cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
امزتال
امزتال (به آلمانی: Emsetal) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در والترس‌هاوزن واقع شده‌است. امزتال ۲٬۸۲۱ نفر جمعیت دارد.
تپه جران
تپهٔ جِران مربوط به دوره پارت ـ دوره ساسانی است و در شهرستان پیرانشهر، بخش مرکزی، دهستان پیران، روستای جِران واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۸۸۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گرمدره
گَرمدَره شهری است در استان البرز ایران. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان کرج قرار دارد. شهر گرمدره در کیلومتر ۲۲ جاده مخصوص تهران کرج واقع شده‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۸۲۷ نفر بوده‌است. شهر گرمدره از سال ۱۳۸۳ بنا به تصویب هیأت وزیران به سطح شهر ارتقاء یافت. حریم شهر گرمدره که عمدتاً از شمال به ارتفاعات البرز و از جنوب به باغ‌ها و اراضی مستعد کشاورزی محدوداست و در سایر نقاط زمین‌های آن کاربری صنعتی دارد. نزدیکترین شهر استان البرز از غرب به استان تهران است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۳۲۴۸ نفر بوده‌است.
تاریخچه
در جلد نخست کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران نوشته حسینعلی رزم‌آرا که در تیرماه ۱۳۲۸ به چاپ رسیده است ، درباره گرمدره اینگونه آمده است که نشان دهنده وضعیت این منطقه در آن دوران است : گرمدره دهی جزء دهستان حومه بخش کرج ، شهرستان تهران است که در ۸ کیلومتری جنوب خاور کرج واقع است. در دامنه کوه و با آب و هوایی معتدل است. دارای ۲۹۰ سکنه شیعه مذهب و فارسی و تاتی زبان. دارای آب از رود کرج. شغل مردم زراعت است و محصولات ده غلات ، چغندر قند و صیفی است. کاروانسرا و چند قهوه‌خانه دارد. کنار راه ماشین رو تهران به کرج واقع است.
ریز (جم)
جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۳۲۸۲ نفر بوده‌است.
موقعیت
بخش ریز نیمه غربی شهرستان جم را تشکیل می‌دهد. این شهرستان در منتهی‌الیه جنوب شرقی استان بوشهر واقع است بخش ریز از شمال با شهرستان فیروز آباد فارس؛ از سوی جنوب با شهرستان دیر؛ از غرب با بخش مرکزی شهرستان جم همجوار است و به مساحت ۸۵۰ کیلومتر مربع و بالغ بر ۱۲۰۰۰ نفر جمعیت و از دو شهر (ریز و انارستان) و ۲۲ روستای کوچک و بزرگ است که ۹ روستا از این تعداد به دلیل داشتن حد نصاب جمعیت شورای اسلامی داشته و در آمار وزارت کشور منظور گردیده‌است. ۱۱ روستا عبارتند از:
۱) تشان ۲)دره بان ۳)قلعه کهنه ۴) پشتو ۵) حسین‌آباد ۶) تنگمان ۷)جمال آباد ۸) گندمزار ۹) حرمیک
جغرافی
قسمت عمدهٔ بخش را جلگه‌ای تشکیل می‌دهد که ما بین آخرین دیواره‌های جنوبی رشته کوه زاگرس محصور است این دیواره‌ها شامل کوه سرخان در شمال و کوه احمد سلمان (کوه بهرامشاه) در جنوب است. رود خانهٔ ریز (درهٔ جمی) که از چشمهٔ هفت چه (هفت چاه) جم سر چشمه می‌گیرد از میان دشت گذشته و با گذر از مسیر طولانی در میان کوه‌ها سرانجام به رود مند می‌پیوندد در پی خشکسالی‌های پیاپی سال‌های اخیر از میزان آب رودخانه تا حد زیادی کاسته شده‌است. با این حال یکی از عوامل شکل دهندهٔ حیات در این ناحیه که تاریخ ریز بستگی تام و تمامی با آن دارد، همین رود و شعب فصلی آن می‌باشد. در پایین دست رود در منتهی‌الیه غربی دشت یکی از کمیاب‌ترین جاذبه‌های طبیعی جنوب ایران یعنی جنگل گلوبردکان (گلی بردکان) ساختهٔ دستان مهربان همین آب است. این مکان در سالیان اخیر یکی از پر طرفدارترین تفرجگاه‌های استان بوشهر در ایام نوروز شده‌است.
نقاط دیدنی
یکی از مناطق نمونه‌ی گردشگری در شهر ریز جنگل گلوبردکان است. این جنگل با داشتن درختان بسیار سایه‌گستر و رود تقریباً دائمی همه ساله پذیرای مهمانان بسیاری است.
جنگل گلوبردکان ریز از جمله مناطقی است که عید نوروز بسیار پر تردد و مهمان‌پذیر بوده و به دلیل وسعت نسبتاً زیاد تعداد زیادی از مسافران نوروزی و مردم بومی می‌توانند از محیط مفرح آن استفاده کنند.
مناطق تفریحی و گردشگری شهر ریز شامل چشمه بنو تنگمان، امامزاده دوتو ولی، چشمه آب مجاور آن امامزاده حرمیک ، باغ های مرکبات حرمیک و بیدو، باغات و قنات‌های تشان، دره بان، دشتک، دره بنگو، رودخانه جاری آن، دره کمه زرد، حرمی اناری، باغات و پارک‌های شهرهای ریز و انارستان، باغات کمه و سورگو، امامزاده سید حبیب اله در شهر ریز، مناطق زیبای کوهستانی زیر کوه، منطقه تفریحی پس گلی، مناطق زیبا و سرسبز بیدو سفلی و سرکوه،آبگرم ماخو، دشت‌های سرسبز منتهی به سرچشمه است.
وجه تسمیه
ریز نامی کهن است که از واژه‌ای اوستایی و پهلوی «ریژ» گرفته شده‌است. این واژه به سرزمین یا سرزمینی در کنار رود یا دریاچه گفته شده و بعداً خود به معنای آب و رود و دریاچه به کار رفته‌است. نام شهر تبریز، مهریز، تفلیس، بدلیس، کلمهٔ کاریز و نیز نام خالص ریز و ریگ، این واژه را به همین معنا به یادگار نگه داشته‌اند. سرانجام این فعل ((ریزاندن وریختن)) که در مورد آب و سایر مایعات به کار می‌رود نیز از همان واژهٔ مشتق شده‌است. به عقیده برخی از اساتید ادبیات فارسی کلمه و نام ریز با واژه‌های «رگا، ری، آریا و ایران» هم خانواده است و به معنای سرزمین پاک، نجیب و مقدس به کار رفته‌است.
زبان و گویش
یکی از لهجه‌های روان و اصیل زبان فارسی در این منطقه رواج دارد که دارای ویژگی‌هایی تقریباً منحصربه‌فرد است به عنوان نمونه می‌توان از تلفظ صدای (آ) در کلمات «خانه، شانه، لانه، باران و…)) یاد کرد نمونهٔ دیگر مربوط به کاربرد شناسه‌های ((مان، تان، شان» به صورت کامل است یعنی در صحبت‌های روزمره مردم ترکیبات صحیح و کاملی همچون ((خانه‌مان، پولتان، خودشان و بادنگان (بادمجان)...)) بدون تبدیل الف به (و) - که در بیشتر لهجه‌های کشورمان رایج است به وفور به کار می‌رود.
تاریخچه
بقایای پی بناها و خرده سفالها پراکنده در سطحی وسیع نشان می‌دهد که احتمالاً زمانی شهر یا ناحیهٔ مسکونی بزرگی در اینجا ریز کنونی وحومه وجود داشته‌است.
گهگاه بر اثر شسته شدن خاک توسط سیلاب بقایای آسیابهای آبی مدفون شده ظاهر می‌شود یا در جریان شخم زمین در باغها ظرفهای سنگی بزرگی پیدا می‌شود. در مواردی نیز خمره‌های حاوی بقایای اجساد یافت شده‌است که قدمت حیات تمدنی این ناحیه را به پیش از اسلام و دورانهای باستان می‌رساند. اینها همه نشان دهندهٔ وجود حیات شکوفای یک جامعهٔ کشاورز یکجانشین در گذشته‌های دور این منطقه است.
شاهد و روایتی در دست است که نشان می‌دهد بیش از هزار و سیصد سال قبل این ناحیه پناهگاه برخی از علویان و شیعیانی بوده که از ستم حاکم عراق حجاج ابن یوسف ثقفی گریخته بودند بر اساس این روایت در راه مال رو و قدیمی ریز به دوراهگ تعدادی قبر وجود دارد که از آن سربازان و مأموران وابسته به حجاج است. آنگونه که سینه به سینه نقل شده‌است این سربازان که در تعقیب چند تن از علویان پا به این راه صعب نهاده بودند در این مکان از تشنگی هلاک می‌شوند. مسافران محلی که در قدیم از آنجا می‌گذشته‌اند به این مکان نام قبرهای حجاج داده‌اند.
دشت ریز تا اواخر عهد صفویه آباد و با رونق بوده‌است شاهد این مدعا قبرستانی وسیع در اطراف روستای حرمیک است که از جمله سنگهای دیده شده در آن سنگی است که نام «صفی قلی فرزند پرویز» بر آن حک شده و تاریخ ۱۱۱۲ هجری قمری را دارد که مقارن اوایل دوران شاه سلطان حسین صفوی است. اما هرج و مرج بعد از صفویان و ایام جانشینان نادر همچون بسیاری از نواحی ایران شکوفایی دشت ریز را به زوال و ویرانی کشاند و از آن آباد بوم جز ویرانه‌ای باقی نماند.
بنا به شواهدی تاریخ دوران اخیر ریز از اواخر دورهٔ زندیه آغاز می‌شود. در این دوره بر اثر عواملی همچون نا امنی گسترده و درگیری‌های قدرت مهاجرتهای زیادی در جنوب ایران صورت می‌گیرد که از آن میان مهاجرانی از اقوام و مکانهای مختلف در دشت ریز ساکن می‌شوند بخشی از بافت قومی ساکان این ناحیه از نسل همام مهاجران هستند که از نقاط مختلفی از جمله دشتی شولستان ((ممسنی کنونی)) کوشک یا کوشکک در فارس، عشایر ترک، دشتستان و جاهای دیگر آمده‌اند. بدینگونه حیات دشت ریز و آبادی‌های متروک ماندهٔ آن دوباره احیاه می‌شود و قناتها کهن دوباره به جریان می‌افتد.
در برخی از نخستین شناسنامه‌ها از این ناحیه به نام بلوک ریز نام برده شده‌است بلوک کلمه‌ای مغلولی که به معنای تقریبی یک ناحیه یا بخش کشاورزی و مالیاتی به کار رفته‌است شروع کاربرد این عنوان در ایران به دوران سلطه مغلان یعنی قرن هفتم و هشتم هجری بازمی‌گردد پیش از آن تاریخ از واژهٔ فارسی میانه «تسوج یا طسوج» استفاده می‌شده‌است. لازم به توضیح است که ریز نام شهری در استان اصفهان نیز می‌باشد که فعلاً با نام زرین شهر معروف است. اگر چه سال‌هاست نام شهر تغییر کرده ولی پسوند ریزی در ادامه فامیل مردمان این سرزمین هنوز وجود دارد.
دشت ریواس زیبد
دشت ریواس زیبَد یا دشت ریواچ یک دشت ریواس در حاشیه کویر گناباد وبجستان است که به دلیل نوع گونه منحصر به فرد از ریواس در ایران و جهان شهرت دارد.
ریز (جم)
محصولات
حیات باغ‌داری و کشاورزی این ناحیه به دلیل وجود آب شیرین فراوان از اهمیت زیادی بر خوردار است. منابع مهم آبی دشت ریز که از گذشته‌های دور موجب رواج و شکوفایی کشاورزی و باغ‌داری بوده‌است، عبارت است از: رودخانه و چاه‌های آب ریز، قنات تشان که آب گوارای آن مشهور است قنات دره بان، قنات پشتو، قنات و چشمهٔ حرمی اناری، چشمه‌های حرمیک و بنگو و قنات انارستان و …
دشت ریواس زیبد
جغرافیای دشت ریواس
این دشت در فاصله ۱۲ کیلومتری گناباد و در دو سوی جاده دهستان زیبد قرار دارد. دشت ریواس زیبد تنها گونه ریواس از نوع ساقه بلند و سرخ رنگ در ایران و جهان هست که عمری بسیار طولانی دارداین ریواس در طول دو ماه عمر خود به رنگ‌های مختلفی در می آید و سرانجام تمامی برگ‌ها و ساقه و گل به رنگ سرخ در می آید و خشک می‌شود. خواص دارویی ان از قدیم معروف بوده‌است. این دشت درقسمت جنوب شهرستان گناباد و در حاشیه جاده روستاهای دهستان زیبد قرار دارد.  دشت ریواس زیبد در یک منطقه ۵۰۰ هکتاری به‌طور فشرده‌ای ریواس قرمز دارد و در ۱۴ هزار هکتار دشت زیبد به صورت پراکنده این گونه ریواس رنگی پهن برگ و ساقه بلند وجود دارد که به همراه دشت ریواس شهر بابک دو زیستگاه منحصر به فرد این گونه ریواس در ایران و جهان را دارا است. دشت ریواس زیبد گناباد و دشت ریواس شهربابک مانند فرش قرمزی است که در دشت پهن شده‌است. این گیاه در زمان گلدهی که اوایل اردیبهشت ماه می‌باشد کاملاً به رنگ قرمز در می‌آید و آنچنان صحنهٔ زیبایی را ایجاد می‌کند که هر بیننده‌ای را مجذوب خود می‌کند. گل ریواس که به گل نشستن آن بسته به شرایط بارندگی دارد در آب و هوای خنک و مناطق کوهستانی رشد می‌کند و دارای منابع غذایی و دارویی بسیاریست و از نظر غذایی دارای ویتامین‌های a,b،c و مواد معدنی همچون کلسیم، پتاسیم و سدیم است، همچنین یک داروی گیاهی است که جهت تمدد اعصاب، رفع نارسایی کبدی و دردهای معده استفاده می‌شود و این گیاه یک انگل کش قوی است. از ساقه آن نیز برای تهیه خورشت، مربا و ترشی استفاده می‌شود اما اگر به گل بشیند برای صنعت رنگرزی و مواد شوینده و برای خوراک دام استفاده می‌شود.  ریواس زیبد از تنوع گل و رنگ برخوردار است و موقع خشک شدن تماماً سرخ رنگ می‌شود.
ریز (جم)
محصولات
در گذشته کشت خشخاش و برنج به خصوص در زمینهای کنار رودخانه معمول بوده‌است، اما به دلیل حجم فراوان رسوبات سنگی ناشی از سیلابهای زمستانی و از میان رفتن زمین‌های کشت این دو محصول کم‌کم منسوخ شد. ممنوعیت کشت خشخاش از سوی دولت در قرن اخیر نیز یکی از دلایل این امر بوده‌است. همزمان و بعد از آن، کشت ذرت رواج زیادی داشت و قوت غالب اهالی را رگاک (نان ذرت) تشکیل می‌داد. تا سالیان اخیر گندم، جو، کنجد، تنباکو و پیاز نیز از محصولات معروف این منطقه به حساب می‌آید.
دشت ریواس زیبد
دشت اسپند
در بخش‌هایی از دشت ریواس محوطه‌های گسترده‌ای از رویش اسپند یا اسفند وجود دارد؛ که از آن برای ساخت اسفنجی و دود کردن در مراسم‌های مذهبی استفاده می‌شود.
انواع ریواس در ایران
ریواس ریواس ساقه بلند که چوسرخ یا چوب سرخ نام دارد و ریواس بدون ساقه. یک نوع ریواس در دشت زیبد وجود دارد که از ابتدا به صورت قرمز از خاک سر بیرون می آورد. و این گونه بسیار نادر است و در اثر برداشتهای افراطی و غیر علمی خطر انقراض دارد.
اقدامات ملی برای توسعه ریواس
بتازگی مقامات مربوطه متوجه اهمیت کاشت و برداشت ریواس شده‌اند. اولین همایش منطقه‌ای ریواس و توسعه پایدار روستایی در منطقه گناباد برگزار شد. مجتمع آموزش عالی گناباد در راستای وظایف محول شده از سوی وزارت عتف به منظور تلاش در جهت یافتن مشکلات منطقه‌ای و همچنین در راستای معرفی توانمندی‌های شهرستان گناباد، با همکاری فرمانداری، اداره‌های منابع طبیعی و آبخیزداری، جهاد کشاورزی، دهیاری و شورای اسلامی و انجمن میراث فرهنگی زیبد اولین همایش منطقه‌ای ریواس و توسعه پایدار روستایی را در منطقه گناباد برگزار کرد. به گزارش مجله باران کویر ، در منطقه کم باران نباید از ریواس استفاده صنعتی کرد زیرا این باعث مردن ریشه ریواس می‌شود در این منطقه بهتر است از ریواس برای چرای دام استفاده شود و برگ‌های آن پس از پایان عمر مفید جمع‌آوری و خوراک دامداری‌ها شود هرگونه استفاده باید بعد از خشک شدن انجام شود. همچنین باید هر سال با روش علمی برای تکثیر و کاشت بذر اقدام شود تا دشت زیبد از تراکم بیشتری و وسعت بیشتری برخوردار شود و مناطق پراکنده پر شود و جذابیت گردشگری پیدا کند و دشت ریواس نمونه کشوری شود.
منابع
دانشنامه رشد.
لرتا
لُرِتا هایراپتیان تبریزی (Լորետա Հայրապետեան؛ ۱۲۹۰ خورشیدی – ۷ فروردین ۱۳۷۷) که با نام هنری لرتا شناخته می‌شود، بازیگر ارمنی‌تبار اهل ایران در تئاتر، سینما و تلویزیون بود.
لرتا پس از گرفتن مدرک از مدرسهٔ روس‌ها، در تهران فعالیت تئاتری‌اش را به‌طور حرفه‌ای دنبال کرد. وی از هشت سالگی به روی صحنه رفت و تا آغاز انقلاب اسلامی در ایران به کار هنرپیشگی و کارگردانی پرداخت. او یکی از نخستین زنانی بود که در عرصهٔ هنرهای صحنه‌ای ایران به فعالیت پرداخت. وی در کلوپ موزیکال، کمدی اخوان، کمدی ایران، جامعه باربد، گروه نکیسا، کانون ایران جوان، کانون صنعتی، و مجمع تئاترال تهران همراه با چهره‌های برجستهٔ تئاتر همکاری کرد. در سال ۱۳۳۲ و پس از خروج پنهانی همسرش از زندان و کشور، لرتا نیز از طریق فرانسه برای پیوستن به او به شوروی رفت. در این دوران او در استودیوی تئاتر هنری مسکو تحصیل کرد و در رشتهٔ تئاتر از دانشگاه مسکو فارغ‌التحصیل شد. با اعلام ممنوع‌الورود بودن همسرش، لرتا به ایران بازگشت و همراه با همکاران قدیمی خود، تئاتر کسری را تشکیل داد و در اولین گام نمایش گناهکاران بی‌گناه را به صحنه برد. وی بین سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۳ در هفت فیلم سینمایی هم بازی کرد که آخرین آن اسرار گنج دره جنی ساختهٔ ابراهیم گلستان بود. همچنین لرتا در مجموعه تلویزیونی خسرو میرزای دوم که در سال ۱۳۵۶ از تلویزیون ایران پخش شد، ایفای نقش کرد. لرتا سال‌های پایانی عمر خود را در وین سپری کرد.
ابتدای زندگی و تحصیلات
لرتا هایراپتیان تبریزی در یک خانواده ارمنی در سال ۱۲۹۰ خورشیدی (۱۹۱۱ میلادی) در باغ ییلاقی پدربزرگش در آبادی زرگنده در جنوب تجریش (شمال تهران امروزی) متولد شد. پدرش هامبارتسوم هایراپتیان از بازرگانان پارچه در قره‌باغ، امپراتوری روسیه بود که در سال‌های پیش از انقلاب اکتبر تابعیت روسی‌اش را پس داد، به تهران آمد و با ماری-ترز دختر ماکسیم د لا روکا، داروساز ایتالیایی و شهروند جزیرهٔ مالت، ازدواج نمود. لرتا تحصیلات ابتدایی را ابتدا در مدرسهٔ فرانسوی ژاندارک آغاز نمود و سپس از کلاس سوم دبستان، در مدرسه روس‌ها ادامه داد. در همین دوران وی وارد گروه تئاتری مدرسه شد و در ده سالگی بر صحنه رفت.
شروع فعالیت هنری
مادر لرتا مخالف فعالیت هنری دخترش در شرایط کار و محیط اجتماعی آن دوره بود. با این حال، لرتا در سال ۱۳۰۱ (۱۹۲۲) در سن ۱۱ سالگی در نمایشی موزیکال به کارگردانی ساتنیک آقابابیان خارج از مدرسه به روی صحنه رفت نقش آفرینی نمود. او اما کار جدی‌تر خود را با گروه‌های تئاتری موجود آن زمان مانند «کمدی ایران»، «نکیسا»، «کمدی اخوان» و «جامعه باربد» آغاز کرد.
با تأسیس مدرسهٔ موسیقی و کلوپ موزیکال وابسته به آن که علینقی وزیری بنیانگذار آن بود، زنان نیز مجالی برای پیوستن به گروه‌های هنری یافتند. لرتا به کلوپ موزیکال پیوست. کلوپ موزیکال پس از مدتی تعطیل شد و هنرمندان هر یک به گوشه‌ای رفتند اما لرتا که هم صدایی خوش داشت و هم بازیگری برجسته بود، بلافاصله از سوی گروه‌های تئاتری دعوت به کار شد.
لرتا هنوز چهارده سال نداشت که در نمایشنامه مولیر به کارگردانی و ترجمه کاراکاش و همراه آقای دریابیگی و دیگر بازیکنان تئاتر چون برسابه شرکت کرده بود. در چهارده سالگی او در نمایشی موزیکال به کارگردانی ساتنیک آقابابیان در تئاتر گراند هتل در نقش یک غنچه گل ظاهر شد و در پانزده سالگی برای بازی در نمایش‌های هایک کاراکاش، مدیر روزنامه‌های ارمنی زبان بوبوخ و ورا تسنوند، به فراگیری زبان فارسی پرداخت.
فعالیت در گروه‌های ظهیری، اخوان و پاپازیان
در هجده سالگی در تعدادی از نمایش‌های ویلیام شکسپیر به کارگردانی واهرام پاپازیان بازی کرد که این همکاری تا سال ۱۳۱۲ هم ادامه داشت. مانوئل ماروتیان نیز، که در ۱۳۱۲ از ارمنستان غربی (وان) به ایران آمد، نمایشنامه‌های چندی را در تهران به زبان ارمنی اجرا کرد و لرتا هم در سه نمایش به کارگردانی او به زبان ارمنی ایفای نقش کرد که عبارت بودند از: سامسون و دلیله، اثر پُل دِمازی، اوشین، نامزد ولیعهد، اثر لوون شانت؛ و نیز باربر مارسی، اثر هانری برنشتاین.
همکاری و سپس ازدواج با نوشین
پاپازیان قبل از اتمام مدت اقامت خود در ایران، آنقدر تحت تأثیر استعداد لرتا قرار گرفت که به مادر وی پیشنهاد کرد اجازه بدهد تا لرتا را با خود به اتحاد شوروی برده و امکانات پیشرفته در اختیارش قرار دهد اما لرتا که در آن موقع ۲۱ یا ۲۲ سال داشت و تازه با نوشین آشنا شده بود، قبول نکرد. پاپازیان در کتاب خاطرات خود می‌نویسد که لرتا عشق به نوشین را به تئاتر ترجیح داد. اما از آن‌جا که نوشین خود یکی از نوآوران در صحنه‌های هنری بود، این عشق شاید سبب شکوفایی هر چه بیشتر هنر لرتا نیز شد. با آمدن نوشین، دکور صحنه، نورپردازی و نوع بیان مطالب نیز تغییر یافت. حالا دیگر پرده تئاتر با چهار ضربهٔ سنفونی پنجم (سرنوشت) بتهوون کنار می‌رفت و لرتا وارد صحنه می‌شد.
در سال ۱۳۱۲ (۱۹۳۳) لرتا با عبدالحسین نوشین که خود نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان تئاتر بود ازدواج کرد. وی در کلوپ ایران در نمایش اتلو به کارگردانی پاپازیان در نقش دِزْدِمُونا بازی کرد. محمد عاصمی بازی لرتا در این نمایش و واکنش تماشاگران را چنین توصیف کرده‌است: «زمانی که در نمایشنامهٔ اتلو بازی می‌کرد، وقتی که اتلو او را کشت، مردم واقعاً خیال کردند که او را کشته و بسیار نگران و ناراحت بودند. وقتی تئاتر تمام شد، دست زدند و پرده باز شد و دوباره آمدند برای تشکر. مردم واقعاً صمیمانه نفس راحت کشیدند که او زنده است و اتلو او را نکشته.»
لرتا را از برخی جهات می‌توان با قمرالملوک وزیری خواننده مقایسه کرد. در همین دوران، لرتا مانند قمر حجاب از سر برداشت و به روی صحنه رفت. محمد عاصمی آنچه را که از شرایط آن زمان از زبان لرتا شنیده‌است، بازگو می‌کند:
نمایشنامه‌هایی که نوشین و لرتا مشترکاً کار کردند، با موفقیت و استقبال مردم روبرو شدند. از جمله این آثار می‌توان به ولپن، پرنده آبی، توپاز، مستنطق و چراغ گاز اشاره کرد. در سال ۱۳۱۳ (۱۹۳۴) در جشن هزاره فردوسی، نوشین سه تابلو از داستان‌های شاهنامه را با همکاری محمد علی فروغی و مجتبی مینوی تنظیم کرد و با استفاده از موسیقی غلامحسین مین باشیان و با بازیگری خودش و لرتا و خیرخواه و محتشم در «هتل پالاس» تهران و کلوپ فردوسی به صحنه برد. در ۱۳۱۴ پس از ازدواج با عبدالحسین نوشین فعالیت تئاتری‌اش را گسترش داد. سه تابلو آنقدر مورد استقبال داستان‌های شاهنامه ایرانی‌ها و میهمانان خارجی قرار گرفت که در سال ۱۳۱۵ (۱۹۳۶) نوشین، لرتا و خیرخواه به وسیلهٔ شرق‌شناسان شوروی برای شرکت در فستیوال تئاتر به مسکو دعوت شدند. پس از پایان فستیوال هم آن‌ها به پاریس رفتند و مدت یک سال تئاترهای روی صحنه پاریس را مورد مطالعه قرار دادند و سپس به ایران بازگشتند.
مدتی پس از بازگشت لرتا و نوشین به ایران، در سال ۱۳۲۳ (۱۹۴۴) تئاتر فرهنگ در خیابان لاله‌زار افتتاح شد. در چند ماه آخر سال ۱۳۲۲ (۱۹۴۳) که سالن تئاتر فرهنگ ساخته می‌شد نوشین در اتاق دفتر تئاتر، نمایشنامه ولپن را با افراد گروه تمرین می‌کرد. در این زمان لرتا که حامله بود در این تمرین‌ها نقش گلبهار را به اجرا درآورد. از آن به بعد لرتا دیگر منحصراً در تئاترهایی که همسرش نوشین روی صحنه می‌برد، بازی کرد و پس از تولد پسرش، کاوه، که در مهر ۱۳۲۲ (اکتبر ۱۹۴۳) به دنیا آمد، بیشتر به زندگی خانوادگی و سرپرستی فرزندش پرداخت.
در سال ۱۳۲۵ (۱۹۴۶) عبدالحسین نوشین تئاتر فردوسی را با اجرای نمایش مستنطق اثر پریستلی به ترجمه بزرگ علوی افتتاح کرد. سوء قصد به جان محمدرضاشاه پهلوی در ۱۵ بهمن ماه ۱۳۲۷ در دانشگاه تهران به انحلال حزب توده و فرار بسیاری از رهبران آن حزب و در نتیجه تعطیلی تئاتر فردوسی منجر شد. نوشین نیز همراه با بسیاری از سران حزب توده به زندان افتاد. نوشین نهایتاً موفق شد با یاری حزب توده از زندان بگریزد و پس از مدتی زندگی در چند مخفیگاه که بخشی از آن هم در خانه عزت‌الله انتظامی سپری شد، به اتحاد شوروی فرار کند. در سال ۱۳۲۸، پس از آن که آب‌ها از آسیاب افتاد، لرتا بار دیگر کار تئاتر را از سر گرفت و همراه با حسین خیرخواه در «تئاتر سعدی» کار بازیگری و این بار کارگردانی را نیز بر عهده گرفت و نمایش‌نامه‌هایی را که او در زندان نوشته یا ترجمه کرده بود به اجرا درآورد. (تئاتر سعدی در پاییز ۱۳۲۹، نزدیک ۲۰ ماه پس از تعطیلی تئاتر فردوسی توسط شاگردان نوشین در خیابان شاه‌آباد (تهران) افتتاح شد و اولین برنامه‌اش نمایش بادبزن خانم وندرمیر بود. ) گروه نوشین چندین نمایش دیگر (ولپن، مستنطق، سرنوشت، پرنده آبی، شنل قرمز) را هم در تئاتر سعدی بر صحنه برد که لرتا در آن‌ها نقش اول زن را برعهده داشت.
لرتا برای پیوستن به همسرش از طریق فرانسه به اتحاد شوروی رفت و پس از چند سال دوری از نوشین همراه با فرزندش در سال ۱۳۳۲ (۱۹۵۳) در مسکو به او پیوست. لرتا سپس در دوران ما (۱۳۳۲ تا ۱۳۴۲) در «استودیوی تئاتر هنری مسکو» تحصیل کرد. با اعلام ممنوع‌الورود بودن نوشین به ایران، لرتا در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۵) از طریق پاریس به ایران بازگشت؛ این بار اما بدون نوشین. او پس از بازگشت به ایران، همچنان بازیگری و کارگردانی تئاتر را ادامه داد. در این دوران وی به همراه تقی مینا، علیرضا افضغ پور، محمدعلی جعفری «تئاتر کسری» را اجاره کردند و با چند نفر از همکاران قدیمی گروه تئاتر جدیدی تشکیل دادند. این گروه نمایش‌های گناهکاران بی‌گناه نوشته استروفسکی و ماجرای شبانه را به کارگردانی و بازیگری لرتا روی صحنه برد. در دههٔ ۱۳۵۰، او به جمع جوانان کارگاه نمایش پیوست و در چند نمایش (به کارگردانی آربی آوانسیان، ایرج انور و داریوش فرهنگ) بازی کرد. در همین دوره و به افتخار پنجاه سال خدمت تئاتریِ او، سالن چارسو در مجتمع تئاتر شهر، با اجرای نمایش «خلوت خفتگان» (به کارگردانی آربی آوانسیان و بازی لرتا و سوسن تسلیمی) به نام لرتا افتتاح شد.
لرتا از سال ۱۳۵۰ الی ۱۳۵۷ (۷۸–۱۹۷۱) در همکاری‌هایش با کارگاه نمایش به ایفای نقش در نمایشنامه‌های زیر پرداخت:
فعالیت در سینما و تلویزیون
وی شب اعلام (۱۳۴۹ داوود ملاپور) را با عبدالله بوتیمار؛ احساس داغ (۱۳۵۰ روبیک زادوریان) را با گوگوش؛ همای سعادت (۱۳۵۰ فابی چاناکیا) را با محمدعلی فردین و ایرن زازیانس؛ معرکه (۱۳۵۰ زادوریان) را با ایرج رستمی و شهین؛ باشرف‌ها (۱۳۵۱ قدرت‌الله بزرگی) را با جمشید مشایخی و آرمان هوسپیان؛ تختخواب سه نفره (۱۳۵۲ نصرت کریمی) را با خود وی، دیانا و توران مهرزاد و اسرار گنج دره جنی (۱۳۵۳ ابراهیم گلستان) را با مری آپیک، صادق بهرامی و پرویز صیاد بازی کرد.
مجموعه تلویزیونی خسرو میرزای دوم (نصرت کریمی) آخرین کار تصویری وی است که در نقش عمه خانم، بزرگ فامیل اشرافی دیوان سالار بازی کرد.
لرتا در گفتگویی با لاله تقیان در ۱۳۵۶ اظهار نظری دربارهٔ سینما و مجموعه‌های تلویزیونی کرده و گفته:
سال‌های پایانی عمر
با وقوع انقلاب اسلامی لرتا نیز مانند بسیاری از هنرمندان، یک بار دیگر راه مهاجرت را در پیش گرفت و در ۱۳۵۸ برای نگهداری از نوه‌اش و زندگی در کنار تنها فرزندش، کاوه از ایران مهاجرت کرد و سال‌های آخر عمرش را در وین، اتریش گذراند و سرانجام در روز یکشنبه ۲۹ مارس ۱۹۹۸ (۹ فروردین ۱۳۷۷) درگذشت.
آثار
به عقیدهٔ زاون هواسپیان، زندگی لرتا به وِیژه پس از همفکری و همکاری با نوشین، و در گیرودار حساس‌ترین و مهم‌ترین برههٔ تاریخ سیاسی ایران، با تئاتر معاصر ایران گره خورده‌است اما حضور او در سینمای ایران، بیشتر شبیه به یک زنگ تفریح است.
منابع
به فارسی انگلیسی
جشنواره فیلم ونکوور
جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور (به انگلیسی: Vancouver International Film Festival، به‌صورت مخفف VIFF) یک جشنواره فیلم است که هرساله در اواخر سپتامبر و اوایل اکتبر (مهرماه) در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا به مدت دو هفته برگزار می‌شود. این جشنواره از سال ۱۹۸۲ آغاز به‌کار کرد و توسط انجمن جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور بزرگ که یک نهاد غیرانتفاعی ایالتی و سازمان خیریه‌ای فدرالی است، اداره می‌شود.
از سال ۲۰۰۳، تعداد شرکت‌کنندگانِ سالیانهٔ این رویداد از مرز ۱۵۰٬۰۰۰ نفر گذشت. انیمیشن پرسپولیس ساخته مرجان ساتراپی، جایزه محبوب‌ترین فیلم این جشنواره را در سال ۲۰۰۷ به‌دست‌آورد.
این جشنواره همچنین مدیریت و اجرای گردهمایی فیلم و تلویزیون ونکوور را بر عهده دارد. این گردهمایی چهار روزه، به عنوان حامی محصولات سینمایی و تلویزیونی کانادا، به این صنعت می‌پردازد. جشنواره ونکوور هرساله بلافاصله پس از پایان این گردهمایی آغاز به‌کار می‌کند.
سنجاقی‌کپکان
سنجاقی‌کپکان نام یک تیره از راسته سنجاقی‌کپک‌سانان است.
سیل (ترانه پنترا)
«سیل» تک‌آهنگی از گروه موسیقی موسیقی هوی متال پنترا است که در سال ۱۹۹۶ میلادی منتشر شد.
تپه عشق‌آباد
تپه عشق آباد مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تفرش، بخش فراهان، دهستان فرمهین، روستای دولت‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۰۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فلانری اوکانر
مری فلانر اوکانر رمان‌نویس، نویسنده داستان کوتاه و مقاله‌نویس آمریکایی بود.
زندگی‌نامه
فلانری اوکانری در ۲۵ مارس سال ۱۹۲۵ به عنوان تنها فرزند ادوارد اوکانر و رجینا کلاین در شهر ساوانا واقع در ایالت جورجیا متولد شد. او دوران کودکی خود را به سان کبوتری ترسو که با عقده‌های کوچک خود تنها رها شده است توصیف می‌کند او در سن شش سالگی برای اولین بار طعم پیروزی را احساس کرد و مردم در جشن پته برای اولین بار مری اوکانر کوچک را با جوجه‌اش دیدند فیلمی که از وی گرفته شده بود در ایالتهای اطراف به نمایش درآمد او می‌گوید: در ۱ فوریه سال ۱۹۴۱ بیماری که با آن دست و پنجه نرم می‌کرد او را به ورطه مرگ کشاند و در سن پانزده سالگی پس از تجربه‌ای که او را تقریباً به ورطه نابودی کشانده بود خود را برای رفتن به کالج آماده ساخت در سال ۱۹۴۲ پس از فارغ‌التحصیلی از مقطع متوسطه به کالج جورجیا واقع در دانشگاه ایالتی راه یافت و به سرعت و پس از سپری شدن سه سال فارغ‌التحصیل گردید و مدرک خود را در علوم اجتماعی اخذ نمود و پس از آن در کارگاه نویسندگی لوآ در دانشگاه لوا پذیرفته شد. اینجا در واقع اولین جایی است که او اولین آموزشها را در عرصه روزنامه‌نگاری فرا گرفت؛ و در آنها بود خود در میان شماری از مهمترین نویسندگان و منتقدان ادبی مطرح آن روزگار یافت که در میان ایشان به افرادی چون رابرت پن وارن جان کرو رانسوم روبی مکاوولی آستین وارن و اندرو لیت اشاره کرد لیت برای مدتها ویراستاری روزنامه سوئینی ریویو را بر عهده داشت و از اولین تحسین کنندگان آثار اوکانر به‌شمار می‌رفت و بعدها چندین داستان را از او در سوئینی ریویو انتشار داد و نقدهای مثبتی را بر آثار وی نگاشت. راهنمای جلسات رابرت انگل نام داشت او اولین کسی بود که به نقد و بررسی نخستین اثر مهم اوکانر شهود (Wise Blood) و آن را مورد ستایش قرار داد.
او در سال ۱۹۴۹ به پیشنهاد غافلگیرکننده رابرت فیتزجرالد (مترجم مشهور آثار کلاسیک) و همسرش سالی پاسخ مثبت داد و در کنار آنها در شهر ردینگ ایالت کانتیکات اقامت گزید در سال ۱۹۵۱ مانند پدرش علائم بیماری لوپوس التهابی را در خود مشاهده کرد و به ناچار برای ادامه زندگی به مزرعه اجدادی خود آندولوزیا در میلجویل ایالت جورجیا بازگشت و برای مدتی بیش از پنج سال در آنجا به سر برد. او در آنجا در کنار مشغولیت نویسندگی به پرورش پرندگان از جمله صد طاووس پرداخت. او خود را مجذوب پرندگان یافت. ساعات زیادی از روز را در کنار مرغها، اردکها و غازها و دیگر گونه‌های کمیاب که امکان پرورش آنها بود سپری می‌کرد. این دوره در زندگی وی به قدری تأثیرگذار بود که آثار آن را در زندگی و کتابهای وی می‌توان سراغ گرفت. او نوشته‌های خود در خصوص طاووسهایش را در نوشته‌ایی تحت عنوان پادشاه پرندگان سامان داد همین دوره از زندگی متزلزل وی برای او آشکار کننده خصوصیات ظریفی از رفتار بشر بود برای همین به طریقی پارسا منشانه تحت لوای آئین پروتستان (bibl belt) روی آورد که تحت پوشش پروتستانهای حاشیه جنوب در آمریکا قرار داشت او به جمع‌آوری کتاب در خصوص آئین کاتولیک و الهیات پرداخت و زمان بیشتری را صرف تنظیم ادبیات منبعث از الهیات و سفرهای مختلف پرداخت تا اینکه وضع جسمانی‌اش رو به وخامت نهاد. او در این زمان به اتمام حسب و حال شخصی خود همت گماشت سیاق نگارش وی را در خصوص این اثر همتای دو اثر معروف دیگر از الیزابت بیشاپ و رابرت لاوی ذکر کرده‌اند او هرگز ازدواج نکرد و تا آخر عمر رابطه نزدیک خود را با مادرش رجینا کلاین اوکانر حفظ کرد.
او بیش از بیست داستان کوتاه و دورمان را درهنگام دست و پنجه نرم کردن با بیماری لوپوس به پایان برد سرانجام در سوم آگوست سال ۱۹۶۴ در بیمارستان بالدوین کانتی ایالت جورجیا زندگی او درسی و نه سالگی برای همیشه خاتمه یافت. او را در گورستان مموری هیل به خاک سپردند مادر او در سال ۱۹۹۷ از دنیا رفت اوکانر در خصوص توجه عمیقی که به فضای گروتسک در آثارش داشت چنین گفته‌است:. فضا و مکانیت آثار وی در محدوده شمالی حول محور شخصیتهایی با نقیصه‌های اجتماعی که بیشتری در میان مایه آن مواردی همچون بحث‌های قومی نژادی دور می‌زند اختصاص دارد. یکی از شاخصه‌های سبکی وی در آثارش دادن اطلاعات پراکنده به خواننده برای دادن نوعی قدرت پیشگوئی در اتفاقات و گره‌های دراماتیک در اثر است. بیشتر فضای آثار او حول عناصری است که او در زندگی خود نسبت به آنها بدبین بود. او می‌گوید: تلاش من بر این بوده تا به صورتی نیش دار به خوی بی‌رحم بشری که از آن به عنوان یک نمونه عالی یاد می‌شود بپردازم. او می‌نویسد: داستانهایم توصیفگر شرایط سختی هستند اما این مسئله سخت‌تر یا کمتر از آن در خصوص احساسات مسیحی نیست… وقتی می‌بینم این داستانها به صورتی ترسناک روایت می‌شوند از خواندنشان حالتی مسخره به من دست می‌دهد.
دوره فعالیت
اوکانر در خصوص توجه عمیقی که به فضای گروتسک در آثارش داشت چنین گفته‌است:. فضا و مکانیت آثار وی در محدوده شمالی حول محور شخصیتهایی با نقیصه‌های اجتماعی که بیشتری در میان مایه آن مواردی همچون بحث‌های قومی نژادی دور می‌زند اختصاص دارد. یکی از شاخصه‌های سبکی وی در آثارش دادن اطلاعات پراکنده به خواننده برای دادن نوعی قدرت پیشگوئی در اتفاقات و گره‌های دراماتیک در اثر است. بیشتر فضای آثار او حول عناصری است که او در زندگی خود نسبت آنها بدبین بود. او می‌گوید: تلاش من بر این بوده تا به صورتی نیش دار به خوی بی رحم بشری که از آن به عنوان یک نمونه عالی یاد می‌شود بپردازم. او می‌نویسد: داستانهایم توصیفگر شرایط سختی هستند اما این مسئله سخت‌تر یا کمتر از آن در خصوص احساسات مسیحی نیست… وقتی می‌بینم این داستانها به صورتی ترسناک روایت می‌شوند از خواندنشان حالتی مسخره به من دست می‌دهد.
نام دو رمان او عبارتند از: شهود (۱۹۵۹) خشونت را تاب بیاور (۱۹۶۰) و داستانهای کوتاه وی از این قرار می‌باشد: انسان خوب چه دیریاب است (۱۹۵۹) و هر چه آغاز می‌شود پایانی دارد (که پس از مرگ او در سال ۱۹۶۵ انتشار یافت).
او عمیقاً دارای احساسات مذهبی بود و گرایش‌های تومیستی وی، او را در برابر خدا خاضع می‌ساخت. در دوران معاصر در حوزه ادبیات نویسنده را مانند او با دغدغه‌های زهد مآبانه نمی‌توان سراغ گرفت. البته نتایج تحقیقات روانشناس معروف امرسون در خصوص زندگی و آثارش این نظریه را که ضعف جسمانی و تا حدود زیادی بر روی این خصائص تأثیر داشته را تا حدود زیادی تأیید کرد.
تام اوز
تام اوز (Tom Eaves؛ زادهٔ January 14, 1992) یک بازیکن فوتبال است.
خط گوتنبا
خط گوتنبا یک خط آهن وابسته به شرکت راه‌آهن مرکزی ژاپن است که ایستگاه کوزو در اوداوارا، کاناگاوا را به ایستگاه نومازو از طریق ایستگاه گوتنبا متصل می‌کند.
الکساندر راماتی
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به سازمان مخفی آسیزی اشاره نمود.
آلن دانیلو
آلن دانیلو (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۰۷− درگذشتهٔ ۲۷ ژانویه ۱۹۹۴) تاریخ‌نگار، پژوهشگر موسیقی، موسیقی‌شناس و هندشناس اهل فرانسه بود. در سال ۱۹۹۱ بالاترین نشان آکادمی ملی موسیقی، رقص و نمایش هند به وی اعطا شد.
زندگی‌نامه
آلن دانیلو ۴ اکتبر سال ۱۹۰۷ میلادی در نویی-سور-سن پاریس متولد شد. او تحصیلات خود را در مؤسسهٔ سنت کروکس نوتردام در نویی-سور-سن فرانسه و کالج سینت جان آمریکا گذراند. وی در جوانی آواز را زیر نظر چارلز پانزرا، رقص کلاسیک را از نیکلاس لگات و آهنگسازی را از مکس د اولون فرا گرفت. پس از آن، او به‌طور حرفه‌ای با رقصنده‌هایی همچون فلوریا کپسالی و مارجوری داو به روی صحنه رفت. او همچنین به نواختن پیانو و آواز مشغول شد.
او در سال ۱۹۳۲ به همراه شریک زندگی‌اش رایموند بورنیر، عکاس سوئیسی، ابتدا به عنوان بخشی از یک سفر ماجراجویی به هند رفتند و شیفتهٔ هنر و فرهنگ هندی شدند. دانیلو و بونیر از نخستین غربی‌هایی بودند که از مجموعه آثار تاریخی خاجوراهو بازدید کردند. دانیلو در این سفر با رابیندرانات تاگور شاعر، نمایشنامه‌نویس، فیلسوف و موسیقی‌دان سرشناس هندی آشنا شد. ارتباط نزدیک وی با تاگور سبب شد تا به سمتِ مدیریت مدرسه موسیقی تاگور دست یابد. وی پس از آن، در سال ۱۹۳۵ به دانشگاه هندوی بنارس راه یافت و در آنجا موسیقی هندو، زبان و ادبیات سانسکریت، فلسفه هندو و دین هندو را به مدت ۱۵ سال تحصیل کرد. آلن دانیلو در سال ۱۹۴۹، به عنوان استاد تحقیق در دانشگاه منصوب شد، پستی که تا سال ۱۹۵۳ در آن سمت بود. او همزمان به عنوان مدیر کالج موسیقی هند به فعالیت‌های خود ادامه داد. در طول این سال‌ها، او موسیقی سنتی هند را نزد شیوندرانات آموخت و نواختنِ ساز وینا، از سازهای موسیقی سنتی هندی را فرا گرفت. او همچنین به زبان‌های هندی، سانسکریت و فلسفهٔ هندی مسلط شد.
وی پس از بازگشت به اروپا در سال ۱۹۶۰، به عنوان مشاور شورای بین‌المللی موسیقی یونسکو منصوب شد که منجر به گردآوری تعداد زیادی از آثار موسیقی سنتی مانند مجموعه یونسکو: گلچین موسیقی مشرق زمین، اطلس موسیقی و … شد. آلن دانیلو در سال ۱۹۶۳، بنیانگذار و مدیر مؤسسه بین‌المللی مطالعات و اسناد موسیقی تطبیقی (IICMSD) در برلین غربی شد و تا سال ۱۹۷۷ در این مرکز فعالیت‌های خود را ادامه داد. وی همچنین از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹ مدیر مرکز بین‌المللی موسیقی تطبیقی ونیز (IISMC) بود. او بیش از سی کتاب در زمینه موسیقی و فرهنگ هند نوشت و به سبب فعالیت‌هایش در زمینهٔ موسیقی، چندین جایزه دریافت کرد.
ارتباط دانیلو با موسیقی سنتی ایران
آلن دانیلو در سال ۱۳۴۰ به ایران سفر کرد و در کنگرهٔ بین‌المللی موسیقی تهران حاضر شد. موضوع اصلی این کنگره، تحت عنوان «حفظ شکل‌های سُنتی موسیقی عالمانه و مردمی در کشورهای شرق و غرب» مطرح شد. دیدگاه دانیلو بیانگر ضرورت ترویج ارزش‌های خاصی، همچون «سُنت» و «اصالت» بود و هر گونه دورگه‌سازی میان موسیقی غرب و شرق را رد می‌کرد. دانیلو اصطلاح «موسیقی کلاسیک» را معادل با اصطلاح «موسیقی سُنتی» قرار داد و آنها را در تضاد با موسیقی سبُک و پاپ (مردم‌پسند) قرار داد. او در این رابطه گفته است:
آلن دانیلو همچنین یک مجموعهٔ ۱۰ جلدی از موسیقی کشورهای شرقی با عنوان سنت‌های موسیقی گردآوری کرد. در این مجموعه، موسیقی ۱۰ کشور شرقی هر کدام در یک جلد مورد بررسی قرار می‌گرفت و نام هر کشور را زیر این عنوان روی جلد کتاب مربوط به خودش درج می‌شد. هنگامی که داریوش صفوت با کمک موسیقی‌شناس سرشناس دانشگاه سوربن «نلی کارن»، کتاب در مورد موسیقی ایرانی را به اتمام رساندند؛ این کتاب مطابق عرف مجموعه ۱۰ جلدی آلن دانیلو تحت عنوان سنت‌های موسیقی ایران یا موسیقی سنتی ایران در سال ۱۳۴۵ به چاپ رسید و ناشر آن کتاب را برای یافتن بازار فروش به ایران نیز ارسال کرد. بدین ترتیب چون این کتاب هم کتاب مهمی بود و هم مقدمه‌ای برای تأسیس مرکز حفظ و اشاعه موسیقی شده بود، عملاً واژهٔ «موسیقی سنتی» به واژهای فارسی در ایران راه یافت و متداول شد.
آلن دانیلو با شناختی که از موسیقی و موسیقی‌دانان ایرانی پیدا کرده بود در مورد شخصیت هنری ابوالحسن صبا چنین گفت:
چنگ گربه (ترانه)
«چنگ گربه» تک‌آهنگی از تد نیوجنت است که در سال ۱۹۷۷ میلادی منتشر شد.
یاگو گونزالس
یاگو گونزالس (Yago González؛ زادهٔ November 6, 1979) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه ورزشی کیتچی، باشگاه فوتبال هنگ کنگ رنجرز، و باشگاه فوتبال زامورا اشاره کرد.
تووست، کارولینای شمالی
تووست شهری در ایالت کارولینای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۴۵۰ نفر بوده‌است.
اچ‌دی ۲۲۰۷۶۶
اچ‌دی ۲۲۰۷۶۶ یک ستاره است که در صورت فلکی دلو قرار دارد.
در عشق هر چیزی به حق است
در عشق هر چیزی به حق است فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی اسکات مارشال است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوون بنجامین، کریستینا ریچی، کریس وایلد، متیو لیلارد، سدریک اینترتینر، لوئیز گریفیث، مارتین کلبا، آن مارگرت، بیل انگوال و دیو شریدن ایفای نقش کرده‌اند.
کپک سیاه سنجاقی
کپک سیاه سنجاقی نام یک سرده از تیره سنجاقی‌کپکان است.
خورخه بورلی
خورخه اُراسیو بورلی (Jorge Horacio Borelli؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سن لورنزو، باشگاه فوتبال راسینگ کلاب، ریور پلاته و تیم ملی فوتبال آرژانتین اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
وی کویو
وی کویو (Wei Qiuyue؛ زادهٔ September 26, 1988) بازیکن والیبال تیم ملی جمهوری خلق چین است. وی در قهرمانی جهان ۲۰۱۰ به عنوان بهترین پاسور مسابقات انتخاب شد. او در المپیک ۲۰۰۸ در ترکیب تیم ملی چین حضور داشت و به همراه دیگر بازیکن‌ها به مدال برنز دست یافت.
کیوهی سوگیورا
کیوهی سوگیورا (Kyohei Sugiura؛ زادهٔ January 11, 1989) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویسل کوبه و باشگاه فوتبال کاوازاکی فرونتال اشاره کرد.
زاویه فضایی
در هندسه، زاویهٔ فضایی، که معمولاً با \Omega نشان داده می‌شود، زاویه‌ای در فضای سه‌بعدی است که یک جسم روی یک نقطه را می‌پوشاند. این زاویه نشان می‌دهد که آن جسم از دید بیننده‌ای که از آن نقطه به جسم می‌نگرد چه‌قدر بزرگ می‌آید. برای نمونه، جسم کوچکی در فاصلهٔ نزدیک می‌تواند همان زاویهٔ فضایی‌ای را بپوشاند که جسم بزرگی در دوردست می‌تواند. اگر جسم را روی سطح کره‌ای به مرکز آن نقطه تصویر کنیم، زاویهٔ فضایی جسم متناسب است با مساحت بخشی از کره که جسم پوشانده است، تقسیم بر شعاع کره به توان دو:
که در این رابطه k ضریب تناسب است.
یکای سنجش زاویهٔ فضایی در سیستم استاندارد بین‌المللی واحدها استرادیان است. در یکای استرادیان، ضریب تناسب k برابر با یک است.
در مختصات کروی، جزء زاویهٔ فضایی برابر با است.
قوری راسل
قوری راسل، که آن را «قوری چای آسمانی» نیز خوانده‌اند، تمثیلی است که ابتدا توسط فیلسوف معاصر برتراند راسل (۱۸۷۲–۱۹۷۰ میلادی) بیان شد، که توضیح می‌دهد که بار اثبات فلسفی به دوش شخصی است که ادعای ابطال‌ناپذیر می‌کند، نه که بار ردکردن ادعا به دوش دیگران منتقل شود.
راسل به‌خصوص تمثیل خود را در زمینه دین اعمال کرد. او نوشت: اگر قرار بود که او، بدون ارائه اثبات، مدعی شود که یک قوری چایِ بیش از حد کوچک که نمی‌توان آن را توسط تلسکوپ‌ها دید، در جایی در فضای میان زمین و مریخ، به دور خورشید می‌گردد، نمی‌توانست از کسی انتظار داشته باشد تا او را صرفاً چون مدعایش را نمی‌توان رد کرد، باور کند.
قوری چای راسل همچنان در مباحثات در مورد وجود خدا مورد توسل قرار می‌گیرد، و در حوزه‌ها و رسانه‌های گوناگون مؤثر واقع شده‌است.
منظور از آن، ردّ نظری بود که ارائهٔ دلیل بر نبود خدا یا بار اثبات فلسفی را بر عهدهٔ شکاکان می‌داند. راسل، توضیح می‌دهد که بار اثبات ادعایی غیرقابل ابطال، بر عهده مدعی است و نه دیگران.
شرح
راسل، در مقاله‌ای تحت عنوان «آیا خدایی هست؟»، ―که به سفارش مجله ایلاستریتد در ۱۹۵۲ میلادی نوشت و هرگز منتشر نشد― چنین نوشت:
تمثیل «قوری چای‌باوری» راسل، در مقابله با مذهب، همچنان شالوده بسیاری از مناظره‌ها میان باورمندان و دگراندیشان است. ریچارد داوکینز از این قیاس، در کتاب معروف خود، یعنی کشیش شیطان، استفاده کرده‌است.
داوکینز، به خاطر استفاده از قیاس قوری چای‌باوری، مورد انتقاد برخی از مذهبیان-از جمله آلیستر مک گرات در کتاب 《توهم داوکینز》 قرار گرفت.
با استقبال از مفهوم «قوری چای‌باوری»، تقلیدهای دیگری انجام گرفته که از جمله می‌توان به اسب تک‌شاخ صورتی نامرئی، هیولای اسپاگتی پرنده و اژدها در گاراژ من اشاره کرد.
همچنین منتقد ادبی جیمز وود می‌گوید:
اریک ریتان فیلسوف آمریکایی دربارهٔ قوری راسل می‌گوید:
کوهسار (البرز)
کوهسار شهری در استان البرز ایران است. این شهر در شهرستان ساوجبلاغ قرار دارد. شهر کوهسار در ۱۳ کیلومتری شمال شرقی مرکز شهرستان ساوجبلاغ واقع شده است. آب و هوای این شهر معتدل کوهستانی است. گذر رودخانهٔ کردان‌رود از حاشیه شرقی این شهر، به جاذبه‌های آن افزوده است. شهر کوهسار در ۲۵ کیلومتری شمال غربی مرکز استان (کرج) واقع شده است. این شهر در تیر ماه سال ۱۳۸۴ خورشیدی با ادغام دو روستای اصلی بنام های چندار و قلعه سلیمان خانی و تعداد ۷ روستای فرعی بنام های خوروین و شنده و ازنق و هرجاب و کردان و بانوصحرا و باغبان‌کلا از توابع شهرستان ساوجبلاغ تشکیل شد. در ابتدا روستای کوشک زر نیز جز شهر کوهسار بوده که در سال ۱۳۹۳ این منطقه به شهرداری شهر مهستان الحاق گردید، گنج‌تپه و سیاه‌تپه خوروین از مناطق آثار باستانی پیرامون این شهر است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۷۷۶۹ نفر بوده است.
تپه باغ رسول
تپه باغ رسول مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تفرش، بخش فراهان، دهستان فرمهین، روستای کودزر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۰۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ناصر پلنگی
ناصر پلنگی زاده ۱۳۳۶ شهر همدان نقاش، مجسمه‌ساز و مدرس دانشگاه است.
زندگی‌نامه
دیوار نگاره مسجد جامع خرمشهر در زمان جنگ ایران و عراق از معروفترین آثار ناصر پلنگی به‌شمار می‌رود. این دیوارنگاره‌ها پس از پایان جنگ و بازگشت پلنگی به ایران، توسط خود او بازسازی و مرمت شد
وی فارغ‌التحصیل رشته کارشناسی نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است و دوره کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه تربیت مدرس به پایان رساند.
نمایشگاه زنان در جنگ ایران و عراق شامل عکس و طراحی در نگارخانه فویر دانشکده هنر استرالیا در سال ۱۳۸۶ و مکاشفات، عکس، رسانه و نقاشی در موزه تاریخ سنگاپور در سال ۱۳۸۶ از جمله فعالیت‌های اوست.
کلبسیلا واری کولا
کلبسیلا واری کولا (Klebsiella variicola) یک گونه باکتری گرم منفی و غیر متحرک متعلق به سرده کلبسیلا است. این باکتری ابتدا به عنوان بیماریزای خوش‌خیم در گیاهان شناخته شد اما امروزه بیماریزایی آن در انسان و گاو نیز مشخص‌شده است.
معرفی
این باکتری به عنوان یک باکتری عضو سرده کلبسیلا در سال ۲۰۰۴ میلادی کشف شد. این باکتری مانند سایر کلبسیلاها، شباهت‌های زیادی به کلبسیلا پنومونیه دارد. گرم منفی، میله‌ای شکل و غیر متحرک می‌باشد و به وسیلهٔ یک کپسول پلی ساکاریدی پوشیده شده است.
میزبان
گیاهان مختلفی مانند درخت موز و گیاه نیشکر میزبان این باکتری هستند. برخی سویه‌های آن نیز موجب بیماریزایی در انسان می‌شوند. آن‌ها به عنوان پاتوژن‌های فرصت طلب در بدن حضور دارند. کلبسیلا واری کولا همچنین از بدن گاو مبتلا به ورم پستان نیز جداسازی شده است.
الیةالحمل
اَلیـَةالحَمل (دُنبه بره) یا تتا مار یک ستاره است که در صورت فلکی مار قرار دارد.
والتر فون لوتویتس
دوران کودکی
لوتویتس در ۲ فوریه ۱۸۵۹ در شهر کروچ‌بورگ واقع در سیلزی علیا که آن زمان جزوی از پروس (امروز با نام بوگاچیتسا (استان اوپوله) جزوی از لهستان) بود به دنیا آمد.
او از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۷ مشغول آموزش‌های نظامی بود و پس از دریافت درجه افسری از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ در دانشکده جنگ پروس مشغول به تحصیل شد. او از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۲ واحدهای گوناگونی را فرماندهی نمود تا اینکه در این سال به ستاد کل آلمان پیوست. ویلهلم، ولیعهد آلمان در توصیف لوتویتس می‌گوید: «مردی مناسب‌تر از فرماندهان ارتش مانند گبهارد لبرشت فون بلوشر و آوگوست نایدهارت فن گنایزناو برای فرماندهی نیروها.»
جنگ جهانی اول
در جنگ جهانی اول لوتویتس سمت‌های بلندپایه نظامی گوناگونی را به عهده داشت. از ۲ اوت تا ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش چهارم امپراتوری آلمان بود. سپس تا ۲۸ ژوئن ۱۹۱۵ فرمانده لشکر ۳۳ امپراتوری آلمان بود و بعد از آن لشکر ۲ پیاده‌نظام گارد امپراتوری آلمان را از ۲۹ ژوئن تا ۲۵ سپتامبر رهبری می‌نمود. او از ۲۲ دسامبر ۱۹۱۵ تا ۲۰ اوت ۱۹۱۶ فرماندهی سپاه دهم امپراتوری آلمان را در دست داشت و در نبرد دوم شامپانی شرکت کرد. لوتویتس در ۲۱ اوت ۱۹۱۶ به ریاست ستاد ارتش پنجم (که فرماندهی کل آن با شاهزاده ویلهلم بود) منصوب شد و به خوبی توانست عواقب منفی ناشی از ارسال تمام منابع نظامی به نبرد وردن را کاهش دهد.
در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۶ لوتویتس به فرماندهی سپاه سوم امپراتوری آلمان رسید. در ۲۶ اوت ۱۹۱۶ او به نشان پور لو مریت مفتخر شد که در مارس ۱۹۱۸ میلادی به دلیل نقشش در یورش بهاره آلمان «برگ بلوط» هم به این نشان اضافه گردید. لوتویتس در اوت ۱۹۱۸ به درجه ژنرال پیاده‌نظام رسید.
پس از جنگ
با بسته‌شدن پیمان آتش‌بس و شروع انقلاب آلمان در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸ شورای نمایندگان مردم لوتویتس را به فرماندهی کل قوا در برلین و حومه منصوب نمود. او در این سمت علاوه بر فرماندهی قوای ارتش، مسئولیت تمام واحدهای فرای‌کور را هم در این ناحیه به عهده داشت. او را به واسطه اتکا بسیارش به این نیروهای نظامی‌نما «پدر فرای‌کور» می‌خوانند.
در ژانویه ۱۹۱۹ میلادی لوتویتس به فرمان وزیر دفاع وقت گوستاو نسکه، با کمک فرای‌کورها خیزش ژانویه را سرکوب نمود. در مه ۱۹۱۹ دولت وقت آلمان او را به سمت فرمانده کل تمام قوای نظامی آلمان در هنگام بحران یا جنگ منصوب کرد. لوتویتس علی‌رغم آنکه یک مقام نظامی بود خواسته‌های سیاسی خارج از حوزه اختیارات خود مانند غیرقانونی کردن اعتصاب یا لغو بیمه بیکاری را داشت.
کودتای کاپ-لوتویتس
لوتویتس هم مانند بسیاری از اعضای رایشسور مخالف صریح پیمان ورسای بود که در ژوئن ۱۹۱۹ امضا شده بود. او نگران بود که مفاد پیمان موجب فروپاشی ارتش در دوره سازماندهی مجدد دچار فروپاشی شود. لوتویتس به خصوص از بخش‌هایی از پیمان، مانند کاهش نفرات ارتش آلمان به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، انحلال فرای‌کور و استرداد ۹۰۰ نفر که متفقین آن‌ها را به جنایت جنگی محکوم کرده بودند ناخشنود بود و قصد داشت از پیمان سرپیچی نماید. در نخستین اقدام، لوتویتس در ژوئیه ۱۹۱۹ در توطئه‌ای جهت جایگزینی دولت فریدریش ابرتر با یک دیکتاتوری نظامی دخیل بود.
در ۲۹ فوریه ۱۹۲۰ وریر دفاع نوسکه فرمان انحلال دوتا از مهم‌ترین واحدهای فرای‌کور با نام‌های بریگاد دریایی لوئن‌فیلد و بریگاد دریایی ایرهارت را صادر نمود. فرمانده تیپ ایرهارت با نام هرمان ایرهارت از این دستور سرپیچی نمود و در ۱ مارس بدون دعوت از نوسکه رژه‌ای را برگزار کرد. در این رژه لوتویتس اعلام کرد که از دست دادن چنین واحد مهمی را نمی‌پذیرد. نوسکه هم در پاسخ به این صحبت‌ها بریگادهای دریایی را از فرماندهی لوتویتس خارج نمود اما لوتویتس به این دستور توجهی نکرد، هرچند که به دیدار با رئیس‌جمهور موافقت نمود.
در عصر ۱۰ مارس لوتویتس به همراه تعدادی از افسران ستادش به دیدار رئیس‌جمهور رفت. رئیس‌جمهور از نوسکه هم دعوت کرده بود تا در این نشست حضور داشته باشد. لوتویتس ضمن تکیه برخواسته‌های احزاب دست‌راستی مواردی از خواسته‌های خود را نیز مطرح کرد. این خواسته‌ها عبارت بودند از: انحلال فوری مجلس ملی، برگزاری انتخابات جدید رایشتاگ، انتصاب تکنوکرات‌ها به عنوان وزرای امور خارجه، اقتصاد و دارایی، برکناری ژنرال والتر راینهارت از Chef der Heeresleitung، گماشتن لوتویتس به عنوان فرمانده عالی نیروهای نظامی و لغو دستور انحلال بریگادهای دریایی. رئیس‌جمهور و وزیر دفاع با این خواسته‌ها مخالفت نموده و وزیر دفاع به لوتویتس گفت که انتظار دارد او تا فردا استعفای خود را تقدیم کند.
لوتویتس به جای استعفا در ۱۱ مارس به دالگوو-دوبریتس رفت و از ایرهارت پرسید که می‌تواند همان شب برلین را اشغال نماید؟ ایرهارت در پاسخ گفت که نیاز به یک روز زمان دارد و می‌تواند در صبح ۱۳ مارس برلین را اشغال کند. لوتویتس فرمان اشغال برلین را داد و ایرهارت هم مشغول آماده‌سازی کارها شد. در این مرحله لوتویتس گروهی به نام انجمن ملی (Nationale Vereinigung) را هم وارد کودتا کرد. این گروه شامل ولفگانگ کاپ از حزب خلق ملی آلمان، ژنرال بازنشسته اریش لودندورف، والدمار پابست و تارگوت فون یاگو (آخرین رئیس پلیس برلین در دوران امپراتوری) می‌شد. هدف این گروه ایجاد یک دولت تمامیت‌خواه (نه سلطنتی) و بازگشت به ساختار فدرال زمان امپراتوری بود. لوتویتس از این افراد خواست تا آماده در دست گرفتن دولت در ۱۳ مارس باشند. خود لوتویتس هم هنوز از سمت خود برکنار نشده بود بلکه از ۱۱ مارس صرفاً به صورت موقت تعلیق گشته بود.
کودتاچیان اگرچه از حمایت بخش‌هایی از ارتش، نیروهای محافظه‌کار و سلطنت‌طلب برخوردار بودند اما نتوانستند بخش اداری دولت را با خود همراه کنند. اعتصاب عمومی که توسط دولت مشروع، اتحادیه‌ها و احزاب شد آغاز شد هم کشور را فلج نمود و راه را برای کودتاچیان دشوار نمود. کاپ پس از مذاکره با اعضای دولت مشروع که در برلین باقی مانده بودند در ۱۷ مارس استعفا داد اما لوتویتس تلاش کرد تا یک روز دیگر هم به عنوان دیکتاتور نظامی باقی بماند. هنگامی لوتویتس استعفا خویش را در ۱۸ مارس تقدیم نمود معاون صدراعظم آیگن شیفر ضمن پذیرش این استعفا (همراه با حقوق بازنشستگی کامل) به لوتویتس پیشنهاد نمود تا از کشور خارج شود تا هنگامی که مجلس در مورد عفو او تصمیم بگیرد. شیفر حتی به لوتویتس پیشنهاد داد که می‌تواند گذرنامه جعلی و پول برای او فراهم نماید.
پس از کودتا
با شکست کودتا لوتویتس ابتدا به ساکسونی و سپس به مجارستان رفت. گذرنامه جعلی او را هوادارانش در اداره مرکزی پلیس برلین فراهم نموده بودند. پس از صدور فرمان عفو عمومی لوتویتس در سال ۱۹۲۴ به آلمان بازگشته و به سیلزی رفت که در آنجا به حمایت از حزب خلق ملی آلمان می‌پرداخت اما دیگر از نظر سیاسی آنچنان فعال نبود. در سال ۱۹۳۱ او خواستار ایجاد جبهه هارتسبورگ شد و هنگامی که هیتلر در سال ۱۹۳۳ قدرت گرفت این موفقیت را به ویلهلم فریک تبریک گفت. کتاب او با نام Im Kampf gegen die November-Republik در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
زندگی شخصی
لوتویتس دوبار ازدواج نمود و از همسر اولش سه دختر و از همسر دومش یک پسر داشت. پسرش با نام اسمایلو فرایهر فون لوتویتس از فرماندهان ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم و پس از آن بود. یکی از دخترانش نیز با یکی از فرماندهان ارتش آلمان به نام کورت فن هامرشتاین-اکورد ازدواج نمود.
لوتویتس در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۲ در برسلاو درگذشت.
پنج روز، پنج شب
پنج روز، پنج شب (Пять дней, пять ночей) فیلمی در ژانر جنگی به کارگردانی لف آرنشتام است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد.
خاویر کامارا
خاویر کامارا (Javier Cámara؛ زادهٔ January 19, 1967) بازیگر و کارگردان اهل اسپانیا است.
او بازیگر فیلم‌های با او حرف بزن (۲۰۰۲)، تربیت بد (۲۰۰۴) و خیلی هیجان‌زده‌ام (۲۰۱۳) به کارگردانی پدرو آلمودوار بود و در مجموعهٔ تلویزیونی ۷ زندگی نیز هنرنمایی کرده‌است. وی همچنین ایفاگر نقش «کاردینال برناردو گوتیه‌رس» در سریال پاپ جوان و «گی‌یرمو پالوماری» (رئیس حسابداران کارتلِ کالی) در فصل سوم سریال نارکُس بود.
اوایل زندگی
او در آلبدا دِ ایرگوا واقع در استان لاریوخای اسپانیا زاده شد و بعدها به مادرید نقش مکان کرد تا در «مدرسهٔ هنرهای دراماتیک» تحصیل کند. وی مدتی به‌عنوان خوش‌آمدگو و راهنمای صندلی در «سینما فیگارو» در مادرید کار می‌کرد.
جوایز
وی تا کنون نامزد دریافت ۲۲ جایزه گوناگون شده و ۱۲ بار نیز برنده شده‌است. از جمله، در سال ۲۰۱۳ و در «۲۸مین دورهٔ جوایز گویا»، برندهٔ جایزهٔ «بهترین بازیگر مرد» شد.
جفت تانگانگا
جفت مانزامبی تانگانگا (Japhet Tanganga؛ زادهٔ March 31, 1999 ) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان، زیر ۱۹ سال انگلستان، و زیر ۲۰ سال انگلستان بازی کرده‌است.
زندگی معمولی
تانگانگا در هاکنی، لندن در یک خانواده کنگو یی متولد شد. وی در ادامه به آکادمی سیتی گریگ رفت و در ۱۰ سالگی به آکادمی جوانان تاتنهام پیوست.
عملکرد حرفه‌ای
در ژوئن ۲۰۱۹ قرارداد او با تاتنهام تا سال ۲۰۲۰ تمدید شد. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، او اولین حضور خود در جام EFL را در دیدار با کولچستر یونایتد تجربه کرد. او اولین بازی کامل خود در لیگ برتر ی خود را در ۱۱ ژانویه سال ۲۰۲۰ در ورزشگاه تاتنهام هاتسپر مقابل لیورپول انجام داد. سه روز بعد، او در بازی برگشت جام حذفی، ۹۰ دقیقه کامل مقابل میدلزبورو بازی کرد، که اسپورز با نتیجه ۲ بر یک به پیروزی رسید و به عنوان «بهترین بازیکن مسابقه» معرفی شد.
در ۲۷ جولای ۲۰۲۰، تانگانگا قرارداد جدیدی با تاتنهام امضا کرد که تا سال ۲۰۲۵ اعتبار دارد.
عملکرد بین‌المللی
تانگانگا نماینده سطح جوانان انگلیس در رده‌های زیر ۱۶سال، ۱۷سال، ۱۸سال، ۱۹سال و ۲۰ سال است. در سال ۲۰۱۷، او در مسابقات تولون شرکت کرد که انگلیس در آن به پیروزی رسید.
یاگو لوپز (بازیکن فوتبال)
یاگو لوپز (Iago López؛ زادهٔ April 6, 1999) بازیکن فوتبال است.
یواس‌اس مگوفین (ای‌پی‌ای-۱۹۹)
یواس‌اس مگوفین (ای‌پی‌ای-۱۹۹) یک کشتی بود که طول آن 455 ft بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
خضرآباد (عنبرآباد)
خضرآباد (عنبرآباد)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان عنبرآباد در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان محمدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۵۵ نفر (۳۵۶خانوار) بوده‌است.
قیفک‌داران
قیفک‌داران نام یک تیره از راسته سنجاقی‌کپک‌سانان است.