cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سان فرانسیسکو
مکان‌های دیدنی سان فرانسیسکو
خیابان مارکت مهم‌ترین قسمت اداری و تجاری سان فرانسیسکو به حساب می‌آید. محله چینی‌ها (سان فرانسیسکو) از محله‌های بزرگ و قدیمی این شهر و بزرگ‌ترین تجمع مردم چینی‌تبار در خارج از کشور چین است. از دیگر قسمت‌های شهر، محله ایتالیایی نشین نورت بیچ است که بسیاری از رستوران‌های ایتالیایی در این محله قرار دارد. ناحیه میشن از مناطق پرجمعیت سان فرانسیسکو به‌شمار می‌رود و بیشتر ساکنانش از کارگران مهاجر آمریکای جنوبی هستند. محله ریچموند در شمال گلدن گیت پارک و محله سانست در جنوب آن از محله‌های شلوغ و پر رفت‌وآمد این شهر می‌باشند. تیم بیسبال جاینتز و تیم فوتبال فورتی ناینرز از تیم‌های ورزشی پرطرفدار سان فرانسیسکو هستند.
از نقاط دیگر دیدنی این شهر می‌توان به کاخ هنرهای زیبا، پل گلدن گیت، جزیره آلکاتراز، محله چینی‌ها، برج سوترو، موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو، فرهنگستان علوم کالیفرنیا و برج هرمی شکل ترنس آمریکا اشاره کرد. محله هیت-اشبری که نام آن با جنبش دههٔ ۶۰ هیپی‌ها عجین شده و فضای هیپی‌وار خود را همچنان نگاه داشته نیز از محله‌های دیدنی این شهر است.
اقتصاد
سان فرانسیسکو درآمد هنگفتی از گردشگری به دست می‌آورد. همه ساله تعداد زیادی توریست برای بازدید از اماکنی همچون جزیره آلکاتراز و پل گلدن گیت به این شهر مراجعه می‌کنند. همچنین بانک‌ها و شرکت‌های بزرگی نیز در این شهر مستقر هستند که برای نمونه می‌توان به بانک ولز فارگو اشاره کرد. فرودگاه بین‌المللی سان فرانسیسکو نیز یکی از فرودگاه‌های بزرگ آمریکاست و نام متروی سرتاسری شهر بی اِریا رَپید ترَنزیت است.
مترو
مترو انتقال‌گر سریع منطقه خلیج در سال ۱۹۷۳ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۶ خط و ۴۵ ایستگاه است.
سانتا کروز کابرالیا
سانتا کروز کابرالیا (به پرتغالی: Santa Cruz Cabrália) یک سکونتگاه مسکونی در برزیل است که در باهیا واقع شده‌است.
روزتا کالاوتا
روزتا کالاوتا (Rosetta Calavetta؛ August 27, 1914 – 1914:8:27, February 3, 1993) یک هنرپیشه و صداپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به خیمه‌شب‌بازی اشاره کرد.
جشنواره فیلم گدنیا
جشنواره فیلم لهستانی یک جشنواره فیلم سالانه است که ابتدا در گدانسک و هم‌اکنون در شهر گدنیا در شمال لهستان برگزار می‌شود. این رویداد با نام جشنواره فیلم گدنیا نیز شناخته می‌شود.
این جشنواره از سال ۱۹۷۴ هرساله به استثنای سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ که حکومت نظامی در لهستان برقرار بود، به‌طور مرتب برگزار شده‌است. جایزه اصلی جشنواره فیلم لهستانی که شیر طلایی نام دارد، با جایزه عقاب‌ها که در جوایز فیلم لهستانی و جشنواره فیلم لهستانی سیاتل (سیاتل، واشینگتن خواهرخوانده گدنیا است) اهدا می‌شوند، تفاوت دارد و جدای از آن‌هاست.
آترئوس ۱۴۷۹۱
سیارک ۱۴۷۹۱ چهارده هزار و هفتصد و نود و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۳ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۴۰ است.
آلالگان
آلالِگان یا تیرهٔ آلاله‌ها (Ranunculaceae) یکی از تیره‌های گیاهی است.
آلالگان گل‌هایی چند ساله و بیشتر علفی هستند.
از اعضاء این خانواده می‌توان از آلاله و تاج‌الملوک نام برد.
نکراسوفسکوئیه
نکراسوفسکوئیه ، یک ناحیهٔ شهری در مرکز اداری منطقهٔ نکراسوفسکی در استان یاروسلاول روسیه است.
کورستاگتین
کورستاگتین با فرمول شیمیایی C۱۵H۱۰O۸ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۵۲۸۱۶۸۰ است. که جرم مولی آن ۳۱۸٫۲۳ g/mol می‌باشد.
جان جی تورین
جان جی تورین (John J. Turin؛ زاده ۱۹۱۳ درگذشته ۱۹۷۳) یک ریاضی‌دان، فیزیک‌دان، و ستاره‌شناس بود.
مدرسه شهید رجایی
مدرسه شهید رجایی که به عنوان کوچکترین مدرسه دنیا شناخته می‌شود در روستای کالو از توابع بخش بردخون شهرستان دیر، استان بوشهر و در ۱۸۰ کیلومتری شهر بوشهر در ساحل خلیج فارس واقع می‌باشد. سازمان فرهنگی ملل متحد (یونسکو) مدرسه کالو با چهار دانش آموز و یک سرباز معلم را به عنوان کوچکترین و کم جمعیت‌ترین مدرسه دنیا به ثبت رسانده‌است.
کانال پاناما
آبراه پاناما، یک آبراه غیرطبیعی است که توسط انسان در کشور پاناما به وجود آمده و اقیانوس آرام را به اقیانوس اطلس ارتباط می‌دهد. این آبراه که در جریان یکی از بزرگ‌ترین و دشوارترین پروژه‌های مهندسی در جهان ایجاد شده‌است یکی از سرشناس‌ترین و مهم‌ترین آبراه‌های جهان است.
مدرسه شهید رجایی
این مدرسه از سال ۱۳۹۳ فاقد دانش آموز می‌باشد و به عنوان اردوگاه دانش آموزی درآمده است.
کانال پاناما
در شرایطی که راه معمولی کشتیرانی میان شهرهای نیویورک و سان فرانسیسکو ۲۲۵۰۰ کیلومتر مسافت دارد، عبور از کانال پاناما این مسافت را به ۹۵۰۰ کیلومتر کاهش می‌دهد. در گذشته کشتی‌ها برای عبور از اقیانوس آرام به اطلس مجبور بودند آمریکای جنوبی را دور بزنند اما پس از ایجاد این کانال به‌طور مستقیم از اروپا به آمریکا و از آنجا به آسیای شرقی می‌روند.
مدرسه شهید رجایی
نحوهٔ ایجاد
عبدالمحمد شعرانی سرباز معلم این مدرسه در همان روزهای اولیه سرباز معلمی اش در این مدرسه کوچک که بیشتر از ۴ دانش آموز نداشت را در وبلاگ شخصی اش به نام «دیر تش باد» معرفی می‌کرد و اتفاقات آن را می‌نوشت که نوشته‌های وبلاگی او موجب گزارش تلویزیونی از این مدرسه شد و همین گزارش که در خبر ۲۰:۳۰ تلویزیون ایران پخش شد باعث شد این مدرسه به شهرت برسد، گزارشی که بعدها کامران نجف زاده آن را ماندگارترین گزارش خود دانست.
کانال پاناما
کانال پاناما ۸۲ کیلومتر طول دارد و از باریکهٔ پاناما گذر می‌کند. کلمبیا، فرانسه و بعداً ایالات متحده قلمرو اطراف کانال را در طول ساخت و ساز آن کنترل کردند. فرانسه، کار بر روی این کانال را در سال ۱۸۸۱ آغاز کرد. اما به‌دلیل عدم اعتماد سرمایه‌گذاران درپی مشکلات مهندسی و نرخ بالای مرگ و میر کارگران متوقف شد. ایالات متحده این پروژه را در ۴ مه ۱۹۰۴ به دست گرفت و کانال را در ۱۵ اوت ۱۹۱۴ افتتاح کرد.
مدرسه شهید رجایی
بازتابهای اجتماعی و فرهنگی
به دنبال نوشته‌های وبلاگی سرباز معلم این مدرسه، کمک‌های فراوانی برای مدرسه و روستا جذب شده‌است. این مدرسه به وسیلهٔ یک خیر مدرسه ساز نوسازی شده‌است و با حمایت شرکت نفت دارای یک کتابخانه روستایی شده و گسترش بیشتری یافته‌است. مستندی از این مدرسه با عنوان «مدرسه کالو» ساخته شده‌است و معلم مدرسه مذکور کتاب خاطراتش را با عنوان کتاب قصهٔ کوچک‌ترین مدرسه دنیا به چاپ رسانیده‌است. تاکنون رسانه‌های مطرح جهانی مانند سی ان ان و دویچه وله به معرفی مدرسه کالو پرداخته‌اند.
کانال پاناما
ایالات متحده به کنترل کانال و منطقه کانال پاناما در اطراف آن ادامه داد تا این‌که به‌دنبال معاهده‌های توریخوس-کارتر در سال ۱۹۷۷ و پس از یک دوره کنترل مشترک آمریکا و پاناما این کانال در سال ۱۹۹۹ تحت کنترل دولت پاناما قرار گرفت و اکنون توسط سازمان دولتی کانال پاناما مدیریت و اداره می‌شود. بر پایه معاهده‌های توریخوس-کارتر  کانال پاناما باید برای رفت‌وآمد صلح آمیز شناورها بازو ایمن بماند. مشروط بر اینکه کشتی‌ها از هنجارهای ایمنی جهانی دریانوردی پیروی و عوارض پرداخت کنند و مرتکب اعمال خصمانه نشوند.
مدرسه شهید رجایی
تبدیل به اردوگاه دانش آموزی
از سال ۱۳۹۳ که مدرسه فاقد دانش آموز شده و معلم آن به مرکز استان (بوشهر) منتقل گردید. طی اقدامی آموزش و پرورش منطقه بردخون در این مدرسه اولین اردوگاه دانش آموزی منطقه بردخون راه اندازی کرد.
کانال پاناما
قفل‌های کانال در هر انتها کشتی‌ها را تا ارتفاع دریاچه گاتون بالا می‌برند. این دریاچهٔ مصنوعی برای کاهش مقدار کار حفاری مورد نیاز برای کانال ایجاد شده‌است و سطح آن ۲۶ متر بالاتر از سطح دریای آزاد قرار دارد. سپس کشتی‌ها در انتهای دیگر پایین آورده می‌شوند. قفل‌های اصلی 33.5 m عرض دارند. خط سوم و عریض‌تری از قفل‌ها بین سپتامبر ۲۰۰۷ و مه ۲۰۱۶ ساخته شد. این آبراه توسعه‌یافته عملیات تجاری خود را در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۶ آغاز کرد. قفل‌های جدید، امکان عبور کشتی‌های بزرگ‌تر و جدید پاناماگذر را فراهم می‌کنند.
مدرسه شهید رجایی
تبدیل به اردوگاه دانش آموزی
مقرر شده‌است که موزه و سوابق مدرسه برای بازدید علاقمندان آماده می‌شود. اسناد، مدارک و سوابق درخشان مدرسه، ساحل زیبا، فضای مناسب و آشنایی مردم با این مدرسه به عنوان مهم‌ترین مرکز فرهنگی آموزش و پرورش منطقه موجب شد برای بهره‌مندی فرهنگیان و دانش آموزان از ثمرات مدرسه، اردوگاه را در این مدرسه بنیانگذاری شود.
پیش از این نمایشگاه‌ها و برنامه‌های متعددی در مدرسه برگزار شده و مسئولان، مردم و قشرها مختلف از ایران و سایر کشورها به روستای کالو سفر کرده‌اند که تصمیم گرفته شده با وجود کلاس‌ها و فضای مدرسه، اردوگاهی متفاوت برای استفاده دانش آموزان و فرهنگیان راه اندازی شود.
کانال پاناما
تاریخچه
ایده اولیه ایجاد یک آبراه در کشور پاناما به سده ۱۶ میلادی بازمی‌گردد. نخستین تلاش برای ایجاد این آبراه به سال ۱۸۸۰ و به رهبری فرانسوی‌ها مربوط می‌شود. پس از شکست این پروژه که به کشته شدن ۲۱۹۰۰ کارگر انجامید پروژه نهایی توسط آمریکایی‌ها ادامه یافت و در حدود سال ۱۹۰۰ به انجام رسید تا سرانجام آبراه در سال ۱۹۱۴ برای استفاده بازگردد.
مدرسه شهید رجایی
تبدیل به اردوگاه دانش آموزی
مدرسه کالو به عنوان کوچک‌ترین مدرسه دنیا شناخته شده که در ساحل دریا واقع شده و در ایام نوروز و تابستان شاهد حضور گردشگران و علاقمندان بیشتری خواهد بود.
کانال پاناما
تاریخچه
ایجاد این آبراه ۷۷ کیلومتری با دشواری‌های بسیاری همراه بود. به نحوی که پس از پایان کار در مجموع ۲۷۵۰۰ کارگر (در مجموع دوره کار فرانسوی‌ها و آمریکایی‌ها) جان خود را از دست داده بودند.
این کانال به پیمانکاری مهندسی ارتش آمریکا ساخته شد.
مشخصات فنی
در ابتدا فرانسوی‌ها قصد داشتند خشکی میان دو اقیانوس را به صورت کانال خاک‌برداری کنند که پروژه با شکست روبرو شد. در طرح بعدی آمریکایی‌ها برای کاهش حجم خاکبرداری تصمیم گرفتند از دریاچه بزرگی که در میان خشکی محصور بود استفاده کنند. ولی این دریاچه از سطح آب‌های آزاد ارتفاع بیشتری داشت و امکان ارتباط مستقیم اقیانوس به دریاچه نبود. در نتیجه به فکر ساخت بالابر و پایین‌بر هیدرولیکی افتادند.
بازگشایی
پس از گشایش، آبراه، موفقیت شگرفی را به دست آورد و توانست انقلابی در بازرگانی دریایی پدیدآورد. تنها در سال ۲۰۰۵ میلادی ۱۴۰۱۱ شناور جمعاً به ظرفیت ۲۷۸٫۸ میلیون تن کالا از این کانال عبور کردند که این آمار به معنی عبور حدود ۴۰ شناور در یک شبانه روز است.
مقیاس رومر
رومر مقیاسی به اختصار Ro مقیاس اندازه‌گیری دما است که منسوخی شده‌است این عنوان به پاسداشت ستاره‌شناس دانمارکی اُل اوله رومر(اولین فردی که سرعت نور را با دقت بالایی محاسبه کرد) گذاشته شده‌است. وی این مقیاس را در سال ۱۷۰۱ میلای ارائه کرد.
حبیب‌الله ساوجی
حبیب‌الله ساوجی از نقاشان اهل ساوه در دوران شاه عباس اول بوده‌است.
وی در شبیه‌سازی استاد بود، مدتی در خدمت حسین‌خان شاملو حاکم قم حضور داشت و به همراه او به هرات رفت اما شاه عباس را به نزد خود آورد و وی را به عنوان یکی از نقاشان خاص خود قرار داد.
از آثار شناخته شده حبیب‌الله ساوجی می‌توان به تصویر دو سوارکار و تصویر نقش شتری با روپوش طلایی اشاره نمود.
منابع
فرزندان و نوادگان و خوشاوندان ساوجی امامزاده سید محمد محروق بن امام سجاد (علیه السلام ) در نیشابور سید محمد (محروق ) منتشر شده در جمعه, 20 مهر 1397 03:34 | پرینت | ایمیل | بازدید: 24 فرزندان و نوادگان و خوشاوندان ساوجی امامزاده سید محمد محروق بن امام سجاد (علیه السلام ) در نیشابور
https://web.archive.org/web/20181013213347/http://www.ngo22.ir/
رمیله سفلی
رمیله سفلی، روستایی از توابع بخش مشراگه شهرستان رامشیر در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان آزاده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۷ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
دروازه غار
دروازه غار نام یکی از دروازه‌های قدیمی شهر تهران بود که در اطراف حصار ناصری (حصاری که در عهد ناصرالدین شاه قاجار در اطراف شهر طهران یا به اصطلاح آن روز، در اطراف دارالخلافه ناصری کشیده شده بود)، قرار داشت. این دروازه در حد فاصل بین خانی‌آباد و میدان شوش در حوالی مکانی که امروزه در آن میدان غار (شهید هرندی) بنا شده‌است، واقع بود. محل دقیق این دروازه حد فاصل میدان شوش و میدان راه‌آهن می‌باشد که در شمالی‌ترین قسمت محله باغ آذری بوده است.
وجه تسمیه(انگیزه‌ی نام‌گذاری)
دلیل نام‌گذاری این دروازه به دلیل نام اراضی سمت شمال آن می‌باشد. دروازه غار، دروازه‌ی جنوبی شهر تهران بوده که در زمان ناصرالدین شاه، در ضلع جنوبی برج و باروی شهر، مابین دروازه ری و دروازه قزوین بنا شد. در گذشته دروازه‌ی شهرها در ورودی جاده‌های منتهی به شهر جهت کنترل ورود و خروج به شهر بنا می‌شد. جاده‌ای که به سمت دروازه غار منتهی می‌شد، در راستای جنوب به شمال بوده که در حال حاضر به نام خیابان خزانه-شمال نام‌گذاری شده است. قبل از احداث دروازه، اراضی شمال دروازه، خانه‌ها و کاروان‌سراهایی بنا شده بود که ایوان ورودی آن‌ها از جنوب به شمال پشت به کوه‌های شمیران بوده و غارهای کوچک در دل کوه‌های شمیران را در نظر بیننده تداعی می‌کرده که همین امر باعث نام‌گذاری این منطقه به اراضی بلوک غار شده بود. با احداث دروازه در جنوب این اراضی، غار بزرگی درست در وسط کوه‌های شمیران و زیر قله‌ی توچال نظر هر بیننده‌ای که قصد ورود به تهران را داشته، جلب می‌کرد و این دروازه به دروازه غار معروف شد. امروزه با نگاه کردن به این دروازه از سمت خیابان خزانه-شمال که در محل قدیم آن بازسازی شده، وجه تسمیه‌ی این بنا به زیبایی نمایان است.
کول‌تپه ۴ هریس
کول تپه ۴ اسب فروشان مربوط به عصر مفرغ جدید - هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سراب، بخش مرکزی، دهستان حومه، واقع در روستای اسب فروشان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ولادیمیر کلیچکو
ولادیمیر کلیچکو ،مشت‌زن اوکراینی، قهرمان سابق بوکس حرفه‌ای سنگین‌وزن جهان در ارگان‌های WBA, IBF, WBO و IBOاست. وی در مبارزه با تایسون فیوری انگلستانی در هفتم آذر ۱۳۹۴با شکست در امتیازات بعد از دوازده راند؛ تمامی افتخاراتش را به وی داد تا بعد از ۱۱ سال رکورد شکست ناپذیری ،نتواند برای نوزدهمین بار از عناوین خود دفاع کند. کلیچکو در بازیهای المپیک تابستانی سال ۱۹۹۶ در آتلانتا موفق به کسب مدال طلای بوکس رده فوق سنگین‌وزن شد. برادر بزرگتر وی ویتالی کلیچکو، قهرمان سابق دسته سنگین‌وزن در ارگان WBC است.
دوران حرفه‌ای
ولادیمیر کلیچکو در آوریل سال ۲۰۰۶ با شکست کریس برد (Chris Byrd) موفق به دریافت کمربندهای قهرمانی IBF و IBO شد. وی در فوریه سال ۲۰۰۸ با شکست قهرمان روسی WBO، سلطان ابراهیمف (Sultan Ibragimov)، در ورزشگاه مدیسن اسکوئر گاردن تعداد کمربندهای جهانی خود را به عدد سه رساند. در ژوئیه سال ۲۰۱۱ با غلبه بر دیوید هی (David Haye) کمربند ارزشمند WBA را نیز به تالار افتخارات خود اضافه کرد.
مسئله درخت اشتاینر
مسئله درخت اشتاینر ، که به افتخار یاکوب اشتاینر مبدع آن نام گذاری شده، کوچکترین درخت وزن داری است که شامل تعدادی از گره‌های خاص به نام ترمینال باشد. در این مسئله یک گراف وزن دار(G=(V،E و یک زیرمجموعه از رئوس گراف (T⊆V) که مجموعه ترمینال‌ها نام دارد ارائه می‌گردد و هدف پیدا کردن('GT=(V'،E با کمترین هزینه‌است که. E'⊆Eو T⊆V'⊆V
مسئله درخت اشتاینر دارای کاربردهای فراوانی نظیر مسیریابی یک به چند در شبکه‌های رایانه‌ای، سامانه‌های ترابری، پلیس امداد، ایستگاه‌های پستی و کاربردهای دیگر می‌باشد.
مسئله درخت اشتاینر با مسئله درخت پوشای مینیمم مشابهت دارد: فرض کنید مجموعه رئوس V داده شده‌اند، می خواهیم آنها را با یک گراف با کمترین وزن به هم متصل کنیم. به طوری که حاصل جمع وزنهای همه یالها کمینه شود. تفاوت بین مسئله درخت اشتاینر و مسئله درخت پوشای مینیمم این است که در مسئله درخت اشتاینر، رئوس میانه و یال ممکن است به گراف اضافه شوند تا وزن درخت پوشا را کاهش دهند. این رئوس جدید برای کاهش وزن کلی اتصالات معرفی می‌شوند و نقاط اشتاینر یا رئوس اشتاینر نام دارند. ثابت شده‌است که اتصالات به دست آمده یک درخت را تشکیل می‌دهند، که درخت اشتاینر نام دارد. ممکن است برای مجموعه‌ای از رئوس درختهای اشتاینر زیادی وجود داشته باشند.
مسئله درخت اشتاینر در طراحی فیزیکی مدارات VLSI یا شبکه نیز کاربرد فراوانی دارد. بسیاری از نسخه‌های مسئله اشتاینر ان‌پی کامل هستند.
درخت اشتاینر اقلیدسی
این مسئله انواع مختلفی دارد. دریک نوع آن تعدادی نقطه بر روی صفحه دو بعدی به عنوان ورودی ارائه میگردد و هدف، تولید درختی بر روی صفحه اقلیدسی است، که دارای کمترین هزینه بوده و همه نقاط را در بر بگیرد. همین مسئله به صورت عمود بر هم نیز مطرح می‌شود که در آن باید خطوط درخت فقط به صورت عمودی یا افقی رسم شوند که این مسئله در طراحی فیزیکی مدارات VLSI کاربرد فراوانی دارد.
مشکل اصلی که ما با آن روبرو شدیم هندسه درخت اشتاینر بود: در طرح N نقطه داده شده‌است. هدف اتصال آنها به وسیله خطوطی است که کمترین وزن را داشته باشند.به طوری که هر دو نقطه یا به طور مستقیم (مسیری به طول یک) یا از طریق رئوس دیگر (مسیری به طول بیشتر از یک) به هم متصل هستند. این ممکن است به این صورت نشان داده شود که خطوط یکدیگر را قطع نمی‌کنند مگر در نقاط پایانی و درخت را تشکیل می‌دهند. برای مسئله اشتاینر اقلیدسی نقاطی که به گراف اضافه می‌شوند (نقاط اشتاینر) باید از درجه ۳ با شند. و سه لبهٔ متلاقی در یک نقطه باید با هم زاویه ۱۲۰ درجه را بسازند. این حد اکثر نقاط اشتاینر را به دنبال دارد که یک درخت اشتاینر می‌تواند حداکثر N-۲ نقطه اشتاینر داشته باشد، که N تعداد نقاط داده شده‌است. مسئله اشتاینر اقلیدسی یک ان‌پی سخت است و بنابراین به عنوان جوابی بهینه برای الگوریتم‌های محسوب نمی‌شود.
درخت اشتاینر متری
درختان اشتاینر در چهار چوب گراف وزندار مورد مطالعه قرار می‌گیرند. و آن را به صورت (G=(V،E،w نشان می‌دهیم. حال دو نوع مشکل وجود دارد: در مسئله بهینه سازی مربوط به درخت اشتاینر، هدف پیدا کردن کم وزن‌ترین درخت اشتاینر است، در مسئله تصمیم گیری، ما مقدار k را در نظر میگیریم و هدف تعیین این است که آیا درخت اشتاینری از وزن کل حداکثر k وجود دارد.
ما می‌توانیم توجه خود را به مورد خاصی که G گراف کامل باشد، محدود کنیم. هر راسی در فضای متریک محدود به یک نقطه‌است و (w(e) برای هر یال e∈E متناظر با فاصله در فضا است. وزن یالها در نامساوی مثلث صدق می‌کند. این نوع به عنوان مسئله درخت اشتاینر متریک شناخته شده‌است. می‌توان مثالی غیر متریک از مسئله درخت اشتاینر را در زمان از درجه پیچیدگی چندجمله‌ای به عنوان مثال معادل مسئله درخت اشتاینر متریک تبدیل کرد؛ این تغییر ضریب تقریب را حفظ می‌کند.
منابع
http://en.wikipedia.org/wiki/Steiner_tree_problem http://www.itl.nist.gov/div897/sqg/dads/HTML/steinertree.html
پرو
پرو با نام رسمی جمهوری پرو  کشوری در در آمریکای جنوبی است. پایتخت آن لیما است. این کشور از شمال با اکوادور و کلمبیا، از شرق با برزیل، از جنوب شرقی با بولیوی، از جنوب با شیلی و از غرب با اقیانوس آرام هم‌مرز است. جمعیت پرو ۳۳٬۰۳۶٬۰۰۰ نفر و زبان رسمی این کشور اسپانیایی است. زبان محلی کچوا و برخی دیگر زبان‌های سرخپوستان نیز در حدی رسمیت دارند. واحد پول این کشور سول نام دارد. ۵ درصد مردم این کشور بی‌دین و اکثریت بقیه مسیحی هستند. در میان مسیحیان پرو، ۷۶ درصد پیرو مذهب کاتولیک و ۱۴ درصد نیز پروتستان هستند.
پرو گذشته از این که به عنوان مهد امپراتوری اینکا شناخته می‌شود، وطن شمار زیادی از بومیان قارهٔ آمریکا است. از این رو، پرو کشوری است با پشتوانه غنی تاریخی و فرهنگی.
در کشور پرو نه تنها نقره و طلا، بلکه مس و کانی کمیاب وانادیوم استخراج می‌شود.
تاریخ
از معروفترین دوره‌های تاریخی در پرو، امپراتوری اینکاها پیش از ورود اسپانیایی‌ها به این کشور را می‌توان نام برد. نخستین اسپانیایی‌ها در سدهٔ ۱۶ میلادی وارد این کشور شدند و این سرزمین به مستعمرهٔ اسپانیا تبدیل گشت. پرو استقلال خود از اسپانیا را در روز ۲۸ ژوئیه سال ۱۸۲۱ میلادی اعلام کرد.
بیشتر مردم منطقه کوهستانی پرو سرخپوست یا نیمه‌سرخپوست‌اند. زمانی که کریستوف کلمب به بَرّ جدید رسید، امپراتوری بزرگی از سرخپوستان در آمریکای جنوبی وجود داشت. این سرخپوستان اینکاها بودند و پایتخت امپراتوری آنان کوسکو بود که امروزه یکی از شهرهای پرو است. این شهر در قلب منطقه کوهستانی پرو قرار دارد. در این منطقه هوای روزها بسیار گرم است و فاصله کمی تا خط استوا دارد و چندین ساعت در روز آفتاب سوزان بر آن می‌تابد. سرخپوستان امروزی منطقه کوهستانی هنوز هم مانند نیاکان اینکای خود زندگی می‌کنند. کشاورزان سرخ‌پوست گندم، جو، سیب زمینی و نوعی ذرت به عمل می‌آورند. برخی از روستاهای آنان در این منطقه کوهستانی مرتفع‌ترین روستاهای جهان به‌شمار می‌آیند و شاید کلبه بعضی از چوپانان این منطقه هم مرتفع‌ترین کلبه‌های سراسر جهان باشد.
پس از اینکاها کلیسایی نیز در شهر کوسکو ساخته شد که دو چیز تماشایی دارد: یکی محراب تمام‌نقره‌ای کلیسا و یکی اژدهایی که یک‌پارچه از زمرد ساخته شده‌است.
جغرافیا
پرو با مساحتی بالغ بر ۱٬۲۸۵٬۲۱۶ کیلومتر مربع (پس از مغولستان) بیستمین کشور جهان از لحاظ وسعت می‌باشد. پرو در غرب قاره آمریکای جنوبی و در کنار اقیانوس آرام واقع شده‌است.
قلمرو پرو با کشورهای اکوادور و کلمبیا از شمال، برزیل و بولیوی از شرق، و بالاخره شیلی و بولیوی از جنوب هم‌مرز است. از سمت غرب در کنار اقیانوس آرام واقع شده‌است. دارای جمعیتی بیش از ۳۲٫۹ میلیون نفر بوده که به زبان اسپانیایی تکلم می‌کنند، و دیگر مردم دوزبانه به زبان‌های کچوآ یا آیمارا و دیگر زبان‌های بومی صحبت می‌کنند.
کوه‌های آند از شمال به جنوب پرو امتداد دارد و این کشور را به سه بخش تقسیم می‌کند: یکی منطقه کوهستانی که دره‌های پرآفتاب و مرتفع و قله‌هایی به ارتفاع بیش از ۶۰۰۰ متر دارد. منطقه دوم منطقه بیابانی باریک و پست‌بوم است بین کوه‌ها و اقیانوس آرام. منطقه سوم در شرق ناحیه کوهستانی قرار دارد و منطقه‌ای پست‌بوم و مرطوب و بسیار گرم. تا دوران اخیر مسافرت با قطار یا خودرو از ناحیه غربی و شرقی رشته کوه آند به هیچ قسمت از ناحیه کوهستانی ممکن نبود. مسافرت از یک منطقه به منطقه دیگر این کشور همواره به‌طور کلی دشوار بود.
شرق پرو عمدتاً شامل جنگل‌های مرطوب گرمسیری از جنگل بارانی آمازون، که بزرگ‌ترین در نوع خود است، تشکیل می‌شود. در جنوب شرق در امتداد مرزش با بولیوی، دریاچه تیتیکاکا؛ مرتفعترین دریاچه قابل کشتیرانی جهان قرار دارد. جلگه آلتیپلانو یک خور خشک شده‌است که در دامنه‌های کوه‌های آند در جنوب شرقی پرو واقع است. در امتداد مرز آن با شیلی، کویر آتاکاما، خشکترین مکان روی سیاره زمین است.
اقیانوس آرام، در مقابل پرو، زیستگاه مقدار فراوان و متنوعی از آبزیان می‌باشد. صحرای سچورا در ساحل شمال غربی پرو در امتداد نوار ساحلی اقیانوس آرام واقع شده‌است.
شهرها
مراکز اصلی شهری به این شرحند:
سیاست
سیاست‌های سابق پرو در یک چارچوب نظام ریاست جمهوری و دموکراتیک پارلمانی قرار گرفته‌است، که از طریق آن رئیس‌جمهور پرو هم به عنوان رئیس کشور و هم رئیس دولت، و هم در یک نظام چندحزبی جمع‌گرا قرار می‌گیرد. قدرت اجرائی نیز در اختیار دولت است. قدرت قانونگذاری بین هردو بخش دولت و کنگره تقسیم می‌شود. قوه قضائیه از دو قوه مجریه و مقننه مستقل به‌شمار می‌آید.
مارتین ویسکارا، رئیس‌جمهور پرو است. در اسفند ۹۷ در پی کاهش محبوبیت او، سزار ویلانوا، نخست‌وزیر این کشور استعفا داد. چند دوره پیش از او، آلن گارسیا برای دو دوره رئیس‌جمهور پرو بود. او چند دهه رهبر حزب اتحاد انقلابی مردمی آمریکا (آپریستا) در پرو و نخستین شخصی بود که از این حزب به مقام ریاست جمهوری رسید. او در میان سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ به عنوان یک ملی‌گرا رئیس‌جمهور شد و سپس با تغییر موضع خود به عنوان حامی نظام بازار آزاد دوباره در سال ۲۰۰۶ برای یک دوره پنج ساله به ریاست جمهوری رسید. گارسیا در پرونده فساد مالی مربوط به شرکت ساختمانی برزیلی «اودبرشت» تحت پیگرد قرار گرفت و به این خاطر خودکشی کرد.
اقتصاد
از سال ۱۹۹۰ به بعد، اقتصاد پرو متحمل اصلاحات چشمگیر بازار آزاد شده‌است، از قانونی کردن بخش غیررسمی تا خصوصی‌سازی عمده در استخراج معادن، الکتریسیته/ نیرو، و صنایع مخابرات. به کمک سرمایه‌گذاری خارجی و همکاری بین دولت سابق فوجی موری، صندوق بین‌المللی پول، و بانک جهانی، رشد اقتصادی در سال‌های ۹۷|۱۹۹۷؛ و – ۱۹۹۴ سرعت یافته و تورم پایین نگهداشته شد.
هنوز، برخی می‌گویند که اصلاحات پرو منجر به پیشرفت پایدار اقتصادی نشده‌است. برطبق گزارش مرکز تحقیق اقتصاد و برنامه، سازمان پژوهشی واقع در آمریکا، " درآمد به ازای هر فرد در پرو- اساسی‌ترین معیار اقتصادی استانداردهای زندگی- فعلاً در حدود میزان ۲۵ سال پیش قرار دارد. این یک شکست چشمگیر بلندمدت اقتصادی است.
در سال ۱۹۹۸، تأثیر پدیده ال نینو بر کشاورزی، بحران اقتصادی در آسیا، بی‌ثباتی در بازارهای برزیل رشد را متوقف ساخت. سال ۱۹۹۹، با وجود پیامد ال نینو و بحران مالی آسیا که تأثیر منفی بر اقتصاد بازار گذاشت، سال بی برکتی برای پرو بود. لیما کوشید تا مذاکرات برای تسهیلات مالی گسترده با صندوق بین‌المللی پول در ژوئن ۱۹۹۹ تکمیل نماید، اما این کار نتیجتاً به ناچار به مذاکره دوباره پیرامون اهداف آن انجامید. فشار بر هزینه سازی در یک روند صعودی با انتخابات سال ۲۰۰۰ رشد کرد.
رشد تا سال ۲۰۰۵ از طریق ساخت و ساز، سرمایه‌گذاری، تقاضای داخلی و صادرات تحقق یافته‌است. اقتصاد پرو به یکی از آزادترین اقتصادهای بازار در آمریکای لاتین تبدیل شده‌است. صنایع نفت خام، گاز طبیعی و نیروی این کشور انتظار می‌رود در اثر گردش داخلی و خارجی بالای سرمایه در بخش‌های جهانگردی، کشاورزی، معادن و ساختمان افزایش یابد.
در آوریل۲۰۰۶، پرو یک توافقنامه تجاری با آمریکا (تحت عنوان توافقنامه ارتقاء تجاری پرو) امضاء نمود، در حالی که پرو اولین کشوردر جامعه کشورهای حوزه آند مجمع ملل آند| کامیونیداد آندینا دناسیونز، مجمع کشورهای آند| CAN بود که این قرارداد را امضاء می‌نمود. در آوریل۲۰۰۶، آمریکا و پرو توافقنامه تجاری امضاء می‌کنند: درژوئن ۲۰۰۶، کنگره پرو از قبل این توافقنامه را تصویب نموده بود، و این پیمان تنها در انتظار تأیید از سوی کنگره ایالات متحده| کنگره آمریکا بود. فعلاً پرو در حال مذاکره جهت انعقاد توافقنامه تجاری با شیلی، مکزیک، سنگاپور و هندوستان است.
پرو با جامعه کشورهای آند، توافقنامه‌های آزاد تجاری دارد، که در کلمبیا، اکوادور، بولیوی و ونزوئلا تدوین شده‌است. پرو همچنین توافقنامه‌های آزاد تجاری با بسیاری از کشورهای مرکوسور و نیز تایلند داشته، و طی اجلاس اخیر اپک، پرو اعلام نموده در نظر دارد توافقنامه‌های آزاد تجاری با چین، ژاپن و کره جنوبی منعقد سازد.
همچنین پرو خواستار امضای یک توافق‌نامه تجاری با اتحادیه اروپا است. این مذاکرات بیشتر بازارهایی را توسعه می‌دهد که در آن‌ها محصولات پروئی معامله می‌شوند. پرو توانایی بالقوه‌ای برای صادرات فراورده‌های کشاورزی، منسوجات، پوشاک، کفش، مشتقات نفت، گاز طبیعی، مواد معدنی، و نیز ماهی و محصولات شیلات، جهانگردی، و کالاهای تولیدی دارد.
در سال ۲۰۰۵، صادرات پرو بالغ بر ۱۷٫۱ میلیارد دلار (آمریکا) ارزش داشتند (افزایش ۳۴٫۶٪ در مقایسه با سال ۲۰۰۴) و انتظار می‌رود در سال جاری این رشد به ۳۵٪، و در پایان سال۲۰۰۶، به ۲۳٫۵ میلیارد دلار برسد. بازارهای پرو با رشد ۶٫۶۷٪ در تمام بخش‌های (انرژی، ساختمان، بازرگانی، شیلات، تولید، جهانگردی، و غیره) همراه بوده (یکی از سریعترین نرخهای رشد در اقتصادهای بازاری در آمریکای جنوبی) و برنامه‌ریزی شده که به رشد ۷٪ برای سال ۲۰۰۶ برسد.
برای پنج سال بعد (تا سال ۲۰۱۰) دولت پرو بیش از ۱۰ میلیارد دلار در سرمایه‌گذاری خصوصی (هم داخلی و هم خارجی) در بخش‌های معادن و انرژی و نیز سرمایه‌هایی بالغ بر ۱۵ میلیارد دلار در بخش‌های دیگر همچون صنعت، بازرگانی، جهانگردی، شیلات و کشاورزی ثبت کرده‌است که رشد اقتصادی سالانه را در سطوح ۵٪ یا بیشتر حفظ خواهد نمود.
فقر در پرو بالا است، و سطح آستانه فقر به ۴۸٪ برای کل جمعیت می‌رسد.
فرهنگ
مرتبط: مجسمه‌سازی و نقاشی پرو
مردم
شرح نژادها:
پرو یکی از سه کشور آمریکای لاتین دارندهٔ بزرگ‌ترین جمعیت سرخ‌پوست است؛ حدود ۴۵٪ از کل مردم پرو را سرخ‌پوستان تشکیل می‌دهند. بیشتر آن‌ها در کوه‌های آند جنوبی وجود دارند، اما بخش عمده‌ای از آن‌ها نیز در ساحل جنوبی و مرکزی هستند که به دلیل مهاجرتهای گسترده داخلی برای کار از نواحی دور آند به شهرهای ساحلی به ویژه لیما، طی چهار دهه گذشته به آنجا آمده‌اند. در حالی که کوه‌های آند «قلب» مردم بومی پرو است، منطقه آمازونیای این کشور تقریباً ۶۰٪ کل محدوده ملی پرو و بندرگاه‌ها و گروه عمده‌ای از دسته‌های بومی را که تنها از طریق تنازع بقا با هم رقابت می‌کنند، تشکیل می‌دهد. اما، این سرزمین‌های پست گرمسیری به‌طور پراکنده و نایکنواختی با جمعیت اشغال شده‌است.
ناحیه آمازونی پرو به سرعت شهرنشین می‌شود. مراکز مهم شهری شامل ایکوئیتوس، ناوتا، پرتو مالدونادو، پوکالپا و یوریماگوآس می‌باشند. این ناحیه موطن مردم بومی متعددی است، اما آن‌ها نسبت فراوانی از کل جمعیت را تشکیل نمی‌دهند. نمونه‌هایی از مردم بومی مقیم در شرق پرو شامل شیپیبو، اورارینا، کوکاما، و آگوآرونا هستند که تعدادی از آن‌ها نامبرده شدند.
در سطح ملی، دورگه‌ها دومین بخش بزرگ جمعیت را با حدود ۳۷٪ کل آن، تشکیل می‌دهند. این اصطلاح اصولاً بیانگر مردمی مرکب از نوادگان اروپایی و سرخ‌پوست است، و بیشتر دورگه‌های پروئی از این ترکیب می‌باشند، اما نسل‌های دیگر (عمده تر ازهمه آفریقایی) نیز با درجات متغیر از بخش‌های دیگر جمعیت دورگه‌ها در پرو وجود دارد. بیشتر دورگه‌ها ساکنان شهری می‌باشند و می‌توان آن‌ها را در شهرهای بندری ساحل شمالی مشاهده نمود که نشانگر میراث توانمندتر اسپانیایی در ساحل مرکزی همچون منطقه لیما، ناحیه کاجامارکا، و نیز منطقه آرکوئیپا است.
حدود ۱۵٪ جمعیت به عنوان سفیدپوستان طبقه‌بندی می‌شوند، و بیشتر آن‌ها را کسانی که کریولوس خوانده می‌شوند، تشکیل می‌دهند؛ فرزندان نسبتاً درآمیخته‌نشدهٔ استعمارگران اسپانیایی. فرزندان ایتالیاییها و گروه کوچک دیگر آلمانی‌ها، یوگسلاوها و اروپاییان دیگر نیز بخش نسبتاً کوچکتری از کل جمعیت سفیدپوست را تشکیل می‌دهند. بیشتر کریول‌ها در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند، که معمولاً در شهرهای ساحلی شمالی تروجیو، چیکلایو، پیورا، و البته لیما متمرکز شده‌اند. تنها شهر جنوبی با جمعیت عمده سفیدپوست آرکوئیپا است. تا بخش (شهر) کاجامارکا و سن مارتین شمالی شهرهایی با نفوذ قوی اسپانیایی‌ها وجود دارند.
۳٪ باقی‌مانده جمعیت از اعقاب سیاه‌پوستان آفریقایی و نیز آسیایی‌تبارها هستند. پرویی‌های آفریقایی‌تبار، میراثی از تاریخ پرو به عنوان واردکننده بردگان طی دوره استعماری به‌شمار می‌آیند. امروزه دورگه‌های آفریقایی-اروپایی و همچنین زامبوزها (دورگه‌های آفریقایی-سرخ‌پوست) بخش مهمی از جمعیت را تشکیل داده‌اند، به ویژه درمناطق پیورا، تومبس، لامبایکوئه، لیما و ایکا.
جمعیت آفریقایی- پروئی بیشتر در شهرهای کرانه‌ای جنوب لیماف همچون متمرکز شده‌اند که در ناحیه ایکا، در شهرهایی نظیر کانیه ته، چینچا، ایکا، نازکا و آکاری در مرز با ناحیه آرکوئیپا یافت می‌شوند. بخش بزرگ دیگر اما بسیار فقیر از حضور آفریقایی- پروئی در مناطق «یونگا» (غرب و درست در زیر رشته‌کوه آند در شمال پرو) قرار دارند جایی که تولید نیشکر، لیمو و انبه هنوز از اهمیت برخوردار است، و آن پیورا و لامبایکو می‌باشد. اجتماعات مهمی از آن‌ها در سراسر ایالت موروپان، همچون در شهر چولوکاناس، و بخش یاپاترا از همان شهر، و حتی بخش‌های کشاورزی کوچکتر نظیر پابوریا لاماتانزا و نیز حتی ناحیه کوهستانی نزدیک چانچاکو وجود دارد. بیشتر در جنوب، شهر استعماری زانیا یا بخش‌های کشاورزی همچون کاپوته و تومان در لامبایکو نیز نواحی مهمی از حضور آفریقایی- پرویی‌ها هستند.
همچنین در پرو، حضور گستردهٔ آسیایی‌ها، عمدتاً ژاپنی و چینی، به چشم می‌خورد که شمارشان نسبت به کل جمعیت، بزرگ‌ترین مجموعهٔ این افراد در کشورهای آمریکای لاتین هستند.
پرو پس از برزیل دومین جمعیت بزرگ از اعقاب ژاپنی‌ها را در آمریکای لاتین و بیشترین جمعیت اعقاب کانتونی‌ها (از فلات چین) را در آن دارا می‌باشد. جوامع تاریخی که مردم نسل چینی در آن سکونت یافته‌اند در سراسر بخش فوقانی آمازون در پرو، و از جمله شهرهایی نظیر یوریماگوآس، نایوتا، ایکوئیتوس، و ساحل مرکزی شمال (لامبایکوئه و تروجیلو) یافت می‌شوند. در مقایسه با جامعه ژاپنی در پرو، چینی‌ها ظاهراً از زمانی که وارد کار در شالیزارها در طی قیمومیت پرو (نایب السلطنه بودن) شده و با برده‌های آفریقایی در طول زمان لغو برده داری شده‌اند، بیشتر با خود ازدواج‌های درون‌قومی داشته‌اند.
عقیم‌سازی اجباری
در دهه نود در پرو صدها هزار زن به بهانه مبارزه با فقر به زور عقیم شدند. عقیم‌سازی اجباری سیاستی بود که آلبرتو فوجیموری، رئیس‌جمهوری مستبد پرو در دهه نود با بودجه ۳۶ میلیون دلاری دولت ایالات متحده در پیش گرفت. ۳۰۰ هزار زن و ۳۰ هزار مرد عقیم شدند. توجیه این سیاست «مبارزه با فقر» بود که بیش از همه متوجه اقلیت سرخپوست پرو می‌شد که پیشاپیش در حق‌شان تبعیض می‌شد.
گروهی از این قربانیان هم‌چنان به دنبال گرفتن خسارت از دولت برای صدماتی هستند که این سیاست بر آنها وارد کرده‌است. اگرچه این سیاست نقض شدید حقوق بشر به‌شمار می‌رود اما دولت پرو اعتراض این زنان و حق آنان برای گرفتن خسارت را به رسمیت نمی‌شناسد و پزشکانی که آن زمان در پروژه عقیم‌سازی دست داشتند، هنوز هم به عنوان پزشک مشغول به کارند.
زبان
زبان‌های رسمی پرو زبان اسپانیایی و طبق قانون اساسی ۱۹۹۳ پرو، زبان‌های سرخ‌پوستی همچون کوئچوا، آیمارا و دیگر موارد نظیر زبان‌های بومی که در این ناحیه غالب است، می‌باشند. امروزه، ۸۰٫۳٪ جمعیت پرو به زبان اسپانیایی تکلم می‌کنند، و این زبانی است که از سوی دولت، رسانه‌ها، و نیز در آموزش و بازرگانی رسمی استفاده می‌شود. تلاش‌های فزاینده و سازمان یافته‌ای برای تدریس کوئچوا در مدارس عمومی در نواحی که به این زبان (کوئچوایی) تکلم می‌شود، صورت گرفته‌است.
برای سال۲۰۰۵، ارقام دولتی، جایگاه زبان اسپانیایی را برای تکلم به آن برابر با ۸۰٪ کل جمعیت ذکر کرده، اما در میان زبان‌های سرخ‌پوستی نیز کاهش (کاربرد) به ثبت رسیده‌است. کوئچوا از میان زبان‌های بومی، بیشترین گویش‌گران را دارد، و حتی امروزه توسط ۱۶٪ از کل جمعیت پرو استفاده می‌شود، یا به عبارتی یک سوم کل جمعیت بومی پرو. تعداد گویش‌گران زبان آیمارا و دیگر زبان‌های بومی در جایگاه ۳٪ و زبان‌های خارجی ۰٫۲٪ قرار می‌گیرد.
افت شدید کاربرد و دانستن زبان‌های بومی به‌طور گسترده‌ای به عوامل جمعیت‌شناسی اخیر نسبت داده می‌شود. شهرنشینی و سازگاری جمعیت سرخ‌پوست پرو با فرهنگ هیسپانی-دورگه، و نیز عوامل جدید اجتماعی اقتصادی به همراه ساختار طبقاتی، به کاربرد زبان اسپانیایی این امتیاز را در گستره زبان‌های سرخ‌پوستی داده که که نسبت به قرن گذشته کمتر توسط اکثریت جمعیت تکلم شود.
مانع اصلی برای استفاده هرچه بیشتر از زبان کوئچوا این واقعیت است که گویش‌های چندگانه‌ای از این زبان وجود دارد. نوسانات در میان این گویش‌های کوئچوایی که به -عنوان مثال- تفاوت‌هایی در بین زبان‌های اسپانیایی، پرتغالی و ایتالیایی در ادا کردن تلفظ آن‌ها به وجود می‌آورد.
کوئچوا در کنار آیمارا و دیگر زبان‌های فرعی بومی، اصولاً و اساساً به عنوان یک زبان شفاهی باقی می‌ماند؛ بنابراین، نوعی فقدان رسانه‌های جدید برای کاربرد آن وجود دارد: مثلاً کتاب‌ها، روزنامه‌ها، نرم‌افزار، مجلات، ژورنال‌های فنی و غیره. اما، سازمان‌های غیردولتی نیز به عنوان گروه‌های مسئول کشوری در پروژه‌هایی برای ویرایش و ترجمه آثار اصلی به زبان کوئچوایی شرکت می‌کنند؛ مثلاً، در اواخر سال۲۰۰۵ یک نسخه عالی از دون کیشوت به زبان کوئچوایی ارائه شد.
درصد گویشوران بومی به زبان کوئچوا که بیسواد بوده‌اند اخیراً کاهش یافته‌است، زیرا که ۸۷٪/۸۶ از جمعیت پرو باسواد هستند. جالبتر آنکه، نرخ باسوادی سراسری کشور در بین جوانان بین ۱۵تا۲۴ سال ۸٪–۹۶ است.
ورزش‌ها
فوتبال: رایجترین ورزش پرو فوتبال (انگلیسی) است و پرو در جام جهانی این چنین ظاهر شده‌است: ۱۹۳۰، ۱۹۷۰ (یک چهارم نهایی)، ۱۹۷۸ (یک چهارم نهایی)، ۱۹۸۲ و دو جام یادبود کوپا آمریکا. بیشتر جمعیت پرو مسابقات جام جهانی را از طریق تلویزیون دنبال می‌کنند. اسطوره‌های فوتبال از پرو عبارتند از هوگو سوتیل، چزار کوتو، روبرتو چاله، خوزه چومپیتاز، پرسی روجاس، خوآن کارلوس اوبلیتاس و تئوفیلو کوبیلاس: که بهترین مهاجم در فینال جام‌های جهانی با ۱۰ گل زده‌است. تیم ملی کشور پرو با اینکه در جام جهانی ۲۰۱۸ حضور داشت در جام جهانی ۲۰۲۲ با حضور در پلی آف جهانی و باخت در پنالتی‌ها توسط استرالیا از صعود به جام جهانی جاماند
بازیکنان سرشناس فعلی آن عبارتند از دفاع میانی نولبرتو سولانو (در تیم نیوکاسل یونایتد)، و مهاجمانی همچون کلودیو پیزارو (اف سی. بایرن مونیخ)، خوزه پائولو گوئررو (اس وی. هامبورگ) و جفرسون فارفن (پی‌اس‌وی آیندهوون). تیم‌های دانشکده ورزش، آلیانزای لیما، اسپورتینگ کریستال، و سینسیانو بزرگ‌ترین تیم‌ها در پرو هستند. در سال ۲۰۰۳، سینسیانو با شکست دادن باشگاه آرژانتینی ریورپلاته، جام آمریکای جنوبی| کوپا سود آمریکا را برد، و سپس توانست در سوپرجام میامی، قدرت خانگی آمریکای جنوبی بوکاجونیورز از آرژانتین را نیز شکست دهد.
تکواندو: خوآن کارلوس گامارا، برنده مدال نقره سیزدهمین دوره مسابقات آمریکای جنوبی، آرکوئیپای، پرو۱۹۹۷. دارنده مدال برنز یازدهمین دوره قهرمانی تکواندو پان آمریکن، لیمای پرو۱۹۹۸. نفر نوزدهمین در رتبه‌بندی مردان جهان (سبک‌وزن و وزن سنگین)، ۲۰۰۱. دانده مدال طلای مسابقات آزاد آمریکا، ایالات متحده۲۰۰۲. عضو موزه مشاهیر فدراسیون جهانی تکواندو، سئول کره جنوبی.
والیبال : والیبال زنان از ورزش‌های رایج دیگر است (مدال نقره در بازی‌های المپیک سئول ۱۹۸۸، مقام نائب قهرمانی جهان در ۱۹۸۲ و ۱۲ بار قهرمانی آمریکای جنوبی).
موج‌سواری: فلیپه پومار، مقام دوم قهرمانی موج‌سواری جهان، پرو۱۹۶۵، سوفیا مولانوویچ، قهرمان جهانی موج‌سواری زنان جهان در سال۲۰۰۴و ۲۰۰۵.
قایقرانی: پرو تنها کشور منطقه‌است که ۶ سال متوالی برنده جام جهانی در گروه «خورشید ماهی» شده‌است. افزون براین، پرو جام‌های قهرمانی آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی و کارائیب را در همان دسته برده‌است. در گروه آپتیمیست (خوشبین)، در یک «مسابقه تیمی» سه بار در سال‌های ۱۹۹۷، ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ قهرمان جهان شده‌است.
تیراندازی: تیراندازان پروئی ۳ مدال از مجموع ۴ مدال بازی‌های المپیک| المپیک را احراز نمودند. ادوین واسکوئز تنها برنده پروئی مدال طلا در بازی‌های المپیک ۱۹۴۸ بود، در حالی که فرانچسکو بوزا (۱۹۸۴ لوس آنجلس)، و خوآن جی‌ها (۱۹۹۲بارسلونا) هردو برندگان مدال نقره بودند.
تنیس: لوئیز هورنا و جائیم یزاگا مشهورترین تنیس بازان پروئی هستند. عضو موزه مشاهیر تنیس و برنده جام دیویس و ویمبلدون، الساندرو اولمدو در پرو متولد شده ولی برای آمریکا بازی می‌کند.
پالتا فرانتون: پالتا فرانتون یک ورزش متولد شده در لیما در سال ۱۹۴۵ در باشگاه «رگاتاز لیما» است. این ورزش دارای ریشه‌هایی در «پلوتا واسکا» است که توسط فاتحین اسپانیایی آورده شده‌است و نوع خانگی «پلوتا مانو» آن به اشتباه در آن زمان به دلیل نفوذ انگلیس «هندبال» نامیده می‌شد.
پالتا فرانتون با یک میله چوبی، گرافیتی یا کربنی و یک توپ سیاه پلاستیکی بازی می‌شود. زمین بازی شامل یک دیوار بتونی به ارتفاع ۵ متر و پهنای ۶ متر با خطوطی بر روی آن است که محدوده زمین بازی را مشخص می‌کند و همچون تنیس نواحی دریافت توپ را معلوم می‌سازد.
ترابری
پرو دارای یک شبکه بزرگراه‌های ملی است که توسط «وزرات راه و ترابری» (وزارت ترابری و ارتباطات) یک سازمان دولتی اداره می‌شود. بزرگراه پان-امریکن مهم‌ترین آزادراه پرو است، که نقاط شمال و جنوب کشور و نیز پرو را از شمال به اکوادور و از جنوب به شیلی متصل می‌کند.
کشاورزی
بر اساس گزارش فائو، پرو دارای ۲۳٬۶۸۷٬۰۰۰ هکتار زمینهای قابل کشت و ۷۳ میلیون هکتار اراضی جنگلی است.
بخش مرکزی شهرستان میانه
تقسیمات کشوری
شهرها: میانه- آچاچی
جمعیت
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان میانه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۲۹٫۱۰۱ نفر بوده است.
قوشه‌بلاغ (کلیبر)
قوشابلاغ یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان آبش‌احمد بخش آبش‌احمد شهرستان کلیبر واقع شده‌است.جمعیت این روستا طبق آمار رسمی سرشماری سال ۱۳۹۵ 663 نفر می‌باشد.که از این تعداد ۵۰ نفر کارمند و بقیه کشاورز و دامدار هستند.اراضی کشاورزی این روستا به صورت کشت دیمی است.وجه تسمیه این روستا بخاطر وجود چشمه‌های دوقلو در وسط روستا است. جالب است بدانید که روستای قوشابلاغ پر آبترین روستای منطقهٔ آبش احمد به لحاظ سفره‌های آب زیر زمینی است.تا آنجا که در بالا دست این روستا دریاچهٔ کوچکی تا سال ۱۳۷۵ وجود داشته‌است.در حال حاضر یک قنات به طول ۴۰ متر هم در بالا دست روستا وجود دارد.تعداد چشمه‌های این روستا تا قبل از ادغام بهم به عدد قابل توجه ۱۲ سر چشمه میرسید.که همگی در درهٔ وسط روستا قرار دارد.این دره آنقدر عمیق نیست و بسهولت قابل رفت و آمد است. همچنین این روستا دارای صنایع دستی مثل:گلیم،ورنی،فرش،کوزه های سفالی،شیرینی،حلوا،گیاهان دارویی و... میباشد‌. درختان توت کهن سال وسط روستا قدمتی بسیار دارند که چهره روستا را در کنار باغات محلی زیبا و دلربا کرده است.قوشابلاغیان مردمانی خونگرم و اهل معرفت اند و در منطقه خودشان به دانایی و فرهنگ شهره اند.
قزل دالق
قزل دالق، روستایی از توابع بخش مراوه تپه شهرستان کلاله در استان گلستان ایران است.
بخش یامچی
این بخش در شمال غربی شهرستان مرند با وسعتی حدود 850 کیلومترمربع واقع شده‌است. ازطرف شمال با شهرستان جلفا و از طرف شرق به بخش مرکزی شهرستان مرند و شهرستان جلفا و از طرف غرب به بخش مرکزی شهرستان مرند و از طرف غرب به شهرستان خوی و بخش مرکزی مرند محدود می گردد. این بخش بر اساس آخرین تقسیمات کشوری دارای دو دهستان ذوالبین و یکانات می‌باشد که دارای 31 آبادی که 28 آبادی دارای سکنه و 3 آبادی خالی از سکنه می‌باشد.
جمعیت
بخش یامچی جمعیتی بالغ بر ۳۰۰۰۰ هزار نفر می‌باشد. بیش از یک سوم جمعیت بخش یامچی در مرکز بخش و در شهر یامچی ساکن هستند.
موقعیت جغرافیایی
بخش یامچی با مرکزیت شهر یامچی با مساحت ۸۵۰ کیلومتر مربع در مختصات جغرافیایی ۳۸ درجه و ۲۷ دقیقه عرض شمالی و ۴۵ درجه و۴۳ دقیقه طول شرقی قرار گرفته‌است.
از طرف شمال با شهرستان جلفا از طرف شرق به بخش مرکزی شهرستان مرند و جلفا، از طرف غرب به شهرستان خوی و از طرف جنوب به بخش مرکزی شهرستان مرند محدود می‌شود.
تقسیمات کشوری
این بخش بر اساس آخرین تقسیمات کشوری دارای ۳۱ روستا می‌باشد. روستاهای توابع یامچی عبارتند از: ۱-مرکید ۲-اربطان ۳-باروج ۴-فارفار ۵-اوست لیوار (لیوار بالا) ۶-اشاقا لیوار (لیوار پایین) ۷-گله بان ۸-قمیش اغیل ۹-خرابا مرکید ۱۰-قوش قیه سی ۱۱-گلعذار ۱۲-روم قویوسی ۱۳-قلندر
۱-یکان کهریز ۲-یکانعلیا ۳-یکان سئدی ۴-اصل کندی ۵-امیرآباد ۶-ینگجه کرد ۷-ینگجه یارانمش ۸-عرب کهریز ۹-آق کهریز ۱۰-اشاقا کهریز ۱۱-شامقلی سفل ۱۲-مغولو ۱۳-قوچعلی کندی ۱۴-پلنگور ۱۵-قیصر ۱۶-حبیب کندی
تفرجگاه‌های طبیعی
تالاب قیراج (اوست، اورتا، سفلی)، تالاب دلی کهریز، تالاب ماحموت توت، تالاب قره آغیل، چشمه قیزل داش، صخره دئوه داشی، تالاب خرم شا، صخره پهلوان داشی، صخره میل قیه
اماکن تاریخی
جاده ابریشم از شهر یامچی عبور می‌کرده‌است همچنین در امتداد جاده ابریشم در بخش یامچی یک قبرستان قدیمی نیز وجود دارد که مربوط به مسافران جاده ابریشم می‌باشد.
قلعه ذوالبین
قلعه نورالدین
قلعه گردو اصلی کندی
کلخانا مچیدی (مسجد امام زمان (ع))،
مقبره ماحموت توت
گورستان هزاره اول یکان سعدی
گورستان قدیمی یکان علیا
قبرستان قدیمی خرابه مرکید
چهارشنبه بازار
شهر یامچی از ابتدای پیدایش خود در طول هفته دارای یک بازار بود که در سراسر منطقه آذربایجان محبوبیت خاصی داشته و دارد. هم‌اکنون نیز این بازار پابرجا و رونق خود را از دست نداده‌است. البته به خاطر فعالیت زیاد مغازه داران و ایجاد بازارهای نامنظم در سایر نقاط یامچی کمی از رونق و شکوه خود را از دست داده‌است. این بازار در محله قدیمی بازار در مکانی به نام (بازار یری) دایر می‌شده‌است که اکنون بخاطر جلوگیری از ترافیک در مرکز شهر با جابجایی مختصر (سی چهل متری) در مقابل مسجد جامع برپا می‌شود.
بازار احشام یامچی
در روزهای یکشنبه در شهر یامچی بازار احشام برپا است که قدمت تاریخی دارد و امروزه همچنان در جاده یامچی-لیوار پابرجاست.
زبان، دین و مذهب
مردم بخش یامچی به زبان ترکی آذربایجانی تکلم دارند که البته اکثر مردم این بخش به زبان فارسی نیز تسلط دارند. مردم بخش یامچی مسلمان بوده و شیعه هستند که البته اقلیت‌هایی نیز در بخش یامچی ساکن هستند.
جوایز فیلم لهستان
جوایز فیلم لهستان مجموعه جایزه‌های سینمایی هستند که از سال ۱۹۹۹ هرساله توسط آکادمی فیلم لهستان به برگزیدگان اهدا می‌شود. جایزه اهدایی، عقاب (Orzeł) نام دارد.
جایزه‌ها
جایزه‌های ویژه:
اتاق ۲۳۷
اتاق ۲۳۷ نام یک فیلم مستند آمریکایی ساختهٔ رادنی اَشِر در سال ۲۰۱۲ میلادی است که به معانی احتمالی نهفته در فیلم درخشش اثر استنلی کوبریک می‌پردازد. در این فیلم این ایده‌ها مطرح می‌شود که فیلم کوبریک دارای عناصر نهفته برای اشاره به قتل عام مردم بومی آمریکا، راه حل نهایی نازی‌ها و حتی پذیرش این مسئله است که فرود بر ماه یک مسئلهٔ ساختگی بوده است که کوبریک در آن مشارکت داشته.
گوستاف لومبارت
گوستاف لومبارت (۱۰ آوریل ۱۸۹۵–۱۸ سپتامبر ۱۹۹۲) یکی از اعضای عالی‌رتبه اس‌اس در جنگ جهانی دوم بود. در طول جنگ، لومبارت فرماندهی لشکر هشتم سواره‌نظام اس‌اس فلوریان گیر را بر عهده داشت. وی برای عملیات به اصطلاح «ضد حزب» در اطراف کوول که شامل کشتار غیرنظامیان و سوزاندن روستاها بود، دریافت کننده صلیب شوالیه صلیب آهنین بود.
اتاق ۲۳۷
اتاق ۲۳۷، درخشش را شاهکار کوبریک معرفی می‌کند. به نوشتهٔ نقدنویس نیویورک تایمز، این فیلم را بیشتر می‌توان یک انشای شخصی دانست تا یک فیلم مستند به معنای سنتی آن، به‌ویژه در مورد ادعاهایی که مطرح می‌شود. بیشتر تصاویر فیلم بریده‌هایی از فیلم درخشش هستند اما اشر از تصاویر آثار دیگر کوبریک از جمله ۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی و چشمان کاملاً بسته نیز استفاده کرده است.
گوستاف لومبارت
لومبارت در هولوکاست مرتکب کشتار جمعی شد و در زمان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی به عنوان افسر فرمانده گروهان ۱ تیپ سواره نظام اس‌اس خدمت کرد. لومبارت در سال ۱۹۴۷ توسط دادگاه نظامی شوروی به جرایم جنگی محکوم شد و در سال ۱۹۵۵ آزاد شد. وی متعاقباً در دهه ۱۹۶۰ توسط دادگاه آلمان غربی محاکمه شد و بی‌گناه شناخته شد.
اوایل زندگی
لومبارد در کلاین اشپیگلبرگ، نزدیک پرنتزلاو، استان براندنبورگ، آلمان متولد شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۰۶ وی در سال ۱۹۱۳ به دیدار اقوام خود در ایالات متحده رفت و در آنجا از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و تحصیل در رشته زبان‌های مدرن را در دانشگاه میزوری آغاز کرد. پس از پایان جنگ جهانی اول او در پاییز ۱۹۱۹ به آلمان بازگشت و در امریکن اکسپرس و شرکت موتور کرایسلر در برلین کار کرد.
لومبارد پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان و اس‌اس پیوست و به عضویت اس‌اس - سواره نظام درآمد. وی در نقش مربی در باشگاه اسب سوار اس‌اس، با یواخیم پایپر، یار آینده هاینریش هیملر، که قرار بود در طول و بعد از جنگ جهانی دوم با او در تماس باشد، آشنا شد.
پس از مدت کوتاهی در ورماخت در سراسر تهاجم آلمان به لهستان لومبارد در دسامبر ۱۹۳۹ به عنوان فرمانده دسته سوم جمجه سوار-اس‌اس ارتقا یافت و در این کار در ۷ آوریل ۱۹۴۰ به او دستور داده شد تا منطقه را اشغال و شکار کند. از کرولوویچ در نزدیکی ورشو در لهستان، جایی که او دستور داد در صورت مقاومت، هر مرد غیر آلمانی بین ۱۷ تا ۶۰ سال را بکشد. هرمان فگلاین، فرمانده جمجه سوار-اس‌اس-استاندارد۱، پس از آن گزارش ۲۵۰ نفر اعدام شده در سراسر این اعزام را ارایه کرد.
عملیات بارباروسا
در پایان ژوئیه ۱۹۴۱ لومبارد فرمانده گروهان سوار شده هنگ یک سواره نظام اس اس بود که در شرق برست، بلاروس مستقر شد، جایی که او ادعا می‌کند برای اولین بار از اصطلاح "آریایی‌سازی " استفاده می‌کند.
عملیات تنبیهی "باتلاق‌های پریپیات
در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۱، به دستور هیملر، هنگهای سواره نظام ۱ و ۲ اس‌اس به فرماندهی کل ارشدرهبر اس‌اس و پلیس اریش فون دم باخ-زلوسکی منصوب شدند. آنها که در تیپ سواره نظام اس‌اس به فرماندهی هرمان فگلاین ترکیب می‌شدند، باید در منطقه مرداب‌های پریپت، منطقه وسیعی از زمین که مناطقی از بلاروس و اوکراین شمالی را پوشش می‌داد، در این عملیات شرکت کنند. این اقدام به عملیات تنبیهی "مرداب‌های پریپیات" معروف شد در ژوئیه و اوت ۱۹۴۱ توسط نیروهای ترکیبی اس‌اس و ورماخت به عنوان "شانه زدن سیستماتیک" منطقه برای یهودیان، "پارتیزان هاً و سربازان ارتش سرخ انجام شد. تاریخ شروع عملیات ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۱ در نظر گرفته شده‌است.
دستورالعملهای کلی برای «پاکسازی» منطقه از پارتیزانها و همیاران یهودی داده شد. قرار بود زنان و کودکان یهودی رانده شوند. هرمان فگلاین این دستورات را چنین تفسیر کرد: سربازان دشمن با لباس متحدالشکل اسیر می‌شدند و کسانی که از لباس خارج شده بودند باید تیرباران شوند. مردان یهودی، به استثنای چند کارگر ماهر مانند پزشکان و کارگران چرم، مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند. فاگلین قلمرو را به دو بخش تقسیم شده توسط رودخانه پریپیات تقسیم کرد، و گروهان اول لومبارد، نیمه شمالی و هنگ دوم را به فرماندهی فرانتس مگیل، نیمه شمالی را گرفت.
ستاد فرماندهی عملیات تفسیر خاص خود را در مورد دستورات اعمال کرد. عصر اول آگوست، لومبارد به نیروهای خود اطلاع داد که «در آینده یک مرد یهودی زنده نخواهد ماند، و نه یک خانواده در روستاها.» در روزهای بعد، وی «اقدام جدیدی را شرح داد که در آن همه یهودیان، از جمله زنان و کودکان، با استفاده لیبرال از سلاح‌های خودکار کشته شدند» (تأکید در اصل).
تا ۱۱ آگوست لومبارد گزارش داد که ۱۱۰۰۰ مرد، زن و کودک کشته شده‌اند - هر روز بیش از ۱۰۰۰ نفر. واحد وی همچنین ۴۰۰ سرباز پراکنده شوروی را به قتل رساند. مگیل ظاهراً آنقدر پرانرژی نبود، زیرا در ۱۲ اوت مجبور شد توضیح دهد که «غارتگران» یهودی را به‌طور کامل ریشه کن نکرد زیرا «باتلاق‌ها به اندازه کافی عمیق نبودند».
تا ۱۳ آگوست، نیروهای ترکیبی گزارش دادند که ۱۳۷۸۸ «غارتگر» کشته شده‌است، تنها ۷۱۴ نفر به اسارت درآمده اند. در همان زمان، کل تیپ سواره نظام اس اس ۴۰۰۰ نفری متحمل ۲ کشته و ۱۵ زخمی شد. گزارش نهایی فاگلین در مورد این عملیات، به تاریخ ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۱، حاکی از آن است که آنها ۱۴۱۷۸ یهودی، ۱۰۰۱ پارتیزان، ۶۹۹ سرباز ارتش سرخ را با ۸۳۰ زندانی اسیر و ۱۷ کشته، ۳۶ زخمی و ۳ مفقود کشته‌اند. مورخ، هنینگ پیپر، تعداد واقعی یهودیان کشته شده را نزدیک به ۲۳۷۰۰ نفر تخمین زد. بنابراین واحدهای فاگلین در اولین هولوکاست بودند که تمام جوامع یهودیان را نابود کردند.
غیرت و ابتکار لمبارد در حالی که به درجه فرماندهی گروهان ارتقا یافت، مورد توجه قرار گرفت، در حالی که ماگیل حضور نداشت و خود را دید که به زودی به یک پست غیر مهم منتقل شد. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۱، لومبارد به دلیل «شجاعت در جنگ» درجه ۱ صلیب آهن را دریافت کرد.
کنفرانس موگیلف
با وجود تهدید کم شورشیان در عقب در ماه‌های اول حمله، دکترین تهاجمی امنیتی عقب ورماخت و استفاده از «خطر» غیرنظامی به عنوان پوششی برای سیاست‌های نسل‌کشی، منجر به همکاری نزدیک ارتش و دستگاه‌های امنیتی در پشت جبهه شد. خطوط یکی از نمونه‌های چنین همکاری یک کنفرانس درست سه روز در شهر سازمان یافته بود موگیلف از توسط ژنرال ماکس فون شنکنندورف، رئیس گروه ارتش مرکز عقب منطقه، برای ایجاد یک «تبادل تجارب، به نفع فرماندهان واحد عقب ورماخت» اعزام شد. افسران شرکت کننده بر اساس «دستاوردهای» آنها در عملیات قبلاً انتخاب شده‌اند.
این کنفرانس در ۲۴ سپتامبر آغاز شد و «مبارزه با پارتیزان‌ها» (Bekämpfung von Partisanen) بود. گفتگوهای ارائه شده شامل ارزیابی سازمان و راهبردهای «راهزن» شوروی بود. چرا لازم بود بلافاصله پس از دستگیری کمیسرهای سیاسی اعدام شوند؟ و ارتباط یهودیان و پارتیزانها. علاوه بر لومبارد، سخنرانان شامل: عالی اس اس و رهبر پلیس اریش فون دم باخ زلوسکی بودند. ماکس مونتوا، فرمانده مرکز هنگ پلیس هرمان فگلاین، فرمانده تیپ سواره نظام اس اس. آرتور نبی، فرمانده آینزاتس‌گروپن بی؛ و دیگران بودند.
این کنفرانس شامل سه تمرین میدانی بود. در روز دوم، شرکت کنندگان به شهرک Knyazhichi (Knjaschitschi در ترجمه آلمانی) سفر کردند. طبق گزارش پس از اقدام، «غریبه‌های مشکوک» (Ortsfremde)، «حزب گراها» یافت نشد، اما غربالگری جمعیت ۵۱ غیرنظامی یهودی را نشان داد. از این تعداد، ۳۲ نفر مورد اصابت گلوله قرار گرفتند؛ بنابراین هدف شرکت کنندگان در کنفرانس هدف قرار دادن پیش فرض یهودیان به عنوان بخشی از جنگ ضد حزب بود. به گفته دادگاه آلمان غربی پس از جنگ، این کنفرانس اگرچه در ظاهر «آموزش ضد حزبی» بود، اما در واقع وسیله ای «برای ترویج نابودی یهودیان به دلایل نژادی» بود. این کنفرانس افزایش چشمگیر خشونت علیه یهودیان و غیرنظامیان دیگر را در سه ماه آخر سال ۱۹۴۱ نشان داد.
جنگ بعدی
در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۴، لومبارد به عنوان رئیس ستاد Stossgruppe von dem Bach منصوب شد، یک واحد حمله سریع استقرار تحت فرماندهی باخ-زالوسکی. این واحد برای دفاع از کوول تأسیس شد و از هجدهمین هنگ سواره نظام اس اس و گروهان توپخانه، پیشگامان و اسلحه‌های حمله تشکیل شد. از مارس ۱۹۴۴، این واحد عملیات دفاعی و ضد ضربات را علیه هر دو تشکیلات حزب در عقب و نیروهای ارتش سرخ که سعی در محاصره شهر داشتند، انجام داد. در طی عملیات کول، گفته می‌شود که نیروهای SS و پلیس در منطقه اطراف خود با اعمال وحشیانه، غیرنظامیان را به گلوله بستند و روستاها را به آتش کشیدند.
پس از جنگ
لومبارد برای شرکت بیمه آلیانز در مونیخ کار می‌کرد. وی در سال ۱۹۹۲ در ۹۷ سالگی در مولدورف درگذشت.
گالاتئا (اسطوره)
گالاتئا در اساطیر یونان، یکی از نرئیدها، پنجاه حوری دریاها و دختران زیبای نرئوس و دوریس بود. نام او یا به معنی الهه دریاهای آرام به واسطهٔ galênê و theia است یا از کلمه گالاکتوس به معنی سفید شیری می‌باشد. او معشوقهٔ چوپان جوان سیسیلی، آسیس بود. بر طبق روایات دگردیسی‌ها اثر شاعر نام‌دار رومی اووید، آسیس ایزد رودخانه‌ای در شرق سیسیل بود. در تفسیرات مختلفی او فرزند فانوس و حوری رودخانه نیاد به‌شمار می‌رود و گاهی اوقات نیز به عنوان پسر دیونیسوس ایزد شراب در نظر گرفته می‌شود. در افسانه‌های دیگری، گالاتئا مجسمهٔ زنی بود که توسط پوگمالیون پادشاه قبرس ساخته شده بود. پس از اینکه پوگمالیون عاشق مجسمهٔ ساخته دستش شد، آفرودیته موافقت کرد به آن جان ببخشد و با او ازدواج کند.
آسیس و گالاتئا
گالاتئا معمولاً در سواحل سیسیل رفت‌وآمد می‌کرد که در آنجا توجه پولیفموس سیکلوپ را به خود جلب کرد. این غول یک چشم سعی کرد با نواختن آهنگ و ارائه پنیر، شیر و میوه وحشی توجه این حوری را به خود جلب کند. اما گالاتئا که جوان خوش سیمای سیسیلی را به او ترجیح می‌داد این پیشنهادها را رد کرد. وقتی پولیفموس از این اتفاق باخبر شد، دچار خشم حسادت شد و آسیس را توسط تخته سنگی کشت. گالاتئا که بسیار غمگین شده بود، آسیس را تبدیل به بخار کرد و از خون او رودخانهٔ آسیس در سیسیل را به وجود آورد. در برخی از روایات آمده که گالاتئا از پولیفموس صاحب فرزندی به نام گالاتوس، پادشاه سرزمین گالاتیا واقع در آناتولی شد.