cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
هونشو
جغرافیا
بلندترین آتشفشان فعال در هونشو، کوه فوجی با ارتفاع ۳۷۷۶ متر است که هونشو را به هفتمین جزیره مرتفع جهان تبدیل کرده‌است. رودخانه‌های زیادی در هونشو جریان دارد، از جمله رود شینانوگاوا که طولانی‌ترین رودخانه ژاپن است. رشته‌کوه‌های آلپی ژاپن سرتاسر هونشو را درنوردیده و از کناره‌های «دریای ژاپن» تا ساحل اقیانوس آرام را در بر می‌گیرند. آب و هوای هونشو به‌طور کلی نیمه‌گرمسیری مرطوب در غرب ژاپن و مرطوب قاره‌ای در شمال است.
اقتصاد
در این دشت شهرهای توکیو و یوکوهاما، کاوازاکی، سایتاما و چیبا قرار گرفته‌اند. بیشتر صنایع ژاپن در امتداد کمربندی که از توکیو و شهرهای ساحل جنوبی هونشو، از جمله کیوتو، اوزاکا، ناگویا، کوبه و هیروشیما، می‌گذرد واقع شده‌اند.
اقتصاد در امتداد سواحل شمال غربی دریای ژاپن تا حد زیادی مربوط به ماهیگیری و کشاورزی است. نیگاتا به عنوان یک تولیدکننده مهم برنج شهرت دارد. دشت‌های کانتو و نوبی برنج و سبزیجات تولید می‌کنند. یاماناشی منطقه عمده تولید میوه است، و آئوموری برای سیبش مشهور است. مراکز تاریخی برجسته هونشو عبارتند از: کیوتو، نارا، و کاماکورا.
مواد معدنی
هونشو جایگاه بخش بزرگی ذخایر معدنی ژاپن است، این جزیره همچنین دارای ذخایر کوچک نفت و زغال‌سنگ است که بیشتر در استان‌های فوکوشیما و نیگاتا متمرکز شده‌اند، اگرچه تولید زغال‌سنگ هونشو در مقایسه با هوکایدو و کیوشو ناچیز است. بیشتر ذخایر نفت ژاپن نیز در شمال هونشو، در امتداد سواحل غربی واقع شده‌است و استان‌های نیگاتا، یاماگاتا، و آکیتا را در بر می‌گیرد. از نظر منابع معدنی، هونشو بیشتر مس، سرب، روی و کرومیت ژاپن را در خود جای داده‌است. ذخایر کوچکتری از طلا، نقره، آرسنیک، گوگرد و پیریت نیز در سراسر جزیره پراکنده‌است.
ملودی گاردو
تصادف و تراپی
ملودی گاردو در ۱۹ سالگی و هنگامی که سوار بر دوچرخه بود توسط یک جیپ چروکی که راننده‌اش چراغ قرمز را نادیده گرفته بود مورد اصابت قرار گرفت. او دچار آسیب‌های جدی از ناحیه سر و ستون فقرات شد، لگن او در دو ناحیه شکست و برای یک سال تمام در بیمارستان بستری شد. از عوارض دیگر این آسیب دیدگی‌ها از دست دادن بخشی از حافظه کوتاه و بلند مدت بود که گاردو را مجبور به یادگیری مجدد بسیاری از فعالیت‌های ساده روزمره کرد. او کنار آمدن روزانه با این شرایط را به «صعود به قله اورست» تشبیه می‌کند، شرایطی مانند برخاستن از خواب بدون اینکه او به یاد داشته باشد که آن روز چه کارهایی برای انجام دارد. ظاهری‌ترین عوارض این حادثه استفادهٔ دائمی او از عینک تیره در نتیجهٔ حساسیت شدید به نور می‌باشد.
به توصیهٔ پزشک معالجش که اعتقاد داشت موسیقی می‌تواند باعث بهبود چشمگیر آسیب‌های مغزی او شود، گاردو شروع به ساختن آهنگ کرد و از آن پس همواره در مورد اثرات مثبت استفاده از موسیقی در تراپی تبلیغ کرده است. این تصادف باعث ایجاد آسیب به شبکه‌های عصبی رابط بین دو قشای مغزی مسئول ادراک و عملکرد روحی، و در نتیجه بروز اختلالات کلامی و برقراری ارتباط در او شد، طوری که او به زحمت می‌توانست واژه‌های مناسبی برای بیان احساساتش بیابد.
تصور می‌شود که موسیقی، هم گوش دادن به آن و هم تلاش برای همراهی کردن آن به صورت آواز یا زمزمه، می‌تواند به مغز در ایجاد شبکه‌های عصبی جدید کمک کند. او ابتدا با زمزمه کردن و سپس با خواندن آواز در دستگاه ضبط، موفق شد پیشرفت موفقیت آمیزی در بهبود شرایطش داشته باشد و در نتیجه شروع به ساختن آهنگ‌هایی کرد که موضوع آنها بعضاً این حادثه و ریکاوری بعد از آن بود.
حرفه موسیقی
گاردو اولین درس‌های موسیقی را در سن ۹ سالگی آموخت. در ۱۶ سالگی در آخر هفته‌ها شبی چهار ساعت در بارهای فیلادلفیا پیانو می‌نواخت. او همواره اصرار داشت که تنها آهنگ‌های مورد علاقه‌اش را بنوازد، از استانداردهای ماماز اند پاپاز و دوک الینگتون گرفته تا گروه‌های مدرن مانند ردیوهد.
او در طول مدتی که در بیمارستان بستری بود نواختن گیتار را فراگرفت و شروع به آهنگسازی کرد. این آهنگ‌ها به صورت دانلود دیجیتال در iTunes و بعد تر در سال ۲۰۰۵ در قالب آلبومSome Lessons : the Bedroom Sessions منتشر شدند. اولین آلبوم استودیویی او با نام "Worrisome Heart " ابتدا در سال ۲۰۰۶ و سپس در سال ۲۰۰۸ توسط لیبل Verve منتشر شد. آلبوم دوم او My One And Only Thrill در آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد و یکی از تک آهنگ‌های این آلبوم با عنوان "?Who Will Comfort Me" جزو ده آهنگ برتر رادیو Smooth Jazz بود. در تاریخ ۸ خرداد ۱۳۹۱ ملودی گاردو آلبوم جدید خود را به نام The Absence منتشر کرد که با استقبال بی نظیر هواداران روبه رو شد.
اسفراین
تاریخچه
در مورد اسفراین بهترین شرح جغرافیایی ابوعبدا… حمد بن احمد مقدسی است که خود این ولایت را دیده‌است مقدسی می‌نویسد: اسفراین روستایی بزرگ و مرکز انگور خوب و کشتزار است، جاده گرگان آنرا به دو نیمه می‌کند. شهر آن به همین نام است. آباد و گرانقدر است، از نهری که از کوه می‌آید می‌آشامند در شهرهای این روستا مهم تر از آن نیست.بازارهای زیبا ویژگی دیگر دارد. مردم اهل حدیثند. ابوعبدا… الحاکم مولف تاریخ نیشابور که سنه ۴۰۴ هجری قمری فوت کرده‌است، اسفراین را شهری خوش آب و هوا ذکر کرده‌است و قباد پادشاه ساسانی نام اسفراین را به علت داشتن آب و هوای خوب مهرجان گذاشته‌است.. همچنانکه یاد اوری گردید اسفراین شهری بوده‌است که قبل از اسلام در خراسان وجود داشته‌است، جزو ایالت پارت بوده‌است. در تقسیمات کشوری در دوره هخامنشی، کشور ایران بر اساس ملاحظات قومی و نژادی به ۳۰ قسمت تقسیم می‌شده‌است که یکی از ایالت خراسان و یا پارت ذکر شده‌است بعدها یونانی‌ها این ایالت را ساتراپ نام گذاشتند. ولی همان دولت تعداد ایالت ایران را ۲۰ نوشته‌است و پارت را ایالت شانزدهم دانسته‌است سپس از روی کار آمدن اشکانیان که همان پارتها باشند ایران زمین را از وجود بیگانگان آزاد ساختند چون اسفراین را یکی از مراکز عمده پارتها می‌دانیم لذا در شرح آن اشارات بیشتری خواهد شد. اکثر مورخان پارت قدیم را عبارت از دامغان، جوین، سبزوار، نیشابور، قوچان، درگز، اسفراین و چند شهر فعلی خراسان می‌دانند.
ظهور و گسترش دین اسلام در ایران خراسان مانند سایر بلاد ایران و شاید بیشتر درگیری و کشمکش حکام عرب و فرمانروایان ایرانی بوده‌است. مسلماً صدمات انسانی و مالی بیشتری از تخریب شهرها و اماکن بوده‌است و فتح اسفراین همزمان باشهرهایی چون نیشابور، ری، بیهق و توس در تاریخ‌های قرون و در هیچ یک از منابع اولیه اشاره به خرابی اسفراین نشده‌است. اسفراین در سال ۳۱ هجری همچنان که ذکر گردیده بدست عبدا... ابن عامر فتح شده ومردم بتدریج دین مبین اسلام را پذیرفته‌اند. درباره بنیانگذار اسفراین، در منابع و ماخذ تاریخ و جغرافیا مطالب فراوان است ولی آنچه بدیهی است این نکته‌است که منابع ایران تقسیم دنیای روزگار گذشته را به فریدون نسبت می‌دهند که بین سه فرزند خود مسلم، تور و ایرج تقسیم کرد. آنچه مسلم است خراسان و اسفراین که شهرکی در آن بوده‌است در ایران زمین واقع شده بوده‌است و باید سازنده آن را کسی بنامند که نژاد ایرانی باشند همچنانکه بانی اسفراین را اسفند یا پسر گشتاسب می‌دانند که از پادشاهان کیانی ایران است و به قاعده انتساب آنرا اسفراین خوانده‌اند. مولف تاریخ نیشابور ابوعبدا…، محمد بن عبدا… نیشابور ی در مورد اسفراین شرحی دارد که خلاصه‌ای از آن آورده می‌شود. پادشاه قباد بن فیروز چند روز آنجا بود از خضره صحرا و صحه هوا آن را مهرجان نام نهاد. شرایط مساعد طبیعی و رودهای فراوان از محاسن عمده‌ای بود که امکان آبادانی این منطقه را از قدیم ممکن کرده‌است. همانطور که در ابتدا گفته شد پارت یکی از ایالات وابسته به امپراطوری هخامنشیان بوده‌است و شیستاسب پدر داریوش والی پارت بوده و پارتیان در سپاه خشایارشاه در جنگ با یونانیان شرکت داشته‌اند و پس از هجوم یونانیان اسکندر داریوش سوم را تاداخل مملکت پارت تعقیب کرده‌است. مشیر الدوله پیر نیا در تاریخ ایران، باستان محل واقعه و تاریخ در گذشته را در محلی بین سمنان و شاهرود فعلی دانسته‌است. محمد حسن خان اعتماد السلطنه به نقل از سایر منابع این محل را چمن کالپوش دانسته که در شرق جاجرم واقع است و مولف کتاب خراسان و سیستان نیز همین محل را ذکر کرده‌است. باتوجه به اینکه اهالی چمن کالپوش نیز معتقدند چمن کالپوش آخرین منزلگاه داریوش سوم است و از چمن کالپوش تا اسفراین راهی نیست، پس باید دشت اسفراین را جولانگاه مقدونیان دانست که از دستبرد و سم ستوران یونانی در امان نبوده‌است. در دوره جانشینان اسکندر، اسفراین در تصرف بلوکیان بوده‌است تاظهور پارتیان (اشکانیان) که این سرزمین آزاد می‌گردد. پارتها از همین سرزمین فعلی خراسان بخصوص شمال خراسان همچون شهرستانی مانند قوچان، اسفراین درگز قیام می‌کنند و در شهر آساک در آستانه تاجگذاری می‌کنند و سپس به تسخیر هیرگانیا می‌پردازند.
صفویان تا اکنون
در دوره صفویه به خصوص در زمان سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه طهماسب وشاه عباس اسفراین یکی از شهرهایی بوده‌است که مورد و غارت و قتل و نجات ازبکان قرار می‌گیرد. شاه اسماعیل صفوی برای دفع ازبکان از اسفراین عبور می‌کند و به مرو می‌رود و ازبکان را شکستی سخت می‌دهد و پس از روی کار آمدن شاه طهماسب عبید خان ازبک اسفراین را متصرف می‌شود و مردم را مورد قتل و غارت قرار می‌دهد. در دوره شاه عباس اسفراین بدست چند تن از امرای صفوی اداره می‌شده‌است که در تاریخ عالم آرای عباسی به آن اشاره شده‌است در دوره شاه طهماسب آخرین پادشاه صفوی موقعی که او از مازندران به طرف مشهد می‌آمده از اسفراین عبور کرده‌است. بارتولد می‌نویسد : اسفراین در سنه ۱۷۳۱ میلادی بدست افاغنه ویران شده‌است و این دوران معاصر بااواخر سلطنت شاه طهماسب وروی کار آمدن نادر شاه است. در دوره حکومت نادرشاه تا سلطنت ناصرالدین شاه قاجار از حوادث روزگار در امان نبوده‌است بر اثر ویران شدن شهر و بخصوص کور شدن قنوات متعددی که شهر قدیمی اسفراین را مشروب می‌ساخته، مردم بتدریج کوچ کرده و درمکان فعلی شهر اسفراین به ساختن قلعه کوچکی پرداخته‌اند بعداً آنچه در دوره قاجاریه راجع به اسفراین نوشته‌اند، مربوط به شهر جدید اسفراین است.
موقعیت
شهر اسفراین مرکز شهرستان اسفراین است. این شهرستان از جنوب و جنوب شرقی با شهرستان سبزوار، از شمال شرق با فاروج، از شمال با شیروان و از غرب با بجنورد همسایه است و در حاشیه جنوبی کوه‌های آلاداغ که خود در امتداد شرقی رشته کوه البرز قرار دارد و در قسمت جنوبی به ارتفاعات جغتای می‌پیوندد. ارتفاع شهر اسفراین از سطح دریا ۱۲۶۰ متر است. (جوادزاده ۱۳۸۰).
قومیت‌ها
کردها ساکنین اصلی شهر اسفراین بوده و اکثریت جمعیت این شهر را تشکیل می‌دهند. طبق اثر جواد زاده (۱۳۸۰)، مردم اسفراین از ۳ قوم تشکیل شده‌اند که شامل تات‌ها، ترک‌های خراسان، کرد های کرمانج می‌باشند:
۱. تات‌ها فارسی زبانهایی هستند که پس از کشتارهای مردم اسفراین در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم به روستاهای دوردست کوچیدند و اکنون در یک روستای نیش کیش زندگی می‌کنند و دارای لهجه خاص و آداب و رسوم قدیمی خود هستند.
۲. کردهای کرمانج‌: کُردهای خراسان بخشی از مردم کُرد ایران اند که پراکنش آنان بیش‌تر در شمال خراسان می‌باشد.زبان این مردم کُردی با گویش کرمانجی و دین آنان اسلام شیعه است.کُردهای کرمانج در زمان شاه اسماعیل صفوی و شاه عباس صفوی برای پاسداری از مرزهای شمال شرقی ایران و مقابله با حملات بی‌امان ازبکان و دیگر مسائل سیاسی از کردستان‌های ترکیه و عراق کنونی به شمال خراسان کوچانده شدند. طوایف مختلف کرمانج خراسان زیرمجموعه‌ی سه ایل بزرگ زعفرانلو (چمشگزک) ، شادلو و قراچورلو می‌باشند.ازجمله‌ی طوایف کرد ساکن اسفراین می‌توان به میلانلو، ایزانلو، پهلوانلو ، توپکانلو، دیرانلو ، سینانلو ، آجقانلو ، سارکانلو ، ملوانلو ، گنجدان و... اشاره کرد که عموماً در شهراسفراین و روستاهای حومه‌ی اسفراین زندگی می‌کنند.
پوشش
مردم اسفراین، لباس محلی خراسان شمالی را بر تن می‌کنند و این منطقه لباس محلی خاصی ندارد. لباس محلی زنان و دختران خراسان شمالی و اسفراین شامل یاشار یا چارقد، کراس، شلوار، دامن، جلیقه می‌شود. برخی لباس‌ها در میان مردان و زنان مشترک است که ازجمله آن‌ها می‌توان به چاوک، کولته، چلپی و یلک اشاره کرد. چاوک لباسی شبیه به مانتو است که از ابریشم قرمز تهیه می‌شود. کوتله چیزی شبیه کت است و چلپی هم نوعی لباس سوزن‌دوزی شده است. یلک نوعی لباس است که با زیورآلات و سکه تزیین می‌شود و جنس آن‌هم از ابریشم است. دون و اچمک لباس خاص مردان است، دون لباسی از جنس ابریشم قرمز با راه‌راه‌های مشکی و سوزن‌دوزی شده است و اچمک نوعی لباس دارای دو بخش درونی و بیرونی است که رنگ این بخش‌ها متفاوت است. مردان خراسان شمالی چاروق به پا می‌کنند که از چرم طبیعی تهیه می‌شود.
آداب‌ و رسوم
در اسفراین هم شبیه به هرجای دنیا که تاریخی عظیم داشته، آداب‌ورسوم خاصی برای بزرگداشت ایام وجود دارد. یکی از مبارک‌ترین ایام در این شهر، عید نوروز است. در اسفراین رسم است که اگر کسی در موقع تحویل سال سنجد بخورد تا آخر سال هیچ خطری او را تهدید نمی‌کند. اسفراین تنها نقطه ایران است که در آن علاوه بر مراسم سیزده فروردین، مراسم چهارده فروردین هم برگزار می‌شود و در بین قوم‌های مختلف کرد، ترک، فارس و تات اهمیت زیادی دارد. همه‌ساله در این روز بزرگ‌ترین مراسم کشتی باستانی و سنتی «چوخه ایران» در فضایی باز و بر روی خاک در «گود چشمه زینل خان»(درشمال شهر اسفراین) برگزار می‌شود.
این مسابقه علاوه بر روز چهارده فروردین در بسیاری از مراسم محلی بخصوص جشن‌های عروسی هم انجام می‌شود. لباسی که کشتی گیران به تن دارند، «چوخه» نام دارد. چوخه در اصل کلمه‌ای ترکی است درواقع شامل شنل کوتاهی که کشتی گیران آن را با شال سفیدرنگی محکم می‌کنند. ازآنجاکه این ورزش از گذشته در بین عشایر کرد شمال خراسان مرسوم بوده به «کشتی با چوخه» معروف شده است.
سوغات
ازجمله سوغاتی‌های اسفراین می‌توانیم به عسل، گردو انگور، پنبه، زیره، شکرپنیر و آب‌نبات اشاره‌کنیم.
صنایع‌دستی
صنایع‌دستی اسفراین عبارت‌اند از فرش، گلیم ، چاروق، گیوه، جاجیم و پوستین‌دوزی.شهر فعلی اسفراین از ۱۹ محله تشکیل شده‌است و حدود ۳۰۰۰۰ متر مربع از خیابان‌های این شهر را خیابان‌های اصلی پوشش می‌دهند. صنایع اسفراین در دو کارخانه پنبه و کارتن سازی خلاصه می‌شود و غیر از آنها کارگاههای کوچک زیادی از جمله کارگاههای صنایع چوب، صنایع فلزی و صنایع ساختمانی وجود دارد. کارخانه کمپوت روستای کوشکی، کوره‌های آجر روستای اتیمز، کارخانه آسفالت شهرداری، کارخانه تولید ماکارونی و کارخانه بسته بندی خشکبار از دیگر صنایع اسفراین می‌باشند. در بخش‌های اسفراین همچون دهستان‌های حومه، زرق آباد، رویین، فرطان، میلانو، بام وصی آباد، انواع تولیدات کشاورزی و دامداری یافت می‌شود. سیب رویین و انگور اسفراین شهرت خاصی دارند و زمین‌های قابل کشت غلات، پنبه، زیره، هندوانه، خربزه، انگور و غیره به فراوانی در این شهرستان تولید می‌شود. کشت توت و پرورش کرم ابریشم، زنبورداری و دامداری از فعالیتهای دیگر روستاها و شهر اسفراین است. صنایع دستی اسفراین، پارچه بافی، قالی و قالیچه بافی، جاجیم بافی و گلیم بافی است. پارچه بافی بیشتر در روستاهای رویین، محمودی و ایرج معمول است(جواد زاده ۱۳۸۰).
غذای محلی
ازجمله غذاهای محلی خراسان شمالی و اسفراین می‌توان به کمه جوش، دوشووه، قورتو خورشت،فتیرمسکە، بوی شله، دلمه، نخود خورشی، سومئی، دو کلی، اگره، حسی و اشکنه اشاره کرد.
جمعیت
بر اساس سرشماری ۱۳۹۰ جمعیت اسفراین ۶۰٬۳۷۲ نفر بود. اما بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر به ۵۹٬۴۹۰ نفر (در ۱۷٬۴۶۶ خانوار) کاهش یافته‌است.
حیات وحش
به علت وجود مراتع و جنگل‌ها، زیستگاه حیات وحش در قسمت‌های زیادی از این شهرستان گسترده شده‌است. حیواناتی چون شغال، آهو، گرگ، گورکن، خرگوش، روباه، خوک، پلنگ، کفتار و بزکوهی در نقاط مرتع به ویژه در پارک ملی سالوک زندگی می‌کنند. منطقه حفاظت شده ساری گل در شمال شرقی اسفراین، با وسعت ۲۸۰۰۰ هکتار زیستگاه انواع وحوش و گیاهان می‌باشد.
آموزش
نبوغ و پشتکار مردم اسفراین در زمینه‌های علمی پژوهشی همیشه زبانزد بوده و هست و شاهد براین مدعا وجود مراکز متعدد آموزش عالی، موفقیت‌ها و کسب افتخارات علمی فراوان توسط دانش آموزان، دانشجویان و پژوهشگران این منطقه است. سالانه حدود بیست هزار دانش آموز در کنار بیش از ده هزار دانشجو در اسفراین به تحصیل علم می‌پردازند.
دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی
اسفراین یک شهر دانشگاهی در شمال شرق ایران می‌باشد و در سال‌های اخیر با تأسیس دانشگاه‌های متعدد، جمعیت دانشجویی این شهر رشد فزاینده‌ای پیدا نموده‌است.
گردشگری
شهر اسفراین با وجود دره ها، آبشارها و ییلاقات زیبا بر بلندای استان خراسان شمالی در دامنه جنوبی کوههای آلاداغ و جنوب و جنوب غربی کوه شاه جهان هر ساله پذیرای میهمانان، مسافران و گردشگران زیادی از جای جای ایران است.
تنوع آب و هوا، وجود ارتفاعات، جلگه ها، دشتها و شرایط اقلیمی گوناگون موجود در اسفراین زمینه و بستر مناسبی را برای زیست انسانها در طول اعصار پیش از تاریخ فراهم کرده است. بوستان ملی و منطقه حفاظت شده ساریگل,بوستان ملی و منطقه حفاظت شده سالوک، روستای هدف گردشگری رویین، دره ییلاقی بیدواز، اردغان و آبشار زیبای ایزی و توی، ارتفاعات شاه جهان و چشمه سارهای ارتفاعات کرکز مسافران و گردشگران زیادی را هر ساله در خود جای می دهد.
منابع زندگانی کوروش بزرگ
از میان منابع کهن، نوشته‌های هرودوت تا حدودی قابل اعتماد است و پژوهش‌های نوین باستان‌شناسی هم در پاره‌ای از موارد، گفته‌های او را تأیید می‌کنند. اما نوشته‌های کتزیاس جنبهٔ داستان‌سرایی و تفریح‌انگیز دارند و تقریباً در تمامی مواردی که هرودوت و کتزیاس دربارهٔ واقعهٔ یکسانی صحبت کرده‌اند، گفته‌های آنان بسیار با هم اختلاف دارند و در مواردی که بتوان این اختلاف‌ها را از روی منابع دیگر بررسی کرد، گفته‌های کتزیاس نادرست است. کتزیاس ادعا می‌کند که از سالنامه‌های رسمی ایرانی و مشاهدات شخصی‌اش به عنوان پزشک دربار در نوشتن کتابش استفاده کرده‌است ولی بررسی‌های بیشتر نشان داده که وی حتی به زبان‌های شرقی آشنا هم نبوده‌است. اگر کتزیاس از سالنامه‌های رسمی استفاده می‌کرد، ممکن نبود آنچه را که نمی‌داند نداند ولی در عوض چیزهایی را «می‌داند» که وجود آنها در سالنامه‌های رسمی، محال محض است. با این حال، نمی‌توانیم تماماً از نوشته‌های کتزیاس صرف‌نظر کنیم؛ زیرا وی زمان درازی را در ایران هخامنشی بسر برد و با هخامنشیان رابطه داشت و روایات زیادی را شنیده‌است و گاهی در بین مطالب بی‌ارزشی که نقل می‌کند، یک نام یا روایتی یافت می‌شود که محال است خود او جعل کرده باشد.
گزنفون در شرح احوال کوروش، کتابی به نام کورش‌نامه نوشته که نتیجهٔ تخلیات وی است و حالتی داستانی دارد. کوروش‌نامه رمانی سیاسی دربارهٔ پرورش جوانان و آموزش فرمانروایی آرمانی برای فرمان‌رانی و پیشبرد یک سرزمین با خودکامگی خردمندانه در برابر بندگانی فرمانبردار و ستایشگر است. کورش‌نامه نمودار بارزی از گرایش گزنفون به اندرزگویی بوده و نظرها و عقاید سلطنت‌خواهی وی را نشان می‌دهد. این کتاب در زمرهٔ رمان‌های تاریخی و اخلاقی محسوب می‌شود با این وجود، نمی‌توان نوشته‌های آن را در بررسی تاریخی کنار نهاد زیرا کلیات و ترتیب وقایع با دیگر منابع تاریخی همخوانی دارد.
منبع‌های هخامنشی
برخی از منابع هخامنشی که در آن‌ها نام کورش آمده است به شرح زیر هستند:
منبع‌های یونانی
در میان منابع کهن یونانی موجود که دربارهٔ کوروش هخامنشی سخن گفته‌اند، مهم‌ترین آن‌ها هرودوت، کتزیاس و گزنفون هستند. از این میان، هرودوت بیش از یک سده و کتزیاس و گزنفون - که هم‌عصر یکدیگرند - کمتر از ۲ سده با روزگار شهریار هخامنشی فاصله داشته‌اند. بی‌شک، این نویسندگان یونانی براساس سنت تاریخ‌نگاری یونانی و بر پایهٔ احتیاجات روحی و روانی قوم و ملت خود و برحسب ذات، تربیت و خواست خویش، تاریخ ایرانیان و کورش هخامنشی را می‌نگاشتند. با این همه، روایات یونانی به هرحال و لامحاله، بر پایهٔ گزارش‌های ایرانیان شکل‌گرفته و سپس در محیط فرهنگی یونان، ریخت نهایی خود را یافته‌است. در طی قرن‌ها، روایات دینی و پهلوانی شرق فلات ایران فرصت یافته بود تا با روایت‌های پادشاهی و بومی طوایف مرکز و غرب فلات ایران برخورد کند و به‌تدریج، با تلفیق و دگرگونی عناصر اساطیری، دورهٔ تحول اسطوره‌های ایرانی آغاز شود، تا بار از طریق ایجاد ساختی استوار از تاریخ ایرانیان، زمینهٔ ایجاد حماسه ملی ایران فراهم گردد. بدین سبب، در این روزگاران، ترکیب و ادغام عناصر تاریخی و اسطوره‌ای در یکدیگر، فرهنگ ایرانی را در مسیری تازه قرار داده بود.
از میان ۳ مورخ یونانی یادشده، هرودوت که حدود سال ۴۸۰ پیش از میلاد در هالیکارناسوس، در غرب آسیای صغیر، زاده شد. در واقع شهروند و تابع دولت هخامنشی محسوب می‌شد، در طی سفرهایی که شاید میان سال‌های ۴۴۰ تا ۴۳۰ پیش از میلاد (در روزگار اردشیر یکم هخامنشی) انجام داد، از سرزمین‌های تحت فرمان هخامنشیان، چون مصر و بابل، دیدار کرد و در آتن نیز ظاهراً با یک اشراف‌زادهٔ مهاجر ایرانی، به نام زوپیر (زوپوروس) آشنایی یافت (کتاب سوم، بند ۱۶۰). وی در جاهای دیگر از تواریخ خود نیز به راویان ایرانی اشاره‌هایی می‌کند. (برای نمونه ن. ک: کتاب یکم، بند ۹۵) کتزیاس کنیدسی به گزارش دیودر سیسیلی، مدت هفده سال در دربار اردشیر دوم هخامنشی می‌زیسته و از این‌رو، ظاهراً فرصت کافی برای شنیدن اخبار و گردآوری اطلاعات در باب تاریخ ایرانیان و بنیان‌گذار سلسلهٔ هخامنشی داشته‌است. گزنفون نیز نه‌تنها در ایران حضور یافته، بلکه با برخی ایرانیان دوستی و با بعضی بزرگان ایشان، از جمله کورش جوان (برادر اردشیر دوم) آشنایی کامل داشته‌است.
روایت گزنفون دربارهٔ کورش در کتاب مشهور او، کوروپدیا (سیرت کورش) نقل شده‌است. با اینکه بیشتر محققان، کوروپدیا را گزارشی معتبر از زندگی کوروش نمی‌دانند، بسیاری از پژوهشگران تأکید کرده‌اند که بی‌شک، گزنفون، کوروش نوهٔ آستیاگ، پادشاه ماد دانسته شده که با یاری رساندن به خال خود، کیاکسار و ازدواج با دختر او، زمام امور مملکتی را به دست می‌گیرد. روایت مرگ کوروش نیز در گزارش گزنفون با بیشتر روایت‌های یونانی متفاوت است، زیرا بر اساس کوروپدیا (کتاب هشتم، فصل ۷، بند ۴ به بعد) شهریار پارسی، نه در میدان کارزار، که در بستر خود درگذشت. به‌علاوه روایت گزنفون در مجموع، با داستان کیخسرو شباهت‌های قابل ملاحظه دارد که برخی محققان بدان توجه کرده‌اند. بر این اساس، استبعادی ندارد اگر بپذیریم گزنفون نزدیک به ۲ سده پس از مرگ کوروش، داستان‌های اختلاط‌یافتهٔ کیخسرو و کوروش را از زبان ایرانیان دوستدار شهریار ایرانی شنیده باشد.
روایت کتزیاس در باب کورش غیر مستقیم به دست ما رسیده است. تحریر کوتاهی از این گزارش را فتیوس و تحریر مفصل‌تری را نیکلائوس دمشقی آورده‌اند. در این داستان، کوروش فرزند راهزنی است از طایفه «مَردها» که مادرش نیز به شبانی و بزچرانی مشغول است. کورش در ابتدا به‌عنوان رفتگر بیرون کاخ شاهی مادها آغاز به کار می‌کند. اما رفته‌رفته به شغل‌های مهم‌تری گمارده می‌شود، تا اینکه سرانجام، با طرح توطئه‌ای، بر ضد شاه مادی می‌شورد و او را سرنگون و اکباتانا (همدان) را فتح می‌کند. اصرار روایت کتسیاس بر خوار شمردن کوروش و خاندان او، سبب شده‌است که برخی از پژوهشگران این پرسش را طرح کنند که آیا در دربار هخامنشیان، در روزگار اردشیر دوم، سنت یا جریانی مبنی بر دشمنی با کوروش و شاخهٔ کوروشی وجود داشته‌است؟ رولند کنت و ریچارد فرای تلاش کرده‌اند نشان دهند که این روایت در دربار اردشیر دوم و به‌سبب دشمنی با بردارش، کوروش جوان، شکل گرفته‌است؛ زیرا کوروش جوان، کوروش بزرگ هخامنشی را سرمشق خود می‌شمرد و به‌طور کلی نام کوروش در دربار اردشیر ناخوشایند به‌شمار می‌رفت. با اینکه این استدلال را تمامی اهل تحقیق نپذیرفته‌اند، شاید بتوان شاهدی برای آن یافت: دو لوح زرین که در همدان یافت شده و به نام اریامنه و ارشامه، نیای بزرگ و پدربزرگ داریوش بزرگ نوشته شده‌اند؛ چنان‌که محققان نشان داده‌اند، در این الواح خطاهای دستوری وجود دارد و زبان پراشتباه به کار رفته در آن‌ها مانند کتبیبه‌های متأخر هخامنشی است، یعنی زمانی که کاتبان دیگر نمی‌توانستند متن‌های درست به‌خط میخی باستانی فارسی باستان تحریر کنند. از این رو، به نظر می‌رسد این دو لوح اصالت نداشته باشند. به نظر می‌رسد متن این لوح‌ها نشان از ساختگی بودن آنهاست. در هر دو لوح، اریامنه و ارشامه «شاه بزرگ و شاه شاهان» خوانده شده‌اند، که بر پایهٔ آگاهی‌های موجود چنین القابی دربارهٔ این دو نمی‌توانسته است به کار رود.
به این ترتیب، اردشیر دوم ظاهراً برنامه‌ای را در جهت بزرگداشت شاخهٔ داریوشی و در نتیجه، برای تحقیر و تخفیف شاخهٔ کوروشی هخامنشیان سازماندهی کرده بوده و گزارش کتزیاس دربارهٔ سرگذشت کوروش نیز بخشی از این برنامه بوده‌است؛ هر چند که نمی‌دانیم آیا کتزیاس با آگاهی این روایت را تدوین نموده یا تنها شنیده‌های خویش در دربار اردشیر دوم را نقل کرده‌است.
گزارش هرودوت در مقایسه با روایت‌های کتزیاس و گزنفون در میانهٔ آن‌ها جای می‌گیرد: هرودوت نه تلاشی برای خوار شمردن کوروش می‌کند و نه به پیروی کامل از هواخواهان وی می‌پردازد. در آنچه به کوچک نشمردن کورش و حتی بزرگداشت او مربوط می‌شود، این روایت کتاب سوم هرودوت (بند ۱۶۰) که می‌نویسد: «تا روزگار داریوش - و البته در زمان داریوش - هیچ فرد پارسی به خود اجازه نمی‌داد که خویشتن را با کوروش قیاس کند» و نیز این اشارهٔ جالب توجه او، باز در کتاب سوم (یند ۸۹) که می‌گوید: «پارسیان کوروش را به سبب ملایمت طبع و کوشش برای فراهم آوردن آسایش ایشان، «پدر» می‌نامیدند»، قابل تأمل است. همچنین در تأیید این نکته که هرودوت کاملاً تحت تأثیر دوستداران کوروش نبوده‌است، اشارهٔ «پدر یونانی تاریخ» در کتاب یکم (یند ۹۵) که تأکید می‌ورزد که هدف‌شان ستایش و مبالغه از شهریار هخامنشی نبوده‌است، کافی به نظر می‌رسد.
این مدت نشان می‌دهد که در روزگاران پس از مرگ بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی، جاذبه‌ها و دافعه‌های شخصیت او، مانند مردان بزرگ تاریخ، سرگذشت او را نزد ایرانیان در هاله‌ای از ابهام روایات گوناگون و متناقض فرو برده بود. به نظر می‌رسد، می‌توان گزارش‌های ایرانی دربارهٔ کوروش را به ۳ دسته تقسیم کرد: روایت دوستداران، روایت مخالفان، روایت میانه‌روها.
از میان ۳ مورخ مشهور یونانی، گزنفون به تبعیت از کوروش جوان، روایت دوستداران کوروش بزرگ را گزارش کرد؛ کتزیاس به پیروی از فضای حاکم بر دربار اردشیر دوم، روایت مخالفان کوروش را نقل نمود؛ و هرودوت تحت تأثیر طبع معتدل و شخصیت معقول داریوش - که تا روزگار اردشیر یکم هخامنشی نیز تداوم یافت - روایت اعتدالیون و میانه‌روها را دربارهٔ کوروش در بیان آورد.
اصولاً مورخین معاصر، معتقند که هرودوت همواره مسائل مهم تاریخی را با افسانه پردازی آمیخته است. هرودوت دوران کودکی و رشد کوروش را بر اساس افسانه‌های عامیانه و غیرواقعی نقل می‌کند. دربارهٔ زندگی کوروش هر سه روایت که به گفته خود او از مطلعین پارسی که خواسته‌اند صرفاً حقیقت را بیان کنند، و نیز روایاتی که از ژوستین و نیکلای دمشقی به نقل از کتزیاس ارائه می‌دهد، بی تردید زاییده مقاصد سیاسی و تبلیغاتی است.
هرودوت و گزنفون
کوروش نامه (آموزش کوروش) گزنفون، از کوروش زندگی‌نامه با پیش‌زمینه بنیانگذار امپراطوری می‌سازد؛ ولی هرودوت (۵۵۳–۵۳۸ پ. م)، فقط یک کتاب از ۹ کتابش را به جنگ دهه‌های بعدتر میان پارس‌ها و یونانیان (۴۹۲–۴۷۹ پ. م) اختصاص می‌دهد. هرودوت، صفاتی کاملاً منفی به کوروش نسبت می‌دهد و این صفات، گاه جتی جنبه غالب به خود می‌گیرند، گرچه تصویر سنتی، جنبه‌های مثبت شاه را مخدوش نمی‌سازد و بر آن اثری ندارند. کوروش نیز گاه ممکن بوده سختگیر و بی‌مدارا، تندخو و آتشین‌مزاج شود. عاقبت کار او نیز، تصویری از اندیشه هرودوت دربارهٔ فرمانراویی توسعه‌طلب است که وقتی از حد خود فراتر رفته، قادر به تحقق اهداف خود نگشته است. منتهی هرودوت، به رغم احتیاط‌های خود نسبت به برخی سنت‌های شفاهی دربارهٔ کوروش (مثل آنهایی که منشأ ایرانی دارند)، نتوانسته دربارهٔ جذابیت شخصیت پادشاه پارس، مقاومت کند. دربارهٔ گزنفون و کتاب او، «سیرت کوروش» (یا کوروش‌نامه) باید گفت که سرشت تخیلی و تصور کتاب او تا مدت‌ها، مورد قبول خاورشناس‌ها بوده‌است؛ اما این کتاب، امروزه در شمار آثار ویژه ادبی طبقه‌بندی شده‌است. این کتاب، گرچه بازتاب مشاهدات شخصی گزنفون در مقام نویسنده (سرباز و شاهد عینی سبک زندگانی پارسی‌ها) است، و گرچه ممکن بوده بعضی اطلاعات دربارهٔ پارسی‌ها را در میان خوانندگان خود بدیهی فرض کرده باشد، اما هرگونه سنجش و ارزیابی کوروش‌نامه، به عنوان کتابی تاریخی، پذیرفتنی نیست. چگونگی ارزیابی دیگر آثار او دربارهٔ پارسی‌ها و یونانی‌ها، مسئله دیگری است. در گذشته، بر منش یونانی این کتاب به درستی، تأکید شده و آن را با «آیینه‌های شاهزادگان» قیاس کرده‌اند که حاصل مباحثات دربارهٔ دولت آرمانی (و سیاست‌مدار آرمانی) بوده که در قرن چهارم پیش از میلاد، در هلاس مقبولیت و محبوبیت عام زیادی داشته‌است. با وجود این، دانشمندان پسین‌تر، این تصویر را مرتبط با حماسه سنتی ایران و فولکلور ایرانی دانسته‌اند. گرچه دانش امروزی ما، اهمیت نسبی این دو عنصر را می‌تواند تمایز دهد، روشن است که گزنفون، خواستار ترسیم چهره‌ای جذاب از کوروش بوده‌است.
کتسیاس
به نوشتهٔ اشمیت، گرچه بخش عمدهٔ منبع اصلی نوشته‌های کتسیاس دربارهٔ پارسی‌ها (کتاب پرسیکا) را در دست نداریم، اما کسانی همچون نیکلاس دمشقی، فوتیوس، همچنین مورخان پس از گزنفون، شامل آلیان، آتنئوس (Athenaeus)، فالرون دمتریوس (Demetrius of Phaleron)، نیکلاس دمشقی، پلوتارک، پلینی، استفانوس بیزانسی، استرابو و یونس تیتزیس (Joannes Tzetzes) و سودا (Suda) از او نقل کردند. گرچه قسمت کوچکی از آثار او در این آثار پراکنده به چشم می‌خورَد، ولی می‌توان با قاطعیت گفت که او «یکی از پدران رمان‌نویسی تاریخ» است.
منبع‌های یهودی
در خلال فتح بابل، کوروش منشور خود در خصوص آزادی‌های اجتماعی و دینی را اعلام کرد. بنی‌اسرائیل نیز مشمول چنین قانونی شد و کوروش آن‌ها را مخیر کرد که در بابل بمانند یا به سرزمین کنعان در ساحل مدیترانه بازگردند. در خصوص آنان که به کنعان بازگشتند، کوروش تمهیداتی را برای بازسازی هیکل یا معبد سلیمان فراهم آورد و استقرار آنان را در آن منطقه تسهیل کرد. این رفتار برای یهودیان، که نقطهٔ مقابل رفتار اسارت‌بار بابلیان بود، کوروش را به قهرمانی برای قوم یهود بدل ساخت که جایگاه ویژه‌ای در متون دینی آنان یافت. در شماری از کتاب انبیا از کتب عهد عتیق، نام کوروش به‌عنوان منجی برده‌شده و گاه اقدام او در جهت آزادسازی یهود از اسارت، به‌عنوان یک مأموریت خودآگاه یا ناخودآگاه الهی تلقی شده‌است. نمونه‌ای از این یادکرد را می‌توان در کتاب دوم تواریخ ایام (۲۲:۳۶–۲۳)، کتاب عزرا (۱، ۴:۳–۵، ۵:۱۳–۱۷، ۶:۳، ۱۴) کتاب اشعیا (۲۸:۴۴، ۱:۴۵ به‌بعد، ۱:۴۶–۲، ۴۷) و کتاب دانیال (۲۱:۱، ۶:۲۹، ۱:۱۰) بازجست.
به اعتقاد ویزه‌هوفر، نبایستی منابع یهود (کتاب دوم تواریخ، کتاب عزرا و کتاب اشعیاء نبی) را به منزله سند تاریخی محسوب کنیم. چرا که یهودیان، همچون گزنفون، روایتگر تصویرگر شخصیتی نیک، از کوروش بودند. از نظر او، این نوشتارها، نویدبخش یا توصیف‌گر «نقطه عطف الهی و لاهوتی» برای اسرائیل هستند. کوروش، همچون «ابزار عمل تاریخی یهوه» ظاهر می‌شود، که به دوران تبعید آنان پایان می‌بخشد و دوران تازه‌ای را شروع می‌کند. حتی خاروشناسان، تردید دارند که آیا کوروش، به راستی فرمان بازگشت یهودیان تبعیدی به موطن خود و بازسازی معبد هیکل و استقرار مجدد کیش یهود در اورشلیم را صادر کرده‌است، یا اینکه این یک فرض پیش‌بینی‌گرایانه از جانب یهودیان بود که از جانب خدا، منجی فرستاده شود و این کردارها را انجام دهد.
ارمیا و اشعیا
پیامبران یهودی، هم‌میهنان اسیر خود را دلداری می‌داده‌اند که: «بنا بر پیشگویی ما، بابل به‌زودی سقوط خواهد کرد و آنها به زادگاه خود بازخواهند گشت.» در آغاز قرن شش پیش از میلاد ارمیای نبی پیشگویی کرد که تعداد فراوانی از مادها و مردمان اورارو (آرارات)، مانوی‌ها و بالأخره ستیانی‌ها (آشکنازها) انتقام یهوه را خواهند گرفت و بابل را ویران خواهند کرد. ارمیا با خوشحالی چنین اظهار داشت(۱۱: LI) «سلاح خود را تیز کنید، سپرها را برگیرید. خداوند روح پادشاهان ماد را به تلاطم درآورده‌است. زیرا ارادهٔ وی بر این قرار گرفته‌است که بابل را ویران کند… یک دونده می‌دود تا به دیگری برسد یک قاصد می‌رود تا به قاصد دیگر برسد برای گفتن این نکته به شاه بابل که شهر تو از هر گوشه‌ای به تصرف درآمده‌است.» اندکی پس از آن اشعیای نبی چنین پیشگویی کرد (۱۷–۲۲ XIII): «مادها که هیچ چشم‌داشتی به طلا و نقره ندارند» علیه بابل به حرکت در خواهند آمد. این پیامبر اظهار امیدواری کرد که بابل مطلقاً ویران شود. به‌صورتی که حتی شبانان نیز نتوانند گوسفندان خود را در ویرانه‌های آن بچرانند. هنگامی که پارسیان خود را برای نبرد آماده کردند، اشعیا چنین اظهار داشت(۶ XXII): «ایلامی‌ها ترکش برگفتند… و کوروش غلاف از سپر خود برداشت»
ولی دشمنان شاهان بابل بیش از ۶۰ سال صبر کردند. فقط هنگامی که مادها و بعد هم لیدی بوسیلهٔ پارسیان شکست خوردند، آن موقعی بود که انبیای یهود بار دیگر خوش‌بینی خود را بدست آوردند. این نکته در کتاب اشعیای نبی منعکس شده‌است، در فصل ۴۰ تا ۴۸ (و ظاهراً در فصول ۴۹ و ۵۵ هم) که نوشتن آن مربوط می‌شود به دوران سقوط لیدی و سقوط بابل به دست پارسیان. پاره‌ای از بخش‌های این فصل با اسناد خطوط میخی در دسترس، هم از نظر روح و هم از نظر محتوا چنان با یکدیگر شباهت دارند (مخصوصاً با استوانه کوروش) که امکان دارد نویسندهٔ کتاب اشعیا قبلاً از کتیبه بابلی با خبر بوده‌است. به ویژه اشعیای نبی (XLV ۱)که مکرراً نام کوروش را می‌برند و او را مسیح و برگزیدهٔ یهوه می‌دانند. وی دربارهٔ کوروش می‌گوید: «وی شبان من است و تمام هدف‌های مرا به انجام خواهد رساند.» و دربارهٔ اورشلیم چنین می‌گوید: «اورشلیم دوباره مسکون خواهد شد.» و دربارهٔ معبد چنین می‌گوید: «بنیان تو استوار خواهد شد.»(X-LIV ۲۸) خداوند به برگزیده‌اش کوروش چنین می‌گوید: «دست راست تو را گرفتم تا ملل مختلف در برابر تو سر تعظیم فرود آورند و جامه‌ها را از تن شاهان برکنند دروازه‌ها را در برابر تو خواهم گشود، من پیشاپیش تو خواهم رفت و کوه‌ها را هموار خواهم کرد. درهای برنزی را شکسته، قطعه قطعه خواهم کرد و میله‌های آهن را خواهم برید.»(XLV 1-2).
نحمیا و عزرا
نحمیا و عزرا، دو شخصیت دینی یهودی، از کسانی بودند که پس از بازگشت به شهر اورشلیم (با اجازهٔ کوروش بزرگ و به منظور بازسازی معبد) به مرمت معبد پرداختند. نحمیا یکی از مقامات دربار اردشیر هخامنشی (درازدست ۴۶۵–۴۲۴ پ م) در شوش بود و از سوی شاه به سمت حاکم یهودیه منصوب گردید. عزرا (در قرآن عزیر نامیده شده‌است. ) نیز احتمالاً یکی از مشاوران اردشیر اول هخامنشی بود که در ۴۴۵ پ م از او مأموریت یافت به یهودیه سفر کند و به آن شهر سر و سامان دهد.
کتاب نحمیا در واقع بخشی از کتاب عزرا بود که در عصر مسیحیت از آن تفکیک شد و در روایت لاتینی آن، به عزرای دوم موسوم شد. نویسندهٔ این کتاب کاهنی ناشناس است که معمولاً «وقایع‌نگار» نامیده شده و خاطرات نحمیا را در سدهٔ چهارم پیش از میلاد تألیف کرده‌است. اصل این متن، گزارشی بوده که نحمیا برای اردشیر اول هخامنشی به زبان آرامی، یعنی زبان رسمی و اداری امپراتوری هخامنشی، تهیه و تدوین نموده است. کتاب‌های عزرا و نحمیا در قدیم یک کتاب بوده و پس از ترجمه به لاتین به دو بخش عزرا و نحمیا تقسیم شد. بعدها کتاب‌های عزرای سوم و چهارم نیز نوشته شد، اما مورد پذیرش تورات مسیحی و عبری قرار نگرفت. عزرای سوم که متنی تاریخی است بر اساس کتاب عزرای اول و دوم نگاشته شد و عزرای چهارم نیز که جنبه تاریخی دارد، در هفت بخش به ویرانی معبد اورشلیم توسط نیتوس، امپراتور روم، پرداخته است.
این فرمان کوروش در کتاب عزرا به دو زبان آمده‌است، یکی از آن‌ها زبان عبری و دیگری زبان آرامی است. محتوای این دو یکی نیست. کارشناسان و دانشمندان مدت‌ها در این زمینه پژوهش کردند که ببینند کدام یک از این دو متن موثق است. بسیاری از این کارشناسان بر این باور شدند که متن آرامی را ترجیح دهند در حالی که پاره‌ای از دانشمندان بر این باورند که هر دو متن تحریف شده‌اند. بیکرمن نظر دیگری داده‌است که کم و بیش متقاعد کننده‌است. وی می‌گوید ما با دو سند روبرو هستیم که هر یک از دیگری مستقل است و هر دو سند اصیل هستند. بدین معنی که متن آرامی فرمان رسمی دربار شاهی بوده‌است، در حالی که متن عبری طوری تنظیم شده‌است که مسئله رسمیت اورشلیم را نشان می‌دهد تا با سنت محلی توافق داشته باشد.
متن عبری (عزرا I:۱–۸) دربارهٔ فرمان به شرح زیر است: «کوروش بیانیه‌ای در سراسر قلمرو خود صادر کرد و در عین حال آن را به نوشتار درآورد. بدین ترتیب شاه ایران چنین می‌گوید: یهوه خدای آسمان تمام پادشاهی زمین را به من داده‌است، و به من مأموریت داده که برای وی خانه‌ای در اورشلیم بسازم… هرکس بین شما که میل دارد می‌تواند به اورشلیم برود… و کوروش ظرف‌ها را نزد میترِدات خزانه‌دار بود آورد و آنها را به «شش بازار» داد»
متن آرامی (عزرا VI:۱–۵) چنین می‌خواند: «داریوش شاه فرمانی صادر کرد و در بابل در میان بایگانی‌های خزانه‌داری به جستجو پرداختند و در اکباتان پایتخت که در استان ماد است طوماری به یافته شد که بر رویش چنین نوشته شده بود: در نخستین سال سلطنت کوروش شاه، کوروش فرمانی صادر کرد به شرح زیر: در مورد خانهٔ خدا در اورشلیم، این خانه باید بازسازی شود، جایی که قربانیان تقدیم می‌شوند… هزینهٔ این کار از خزانهٔ شاهانه داده می‌شود و نیز باید ظرف‌های طلا و نقرهٔ خانهٔ خدا که نبوکدنصر آنها را از معبد اورشلیم برگرفت و به بابل آورد دوباره به معبد که در اورشلیم است بازگردانده شوند.»
منبع‌های ایرانی و دوران اسلامی
فهرست برخی منابع ایرانی و منابع دوران اسلامی که نام کورش و شکل‌های جایگزین آن، در آن‌ها آمده است به شرح زیر است (بنا بر پژوهشِ ابوالحسن نجف زاده اتابکی):
گیرت هافستد
جرارد هندریک هافستد (تلفظ هلندی: خیرت هوفستیده) (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۱۲ فوریه ۲۰۲۰) یک روانشناس اجتماعی هلندی، از کارکنان آی‌بی‌ام، استاد برجستهٔ مردم‌شناسی سازمانی و مدیریت بین‌المللی در دانشگاه ماستریخت هلند بود. شهرت او حاصل مطالعات و تحقیقات همه‌جانبه او در خصوص نقش تقابل فرهنگ در شکل‌دهی ارزش‌ها و رفتار کارکنان در محیط کار و توسعه تئوری ابعاد فرهنگی است. او نویسندهٔ کتاب‌های پیامدهای فرهنگ و فرهنگ‌ها و سازمان‌ها: نرم‌افزار ذهن، با همکاری پسرش گرت جان هافستد است.
الگوی هافستد برای ارزیابی فرهنگ
فرهنگ به روشهای متعددی تعریف شده‌است. فرهنگ یک برنامهٔ جمعی و ذهنی است که اعضای یک گروه یا دسته ای از افراد را از دیگران متمایز می‌نماید. معمولاً موضوع فرهنگ برای گروه‌های قومی قبیله ای (در علوم انسان‌شناسی)، برای ملتها (در علوم سیاسی، اجتماعی و مدیریت) و برای سازمانها (در علوم اجتماعی و مدیریت) استفاده می‌گردد. فرهنگهای اجتماعی، ملی، و جنسیتی که کودکان در سنین نوجوانی به بعد کسب می‌نمایند، به‌طور بسیار عمیق‌تری نسبت به فرهنگ اکتسابی در مدرسه یا فرهنگ سازمانی محیط کار، در ذهن انسان ریشه می‌دوانند.
هافستد مطالعات خود در زمینه فرهنگ ملی در آی‌بی‌ام را در بیش از ۵۰ کشور انجام داد. او در ابتدا ۴ بعد را شناسایی کرد؛ اما بر اساس تحقیقات مایکل هریس در ۱۹۸۰ بعد پنجم را اضافه کرد. همچنین در سال ۲۰۰۰ تحقیقات یک پژوهشگر بلغاری به نام مینکوف منجر به محاسبات جدیدی در بعد پنجم و همچنین شناسایی بعد ششم منجر شد. این ابعاد عبارتند از: فاصله قدرت، اجتناب از عدم قطعیت، فردگرایی در قبال جمع‌گرایی، مردانگی در قبال زنانگی، گرایش به دوره کوتاه مدت یا بلند مدت، و خویشتن‌داری در مقابل زیاده‌روی. در هر بخش توضیح مختصری در ارتباط با هر بعد ارائه شده و در ادامه جدول مقایسه، رویکرد هر جامعه در بنا کردن آن بعد را نمایش می‌دهد. مطالعات بعدی نیز نشان داد که این ابعاد در طول زمان تغییر نمی‌کنند.
شاخص فاصله قدرت
فاصله قدرت با راهکارهای متفاوت برای حل مشکلات اساسی نابرابری بشر مرتبط است. عوامل مؤثر بر این شاخص در جوامع مختلف در جدول زیر آمده‌است:
شاخص ابهام‌گریزی یا اجتناب از عدم قطعیت
اجتناب از عدم قطعیت که به سطح استرس در مواجهه با یک آینده نامعلوم مرتبط است.
شاخص فردگرایی در قبال جمع گرایی
این شاخص بر ائتلاف فردگرایی به گروه‌های نخستین (اصلی) مرتبط است.
شاخص مردانگی در قبال زنانگی
این شاخص مرتبط با تقسیم نقش‌های عاطفی بین زن و مرد است.
شاخص گرایش به دوره کوتاه‌مدت یا بلندمدت
این شاخص مرتبط با حق انتخاب افراد در تمرکز تلاش‌ها بر زمان حال، گذشته یا آینده است.
شاخص بررسی خویشتن‌داری در مقابل زیاده‌روی
این شاخص مرتبط با کسب رضایت در مقابل کنترل خواسته‌های اصلی بشر که مرتبط با لذت بردن از زندگی است، می‌باشد.
شاخص‌های فرهنگی کشورها
جدول اندازه‌گیری ابعاد فرهنگی هافستد شامل برخی کشورها که از وبگاه او استخراج شده، در زیر ارائه شده‌است.
کشور مالزی از بالاترین میزان فاصله قدرت برخوردار است. پس از آن روسیه، ونزوئلا، مکزیک، چین، و کشورهای عربی، از بالاترین میزان فاصله قدرت برخوردارند. از طرف دیگر در کشور اتریش کمترین میزان فاصله قدرت وجود دارد.
مردم کشورهای یونان، پرتغال، روسیه، بلژیک و ژاپن، بسیار بیشتر از سایر مردم جهان تمایل به قطعیت دارند (ابهام‌گریز هستند). در حالی که مردم کشورهایی مثل چین، مالزی، انگلستان و هند، نسبت به سایر مردم جهان کمتر به قطعیت اهمیت می‌دهند.
کشورهای انگلستان، هلند، استرالیا، کانادا و آمریکا بسیار فردگرا هستند؛ در حالی که کشورهای چین، کره جنوبی، کلمبیا و ونزوئلا بسیار جمع‌گرا هستند.
ژاپن مردانه‌ترین و هلند زنانه‌ترین کشور دنیاست. آرژانتین نیز کشوری مردانه است. کره جنوبی، روسیه و پرتغال نیز کشورهای زنانه هستند.
کره جنوبی، ژاپن، چین، روسیه و آلمان گرایش بسیار زیادی به بلندمدت دارند. اما کلمبیا، ونزوئلا، و ایران گرایش بسیار شدیدی به کوتاه‌مدت دارند.
مردم روسیه، چین، هند، و کره جنوبی بسیار خویشتن‌دار هستند. در حالی که مردم کشورهای ونزوئلا، مکزیک، و کلمبیا بیش از سایر مردم جهان، اهل زیاده‌روی هستند.
تد راجرز
تد راجرز (Edward S. Rogers Jr.; May 27, 1933 – 1933:05:27, December 2, 2008) وکیل، کارآفرین و سرمایه‌دار کانادایی بود، که در سال ۱۹۶۰ شرکت راجرز را تأسیس کرد.او کتابی به نام گفتگوی خودمانی سر میز غذا را نیز تالیف نموده است.
تایلورزتاون
تایلورزتاون (به انگلیسی: Tylorstown) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در روندا کنون تاو واقع شده‌است. تایلورزتاون ۴٬۵۴۶ نفر جمعیت دارد.
فردریک کریستین
فردریک کریستین (Fryderyk Krystian Wettyn) یکی از افراد خاندان ویتین بود. او سومین پسر آگوستوس سوم لهستان ولی بزرگترین پسری بود که زنده ماند.
پل کاستلو
پل کاستلو ورزشکار مرد رشتهٔ روئینگ اهل کشور ایالات متحده آمریکا است. وی در بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۸ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک تابستانی در مجموع ۳ مدال طلا را کسب کرد.
ایوان یاریگین
ایوان یاریگین (متولد ۷ نوامبر ۱۹۴۸ در کمروفسکایا – درگذشتهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷) کشتی‌گیر آزادکار و مربی کشتی اهل شوروی بود. وی دو مدال طلا ی المپیک (۱۹۷۲ مونیخ و ۱۹۷۶ مونترآل)، یک مدال طلا ی قهرمانی جهان (۱۹۷۳ تهران) و سه طلا و دو نقره قهرمانی اروپا را در وزن ۱۰۰ کیلوگرم دریافت کرد.
یاریگین پس از کسب دومین طلای المپیک، یاریگین هیچگاه در رقابت‌های جهانی و المپیک حضور نیافت ولی چهار بار در سال‌های ۷۶، ۷۷، ۷۹ و ۸۰ در جام جهانی کشتی شرکت کرد و به ۴ مدال طلا دست یافت.
یاریگین بعد از پایان دوره ورزش قهرمانی خود به کسوت مربیگری درآمد و پس از کناره‌گیری یوری شاهمرادف از سال ۱۹۸۲ هدایت تیم ملی کشتی آزاد شوروی به او سپرده شد. یاریگین تا سال ۱۹۹۲ سرمربی این تیم بود و از سال ۱۹۹۳ تا ۹۷ نیز رئیس فدراسیون کشتی روسیه بود. یاریگین در سال ۱۹۹۷ در یک سانحهٔ رانندگی درگذشت و پس از آن زمستان هر سال یک تورنمنت بین‌المللی کشتی به نام او در شهر کراسنویارسک برگزار می‌شود.
المپیک ۱۹۷۲ مونیخ
یاریگین در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ با اقتدار بی‌نظیری قهرمان مسابقات شد. او ۷ کشتی گرفت و هر ۷ رقیب خود را ضربه فنی کرد و فقط ۷ دقیقه و۲۰ ثانیه روی تشک حضور داشت! در حالی‌که در آن زمان وقت هر کشتی ۹ دقیقه بود یاریگین به طور میانگین فقط یک دقیقه برای ضربه کردن هر یک از رقبای خود زمان احتیاج داشت.
سیارک ۱۳۳۳۲
سیارک ۱۳۳۳۲ سیزده هزار و سیصد و سی و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۲۰.۴ است.
آزمایش نفوذ مخروط
آزمون نفوذ مخروط یا به اختصار سی‌پی‌تی  از بررسی‌های ژئوتکنیکی است که برای تعیین مشخصات مکانیکی و مهندسی خاک و چینه‌شناسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این آزمایش برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ میلادی در کشور هلند مورد استفاده قرار گرفت و به همین دلیل هم گاهی آن را «آزمون مخروط هلندی» می‌نامند.
لبنی عبدالعزیز
لبنی عبدالعزیز (Lobna Abdel Aziz؛ زادهٔ November 20, 1935) هنرپیشه اهل مصر است.
توگاه
توگاه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مسجدسلیمان در استان خوزستان ایران است.
لبنی عبدالعزیز
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به اسکی مارپیچ اشاره کرد.
توگاه
جمعیت
این روستا در دهستان جهانگیری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
روزهای تاریک یک مادر
روزهای تاریک یک مادر فیلمی به کارگردانی و نویسندگی محمدعلی زرندی محصول سال ۱۳۴۶ است.
خلاصه داستان
خوانندهٔ یک کاباره با مردی آشنا شده و با ازدواج با او کارش را ترک می‌کند و به زودی صاحب فرزندی می‌شود...
جنگاور (آلبوم کشا)
«جنگجو» آلبومی از کشا است که در November 30, 2012 منتشر شد. این آلبوم در چارت‌های ، یونان، آمریکا جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۲ مصر
در ژوئن ۲۰۱۳ و در سالگرد تحلیف محمد مرسی، نخستین رئیس‌جمهور انقلاب ۲۰۱۱ مصر، موج جدیدی از اعتراضات در این کشور علیه دولت جدید شکل گرفت. مخالفان که در رأس آن‌ها محمد البرادعی قرار دارد، خواهان کناره گیری مرسی از قدرت و برگزاری انتخابات زودهنگام در مصر هستند.
با شدت گرفتن اعتراضات وزرای کشور، امور خارجه، دفاع، محیط زیست، گردشگری، دادگستری و برنامه ریزی مصر و همچنین نخست وزیر دولت مرسی یکی پس از دیگری استعفا کردند. در عین حال که مخالفان مرسی در میدان تحریر قاهره تجمع نموده‌اند، حامیان وی نیز در حوالی مسجد رابعه به شعار دادن در حمایت از رئیس‌جمهور پرداختند. با وجودی که مرسی از ضعف‌های دولت نوپا سخن گفته و از مردم عذرخواهی کرده‌است، اما اعتراضات همچنان رو به گسترش است. ارتش نیز برای طرفین ضرب الاجل تعیین کرده که اگر به اختلافات پایان ندهند وارد عمل خواهد شد. مرسی اظهارات ارتش را در این مورد غیرقانونی دانست. نهایتاً شدت اعتراضات موجب شد تا در شبانگاه سوم ژوئیه ارتش مصر محمد مرسی را از قدرت برکنار کرده و عدلی منصور ، رئیس دادگاه قانون اساسی مصر به عنوان رئیس‌جمهور موقت تعیین شد.
محمد امان (سیاستمدار)
محمد امان (Mohammad Aman؛ زادهٔ May 4, 1929) سیاستمدار، و کارمند بانک اهل افغانستان است. وی وزیر مالی افغانستان بود. او این منصب را از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ بر عهده داشت.
جرج آر. سویفت
جرج رابینسون سویفت سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۴۶ میلادی سناتور ایالت آلاباما در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
دزگ بالا
دزگ بالا روستایی در دهستان زیرکوه بخش مرکزی شهرستان زیرکوه استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۸۲ نفر (در ۲۸ خانوار) بوده است.
فروساکول
فروساکول (به سوئدی: Frösakull) یک سکونتگاه مسکونی در سوئد است که در شهر هالمستاد واقع شده‌است.
خصوصیات
فروساکول ۲٫۰۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۳۵ نفر جمعیت دارد.
غار آهو چر
غار آهو چر مربوط به میان سنگی است و در ۳ کیلومتری جنوب شرقی مرودشت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۵۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
موتور محاسبات خودکار
موتور محاسبات خودکار ( ACE ) یک کامپیوتر برنامه ذخیره شده سریالی الکترونیکی اولیه بریتانیایی بود که توسط آلن تورینگ و بر اساس Pilot ACE طراحی شده بود. و نتیحه این تحقیق به کامپیوتر های MOSAIC، Bendix G-15 و سایر کامپیوترها ختم شد.
پیش زمینه
این پروژه توسط جان آر. وومرسلی، سرپرست بخش ریاضیات آزمایشگاه ملی فیزیک (NPL) مدیریت شد. استفاده از کلمه موتور بخاطر ادای احترام به چارلز بابیج و موتور تفاوت و موتور تحلیلی او بود. طراحی فنی تورینگ، ماشین حساب الکترونیکی پیشنهادی، تولید کار نظری او در سال 1936 " راجع به اعداد محاسباتی" و تجربه زمان جنگ او در پارک بلچلی بود، جایی که کامپیوترهای کولوسوس در شکستن کدهای نظامی آلمان موفق بودند. تورینگ در مقاله اش در سال 1936 ایده خود را به عنوان "ماشین محاسباتی جهانی" شرح داد، اما الان به عنوان ماشین تورینگ جهانی شناخته می شود. [نیازمند منبع]
ومرسلی از تورینگ درخواست کار NPL پروژه ACE داد. تورینگ قبول کرد و ومرسلی در 1 اکتبر 1945 آغاز به کار کرد و در پایان سال طرح کلی خود را از "ماشین حساب الکترونیکی پیشنهادی" تمام کرد، که اولین طراحی کامل منطقی از یک رایانه با برنامه ذخیره شده بود و با اینکه اندازه بسیار بزرگتری نسبت به ماشین کار نهایی داشت ، تحقق نهایی را در مهم ترین جنبه ها پیش بینی می کرد. هر چند به دلیل رازداری شدید و طولانی مدت درباره کار بلچلی پارک، ومرسلی (به دلیل قانون اسرار رسمی) از توضیح اینکه می‌دانست ایده‌هایش می‌تواند در یک دستگاه الکترونیکی پیاده‌سازی شود، منع شد. طراحی بیشتر شناخته شده EDVAC در اولین پیش نویس گزارش در مورد EDVAC (به تاریخ 30 ژوئن 1945)، توسط جان فون نویمان ارائه شد. او که از کار نظری تورینگ اطلاع داشت، علی رغم ماهیت ناقص و عدم ارجاع مشکوک به منابع بعضی از ایده ها ، تبلیغات زیادی دریافت کرد.
گزارش تورینگ درباره ی ACE در اتنها سال 1945 نوشته شد و شامل نمودارهای مدار منطقی دقیق و تخمین هزینه 11200 پوند بود.
او احساس کرد که سرعت و اندازه حافظه خیلی مهم است و یک حافظه پرسرعت مانند آنچه امروز 25 کیلوبایت نامیده می شود را پیشنهاد کرد که با سرعت 1 مگاهرتز قابل دسترسی است. او تذکر داد که برای اهداف ضروری "حافظه باید در واقع در مقیاس با استانداردهایی که در اکثر کارهای شیر و رله وجود دارد و [بنابراین] باید به دنبال یک نوع ذخیره سازی اقتصادی تر بود " و آن حافظه "به نظر می رسد محدودیت اصلی در طراحی یک ماشین حساب است، یعنی اگر بتوان مشکل ذخیره سازی را حل کرد، بقیه تقریبا آسان است." ACE فراخوانی های زیر روال را پیاده سازی کرد، در حالی که EDVAC این کار را نکرد، و چیزی که ACE را از EDVAC سوا می کرد استفاده از دستورالعمل های مختصر رایانه بود،شکل اولیه زبان برنامه نویسی. در ابتدا، قرار بود تامی فلاورز ACE را بسازد (مهندس ایستگاه تحقیقاتی اداره پست در دالیس هیل در شمال لندن، که مسئولیت ساخت کامپیوترهای Colossus را بر عهده داشت). ولی به دلیل پنهان کاری درباره ی دستاوردهای دوران جنگ و فشارها ، کار بعد از جنگ، این ممکن نبود.
خلبان ACE
همکاران تورینگ در NPL، با ندانستن در مورد Colossus، فکر کردند که کار مهندسی برای ساخت یک ACE کامل بیش از حد جاه طلبانه است، بنابراین مدل خلبان ACE که نسخه کوچکتری از طرح اولیه تورینگ بود نخستین نسخه از ACE بود که ساخته شد. جیم ویلکینسون، دستیار تورینگ، بر روی طراحی منطقی ACE کار کرد و بعد از اینکه در سال 1947 تورینگ به کمبریج رفت، ویلکینسون به عنوان رهبر گروه ACE منصوب شد. خلبان ACE هزار دریچه ترمیونیک (لوله خلاء) کمتر از ENIAC (با حدود 18000) داشت. برای حافظه اصلی خود از خطوط تاخیر جیوه استفاده می کرد. هر یک از 12 خط تاخیر با طول 5 فوت (1.5متر) 32 دستورالعمل یا کلمه داده 32 بیتی را پخش می کرد. این نخستین برنامه خود را در 10 می 1950 اجرا کرد که در آن وقت سریعترین رایانه در جهان بود و هر یک از خطوط تاخیر آن دارای توان عملیاتی 1 مگابیت بر ثانیه بود.
اولین نسخه تولیدی Pilot ACE، انگلیسی Electric DEUCE  در سال 1955 تحویل داده شد که 31 عدد از آن فروخته شد.
موزاییک
دومین پیاده سازی طراحی ACE، موزاییک (یکپارچه ساز اتوماتیک و کامپیوتر وزارت تامین) بود. این را آلن کومبز و ویلیام چندلر از دالیس هیل ساختند که با تامی فلاورز در ساخت ده کامپیوتر کولوسوس کار کرده بودند. در مرکز تحقیق و توسعه رادار (RRDE) در Malvern نصب شد که بعدها با مؤسسات تحقیقات مخابراتی (TRE) ادغام شد و به استقرار رادار سلطنتی (RRE) تبدیل شد. نخستین برنامه آزمایشی خود را در انتها سال 1952 یا در اوایل سال 1953 اجرا کرد و در اوایل سال 1955 عملیاتی شد. موزاییک حاوی 6480 شیر الکترونیکی بود و دسترسی آن حدود 75 درصد بود. این کامپیوتر چهار اتاق را اشغال می کرد و بزرگترین کامپیوتر اولیه بریتانیا بود. برای محاسبه مسیر هواپیما از داده های رادار استفاده شد. تا اوایل دهه 1960 به فعالیت خود ادامه داد.
مشتقات
اصول طراحی ACE در کامپیوتر G-15 شرکت Bendix استفاده شد. طراحی مهندسی توسط هری هاسکی که سال 1947 را در بخش ACE در NPL گذرانده بود انجام شد. او بعد ها در طراحی های سخت افزاری EDVAC کمک کرد. اولین G-15 در سال 1954 اجرا شد و به عنوان یک ماشین نسبتاً کوچک تک کاربری ، بعضی آن را اولین رایانه شخصی در نظر می گیرند.
دیگر مشتقات ACE عبارتند از EMI Electronic Business Machine و Packard Bell Corporation PB 250.
اپیسیلین
اپیسیلین (Epicillin)یک آنتی بیوتیک از دسته آمینوپنی‌سیلین ها است. این دارو توسط سازمان غذا و دارو آمریکا برای مصرف در ایالات متحده مورد تایید قرار نگرفته است.
سیارک ۲۰۵۴۰
سیارک ۲۰۵۴۰ بیست هزار و پانصد و چهلمین سیارک کشف شده‌است که در ۷ سپتامبر ۱۹۹۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۷.۸ است.
مارگریت مورو
مارگریت مورو (Marguerite Moreau؛ زادهٔ April 25, 1977) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به هیئت منصفه فراری، تابستان داغ و مرطوب آمریکایی و زندگی اتفاق می‌افتد اشاره کرد.
چشمه علی کایدان
چشمه علی کایدان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مسجدسلیمان در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان جهانگیری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
واپاشیده (آلبوم چندآهنگه)
«واسازی» آلبومی از کشا است که در سال ۲۰۱۲ میلادی منتشر شد.
حلقه سنگ
حلقه سنگ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بجنورد که در سال ۹۶ به شهر اضافه و جز منطقه شهری شد در استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان آلاداغ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۴۸ نفر (۱۶۹خانوار) بوده‌است.
زن خون‌آشام
زن خون‌آشام فیلمی به کارگردانی و نویسندگیِ مصطفی اسکویی ساختهٔ سالِ ۱۳۴۶ است.
ماریا جوزف آستوریاس
ماریا جوزف آستوریاس (Maria Józefa؛ ۸ دسامبر ۱۶۹۹ – ۱۷ نوامبر ۱۷۵۷) آخرین ملکه لهستان بود. او با آگوستوس سوم لهستان ازدواج کرده‌بود.
جایزه ولف
جایزهٔ ولف جایزه‌ای جهانی است که از سال ۱۹۷۸ در بیشتر سال‌ها به دانشمندان و هنرمندان زنده برای "پیشرفتهای به سود بشر و روابط دوستانه بین ملل... بی توجه به ملیت، نژاد، رنگ، دین، جنسیت یا نظرات سیاسی" اهدا شده‌است.
ماریا جوزف آستوریاس
وی بزرگترین فرزند یوزف یکم، امپراتور مقدس روم بود.