cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
شورش یهودیان علیه هراکلیوس
پس از نبرد انطاکیه در سال ۶۱۳میلادی، شهربراز نیروهایش را از طریق استان پالستینا سکوندا یا فلسطین دوم به استان پالستینا پریما یا فلسطین اول هدایت کرد. در سال ۶۱۴میلادی، شهربراز قیصریه دریایی، پایتخت اداری استان پالستینا پریما را تسخیر کرد. ارتش ایران توسط نیروهای یهودی به رهبری نحمیا بن هوشیل و بنیامین از طبریه تقویت شد و در مدت کوتاهی بدون مقاومت اورشلیم فتح شد. پس از چند ماه شورشی توسط مسیحیان رخ داد که طی آن نحمیا بن هوشیل و شورای شانزده نفره وی کشته شدند. مسیحیان توانستند مدت کوتاهی کنترل شهر را بدست بگیرند ولی نیروهای شهربراز شورش را سرکوب کردند.
کشتار مسیحیان اورشلیم
با توجه به گفته‌های اسقف و مورخ ارمنی، سبئوس، محاصره شهر منجر به مرگ ۱۷٬۰۰۰ مسیحی شد، بعضی از منابع مسیحی عدد اغراق‌آمیز ۹۰٬۰۰۰ کشته را عنوان کرده‌اند. همچنین جمعیتی به تعداد ۳۵٬۰۰۰ یا ۳۷٬۰۰۰ نفر از جمله پاتریارک زکریا به میان‌رودان تبعید شدند. ادعا شده‌است که اورشلیم توسط نیروهای شهربراز سوزانده شد که برخلاف این ادعا شهرسوزی گسترده و تخریب کلیسا در آن برهه تاریخی، توسط تحقیقات باستانشناسی اثبات نشده‌اند.
حمله یهودیان به صور
گروه‌های یهودی از اورشلیم، طبریه، جلیل، دمشق و حتی از قبرس متحد شدند تا به صور که جمعیت ۴۰۰۰ نفری از یهودیان در آن ساکن بودند، حمله کرده تا در شب عید پاک، مسیحیان را غافلگیر کنند. گفته می‌شود ارتش یهودی از ۲۰٬۰۰۰ نفر تشکیل شده بوده‌است. مسیحیان از این عملیات مطلع شدند و یهودیان شهر را به گروگان گرفتند. به همین دلیل مهاجمان یهودی، کلیساهای اطراف صور را نابود کردند، عملی که مسیحیان با کشتن دو هزار زندانی یهودی در مقابل آن انجام دادند که باعث شد برای حفظ جان یهودیان به گروگان گرفته شده، مهاجمین از حمله خود صرف‌نظر کنند. یهودیان امیدوار بودند که خسرو دوم به خاطر حمایتشان از وی، تمامی سرزمین اسرائیل به آن‌ها بدهد. در سال ۶۱۷میلادی، ایرانیان سیاست خود را عوض کرده و با مسیحیان علیه یهودیان هم‌داستان شدند، که این احتمالاً به دلیل فشار مسیحیان میان‌رودان و کلیساهای داخل ایران بوده‌است.
کشتار یهودیان اورشلیم
در سال ۶۲۲میلادی، هراکلیوس نیروهایش را برای بازپس‌گیری سرزمین‌هایی که ساسانیان فتح کرده بودند گسیل کرد. در سال ۶۲۸میلادی، پس از فروپاشی خسرو دوم، قباد دوم با هراکلیوس صلح کرد. در سفری که هراکلیوس به اورشلیم داشت، بنجامین از طبریه با وی مذاکره کرد و هراکلیوس دستور به عفو یهودیان داد در تاریخ ۲۱ مارس ۶۳۰میلادی، هراکلیوس همراه با صلیب راستین وارد اورشلیم شد که در پی آن یهودیان بسیاری به قتل رسیدند که باعث کاهش جمعیت یهودیان اورشلیم و جلیل شد. گفته می‌شود فقط یهودیانی که می‌توانستند به کوه‌ها و مصر فرار کنند جان سالم به در بردند.
پیامد جنگ
بعضی از مورخان معتقدند که جنگ باعث کاهش و تضعیف جمعیت مسیحی نه فقط در اورشلیم، بلکه در تمام خاورمیانه شد؛ و این موضوع به عاملی برای فتوحات اعراب مسلمان در سالهای بعد بدل گشت. با این حال، شواهد باستان‌شناسی گفته‌های نسخه‌های خطی باستانی را که از اضمحلال جامعه مسیحی در اورشلیم می‌گویند تأیید نمی‌کنند.
کاشگائی
کاشگائی، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۱ نفر (۷۲ خانوار) بوده‌است.
تونی تاکر
تونی تاکر (Tony Tucker؛ زادهٔ December 27, 1958) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
آنگورا، مینه‌سوتا
آنگورا (به انگلیسی: Angora) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ناحیه آنگورا واقع شده‌است. آنگورا ۴۰ نفر جمعیت دارد و ۴۱۲٫۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
توماس رنو
توماس رنو (Thomas Renault؛ زادهٔ March 5, 1984) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
توماس رگنیر
توماس رگنیر (Thomas Régnier؛ زادهٔ March 11, 1984) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلرمون فوت، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال استاد رنس، و باشگاه فوتبال سوشو اشاره کرد.
تیموتی بک
تیموتی بک (Timothy Beck؛ زادهٔ January 2, 1977) دونده، و ورزشکار دو و میدانی اهل پادشاهی هلند است.
بنی پارت
بنی پارت (Benny Paret; March 14, 1937 – 1937:3:14, April 3, 1962) بوکسور اهل کوبا بود.
دنیل سارمینتو ملیان
دنیل سارمینتو ملیان (Daniel Sarmiento Melián؛ زادهٔ August 25, 1983) بازیکن هندبال اهل اسپانیا است.
کلاشتر (ناحیه پلزن-جنوبی)
کلاشتر یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. کلاشتر ۸٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۳ نفر جمعیت دارد و ۴۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دنیل سارمینتو ملیان
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه هندبال بارسلونا اشاره کرد.
توماس سکی
توماس سکی (Thomas Secchi؛ زادهٔ June 19, 1997) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
اسم من دلقک
اسم من دلقک یا نام من ژوکر است فیلمی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی راج کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کاپور، سیمی گریوال، مانوج کومار، دهر مندرا، ریشی کاپور، دارا سینگ، پادمینی، راجندرا کومار ایفای نقش کرده‌اند.
خط مشی کیفیت
خط مشی کیفیت یا بیانیه مدیریت کیفیت (Quality policy)، سندی است که در سیستم مدیریت کیفیت توسط مدیریت ارشد سازمان تدوین می‌شود و رهنمودها و سیاستهای سازمان را در مورد کیفیت بیان می‌کند. این سند یکی از موارد مدیریت استراتژیک است.
دیو دافیلد
دیو دافیلد (David Duffield؛ زادهٔ September 21, 1941) کارآفرین و سرمایه‌دار اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۲۰۰۵ شرکت ورک‌دی را تأسیس کرد.
پل دره‌گذر
پل دره‌گذر (Viaduct) یا راه‌بُر، پلی است که از چند دهنه کوچک تشکیل شده تا از روی یک دره (خشک یا تر) بگذرد یا یک روگذر یا پل هوایی بسازد. از این اصطلاح برای اشاره به روگذر ریلی در مقابل تقاطع هوایی یا پل راه‌آهنی که یک خط دارد، استفاده می‌شود.
کلمه ویاداکت (viaduct) از کلمه لاتین ویا (via) به معنای جاده و دوسر (ducere) به معنای هدایت‌کردن گرفته شده‌است. در روم باستان از این اصطلاح استفاده نمی‌شده و این کلمه در سده نوزدهم از کلمه آباره (aqueduct) مشتق شد. مانند آباره‌های رومی بسیاری از پل‌های دره‌گذر اولیه دارای قوس‌ها و طاق‌هایی با طول تقریباً برابر بودند.
ماساناگا کاگیاما
ماساناگا کاگیاما (Masanaga Kageyama؛ زادهٔ May 23, 1967) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز و باشگاه فوتبال جف یونایتد ایچیهارا چیبا اشاره کرد.
منظوری
منظوری، روستایی از توابع بخش زابلی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان زابلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۲ نفر (۴۵خانوار) بوده‌است.
قلعه تانابه
قلعه تانابه یک قلعه ژاپنی است که در استان کیوتو، شهر مایزورو، کیوتو قرار دارد.
جان کوالن
جان کوالن (John Qualen; December 8, 1899 – 1899:12:8, September 12, 1987) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
کوزلوویتسه (ناحیه پلزن-جنوبی)
کوزلوویتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. کوزلوویتسه ۳٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸۷ نفر جمعیت دارد و ۴۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فران سوله
فران سوله (Ferran Solé؛ زادهٔ August 25, 1992) بازیکن هندبال اهل اسپانیا است.
ماسانوبو کوماکی
ماسانوبو کوماکی (Masanobu Komaki؛ زادهٔ April 28, 1992) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
تیوکسبری (نام خانوادگی)
تیوکسبری نام خانوادگی است که از شهر تیوکسبری در گلاسترشر گرفته شده‌است. افراد سرشناس با این نام خانوادگی عبارتند از:
بیرگارتن
بیرگارتن (معنی تحت‌الفظی به فارسی: باغ آبجو) (آلمانی Biergarten، انگلیسی Beer garden) محلی است که معمولاً در فضای باز قرار دارد و در آن آبجو و غذای محلی، معمولاً روی میزهای اشتراکی، سرو می شوند. افراد برای دورهمی به بیرگارتن می روند و معمولاً تفریحاتی مثل بازی ها، موسیقی و آواز در آن رواج دارد.
بیرگارتن ها ریشه در شهر مونیخ، مرکز ایالت باواریای آلمان دارد.
خوسه ناپولس
خوسه ناپولس (José Nápoles; April 13, 1940 – 1940:4:13, August 16, 2019) بوکسور اهل کوبا بود.
چشمه هان
چشمه هان، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۰ نفر (۶۱ خانوار) بوده‌است.
توماس فرناندز
توماس فرناندز (Thomas Fernandez؛ زادهٔ August 3, 1970) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی و باشگاه فوتبال تولوز اشاره کرد.
آنتلوپ، کانزاس
آنتلوپ (به انگلیسی: Antelope) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماریون، کانزاس واقع شده‌است. آنتلوپ ۴۱۷٫۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کرامولین (ناحیه پلزن-جنوبی)
کرامولین یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. کرامولین ۳٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۸ نفر جمعیت دارد و ۵۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لایحه آزادی اطلاعات
لایحه آزادی اطلاعات، قانون آزادی اطلاعات فدرال ایالات متحده است که مستلزم افشای کامل یا جزئی اطلاعات و اسناد منتشر نشده قبلی است که توسط دولت، ایالت یا سایر مقامات عمومی ایالات متحده در صورت درخواست کنترل می شود.این قانون اطلاعات رسمی را که مشمول افشا هستند، تشریح می‌کند، روش‌های افشا را تشریح می‌کند، و شامل ۹ معافیت است که دسته‌هایی از اطلاعات را که مشمول افشا نیستند، تعریف می‌کند. هدف از این لایحه شفاف‌تر کردن وظایف سازمان‌های دولتی ایالات متحده بود تا عموم مردم آمریکا بتوانند مشکلات موجود در عملکرد دولت را آسان‌تر شناسایی کنند و بر کنگره، مقامات سازمان‌ها و رئیس‌جمهور فشار بیاورند تا به آنها رسیدگی کنند. این لایحه بارها توسط قوه مقننه و مجریه تغییر کرده است.
بخش واباش، شهرستان دارک، اوهایو
بخش واباش (به انگلیسی: Wabash Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دارک، اوهایو واقع شده‌است. بخش واباش ۵۶٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸۷ نفر جمعیت دارد و ۳۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لایحه آزادی اطلاعات
این لایحه معمولاً به دلیل استناد توسط سازمان‌های خبری برای گزارش هایشان شناخته می‌شود، اگرچه چنین استفاده‌هایی کمتر از ۱۰٪ کل درخواست‌هایی را تشکیل می‌دهند - که اغلب توسط مشاغل، شرکت‌های حقوقی و افراد انجام می‌شود.
محدوده
این قانون به صراحت فقط در مورد سازمان های دولتی زیر مجموعه قوه مجریه اعمال می شود. این سازمان ها بر اساس چندین دستور ملزم به رعایت درخواست عمومی درباره اطلاعات هستند.علاوه بر عمومی و در دسترس قرار دادن کلیه مراحل اداری و فنی برای درخواست اسناد از آن سازمان، سازمان ها نیز به دلیل ممانعت از روند دادخواست برای اطلاعات مشمول مجازات می شوند. بر اساس این قانون، اگر "کارکنان سازمان در رابطه با امتناع از ارائه اسناد خودسرانه عمل کرده باشند، وکیل ویژه باید سریعاً رسیدگی را آغاز کند تا مشخص شود آیا اقدامات انضباطی علیه افسر یا کارمندی که مسئول اصلی این توقیف بوده است انجام گرفته است یا خیر." به این ترتیب، در صورت وجود سوء ظن به دستکاری غیرقانونی یا تأخیر در ارسال سوابق، برای کسی که به دنبال اطلاعات است، می توان به دادگاه فدرال مراجعه کرد.با این حال، ۹ معافیت درباره مسائل حساس و حقوق شخصی وجود دارد که به شرح زیر می باشد:
قانون سازماندهی مجدد پستی در سال ۱۹۷۰، خدمات پستی ایالات متحده را از افشای "اطلاعات دارای ماهیت تجاری، از جمله اسرار تجاری، خواه از شخصی خارج از خدمات پستی به دست آمده یا نه، که تحت رویه کاری عادی، به طور عمومی افشا نمی شود" مستثنی می کند.
ماسانوبو ماتسوفوجی
ماسانوبو ماتسوفوجی (Masanobu Matsufuji؛ زادهٔ April 27, 1992) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
کرمیت سینترون
کرمیت سینترون (Kermit Cintrón؛ زادهٔ October 22, 1979) بوکسور اهل پورتوریکو بود.
هیزآباد بالا
هیزآباد بالا، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷۹ نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌است.
روابط ارمنستان و سوریه
روابط سوریه-ارمنستان و سوریه روابط خارجی بین ارمنستان و سوریه است. ارمنستان سفارتی در دمشق و کنسولگری ای در حلب دارد. سوریه در ۱۹۹۷ در ایروان سفارتی گشود. فاروق الشرع وزیر امور خارجه سوریه در ۱۹۹۲ از ارمنستان بازدید کرد.
آنتلوپ سنتر، کالیفرنیا
آنتلوپ سنتر (به انگلیسی: Antelope Center) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا واقع شده‌است. آنتلوپ سنتر ۸۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پاکت کاغذی
پاکت کاغذی (Paper bag) پاکت یا کیفی است که از کاغذ، عموماً کاغذ کرافت ساخته شده باشد. پاکت‌های کاغذی اغلب به عنوان کیسه خرید، پاکت بسته‌بندی و ساک استفاده می‌شود.
خواجه محمد صفوی
خواجه محمد صفوی پسر شیخ جنید، رهبر طریفت طریقت صفویه بود (۱۴۴۷–۱۴۶۰) بود که از یکی از همسران صیغه‌ای چرکس او متولد شده بود. او (نا) برادری بزرگ‌تر شیخ حیدر بود، جانشین شیخ جنید به عنوان رهبر صفویه، و به این ترتیب عمو بنیانگذار سلسله صفوی، اسماعیل، بود. او یک برادر دیگر به نام خواجه جمشید داشت که در یکی از مبارزات شیخ حیدر در جنوب داغستان کشته شده بود. تنها خواهر بازمانده خواجه محمد، شاه‌پاشا خاتون، با محمد بیگ تالش، یک فرمانده نظامی اهل خلخال که بعدها سرپرست (تبدیل لله) اسماعیل اول شد و نقش محوری در رسیدن او به قدرت در اوایل قرن شانزدهم میلادی داشت ازدواج کرده بود
ماسانوری آبه
ماسانوری آبه (Masanori Abe؛ زادهٔ December 25, 1991) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
خواجه محمد صفوی
منابع
<references group="" responsive=""/>
بخش واشینگتن، شهرستان آگلایزه، اوهایو
بخش واشینگتن (به انگلیسی: Washington Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوگلایز واقع شده‌است. بخش واشینگتن ۸۰٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۸۷۴ نفر جمعیت دارد و ۲۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماسانوبو ماتسونامی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گامبا اوساکا اشاره کرد.
سارا جین دیاز
سارا جین دیاز (زاده December 3, 1982) بازیگر، موسیقی‌دان هندی است.
لوژانی (ناحیه پلزن-جنوبی)
لوژانی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. لوژانی ۹٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳۲ نفر جمعیت دارد و ۳۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرانک دوبوسک
فرانک دوبُسک (زاده ۷ نوامبر ۱۹۶۳) بازیگر فرانسوی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم آستریکس در بازی‌های المپیک، ایزنوگود و معجون زمان ۴ اشاره کرد.
گیلتخت
گِیلتَخت (Gaeltacht) یک اصطلاح ایرلندی است که به‌طور جداگانه به هر منطقه یا در مجموع به تمام مناطقی که دولت زبان ایرلندی را به عنوان زبان محلی یا زبان خانگی غالب به رسمیت می‌شناسد، اشاره می‌کند.
مناطق گیلتخت برای نخستین بار در دهه ۱۹۲۰ در سال‌های آغازین دولت آزاد ایرلند، به دنبال احیای گیلیک، به عنوان بخشی از سیاست دولت با هدف بازگرداندن زبان ایرلندی، ایجاد شدند.
اکنون مشخص شده‌است که گیلتخت با زوال جدی زبانی تهدید می‌شود. پژوهش‌های منتشرشده در سال ۲۰۱۵ نشان داد که از ۱۵۵ حوزه انتخاباتی در گیلتخت، تنها در ۲۱ حوزه روزانه دو سوم یا بیشتر از مردم به ایرلندی سخن می‌گویند. دو سوم از نظر برخی دانشگاهیان به عنوان نقطه عطفی برای بقای زبان تلقی می‌شود.
گورناگ (مهرستان)
گورناگ، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۳ نفر (۵۰ خانوار) بوده‌است.
بزگان (جلال‌آباد)
جمعیت
این روستا در دهستان زابلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
هوی کرل
هَوی کَرِل (חוי כראל) استاد فلسفه در دانشگاه بریستول است.
تحصیلات و شغل
علائق و تحقیقات کرل بیشتر در مورد فلسفه پزشکی، پدیدارشناسی، فلسفه مرگ، بی عدالتی معرفتی و سلامتی، بیماری، کودکان و فیلم و فلسفه است. کرل برای کار و تحقیقات خود در زمینه پدیدارشناسی بیماری جسمانی شناخته شده‌است، و پروژه AHRC خود را با بودجهٔ خویش در مفاهیم سلامت و بیماری (از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۰۱) به رهبری گرفت؛ همچنین بنیاد «لورهولم تراست» را از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ تأمین مالی کرد. وی از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ بورسیه تحصیلی میان دوره شغلی آکادمی بریتانیا را دارا بود و در حال حاضر در مؤسسه تحقیقاتی-خیریهٔ ولکام تراست، دارای پروژه بودجه جایزه محقق ارشد برای پروژهٔ «زندگی نفس» می‌باشد.
در سال ۲۰۰۶، کرل به بیماری لمفانجولیومایومتوزیس (LMA)، یک بیماری ریه محدود کننده زندگی مبتلا شد. بسیاری از آثار و فعالیت‌های دانشگاهی او نشان دهندهٔ تجربیات زندگی خود او به عنوان یک بیمار است.
سیاه‌چاله (مجموعه نمایش خانگی)
سیاه‌چاله یک سریال کمدی اجتماعی به کارگردانی حسین نمازی و تهیه‌کنندگی سعید خانی است. پخش این مجموعه در اردیبهشت ۱۴۰۲ از پلتفرم فیلم‌نت آغاز شد.
داستان
این فیلم، قصه زندگی مردی به نام جمشید را به تصویر می‌کشد که در شصت سالگی درگیر بیکاری و اجاره‌نشینی است. او در شرایطی که به اجبار، راهی خانه پدری در خارج شهر می‌شود. اما با فهمیدن وجود لوله‌های انتقال نفت پالایشگاه، همه چیز طور دیگری رقم می‌خورد…
هری گرب
هری گرب (Harry Greb; June 6, 1894 – 1894:6:6, October 22, 1926) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
میخولوپی (ناحیه پلزن-جنوبی)
میخولوپی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. میخولوپی ۱۲٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۹ نفر جمعیت دارد و ۵۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتیوک، شهرستان پرنس ویلیام، ویرجینیا
آنتیوک (به انگلیسی: Antioch) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پرنس ویلیام، ویرجینیا واقع شده‌است.
بخش واشینگتن، شهرستان بلمونت، اوهایو
بخش واشینگتن (به انگلیسی: Washington Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بلمون، اوهایو واقع شده‌است. بخش واشینگتن ۹۲٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱۷ نفر جمعیت دارد و ۳۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونا قلدره و محبت جادویی
مونا قلدره و محبت جادویی فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی راجکومار هیرانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجی دات، سونیل دات، گریسی سینگ، آرشاد وارسی، جیمی شرگیل، بومان ایرانی، نوازالدین صدیقی، روهینی هاتانگادی، مومیث خان ایفای نقش کرده‌اند.
در سال ۲۰۰۶ دنباله این فیلم با نام ادامه بده مونا بهای ساخته شد.
داستان
مونا(سانجی دات) به پدرش گفته است که دکتر است اما دروغ گفته است و درحقیقت یک گنده لات است .به اصرار پدرش به خواستگاری دختر دکتر استانا می رود که او هم دکتر است و چینکی(گریسی سینگ) نام دارد. دکتر استانا(بومان ایرانی) می فهمد که مونا دروغ گفته است و به مونا و پدرش بی احترامی می کند.
مونا تصمیم می گیرد تا به هرشکل که شده پزشک شود و با دختر استانا ازدواج کند. او با تقلب وارد دانشگاه می شود و با زور یکی از دکترها را مجبور می کند جواب سوالات امتحانات را به او بدهد و هر بار در امتحانات اول می شود. او همچنین با فرمول درمان مخصوص خودش که محبت جادویی نام دارد با محبت کردن به بیماران حال آن ها را بهبود می بخشد.از طرفی چینکی هم برای این که شناخته نشود خود را به مونا، دکتر سومان معرفی می کند و با او دوست می شود.
دکتر استانا می فهمد که مونا تقلب کرده است و حکم اخراج او را امضا می کند اما مونا حاضر به ترک بیمارستان نمی‌شود.او عاشق دکتر سومان شده است او می فهمد سومان همان چینکی است در پایان او با جینکی ازدواج می کند گرچه دکتر نشده است اما باعث افتخار پدرش می شود.
توماس فونتین
توماس فونتین (Thomas Fontaine؛ زادهٔ May 8, 1991) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلرمون فوت، باشگاه فوتبال المپیک لیون، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال استاد رنس، و باشگاه فوتبال لوریان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال فرانسه و ماداگاسکار بازی کرده‌است.
ماسانوری سانادا
ماسانوری سانادا (Masanori Sanada; March 6, 1968 – 1968:3:6, September 6, 2011) بازیکن فوتبال اهل ژاپن بود.
مرکلین (ناحیه پلزن-جنوبی)
مرکلین یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. مرکلین ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۳۵ نفر جمعیت دارد و ۳۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایرنه فراین
ایرنه فراین (Irène Frain؛ زادهٔ May 22, 1950) رمان‌نویسو روزنامه‌نگار، تاریخ شناس اهل فرانسه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) و لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
زدنک پروخازکا
زدنک پروخازکا (Zdeněk Procházka؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد.
تیم ملی
وی سابقه ۸ بازی در تیم ملی فوتبال چکسلواکی را دارد.
کهن حسین
کهن حسین، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۱۷ نفر (۱۱۴ خانوار) بوده‌است.
کشک (مهرستان)
کشک، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۳ نفر (۲۰ خانوار) بوده‌است.
تورنیدوز
تورنِیدوز (The Tornados) گروه موسیقی بی‌کلام انگلستانی فعال در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بود که به‌عنوان اجراکنندهٔ بیشتر آثار جو میک، تهیه‌کنندهٔ بریتانیایی شناخته می‌شد. مشهورترین اثر گروه قطعهٔ «تلستار (قطعه بی‌کلام)» نام دارد.
توکای سرقهوه‌ای
توکای سرقهوه‌ای ، که گاهی به عنوان توکای قهوه‌ای نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان خانواده توکایان است که در ساخالین، جزایر کوریل و ژاپن زادآوری می‌کند. زمستان را در جنوب به سمت جزایر ریوکیو، تایوان، هاینان و شمال فیلیپین می‌گذراند. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های معتدل است.
مخزن سد رپینا
مخزن سد رپینا (Räpina paisjärv) یک مخزن سد روی رود ووهاندو با ۱۹٫۳ هکتار مساحت در شهرستان پولوا، استونی است.
کاوو کریک، کارولینای شمالی
کاوو کریک (به انگلیسی: Cove Creek) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Cove Creek Township واقع شده‌است. کاوو کریک ۱٬۱۷۱ نفر جمعیت دارد و ۸۵۱٫۹۳ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
اپل یونیکس
اپل یونیکس که نشان تجاری آن "A/UX" است یک پیاده‌سازی از یونیکس بر روی بعضی از رایانه‌های مکینتاش شرکت اپل بود که اولین بار در فوریه ۱۹۸۸ منتشر و آخرین نسخهٔ آن در ۱۹۹۵ منتشر شد و شرکت اپل سال ۱۹۹۶ این پلتفرم را کاملاً کنار گذاشت.
ماسانوری سوزوکی
ماسانوری سوزوکی (Masanori Suzuki؛ زادهٔ September 15, 1968) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
اپل یونیکس
داشتن یک سیستم‌عامل سازگار با یونیکس و پازیکس این امکان را برای شرکت اپل به وجود آورد که قراردادهای بزرگی را برای تأمین رایانه با موسسات مختلف حکومت ایالات متحده از جمله ارتش و ناسا پیشنهاد دهد.
ماسانوری سوزوکی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا و باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو اشاره کرد.
دیک تایگر
دیک تایگر (Dick Tiger; August 14, 1929 – 1929:8:14, December 14, 1971) بوکسور اهل نیجریه بود.
موهلنیتسه (ناحیه پلزن-جنوبی)
موهلنیتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. موهلنیتسه ۲٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳ نفر جمعیت دارد و ۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هیزآباد پایین
هیزآباد پایین، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۲۱ نفر (۱۰۱ خانوار) بوده‌است.
امپراتوری نیقیه
امپراتوری نیقیه یکی از سه دولت یونانی بود که پس از تصرف قسطنطنیه توسط نیروهای اروپای غربی و ونیز در زمان جنگ صلیبی چهارم، جانشین امپراتوری روم شرقی شد. این امپراتوری توسط خاندان لاسکاریس بنیان‌گذاری شد و از ۱۲۰۴ تا ۱۲۶۱ میلادی پابرجا بود و پس از آن، امپراتوری را به قسطنطنیه بازگرداندند.
بنیان‌گذاری
پس از حملهٔ صلیبیون به قسطنطنیه در ۱۲۰۴ میلادی، آلکسیوس پنجم امپراتور بیزانس، قسطنطنیه را ترک کرد. تئودور یکم لاسکاریس که داماد آلکسیوس سوم بود، امپراتور خوانده‌شد؛ ولی پس از درک ناامیدکننده بودن وضعیت قسطنطنیه، او نیز شهر را به مقصد نیقیه (ایزنیک کنونی) در بیتینی ترک کرد.
امپراتوری لاتین که توسط صلیبیون در قسطنطنیه بنا شده‌بود، تسلط کمی بر سرزمین‌های پیشین روم شرقی داشت و دولت‌های جانشین بیزانس، در اپیروس، ترابوزان و نیقیه سر بلند کردند. ترابوزان چند هفته پیش از سقوط قسطنطنیه، خود را به عنوان حکومتی مستقل معرفی کرده‌بود. البته نیقیه در نزدیک‌ترین فاصله به امپراتوری لاتین قرار داشت و برای تلاش در زمینهٔ بازپس‌گیری شهر و برپایی دوبارهٔ امپراتوری بیزانس، بهترین موقعیت را داشت.
تئودور لاسکاریس نتوانست بلافاصله حکومت خود را تشکیل دهد، زیرا هنری فلاندر در ۱۲۰۴ او را در پویماننون و پورسا (بورسای کنونی) شکست داد. ولی پس از شکست بالدوین یکم در نبرد آدریانوپل که باعث شد هنری به اروپا فراخوانی شود تا در برابر حملات کالویان بلغار دفاع کند، تئودور توانست بسیاری از بخش‌های شمال غربی آناتولی را تصرف کند. تئودور ارتش ارسالی ترابوزان و نیز چند رقیب کوچک دیگر را شکست داد و قدرتمندترین حکومت را در میان دولت‌های جانشین تشکیل داد. تئودور در ۱۲۰۶، خود را امپراتوری نیقیه خواند.
در چند سال بعد، دولت‌های جانشین بیزانس، امپراتوری لاتین، بلغارها، و سلجوقیان قونیه، با یکدیگر در حال جنگ بودند و اتحادها و آتش‌بس‌های متعددی ایجاد و منحل شد. در ۱۲۱۱ تئودور یکی از حملات عمدهٔ سلجوقیان را در آنتیوخ دفع کرد. حملهٔ سلاجقه به هواداری از بازگشت آلکسیوس سوم به قدرت انجام شده‌بود. تلفات وارده در آنتیوخ، منجر به شکست در برابر امپراتوری لاتین در رود رینداکوس و از دست دادنِ بیشترِ میسیه و ساحل دریای مرمره بر پایهٔ پیمان نیمفایوم شد. در ۱۲۱۲، پس از مرگ داویر کومننوس، نیقیه قلمرو او در پفلاگونیا را ضمیمهٔ سرزمین خود کرد تا شکست برابر امپراتوری لاتین را جبران کرده‌باشد.
تئودور با معرفی یک اسقف عام جدید در نیقیه، ادعای خود بر تخت امپراتوری را تحکیم کرد. در ۱۲۱۹ او با دختر یولاندای فلاندر، امپراتور لاتین، ازدواج کرد؛ ولی در ۱۲۲۲ درگذشت و ژان سوم دوکاس واتاتزس جانشین او شد.
گسترش
واتاتزس پس از نشستن بر تخت با چالش روبرو شد. ایساک و آلکسیوس، برادران تئودور یکم، از امپراتوری لاتین درخواست کمک کردند. در نبرد پویماننون، واتاتزس بر نیروهای متحد آن‌ها غلبه کرد و افزون بر تثبیت حکومت خود، تقریباً تمامی سرزمین‌های آسیایی تصرف شده توسط امپراتوری لاتین را بازپس‌گرفت.
در ۱۲۲۴، پادشاهی لاتین سالونیک توسط تئودور کومننوس دوکاس، حاکم اپیروس، تصرف شد و او خود را امپراتور خواند و امپراتوری سالونیک را تأسیس کرد. این امپراتوری عمر کوتاهی داشت و در نبرد کلوکوتنیتسا در ۱۲۳۰ به دست بلغارها افتاد. با توجه به نبود قدرت واقعی در ترابوزان، نیقیه تنها دولت بیزانسی باقی‌مانده بود و ژان سوم قلمرو خود را در سراسر دریای اژه گسترش داد. در ۱۲۳۵، او با ایوان آسن دوم بلغار متحد شد و نفوذش بر سالونیک و اپیروس افزایش یافت.
در ۱۲۴۲ میلادی، مغولان به سرزمین‌های سلجوقی در شرق نیقیه هجوم بردند و علی‌رغم نگرانی ژان سوم دربارهٔ احتمال حملهٔ مغولان به نیقیه، آنان تهدید سلجوقی برای نیقیه را از میان بردند. در ۱۲۴۵ ژان سوم با کنستانس دوم هوهنشتافن، دختر فردریش دوم ازدواج کرد و با امپراتوری مقدس روم متحد شد. در ۱۲۴۶، ژان به بلغارستان حمله کرد و بیشتر تراکیه و مقدونیه را پس گرفت و سالونیک را به قلمرو خود افزود. در ۱۲۴۸ نیز بلغارها را شکست داد و امپراتوری لاتین را احاطه کرد. او تا زمان مرگش در ۱۲۵۴ به تصرف سرزمین‌های امپراتوری لاتین ادامه داد.
تئودور دوم لاسکاریس، پسر ژان سوم، با حملات بلغارها در تراکیه روبرو شد؛ ولی با موفقیت از قلمرو خود دفاع کرد. در ۱۲۵۷ اختلافی میان نیقیه و اپیروس ایجاد شد. هنگامی که در ۱۲۵۸ تئودور دوم درگذشت، اپیروس با مانفرد سیسیل متحد شد. ژان چهارم لاسکاریس جانشین او شد، ولی به دلیل کودک بودن او، ژنرال میخائیل پالایولوگوس به نیابت سلطنت او حکومت کرد. در ۱۲۵۹ میخائیل خود را امپراتور مشترک (با عنوان میخائیل هشتم) خواند و حملهٔ ترکیبی مانفرد، حاکم اپیروس و شاهزادهٔ لاتینی آچه را در نبرد پلاگونیا شکست داد.
بازپس‌گیری قسطنطنیه
در ۱۲۶۰ میخائیل حمله به قسطنطنیه را آغاز کرد. او با جنوا متحد شد و فرمانده‌اش آلکسیوس استراتگوپولوس ماه‌ها در تدارک طرحی برای حمله بود. در ژوئیهٔ ۱۲۶۱ که بیشتر ارتش لاتین در جای دیگری در حال جنگ بودند، آلکسیوس توانست دربانان را متقاعد به بازکردن دروازه‌های شهر کند. او محلهٔ ونیزیان را به آتش کشید. (ونیز دشمن جنوا و از مسئولان اصلی تصرف شهر در ۱۲۰۴ بود.)
چند هفتهٔ بعد، میخائیل به عنوان امپراتور مورد تأیید قرار گرفت و امپراتوری بیزانس را بازگرداند. آچه به زودی بازپس‌گرفته شد؛ ولی اپیروس و ترابوزان به صورت دولت‌های مستقل بیزانسی باقی ماندند. امپراتوری بازگردانده شده، با تهدید جدید از جانب عثمانی‌ها که جانشین سلجوقیان شده‌بودند، روبرو شد.
پیامد
پس از ۱۲۶۱ قسطنطنیه دوباره پایتخت امپراتوری روم شرقی شد. سرزمین‌های امپراتوری پیشین نیقیه از ثروت خود که برای بازسازی قسطنطنیه و تأمین بودجهٔ جنگ‌های متعدد در اروپا برابر دولت‌های لاتین و اپیروس خرج می‌شد، محروم شدند. سربازان از آسیای صغیر به اروپا منتقل می‌شدند و مرزهای قدیمی تا حدودی بی‌دفاع شدند. حملات غازیان ترک دفع نشد و تاخت‌وتاز آن‌ها به مرز در حال افزایش بود.
غصب حکومت مشروع ژان چهارم توسط میخائیل هشتم در ۱۲۶۱ بسیاری از تودهٔ مردم را به بیگانگی با امپراتوری بازگردانده شدهٔ بیزانس در قسطنطنیه برانگیخت. ژان چهارم در نیقیه باقی ماند و در زادروز یازده سالگی خود، ۲۵ دسامبر ۱۲۶۱، به فرمان میخائیل نابینا شد. به این ترتیب، او شرایط لازم برای حکومت را نداشت، بنابراین به بیتینی تبعید و در قلعه‌ای زندانی شد. نتیجهٔ این کار، تکفیر میخائیل هشتم توسط اسقف آرسنیوس اوتوریانوس و سپس شورش شخصی شبیه ژان در نزدیکی نیقیه بود.
ادامهٔ تاریخ قلمرو پیشین امپراتوری نیقیه شاهد فتح تدریجی توسط ترکان بود. پس از مرگ میخائیل هشتم در ۱۲۸۲، حملات ترکان تبدیل به سکونت دائمی شد و ملوک الطوائف ترکی در قلمرو پیشین بیزانس ایجاد شد. تلاش‌های امپراتور آنرونیکوس دوم برای بازیابی وضعیت پیشین نیز ناموفق بود. در حدود ۱۳۰۰ میلادی، تقریباً تمامی امپراتوری پیشین نیقیه توسط ترکان فتح شده‌بود و تنها نوار باریکی از قلمرو آن در مقابل قسطنطنیه باقی مانده‌بود. در نهایت با سقوط بورسا در ۱۳۲۶، نیقیه در ۱۳۳۱ و نیکومدیا در ۱۳۳۷ سلطهٔ بیزانس بر آسیای صغیر به پایان رسید.
نیروی نظامی
امپراتوری نیقیه شامل ناحیهٔ بسیار پرجمعیت بیزانسی در یونان (به جز تراکیه در دست امپراتوری لاتین یا بلغارها) بود. بنابراین امپراتوری به‌راحتی توان افزایش شمار نیروهای نظامی را تا حدود ۲۰ هزار سرباز داشت.
حاکمان نیقیه برخی از جنبه‌های ارتش کومننی را ادامه دادند، ولی با توجه به نداشتن منابع در دسترس امپراتوران کومننی، حاکمان نیقیه نمی‌توانستند با شمار یا کیفیت ارتش مانوئل یا پیشینیان او برابری کنند. غرب آسیای صغیر به دریا دسترسی داشت و ثروتمندتر از بیشتر حکومت‌های کوچک پیرامون بود؛ در نتیجه برای مدتی کوتاه به قدرتمندترین حکومت منطقه تبدیل شد.
سئوکبینگبو گیونگجو
سئوکبینگبو گیونگجو یک سئوکبینگبو یا سردخانه تاریخی واقع در محلهٔ اینوانگ-دونگ، گیونگجو، استان گیونگ‌سانگ شمالی در کرهٔ جنوبی است. سئوکبینگبو در زبان کره‌ای به معنای «مخزن سنگی یخ» است.
بویون (부윤، دادستان شهرستان) جو میونگ-گیوم(조명겸) این بنا یعنی سئوکبینگبو گیونگجو را در اصل از چوب و در قلعهٔ ولسئونگ در سال ۱۷۳۸ همزمان با چهاردهمین سال سلطنت پادشاه یئونگجو در زمان پادشاهی چوسان ساخت. این بنا چهار سال بعد به مکان فعلی منتقل شد، که می‌توان با کتیبه‌های نوشته شده روی سنگ ورودی و بنای یادبودی که در کنارش قرار دارد، آن را تأیید کرد. مکان قدیمی سئوکبینگبو هنوز در حدود ۱۰۰ متری غربِ سایت فعلی باقی است.
سئوکبینگبو گیونگجو در سال ۱۹۶۳ به عنوان شصت و ششمین گنجینهٔ کرهٔ جنوبی تعیین شده‌است و ادارهٔ فرهنگ و جهانگردی گیونگجو آن را اداره می‌کند.
نووا وس (ناحیه پلزن-جنوبی)
نووا وس (ناحیه پلزن-جنوبی) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در Plzeň-South District واقع شده‌است. نووا وس ۳٫۹۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۹ نفر جمعیت دارد و ۳۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مخزن سد راودویا
مخزن سد راودویا (Raudoja Reservoir) یک مخزن سد روی رود راودویا است که در دهستان آنیا، شهرستان هاریو، استونی قرار دارد. این دریاچه که بخشی از سیستم تأمین آب تالین محسوب می‌شود ۸٫۲ هکتار مساحت و ۲۰۰ متر مکعب حجم ذخیره شده دارد.
دهی (مهرستان)
دهی یا دیهی، روستایی در دهستان دهی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز دهستان دهی است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۸۵ نفر (۱۶۲ خانوار) بوده‌است.
توماس فیبل
توماس فیبل (Thomas Phibel؛ زادهٔ May 31, 1986) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لانس، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه، باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال آمکار پرم، و باشگاه فوتبال ویدزف ووچ اشاره کرد.
بخش واشینگتن، شهرستان کارول، اوهایو
بخش واشینگتن (به انگلیسی: Washington Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرول، اوهایو واقع شده‌است. بخش واشینگتن ۶۷٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۳۹ نفر جمعیت دارد و ۳۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماسانوری کیزاوا
ماسانوری کیزاوا (Masanori Kizawa؛ زادهٔ June 2, 1969) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا، باشگاه فوتبال جف یونایتد ایچیهارا چیبا، و باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا اشاره کرد.
لیونل رز
لیونل رز (Lionel Rose; June 21, 1948 – 1948:6:21, May 8, 2011) بوکسور اهل استرالیا بود.
رینکون، آریزونا
رینکون (به انگلیسی: Rincon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آریزونا واقع شده‌است. رینکون ۷۹۱ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
ماساو تسوجی
ماساو تسوجی (Masao Tsuji؛ زادهٔ March 29, 1987) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی یوکوهاما اشاره کرد.
آنتن، کلرادو
آنتن (به انگلیسی: Anton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، کلرادو واقع شده‌است. آنتن ۱٬۴۸۴٫۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مدیریت پسماند رادیواکتیوی سطح بالا
مواد دفع زمین‌شناسی
برای ذخیره زباله‌های رادیواکتیوی سطح بالا در انبارهای زمین‌شناسی طولانی مدت، باید از قالب‌های خاص زباله استفاده شود که باعث می‌شود رادیواکتیویته از بین برود در حالی که مواد برای هزاران سال حفظ تمامیت خود را حفظ می‌کنند. مواد مورد استفاده می‌توانند به چند طبقه تقسیم شوند: فرم‌های زباله‌های شیشه ای، فرم‌های زباله‌های سرامیکی و مواد نانوساختار شده. شیشه‌شدگی شامل شیشه‌های بورسیلیکات و لیوان‌های فسفات است. در بسیاری از کشورهایی که تولیدکننده انرژی هسته ای هستند یا دارای سلاح هسته ای هستند، از عینک زباله هسته ای بوروسیلیکات در مقیاس صنعتی برای بی حرکت کردن ضایعات رادیواکتیوی سطح بالا استفاده می‌شود. اشکال زباله‌های شیشه ای این مزیت را دارند که می‌توانند طیف گسترده‌ای از ترکیبات زباله را در خود جای دهند، مقیاس آنها تا حد زیادی با پردازش صنعتی امکان‌پذیر است و در مقابل آشفتگی‌های حرارتی، تابشی و شیمیایی پایدار هستند. این عینک‌ها با اتصال عناصر رادیواکتیو به عناصر تشکیل دهنده غیر شیشه شیشه ای کار می‌کنند. شیشه‌های فسفات در حالی که به صورت صنعتی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند، میزان انحلال بسیار کمتری نسبت به عینک‌های بوروسیلیکات دارند که آنها را به گزینه مطلوب تری تبدیل می‌کند. با این حال، هیچ ماده فسفات واحدی توانایی پذیرش تمامی محصولات رادیواکتیو را ندارد، بنابراین ذخیره فسفات نیاز به پردازش بیشتر برای جدا کردن زباله‌ها به بخش‌های مجزا دارد. هر دو شیشه باید در دمای بالا مورد پردازش قرار گیرند و آنها را برای بعضی از عناصر رادیوتوکسیک بی تاب تر غیرقابل استفاده کند. قالب‌های ضایعات سرامیکی بارهای زباله بالاتری را نسبت به گزینه‌های شیشه ارائه می‌دهند زیرا سرامیک از ساختار کریستالی برخوردار است. همچنین، شباهت‌های معدنی قالب‌های زباله‌های سرامیکی شواهدی برای دوام طولانی مدت ارائه می‌دهند. با توجه به این واقعیت و این واقعیت که می‌توان آنها را در دماهای پایین‌تر پردازش کرد، غالباً سرامیک‌ها به شکل زباله‌های رادیواکتیوی سطح بالا نسل بعدی در نظر گرفته می‌شوند. فرم‌های زباله سرامیکی پتانسیل بسیار خوبی را ارائه می‌دهد، اما تحقیقات زیادی هنوز انجام نشده‌است.
برنامه‌های مدیریت ملی
فنلاند، ایالات متحده و سوئد پیشرفته‌ترین در ایجاد مخزن عمیق برای دفع زباله‌های رادیواکتیوی سطح بالا هستند. کشورها در برنامه‌های خود برای دفع مستقیم سوخت مورد استفاده مستقیم یا پس از پردازش مجدد متفاوت هستند، به این ترتیب فرانسه و ژاپن تعهد گسترده‌ای برای پردازش مجدد دارند. وضعیت خاص کشور از برنامه‌های مدیریت زباله سطح بالا در زیر شرح داده شده‌است. در بسیاری از کشورهای اروپایی (به عنوان مثال، انگلیس، فنلاند، هلند، سوئد و سوئیس) محدودیت خطر یا دوز برای یک عضو از عموم مردم در معرض تابش از تأسیسات زباله هسته ای آینده در سطح بالا به‌طور قابل توجهی دقیق تر از آنچه پیشنهاد شده توسط کمیسیون بین‌المللی حفاظت از تشعشعات یا پیشنهادی در ایالات متحده است. حدود اروپا اغلب سختگیرانه تر از استانداردی است که در سال ۱۹۹۰ توسط کمسیون بین‌المللی حفاظت از تشعشعات با ضریب ۲۰ و در عکس ده برابر سخت‌تر از استانداردی که توسط آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا برای هسته ای کوه یوکا پیشنهاد شده‌است، دقیق تر است. مخزن زباله برای ۱۰٫۰۰۰ سال اول پس از بسته شدن علاوه بر این، استاندارد پیشنهادی سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده برای بیش از ۱۰٫۰۰۰ سال ۲۵۰ برابر بیشتر از حد مجاز اروپا است. کشورهایی که بیشترین پیشرفت را به سمت مخزن زباله‌های پرتوزا در سطح بالا انجام داده‌اند، معمولاً با مشاوره‌های عمومی آغاز شده و نشستن داوطلبانه را یک شرط ضروری کرده‌اند. اعتقاد بر این است که این رویکرد جستجوی اجماع شانس موفقیت بیشتری نسبت به روشهای تصمیم‌گیری از بالا به پایین دارد، اما این روند لزوماً کند است و "تجربه ناکافی در سراسر جهان وجود دارد تا بدانیم آیا در همه هسته‌های موجود و مشتاق موفقیت خواهد داشت یا خیر. علاوه بر این، اکثر جوامع نمی‌خواهند میزبان مخازن زباله هسته ای باشند زیرا آنها «نگران هستند که جامعه آنها به هزاران سال تبدیل به سایت فاضلاب زباله‌ها، عواقب بهداشتی و زیست‌محیطی ناشی از حادثه و پایین آمدن ارزش املاک شود».
چین
در جمهوری خلق چین، ده رآکتور حدود ۲٪ برق و پنج مورد دیگر نیز در دست ساخت هستند. در دهه ۱۹۸۰ چین متعهد شد تا دوباره پردازش شود. یک کارخانه آزمایشی در لانژو، که در آن یک تأسیسات ذخیره سوخت موقت صرف شده ساخته شده‌است، در حال ساخت است. دفع زمین‌شناسی از سال ۱۹۸۵ مورد مطالعه قرار گرفته‌است و یک مخزن زمین‌شناسی عمیق دائمی در سال ۲۰۰۳ توسط قانون لازم بود. سایت‌های استان گانسو در نزدیکی صحرای گبی در شمال غربی چین تحت بررسی قرار گرفته‌است، پیش‌بینی می‌شود سایت نهایی تا سال ۲۰۲۰ انتخاب شود و تا سال ۲۰۵۰ دفع واقعی آن انجام شود.
تایوان
در جمهوری چین تایپه، تأسیسات ذخیره‌سازی زباله‌های هسته ای در نوک جنوبی جزیره ارکید در شهرستان تایتونگ، در خارج از ساحل جزیره تایوان ساخته شده‌است. این تأسیسات در سال ۱۹۸۲ ساخته شده‌است و متعلق به شرکت برق تایوان است. این مرکز از سه نیروگاه هسته ای فعلی تایپاور زباله‌های هسته ای دریافت می‌کند. اما به دلیل مقاومت شدید جامعه محلی در این جزیره، پسماندهای هسته ای باید در خود نیروگاه‌ها ذخیره شوند.
هندوستان
هند چرخه سوخت بسته‌ای را اتخاذ کرد که شامل پردازش مجدد و بازیافت سوخت مصرف شده‌است. پردازش مجدد باعث می‌شود ۲–۳٪ از سوخت مصرف شده در حالی که مابقی بازیافت می‌شود به زباله می‌رود. سوخت زباله، که به عنوان ضایعات مایع سطح بالایی نامیده می‌شود، از طریق شیشه زدایی به شیشه تبدیل می‌شود. پسماندهای تصفیه شده برای مدت خنک‌کننده برای مدت زمان ۳۰–۴۰ سال ذخیره می‌شوند. شانزده رآکتور هسته ای حدود ۳ درصد برق هند را تولید می‌کنند و هفت مورد دیگر نیز در دست ساخت هستند. سوخت مصرفی در ترومبی در نزدیکی بمبئی، در تاراپور در ساحل غربی شمال بمبئی و در کالپاکام در سواحل جنوب شرقی هند پردازش می‌شود. پلوتونیوم در یک رآکتور پرورش دهنده سریع (در حال ساخت) برای تولید سوخت بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد و سایر زباله‌های ضدعفونی شده در تاراپور و ترومبی استفاده می‌شود. مدت زمان نگهداری موقت به مدت ۳۰ سال پیش‌بینی می‌شود، با دفع نهایی در یک مخزن زمین‌شناسی عمیق در سنگهای بلوری در نزدیکی کلپاککم.
ژاپن
در سال ۲۰۰۰، قانون خاص دفع مواد زائد رادیواکتیو، خواستار ایجاد یک سازمان جدید برای مدیریت سطح بالای زباله‌های رادیواکتیو شد، و بعداً در همان سال، سازمان مدیریت پسماندهای هسته ای ژاپن تحت نظر وزارت اقتصاد، تجارت تأسیس شد؛ و صنعت ژاپن مسئولیت انتخاب یک مکان مخزن دائمی زمین‌شناسی عمیق، ساخت، بهره‌برداری و بسته شدن تأسیسات برای جابجایی پسماند تا سال ۲۰۴۰ را بر عهده دارد. انتخاب سایت از سال ۲۰۰۲ آغاز شد و اطلاعات برنامه به ۳٬۲۳۹ شهرداری ارسال شد، اما تا سال ۲۰۰۶، هیچ دولت محلی داوطلب نبود میزبان این مرکز بود. استان کوچی در سال ۲۰۰۷ علاقه نشان داد، اما شهردار آن به دلیل مخالفت محلی استعفا داد. در دسامبر ۲۰۱۳، دولت تصمیم گرفت قبل از نزدیک شدن به شهرداری‌ها، مناطق نامزدی مناسب را شناسایی کند. رئیس شورای علمی دانشمندان ژاپن گفت شرایط زمین لرزه ای ژاپن پیش‌بینی شرایط زمین در ۱۰۰۰۰۰سال لازم را دشوار می‌کند، بنابراین متقاعد کردن مردم از امنیت دفع زمین‌شناسی عمیق غیرممکن خواهد بود.
بلژیک
بلژیک دارای هفت رآکتور هسته ای است که حدود ۵۲٪ از برق خود را تأمین می‌کند. سوخت بلژیک در ابتدا برای پردازش مجدد در فرانسه ارسال شد. در سال ۱۹۹۳، پردازش مجدد پس از قطعنامه پارلمان بلژیک به حالت تعلیق درآمد. سوخت مصرف شده از زمان ذخیره در نیروگاه‌های هسته ای است. دفع عمیق زباله‌های رادیواکتیوی سطح بالا بیش از ۳۰ سال در بلژیک مورد مطالعه قرار گرفته‌است. آزمایشگاه تحقیقاتی زیرزمینی هادس در سازه بوم در سایت مول ۲۲۳متر است. آژانس بلژیک برای زباله‌های رادیواکتیو را آغاز می‌کند، اداره می‌شود. مدیریت. در بلژیک، نهاد نظارتی مسئول هدایت و تأیید مجوز، آژانس کنترل هسته ای فدرال است که در سال ۲۰۰۱ ایجاد شده‌است.
فنلاند
در سال ۱۹۸۳، دولت تصمیم گرفت تا سال ۲۰۱۰ سایتی را برای مخزن دائمی انتخاب کند. با چهار رآکتور هسته ای ارائه ۲۹ درصد از برق خود، فنلاند در سال ۱۹۸۷ تصویب قانون انرژی هسته ای ساخت تولید زباله‌های رادیواکتیو مسئول اختیار خود، موضوع را به الزامات آن سازمان تابش و ایمنی هسته ای و حق وتو، به محلی داده دولتهایی که یک مخزن پیشنهادی در آن قرار دارد. تولیدکنندگان زباله‌های هسته ای شرکت پوزویا را با مسئولیت انتخاب سایت، ساخت و بهره‌برداری از یک مخزن دائمی سازماندهی کردند. اصلاحات در سال ۱۹۹۴ به موجب قانون، نیاز به دفع نهایی سوخت مصرف شده در فنلاند، ممنوعیت واردات یا صادرات زباله‌های رادیواکتیو را داشت. ارزیابی زیست‌محیطی چهار سایت در ۱۹۹۸–۱۹۹۷رخ داده‌است، پوزویا را انتخاب کرد نیروگاه هسته‌ای اولکیلوتو سایت نزدیک دو رآکتور موجود، و دولت محلی آن را در سال ۲۰۰۰ تأیید شده‌است. پارلمان فنلاند در سال ۲۰۰۱ یک مخزن زمین‌شناسی ژرف را در بستر آذرین با عمق حدود ۵۰۰ متر به تصویب رساند. مفهوم مخزن شبیه به مدل سوئدی است که ظروف آن باید در مس پوشیده شده و در زیر میز آب که از سال ۲۰۲۰ آغاز می‌شود دفن شوند. یکی از تأسیسات خصوصی‌سازی زیرزمینی، انبارو که مخزن سوخت هسته ای را صرف کرد، در سال ۲۰۱۲ در محل در حال ساخت بود.
فرانسه
با داشتن ۵۸ رآکتور هسته ای در حدود ۷۵٪ از برق این کشور، بالاترین درصد از هر کشور، فرانسه از زمان معرفی نیروی هسته ای در آنجا مجدداً پردازش سوخت رآکتور خود را صرف کرده‌است. برخی از پلوتونیوم‌های فرآوری شده برای ساختن سوخت استفاده می‌شوند، اما بیشتر از آنکه به عنوان سوخت رآکتور بازیافت شود، تولید می‌شود. فرانسه همچنین سوخت مصرفی برای سایر کشورها را دوباره پردازش می‌کند، اما زباله‌های هسته ای به کشور مبدأ بازگردانده می‌شوند. زباله‌های رادیواکتیو از پردازش دوباره سوخت مصرف شده فرانسوی، طبق قانون مصوب ۱۹۹۱ که یک دوره ۱۵ ساله برای انجام تحقیقات مدیریت پسماندهای رادیواکتیو ایجاد کرده‌است، قرار است در یک مخزن زمین‌شناسی دفع شوند. دفع در سازندهای زمین‌شناسی ژرف توسط آژانس فرانسوی برای مدیریت پسماندهای رادیواکتیو در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی زیرزمینی مورد مطالعه قرار می‌گیرد. سه سایت برای دفع زمین‌شناسی عمیق احتمالی در خاک رس در نزدیکی مرز موز و اوت-مارن، در نزدیکی باغ و در وین مشخص شد. در سال ۱۹۹۸، دولت آزمایشگاه تحقیقاتی زیرزمینی Meuse / Haute Marne، محلی در نزدیکی Meuse / Haute-Marne را تصویب کرد و سایرین را از بررسی بیشتر حذف کرد. قانونگذاری در سال ۲۰۰۶ برای مجوز یک مخزن تا سال ۲۰۲۰ پیشنهاد شد، با عملیات پیش‌بینی شده در سال ۲۰۳۵.
هلند
(سازمان مرکزی پسماندهای رادیواکتیو) شرکت پردازش و ذخیره‌سازی زباله‌های هسته ای موقت هلند در فلیسینگن است، که زباله‌های تولید شده در تنها نیروگاه هسته ای باقی مانده خود را پس از پردازش مجدد در لاهه، مانچه، نرماندی، فرانسه. تا زمانی که مجلس هلند تصمیم بگیرد که با زباله‌ها چه کار کند، در سازمان مرکزی که در حال حاضر صد سال مجوز فعالیت برای آن باقی مانده، خواهد ماند. از اوایل سال ۲۰۱۷، هیچ برنامه ای برای تأسیسات دفع دائمی وجود ندارد.
روسیه
در روسیه، وزارت انرژی اتمی مسئولیت ۳۱ رآکتور هسته ای است که حدود ۱۶٪ از برق آن را تولید می‌کند. وزارت انرژی همچنین مسئول پردازش مجدد و دفع زباله‌های رادیواکتیو از جمله بیش از ۲۵٫۰۰۰ تن سوخت هسته ای مصرف شده در ذخیره‌سازی موقت در سال ۲۰۰۱ است. روسیه سابقه طولانی در پردازش مجدد سوخت مصرف شده برای مقاصد نظامی را دارد و قبلاً برنامه‌ریزی شده بود تا سوخت مصرف شده وارد شده را دوباره پردازش کند، احتمالاً شامل برخی از ۳۳۰۰۰ تن سوخت مصرفی انباشته شده در سایت‌های سایر کشورهایی که از آمریکا سوخت دریافت کرده‌اند، که در اصل ایالات متحده بود. متعهد به عقب‌نشینی شدند، مانند برزیل، جمهوری چک، هند، ژاپن، مکزیک، اسلوونی، کره جنوبی، سوئیس، تایوان و اتحادیه اروپا. در سال ۱۹۹۱ قانون حفاظت از محیط زیست واردات مواد رادیواکتیو برای نگهداری طولانی مدت یا دفن در روسیه ممنوع است، اما قانون بحث‌برانگیز برای اجازه واردات برای ذخیره‌سازی دائمی توسط پارلمان روسیه تصویب شد و در سال ۲۰۰۱ توسط رئیس‌جمهور پوتین به امضا رسید. در طولانی مدت، طرح روسیه برای دفع زمین‌شناسی ژرف است. بیشترین توجه به مکانهایی که زباله‌ها در انبار موقت در مایاک، در نزدیکی چلیابینسک در کوه‌های اورال و گرانیت در کراسنویارسک در سیبری جمع شده‌اند، مورد توجه قرار گرفته‌است.
اسپانیا
اسپانیا دارای پنج نیروگاه هسته ای فعال با هفت رآکتور است که ۲۱ درصد از برق این کشور را در سال ۲۰۱۳ تولید کرده‌اند. علاوه بر این، از دو کارخانه بسته قدیمی قدیمی، میراث سطح بالایی نیز وجود دارد. بین سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱، یک اقدام دو طرفه از دولت اسپانیا ساخت یک مرکز ذخیره‌سازی متمرکز موقت، مشابه مفهوم سازمان مرکزی هلند را ارتقا داد. در اواخر سال ۲۰۱۱ و اوایل سال ۲۰۱۲ چراغ سبز نهایی داده شد، پس از یک فرایند مناقصه رقابتی خریداری شد. این تسهیلات در ابتدا به مدت ۶۰ سال مجاز خواهد بود. با این حال، اندکی قبل از شروع برنامه‌ریزی برای شروع کار در سال ۲۰۱۵، این پروژه به دلیل ترکیبی از مشکلات زمین‌شناسی، فنی، سیاسی و زیست‌محیطی متوقف شد. تا اواخر سال ۲۰۱۵، دولت منطقه ای آن را «منسوخ» می‌دانست. از اوایل سال ۲۰۱۷، این پروژه هنوز عملی نشده‌است، اما همچنان منجمد می‌ماند و به زودی هیچ اقدام دیگری پیش‌بینی نمی‌شود. در همین حال، سوخت هسته ای مصرف شده و سایر زباله‌های سطح بالا در استخرهای گیاهان نگهداری می‌شود، و همچنین در محل ذخیره مخزن خشک در گاروشن و تریلو نگهداری می‌شود. از اوایل سال ۲۰۱۷، هیچ برنامه ای برای یک مرکز دفع دائمی سطح بالا نیز وجود ندارد. زباله‌های سطح متوسط و متوسط در تأسیسات استان کوردوبا ذخیره می‌شود.
سوئد
در سوئد، از سال ۲۰۰۷، ده رآکتور هسته ای کارگر وجود دارد که حدود ۴۵٪ از برق آن را تولید می‌کنند. دو رآکتور دیگر در بارسبوک در ۱۹۹۹ و ۲۰۰۵ تعطیل شدند. با ساخت این رآکتورها ، انتظار می‌رفت سوخت هسته ای آنها در یک کشور خارجی دوباره پردازش شود و زباله‌های پردازش مجدد به سوئد بازگردانده نشوند. بعداً، ساخت کارخانه پردازش مجدد داخلی در نظر گرفته شد، اما هنوز ساخته نشده‌است. تصویب قانون تصویب سال ۱۹۷۷ مسئولیت مدیریت پسماندهای هسته ای را از دولت به صنعت هسته ای منتقل کرد و به اپراتورهای رآکتور ملزم کرد که برای دستیابی به مجوز عملیاتی، برنامه قابل قبولی برای مدیریت پسماند با «ایمنی مطلق» ارائه دهند. در اوایل سال ۱۹۸۰، پس از فروپاشی جزیره سه مایل در ایالات متحده، همه‌پرسی در مورد استفاده آینده از انرژی هسته ای در سوئد برگزار شد. در اواخر سال ۱۹۸۰، پس از برگزاری همه‌پرسی سه سؤال نتایج مختلط، پارلمان سوئد تصمیم گرفت رآکتورهای موجود را تا سال ۲۰۱۰ فاز کند. در سال ۲۰۱۰، دولت سوئد برای ساخت رآکتورهای هسته ای جدید گشود. واحدهای جدید فقط می‌توانند در سایتهای انرژی هسته ای موجود، اسکارامن، رینگالز یا فورسارک احداث شوند و فقط برای جایگزینی یکی از رآکتورهای موجود، باید برای راه اندازی مجدد آن خاموش شود. شرکت مدیریت سوخت و زباله هسته ای سوئد در سال ۱۹۸۰ ایجاد شد و مسئولیت دفع نهایی زباله‌های هسته ای در آنجا است. این شامل بهره‌برداری از یک مرکز ذخیره‌سازی قابل بازیافت کنترل شده، مرکز ذخیره‌سازی موقت مرکزی برای استفاده از سوخت هسته ای صرف شده در اسکاشهامن، در حدود ۱۵۰ مایلی جنوب استکهلم در سواحل بالتیک است. حمل و نقل سوخت مصرفی؛ و ساخت مخزن دائمی فروشگاه لوازم سوئدی قبل از انتقال آن به تأسیسات در اسکورشام، مدت یک سال در محل رآکتور خرج کرده و در آنجا در غارهای گودبرداری پر از آب به مدت حدود ۳۰ سال قبل از انتقال به یک مخزن دائمی ذخیره می‌کند. طراحی مفهومی یک مخزن دائمی تا سال ۱۹۸۳ تعیین شد و خواستار قرار دادن قوطی‌های آهنی مسی پوشیده شده در بستر گرانیتی در حدود ۵۰۰ متر زیر زمین شد. فضای اطراف قوطی‌ها با خشت بنتونیت پر خواهد شد. پس از بررسی شش مکان احتمالی برای یک مخزن دائمی، سه نفر برای تحقیقات بیشتر، در اوستامامار، تیرپ نامزد شدند.
سوئیس
سوئیس دارای پنج رآکتور هسته ای است که حدود ۴۳٪ از برق خود را در سال ۲۰۰۷ (۳۴٪ در سال ۲۰۱۵) تأمین می‌کند. برخی از سوخت‌های هسته ای سوئیسی که برای سوئیس استفاده شده‌اند برای پردازش مجدد در فرانسه و انگلستان فرستاده شده‌اند. بیشتر سوخت بدون پردازش مجدد ذخیره می‌شود. یک سازمان صنعتی یک مرکز ذخیره‌سازی موقت مرکزی برای سوخت هسته ای مصرف شده و ضایعات رادیواکتیوی سطح بالا، و تهویه زباله‌های رادیواکتیوی سطح پایین و زباله‌های سوزاندن را ایجاد و اداره می‌کند. سایر تأسیسات ذخیره موقت که سازمان را در پیش رو دارند، در سوئیس فعالیت خود را ادامه می‌دهند. برنامه سوئیس گزینه‌هایی را برای قرار گرفتن در یک مخزن عمیق برای دفع زباله‌های رادیواکتیوی سطح بالا و ضایعات سطح پایین و متوسط در نظر گرفته‌است. ساخت مخزن تا قبل از این قرن پیش‌بینی نشده‌است. تحقیقات در مورد سنگ رسوبی (به ویژه اوپالینوس خشت) در آزمایشگاه سنگ مونت تری سوئیس انجام می‌شود. سایت آزمایش گریمزل، یک مرکز قدیمی در سنگهای کریستالی نیز فعال است.
انگلیس
بریتانیا دارای ۱۹ رآکتور عامل است که حدود ۲۰٪ از برق آن را تولید می‌کند. این بخش عمده ای از سوخت مصرف شده خود را در سواحل شمال غربی در سراسر ایرلند پردازش می‌کند، جایی که پسماندهای هسته ای برای حداقل مدت ۵۰ سال قبل از دفع زمین‌شناسی عمیق عمیق، در قوطی‌های استیل ضدزنگ ضد گلدان و آب‌بندی شده در انبارهای استیل ضدزنگ قرار می‌گیرند. سواحل شمالی سابقه مشکلات زیست‌محیطی و ایمنی از جمله آتش‌سوزی در نیروگاه هسته ای در شیشه جلو اتومبیل و یک واقعه قابل توجه در سال ۲۰۰۵ در کارخانه اصلی پردازش اصلی را دارد. در سال ۱۹۸۲ مدیریت اجرایی زباله‌های رادیواکتیو صنعت هسته ای با مسئولیت دفع زباله‌های هسته ای طولانی مدت تأسیس شد و در سال ۲۰۰۶ کمیته مدیریت پسماندهای رادیواکتیو وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی توصیه کرد دفع زمین‌شناسی ۱۰۰۰–۲۰۰ متر زیر زمین. یک مفهوم مخزن عمومی را بر اساس نمونه سوئدی توسعه داده‌است اما هنوز سایتی انتخاب نکرده‌است. یک سازمان انتقال هسته ای مسئولیت بسته‌بندی زباله‌ها از پردازش مجدد را بر عهده دارد
کانادا
۱۸ نیروگاه هسته ای عامل در کانادا حدود ۱۶٪ از برق آن را در سال ۲۰۰۶ تولید کرد. در سال ۲۰۰۲ قانون ملی زباله‌های هسته ای توسط پارلمان کانادا تصویب شد و شرکتهای انرژی هسته ای را ملزم به ایجاد یک سازمان مدیریت پسماند برای پیشنهاد به دولت کانادا رویکردهای مدیریت پسماندهای هسته ای و اجرای رویکردی دانست که متعاقباً توسط دولت انتخاب شده‌است. این قانون مدیریت را به عنوان «مدیریت طولانی مدت با استفاده از انبار یا دفع، شامل حمل و نقل، درمان، تهویه یا حمل و نقل به منظور ذخیره یا دفع» تعریف می‌کند. سازمان مدیریت پسماندهای هسته ای یک مطالعه و مشاوره سه ساله گسترده با کانادایی‌ها انجام داد. در سال ۲۰۰۵، آنها مدیریت فاز تطبیقی را توصیه کردند، رویکردی که بر روش‌های فنی و مدیریت تأکید داشت. روش فنی شامل جداسازی متمرکز و مهار سوخت هسته ای صرف شده در یک مخزن زمین‌شناسی عمیق در سازند سنگ مناسب، مانند گرانیت سپر کانادایی یا سنگهای رسوبی اردوویان است. همچنین توصیه می‌شود یک فرایند تصمیم‌گیری مرحله ای باشد که توسط یک برنامه یادگیری مداوم، تحقیق و توسعه پشتیبانی می‌شود.