cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جناح‌بندی سیاسی در جمهوری اسلامی ایران
جناح‌بندی سیاسی در نظام جمهوری اسلامی ایران تاریخی به قدمت عمر آن دارد. این جناح‌بندی‌ها از چپ و راست مذهبی در ابتدای دهه ۱۳۶۰ پس از حذف گروه‌های رقیب آغاز می‌شود؛ و در دهه ۱۳۷۰ به تقابل اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان می‌رسد. این تقابل حدود دو دهه طول کشید تا در نهایت، جناح اصلاح‌طلب به‌عنوان فتنه‌گر در جریانات اعتراضات ۱۳۸۸ حذف شد. در دهه ۱۳۹۰، تقابل میان دو جناح اصول‌گرایان و اعتدالیون، تحت حمایت بخشی از اصلاح‌طلبان، بود که در نهایت، جناح اعتدالیون پس از پایان دولت حسن روحانی از هم گسیخت و به حاشیه رفت.
نهادهای شبه‌دولتی در ایران
وضعیت قانونی شبه دولتی‌ها
در قوانین ایران شخص حقوقی تنها در ۷ شکل قانونی امکان حضور دارد که عبارتند از:
دولتی:وزارتخانه-مؤسسه دولتی- شرکت دولتی
جناح‌بندی سیاسی در جمهوری اسلامی ایران
از آغاز دهه ۱۴۰۰، خود اصول‌گرایان به‌تدریج از یکدیگر فاصله گرفته‌اند و به چند جناح متقابل تبدیل شده‌اند. بارقه‌های این امر را در تقابل میان عدالت‌گرایان و اصول‌گرایان کارگزار بر سر چگونگی توزیع منابع و تقابل میان اصول‌گرایان سنتی و دنباله‌های سپاه پاسداران در مجلس شورای اسلامی می‌توان مشاهده کرد.
نهادهای شبه‌دولتی در ایران
وضعیت قانونی شبه دولتی‌ها
عمومی غیردولتی:۱۸ مؤسسه تحت عنوان مؤسسه عمومی غیردولتی
خصوصی:شرکت تعاونی-شرکت تجاری-موسسات غیر تجاری
جناح‌بندی سیاسی در جمهوری اسلامی ایران
به دلیل مجموعه عوامل و موانعی که ریشه در ساختار قدرت از یک سو، و ماهیت بازیگران سیاسی در جمهوری اسلامی از سوی دیگر دارد، عرصه سیاست در ایران از شفافیت لازم برای صورت‌بندی جریان‌های عمده و بازشناسی آنها از یکدیگر برخوردار نیست.
نهادهای شبه‌دولتی در ایران
وضعیت قانونی شبه دولتی‌ها
با توجه به اینکه به موجب قانون اساسی ازسه بخش اقتصاد کشور دوبخش آن خصوصی است لذا اصل خصوصی بودن یک شخص حقوقی است با هر شکلی مگر آنکه ثابت شود که قانونا در بخش دولتی ویا عمومی قرار دارد؛ بنابراین در مواردی که تشکیلاتی شبه دولتی ویا دارای مدیران دولتی بوده و به نوعی از امکانات دولت بهره می‌برد بدون تردید اینگونه موسسات خصوصی تلقی می‌گردد و دولت ها در مورد این گونه شخصیتهای حقوقی باید مشابه بخش خصوصی با آنها رفتار نماید. مگر آنکه قانونگذار رفتار دیگری را مشخص کرده باشد.
جناح‌بندی سیاسی در جمهوری اسلامی ایران
جناح‌بندی‌های آغازین
از زمان پیدایش جمهوری اسلامی، ایران شاهد تشکیل چند جناح سیاسی بوده است. سوسن سیاوشی استاد علوم سیاسی دانشگاه ترینیتی معتقد است که بسیاری از این جناح‌ها محصول مواضع برخی افراد بانفوذ در رابطه با یک یا چند موضوع اجتماعی، اقتصادی و سیاسی روز بود. مازیار بهروز استاد تاریخ دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو معتقد است که «جناح‌بندی» یکی از واقعیت‌های موجودیتِ سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران از بدو تولد آن بوده است. در ابتدا، دولت موقت به رهبری مهدی بازرگان از بهمن ۱۳۵۷ در مقابل شورای انقلاب اسلامی —که حزب جمهوری اسلامی و شخصیت‌هایی مانند سید محمد بهشتی بر آن مسلط بودند— قرار داشت. پس از کنار رفتن دولت موقت به علت گروگان‌گیری در سفارت آمریکا در آبان ۱۳۵۸، جناح‌بندی سیاسی به صورت تقابل دفتر رئیس‌جمهور به رهبری سید ابوالحسن بنی‌صدر در مقابل حزب جمهوری اسلامی —که روحانیت و اشخاص موسوم به مکتبی‌های معتقد بر آن تسلط داشتند— تا خرداد ۱۳۶۰ ادامه پیدا کرد. در این دوره، نهادهای حاکمیتیِ تعریف‌شده در قانون اساسی، شکل مشخص‌تری پیدا کردند. این دوره با بحران خرداد ۱۳۶۰ ناشی از عزل بنی‌صدر و برقراری تسلط کامل حزب جمهوری اسلامی پایان یافت.
نهادهای شبه‌دولتی در ایران
تراستها و غولهای اقتصادی شبه دولتی
تراست از اتحاد چند شرکت که کالایی مشابه به هم تولید می‌کنند و سهم عمده‌ای از بازار را در اختیار دارند به وجود می‌آید. تراست سهام شرکت‌هایی که در آن عضو هستند را به صورت امانت نگه می‌دارد، امّا مالکیت سهام برای خود شرکت‌ها باقی می‌ماند. امّا شرکت‌ها استقلال مالی، فنی و بازرگانی خود را از دست می‌دهند و تمام امکانات و قدرت عمل آن‌ها در تراست متمرکز می‌شود. وظیفه اصلی تراست کنترل امور شرکتهای عضو از طریق کنترل آرای سهامداران آن شرکت‌ها، انتصاب مدیران و اعمال نظارت مرکزی بر امور یکایک آن‌ها است، به نحوی که حداکثر سود تراست حاصل شود و در نهایت این سود میان اعضا تقسیم گردد. ارگانهایی هستند که به نظر می‌رسد سالهاست از اهداف اولیه خود فاصله گرفته‌اند و به بنیادهای اقتصادی گسترده‌ای تبدیل شده‌اند. انحصار این مراکز شبه دولتی -که گاه بهنگام دریافت بودجه، دولتی می‌شوند و به هنگام حسابرسی خصوصی- در برخی حوزه‌های اقتصاد، راه را برای ورود بخش خصوصی تنگ کرده‌است. اما بدتر از همه اینها فضای مبهم و بعضاً عدم دسترسی سازمان بازرسی و سایر دستگاه‌های نظارتی به اطلاعات عملکرد این بنیادهاست که احتمال بروز فساد در این مجموعه‌ها را دو چندان کرده‌است. ثروت انبوه، نفوذ و دسترسی به اطلاعات و… اهمیت نظارت بر آنها و ارائه گزارش شفاف از عملکردشان را بیشتر می‌کند. ضمن آنکه لازم است نسبت این ارگانها با سیاستهای خصوصی‌سازی دولت تبیین گردد.
جناح‌بندی سیاسی در جمهوری اسلامی ایران
جناح‌بندی‌های آغازین
شخصیت‌هایی مانند احمد آذری قمی، رئیس‌جمهور سید علی خامنه‌ای و سخنگوی شورای نگهبان محمد امامی کاشانی از حامیان جناح محافظه‌کار بودند. پایگاه اجتماعی جناح محافظه‌کار اساساً سرمایه‌داران سنتی بازار و روحانیون عالی‌رتبه‌ای بود که به تفسیر محدود از ولایت فقیه اعتقادی ندارند. بین سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۶، اشخاصی مانند رئیس مجلس اکبر هاشمی رفسنجانی و وزیر امور خارجه علی‌اکبر ولایتی در ائتلاف با چهره‌های تندرو مانند نخست‌وزیر میرحسین موسوی، دادستان کل کشور سید محمد موسوی خوئینی‌ها، نمایندهٔ مجلس هادی غفاری، و وزیر کشور سید علی‌اکبر محتشمی‌پور، جناح دولت‌گرا–اصلاح‌طلب را تشکیل می‌دادند.
جناح راست
در سال‌های آغازین انقلاب، به فعالان سیاسی و احزاب و گروه‌هایی اطلاق می‌شد که به اقتصاد آزاد تمایل داشتند و توسط بازاریان حمایت می‌شدند یا خود ریشه در بازار داشتند. راست‌گرایان در ایران اگرچه در سال‌های نخست پیروزی انقلاب منتقد اقتصاد دولتی بودند و با کاهش نفوذ بازار هم مخالف بودند اما موافقتی هم با نظام سرمایه‌داری نداشتند.
به تبع شرایط انقلابی و برخلاف تعریف کلاسیک از مفهوم سیاسی راست‌گرایان در سال‌های اول پیروزی انقلاب در ایران تمایلی به غرب نداشتند اما پس از پیروزی دوم خرداد و تغییر دیدگاه چپ‌گرایان که شعار افزایش آزادی و اصلاحات سر می‌دادند، راست‌ها به یکی از مخالفان اصلاح‌طلبی تبدیل شدند. از دوران اصلاحات صفت راست در ادبیات سیاسی ایران به معنای جبهه مخالف با اصلاحات درآمد.
جناح چپ
دسته‌بندی چپ و راست در ایران چندان منطبق با تعریف رایج جهانی آن نیست و به خصوص پس از انقلاب ۱۳۵۷ و سپس فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تعاریف آن دگرگون شد. این دسته بیشتر در دو دهه اول انقلاب ۵۷ کاربرد داشت.
مهم‌ترین حزب چپ در ایران، حزب توده بود که از دیدگاه آمریکاستیزانه سید روح‌الله خمینی در جریان انقلاب ۵۷ حمایت می‌کرد اما نظام جمهوری اسلامی ایران جهان‌بینی حزب توده را که مبتنی بر آرای مارکسیستی بود، به شدت رد می‌کرد. از آنجا که گروه‌های چپ دیدگاهی ضد آمریکایی داشتند، از حرکت‌هایی همچون تسخیر سفارت آمریکا در تهران حمایت و حتی در آن مشارکت می‌کردند.
حزب توده در سال ۱۳۶۲ به ظن طراحی کودتای نوژه سرکوب و فعالیت آن در ایران عملاً پایان یافت. موضع چپ‌گرایانه‌ای که این حزب در مخالفت جدی با ایالات متحده مطرح می‌کرد بر دیدگاه بسیاری از گروه‌های سیاسی تأثیرات جدی گذاشت. همچنین در سال‌های اول انقلاب ۵۷ گروه‌هایی که به اقتصاد دولتی تمایل داشتند، در ردیف چپ‌گرایان تعریف می‌شدند.
در دهه دوم پس از انقلاب ۵۷، بسیاری از شخصیت‌ها و سیاستمدارانی که تا آن هنگام به دلیل اعتقاد به اقتصاد دولتی، چپ‌گرا خوانده می‌شدند، به اقتصاد آزاد و سرمایه‌داری تمایل پیدا کردند و در شمار منتقدان اقتصاد دولتی درآمدند. در دهه سوم انقلاب، عمدهٔ گروه‌های چپ‌گرا که از نامزدی خاتمی در انتخابات حمایت می‌کردند، شعار اصلاح‌طلبی و افزایش آزادی‌های اجتماعی و فرهنگی سر دادند.
چپگرایان که تا پیش از آن از تسخیر سفارت آمریکا در تهران حمایت می‌کردند و حتی مخالف گفت‌وگو با آمریکا بر سر مسائل بین‌المللی بودند، در این دوره مواضع خود را به حمایت از ضروری بودن برقراری روابط سیاسی با آمریکا تغییر دادند. در این دوره معنی گروه‌های سیاسی چپ از مدافعان اقتصاد دولتی به منتقد درون حکومتی تغییر یافت و آرام آرام گفتمان چپ‌گرایانه، جای خود را به اصلاح‌طلبی داد.
جناح اصلاح‌طلبان
پس از انتخاب محمد خاتمی در انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶ که با شعار اصلاح‌طلبانه وارد میدان شد، عملاً جریان موسوم به اصلاح‌طلب در ایران شکل گرفت که با پیوستن برخی از گروه‌ها و چهره‌های سیاسی و سپس ظهور احزاب و گروه‌های مدنی قدرت این جریان را در طول هشت سال ریاست جمهوری خاتمی بالا برد. اصلاح‌طلبان سپس در جریان انتخابات مجلس ششم صورتی متشکل‌تر به خود گرفتند و توانستند اکثریت کرسی‌های مجلس را از آن خود کنند. این پیروزی در اولین انتخابات شوراهای شهر و روستا و سپس پیروزی مجدد محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری تکرار شد.
آغاز افول قدرت اصلاح‌طلبان در ایران مربوط به شکست در دومین انتخابات شوراهای شهر و روستا بود که محمود احمدی‌نژاد را به شهرداری تهران رساند. شکست اصلاح طلبان در جریان انتخابات مجلس هفتم نیز تکرار شد و با واگذاری قدرت در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، عملاً کرسی‌های قدرت از دست اصلاح‌طلبان خارج شد.
جناح اصول‌گرایان
سال‌های پایانی دهه سوم عمر جمهوری اسلامی را می‌توان سال‌های ظهور جریان جدیدی به نام اصول‌گرایی دانست. جریان اصول‌گرایی با پیروزی در انتخابات دوره دوم شوراهای شهر و روستا تولد یافت و با پیروزی در انتخابات مجلس هفتم و سپس دستیابی به کرسی ریاست جمهوری توسط محمود احمدی‌نژاد تثبیت شد و قدرت را در عرصه سیاسی ایران را به دست گرفت.
اصول‌گرایانی که با انسجام توانستند کرسی‌های شورای شهر، پارلمان و کرسی ریاست جمهوری را از چنگ رقیبانشان به درآورند به چندین جناح تبدیل شدند که مهمترین آنها دولت‌مردان کابینه محمود احمدی‌نژاد بودند. از جمله این افراد می‌توان به محمدباقر قالیباف شهردار تهران، جمعی از نمایندگان منتقد سیاست‌های دولت در مجلس هفتم و هشتم و اعضای سابق کابینه محمود احمدی‌نژاد همچون علی لاریجانی دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی و رئیس قبلی مجلس شورای اسلامی اشاره کرد.
هریک از این گروه‌ها تعریف خاص خود را از اصول‌گرایی داشتند اما در مجموع اصول‌گرایان، جریان رقیب اصلاحات محسوب می‌شوند که آرمانشان بازگشت به شعارهای سال‌های اول انقلاب با تأکید بر شعائر اسلامی است. اصول‌گرایان از زمان ورود به رقابت‌های انتخاباتی نه همانند اصلاح‌طلبان وعده‌های دمکراتیک داده‌اند و نه شباهتی به محافظه‌کارانی داشته‌اند که حفظ وضع موجود را خواستارند. اصول‌گرایان با تأکید بر اسلامیت نظام جمهوری اسلامی، شعار بازگشت به وعده‌های انقلاب اسلامی و کمک به وضع معیشتی مستضعفان سر می‌دهند.
غلجی
غِلجی، غلزایی، یا غلجاییو ،قلجه ای،قلجائی، نام گروهی افغان‌ها از قبایل پشتون در افغانستان و پاکستان و ایران است که شعبه‌های بسیاری دارد و در نواحی غزنی و زمین‌هایی که از سوی مشرق به خوست و وزیرستان و سیستان و بلوچستان و در دیگر شهرها به صورت پراکنده در ایران امتداد می‌یابند، سکنی دارند. دودمان مشهور خلجیان و دودمان هوتکیان و پادشاهان مشهور آنان مانند میرویس افغان، محمود افغان و اشرف افغان مربوط به همین قوم بودند که در سرنگونی صفویان نقش مهم داشتند. غلجائی‌ ها یا غلزوی ها پادشاهان افغانستان از گذشته تا کنون بوده‌اند از شخصیت‌های مهم غلجائی ها در زمان متاخر می‌توان به محمد نجیب‌الله معروف به دکتر نجیب چهارمین و آخرین رئیس‌جمهور در جمهوری دموکراتیک افغانستان، محمداشرف غنی، نورمحمد تره کی و حفیظ الله امین اشاره کرد.
از شاخه‌های قبیله غلجائی می‌توان به، هوتک، تره‌کی، سلیمانخیل، بابکر خیل، شملزی، میرانزی، کاکر، اندر، توخی،احمدزی و… اشاره نمود
WM
WM در معانی زیر کاربرد دارد:
سید فرید موسوی
نماینده تهران در مجلس دهم
در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، سید فرید موسوی، در لیست سی نفرهٔ ائتلاف فراگیر اصلاح طلبان: گام دوم در تهران حضور داشت و توانست با کسب ۱٬۱۲۵٬۹۹۲ رأی، در رتبهٔ بیست و چهارم تهران، وارد مجلس دهم شود.
سید فرید موسوی، دربارهٔ تفکر نمایندگان در مورد خودشان گفت: «عده‌ای فکر می‌کنند که دغدغه‌های ما لاکچری است، حال آنکه اینطور نیست. ما ۳۵ نفر نماینده تهران یک طرف می‌ایستیم و مابقی نمایندگان مجلس، در مقابل ما قرار می‌گیرند. بیش از ۵۰ درصد بار مالیاتی کشور را استان تهران تأمین می‌کند، ولی در برگشت اعتبارات، تهران در پایین‌ترین سطح قرار دارد و وقتی می‌گوییم بخشی از آن را به تهران اختصاص بدهید، همه دادشان در می‌آید.
سید فرید موسوی طراح اصلاحیه قانون منع بکارگیری بازنشستگان است که با اکثریت ۸۱ درصدی در مجلس شورای اسلامی تصویب شد و از آن به عنوان یک زلزله مدیریتی یاد می‌شود. فرید موسوی طرح استقلال مدیریت شهری شهرستان ری را نیز تقدیم مجلس کرده‌است که آن را پاسخی به مطالبه قدیمی شهروندان شهر ری می‌دانند. سید فرید موسوی در دی ماه سال ۹۷، طرح «حمایت و تشویق اطلاع‌دهندگان مفاسد اقتصادی و اداری» را تقدیم مجلس کرده که کارشناسان آن را گام مهمی برای مبارزه با فساد سیستماتیک در ساخت اداری و اقتصادی ایران می‌دانند. (مصاحبه با ایسنا)
راجر سانچز
راجر سانچز (Roger Sanchez؛ زادهٔ ) دی‌جی، تهیه‌کننده و ریمیکسر موسیقی هاوس آمریکایی-دومینیکن است. او در سال ۲۰۰۳ برای ریمیکس هلا گود از نو داوت برندهٔ یک جایزهٔ جایزهٔ گرمی شد و بیشتر برای اثر خود با نام فرصتی دیگر، که در سال ۲۰۰۱ یک ترانهٔ برجسته بود، شناخته می‌شود.
سانچز در سال‌های ۱۹۹۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ چهار بار برندهٔ جوایز دی‌جی شده‌است و در مجموع دوازده بار برای دریافت این جایزه نامزد شده‌است. او در سال ۲۰۰۷ نخستین جایزه بین‌المللی موسیقی رقص (IDMA) برای بهترین پادکست را دریافت کرد و هشت بار (۲۰۰۳–۲۰۱۰) نیز برای جایزهٔ بهترین دی‌جی آمریکایی آی‌دی‌ام‌ای نامزد شده‌است.
بنای یادبود ملی کانادایی ویمی
بنای یادبود ملی کانادایی ویمی بنایی است در فرانسه که به یادمان نیروهای اعزامی کانادا و اعضای کشته شده این کشور در جریان جنگ جهانی اول اختصاص دارد؛ و قسمتی ۱۰۰ هکتاری از میدان نبرد ویمی‌ریج است. بنای یادبود ملی کانادایی ویمی بزرگ‌ترین و مهم‌ترین یادبود جنگی کانادا در خارج از این کشور است. این یادبود در بالاترین نقطه از ویمی‌ریج در فرانسه واقع‌شده است و به افتخار شجاعت‌های نیروهای پیشرویی که در طول جنگ جهانی اول کشته شدند بنا شده است. در سال ۱۹۲۲ فرانسه به کانادا به‌صورت دائم اجازه داد تا از قسمتی از ویمی ریج برای بنای پارک یادبود استفاده کند.
برکه کاروانسرا
برکه کاروانسرا یک آب‌انبار تاریخی مربوط به دوره صفویه-قاجاریه است که در شهر بستک، استان هرمزگان قرار دارد. این اثر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۵۳۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این برکه درانتهای خیابان کاروانسرا، غرب کاروانسرای بستک قرار دارد.
آب‌انبار در شهرستان بستک مانند دیگر مناطق جنوب ایران مطمئن‌ترین و رایج‌ترین وسیله تأمین آب مشروب است یک اختلاف مهم آب‌انبارهای جنوب با آب‌انبارهای معمولی در سایر نقاط ایران در منبع آب است در سایر نقاط ایران آب قنات یا رودخانه و چاه را در آب‌انبار بدو منظور ذخیره یا تصفیه انبار می‌کنند، ولی در بستک مانند همه جنوب ایران آب باران را در آب‌انبار ذخیره می‌کنند و دومین اختلاف نیز این است که در آب‌انبارهای جنوب پله و شیر آب به‌شكل آب‌انبارهای دیگر مرسوم نیست که البته علت آن برای جلوگیری از اتلاف آب است.
معماری و ساختار برکه
ساختمان آب‌انبارهای منطقه بستک از سنگ و ساروج تشکیل یافته و بیرون آنها را معمولا هر چند سالی با گچ سفید می‌کنند عمق آبگیر آنها تا سطح زمین از ۴ متر تا ۱۲ متر و قطر آنها از ۶ متر تا ۲۰ متر دیده می‌شود که دارای سه دریچه است که از آنها برای برداشتن آب بوسیله سطل و طناب استفاده می‌کنند. همچنین هر برکه دارای یک تا سه دریچه مخصوص ورود آب باران می باشد. قسمت آبگیر برکه معمولاً بصورت استوانه با مقطع دایره‌ای است ولی گاهی اوقات با مقطع بیضی و یا مربع و مربع‌مستطیل می‌باشد بندرت هم از دو مربع‌مستطیل که بصورت بعلاوه قرار گرفته‌اند ساخته می‌شود در هر حال سقف همه آنها مقطع نيم‌دایره‌ای دارد. مطلب اساسی و قابل توجه در ساختمان این برکه‌ها موقعیت آن است بدین معنی که باید در مسیر جریان آب باران قرار گیرد و باصطلاح هر برکه‌ای دارای یک مَمَر و یا چند ممری است که آب باران آن حوالی را جمع‌آوری کرده و بداخل برکه هدایت می‌کند این ممرها مانند خود برکه‌ها وقف و جزو اراضی عمومی بوده و تغییر و هر نوع تصرف در آنها ممنوع است. برکه‌ها توسط اشخاص خیّر ساخته، تعمير، لایروبی و نگهداری می‌شوند آب برکه‌ها نیز برای استفاده عموم وقف است.
اشتیخان
اِشتیخان (Ishtixon) شهری است در استان سمرقند ازبکستان. این شهر مرکز شهرستان اشتیخان است.
در کتاب لسترنج دربارهٔ آن آمده‌است: در هفت فرسخی شمال سمرقند، شهری بود به نام «اشتیخان» که ارگ و ربض و چندین نهر داشت و آن را از رود سغد جدا کرده بودند. این شهر به کثرت مزارع معروف بود. اصطخری به مناسبت حاصلخیزی آن را «قلب سغد» نامیده است.
جغرافیا
درازای رستاق اشتیخان (اشتخن) پنج روز راه و پهنای آن یک روز راه بوده. کوه‌های ساغرج مرز شمال شرقی آن را تشکیل می‌داده. به گفته سمعانی و یاقوت قریه‌ای از حومه اشتیخان که در ۵ فرسخی سمرقند بوده چنین نامیده می‌شده. شهر افرینکث یا فرنکث [فرونکث. «حدود العالم»] یعنی فرنکنت یا پرنکنت کنونی- که در قرن اول ه. توسط افرون برادر غورک، ملک سمرقند، بنا شده بوده نیز در همین محل قرار داشته. رستاق کشانی از لحاظ عرض با رستاق اشتیخان برابر بوده (مقدسی حتی عرض آن را دو روز راه برآورد کرده بوده) ولی از حیث طول به‌پای آن نمی‌رسیده (فقط دو منزل راه). شهر کشانی آبادترین مرکز سغد شمرده می‌شده (البته بعد از سمرقند). استخری مسافت اشتخن و کشانی را تا شهرهائی که بر شاهراه سمرقند- بخارا قرار داشتند- به شرح زیر ذکر می‌کند: از اشتیخان تا زرمان یک فرسخ و از کشانی تا ربنجن یا اربنجن ۲ فرسخ.
پیشینه
در قدیم در شمال غربی سمرقند رستاقهای اشتخن و کشانی وجود داشته که واحد اداری جداگانه‌ای را تشکیل می‌داده و بدین سبب جزو رستاق‌های سمرقند نبوده‌اند. از سمرقند تا اشتیخان هفت فرسخ و از اشتخن تا کشانی یک منزل یا ۵ فرسخ حساب می‌کردند. سمعانی و یاقوت نیز فاصله بین سمرقند و کشانی را دوازده فرسخ می‌شمرند. اریق (نهر) اشتیخان در غوبار از زرافشان متفرع می‌گردیده. چنان‌که می‌دانیم روستای اشتیخان اکنون نیز وجود دارد. در قرن دهم م. (چهارم هجری) اشتخن شهر مهمی بوده مرکب از شهرستان و کهن‌دژ و ربض. در قرن هشتم پس از اشغال سمرقند از طرف اعراب اشخیدان سغدی پایتخت خویش را به این محل منتقل کردند. درآمد بازارهای اشتیخان و درآمد برخی از روستاها به عجیف بن عنبسه سردار سپاه که نام وی در «تاریخ خلفا» آمده- تعلق داشته است؛ و معتصم خلیفه املاک مزبور را ضبط و مصادره کرد؛ و معتمد خلیفه (۸۹۲–۸۷۰ م. ۲۷۹–۲۵۷ ه) عواید مزبور را در اختیار محمد بن طاهر امیر خراسان ۲۶۰–۲۴۸ گذاشت.
WN
WN در معانی زیر کاربرد دارد:
خواجه مؤنث
خواجه مونث (۱۹۷۰)، عنوان کتابی از ژرماین گریر است که به عنوان یکی از مهم‌ترین متون در جنبش فمینیسم و کتابی پرفروش‌تر در سطح بین‌المللی است و به ۱۱ زبان ترجمه شده است. ژرماین گریر با این کتاب در زادگاه خویش استرالیا و همچنین بریتانیا و کانادا و ایالت متحده به شهرت رسید.
توضیح
این کتاب یک تحلیل فمینیستی اساس تحقیقات پلمیک و علمی است. این کتاب منشا کلیدی جنبش فمینیست در سال ۱۹۷۰ به شمار می‌رفت، به شکل گسترده‌ای از جانب فمینیستها و دیگر مکاتب مورد نقد و تحلیل گرفت. در بخش‌های «تن»، «روح»، «عشق» و «تنفر» گریر تعریف زنان از "خویشتن" را ارائه می‌دهد و از پیش فرض‌هایی همچون محدودیت‌های اعمال شده بر جوامع مصرف کننده مدرن، نرمالیته زن، و از فرم کلیشه‌های مردانه، «جهان روح خویش را از دست داد، و من جنسیتم را» استفاده می‌کند. در مقابل آثار فمینیستهای پیشین، گریر از شوخ طبعی، جسارت، زبان گستاخانه برای شرح مستقیم و بی پرده جنسیت زن استفاده می‌کند. بسیاری از این سوژه‌ها در جوامع انگلیسی زبان ناگفته باقی‌مانده بودند. ریچارد وبستر می نوسید هتک حرمت کوبنده افرادی چون فروید و دیگر روانشناسان توسط گریر، از کتاب جنس دوم سیمون دوبوار الهام گرفته شده‌است. این اثر بین آکادمی و هنرهای معاصر پلی می‌زند و از این طریق بخش نهایی کتاب - انقلاب - رقم می‌خورد. این بخش با جنبش انقلابی و خلاقانه آن دوره هماهنگ و مرتبط است.
گریر اظهار می‌دارد که مردان از زنان بیزارند، گرچه زنان از این موضوع آگاه نیستند و یاد گرفته‌اند از خودشان متنفر باشند.
گریر فقدان آزادی زنان را به «مرگ نابهنگام کمونیسم» ارجاع می‌دهد که جهان ناگهان به جامعه مصرف کننده غربی بدل می‌شود که در آن حمایت کمی از مادران و معلولین می‌شود و گاهی هیچ حمایتی نمی‌شود، و هیچ آزادی بیانی در کار نیست:
«آزادی‌ای که من ۲۰ سال پیش خواستار آن بودم آزادی زیستن به عنوان فردی با عزت، صداقت، شرافت، اشتیاق و غرور بود که ذات شخص را تشکیل می‌دهد. آزادی دویدن، فریاد زدن، بلند صحبت کردن و با پاهای بازنشستن. آزادی شناختن و عاشق زمین و هر آنچه که روی آن شنا می‌کند، می‌خزد... بودن. اکثر زنان جهان هنوز می‌ترسند، هنوز گرسنه‌اند، هنوز خاموشند و از جانب دین اسیر انواع نقابها و بندها، تحقیرها و ستم‌ها هستند.»
خواجه مونث غرفه‌های کتاب لندن را در سال ۱۹۷۰ از آن خود کرد. در مارس ۱۹۷۱ تقریباً چاپ دومش را نیز به فروش رسانید و به ۱۱ زبان ترجمه شد.
خواجه مونث نشان می‌دهد که مفاهیم "سنتی" حومه شهر زندگی کردن، مصرف کننده بودن، هسته خانواده بودن، از نظر جنسی زنان را سرکوب می‌کند و این امر آن‌ها را ضعیف می‌کند و آن‌ها را به قولی خواجه می‌کند. لائورا میلر می‌نویسد این اثر «متغیر، پرشور و پراکنده است، و به اندازه کافی منسجم نیست که بتوان آنرا به عنوان مانیفست تلقی کرد.» «این اثر پراکنده، ضربه‌ای و به شدت بیتکلف است — که البته باید گفت محصول ناب زمان خودش است.»
کریستیان هن
کریستیان هن (Christian Henn؛ زادهٔ February 1, 1964) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره‌ای شده‌است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
WO
WO در معانی زیر کاربرد دارد:
وستلیک، تگزاس
وستلِیک، تگزاس شهری در ایالت تگزاس از ایالات جنوبی ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۲۰۷ نفر اعلام شد.
محمود هوتکی
شاه محمود هوتکی (۱۶۹۷ – ۲۲ آوریل ۱۷۲۵) که در ایران به محمود افغان معروف است، سومین فرمانروای دودمان هوتکی بود. او پس از پدرش میرویس خان هوتک، رئیس طایفهٔ غلجی قوم پشتون شد و خیزشی را علیه ایران صفوی دنبال کرد تا جایی‌که به شاخص‌ترین فرد این خیزش تبدیل شد و توانست پایتخت ایران، اصفهان را نیز بگشاید. وی پس از سرنگونی دودمان صفویان برای مدت کوتاهی از ۱۷۲۲ میلادی تا زمان مرگش در ۱۷۲۵ شاه ایران شد.
استقلال از حکومت صفویه درقندهار
در سال ۱۷۰۹ میلادی پدر امیر محمود یعنی میرویس که قبیلهٔ نیرومندی را تشکیل داده بود قیام کرد؛ و در نتیجهٔ آن قندهار از دولت صفوی جدا شد و میرویس حکمران قندهار گردید. میرویس در سال ۱۷۱۵ درگذشت. محمود پس از مرگ پدر و قتل عموی خود، عبدالعزیز هوتکی، افغانان ایرانی آنجا را به سال ۱۷۱۸ مغلوب کرد و سردار ایشان اسدالله‌خان را کشت و این عمل را در چشم درباریان اصفهان خدمتگزاری جلوه داد.
حمله به اصفهان
محمود در ۱۱۳۳ قمری (۱۰۹۹ خورشیدی) به بهانهٔ تنبیه طایفهٔ ابدالی وارد سیستان و سپس بم گردید و بعد کرمان را گشود، تا این‌که خبر شورش نایبش (بیجن‌خان لزگی) به او رسید و باعث برگشتش به قندهار شد. در سال ۱۱۳۴ ه‍.ق (۱۱۰۰ خورشیدی) بار دیگر از راه سیستان، کرمان و یزد به اصفهان حمله نمود که در این لشکرکشی یکی از فرماندهانش محمدخان بلوچ بود و در سال ۱۱۳۴ آن‌جا را به کمک وی تصرف کرد و شاه سلطان حسین صفوی سلطنت و تاج خود را به او تقدیم کرد و یک دختر و یک خواهرش را به عقد محمود داد.
در طول محاصره اصفهان توسط محمود، وی به دلیل نداشتن توپخانه، مجبور شد به محاصرهٔ طولانی‌مدت متوسل شود به این امید که ایرانیان را به گرسنگی کشانده و ناچار به تسلیم گرداند. فرماندهی سلطان حسین در دوران محاصره، نشان‌دهندهٔ عدم قاطعیت مرسوم او بود و وفاداری فرمانداران او در برابر این بی‌کفایتی متزلزل شد و گرسنگی و بیماری سرانجام اصفهان را وادار به تسلیم کرد (برآورد می‌شود که ۸۰۰۰۰ نفر از ساکنان آن در جریان این محاصره جان باختند)
پادشاهی بر ایران
محمود در همان روزهای آغازین حکومت خود، خیرخواهی از خود نشان داد، با خانوادهٔ سلطنتی اسیر به‌خوبی رفتار کرد و مواد غذایی را به اصفهان گرسنه آورد. اما زمانی که پسر حسین، تهماسب دوم خود را شاه اعلام کرد، محمود لشکری به‌سوی پایگاه تهماسب، قزوین فرستاد. تهماسب فرار کرد و پشتون‌ها شهر را تصرف کردند، اما مردم، که از برخورد ارتش فاتح با آن‌ها شوکه شده بودند، در ژانویهٔ ۱۷۲۳ علیه آن‌ها قیام کردند. این شورش موفقیت‌آمیز بود و سربازان زنده مانده به اصفهان بازگشتند و خبر شکست را به محمود دادند. محمود که از بیماری‌های روانی رنج می‌برد و از شورش رعایا می‌ترسید، وزیران و بزرگان پارسی خود را به بهانه‌های واهی به جلسه‌ای دعوت کرد و آن‌ها را سلاخی کرد. او همچنین تا ۳۰۰۰ نفر از نگهبانان سلطنتی ایران را اعدام کرد. در همان زمان، رقبای سرسخت ایرانی، عثمانی‌ها و روس‌ها از هرج و مرج در ایران استفاده کردند و زمین‌هایی را برای خود تصرف کردند و مقدار قلمروی تحت کنترل محمود را محدود کردند.
ناکامی او در تحمیل حکومت خود در سراسر ایران، محمود را افسرده و بدگمان کرد. او همچنین نگران وفاداری مردان خود بود، زیرا بسیاری از قبایل پشتون پسر عمویش اشرف‌خان را به وی ترجیح می‌دادند. محمود در فوریهٔ ۱۷۲۵ با باور شایعهٔ فرار یکی از پسران سلطان حسین به‌نام صفی میرزا، دستور اعدام سایر شاهزادگان صفوی را که در دست او بودند به استثنای خود سلطان حسین صادر کرد. سلطان حسین سعی کرد جلوی کشتار را بگیرد اما این اقدام او باعث شد تا محمود، دو فرزند خردسال سلطان حسین را نیز به قتل برساند.
سرانجام
به‌دنبال مشکلات روانی محمود، در ۱۱۳۷ ه‍.ق (۱۷۲۵ میلادی) بزرگان افغان او را از سلطنت خلع کردند و پسرعمویش اشرف هوتکی را به جایش انتخاب کردند که محمود به دست او به کینه قتل پدر، در خفا به قتل رسید. جنون محمود روز به روز شدت می‌یافت به‌طوری که گاهی به ضرب و قتل نزدیکان خود فرمان می‌داد، گاهی مانند مستان فریاد و فغان می‌کرد، مردم از او می‌ترسیده و می‌گریختند. دیوانگی او به جایی رسید که دیگر امکان جلوگیری او نبود، بنابراین درها را بر روی او بسته و او را از بیرون محافظت می‌کردند. چند روز در حبس نخورد و نیاشامید و نخفت تا این‌که بیتاب شد و بستری گردید. آنچه معالجه کردند مفید نیفتاد، مأیوس و نومید گردیدند. برای شفای او زر بسیار از خزانه بیرون آورده صدقه دادند و رنج‌دیدگان را دل به‌دست آوردند، به کشیشان جلفا هزار تومان به ایلچی فرنگ هزار تومان دادند ولی روز به روز مرض شدید می‌شد. ورمی در شکمش پیدا شد و با دندان گوشت‌های بدن خود را پاره می‌کرد و از درد فریاد می‌زد.
شیوهٔ حکومت
مسئولان عالی‌رتبهٔ متعددی به دست محمود و اشرف کشته شدند. این دو اکثریت اسناد صفویه را نیز از بین بردند. با این حال، محمود که بر بخش عمده‌ای از ایران حکومت می‌کرد، از اقدامات عجولانهٔ خود پشیمان شد. سران غلجی با شیوهٔ دیوان‌سالاری آشنایی نداشتند و پیش از این، تحت حکومت صفویه مدت‌ها به‌عنوان کلانترهای قندهار خدمت می‌کردند؛ بنابراین آن‌ها خواهانِ یاری بودند و دیوان‌سالاری مرکزی را بازسازی کردند. محمود به میرزا سمیع دستور داد تا تذکرة الملوک را بنویسد. این کتاب، دستورالعملی برای دولت بود که نحوهٔ ادارهٔ کشور، پرداخت مالیات از سوی چه کسانی، و اینکه چه مقدار پول برای چه نوع وظایفی به کدام مقامات پرداخت شود را مشخص می‌کرد.
برت کلیمو
برت کلیمو (Brett Climo؛ زادهٔ September 26, 1964) یک هنرپیشه اهل استرالیا است.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون رودخانه برفی، مأموران مخفی پلیس و پرستاران بوده است.
کولیرویل، تنسی
کولیرویل شهری در ایالت تنسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۳٬۹۶۵ نفر بوده‌است.
برنیشتی
برنیشتی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه تشسکا لیپا واقع شده‌است.
مائوریتسیو پولینی
مائوریتسیو پولینی (Maurizio Pollini؛ زادهٔ January 5, 1942) پیانونواز و رهبر ارکستر اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر تفسیرهایش از آثار باخ، بتهوون، شوبرت، شومان، برامس، و نیز آثار آهنگسازان موسیقی مدرن شناخته می‌شود.
پولینی در جوانی به دلیل وفاداری زیادش به نت‌های موسیقی، عموماً مورد خطاب منتقدین بود. سویاتوسلاو ریختر اجراهای پولینی از شوپن را سرد، بی‌روح و فلزی می‌دانست. او در حالی نفر اول رقابت بین‌المللی نوازندگی پیانو شوپن سال ۱۹۶۰ شد که فقط ۱۸ سال داشت. آرتور روبینشتاین که در آن سال جزو داوران رقابت بود گفت: «فاصلهٔ او با نفرات دوم و سوم بسیار زیاد بود، او از تمام هیئت داوران نیز بهتر می‌نوازد.»
جوایز
مائوریتسیو پولینی برندهٔ جوایزی همچون پرمیوم ایمپریاله و رقابت بین‌المللی نوازندگی پیانو شوپن شده‌است.
مهرآباد (بیجار)
جمعیت
این روستا در دهستان خورخوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۴ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.ترک زبان می باشند
WP
WP در معانی زیر کاربرد دارد:
داود رسولیان
فریدون رسولیان (زاده ۱۳۴۱ در تهران) بازیگر و مجری جلوه‌های ویژه فیلم است.
زندگینامه
داود رسولیان سال ۱۳۴۱ در تهران متولد شد. وی فارغ‌التحصیل رشته سینما از دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر می‌باشد.
محمد نوری‌زاد
محمّد نوری‌زاد (زادهٔ ۱۹ آذر ۱۳۳۱) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی ایرانی است. وی که در دوران جوانی برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی برق به مؤسسه فناوری جورجیا در کشور آمریکا رفته بود پس از انقلاب ۱۳۵۷ درس خود را نیمه تمام گذاشت و به ایران بازگشت. او از آذر ۱۳۹۸ در زندان اوین به‌سر می‌برد.
زندگی
نوری زاد در سال ۱۳۳۱ در روستای یوسف‌آباد صیرفی واقع در شهرستان شهریار متولد شد. او فارغ‌التحصیل رشته مهندسی برق از دانشگاه علم و صنعت است.
او پس از انقلاب کارش را با جهاد سازندگی شروع کرد. آشنایی با مرتضی آوینی در سال ۱۳۵۹ او را به سینما کشاند و مدتی در مجموعه روایت فتح با آوینی همکار بود. نوری‌زاد سابقه مدیریت گروه مناسبت‌های ویژه تلویزیون را در کارنامه خود دارد. او دارای مدرک درجه یک هنری معادل دکترا در رشته کارگردانی است. از دیگر فعالیت‌های نوری زاد می‌توان به تألیف کتاب، نقد آثار ادبی، نگارش فیلم‌نامه و تولید آثار داستانی اشاره کرد. در ۱۳ بهمن ۱۳۹۸ محمد نوری‌زاد به ۱۵ سال زندان به جرم امضاء نامه سرگشاده به همراه ۱۴ فعال مدنی و سیاسی که در آن خواستار استعفای سید علی خامنه‌ای از رهبری شده بودند، محکوم شد.
پیش از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸
نوری زاد در مطلبی با عنوان مناظره دو زندانی که در سال ۱۳۷۹ در کیهان به چاپ رسید ضمن تقدیر از محمدرضا نقدی به عبدالله نوری تاخت. این دو مقام سیاسی از دو جناح مختلف محکوم به زندان شده بودند. در مطلبی دیگر که در سال ۷۹ در کیهان به چاپ رسید نوری زاد محمدتقی مصباح یزدی را چراغ راه خطاب کرده بود و از او در برابر توهین‌ها حمایت کرده بود.
نوری زاد در مطلبی دیگر در سال ۸۷ به ناصر مکارم شیرازی به شدت اعتراض می‌کند و ضمن متهم کردن او به بحران‌سازی بابت درخواست برکناری اسفندیار رحیم مشایی، به مکارم شیرازی پیشنهاد می‌کند تا به جای دخالت در کارهایی که به حوزه‌های دیگر مربوط است میلیاردها وجه مقلدینشان را به حساب دفتر رهبر واریز کند و دیگر مراجع را نیز به این کار دعوت کند تا دست رهبر در کارهای بزرگ پیش رو بازتر شود.
در مورد همکاری با کیهان وی می‌گوید که هیچ‌گاه کارمند کیهان نبوده‌است. بلکه مطالبش را برای روزنامه‌های مختلف از جمله ایران، همشهری و کیهان فکس می‌کرده‌است؛ و از این میان فقط کیهان مطالبش را چاپ می‌کرده‌است. به علاوه انتقادات صریح او قبل از انتخابات ۱۳۸۸ هم بعضاً باعث دردسرهایی همچون از دست دادن منصب او در تلویزیون می‌شد.
او بعد از انتخابات سال ۸۸ در همراهی با فرزندش علی نوری زاد — که در اعتراض به نتایج انتخابات سال ۸۸ مشارکت داشت — به صف منتقدان پیوست و انتقاد خود را در قالب نامه‌های سرگشاده خطاب به خامنه‌ای منتشر کرد.
نامه‌های سرگشاده به علی خامنه‌ای
سه نامهٔ نخست نوری‌زاد به علی خامنه‌ای پیش از دستگیری وی منتشر شد. وی در این نامه‌ها از خامنه‌ای که با عنوان «پدر» از وی یاد می‌کرد، خواسته بود تا تغییری در سیاست‌های خود در نحوه برخورد با معترضان ایجاد کند؛ «حوادث بعد از انتخابات، همه معادلات فکری و انسانی ما را بهم زد. رفتاری که تحت امر حضرتعالی با مردم شد، رفتار هم‌شأن و هم‌طراز زحمت و فهم و همراهی مردم نبود. مردم اگر انتظار داشتند این رفتار را از مأموران خودسر نظام ببینند، در عوض، انتظار این را هم داشتند که رهبرشان، بلافاصله به رسم علی علی‌های مکررش، همچون علی به مددشان بیاید و دادشان بستاند نه این که مرتب روح و رفتار وحشیانه مأموران را تأیید کند و به مردم معترض خودش، همسنگ اغتشاشگران و براندازان نگاه کند» و از پیوستن مردم به صف دشمنان نظام جلوگیری کند؛ «اگر سخنان شما پیش از این، نگران دشمن بود، در نماز جمعه همین هفته گذشته، دیدیم که سخنان شما نگران رفتار بخشی از مردم، بله: مردم است؛ و این همان دستاوردی است که در این سی سالگی انقلاب، ما بدان دست یافته‌ایم؛ یعنی سابقاً ما برای دشمن خط و نشان می‌کشیدیم، حالا کارمان به جایی رسیده‌است که باید برای بخشی از مردم خودمان خط و نشان بکشیم.» در تعریف دوستان و دشمنان خود تجدیدنظر کند و به‌جای آنکه افرادی چون حداد عادل، سعید مرتضوی، حسین شریعتمداری، صادق محصولی، محمد جواد لاریجانی و محمد حسین صفار هرندی را قدر بداند و بر صدر نشاند؛ که به گفتهٔ او بزرگ‌ترین زخم‌ها را به حکومت می‌زنند: «متأسفانه هر روز که می‌گذرد، از پس و پیش رفتار اینان که بسیار نیز صادقانه صورت می‌پذیرد، فتنه‌های درشت و ریز سامان می‌گیرد و به پروپای نظام می‌پیچد. این دوستان، نشانه دیگری نیز دارند؛ و آن این که: مطلقاً از تماشای فلاکت مردمان خود، گزشی در خود احساس نمی‌کنند؛ مثلاً از دقیق‌ترین آمار میزان اعتیاد جوانان کشورشان مطلع‌اند اما دانستن این آمار برای اینان با ندانستنش یکی است.» به منتقدان دلسوز خود توجه کند؛ و برای چاره‌جویی از آن‌ها کمک خواهد. او میرحسین موسوی، محمد خاتمی و مهدی کروبی را بهترین دوستان او لقب داده بود که «برای نظام و برای شخص شما و برای شخص شما و برای شخص شما و برای شخص شما، آنهم در بحرانی‌ترین روزهای عمر انقلاب، یک گشتی در کل کشورمان زدند و میلیون‌ها ایرانی رمیده و پشت کرده به نظام و حتی معاندین داخلی و خارجی را در شورانگیزترین وجه ممکن، به پای رکاب شما بازآوردند.» و از او می‌خواست تا دست از حمایت از احمدی‌نژاد بردارد؛ «شما به خاطر آقای احمدی‌نژاد، مراجع را از دست دادید. بخش وسیعی از مردم و نخبگان کشور را از دست دادید. به خاطر او، دوستی ملت‌های دیگر را از دست دادید؛ و این همان موجی است که در سراسر کشور، به سمت فراگیری می‌خزد. این موج، شما را با آقای احمدی‌نژاد تنها خواهد گذارد.» و برای نجات کشور از بحران «شخصاً عمامه از سر بگیرید و پای‌برهنه و ژولیده‌موی، همچون پدران بزرگوارتان، برای رونق مجدد دین خدا، نهضتی به اسم آشتی ملی به راه اندازید.»
وی پس از دستگیری و صدور حکم زندان و شلاق نیز نامهٔ چهارم خود را نوشت. وی در این نامه نوشته بود: «شصت و هشت روز از این مدت را در زندان انفرادی به سر برده‌ام. توسط بازجوهای خود مورد اهانت و ضرب و شتم قرار گرفته‌ام. در همه این احوال، از جنابعالی به عنوان رهبری فهیم و آگاه اسم برده‌ام.» و از رهبر گله کرده بود که چرا مثل موسوی و کروبی و خاتمی به عیادت خانواده‌اش نرفته و قدر حمایت‌های گذشته او از رهبری را ندانسته‌است: «فلانی -نوری‌زاد- درست در روزهای بحرانی، با برنامه‌های تلویزیونی‌اش، با نوشته‌هایش، برای منِ رهبر که در معرض تهاجمات طوفانی این و آن قرار گرفته بودم، به میان آمد و از من سخت جانبداری کرد. امروز او در زندان است؛ به خاطر انتقاد از من! او باید در زندان ادب شود. همسر و فرزندانش توسط بازجوهای بی‌سواد و بی‌ادب و تندخو به ناسزا گرفته شوند و خود او به تلخ‌ترین شکل ممکن به ورطه تهدید و تحقیر و ضرب و شتم درافتد. اما این دلیل نمی‌شود که منِ رهبر قدر زحمت‌های پیشین او را ندانم و به خانواده‌اش سر نزنم.» وی در این نامه با هشدار بر اینکه او پشتیبانی مردم را به کلی از دست داده، نوشت: «شما امروز رهبر کدام مردمید؟ من مردم فراوانی برای شما نمی‌بینم. رهبری، آن هم بر حداقل مردم، که غرورآفرین نیست. مبادا من و شما را ازدحام مردمی که به استقبال یک مسئول یا خود جنابعالی می‌آیند، بفریبد. شما اگر به دیگر افراد مشهور هم اجازه سخنرانی و حضور در کشورتان بدهید، غوغای مردمان ما فزونی خواهد گرفت.» و جامعه در آستانه یک انفجار بزرگ است و آرامش آن فقط ناشی از ضرب و زور اسلحه «اگر باور ندارید به یک آزمون خیالی تن در دهید. به دو کشور ایران و مثلاً سوئد یا کانادا یا حتی مالزی اعلام می‌کنیم که مردم این دو کشور، یک روز، فقط یک روز پلیس و بسیج و اسلحه‌ای بر سر نخواهند داشت و آزادند که هرچه می‌خواهند انجام دهند. فقط طی یک روز. تصور می‌کنید در پایان این یک روز؛ کشور ما و شما چگونه خواهد بود؟ و کشورهای دیگر چطور؟» اعلام کرده بود که هنوز خود را دوست وی می‌داند و به چاره‌اندیشی او برای نجات کشور امید بسته‌است: «دوستان خوب شما، فراتر از شما و در صنفی که انگ دشمن بر پیشانی آحادش خورده‌است، غم شما را می‌خورند و مضطربانه علاقه‌مند درخششِ نابِ شما در این روزهای پایانی آزمون الهی‌اند».
روز ۹ خرداد ۱۳۸۹ پنجمین نامه او به علی خامنه‌ای در چند وب‌سایت منتشر شد. او در آستانه برگزاری نماز جمعه ۱۴ خردادماه توسط خامنه‌ای، به او هشدار داد «مواظب فتنه‌های واقعی» باشد.
وی همچنین در ۲۰ مرداد ماه ۱۳۸۹ نامهٔ دیگری را که خود از آن به عنوان آخرین نامه به خامنه‌ای یاد می‌کند در وبگاه خود منتشر کرد. در این نامه محمد نوری زاد با ذکر نزدیک بودن مرگ خامنه‌ای از مجموعه شکایات مردم ایران که در قیامت از او خواهد شد نوشت. همچنین از او درخواست کرده که در این واپسین روزهای باقی‌مانده عمر خود دست به تصحیح امور زند و به عنوان شروع همه زندانیان سیاسی را آزاد کند. وی در پایان‌نامه خویش یادآور شده بود که «این آخرین نوشته‌ای است که مستقیم، رو به شما می‌نویسم؛ و خود به عاقبت تلخ آن واقفم. چرا که مأموران و قاضیان گوش به فرمان ما، در کار خود استادند. آنان نیک می‌دانند چگونه یک معترض و منتقد را با شکنجه و فحش‌های ناموسی به تنگنای روحی و روانی دراندازند. من همهٔ این ابتلائات آتی را به جان می‌پذیرم تا صدای سخن خود را به گوش حضرت شما برسانم.» پیرو این نامه، وی در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۸۹ به زندان اوین فراخوانده شد.
بازداشت
نوری‌زاد در ۲۹ آذر ۱۳۸۸ پس از مراجعه به دادسرا در پی احضار تلفنی، به اتهام توهین به مسئولان و تبلیغ علیه نظام بازداشت شد. در حکم دادگاه بدوی به سرپرستی قاضی پیرعباسی، قاضی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب، آمده‌است که او به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام و تخریب چهره سی ساله نظام» به یک سال حبس تعزیری، به اتهام توهین به رهبری به دو سال حبس تعزیری، به اتهام توهین به صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه، به ۹۱ روز حبس تعزیری، به اتهام توهین به محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور، به ۹۱ روز حبس تعزیری و به اتهام توهین به سید احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد به تحمل ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد. او در آخرین یادداشت وبلاگ شخصی‌اش از رئیس قوه قضاییه انتقاد کرده بود. او بعد از صد و نود روز حبس و هفتاد روز انفرادی به قید وثیقه به مرخصی آمد.
احضار خانواده به دادسرا
فاطمه ملکی همسر، و فرزندان نوری‌زاد در بیستم بهمن ۱۳۸۸ به دادسرای انقلاب اسلامی مستقر در زندان اوین احضار شدند. به عقیده برخی فعالان حقوق بشر، این احضار به دلیل انتشار نامه سرگشاده همسر نوری‌زاد خطاب به مردم ایران بوده‌است.
خانواده نوری زاد در ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ در نامه‌ای سر گشاده به دادستان تهران، با اعتراض به عملی نشدن وعده دادستان مبنی بر آزادی محمد نوری زاد نوشتند: «آیا حق داریم شاکی پنج‌نفری باشیم که به طرز وحشیانه به همسرم حمله کرده و بعد از صد و پنجاه روز روزه‌داری، روزه او را به افطار ضرب و شتم گشودند؟ و آیا حق داریم بگوییم که اعتماد ما از شما و دستگاه قضایی سلب شده و هیچ‌گونه اطمینانی به قول‌های شما نداریم؟»
اعتصاب غذا در زندان اوین
گفته می‌شود روز سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۹ محمد نوری زاد را به بهانهٔ هواخوری از سلول خارج کرده‌اند و سپس ۵ نفر از عوامل امنیتی اوین بر سر وی ریخته و به قصد کشت او را کتک زده‌اند. به‌طوری‌که ضربه شدیدی که به سر او وارد آمده‌است توسط پزشک زندان ضربه مغزی تشخیص داده شده‌است. بر اثر این ضربه بینایی وی مختل شد. نوری زاد بعد از این عمل مأموران زندان اوین به اعتصاب کامل آب و غذا دست زد.
نوری زاد در یادداشتی، از زندان اوین با عنوان «کهریزک دوم» یاد کرد و نوشت، بازجوهای وزارت اطلاعات او را در زندان کتک زده و به او و خانواده‌اش فحاشی کرده‌اند و در پی اعتراض وی به وضعیت نامناسب بند ۲۰۹ اوین، پنج نفر از مأموران زندان به او حمله و به سر، دو کتف و بینایی او آسیب وارد کرده‌اند. او نوشت، دادستان تهران به او پیشنهاد داده‌است درخواست عفوی را خطاب به خامنه‌ای، بنویسد، ولی او این درخواست را رد کرده‌است.
نامه به حسن خمینی
نوری‌زاد با نوشتن نامه‌ای از زندان اوین به حسن خمینی به بی‌حرمتی و قطع سخنرانی او نامه‌ای دلجویانه نوشت که این «بی‌تربیتی‌ها» را محصول فریب مردم در «معامله» «آری» برای جمهوری اسلامی دانست و دستاوردها و عملکرد مسئولان را بعد از انقلاب «غش» در «معامله بزرگ» خواند و به سخنرانی خامنه‌ای خرده گرفت و قیاس خود را با علی و دیگران را با طلحه و زبیر اشتباه خواند و عملکرد و سخنرانی خامنه‌ای را سبب شعله‌ور شدن اطرافیان رئیس‌جمهور «بی‌تعادل» دانست.
نامه‌های پس از آزادی
پس از آزادی یا مرخصی نوری زاد، وی باز هم تعدادی نامه خطاب به رهبر جمهوری اسلامی ایران منتشر کرد. در نزدیکی روز مرد در ایران، او نامهٔ متفاوت با قبل و این‌بار خطاب به علی بن ابی‌طالب نگاشت که به کنایه به رفتار رهبر جمهوری اسلامی می‌پرداخت.
مخالفت نوری زاد با انتشار مصاحبه خود
محمد نوری زاد مصاحبه‌ای با حسین دهباشی در قالب پروژهٔ تاریخ شفاهی داشته که به علت درخواست نوری زاد برای حذف بخش‌های زیادی از این مصاحبه، دهباشی از انتشار آن خودداری کرد.
مخالفت با نظام جمهوری اسلامی
او از جمله ۱۵ فعال سیاسی و مدنی بود که در بهمن ۱۳۹۶ با تأکید بر «اصلاح‌ناپذیری» نظام جمهوری اسلامی ایران خواستار برگزاری همه‌پرسی تحت نظارت سازمان ملل متحد برای «گذار مسالمت‌آمیز» از حکومت فعلی «به یک دموکراسی سکولار پارلمانی» شد.
بازداشت در شیراز ۱۳۹۳
بهار سال ۱۳۹۳ محمد نوری‌زاد پس از خروج از آرامگاه حافظیه توسط مأموران بازداشت شد. پوریا نوری، عکاس سینما و دیگر همراه او ساعاتی بعد آزاد شدند و محمد نوری زاد هم مدتی بعد آزاد و به تهران بازگردانده شد.
نوری‌زاد قصد داشت پیش از دستگیری در شیراز با مادر فرشید یداللهی، امید بهروزی و کسری نوری که از افراد دستگیر شده در پرونده دراویش گنابادی هستند دیدار کند.
بازداشت در تهران ۱۳۹۸
محمد نوری‌زاد روز چهارشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۸ پس از احضار به دادسرای اوین و تفهیم اتهام و تعیین قرار، بازداشت شد. او با تعیین قرار وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی به زندان اوین منتقل شد.
بازداشت در ارتباط با بیانیه ۱۴ امضایی
محمد نوری‌زاد که سابقهٔ بارها بازداشت را دارد، پس از امضای بیانیه «چهارده فعال سیاسی و مدنی برای گذار از جمهوری اسلامی و استعفای خامنه‌ای» که در خرداد ۱۳۹۸ منتشر شد در جریان سفر به مشهد برای همراهی یکی از فعالان سیاسی این شهر برای حضور در دادگاه تجدیدنظر در ۲۰ مرداد به همراه تعداد دیگری از امضاکنندگان بیانیهٔ درخواست استعفای خامنه‌ای، بازداشت شد. او از زمان بازداشت به همراه دیگر بازداشت شدگان، در بازداشتگاه اطلاعات مشهد تحت بازداشت موقت قرار گرفت و پرونده وی با ۹ اتهام به دادگاه انقلاب مشهد ارجاع شد.
اعتصاب غذا
نوری‌زاد در اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت پرونده و بلاتکلیفی‌اش، دست به اعتصاب غذا و دارو زد. او در طول اعتصاب غذا چندین بار بیهوش شده و به دلیل وخامت حال و افت شدید فشار خون، ۲ بار به بیمارستان منتقل شد.
۲۲ دی ۱۳۹۸ فاطمه ملکی، همسر محمد نوری‌زاد، با انتشار یک فایل صوتی از وخیم بودن حال همسرش بر اثر اعتصاب غذا خبر داد. او در این فایل صوتی گفت که همسرش را در زندان مشهد ملاقات کرده و به او اصرار کرده تا اعتصابش را بشکند، ولی وی مخالفت کرده و گفته‌است: «من جنازه‌ام را بر سر این‌ها می‌کوبم.»
همسر محمد نوری‌زاد در این فایل صوتی تهدید کرد که اگر همسرش تا دو روز دیگر آزاد نشود، خودش و فرزندانش تحصن خواهند کرد. فاطمه ملکی، همسر محمد نوری‌زاد و همسر هاشم خواستار، صبح روز چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸ مقابل دادگاه انقلاب مشهد دست به تحصن زده بودند که ساعتی بعد توسط مأموران امنیتی بازداشت شدند.
محکومیت قضایی
در ۱۳ بهمن ۱۳۹۸ محمد نوری‌زاد به ۱۵ سال زندان، سه سال تبعید به ایذه و سه سال ممنوعیت خروج از کشور به جرم امضاء نامه سرگشاده به همراه ۱۴ فعال مدنی و سیاسی که در آن خواستار استعفای سید علی خامنه‌ای از رهبری و تغییر در پایه‌های قانون اساسی شده بودند، محکوم شد.
تصمیم به خودکشی
نوری‌زاد ۱۸ اسفند ۱۳۹۹، با نوشتن نامه‌ای خطاب به وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران گفت در اعتراض به زندانی شدن و بی‌اعتنایی به وضعیت سلامتش تصمیم دارد دست به خودکشی بزند. او در بخشی از این نامه که از زندان منتشر کرد، نوشت: «هر روز یک زخم تازه بر زخم‌های پیشین خود خواهم افزود و خود به دست گریبان مرگ پیش خواهم کشید.» او در ابتدای نامه‌اش به عدم رسیدگی به نقش علی خامنه‌ای و حسین سلامی در پرونده شلیک به هواپیمای اوکراینی اشاره کرده و به محکومیت پسرش به سه سال و نیم زندان به خاطر اعتراض به این موضوع اعتراض کرده‌است. وی دلیل بازداشت خود را «گفتن حقایق جاری در نظام هردنبیل جمهوری اسلامی و در اعتراض به دزدی‌ها و جنایت‌هایش» عنوان کرده‌است. نوری‌زاد در ادامهٔ نوشتهٔ خود، به بیماری قلبی و همچنین خطرناک بودن زندان بر اساس توصیه پزشکان اشاره کرده‌است.
بازداشت و زندان فرزند
در ۲۴ مرداد ۱۳۹۹ حکم ۳ سال و شش ماه زندان به علی نوری‌زاد فرزند محمد نوری‌زاد به اتهام «شرکت در تجمعات دی ماه ۱۳۹۸ در اعتراض به ساقط شدن هواپیمای مسافربری اوکراینی»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «توهین به رهبری» ابلاغ شد.
واکنش‌ها
در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۰، عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای خواستار آزادی فوری نوری‌زاد شد و نوشت: «مقامات ایران به طرز بی‌رحمانه‌ای جان این فیلمساز ۶۸ ساله و از مخالفان سیاسی حکومت را به بازی گرفته‌اند، به این نحو که وی را از مراقبت‌های پزشکی لازم برای بیماری قلبی‌اش که توسط چندین پزشک، خطرناک تشخیص داده شده، محروم کرده‌اند.»
افشای تصاویر دوربین‌ها
در ۲ شهریور ۱۴۰۰ تصاویری از دوربین‌های زندان اوین توسط گروه عدالت علی منتشر شد که در آن وی را با صورت خونی نشان می‌داد. سپس وی پس از بازگشت از مرخصی به زندان باز هم مورد ضرب و جرح قرار گرفت.
مجموعه تلویزیونی
مجموعه‌های تلویزیونی:
کارنک، تگزاس
کارنک، تگزاس شهری در ایالت تگزاس از ایالات جنوبی ایالات متحده آمریکا است.
منیر ابوفاضل
در سال ۱۹۵۷ به عنوان نماینده پارلمان لبنان انتخاب شد و پس از آن سمت وزیر کشور و سپس معاون پارلمان را بر عهده گرفت و تا زمان مرگ در این سمت مشغول به فعالیت بود.
لنی فونتانا
لنی فونتانا (Lenny Fontana؛ زادهٔ September 21, 1968) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گرهارد کلوپفر
گرهارد کلوپفر (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۰۵ – مرگ ۲۹ ژانویه ۱۹۸۷ )یک حقوقدان آلمانی در رایش سوم و معاون مارتین بورمان بود.
پاراکسازون
پاراکسازون یک داروی ضد افسردگی است. این ماده به عنوان یک بازدارنده قابل بازگشت آنزیم مونوآمین اکسیداز (MAO) عمل می کند. این دارو هرگز به بازار عرضه نشد.
راه‌آهن‌های لندن و قاره‌ای
راه‌آهن‌های لندن و قاره‌ای (London and Continental Railways) یک شرکت توسعه املاک و مستغلات متعلق به دولت بریتانیا است.
این شرکت که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شده در ابتدا به عنوان یک کنسرسیوم خصوصی برای ساخت خط ۱ قطار تندرو بریتانیا و خدمات مسافری ریلی تحت قرارداد با دولت بریتانیا ایجاد شد اما پس از ساخت پروژه‌های مختلف و مشکلات مالی به وجود آمده برای شرکت به مالکیت دپارتمان حمل و نقل بریتانیا در آمد.
سبز ایرانی
سبز ایرانی رنگی است در کوزه‌گری و قالی بافی ایرانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رنگ برای اولین بار در سال ۱۸۹۲ در انگلستان سبز ایرانی نامیده شد.
سبز ایرانی، رنگ سبز تیره مایل به خاکستری است که آبی‌تر، سبک‌تر، و قوی تر از سبز معمولی پیچک و زردتر و روشن‌تر از سبز شوکران است. سبز ایرانی را سبز خزه دریایی نیز می‌نامند.
سبز ایرانی را زیر مجموعهٔ رنگ سبز بهاری می‌دانند.
این رنگ سبز به این دلیل ایرانی نامیده می‌شود که در صنعت کوزه‌گری و فرش بافی ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد. رگه‌های سبز موجود در سنگ مرمر نیز نمونهٔ بارز رنگ سبز ایرانی هستند.
رنگ سبز در فرهنگ ایرانی رنگی محبوب و ملی به‌شمار می‌آید. این رنگ سمبل باغ‌ها، طبیعت، بهشت، تقدس و پرهیزکاری است. سبز ایرانی همچون قرمز ایرانی دارای هویت ملی است. تاج پرچم ایران سبز رنگ است که به طور ذاتی مکمل و خنثی کنندهٔ رنگ قرمز است. علاوه بر قرمز و سبز ایرانی، رنگ آبی ایرانی از دیگر رنگ‌هایی است که دارای هویت ملی ایرانی است.
فیرفیلد، تگزاس
فیرفیلد، تگزاس شهری در ایالت تگزاس از ایالات جنوبی ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۳۰۹۴ نفر اعلام شد.
سگراته
سِگراته (به ایتالیایی: Segrate) یک شهرستان (کومونه) در ایتالیا است که در استان میلان در ناحیهٔ لمباردی واقع شده‌است.
ویژگی‌ها
سگراته ۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۳٬۳۷۳ نفر جمعیت دارد.
پارک‌بان
پارک‌بان در بسیاری از کشورها به شخصی اطلاق می‌شود که مسئولیت دارد به نحوه پارک کردن ماشین‌ها نظارت داشته باشد. پارک‌بان‌ها همچنین وظیفه نظارت و اجرای قوانین پارک خودروها را بر عهده دارند. آنها لباس‌های مخصوصی می‌پوشند و هر کدام محدوده‌ای از شهر را تحت کنترل و بازرسی دارند. در بریتانیا این اشخاص می‌توانند خودروهای متخلف را جریمه کنند.
پانویس
در ایران پارکبان به اشخاصی گفته می شود که تحت نظارت شهرداری ها موظف به کنترل و مدیریت فضای پارک حاشیه معابر می باشند. آیین نامه اجرایی ماده 15 رسیدگی به تخلفات رانندگی ملاک عمل فعالیت پارکبان ها می باشد.
کپلک
کَپَلَک‌ها، یک رده از کرم‌های پهن هستند که زندگی انگلی دارند و لولهٔ گوارش آنها معمولاً دارای دو شاخهٔ اصلی و یک بادکش پیشین و یک بادکش پسین هستند؛ این جانوران انگل مهره‌داران هستند و تکوین آنها غیرمستقیم است؛ اولین میزبان آنها حلزونی از نرم‌تن‌تباران و میزبان نهایی‌شان یک مهره‌دار است.
کپلک‌ها دارای یک بادکش دهانی و یک بادکش شکمی و لوله گوارش منشعب و بدون مخرج هستند بیشتر بادکش‌ویسان نر-ماده‌اند. این کرم‌ها انگل مهره‌داران بوده و در بیشتر آن‌ها دستگاه تناسلی نر و ماده در بدن یک کرم دیده می‌شود.
شمار گونه‌های کپلک بین ۱۸۰۰۰ تا ۲۴۰۰۰ است و اکثر گونه‌های آن انگل هستند. از معروفترین کپلک‌ها شیستوزوماها هستند که انگل انسان نیز می‌توانند باشند.
وارنا
وارنا یکی از شهرهای بلغارستان و واقع در استان وارنا است.
جغرافیا
وارنا پس از صوفیه و پلوودیو سومین شهر بزرگ بلغارستان است.
وارنا با ۳۵۱٬۵۵۲ نفر جمعیت (سال ۲۰۰۶) بر کرانه دریای سیاه در نزدیکی دریاچه وارنا واقع شده و بندر مهمی در بخش شرقی بلغارستان بشمار می‌رود.
این شهر در ۴۷۰ کیلومتری شمال شرقی صوفیه (پایتخت) قرار دارد و شهرهای مهم اطراف آن عبارتند از :دوبریخ (۴۵ کیلومتر شمالی)- شومن(۸۰ کیلومتر غربی) و بورگاس (۱۴۵ کیلومتر جنوب غربی).
حداکثر دمای این شهر به ۳۱ درجه در ماه اوت می‌رسد.
این شهر طی سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۶ به نام استالین نامیده می‌شد.
منابع
Wikipedia contributors, "Varna," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Varna&oldid=64694890 (accessed July 21، ۲۰۰۶).
تسهیم (رویان)
در زیست‌شناسی تکوینی، تسهیم ، نوعی تقسیم سلولی در مراحل اولیه رویان است. این فرایند پس از لقاح رخ داده و انتقال از لقاح به تسهیم با فعال‌سازی کمپلکس کیناز وابسته به سیکلین راه اندازی می‌شود. زیگوت ‌های بسیاری از گونه‌ها متحمل چرخه‌های سلولی سریعی شده و هیچ رشد کلی عمده‌ای نکرده و در نهایت خوشه‌ای از سلول‌هایی با اندازه‌های یکسان با زیگوت اصلی تولید می‌نمایند. سلول‌های متفاوتی که از تسهیم حاصل می‌آیند را بلاستومر نامیده که تشکیل توده ای به نام مورولا می‌دهند. تسهیم با تشکیل بلاستولا پایان می‌پذیرد.
تسهیم عمدتاً براساس مقدار زردهٔ تخم می‌تواند هولوبلاستیک (تسهیم کامل یا سراسری) یا مروبلاستیک (تسهیم جزئی) باشد. قطبی از تخم که بیشترین غلظت زرده را دارا باشد، به قطب نباتی معروف بوده در حالی که قطب مخالفش را قطب جانوری نامند.
فرق تسهیم با دیگر انواع تقسیم سلولی این است که در تسهیم، تعداد سلول‌ها و توده هسته‌ای افزایش پیدا می‌کند، درحالی که توده سیتوپلاسمی افزایش پیدا نمی‌کند. این بدان معناست که با هر زیر-تقسیم پیاپی، حدوداً نیمی از سیتوپلاسم در هر سمت سلول دختر قبل از تقسیم وجود دارد، و لذا نسبت مواد هسته‌ای به سیتوپلاسمی افزایش پیدا می‌کند.
محسن علیجانی زمانی
نماینده تهران در مجلس دهم
در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، محسن علیجانی زمانی، در لیست امید در تهران حضور داشت و توانست با کسب ۱٬۱۲۲٬۲۵۶ رأی، در رتبهٔ بیست و ششم تهران، وارد مجلس دهم شود. تمامی سی نفر عضو این لیست به مجلس راه یافتند.
در ۱۰ آذر ۱۳۹۸، علیجانی برای شرکت در یازدهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی ثبت نام کرد.
برود ناد دییی
برود ناد دییی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه برتسلاو واقع شده‌است. برود ناد دییی ۴۸۶ نفر جمعیت دارد.
کولینوود، تنسی
کولینوود شهری در ایالت تنسی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۸۲ نفر بوده‌است.
مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۱۷ – ۱۰۵+ کیلوگرم مردان
مسابقات وزنه‌برداری +۱۰۵ کیلوگرم مردان در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۱۷، ۵ دسامبر ۲۰۱۷ برگزار شد.
سگ ولگرد (ابهام‌زدایی)
سگ ولگرد به سگی گفته می‌شود که آزادانه زندگی می‌کند.
سگ ولگرد همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: