب برای تجسم شبکه‌ها یا تولید هنر کامپیوتری مورد استفاده قرار می‌گیرد، به تازگی پیشنهاد شده‌است که اضافه کردن ورودی‌های «رؤیایی» به مجموعه آموزشی، می‌تواند زمان آموزشی برای انتزاع در علوم کامپیوتر را بهبود بخشد.
همچنین می‌توان نشان داد که مدل DeepDream دارای برنامه‌های کاربردی در زمینه تاریخ هنر می‌باشد.
DeepDream در ویدئو موسیقی "Doing It for the money" از گروه "Foster the people"مورد استفاده قرار گرفت.
میکی ناکائو
میکی ناکائو (Miki Nakao؛ زادهٔ June 25, 1978) ورزشکار ورزش شنا اهل ژاپن است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
میلنا رائسویچ
میلنا رائسویچ (Milena Raičević؛ زادهٔ March 12, 1990 ) بازیکن هندبال اهل مونته‌نگرو است.
فیرفیلد، شهرستان کاوینگتون، آلاباما
فیرفیلد (به انگلیسی: Fairfield) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کاوینگتون، آلاباما واقع شده‌است. فیرفیلد ۵۷٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
حسن هرندی
حسن هرندی (زاده ۱۳۳۴ تهران) سرهنگ خلبان گرومن اف-۱۴ تامکت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی است که در طول جنگ ایران و عراق خدمت کرده‌است.
خلبان تک‌خال
پیر رازو، مورخ نظامی فرانسوی، ۶ پیروزی هوایی را به او نسبت داده‌است، رکوردی که او را به عنوان یک خلبان تک‌خال واجد شرایط می‌کند.
استیون موریرا
استیون موریرا (Steven Moreira؛ زادهٔ August 13, 1994) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال تولوز، و باشگاه فوتبال لوریان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team، زیر ۱۹ سال فرانسه، زیر ۲۰ سال فرانسه، و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.
فالکو، آلاباما
فالکو (به انگلیسی: Falco) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کاوینگتون، آلاباما واقع شده‌است. فالکو ۷۴٫۰۷ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
داریوش حضرتقلی‌زاده
داریوش حضرتقلی‌زاده کشتی‌گیر آزادکار ، ورزشکار تیم ملی ایران است. او اهل خراسان شمالی شهر شیروان است.
گرنجبرگ، آلاباما
گرنجبرگ (به انگلیسی: Grangeburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هیوستون، آلاباما واقع شده‌است. گرنجبرگ ۵۷٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
داریوش حضرتقلی‌زاده
وی سابقه کسب مدال نقره در مسابقات کشتی آزاد آسیایی بزرگسالان ۲۰۲۲ را دارد.
قهرمانی آسیا ۲۰۲۲
در وزن ۶۱ کیلوگرم داریوش حضرتقلی زاده در دور اول با نتیجه ۹ بر ۶ مقابل این سانگ چویی از کره جنوبی به پیروزی دست یافت. وی در دور دوم با نتیجه ۱۴ بر ۱۱ علی بیگ علی بیگوف (کشتی گیر روسی الاصل) قهرمان آسیا از بحرین را از پیش رو برداشت و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. وی در این مرحله با نتیجه ۶ بر ۵ از سد اکبر کوربانوف از قزاقستان گذشت و به دیدار فینال راه یافت. حضرتقلی زاده در این با نتیجه ۱۰ بر صفر مغلوب ری هیگوچی دارنده مدال نقره المپیک از ژاپن شد و به مدال نقره رسید.
یادداشت هال
یادداشت هال (Hull note) آخرین پیشنهاد تحویل داده شده قبل از حمله به پرل هاربر و اعلامیه جنگ ژاپن توسط ایالات متحده آمریکا به امپراتوری ژاپن بود. این یادداشت در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۱ تحویل داده شد و وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا کوردل هال آن را امضا کرده‌است. این یادداشت اوج مجموعه ای از حوادث منتهی به حمله به پرل هاربر شد. این یادداشت درخواست‌های قبلی آمریکا برای خروج ژاپن از هندوچین فرانسه را تکرار می‌کند. قبل از حمله به پرل هاربر دیگر هیچ پیشنهاد دیگری توسط آمریکایی ارائه نشد، زیرا دولت ایالات متحده اطلاعاتی مبنی بر آماده‌سازی حمله ژاپن به تایلند را دریافت کرده بود.
زمینه
ایالات متحده به جنگ دوم چین و ژاپن و اشغال بخشی از جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) توسط نیروهای ژاپنی اعتراض کرد. در پی این اعتراض، ایالات متحده از دولت ناسیونالیست چیانگ کای‌شک حمایت کرد. در ژوئیه ۱۹۴۱، واحدهای نظامی ژاپن هندوچین جنوبی فرانسه را اشغال کردند و توافق شفاهی را نقض کردند. بمب افکن‌های ژاپنی به سرعت به پایگاه‌هایی در سایگون و کامبوج نقل مکان کردند، و از آنجا می‌توانستند به مالایای بریتانیا حمله کنند. در نتیجه، بلافاصله پس از اشغال‌های نظامی توسط ژاپن، دولت ایالات متحده تحریم‌های علیه ژاپن را اعمال کرد، از جمله مسدود کردن دارایی‌های ژاپن در ایالات متحده و تحریم صادرات نفت به ژاپن. دین اچسون، یک مقام ارشد وزارت امور خارجه، تصمیم گیرنده اصلی بود. وی سیاست آمریکا را از محدودیت‌های صادراتی و «جنگ مالی کامل علیه ژاپن» تغییر داد.
استیون مویوکولو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال سوشو، و باشگاه فوتبال سلتیک اشاره کرد.
یادداشت هال
زمینه
نتیجه پیش‌بینی شده تحریم اقتصادی بود، که ادوارد میلر عضو اداره تحقیقات فدرال آن را «ویرانگرترین اقدام آمریکا علیه ژاپن» توصیف کرد.
تلاش‌های نهایی برای صلح
پیشنهاد اول، پیشنهادی A، توسط وی در ۶ نوامبر ۱۹۴۱ ارائه شد. این پیشنهاد برای حل و فصل نهایی جنگ چین و ژاپن با عقب‌نشینی نسبی نیروهای ژاپنی بود. اطلاعات نظامی ایالات متحده برخی از کدهای دیپلماتیک ژاپن را رمزگشایی کرده بود، بنابراین آنها می‌دانستند که در صورت عدم موفقیت پیشنهاد دیگری وجود دارد. دولت ایالات متحده متوقف شد و سپس آن را در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۱ رد کرد.
در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۱، نامورا پیشنهاد B را ارائه داد که پیشنهاد می‌کرد در صورت موافقت ایالات متحده برای پایان دادن به کمک به چینی‌های ملی‌گرا، مسدود کردن استقرار نظامی در جنوب شرقی آسیا (بجز تقویت ژاپن در شمال هندوچین)، فروش «مقدار لازم نفت» به ژاپن و یاری کردن ژاپن در تهیه مواد اولیه از هند شرقی هلند، نیروهای ژاپنی را از جنوب هندوچین بیرون بکشد. ایالات متحده در شرف ساختن طرح پیشنهادی مخالف این طرح بود که شامل تأمین سوخت ماهانه برای استفاده غیرنظامی بود. با این وجود، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فرانکلین دلانو روزولت درز برنامه‌های جنگی ژاپن و اخباری مبنی بر اینکه سربازان ژاپنی در حال عزیمت به هندوچین هستند را دریافت کرد. وی سپس دریافت که ژاپنی‌ها در مذاکرات خود صادقانه نیستند و به وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا کوردل هال دستور داد که طرح پیشنهادی برای ژاپن را کنار بگذارد.
در تاریخ ۲۶ نوامبر، مقامات ارشد آمریکایی در کاخ سفید، ایالت، نیروی دریایی و ادارات جنگ می‌دانستند که ژاپن در حال انتقال نیروهای حمله به سمت تایلند است. آنها همچنین می‌دانستند که وزارت خارجه ژاپن مهلت مطلق مذاکرات در تاریخ ۲۹ نوامبر را تعیین کرده‌است زیرا «پس از آن اتفاقات به‌طور خودکار اتفاق می‌افتد.» آمریکایی‌ها متقاعد شده بودند که جنگ در چند روز آغاز خواهد شد، احتمالاً با حملهٔ غافلگیرانه ژاپن.
محتوا
یادداشت هال از دو بخش تشکیل شده‌است: بخش اول «پیش نویس اعلامیه سیاست متقابل» با بیان این اصول است:
تحویل و پذیرش یادداشت هال توسط دولت ژاپن
در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۱، هال، یادداشت هال را به سفیر ژاپن داد، که به عنوان یکی از شرایط آن، خواستار خروج کامل همه نیروهای ژاپنی از هندوچین فرانسه و چین بود. نخست‌وزیر ژاپن توجو هیدکی به کابینه خود گفت که «این یک اولتیماتوم» است.