cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مدرسه ملی ارتدکس
مدرسه ملی ارتدوکس (National Orthodox School) الشمیسانی که به اختصار به آن (NOS) می‌گویند یک مدرسه ملی ارتدکس، و خصوصی مسیحی در منطقه شمیسانی در غرب امان، اردن است. این مدرسه اخیراً نامزد دریافت جایزه بین‌المللی مدرک کارشناسی شده‌است.
تاریخچه
این مدرسه توسط ارتدوکس‌های انجمن‌های آموزشی (OES) تأسیس شده‌است و بعنوان یک سازمان خیریه و یک سازمان غیرانتفاعی ملی می‌باشد که در میان اهداف خیرخواهانه آن مدیریت مدارس و سایر موسسات آموزشی در سراسر اردن قرار دارد. این مدرسه در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد و اولین مدرسه مختلط در کشور بود. این مدرسه کار خودش را در یک ساختمان اجاره شده در جبل عمان با تنها ۷۰ دانش آموز و چهار معلم در سه کلاس آغاز نمود. در سال ۱۹۶۵ آنها به مکان دائم خود در منطقه الشمیسانی درغرب امان نقل مکان کرد، و به گسترش کار خودش ادامه داد بنحویکه اکنون تعداد دانش آموزان مدرسه به حدود ۲۴۰۰ دانش آموز (از کلاس اول تا کلاس ۱۲). با بیش از ۳۶۰ کارمند می‌رسد. این مدرسه اکنون عضو معتبر در شورای بین‌المللی مدارس (CIS) است.
قسمتهای مختلف مدرسه
در این مدرسه پنج بخش آموزشی (مراحل) وجود دارد: مهد کودک KG1 و KG2، که به عنوان مهد کودک «وهبة تماری» شناخته می‌شود، با یک ساختمان جداگانه در «الشمیسانی» و نزدیک محوطه مدرسه است. مراحل آموزشی:
کریستوفر پولاها
کریستوفر پولاها (Kristoffer Polaha؛ زادهٔ February 18, 1977) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
کارل-گوستاف ناب
کارل-گوستاف ناب (Carl-Gustaf Nabb؛ زادهٔ September 9, 1936) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده‌است.
جایزه بزرگ مجارستان ۲۰۱۵
جایزه بزرگ مجارستان ۲۰۱۵ (2015 Hungarian Grand Prix) یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ در هونگارورینگ واقع در بوداپست، مجارستان برگزار شد. این گراند پری در میان ۱۹ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۱۰ بود.
در این مسابقه که قرار بود در ۷۰ دور و به مسافت ۳۰۶٫۶۳۰ km برگزار شود، پول پوزیشن توسط لوئیز همیلتون کسب شد و سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۱:۲۴٫۸۲۱ بود نیز توسط دنیل ریکاردو به ثبت رسید. این مسابقه پیش از پایان دورهای برنامه‌ریزی‌شده، در دور ۶۹ و پس از طی مسافت ۳۰۲٫۲۴۹ km متوقف شد.
زن دنیادیده
زن دنیادیده (A Woman of the World) یک فیلم صامت کمدی-درام آمریکایی است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد.
بیچ
بیچ یک کوه در صربستان است که در Serbia / Bosnia and Herzegovina واقع شده‌است. بیچ ۱٬۳۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دریاچه سیبیناکوکا
دریاچه سیبیناکوکا (به اسپانیایی: Laguna Sibinacocha) یک دریاچه در پرو است که در منطقه کوسکو واقع شده‌است.
بلاکوود، ویرجینیا
بلاکوود (به انگلیسی: Blackwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیا واقع شده‌است. بلاکوود ۶۰۶٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
صخره‌ماهی (سرده)
صخره‌ماهی (سرده) نام یک سرده از تیره عقرب‌ماهیان است.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۹۱–۱۳۹۰
لیگ دسته دوم فوتبال ایران سومین رده لیگ‌های فوتبال در ایران است.
در فصل ۹۱–۱۳۹۰ لیگ دسته دوم فوتبال ایران، تعداد ۲۸ تیم در دو گروه ۱۴ تیمی و به صورت رفت و برگشت با هم رقابت می‌کنند که در مجموع هر تیم ۲۶ بازی انجام خواهد داد.
در هر گروه تیم‌های اول و دوم به صورت مستقیم به لیگ دسته اول صعود می‌کنند و تیم‌های سیدهم و چهاردهم هر گروه به لیگ دسته سوم فوتبال ایران سقوط خواهند کرد و بازنده بازی رفت و برگشت تیم‌های دوازدهم هر گروه نیز به لیگ دسته سه فوتبال ایران سقوط می‌کند. به‌طور کلی چهار تیم به دسته اول صعود می‌کنند و ۷ تیم به دسته سوم سقوط خواهند نمود.
این فصل از بازی‌ها از ۸ سپتامبر سال ۲۰۱۱ آغاز می‌شوند.
بازی حذفی
بازنده مسابقه به لیگ دسته سه سقوط خواهد کرد.
لا لیگا ۳۵–۱۹۳۴
لا لیگا ۳۵–۱۹۳۴ از ۲ دسامبر ۱۹۳۴ آغاز شد و در ۲۸ آوریل ۱۹۳۵ با اولین و تا به امروز آخرین قهرمانی باشگاه فوتبال رئال بتیس به پایان رسید.
جایزه پیچیچی
یادداشت: جدول زیر، فهرست گلزنان برتر است که توسط روزنامه Diario Marca ارائه شده‌است، و با فهرست گلزنان برتر که براساس گزارش‌های رسمی مسابقات ارائه شده، متفاوت است.
فورد در برابر فراری
فورد در برابر فراری (به Ford v Ferrari)، یک فیلم آمریکایی در ژانر زندگی‌نامه‌ای درام به کارگردانی جیمز منگولد است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. فیلم‌نامه این فیلم توسط جیسون کلر بر اساس رخدادهای واقعی به نگارش درآمده است. فیلم، داستان زندگی و رفاقت پیچیدهٔ کن مایلز و کرول شلبی را به تصویر می‌کشد که در اوایل دهه ۶۰ توسط شرکت فورد استخدام می‌شوند تا ماشین مسابقه‌ای قدرتمند بسازند که بتواند ماشین شرکت فراری را شکست دهد. کریستین بیل، مت دیمون، جان برنثال، کترینا بلف، نوآ جوپ و جی‌جی فیلد ستارگان فیلم هستند.
ساخت
پرونده ساخت فیلم از فوریه ۲۰۱۸ باز شد. تام کروز و برد پیت نخستین انتخاب‌ها برای نقش‌های اصلی بودند اما هردو به علت هم‌زمانی با پروژه‌های دیگر نتوانستند در فیلم حضور پیدا کنند و دیمون و بیل جایگزین شدند. فیلم‌برداری از ژوئیه همین سال آغاز شد و بعد از سه ماه به پایان رسید.
اکران
فورد در برابر فراری نخستین بار در اوت ۲۰۱۹ و در طی جشنواره فیلم تلیوراید به روی پرده رفت و سپس در تاریخ ۱۵ نوامبر توسط فاکس قرن بیستم به صورت جهانی اکران شد.
نظرات منتقدان
فیلم با تحسین جهانی منتقدان همراه بود و در زمینه کارگردانی، اجرای دیمون و بیل، موسیقی، فیلم‌برداری و سکانس‌های مسابقه ستایش شد. فیلم همچنین یک موفقیت در گیشه بود و توانست ۲۲۵ میلیون دلار در سرار جهان فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن ۹۷ بوده‌است. هیئت ملی بازبینی فیلم، فورد در برابر فراری را یکی از ۱۰ فیلم برتر سال معرفی کرد. در هفتاد و هفتمین مراسم گلدن گلوب فیلم در رشته بهترین بازیگر مرد فیلم درام بود که موفق به کسب آن نشد. همچنین در نود و دومین دوره جوایز اسکار، فیلم در چهار رشته از جمله بهترین فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار شده بود که در نهایت دو جایزه بهترین تدوین و بهترین تدوین صدا را به خود اختصاص داد.
خلاصه
داستان فیلم حول محور یک تیم مصمم از مهندسان و طراحان آمریکایی و سوئدی به رهبری طراح خودرو کرول شلبی و راننده بریتانیایی او، کن مایلز است که توسط هنری فورد دوم و لی یاکوکا استخدام می‌شوند تا یک ماشین مسابقه بسازند تا ماشین‌های مسابقه ایتالیایی به خصوص فراری را شکست دهند.
میس (خواننده)
میس (Mase؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
تاجه زیی
تاجه زیی (به انگلیسی: Taja Zai) یک شهرک در پاکستان است که در ناحیه لکی واقع شده‌است.
مورتال کامبت ۲ (فیلم ۲۰۲۴)
مورتال کامبت ۲ یک فیلم فانتزی و رزمی آمریکایی در حال ساخت به کارگردانی سایمون مک‌کوید، و نویسندگی جرمی اسلیتر است که بر اساس مجموعه بازی‌های ویدئویی مورتال کامبت اثر اد بون و جان توبایاس ساخته شده‌است. در این فیلم لوئیس تان، جسیکا مک‌نامی، تادانابو آسانو، مکاد بروکس، لودی لین، چین هان، جو تسلیم، و هیرویوکی سانادا ایفای نقش می‌کنند و بازیگران جدید شامل کارل اربن، تاتی گابریل و اَدلاین رودولف هستند. این فیلم دنباله‌ای بر مورتال کامبت (فیلم ۲۰۲۱) و چهارمین قسمت از سری فیلم‌های مورتال کامبت محسوب می‌شود.
پس از اکران مورتال کامبت در آوریل ۲۰۲۱، تهیه‌کننده تاد گارنر و کارگردان سیمون مک کووید گفتگوهایی را دربارهٔ آینده این فرنچایز آغاز کردند، از جمله فیلم‌های مستقل با تمرکز بر جانی کیج و ساب زیرو و دنباله‌ای برای فیلم ۲۰۲۱. برخی از بازیگران و عوامل فیلم برای بازگشت به یک دنباله ابراز علاقه کردند و در سال ۲۰۲۱، رسانه‌های خبری گزارش دادند که استودیو در حال برنامه‌ریزی برای ساخت قسمت‌های دیگر در فرانچایز مورتال کامبت است. تا سال ۲۰۲۲، برادران وارنر دنباله را تأیید کردند و اسلیتر قرار بود فیلمنامه را بنویسد و مک کووید برای کارگردانی پروژه بازگشت. فیلمبرداری در ژوئن ۲۰۲۳ در استرالیا آغاز شد.
تولید
فیلمبرداری در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۳ در گلد کوست، کوئینزلند، با استیون اف. ویندن به عنوان فیلمبردار آغاز شد، و انتظار می‌رود در سپتامبر ۲۰۲۳ به پایان برسد. و احتمالاً در سال ۲۰۲۴ منتشر می‌شود.
تست فرونشانی دگزامتازون
تست فرونشانی دگزامتازون (DST) برای ارزیابی عملکرد غدد آدرنال انجام می‌شود. در این تست میزان تغییرات سطح کورتیزول در پاسخ به تزریق دگزامتازون اندازه‌گیری می‌شود. از این تست به‌طور معمول برای تشخیص سندرم کوشینگ استفاده می‌شود.
دریاچه کاچی
دریاچه کاچی (به لاتین: Lake Cachí) یک سد و دریاچه است که در کاستاریکا واقع شده‌است.
تختی خیل
تختی خیل (به انگلیسی: Takhti Khel) یک شهرک در پاکستان است که در ناحیه لکی واقع شده‌است.
بلادنسبرگ، آیووا
بلادنسبرگ (به انگلیسی: Bladensburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آیووا واقع شده‌است. بلادنسبرگ ۲۳۱٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بیچل
بیچل (به لاتین: Beichle) یک کوه در سوئیس است که در کانتون لوتسرن واقع شده‌است. بیچل ۱٬۷۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بیرگ (آلپ برنز)
بیرگ (به لاتین: Birg) یک کوه در سوئیس است که در Interlaken-Oberhasli administrative district واقع شده‌است. بیرگ ۲٬۶۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کارلیوهان اریکسون
کارلیوهان اریکسون (Carljohan Eriksson؛ زادهٔ April 25, 1995) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلسینکی و باشگاه فوتبال اچ‌آی‌اف‌کی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند و فنلاند بازی کرده‌است.
شهرستان بنزی
شهرستان بنزی (به انگلیسی: Benzie County) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده‌است. شهرستان بنزی ۲٬۲۲۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
دریاچه کاراکوکا
دریاچه کاراکوکا (به اسپانیایی: Lake Caracocha) یک دریاچه در پرو است که در منطقه اوئانکاولیکا واقع شده‌است.
دان-اولا اکرمان
دان-اولا اکرمان (Dan-Ola Eckerman; March 26, 1963 – May 21, 1994) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد.
عقرب‌ماهی دام‌انداز
عقرب‌ماهی دام‌انداز نام یک گونه از تیره عقرب‌ماهیان است.
انسیه ملکی
زندگی‌نامه
انسیه ملکی تحصیلات آکادمیک خود را در زمینه طراحی صدا در سینما در انگلستان آغاز کرد و مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را از دانشگاه لندن  و بورنموث در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ دریافت کرد. او در طول اقامت خود  در لندن، تجربه‌های زیادی را با همکاری فیلمسازان جوان و مستقل در انگلستان تجربه کرد.
در سال ۲۰۱۲، او از سوی Video Symphony در لس‌آنجلس و Sky walker در سان فرانسیسکو  ، آمریکا، یک بورس تحصیلی دریافت کرد تا دوره پیشرفته طراحی صدا را با استفاده از ابزارهای حرفه‌ای  با افراد بسیار شناخته شده در صدای سینمای آمریکا تجربه کند.
از أواخر سال ٢٠١٢، او به عنوان طراح و تركيب صدا در سينماي ايران و خارج از ايران فعاليت دارد. او به عنوان یکی از طراحان و سردبیری نظارت صدا در استودیوی ماه، به عنوان یکی از معتبرترین استودیوهای Post production در تهران، فعالیت میباشد.
وی توانست با موفقیت و با افتخار چندین جایزه معتبر را به استودیو مون، از جمله «جشنواره بین‌المللی فیلم‌های شهری» «سینمای حقیقت» و «خانه سینما»بفرستد.
تیتار خیل گلی جان
تیتار خیل گلی جان (به انگلیسی: Titar Khel Guli Jan) یک شهرک در پاکستان است که در ناحیه لکی واقع شده‌است.
صخره‌ماهی قناری
صخره‌ماهی قناری نام یک گونه از سرده صخره‌ماهی است.
سرزمین خانه خورشید
سرزمین خانهٔ خورشید یک فیلم مستند قوم‌نگارانه است که توسط فرهاد ورهرام نوشته و کارگردانی شده‌است. این مستند در کنار پرداختن به قایق‌رانی در آب‌های رودخانهٔ سیروان، به نمایش طبیعت منطقهٔ هورامان و آداب و رسوم پیروان دین یارسان می‌پردازد و در کردستان ایران فیلم‌برداری شده‌است.
طرح فیلم‌نامه
دو قایقران با قایق کایاک تصمیم می‌گیرند که سرچشمهٔ رودخانهٔ سیروان در منطقهٔ هورامان در استان کرمانشاه در کردستان ایران را تا مرز عراق طی کرده و با فرهنگ مردم این منطقه آشنا شوند.
بیرگورن
بیرگورن (به لاتین: Birghorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون برن واقع شده‌است. بیرگورن ۳٬۲۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بلادستون، کنتاکی
بلادستون (به انگلیسی: Bladeston) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان براکن، کنتاکی واقع شده‌است. بلادستون ۲۶۲٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دریاچه کالیما
دریاچه کالیما (به اسپانیایی: Embalse del Calima) یک مخزن سد در کلمبیا است که در Darién, Valle del Cauca واقع شده‌است.
میدان، دیر زیرین
میدان (به انگلیسی: Maidan) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در خیبر پختونخوا واقع شده‌است.
صخره‌ماهی بوکاچیو
صخره‌ماهی بوکاچیو نام یک گونه از سرده صخره‌ماهی است.
شهرستان بیورهد
شهرستان بیورهد (به انگلیسی: Beaverhead County) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در مونتانا واقع شده‌است. شهرستان بیورهد ۱۴٬۴۳۱٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
بیریگا
بیریگا (به لاتین: Bairiga) یک کوه در چین است که در منطقه خودمختار تبت واقع شده‌است. بیریگا ۶٬۸۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرستان اسکولکرافت
شهرستان اسکولکرافت (به انگلیسی: Schoolcraft County) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده‌است. شهرستان اسکولکرافت ۴٬۸۷۹٫۵۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.
بیسئولسان
بیسئولسان (به لاتین: Biseulsan) یک کوه در کره جنوبی است که در Gyeongsangbuk-do, South Korea واقع شده‌است. بیسئولسان ۱٬۰۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دریاچه گرویر
دریاچه گرویر (به لاتین: Lake of Gruyère) یک منطقهٔ مسکونی و دریاچه در سوئیس است که در کانتون فریبورگ واقع شده‌است.
بحالی
بحالی (به انگلیسی: Behali) یک روستا در پاکستان است که در متیهل واقع شده‌است.
شهرستان سانیلاک
شهرستان سانیلاک (به انگلیسی: Sanilac County) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده‌است. شهرستان سانیلاک ۴٬۱۱۸٫۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.
پروتئین‌های شبه متوشالح
اِعمال آنتاگونیسم بر روی این گیرنده‌ها موجب افزایش طول عمر حیوانات و افزایش مقاومت‌شان به رادیکال‌های آزاد و گرسنگی می‌گردد؛ اما در عین حال قدرت تولیدمثل‌شان را کاهش داده و حساسیت به سرما را در آنها افزایش می‌دهد. البته زوال بویایی و حرکتی وابسته به سن، تغییری نخواهند کرد.
این گیرنده‌ها با خانوادهٔ گیرنده‌های سکرتین مرتبط است.
نام این پروتئین، برگرفته از متوشالح یکی از شخصیت‌های اساطیری سامی است.
بلین، ایندیانا
بلین (به انگلیسی: Blaine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جی، ایندیانا واقع شده‌است. بلین ۲۸۲٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
صخره‌ماهی مسی
صخره‌ماهی مسی نام یک گونه از سرده صخره‌ماهی است.
صخره‌ماهی ستاره‌ای
ویژگی ها
صخره‌ماهی ستاره‌ای نام یک گونه از سرده صخره‌ماهی است.
بدنه سرخ مایل به قرمز است که طولانی، قوی و سنگین است و به سمت دم حرکت می کند. سر به نسبت در نمای مشخص شده است و دهان بزرگ است و فک پایین تر از دهانه بسته است و فقط کمی فراتر از فک بالا است. بدن نارنجی قرمز است و با لکه های سفید سفید پوشیده شده است. چهار یا پنج لکه سفید سفید در پشت وجود دارد. این یک ماهی بسیار متمایز است که به راحتی با ماهی های دیگر شناخته نمی شود.
سایت سیاه
در واژگان نظامی، سایت سیاه، جایی است که در آن عملیات سیاه یا پروژه سیاه ناشناخته انجام می‌شود. این واژه می‌تواند برای مکان‌هایی که آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) کنترل می‌کند و حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا از آن برای بازداشت غیر قانونی مخالفان جنگجو با هدف جنگ با تروریسم استفاده می‌کند نیز بکار رود.
رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا جرج دابلیو بوش در یک سخنرانی در ۶ سپتامبر ۲۰۰۶ وجود زندان‌های پنهانی که آژانس اطلاعات مرکزی، اداره می‌کند را آشکار کرد. البته، واشینگتن پست در نوامبر ۲۰۰۵ و پیش از آن، سازمان‌های مردم‌نهاد حقوق بشر نیز چنین ادعاهایی کرده‌بودند.
گزارش اتحادیه اروپا در ۱۴ فوریه ۲۰۰۷ که بیشتر اعضای پارلمان اروپا آنرا تایید کردند (۳۸۲ رای موافق، ۲۵۶ رای مخالف، و ۷۴ رای ممتنع) می‌گوید که آژانس اطلاعات مرکزی، ۱،۲۴۵ پرواز را اداره کرده و شواهد غیرقابل انکاری وجود دارد که نشان می‌دهد زندانیان در لهستان و رومانی شکنجه شده‌اند. پس از سال‌ها انکار، در سال ۲۰۱۴ لهستان تایید کرد که در خاک خود، سایت‌های سیاه برپا کرده بوده است.
در ژانویه ۲۰۱۲ دفتر دادستان کل لهستان، تحقیقاتی را علیه زبینیه شمیاتکووسکی، رئیس پیشین آژانس اطلاعات خارجی ، آغاز کرد. شمیاتکووسکی متهم به آسان‌سازی کار آژانس اطلاعات مرکزی برای عملیات بازداشت در خاک لهستان است. ممکن است خارجی‌های مظنون به شرکت در حملات تروریستی، در این بازداشتگاه‌ها شکنجه شده باشند. مشارکت احتمالی لشک میلر، نخست‌وزیر لهستان بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ نیز در دست بررسی است.
شناسایی رسمی
حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا سایت‌های سیاه را اداره می‌کند و اعلام رسمی وجود آنها نخستین بار توسط جرج دابلیو بوش در پاییز ۲۰۰۶ اعلام شد. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، جزئیات سایت‌های سیاه را در گزارش اوایل سال ۲۰۰۷ خود به دولت آمریکا آورد و درونمایه آن در مارس ۲۰۰۹ به اطلاع همگانی رسید.
اعلام جرج بوش در سال ۲۰۰۶
در ۶ سپتامبر ۲۰۰۶ جرج دابلیو بوش، رسماً وجود زندان‌های پنهانی را تایید کرد و گفت که بسیاری از بازداشتی‌ها به بازداشتگاه گوانتانامو فرستاده شده‌اند.
گزارش سال ۲۰۰۷ کمیته بین‌المللی صلیب سرخ
در سال ۲۰۰۷ کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، گزارشی را منتشر کرد. این گزارش بر پایه گفتگوهایی که بین ۶ تا ۱۱ اکتبر و ۴ تا ۱۴ دسامبر ۲۰۰۶ از بازداشتی‌های فرستاده شده به گوانتانامو نوشته شده بود. این گزارش به مقام‌های دفتر ریاست‌جمهوری جرج دابلیو بوش ارائه شد.
در ۱۵ مارس ۲۰۰۹ مارک دنر در گزارشی به مجله نقد کتاب‌های نیویورک (به همراه ویرایش خلاصه‌شده‌ای به نیویورک تایمز) درباره درونمایه گزارش کمیته بین‌المللی صلیب سرخ توضیح داد و اظهار نظر کرد. بر پایه مارک دنر، گزارش، مُهر "محرمانه" داشت و تا پیش از رسیدن به دست او، به اطلاع همگانی نرسیده بود. مارک دنر، گزیده‌ای از مصاحبه‌ها با بازداشتی‌ها را منتشر کرد که شامل مصاحبه با ابوزبیده، والد بن عطاش، و خالد شیخ محمد می‌شد. او همچنین گزیده‌ای از روش‌های شناسایی در سایت‌های سیاه را منتشر کرد که به گفته جوج بوش، "روش‌های متداول" نامیده می‌شوند و درباره اینکه آیا این "روش‌ها" مصداق شکنجه هستند بحث کرد.
جنجال قانونی بودن و پنهان‌کاری
سایت‌ها سیاه، دچار جنجال قانونی بودن وضعیت بازداشتی‌های خود، اجازه قانونی برای اداره سایت‌های سیاه (شامل همکاری بین حکومت‌های درگیر) و بیشترین (یا حتی کمترین) افشاگری توسط حکومت‌های درگیر هستند.
وضعیت حقوقی بازداشتی‌ها
یکی از بحث‌های مهم اداره سایت‌های سیاه، وضعیت حقوقی بازداشتی‌ها است که به طور مشخص، تعریف نشده است. در عمل، زندانیان سایت‌های سیاه، هیچ حقی به غیر از آنچه دستگیرکنندگانشان به آنها می‌دهند ندارند.
افشای سایت‌ها سیاه به جنجال سیاست حکومت فدرال آمریکا درباره کسانی که "مخالفان جنگجوی غیر قانونی" تعریف می‌کند دامن می‌زند. نزدیک به ۳۰ بازداشتی که بسیار خطرناک انگاشته می‌شوند یا مظنون به دست داشتن در حملات تروریستی هستند در سایت‌های سیاه آژانس اطلاعات مرکزی، در پنهانی‌ترین شرایط، نگهداری می‌شوند. ممکن است آژانس اطلاعات مرکزی، بیش از ۷۰ بازداشتی دیگر را که در اصل به سایت‌های سیاه فرستاده شده باشند به زودی به سازمان‌های اطلاعاتی کشورهای متحد خود در خاور میانه و آسیا مانند افغانستان، مراکش، و مصر تحویل دهد. بر پایه گزارش ژانویه ۲۰۰۶ سناتور سوئیسی، دیک مارتی، بیش از ۱۰۰ بازداشتی ناشناس دیگر را که در اروپا دزدیده شده‌اند و "تحویل" دیگر کشورها شده‌اند را هم باید به حساب آورد. این فرایند، "توقیف غیرعادی" نامیده شد. مارتی، تاکید کرد که احتمالاً کشورهای اروپایی از این عملیات پنهانی، خبر داشتند. همچنین، به نظر می‌رسد که آژانس اطلاعات مرکزی به زندان‌های این کشورها کمک مالی کرده و آنها را مدیریت می‌کند. درحالیکه آمریکا و کشورهایی که در آنها زندان دارد کنوانسیون ملل متحد علیه شکنجه را امضا کرده‌اند، افسران آژانس اطلاعات مرکزی، اجازه دارند از به اصطلاح "روش‌های بازجویی ارتقاء یافته" استفاده کنند. این روش‌ها از دید کنوانسیون ملل متحد علیه شکنجه، "درد یا زجر زیادی" به همراه دارند که نقض پیمان و همچنین قانون اساسی ایالات متحده آمریکا است.
سازمان‌های قانونی اداره کننده
در مورد اینکه قانوناً چه سازمان‌هایی از آمریکا و دیگر کشورهایی که گمان می‌رود درگیر باشند چیز زیادی در دسترس نیست یا به کل، مشخص نیست. در اصل، شبکه دقیق سایت‌های سیاه، مورد بحث است. سازمان ملل متحد، دخالت در مسئله سایت‌های سیاه را آغاز کرده است.
گزارش دیک مارتی، ۱۴ کشور اروپایی را به عنوان "جابجا کننده غیر قانونی بین کشوری" نام برده است. این کشورها، بریتانیا، آلمان، جزیره من، ایتالیا، سوئد، بوسنی و هرزگوین، مقدونیه شمالی، ترکیه، اسپانیا، قبرس، جمهوری ایرلند، یونان، پرتغال، رومانی، و لهستان هستند. فرودگاه‌هایی که از آنها برای این جابجایی‌ها استفاده می‌شوند نیز فرودگاه گلاسگو پرستویک (گلاسگو دراسکاتلند در بریتانیا) فرودگاه شنن و فرودگاه کیسمنت (جمهوری ایرلند)، پایگاه هوایی رامشتاین و فرودگاه بین‌المللی فرانکفورت (آلمان)، پایگاه هوایی اویانو (ایتالیا)، فرودگاه پالما د مایورکا (اسپانیا)، پایگاه هوایی توزلا (بوسنی و هرزگوین)، فرودگاه اسکندر کبیر اسکوپیه (مقودنیه شمالی)، فرودگاه بین‌المللی آتن (یونان)، فرودگاه بین‌المللی لارناکا (قبرس)، فرودگاه پراگ رازیون (جمهوری چک)، فرودگاه‌های استکهلم (سوئد) و همچنین فرودگاه رباط سله (مراکش) و فرودگاه هواری بومدین (الجزایر) هستند. نخست‌وزیر لهستان، کازیمیرز مارچینکیویتس، اینها را "تهمت" خواند و رومانی گفت که شواهدی برای این ادعا وجود ندارد.
نخست‌وزیر بریتانیا تونی بلر گفت که: "این گزارش، مطلقاً هیچ چیز تازه‌ای به اطلاعاتی که ما داریم نیفزوده است." لهستان و رومانی، مستقیم‌ترین متمهمان بودند. زیرا این گزارش ادعا می‌کند شواهد "قوی" برای آن دارد. این گزارش از فرودگاه بین‌المللی ترایان وویا در تیمیشوارا در رومانی، و فرودگاه بین‌المللی ستیزتنو ستیزمان در شمانه (شهرستان شچتنو) در لهستان به عنوان نقطه پیاده‌کردن/جابجایی بازداشتی‌ها نام می‌بَرَد. از هشت فرودگاه در خارج از اروپا نیز نام برده شده است.
تایید توسط دولت جرج دابلیو بوش
در پاسخ به ادعاها درباره سایت‌های سیاه، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، کاندولیزا رایس در ۵ دسامبر ۲۰۰۵ گفت که آمریکا با تحویل‌دهی مظنونان، تمامیت ارضی هیچ کشوری را نقض نکرده است و این افراد، هیچوقت به هیچ کشوری که احتمال شکنجه‌شدن در آنها می‌رود تسلیم نشده‌اند. برخی منابع رسانه‌ای، بیان کردند که گفته‌های او، احتمال وجود زندان‌های پنهانی که آمریکا در "کشورهای میزبان"، اداره می‌کند را در بر نمی‌گیرد یا قول "کشورهای میزبان" در خودداری از شکنجه، متعبر نیست. در ۶ سپتامبر ۲۰۰۶ جرج بوش، وجود زندان‌های پنهانی را تایید کرد و گفت که بسیاری از بازداشتی‌های این زندان‌ها به بازداشتگاه گوانتانامو فرستاده شده‌اند.
در دسامبر ۲۰۰۲ واشینگتن پست، گزارش کرد که "دستگیری رهبران القاعده، رمزی بن الشیبه در پاکستان، عمر الفاروق در اندونزی، عبدالرحیم النشیری در کویت، و محمد الدربی در یمن، همگی، نتیجه اطلاعاتی بودند که در بخشی از بازجویی‌ها بدست آمدند." همچنین منبع خود را "مقام‌های اطلاعاتی و امنیت ملی آمریکا" عنوان کرد.
در ۲۱ آوریل ۲۰۰۶ ماری مک‌کارتی، تحلیل‌گر کهنه‌کار آژانس اطلاعات مرکزی، به خاطر لو دادن اطلاعات طبقه‌بندی‌شده به گزارشگر واشینگتن پست، دانا پریست، اخراج شد. دانا پریست به خاطر افشای نگرانی‌ها درباره سایت‌های سیاه آژانس اطلاعات مرکزی، جایزه پولیتزر را دریافت کرد. برخی نیز فکر می‌کنند که او اطلاعاتی درباره کمپ‌ها را هم در بر می‌گیرد. اگرچه وکیل مک‌کارتی ادعا کرد که "او به اطلاعاتی که متهم به لو دادن شده، دسترسی نداشته است." واشینگتن پست، ثابت کرد که "مک‌کارتی مشغول بررسی ادعاهای بدرفتاری آژانس اطلاعات مرکزی و پیمانکارانش در عراق و افغانستان بوده" و در جلسه‌ای با سناتورهای آمریکا در ژوئن ۲۰۰۵ متقاعده شده که "آژانس اطلاعات مرکزی، دروغ می‌گوید."
در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۶ جرج بوش در یک سخنرانی گفت: "هنگامیکه ابوزبیده، رمزی بن الشیبه، و خالد شیخ محمد دستگیر شدند در آژانس اطلاعات مرکزی، آنها را زندانی کرد. با بازجویی از این افراد و دیگر مظنونان تروریستی، اطلاعاتی بدست آمد که به ما در حفاظت از مردم آمریکا کمک کرد. آنها به ما در نفوذ به شبکه‌های جاسوسی در آسیای جنوب شرقی کمک کردند که خود را برای حمله در درون خاک آمریکا آماده کرده بودند. آنها به ما کمک کردند جلوی گسترش حمله‌های سیاه‌زخم، از سوی القائده را بگیریم. آنها به ما کمک کردند که جلوی ضربه به یک کمپ سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در جیبوتی و کنسولگری آمریکا در کراچی را بگیریم و از هواپیماربایی هواپیماهای مسافربری پیشگیری کنیم و آن هواپیماها را در فرودگاه هیترو لندن و کنری وورف لندن به زمین بنشانیم."
در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۷ بوش در یک فرمان اجرایی، شکنجه زندانیان از سوی افسران اطلاعاتی را منع کرد.
در ۷ سپتامبر ۲۰۰۷ در پاسخ همگانی به شورای روابط خارجی در نیویورک، در یک نشست کم‌سابقه، رئیس اطلاعات مرکزی، ژنرال مایکل هیدن، برنامه بازداشت و بازجویی از زندانی‌ها را ستود و آنرا با آمار ٪۷۰ براورد اطلاعات ملی درباره تهدیدها علیه آمریکا که در ماه ژوئیه، منتشرشده بود پشتیبانی کرد. مایکل هیدن گفت که از سال ۲۰۰۲ آژانس اطلاعات مرکزی، کمتر از ۱۰۰ نفر را در مکان‌های پنهانی در خارج از کشور، بازداشت کرده و حتی شمار کمتری به/از کشورهای دیگر فرستاده/تحویل گرفته شده‌اند. در نشست پرسش و پاسخ ۲۰ دقیقه‌ای با شنوندگان، مایکل هیدن، به قطعیت ادعاها درباره استفاده آژانس اطلاعات مرکزی از روش‌های مورد انتقاد مانند القای حس غرق‌شدن، موقعیت استرس‌زا، هیپوترمی، و استفاده از سگ برای بازجویی از مظنونان، اعتراض کرد-همه روش‌هایی که به طور گسترده‌ای، مورد انتقاد هستند. او در پاسخ به یک نماینده از یکی از سازمان‌های حقوق بشری گفت: "این، نمونه خوبی است که به تاریک‌ترین نقطه اتاق بپردازید و به کاری که آژانس من انجام می‌دهد نگاه نکنید."
اطلاعات بدست آمده از گزارش‌های بازرسی
حجم زیادی از اطلاعاتی که درباره سایت‌های سیاه به اطلاع همگانی رسیده‌اند از طریق گزارش‌های بازرسی بوده است. برای جزئیات بیشتر به بخش تاریخچه بازرسی و رسانه همین نوشتار نگاه کنید.
حقایق ویژه‌ای درباره سایت‌ها
همانطور که در بخش پیشین گفته شد بسیازی از حقایق درباره سایت‌های سیاه، همچنان جنجالی هستند. هویت بازداشتی‌ها و جای سایت‌ها دقیقاً مشخص نیستند و حقیقت‌های بسیاری، از طریق جزئیات ریزبینانه، آشکار شده‌اند.
بازداشتی‌ها
در پاییز ۲۰۰۶ شماری از زندانی‌های نام برده شده در بالا به بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا جابجا شدند. در لایحه‌ای که به صورت عمومی اعلام شد حکومت فدرال آمریکا به صورت دفاکتو وجود این زندان‌های پنهانی که در خارج از خاک آمریکا نگهداری می‌شوند را تایید کرد.
خالد ال‌مصری
در ۹ سپتامبر ۲۰۰۷ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا درخواست شنیدن حرف‌های ال‌مصری علیه آمریکا (ال‌مصری علیه تنت) را بدون هیچ توضیحی، رد کرد و باعث شد حکمی که پیشتر، قاضی دادگاه استیناف حوزه چهارم ایالات متحده آمریکا داده بود باقی بماند. آن دادگاه‌ها توافق کردند که پیشرفت این پرونده، بدون افشای اطلاعات محرمانه دولتی، ممکن نیست. در مه ۲۰۰۷ پس از آنکه ال‌مصری در شهر نوی-اولم به ظن ایجاد آتش‌سوزی عمدی، دستگیر و به یک درمانگاه روان‌شناسی، فرستاده شد. وکیل او مشکلات ال‌مصری را به رفتار آژانس اطلاعات مرکزی، نسبت داد و گفت: ربودن و بازداشت ال‌مصری، باعث "تخریب روانی" او شده است.
عافیه صدیقی
مدافع عافیه صدیقی که در نیویورک از او دفاع می‌کرد گفت که عافیه، سال‌ها در زندان پنهانی آمریکا در میدان هوایی بگرام، نگهداری و شکنجه شده است. به خاطر اینکه ایوان ریدلی ادعاهای عافیه را در کتاب خود به نام بانوی خاکستری بگرام نوشت، به پرونده عافیه توجه خاصی شد.
دادگاه او در ژانویه ۲۰۱۰ آغاز شد و ۱۴ روز طول کشید. ۳ روز دیگر نیز برای گفتگو و ارائه نظر هیئت منصفه گذشت. در ۳ فوریه ۲۰۱۰ او به دو اتهام تلاش برای قتل، حمله مسلحانه، همراه داشتن و استفاده از سلاح گرم، و سه اتهام حمله به کارمندان و افسرهای آمریکایی، مقصر شناخته شد. او در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۰ به ۸۶ سال زندان محکوم شد.
سایت‌های مشکوک
براورد می‌شود که ۵۰ زندان در ۲۸ کشور وجود داشته باشند. به این آمار باید ۲۵ زندان در افغانستان و ۲۰ زندان در عراق را نیز افزود. همچنین براورد شده که از سال ۲۰۰۱ آمریکا از ۱۷ کشتی به عنوان زندان شناور، استفاده می‌کند. بنابراین شمار کل زندان‌هایی که از سال ۲۰۰۱ آمریکا و/یا متحدانش برای نگهداری مظنونان تروریسم، استفاده می‌کنند به بیش از ۱۰۰ زندان می‌رسد.
نام کشورهایی که به نظر می‌آید به نیابت از آمریکا چنین کاری می‌کنند: الجزایر، جمهوری آذربایجان، بوسنی و هرزگوین، جیبوتی، مصر، اتیوپی، گامبیا، اسرائیل، اردن، کنیا، کوزوو، لیبی، لیتوانی، موریتانی، مراکش، پاکستان، لهستان، قطر، رومانی، عربستان سعودی، سوریه، سومالی، آفریقای جنوبی، تایلند، بریتانیا، ازبکستان، یمن و زامبیا.
آسیا
در تایلند، گزارش شده که ایستگاه رله صدای آمریکا در ناحیه بان دونگ در استان اودون تانی، سایت سیاه آژانس اطلاعات مرکزی، به نام "چشم گربه" یا "سایت بازداشت سبز" است. نخست‌وزیر پیشین تایلند، تاکسین شیناواترا این گزارش‌ها را رد کرد.
در مه ۲۰۱۸ بی‌بی‌سی گزارش کرد که پایگاه نیروهوایی سلطنتی اودرن تایلند سایت سیاهی بود که در آن ابوزبیده (فلسطینی ۳۱ ساله زاده عربستان سعودی که تصور می‌شد ستوان اسامه بن لادن باشد) در آنجا بازجویی می‌شد. در دسامبر ۲۰۱۴ کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی، یک جمع‌بندی اجرایی از گزارش ۶۰۰۰ صفحه‌ای محرمانه درباره روش‌های آژانس اطلاعات مرکزی، منتشر کرد. این گزارش، ادعا می‌کند که دستکم ۸ مقام ارشد حکومت تایلند درباره سایت‌های پنهانی، خبر داشتند. این سایت در دسامبر ۲۰۰۲ بسته شده بود. حکومت تایلند، وجود این سایت را رد کرده است. در حالیکه آمریکا وجود این سایت را نه تایید و نه رد کرده است.
در اوت ۲۰۱۸ ارتش پادشاهی تایلند اعلام کرد کرد که سایت سیاهِ مشکوک دیگری در استان اودون تانی با نام پیشین ایستگاه Ramasun تبدیل به جاذبه توریستی شده است. ارتش تایلند، استفاده از این ایستگاه به عنوان سایت سیاه را رد کرد.
خاور میانه
در افغانستان، میدان هوایی بگرام، در آغاز، کارخانه آجرپزی در بیرون از کابل بود که "چاه نمکی" نامیده می‌شد. اما مدت کوتاهی پس از آنکه یک جوان افغان که به شکل برهنه، به زمین زنجیر شد به خاطر هیپوترمی درگذشت به یک پایگاه تبدیل شد. در این دوره، چندین سانحه به خاطر بدرفتاری و شکنجه رخ داد که به زندانی‌های پنهانی، مربوط نبود و آژانس اطلاعات مرکزی آنرا اداره نمی‌کرد. در سال ۲۰۰۵ جای زندان به محل نامعلومی، جابجا شد. گزارش شد که اتاقک‌های فلزی در میدان هوایی بگرام، سایت سیاه هستند. برخی از بازداشتی‌های گوانتانامو گزارش کردند که در زندانی به نام "زندان سیاه" در نزدیکی کابل شکنجه شده‌اند. گزارش شده که احتمال دارد جلال‌آباد و اسعدآباد نیز سایت‌های سیاه باشند.
در عراق، فاش شده که زندان ابوغریب، سایت سیاه است و در سال ۲۰۰۴ در مرکز رسوایی‌های گسترده سوءاستفاده از زندانیان بود. افزون بر آن، کمپ بوکا (در نزدیکی ام قصر) و کمپ کراپر (در نزدیکی فرودگاه بغداد) نیز گزارش شدند.
آفریقا
گزارش شده که سایت‌هایی در مصر، لیبی، مراکش، و جیبوتی هستند. مرکز بازجویی تماره در ۸ km بیرون از رباط (پایتخت مراکش) یک سایت سیاه است.
در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۹ گاردین گزارش کرد که آژانس اطلاعات مرکزی، یک مرکز بازجویی پنهانی در کمپ لمونیه در جیبوتی دارد که پیش از آن، پایگاه لژیون خارجی فرانسه بوده است.
اقیانوس آرام
گزارش شده که پایگاه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در جزیره دیه‌گو گارسیا، یک سایت سیاه است. در آغاز، آمریکا و بریتانیا تلاش کردند که به گزارش‌گران این گزارش، فشار بیاورند. اما از هنگامیکه مجله تایم، این گزارش را منتشر کرد و افسر ارشد آمریکایی منبع آن گفت که آمریکایی‌ها از این جزیره، "دقیقاً" به عنوان زندان پنهان برای بازداشتی‌های "جنگ با تروریسم" استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۵ لارنس ویلکرسن رئیس ستاد وزیر امور خارجه پیشین آمریکا کالین پاول، با جزئیات بیشتر گفت که آژانس اطلاعات مرکزی از جزیره دیه‌گو گارسیا برای "کارهای شنیع و شرورانه" استفاده می‌کرده است. او گفت که از سه منبع اطلاعاتی آمریکایی شنیده که از جزیره دیه‌گو گارسیا "به عنوان نقطه جابجایی کسانی که اینطور بگویم موقتاً اسکان داده شده بودند و هر از گاهی، بازجویی می‌شدند استفاده می‌شد" و "چیزی که من شنیدم بیشتر درباره استفاده از آن به عنوان محل جابجایی در هنگامی بود که دیگر نقاط ترانزیت، پُر یا به نظر، خطرناک یا ناامن بودند یا در دسترس نبودند."
در هنگامیکه انتظار می‌رود افشای سایت‌های سیاه، باعث شرم‌ساری مقام‌های حکومتی آمریکا و بریتانیا شود، ممکن است مقام‌های بریتانیایی که پیش از آن، تلاش بسیاری در سرکوب اعتراض‌های مردمی به استفاده آمریکا در نگهداری بازداشتی‌ها داشتند و تلاش می‌کردند به مردم اطمینان دهند آمریکا از هیچیک از پایگاه‌ها و سرزمین‌های بریتانیا استفاده نادرست نمی‌کند بیش از پیش در برابر انتقاد قرار بگیرند. همچنین ممکن است بریتانیا به خاطر زیر پا گذاشتن آشکار پیمان‌های بین‌المللی، در موقعیت پاسخگویی، قرار بگیرد. در ۲۱ فوریه ۲۰۰۸ وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع دیوید میلیبند اعتراف کرد که در سال ۲۰۰۲ دو پرواز تسلیم بازداشتی‌های آمریکا در جزیره دیه‌گو گارسیا سوخت‌گیری کرده‌اند و از اینکه زودتر از این، ادعاهای پیشین، تصحیح نشده بودند "خیلی متاسف" است.
اروپا
چندین کشور اروپایی (به ویژه کشورها و جمهوری‌های پیشین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و بلوک شرق) متهم به داشتن سایت‌های سیاه شده‌اند که این کشورها چنین ادعایی را رد می‌کنند. این کشورها جمهوری چک، مجارستان، لهستان، رومانی، ارمنستان، گرجستان، لتونی، بلغارستان، جمهوری آذربایجان، و قزاقستان هستند. سخنگوی وزیر اسلواکی، ریچارد فیدس گفت که کشورش هیچ سایت سیاهی ندارد. اما سخنگوی سرویس اطلاعاتی آن کشور، ولادیمیر سیمکو گفت که او هیچ اطلاعاتی را درباره وجود احتمالی سایت‌های سیاه به رسانه‌ها درز نمی‌دهد. کمیسیونر عدالت اتحادیه اروپا فرانکو فراتینی، بارها هشدار داده که اگر کشوری از اعضای اتحادیه اروپا میزبان سایت‌های سیاه آژانس اطلاعات مرکزی باشد حق رأی آن کشور در اتحادیه اروپا گرفته خواهد شد.
وزیر امور داخلی رومانی، واسیله بلاگا به اتحادیه اروپا اطمینان داده که فرودگاه بین‌المللی میهایل کوگیالنیچونو تنها برای عرضه تجهیزات استفاده شده و بر عکس گزارش‌های موجود، هرگز از آن برای بازداشتی‌ها استفاده نشده است. در یک دورنگار شنود الکترونیک شده که با سامانه شنود اونیکس سوئیس بدست آمده، وزارت امور خارجه مصر به سفارت مصر در لندن گفته که آمریکا از ۲۳ زندانی، به صورت پنهانی، در پایگاه، بازجویی کرده‌است. در سال ۲۰۰۷ دیک مارتی فاش کرد که آژانس اطلاعات مرکزی، زندان‌های پنهانی در رومانی و لهستان دارد. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۵ رئیس‌جمهور پیشین رومانی، ایون ایلیسکو تایید کرد که او به درخواست آژانس اطلاعات مرکزی، برای برپایی یک سایت در رومانی، پاسخ مثبت داده بود اما از شیوه کارکرد سایت، آگاه نبوده و آنرا حرکت کوچکی برای نشان دادن حسن نیت به یک متحد در برابر پذیرش رومانی در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) تعریف کرد. ایلیسکو بعدها گفت که اگر از نیت استفاده از سایت، آگاه بود، هرگز به درخواست برپایی آن، پاسخ مثبت نمی‌داد.
گزارش‌های دیگر، سایت‌های سیاه در اوکراین و مقدونیه شمالی را گزارش می‌کنند. [به منبع‌ها دقت شود] اوکراین این ادعا را رد می‌کند.
در ژوئن ۲۰۰۸ نیویورک تایمز در مقاله‌ای، ادعا کرد که افسران بدون نام آژانس اطلاعات مرکزی، گفته‌اند که خالد شیخ محمد در یک مجمتع پنهانی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی ستیزتنو ستیزمان در ۱۶۰ km شمال ورشو نگهداشته، بازجویی، و با القای حس غرق‌شدن، شکنجه می‌شده است. ادعا می‌شود که در دو هقته بیش از ۱۰۰ بار از القای حس غرق‌شدن بر روی او انجام شده تا او حاضر به همکاری شود. در سپتامبر ۲۰۰۸ دو افسر اطلاعاتی ناشناس لهستانی، در روزنامه ژنیک، درباره سایت‌هایی در لهستان، توضیح دادند. یکی از آنها گفت که بین ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ آژانس اطلاعات مرکزی، مظنونان به تروریسم را در یک پایگاه آموزش اطلاعات نظامی استاره کیکوته در شمال شرق لهستان نگه می‌داشت. افسر دیگر گفت که تنها آژانس اطلاعات مرکزی، به منطقه جدا شده، دسترسی داشت. زیرا یک سایت امن بود و از شهرهای اصلی دور و نزدیک به فرودگاه نظامی پیشین بود. روزنامه‌ها نوشتند که هم نخست‌وزیر لهستان لشک میلر و هم رئیس‌جمهور لهستان الکساندر کواشنیوسکی درباره این پایگاه، خبر داشتند. اگرچه یکی از افسرها گفت که بعید می‌داند آنها از شکنجه شدن زندانی‌ها خبر داشته‌اند زیرا لهستانی‌ها کنترلی بر کارهای آمریکایی‌ها نداشتند. در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۹ گاردین، گزارش کرد که آژانس اطلاعات مرکزی، سایت‌های سیاهی را در فرودگاه بین‌المللی ستیزتنو ستیزمان در لهستان، کمپ ایگل در بوسنی و هرزگوین، و کمپ باند استیل در کوزوو اداره می‌کند. بر پایه بنیاد حقوق بشر هلسینکی، آمریکا همکاری با بازرسان لهستانی در اینباره را رد کرد.
در نوامبر ۲۰۰۹ ادعا شد که بر پایه نوشته سال ۲۰۰۵ واشینگتن پست، یک سایت سیاه در لیتوانی وجود دارد. گفته شد که در سال ۲۰۰۴ یک آموزشگاه رانندگی پیشین، در روستایی به نام آنتاویلیایی در ۲۵ km ویلنیوس، به زندان آژانس اطلاعات مرکزی، تغییر کاربری داده است. این ادعاها به بررسی‌های پارلمانی انجامید و رئیس‌جمهور لیتوانی دالیا گریبائوسکایته گفت که او "شک غیر مستقیمی" درباره وجود یک سایت سیاه در کشورش دارد. در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۹ کمیسیون پارلمان، به بازرسی خود پایان داد و گفت که شواهدی بر وجود سایت سیاه در لیتوانی پیدا نکرده است. رئیس‌جمهور پیشین لیتوانی والداس آدامکوس گفت که او مطمئن است که هرگز هیچ تروریستی در لیتوانی بازداشت نشده است. اگرچه در پرونده فرستاده شده به دادگاه حقوق بشر اروپا در سپتامبر ۲۰۱۵ وکیل یکی از بازداشتی‌های زاده عربستان در گوانتانامو گفت گزارش دسامبر ۲۰۱۴ کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی درباره شکنجه آژانس اطلاعات مرکزی، هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که لیتوانی در مقطعی در برنامه آژانس اطلاعات مرکزی، بوده است.
پس از انتشار گزارش کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی، درباره شکنجه آژانس اطلاعات مرکزی، الکساندر کواشنیوسکی که از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ رئیس‌جمهور لهستان بود اعتراف کرد که به آژانس اطلاعات مرکزی، اجازه داده تا از خاک لهستان به عنوان سایت سیاه استفاده کند اما قرار بوده کارهایی که در آن سایت‌ها انجام می‌شده با قانون اساسی لهستان، سازگار باشند. او گفت که در یادداشت پیش‌نویس آمریکایی‌ها آمده بود "با کسانی که در لهستان نگه داشته می‌شوند به مانند اسیر، رفتار می‌شود و از همه حقوقی که دارند برخوردار خواهند بود" اما به خاطر محدودیت زمانی، آمریکا این یادداشت را امضا نکرده بود.
سایت‌های متحرک
آمریکا ناو جنگی یواس‌اس باتان (ال‌دی‌اچ-۵) را کشتی نیروی دریایی می‌داند  و بر پایه تعریف ارائه در آغاز این نوشته، سایت سیاه نیست. اگرچه نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا از آن به عنوان سایت بازجویی اولیه استفاده کردند (که پس از آن، زندانی‌ها به سایت‌های دیگر، از جمله، سایت‌های سیاه، جابجا شدند).
از گلف‌استریم ۵ به عنوان هواپیمای تحویل‌دهی با شماره شناسایی N44982 (که با شماره شناسایی N379P نیز شناخته می‌شود)
از گلف‌استریم ۵ به عنوان هواپیمای تحویل‌دهی با شماره شناسایی N8068V
از بوئینگ بیزینس جت به عنوان هواپیمای تحویل‌دهی با شماره شناسایی N4476S
توجه: با جستجوی شماره شناسایی هواپیماهای ثبت‌شده در وبگاه اداره هوانوردی فدرال، اینگونه برداشت می‌شود که این شماره‌های ثبت‌شده، نادرست هستند. زیرا هواپیماها با شماره شناسایی N، مربوط به گونه دیگری از هواپیماها است که هرگز در تاریخ، به انواع اشاره شده در بالا ربطی نداشته اند.
واشینگتن پست، دسامبر ۲۰۰۲
در ۲۶ دسامبر ۲۰۰۲ واشینگتن پست درباره زندان پنهانی آژانس اطلاعات مرکزی در گوشه‌ای از میدان هوایی بگرام در افغانستان خبر داد که از کانتینرهای فلزی جابجایی کالا ساخته شده بود. در ۱۴ مارس ۲۰۰۴ گاردین نوشت که ۳ شهروند بریتانیایی در بخش پنهانی (کمپ اکو)ی بازداشتگاه گوانتانامو نگهداری می‌شوند. چندین نوشتار دیگر نیز درباره نگهداری بازداشتی‌های ناشناس و دیگر "جنگجویان رسمی دشمن" بدست آژانس اطلاعات مرکزی نوشتند. اگرچه این افشاگری واشینگتن پست در ۲ نوامبر ۲۰۰۵ بود که رسوایی آژانس اطلاعات مرکزی انجامید. (در زیر)
گزارش مارس ۲۰۰۴ دیدبان حقوق بشر
گزارش دیدبان حقوق بشر به نام "آزادی پیوسته - سوء استفاده نیروهای آمریکایی از افغانستان" می‌گوید که آژانس اطلاعات مرکزی از سپتامبر ۲۰۰۱ در افغانستان، کنش داشته و جایگاه بزرگی در چوک آریانا در نزدیکی کابل را اداره می‌کند و جایگاهی برای بازداشت و بارجویی در میدان هوایی بگرام دارد.
گزارش مارس ۲۰۰۵ ویلج
در گزارش ۲۶ فوریه تا ۴ مارس ۲۰۰۵ ویرایش ایرلندی مجله ویلج نوشته‌ای به نام "آدم‌ربایی با شَنِن" ادعا کرد که آژانس اطلاعات مرکزی از فرودگاه دوبلین و فرودگاه شنن در ایرلند" برای ربودن مظنونان به جنگ با تروریسم، استفاده می‌کرده است." این نوشته، درباره بوئینگ ۷۳۷ (با شماره شناسایی N313P که بعدها به N4476S تغییر یافت) نوشت که "بین ۱ ژانویه ۲۰۰۳ تا پایان سال ۲۰۰۴، ۱۴ بار در فرودگاه‌های دوبلین و شَنِن به زمین نشسته است. مجله ویلج، این اطلاعات را از روی مسیریابی پروازهای واشینگتن، دی.سی. بدست آورده است." مقصدهای دیگر، استونی (۱ نوامبر ۲۰۰۳)، لارناکا، سلا، کابل، پالما ده مایورکا، اسکوپیه، بغداد (همگی در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۴)، مارکا (۱۰ مه و ۱۳ ژوئن ۲۰۰۴) هستند. پروازهای دیگری نیز کار خود را آغاز کردند که نمونه‌های آن دبی (۲ ژوئن و ۳۰ دسامبر ۲۰۰۳)، فرودگاه بین‌المللی میتیگا در طرابلس (۲۹ اکتبر ۲۰۰۳ و ۲۷ آریل ۲۰۰۴)، بغداد (۲۰۰۳)، و مارکا (۸ فوریه، ۴ مارس، و ۱۰ می ۲۰۰۴) هستند که همه آنها در واشینگتن، دی.سی. به زمین نشتند.
بر پایه این نوشته، در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۳ هواپیماهای مشابهی در بازداشتگاه گوانتانامو به زمین نشست "که از میدان هوایی بین‌المللی حامد کرزی به فرودگاه بین‌المللی ستیزتنو ستیزمان (لهستان)، از آنجا به فرودگاه بین‌المللی میهایل کوگیالنیچونو (رومانی)، و از آنجا به فرودگاه رباط سله (مراکش) رفته بود." از این فرودگاه "برای ربودن خالد ال‌مصری، شهروند آلمان با اصالت لبنانی در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳ در اسکوپیه در مقدونیه استفاده شده بود تا در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۴ به بازداشتگاه آمریکا در افغانستان، برده شود."
در این نوشته، گفته شد که شماره شناسایی هواپیمای نشان داده شده، متعلق به خدمات ترابری اجرایی برتر است که ستاد آن در ماساچوست است و در فوریه ۲۰۰۵ در اختیار مدیریت تیت و کیلر در رینو، نوادا بوده است. در روز انتقال شماره شناسایی، یک گلف‌استریم ۵ (با شماره شناسایی N8068V) که برای کارهای مشابه، استفاده می‌شد از "خدمات ترابری اجرایی برتر" به شرکتی به نام بازاریابی خارجی بینارد منتقل شد.
نوشته نوامبر ۲۰۰۵ واشینگتن پست
دانا پریست در ۲ نوامبر ۲۰۰۵ در گزارشی نوشت که "بر پایه گفته‌های مقام‌های آگاه آمریکایی و دیگر خارجی‌های مطلع، آژانس اطلاعات مرکزی، برخی از مهم‌ترین بازداشتی‌های خود را که گمان می‌رود عضو القائده باشند در اردوگاه‌های پیشین شوروی در اروپای شرقی، پنهان و بازجویی کرده است." بر پایه گفته‌های مقام‌های اطلاعاتی و دیپلمات‌های کنونی و پیشین، شبکه‌ای از زندان‌های خارجی وجود دارند که شامل زندان‌هایی در کشورهای دموکراتیک اروپایی، تایلند، افغانستان، و بخش کوچکی از بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا می‌شود. عفو بین‌الملل، این شبکه را "مجمع‌الجزایر گولاگ" نامید تا مرجع واضحی به رمان با همین نام، نوشته نویسنده و کنشگر روس، آلکساندر سولژنیتسین بدهد.
انتشار گزارش این زندان‌های پنهانی، باعث انتقاد شدید اعضای دولت ریاست‌جمهوری جرج بوش شد. اگرچه دانا پریست گفت که هیچیک از مقام‌های آن دولت، از واشینگتن پست نخواستند که جلوی چاپ آنرا بگیرد و به جای آن خواستند که جلوی انتشار نام کشورهایی که این زندان‌های پنهانی در آنها وجود دارد برده نشود. "واشینگتن پست، به درخواست مقام‌های ارشد آمریکایی، از کشورهای اروپای شرقیِ همکار برنامه‌های پنهانی آمریکا نام نبرد. زیرا افشای نام آن کشورها باعث دشواری در مبارزه با کنش‌های تروریستی می‌شد."
گزارش دیدبان حقوق بشر
در ۳ نوامبر ۲۰۰۵ تام مالیناوسکی در دفتر دیدبان حقوق بشر در نیویورک به شواهد حقیقی درباره میزبانی لهستان و رومانی از زندان‌های پنهانی آژانس اطلاعات مرکزی، اشاره کرد. پیشینه پروازهای بوئینگ ۷۳۷ با شماره شناسایی N4476S بدست آمده به این گروه، نشان می‌دهد که آژانس اطلاعات مرکزی از آن هواپیما برای جابجایی زندانی‌ها از کابل استفاده می‌کرده و این هواپیما در لهستان، رومانی، و مراکش توقف داشته تا به بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا برسد. چنین الگوهای پروازی، ادعای مقام‌های دولتی آمریکا را که زندانی‌ها در رده‌های گوناگون، دسته‌بندی شده و در جاهای متفاوت، نگهداری می‌شوند تایید می‌کند. گفته‌های تام مالیناوسکی به سرعت از سوی مقام‌های لهستان و رومانی، رد شد و در برابر آن، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، درخواست دسترسی به همه خارجی‌های مظنون به تروریسم در آمریکا را داد.
اتهام اجازه اعضای اتحادیه اروپا به آمریکا برای نگهاری، زندانی کردن، و شکنجه بازداشتی‌ها به چنان جنجالی در درون اتحادیه اروپا انجامید که در نوامبر ۲۰۰۵ اعلام شد که حق رأی هر کشوری که چنین اجازه‌ای را داده باشد در شورای اروپا گرفته می‌شود.
گزارش نوامبر ۲۰۰۵ عفو بین‌الملل
در ۸ نوامبر ۲۰۰۵ گروه حقوق بشری عفو بین‌الملل، نخستین شهادت‌نامه گسترده زندانیان سایت‌های سیاه آژانس اطلاعات مرکزی را منتشر کرد. این گزارش که پرونده ۳ نفر با ملیت یمنی را مستند می‌کرد نخستین گزارشی بود که جزئیات شرایط بازداشتی‌ها در سایت‌های سیاه را شرح داد. در گزارش جزئی‌تر در آوریل ۲۰۰۶ عفو بین‌الملل از پیشینه پروازها و دیگر اطلاعات برای مکان‌یابی سایت‌های سیاه در اروپای شرقی و آسیای میانه استفاده کرد.
گزاش دسامبر ۲۰۰۶ بی‌بی‌سی
در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۶ بی‌بی‌سی گزارش کرد که در سال ۲۰۰۳ یک گلف‌استریم ۵ سرشناس آژانس اطلاعات مرکزی با شماره شناسایی N379P در چند توقیف غیرعادی، در فرودگاه بین‌المللی ستیزتنو ستیزمان لهستان به زمین نشسته است. مدیر فرودگاه گفت مقام‌های حکومتی به او گفته بودند کاری به آن هواپیما که در انتهای باند فرودگاه است و دائم موتورهای خود را روشن نگه می‌دارد نداشته باشد. ون‌هایی از پایگاه اطلاعاتی (استاره کیکوته) در آن نزدیکی به سوی هواپیما رفتند برای مدت کوتاهی آنجا ماندند و سپس آنجا را ترک کردند. هزینه فرود هواپیما به صورت پول نقد پرداخت شد و رسیدهای آن نیز "احتمالاً شرکت‌های دروغین آمریکایی" بود.
نوشته آگوست ۲۰۰۷ نیویورکر
در ۱۳ آگوست ۲۰۰۷ جین مایر در نیویورکر گزارش داد که مدت کوتاهی پس از حملات ۱۱ سپتامبر، آژانس اطلاعات مرکزی، زندان‌های پنهانی "سایت سیاه" را با دستور مستقیم جرج دابلیو بوش اداره می‌کند و دستکم از بخشی از روش‌های شکنجه شدید روانشناسانه در بازجویی‌های برنامه فینیکس، مورد استفاده از دوره جنگ ویتنام استفاده می‌شود. این روش‌ها، محرومیت حسی، محرومیت از خواب، برهنه نگهداشتن طولانی مدت زندانیان، عکس‌گرفتن برهنه از زندانیان برای بی‌حرمتی و تحقیر آنها، و اجبار آنها به مصرف مواد مخدر برای هرچه بی‌شخصیت‌تر کردن آنها را در بر می‌گیرد. بر پایه گزارش جین مایر، مقام‌های آژانس اطلاعات مرکزی، برای این کار، بیمه مسئولیت دارند. زیرا از اطلاع‌رسانی همگانی و پیگرد قانونی می‌ترسیدند.
گزارش‌های رسانه‌ای از سپتامبر ۲۰۰۷ تا کنون
در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ واشینگتن پست گزارش کرد که اعضای کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی خواسته‌اند که نامزدی جان ریزو (وکیل آژانس اطلاعات مرکزی) برای پست مشاور عمومی کنار گذاشته شود. زیرا نگران پشتیبانی او از دکترین قانونی ریاست‌جمهوری جرج دابلیو بوش بودند که استفاده از "روش‌های بازجویی ارتقاء یافته" را علیه بازداشتی‌های تروریستی در حبس آژانس اطلاعات مرکزی را می‌داد.
در ۴ اکتبر ۲۰۰۷ نیویورک تایمز گزارش کرد که مدت کوتاهی پس از آنکه آلبرتو گونزالس در فوریه ۲۰۰۵ به جایگاه دادستان کل ایالات متحده آمریکا رسید وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا در یک یادداشت پنهانی برای نخستین‌بار، نظر خود درباره اجازه ویژه آژانس اطلاعات مرکزی برای به آزار مظنونان به تروریسم را نوشت. این آزار، روش‌های دردناک بدنی و روانی، مانند ضربه به صورت، القای حس غرق‌شدن، و نگهداری در سرما هستند. این اظهار نظر، درست بر خلاف آن چیزی بود که در دسامبر ۲۰۰۴ اعلام شد که شکنجه را کاری "زشت" می‌دانست. گزارش شده که آلبرتو گونزالس، یادداشت قانونی جیمز کومی (قائم‌مقام دادستان کل ایالات متحده آمریکا) درباره "اثرات ترکیبی" را تایید کرده است که برای اعتراض به همکاران خود در وزارت دادگستری گفته بود اگر جهانیان بفهمند مایه شرم همه ما خواهد بود. بر پایه گزارش تایمز، اظهار نظرهای سال ۲۰۰۵ وزارت دادگستری، تاثیرگذار هستند و نتیجه‌گیری‌های قانونی آن را چندین یادداشت دیگر که پس از آن نوشته شدند نیز تایید کردند.
پاتریک لیهی و جان کانیرز روسای کمیته مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در امور قضایی و کمیته مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در امور قضایی، از وزارت دادگستری خواستند که اسناد مربوط به اظهار نظر قانونی محرمانه فوریه ۲۰۰۵ را برای بررسی به کمیته‌ها بفرستد. رئیس کمیته مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در امور قضایی، جی راکفلر از دادستان کل آن هنگام، پیتر کیسلر خواست که کپی همه اظهار نظرها درباره بازجویی‌ها را از سال ۲۰۰۴ به بعد در اختیار او بگزارد. راکفلر در بخشی از نامه خود نوشت: "برای من نامفهوم است که کمیته‌ای که کار و وظیفه آن نظارت بر بازجویی و بازداشت‌های آژانس اطلاعات مرکزی است بیشتر اطلاعات خود را از نیویورک تایمز و نه مستقیماً از وزارت دادگستری بدست می‌آورد." در ۵ اکتبر ۲۰۰۷ رئیس‌جمهور آمریکا جرج دابلیو بوش پاسخ داد که "این دولت، مردم را شکنجه نمی‌کند. می‌دانید، همه ما متعهد به قانون اساسی آمریکا و قوانین بین‌المللی هستیم." بوش گفت که روش‌های بازجویی "کاملاً برای مجلس نمایندگان، توضیح داده شده‌اند."
گزارش دفتر هلگرسون که در بهار ۲۰۰۴ آماده شد هشدار داد که برپایه کنوانسیون ملل متحد علیه شکنجه، برخی روش‌های بازجویی تایید شده آژانس اطلاعات مرکزی، مصداق بی‌رحمی محض، غیر انسانی، و رفتار تحقیر آمیز هستند. برخی بررسی‌های بازرس کل آژانس اطلاعات مرکزی، درباره بازداشتی‌ها را ماری مک‌کارتی انجام داد که در سال ۲۰۰۶ به اتهام لو دادن اسناد محرمانه، از آن آژانس، اخراج شد. گزارش شده که دفتر هلگرسون در حال پایان دادن به چند گزارش بازرسی از بازداشت، بازجویی، و تحویل‌دهی آژانس اطلاعات مرکزی است. اعضای کمیته‌های اطلاعاتی مجلس نمایندگان و سنا نگرانی خود را درباره این بازرسی ابراز کردند و گفتند که این کار می‌تواند جایگاه بازرس کل آژانس اطلاعات مرکزی را به اندازه سگ نگهبان وابسته، پایین بیاورد. سناتور ران وایدن (نماینده حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) از ایالت اورگن) در نامه‌ای به جان مایکل مکانل نوشت که اداره‌کننده اطلاعات ملی از او خواسته که به مایکل هایدن یاد بدهد چگونه گزارش را ندیده بگیرد.
در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷ بر پایه شورای شیکاگو در امور جهانی، مایکل هیدن از روش‌های بازجویی آژانس اطلاعات مرکزی، دفاع کرد: "برنامه‌های ما قانونی و ارزشمند هستند." در پاسخ به القای حس غرق‌شدن با اشاره به نامزد دادستان کل، مایکل میوکیزی گفت: "قاضی میوکیزی نیز مانند من نمی‌تواند به طور خلاصه به این پرسش، پاسخ دهد. من باید پیش از پاسخ به هر پرسشی، از ته‌وتوی قضیه، اطلاع داشته باشم."
در ۶ دسامبر ۲۰۰۷ آژانس اطلاعات مرکزی، اعتراف کرد که نوار ویدئوهایی که در بازجویی‌های مظنونین به تروریسم از روش‌های بازجویی خشن استفاده شده را نابود کرده است. منتقدین می‌گفتند که ممکن بود این نوارها اسنادی از استفاده آژانس اطلاعات مرکزی از شکنجه، مانند القای حس غرق‌شدن را داشته‌اند. این نوارها در سال ۲۰۰۲ به عنوان بخشی از برنامه بازداشت و بازجویی پنهانی، ضبط و در نوامبر ۲۰۰۵ نابود شدند. دلیل نابود کردن این نوارها ریسک امنیتی برای شناسایی بازجویان این نوارها اعلام شد. هنوز هم آژانس اطلاعات مرکزی می‌گوید که این نوارها "اطلاعات امنیتی با ارزشی نداشتند و به هیچ بازرسی‌ای ربط نداشتند." در مقابل، رئیس کمیته سنای ایالات متحده آمریکا در امور نظامی، کارل لیون (نماینده حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) از ایالت میشیگان) گفت: "اگر قرار به این باشد آژانس اطلاعات مرکزی، باید همه اسناد خود را که هویت ماموران آن سازمان در آن مشخص می‌شود نابود کند." دیگر دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان نیز در بیانیه‌های عمومی، از خشم خود از نابود کردن نوارها گفتند و آنرا نمونه زیر پا گذاشتن قانون دانستند.
بازرسی‌های اروپایی‌ها
پس از رسانه‌ای شدن نگرانی اروپایی‌ها از "زندان‌های پنهانی آژانس اطلاعات مرکزی" در لهستان و دیگر متحدان آمریکا در اتحادیه اروپا، از طریق کمیته اتحادیه اروپا در امور قضایی و حقوق بشر، درباره همکاری اعضای خود، به ویژه لهستان، جمهوری چک، و رومانی با آژانس اطلاعات مرکزی، درباره وجود زندان‌های پنهانی، تحقیق کرد. پس از بررسی کمیته اتحادیه اروپا در امور قانونی و حقوق بشر، اتحادیه اروپا براورد کرد که نتوانسته چنین زندان‌هایی پیدا کند. در حقیقت، آنها نتوانستند ثابت کنند که آیا همچنین چیزی هرگز وجود داشته است. بخشی از گزارش "در این مرحله از تحقیق، هیچ مدرک رسمی و محکمی بر وجود زندان‌های پنهانی مراکز بازداشتی آژانس اطلاعات مرکزی در رومانی، لهستان، یا هیچ کشور دیگری وجود ندارد. با این وجود، نشانه‌های زیادی از منابع گوناگون وجود دارند که باید قابل اعتنا انگاشته شوند. این نشانه‌ها ادامه تحلیل و بررسی را توجیه می‌کنند."