cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سیراف
قبرهای سنگی
به احتمال زیاد می‌توان گفت که گودال‌های حفر شده بر پهنهٔ کوهستان سیراف در ابتدا به منظور جمع‌آوری و استحصال آب ایجاد شده‌اند و آنچه که بعدها توسط افرادی (احتمالاً متنفذ و متمول و نیز شاید توسط عموم و به دلیل رخداد حوادث غیر مترقبه همچون زلزله یا بیماری طاعون و نیاز به دفن سریع مردگان) مورد استفاده به عنوان گورهای فردی یا خانوادگی شده در روزگارانی زیاد پس از احداث اولیه اینان صورت گرفته‌است. پیدا شدن استخوان و آثار مردگان درون برخی از این حوضچه‌ها نه تنها منکر سیستم استحصال و ذخیره آب نمی‌باشد بلکه با دقت بر گورهای یافته شده و وجود لایه‌ای از قشر نفوذ ناپذیر ساروج درون حوضچه‌های استفاده شده به عنوان قبر، به نکاتی موید روش تأمین آب در شهر باستانی سیراف پی برده می‌شود. دربارهٔ این گورستان‌ها دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت در ذکر گورستان سنگی سیراف می‌نویسد: «شاید بهتر است از سیراف خارج شویم و به روستای تیس در چابهار نگاهی کنیم، گورستان‌های دقیقاً به همین شکل و ساختمان، گورستانِ جن که بلوچ‌ها به آن «جن سنط» می‌گویند و قدمت آن را حداقل بیش از دو هزار سال می‌دانند.» و به باور این پژوهشگر تاریخ این گورستان مرتبط با آب و پرستشگاه آناهیتا ایزدبانوی آب می‌باشد «این یادگاری‌های به جا مانده بر تپه‌های بلند و دامنهٔ کوه‌ها می‌تواند در دور زمانی کهن تر جایگاهی از پرستشگاه یک ایزدبانو باشد؛ که پس از آن در دوران هخامنشیان و اشکانیان و ساسانی‌ها تبدیل به آتشکده و در دوران اسلامی بدل به گورستان شده‌است.»
مسجد امام حسن
بهترین بنای عمومی سیراف مسجد جامع آن است که بر ویرانه‌های یک دژ ساسانی بنا گردیده‌است که می‌بایستی این مسجد پس از سال ۱۸۸ هـ. ق بر پا شده باشد. این تاریخ را کشف سکه‌هایی با تاریخ ضرب همین سال تاًیید می‌کند. مسجد نخستین صحنی مربع و در سه سو دارای رواق‌هایی با ستون‌های مدور بوده، کشف پایه یک تک مناره این مسجد را در رده یکی از کهن‌ترین مساجد دارای مناره در سرزمین‌های اسلامی قرار می‌دهد. در بنای این مسجد پس از زلزله دگرگونی‌هایی پدید آمد و شرحی می‌دهد مربوط به مرحله بعدی مسجد باید باشد. بندر دست کم دو مسجد دیگر نیز داشته‌است. مسجد بزرگ از سه سو به بازار محصور بوده و تاریخ بنای هردو را هم‌زمان می‌دانند (سمسار۱۱٬۱۳۸۰). کلیه مسجدهای سیراف بر اساس دو نمونه اصلی طرح شده‌اند. تحول و گسترش بعدی نمونه‌های مختلف مسجد نیز بر همین نمونه‌های اولیه متکی است. الف) مسجد تک حجره‌ای با فضای واحد مرکزی این‌گونه مسجد به صورت متصل به یکی از خانه‌ها یا در کنار مجتمعی در بازار ساخته شده‌است. ب) مسجد جمعه از گردهمایی حجره‌های ساده دورادور حیاط مرکزی به وجود آمده و به شکل چهارگوش است فضاهای حاصل از این‌گونه گردهمایی عبارتند از حجره‌هایی باز و با اندازه‌های تقریباً مساوی که با آهنگی واحد در چهارسوی حیاط تکرار شده‌اند. ورودی‌های مسجد وضعیت خاصی را نسبت به محورها یا سمت‌های اصلی نشان نمی‌دهند. شکل کلی مسجد و حیاط مرکزی آن مربع است. مسجد سیراف ساده‌ترین نمونه مسجد جمعه است از محورهای اصلی و فرعی و چهار ایوان جانبی در آن اثری نیست و به همین دلیل نیز گرچه حیاط مرکزی در میان حجره‌ها قرار گرفته‌است آن خاصیت مرکزیت موجود در نمونه‌های تکامل یافته مسجد جمعه را ندارد. عنصرهای تفکیک‌کننده و سمت دهنده در آن محدود به محراب و منبر و منار است (فقیه، ۵ ،۱۳۷۸)
عمارت شیخ جبار نصوری
این قلعه که متعلق به خاندان نصوری است بر روی تپه‌ای بلند و مشرف به دریا بنا شده‌است و دارای دو حیاط اندرونی و بیرونی ویک شاه‌نشین می‌باشد؛ که توسط شیخ جبار دوم پدر بزرگ شیخ ناصر نصوری در اوایل دوره قاجاریه ساخته شده‌است. این بنا قدمت ۲۰۰ ساله دارد که گچ‌بری‌های آن موید این گفته می‌باشد. همچنین هجده تابلو بسیار زیبا از مجالس شاهنامه فردوسی در ایوان غربی قلعه نقش بسته‌است. تاریخ احداث قلعه نصوری به سال ۱۲۲۴ ه‍.ق می‌باشد. (شهرداری بندر طاهری، ۱۳۸۷)
سیراف در شاهنامه فردوسی
در شاهنامه فردوسی از بندر سیراف یاد شده‌است، که مطابق با شاهنامه وَسْتای یزدان‌پرست پهلوان دوره هرمزد پسر انوشیروان از این شهر به یاری خسروپرویز می‌شتابد. زمانی که خسروپرویز از دست و هرمزد پسر انوشیروان فرار می‌کند گروهی از بزرگان به یاری خسرو پرویز می‌شتابند و او را شاه ایران می‌خوانند. که وستا از شهر سیراف از این جمله بود.
بریانا دکر
بریانا دکر (Brianna Decker؛ زادهٔ May 13, 1991) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
کریستینا تیمانوسکایا
کریستینا تیمانوسکایا (Кристина Сергеевна Тимановская؛ زادهٔ November 19, 1996) ورزشکار دو و میدانی اهل بلاروس است.
امیرعلی‌خان امیرسلیمانی
امیرعلی‌خان امیرسلیمانی اشراف‌زاده اواخر دوران قاجار و نماینده مجلس شورای ملی ایران بود.
در دوره اول مجلس شورای ملی امیرسلیمانی یکی از شش نفری بود که از سوی شاهزادگان قاجار به عنوان نماینده به مجلس راه یافتند. سایر این افراد شامل اسدالله میرزا شهاب‌الدوله، یحیی میرزا اسکندری، امجدالسلطان، احمدخان معظم‌الملک و عیسی‌خان مجدالسلطنه می‌شدند.
حاجی‌آباد اسماعیل‌آباد
جمعیت
این روستا در دهستان اسماعیل‌آباد (خاش) قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
تالاموس
تالاموس (thalamus) یا نهنج در مغز و محل تقویت و پردازش اطلاعات است.
الیاف اعصاب حس پنج‌گانه بدن انسان به جز حس بویایی برای تقویت وارد تالاموس شده و سپس از تالاموس خارج و وارد قشر مخ برای پردازش می‌شود. تقویت نشدن حس بویایی انسان توسط تالاموس از دلایل اصلی ضعیف بودن این حس در انسان نسبت به دیگر حیوانات مانند سگ می‌باشد. همچنین تالاموس مسئول تطبیق تصویرها با عواطف می‌باشد. تحریک هسته‌های میانی، پسین و پیشین تالاموس به دگرگونی در پاسخ‌های احساسی می‌انجامد؛ ولی اهمیت این هسته‌ها در تنظیم رفتارهای احساسی به واسطه خود تالاموس نیست بلکه به چرایی ارتباط این هسته‌ها با دیگر سازه‌های دستگاه کناره‌ای می‌باشد.
اجزای تالاموس :هستهٔ شکمی قدامی(ventral anterior) ، هستهٔ شکمی جانبی(ventro-lateral nucleus) ، هستهٔ شکمی خلفی جانبی(ventro-postero-lateral) ، هستهٔ شکمی خلفی میانی(ventro-postero-median) که در داخل هستهٔ شکمی خلفی جانبی قرار دارد و هستهٔ پولوینار(Pulvinar) که خلفی‌ترین هستهٔ تالاموس است.
لت ۳
لت ۳ گروه موسیقی اهل کرواسی است.
آن‌ها نماینده کرواسی در یوروویژن ۲۰۲۳ بودند.
دختر نجیب؟
دختر نجیب؟ یک فیلم موزیکال به کارگردانی ویلیام ای. سایتر است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد.
اکسایش بویلند–سیمز
اکسایش بویلند–سیمز (Boyland–Sims oxidation) یک واکنش شیمیایی است که طی آن یک آنیلین در محیطی بازی با پتاسیم پرسولفات واکنش داده و سپس محصول اولیه هیدرولیز شده و یک اورتو-هیدروکسیل آنیلین تولید می کند.
میمون عنکبوتی پشمالو شمالی
میمون عنکبوتی پشمالو شمالی نام یک گونه از سرده میمون عنکبوتی پشمالو است.
گری (حوزه سرشماری)، مین
گری (به انگلیسی: Gray) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کامبرلند، مین واقع شده‌است. گری ۷٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸۴ نفر جمعیت دارد و ۹۱٫۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساکس
در این دهستان ۹٬۵۷۷ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۶۳٫۴۱ کیلومتر مربع است.
یک کتاب ارثی درباره هنر جنگ
یک کتاب ارثی دربارهٔ هنر جنگ یک متن ژاپنی در مورد تئوری و نحوهٔ شمشیرزنی و استراتژی است که توسط سامورایی یاگیو مونه‌نوری در سال ۱۶۳۲ نوشته شده‌است. در کنار کتاب پنج حلقه میاموتو موساشی، این یکی از رساله‌های برجسته در زمینه جنگ در ادبیات کلاسیک ژاپن است. مشابه کارهای معاصر موساشی، آثار مونه‌نوری نیز برای کاربردی فراتر از الگویی برای یک جنگجو جذابیت‌هایی را به دست آورده‌است.
ناحیه ابینگتون، شهرستان وانگنی، ایندیانا
شهرستان ابینگتون، بخش وانگنی، ایندیانا (به انگلیسی: Abington Township, Wayne County, Indiana) در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۸۵۳ نفر است که در ایندیانا واقع شده‌است.
عیسی‌خان مجدالسلطنه
عیسی‌خان مجدالسلطنه پسر مهدی‌قلی‌خان مجدالدوله و خواهرزاده علی‌خان ظهیرالدوله، از دولت‌مردان اواخر دوران قاجار بود.
در دوره اول مجلس شورای ملی مجدالسلطنه یکی از شش نفری بود که از سوی شاهزادگان و قاجاریه به عنوان نماینده به مجلس راه یافتند. سایر این افراد شامل اسدالله میرزا شهاب‌الدوله، یحیی میرزا اسکندری، امجدالسلطان، احمدخان معظم‌الملک و امیرعلی‌خان امیرسلیمانی می‌شدند.
بیماری شاگاس
شاگاس ، یا تریپانوزومیازیس آمریکایی، یک بیماری انگلی استوایی ناشی از پروتوزوآ است. راه اصلی انتقال این بیماری از راه نیش حشراتی به نام ساس بوسه‌زن است. علائم این بیماری در طول عفونت تغییر می‌کنند. در مرحله اول، علائم معمولاً بروز نمی‌کنند یا خفیف هستند و شامل این موارد می‌شوند: تب، غدد لنفاوی متورم، سردرد یا تورم در ناحیه گزش. بعد از گذشت ۱۲–۸ هفته، بیماران وارد مرحله مزمن بیماری شده و در ۷۰–۶۰ درصد موارد علائم دیگری نمایان نمی‌شود. علائم این بیماری ۱۰ تا ۳۰ سال بعد از عفونت اولیه در ۳۰ تا ۴۰٪ باقیمانده بروز می‌کند. این علائم شامل بزرگ‌شدن بطن در ۲۰ تا ۳۰٪ افراد است که منجر به نارسایی قلبی می‌شود. ممکن است بزرگ‌شدن مری یا انبساط روده بزرگ در ۱۰٪ افراد رخ دهد.
T. cruzi معمولاً از طریق خون‌خوراکی «ساس‌های بوسه‌زن» به انسان و سایر پستانداران سرایت می‌کند. این حشرات دارای نام‌های محلی زیادی از جمله vinchuca در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پاراگوئه؛ barbeiro (آرایشگر) در برزیل، pito در کلمبیا، chinche در آمریکای مرکزی و chipo در ونزوئلا می‌باشد. این بیماری می‌تواند از طریق انتقال خون، پیوند اندام، خوردن غذای آلوده شده توسط انگل و از مادر به نوزاد نیز شیوع پیدا کند. تشخیص زودهنگام به وسیله یافتن انگل در خون توسط میکروسکوپ انجام می‌گیرد. بیماری‌های مزمن توسط یافتن پادتن T. cruzi در خون تشخیص داده می‌شوند.
پیشگیری معمولاً به وسیله از بین بردن ساس‌های بوسه‌زن و جلوگیری از گزیده شدن توسط آنها صورت می‌گیرد. سایر اقدامات پیشگیرانه شامل آزمایش خون مورد استفاده برای انتقال می‌باشد. تا سال ۲۰۱۳ هیچ واکسنی ساخته نشده است. عفونت‌های اولیه به وسیله بنزنیدازول یا نیفورتیموکس قابل درمان می‌باشد. در اکثر مواقع، این داروها در صورتی که در مراحل اولیه استفاده شوند باعث درمان بیمار می‌شوند، اما هرچه از مدت بیماری شاگاس بگذرد اثر آنها کمتر می‌شود. ممکن است این داروها هنگام استفاده در بیماری‌های مسری باعث کاهش یا جلوگیری از پیشرفت علائم مرحله آخر شوند. بنزنیدازول و نیفورتیومکس باعث به وجود آمدن اثرات جانبی موقت مانند اختلالات پوستی، مسمومیت مغز و مشکلات سیستم گوارشی در نزدیک به ۴۰٪ بیماران شود.
برآورد می‌شود ۷ تا ۸ میلیون نفر، که اغلب در مکزیک، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند دچار بیماری شاگاس باشند. تلفات این بیماری تا سال ۲۰۰۶ حدود ۱۲٬۵۰۰ نفر بوده است. اغلب کسانی که دچار این بیماری می‌شوند افراد فقیر هستند و بیشتر افرادی که دچار این بیماری هستند از بیماری خود اطلاع ندارند. جابجایی‌های جمعیتی در مقیاس بزرگ مناطقی که بیماری شاگاس در آنها یافت شده است را افزایش داده است و کشورهای اروپایی و آمریکا اکنون شامل این مناطق هستند. این مناطق همچنین شاهد افزایش موارد ابتلاء به این بیماری در سال‌های منتهی به ۲۰۱۴ بوده است. این بیماری برای نخستین بار در سال ۱۹۰۹ توسط کارلوس شاگاس تشریح شد و نام او را بر این بیماری گذاشتند. بیماری شاگاس بر بیش از ۱۵۰ حیوان دیگر تأثیر می‌گذارد.
جستارهای وابسته
تریپانوزومیاز
هولوکاست در فرانسه
هولوکاست در فرانسه به اذیت و آزار، تبعید و نابودی یهودیان و مردم کولی میان سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در فرانسه اشغالی، کلانشهر فرانسه ویشی، و در آفریقای شمالی فرانسه تحت کنترل ویشی در جریان جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. این اذیت و آزار، از سال ۱۹۴۰ آغاز شد و با تبعید یهودیان از فرانسه به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها در آلمان نازی و لهستان اشغالی به اوج خود رسید. اخراج‌ها و تبعیدها از سال ۱۹۴۲ آغاز شدند و تا ژوئیه ۱۹۴۴ به طول انجامیدند. از ۳۴۰٬۰۰۰ یهودی ساکن کلانشهر فرانسه درون خاک اروپا در سال ۱۹۴۰، بیش از ۷۵٬۰۰۰ نفر به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند؛ مکان‌هایی که در آن‌ها حدود ۷۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. حکومت ویشی و پلیس فرانسه در به صف کشیدن یهودیان شرکت داشتند. اگرچه بیشتر یهودیان اخراج شده جان خود را از دست دادند، اما میزان جان‌به‌در بردن جمعیت یهودیان در فرانسه تا ۷۵ درصد بود که یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رفت.
پیش‌زمینه
در تابستان سال ۱۹۴۰، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ یهودی در سرزمین‌های تحت حاکمیت فرانسه زندگی می‌کردند؛ از این تعداد ۴۰۰٬۰۰۰ تن در الجزایر فرانسه، که در آن هنگام بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه به‌شمار می‌رفت، و در دو ناحیه تونس و مراکش تحت‌الحمایه فرانسه زندگی می‌کردند. فرانسه متروپل در دوره میان‌دوجنگ حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر شهروند یهودی داشت. همچنین، فرانسه میزبان جمعیت زیادی از یهودیان خارجی بود که از آزار و اذیت در آلمان فرار کرده بودند. تا سال ۱۹۳۹، به دلیل امتناع ایالات متحده و انگلستان از پذیرفتن پناهندگان یهودی دیگر پس از کنفرانس اوین، جمعیت یهودیان آن کشور به ۳۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. پس از اشغال بلژیک و هلند در سال ۱۹۴۰، فرانسه میزبان موج جدیدی از مهاجران یهودی بود و جمعیت یهودیان در بالاترین سطح خود به ۳۴۰٬۰۰۰ نفر رسید.
با اعلام جنگ جهانی دوم، فرانسویان یهودی مانند دیگر هموطنان خود در ارتش فرانسه بسیج شدند و مانند سال ۱۹۱۴ تعداد قابل توجهی از یهودیان خارجی در هنگ‌های داوطلبان خارجی ارتش نام‌نویسی کردند. پناهجویان یهودی گریخته از آلمان با عنوان بیگانگان دشمن مورد توقیف قرار گرفتند. به‌طور کلی، جمعیت یهودیان فرانسه به توانایی فرانسه در دفاع از آنها در برابر اشغالگران اطمینان داشتند، اما برخی، به ویژه از آلزاس و نواحی موزل، از ژوئیه ۱۹۴۰ به بعد به سوی غرب و مناطق اشغال نشده گریختند.
از آتش‌بس تا تهاجم به ناحیه آزاد
از تابستان ۱۹۴۰، اتو آبتس، سفیر آلمان در پاریس، خلع ید از خانواده‌های ثروتمند یهودی را ترتیب داد. رژیم ویشی نخستین اقدامات ضدیهودی را کمی پس از مقامات آلمانی در پاییز ۱۹۴۰ انجام داد. در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، ویشی مجموعه ای از قوانین ضدیهودی را با عنوان Statut des Juifs («احکام دربارهٔ یهودیان») برای حل مسئله یهودیان در مناطق تحت کنترل خود به اجرا گذاشت. ماده ۹ احکام بیان می‌داشت که این قانون در مورد متصرفات فرانسه در الجزایر، مستعمره‌های آن، و مناطق تحت‌الحمایه تونس و مراکش نیز اعمال می‌شود. احکام اکتبر ۱۹۴۰ توسط رافائل آلیبر تهیه شدند. مطابق سندی که در سال ۲۰۱۰ به اطلاع عموم رسید، پتن خود سخت‌گیری‌هایی اضافی به متن حکم افزود. «احکام دربارهٔ یهودیان» تعریف «یهودی» را از قوانین نورنبرگ اتخاذ کرد، حقوق شهروندی یهودیان را سلب نمود و آنها را از بسیاری از مشاغل اخراج کرد. این حکم همچنین یهودیان را از کار در برخی مشاغل (از جمله آموزش، روزنامه‌نگاری، وکالت و غیره) منع می‌کرد. در همین حال، قانونی مصوب ۴ اکتبر ۱۹۴۰ توقیف یهودیان خارجی را در اردوگاه‌های توقیفی در جنوب فرانسه از جمله در گرس پیش‌بینی می‌کرد. کاروان‌های یهودیان اخراج شده از مناطق فرانسه، از جمله ۶۵۰۰ یهودی که در طی عملیات بورکل (Bürckel) از آلزاس-لورن اخراج شده بودند، به این توقیف‌شدگان پیوستند.
در جریان عملیات بورکل، یوزف بورکل و روبرت واگنر بر اخراج یهودیان به مناطق اشغال‌نشده فرانسه از مناطق مسکونی خود و نیز مناطقی از آلزاس-لورن که در تابستان ۱۹۴۱ به خاک آلمان ضمیمه شده بودند، نظارت داشتند. تنها آن یهودیانی که در ازدواج مختلط بودند، اخراج نشدند. در شب ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۹۴۰، پیش از اخراج، به ۶۵۰۰ یهودی متأثر از عملیات بورکل حداکثر دو ساعت اخطار داده شد. ۹ قطار حامل یهودیان اخراج شده «بدون هیچ هشداری به مقامات فرانسه» – که از پذیرش آنها راضی نبودند – به خاک فرانسه وارد شدند. اخراجی‌ها اجازه نداشتند که هیچ دارایی با خود ببرند و دارایی‌هایشان توسط مقامات آلمانی مصادره می‌شد. وزیر امور خارجه آلمان، یواخیم فون ریبنتروپ، به شکایت‌های متعاقب دولت ویشی در مورد اخراج‌ها واکنشی «بسیار کند» نشان داد. در نتیجه، یهودیان اخراج شده در عملیات بورکل در شرایطی سخت توسط مقامات ویشی در اردوگاه‌های گرس، ریوسالت و میل مورد بازداشت قرار گرفتند، در حالی که مقامات منتظر فرصتی برای بازگرداندن آنها به آلمان بودند.
کمیساریای عمومی امور یهودیان، که توسط دولت ویشی در مارس ۱۹۴۱ ایجاد شده بود، بر توقیف دارایی‌های یهودیان نظارت داشت و تبلیغات ضدیهودی را سازمان می‌داد. در همان حین، آلمانی‌ها آغاز به جمع‌آوری اطلاعات یهودیان در مناطق اشغالی کردند. دومین Statut des Juifs به تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۴۱ به این جمع‌آوری اطلاعات در سراسر کشور جنبه قانونی داد. از آنجا که نشان زرد ستاره داوود در مناطق اشغال‌نشده اجباری نشده بود، این اطلاعات زمینه را برای انجام اقدامات آتی و شناسایی و اخراج یهودیان در آینده فراهم می‌کردند. در مناطق اشغالی، به دستور آلمانی‌ها پوشیدن ستاره زرد برای همه یهودیان بالای ۶ سال در ۲۹ مه ۱۹۴۲ اجباری شد.
اردوگاه درانسی
دستگیری یهودیان در فرانسه در سال ۱۹۴۰ برای افراد تکی آغاز شد و با به‌صف کشیدن‌های عمومی در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. نخستین حمله (rafle) در ۱۴ مه ۱۹۴۱ انجام شد که در جریان آن یهودیان دستگیر شده، که همگی مرد و خارجی بودند، در نخستین اردوگاه‌های انتقالی در پیتی‌ویه و بن-لا-رولاند در لوآره مورد بازداشت قرار گرفتند (در کل ۳٬۷۴۷ مرد). دور دوم، میان ۲۰ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۱، منجر به دستگیری ۴۲۳۲ یهودی فرانسوی و خارجی شد که به اردوگاه درانسی منتقل شدند.
اخراج‌ها از فرانسه اما در ۲۷ مارس ۱۹۴۲ آغاز شد، هنگامی که نخستین کاروان از پاریس به سمت آشویتس حرکت کرد. زنان و کودکان نیز هدف حمله قرار می‌گرفتند؛ برای نمونه در جریان به‌صف‌کشیدن ول دیو در ۱۶ تا ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۲، که در آن ۱۳٬۰۰۰ یهودی توسط پلیس فرانسه دستگیر شدند. در مناطق اشغالی، پلیس فرانسه در عمل توسط مقامات آلمانی کنترل می‌شد. آنها اقداماتی را که آلمانی‌ها ضد یهودیان دستور می‌دادند، اجرا می‌کردند و در سال ۱۹۴۲، یهودیان غیر فرانسوی ساکن اردوگاه‌های توقیفی را به آلمانی‌ها تحویل دادند. آنها همچنین به اعزام ده‌ها هزار نفر از آن اردوگاه‌ها به اردوگاه‌های مرگ در لهستان اشغالی، از راه درانسی، یاری رساندند.
در مناطق اشغال‌نشده، از اوت ۱۹۴۲، یهودیان خارجی که به اردوگاه‌های پناهندگان در جنوب غربی فرانسه، در گورس و دیگر جاها تبعید شده بودند، دوباره دستگیر و به مناطق اشغالی تبعید شدند و از آنجا نیز به اردوگاه‌های پاکسازی در آلمان و لهستان فرستاده شدند.
از تهاجم به منطقه آزاد تا ۱۹۴۵
پس از تهاجم به فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲، مقامات آلمانی مسئولیت آزار و اذیت یهودیان را به‌طور فزاینده ای بر عهده گرفتند، در حالی که مقامات ویشی تحت فشار افکار عمومی ناچار شدند به روش حساس‌تری عمل کنند. با این حال در این دوره، میلیس، یک نیروی شبه‌نظامی فرانسوی که با الهام از ایدئولوژی نازی شکل گرفته بود، به شدت در به‌صف‌کشیدن یهودیان برای اخراج دست داشت. در این هنگام تعداد کاروان‌های اخراجی توسط آلمانی‌ها افزایش یافت. آخرین کاروان از اردوگاه درانسی، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴، درست یک ماه پیش از آزادسازی پاریس، آن را ترک کرد.
در الجزایر فرانسه، ژنرال آنری ژیرو و بعدها شارل دو گل، حکومت دولت در تبعید فرانسه ارائه شهروندی دوژور به یهودیان را در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ از سر گرفت.
پیامدها
حدود ۷۵٬۰۰۰ یهودی به اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ نازی‌ها تبعید شدند و ۷۲٬۵۰۰ نفر از آنها درگذشتند، اما ۷۵ درصد از حدود ۳۳۰٬۰۰۰ یهودی ساکن در سال ۱۹۳۹ در فرانسه متروپل از تبعید نجات یافتند و از هولوکاست جان سالم به در بردند، که خود یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رود. فرانسه دارای سومین پرشمارترین تعداد شهروندانی است که به آن‌ها عنوان درستکار در میان ملل اعطا شده‌است، جایزه ای که به «غیر یهودیانی که طبق والاترین اصول بشریت رفتار کردند و جان خود را برای نجات یهودیان در طول هولوکاست به خطر انداختند» تعلق می‌گیرد.
پارک ملی مینامی آلپ
پارک ملی می‌نامی آلپ (به لاتین: Minami Alps National Park) یک پارک ملی و منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در central Honshū, Japan واقع شده‌است.
اوریتاکو شیبا نو کی
اوریتاکو شیبا نو کی ، یک خودزندگی‌نامه که توسط آرای هاکوسکی (۱۶۵۷–۱۷۲۵) در دوره ادو نوشته شده‌است. این کتاب نیاکان، کودکی و کارهای هاکوسکی به عنوان یک مقام دولت شوگون‌سالاری توکوگاوا را توصیف می‌کند، و چشم‌انداز ارزشمندی از دولت توکوگاوا در زمان خود ارائه می‌دهد.
ولایت خودمختار گولوگ تبتی
ولایت خودمختار گولوگ تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده‌است.
پدروی دوم، پادشاه آراگون
پدروی دوم مشهور به کاتولیک پادشاه آراگون و کنت بارسلون از ۱۱۹۶ تا ۱۲۱۳ میلادی بود. او در نبرد ناواس دتلوسا که در ۱۲۱۲ میلادی علیه تسلط مسلمانان بر شبه‌جزیرهٔ ایبری بود، شرکت داشت.
منابع
Wikipedia contributors, "Peter II of Aragon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Peter_II_of_Aragon&oldid=978365251 (accessed November 19, 2020).
انجیرمهی
انجیرمهی، روستایی از توابع بخش نوک‌آباد شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اسکل آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۸ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.
لشکرآباد (اهواز)
لَشکَرآباد یکی از محلات شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. این محله در غرب رود کارون و همجوار دانشگاه شهید چمران قرار دارد. اکثریت جمعیت این محله را مردم عرب تشکیل می‌دهند. در دهه ۱۳۸۰ با تاسیس مغازه‌های فلافل فروشی متعدد در خیابان انوشه، این محله به بازار فلافل اهواز تبدیل شد. در دهه ۱۳۹۰ تاسیس فلافل فروشی‌ها به بلوار گلستان، همجوار دانشگاه شهید چمران اهواز گسترش یافت.
منابع
این‌منطقه‌در‌ابتدا‌متعلق‌به‌پرسنل‌لشکر‌۹۲‌زرهی‌خوزستان‌بود‌و‌به‌همین‌دلیل‌هم‌لشکراباد‌نامیده‌شد
پائولو زانتی
پائولو زانتی (Paolo Zanetti؛ زادهٔ December 16, 1982) بازیکن سابق و سرمربی کنونی فوتبال اهل ایتالیا است که هدایت باشگاه امپولی را برعهده دارد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا، زیر ۱۹ سال ایتالیا، زیر ۲۰ سال ایتالیا، و زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
میمون عنکبوتی پشمالو جنوبی
میمون عنکبوتی پشمالو جنوبی نام یک گونه از سرده میمون عنکبوتی پشمالو است.
پارک ملی نیکو
پارک ملی نیکو (به لاتین: Nikkō National Park) یک پارک ملی و منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در Honshū, Japan واقع شده‌است.
مگان دوگان
مگان دوگان (Meghan Duggan؛ زادهٔ September 3, 1987) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
اجتماع گرند راندی
مجتمع گرندراندی (به انگلیسی: Grand Ronde Community) در اصل محل سکونت اتحادیه چند قبیله بومیان اصلی بوده است. و در حال حاضر یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ایالت اورگن واقع شده‌است. اجتماع گرند راندی ۵۵ نفر جمعیت دارد.
شایو
شایو منطقه‌ای در منطقهٔ شانزدهم شهر پاریس، فرانسه است که در سمتِ راستِ (la Rive Droite) رود سِن واقع شده‌است. شایو از سال ۱۸۶۰ بخشی از شهر پاریس بوده‌است. مارسل پروست در شایو جان سپرد. موزه گیمه و کاخ گالیرا در این منطقه قرار دارند.
درماتیت مرجانی
درماتیت مرجانی به انگلیسی: Coral dermatitis یک بیماری پوستی است که در اثر آسیب‌دیدگی بدن از اسکلت بیرونی برخی مرجان‌ها ایجاد می‌شود.
کنگاور
کنگاور(به کردی:کەنگەوەر) نام شهری در استان کرمانشاه است که در شرقی‌ترین قسمت این استان قرار گرفته و مرکز بخش مرکزی شهرستان کنگاور است. معبد آناهیتا که یک بنای فاخر سنگی است، در شهر کنگاور قرار دارد.
نام
نام این شهر از واژه پارسی کَنگ گرفته شده است که به معنای عمارت خوب و باشکوه است، احتمالا این نام با وجود معبد آناهیتا در این شهر مرتبط باشد.
پیشینه
کنگاور توسط ایزیدور خاراکسی در قرن اول پس از میلاد با نام کنکوبار (Konkobar- به یونانی : Κογκοβάρ ) در استان باستانی اکباتانا از نواحی ماد ذکر شده است.امروزه این شهر بیشتر به خاطر بقایای باستان شناسی بنای ترکیبی به سبک ساسانی و هخامنشی شناخته می شود. در طول قرن 19 و آغاز قرن 20، ویرانه های باستانی به عنوان منبعی برای مصالح ساختمانی برای شهر در حال گسترش مورد استفاده قرار گرفتند. کاوش برای اولین بار در سال 1968 آغاز شد در آن زمان "ساختان بزرگ با ستون های بزرگ آن که بر روی یک سکوی بلند سنگی قرار گرفته اند" با نظر ایزیدور از چاراکس مرتبط شده بود که به "معبد آرتمیس" اشاره می کند. ( ایستگاه های اشکانی 6) در "کنکوبار" در ماد سفلی ، در مسیر تجارت زمینی بین شام و هندوستان _ ارجاعات به آرتمیس در ایران عموماً به آناهیتا تعبیر می شود و بنابراین «معبد آرتمیس» ایزیدور به عنوان اشاره ای به معبد آناهیتا درک شد..
حکومت این شهر در زمان قاجار به ساری‌اصلان سپرده شد. عمارت ساری‌اصلان در مرکز شهر کنگاور همچنان پا بر جا است.
اقوام
مردم شهرستان کنگاور از قوم لر، کرد و لک هستند اما در سده‌های اخیر تعدادی ترک‌زبان از نواحی مجاور به این شهرستان کوچ کرده‌اند، علاوه بر آن برخی از ایلات و طوایف لک و ترکاشوند نیز به صورت فصلی و عشایری در بخش های پیرامونی شهرستان کنگاور سکونت دارند.
زبان
مردم شهر کنگاور به زبان های فارسی  و کُردی با گویش کرمانشاهی (با لهجه مخصوص شهرهای کنگاور و صحنه) و لکی صحبت می‌کنند؛     و در بعضی از روستاها و بخش‌های شهر کنگاور، لری و ترکی نیز به صورت عمومی متداول است. همچنین ایلات لک ساکن کنگاور و بخش‌های پیرامونی آن به زبان لکی تکلم می‌کنند.
کنگاور در سفرنامه‌ها
موسیو اولویه جهانگرد فرانسوی در هشتم ژوئن سال ۱۹۷۶ از کنگاور دیدن می‌کند و می‌نویسد:
بعد از هفت ساعت راه در کنگاور فرود آمدیم. کنگاور دهی بسیار آباد و با جمعیت زیاد بود در مابین دره‌ای افتاده که آب وافری در آن جاری بود. جلگه در جانب جنوبی ده بود، بسیار وسیع و زیاد خضب (سرسبز) و معمور (آبادان) بود.
آثار تاریخی
شهر کنگاور از جمله شهرستان‌های تاریخی و با پیشینه استان کرمانشاه است که آثار تاریخی و باستانی ارزشمندی را در خود جای داده‌است، که مهم‌ترین آن‌ها عبارت اند از:
تهاجم (فیلم ۲۰۰۷)
تهاجم نام فیلمی از الیور هیرشبیگل با بازی نیکول کیدمن و دنیل کریگ است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
خلاصه داستان
یک سفینه فضایی در راه بازگشت به زمین منفجر می‌شود و اجزا متلاشی شده آن حامل ویروسی ناشناخته‌است که موجب تغییر ساختاری در DNA انسانها می‌شود. در واشینگتن روانشناسی به نام کارول بنل متوجه این تغییرات در زندگی یکی از بیمارانش و همسر سابقش می‌شود و …
هرید، داکوتای جنوبی
هرید شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۳۸ نفر بوده‌است.
میمون پشمالو دم‌زرد
میمون پشمالو دم‌زرد نام یک گونه از تیره عنکبوتی‌میمونان است.
شوریده (ابهام‌زدایی)
شوریده ممکن است به یکی از این موارد اشاره داشته باشد:
تختون
جمعیت
این روستا در دهستان اسکل آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
پائولو زیلیانی
پائولو زیلیانی (Paolo Ziliani؛ زادهٔ June 10, 1971) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رجینا، باشگاه فوتبال کارپی، باشگاه فوتبال کوزنتسا کالچو، باشگاه فوتبال برشا، باشگاه فوتبال کروتونه، باشگاه فوتبال رجانا، باشگاه فوتبال ناپولی، و باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو اشاره کرد.
بهارستان (خنداب)
بهارستان روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۸ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
بیون جونگ سو
بیون جونگ سو (؛ زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۷۴) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او در دههٔ ۱۹۹۰ به عنوان مدل فعالیتش را آغاز کرد و استیج‌های سئول، پاریس و نیویورک از جمله برای برند کنزو حضور پیدا کرد. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد و در مجموعه‌های تلویزیونی زن همسایه (۲۰۰۳)، تو تنها نیستی (۲۰۰۴)، آخرین رسوایی (۲۰۰۷) و مانی (۲۰۱۱) ایفای نقش کرده‌است. بیون در سال ۲۰۰۹ خط تولید لوازم آرایشی Licht را راه‌اندازی کرد و سه کتاب نوشته‌است.
جایزه بزرگ سوئد ۱۹۷۳
جایزه بزرگ سوئد ۱۹۷۳ (1973 Swedish Grand Prix) یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۱۷ ژوئن ۱۹۷۳ در پیست مسابقه اسکاندیناوین واقع در اندرستورپ، سوئد برگزار شد. این گراند پری در میان ۱۵ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۷ بود.
در این مسابقه که در ۸۰ دور و به مسافت ۳۲۱٫۴۴۰ km برگزار شد، پول پوزیشن توسط رونی پیترسن کسب شد و سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۱:۲۶٫۱۴۶ بود نیز توسط دنی هیولم به ثبت رسید.
دنی هیولم از تیم مک‌لارن-فورد، رونی پیترسن از تیم لوتوس-فورد و فرانسوا سورت از تیم تایرل-فورد به‌ترتیب مقام‌های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
ابیرامان
ابیرامان (به لاتین: Abiramam) در هند با جمعیت ۶٬۶۳۶ نفر است که در تامیل نادو واقع شده‌است.
ولایت خودمختار هوانگنان تبتی
ولایت خودمختار هوانگنان تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده‌است.
پارک ملی هاکوسان
پارک ملی هاکوسان (به لاتین: Hakusan National Park) یک پارک ملی و منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در Chūbu region, Honshū, Japan واقع شده‌است.
کالی فلاناگان
کالی فلاناگان (Kali Flanagan؛ زادهٔ September 19, 1995) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
پائولو ژاکوبینی
پائولو ژاکوبینی (Paolo Jacobini; September 26, 1919 – ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لاتینا، باشگاه فوتبال آ.اس. رم، و باشگاه فوتبال ناپولی اشاره کرد.
دیزآباد (خنداب)
دیزآباد روستایی در دهستان خنداب بخش مرکزی شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۱۲۲ نفر (۳۴۰خانوار) بوده‌است.
روباهوک
روباهوک (تفتان)، روستایی از توابع بخش نوک‌آباد شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اسکل آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
ابیریبا
ابیریبا (به لاتین: Abiriba) در نیجریه است که در اراضی ابیا واقع شده‌است.
لیکو
لیکو به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
پارک ملی یاکوشیما
پارک ملی یاکوشیما (به لاتین: Yakushima National Park) یک پارک ملی و منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان کاگوشیما واقع شده‌است.
ترانسیلوانی
ترانسیلوانی یا  ;  ;  یک بخش تاریخی در رومانی است و در جنوب و شرق کوهستان کارپتیان به وجود آمده‌است.
این شهر همچنین مرکز داکیه (۸۲ ق.م. - ۱۰۶ ب. م) بوده‌است که در سال ۱۰۶ به دست امپراتوری روم از بین برده شد.
ترانسیلوانی محل رویدادهای دراکولای برام استوکر این شهر است.
سرزمین ترانسیلوانی تا پیش از جنگ جهانی اول جزئی از اتریش-مجارستان بوده‌است اما پس از فروپاشی این امپراتوری به عنوان بخشی از خاک کشور رومانی محسوب می‌شود.
گرندبی (حوزه سرشماری)، ماساچوست
گرندبی (به انگلیسی: Granby) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همپشر، ماساچوست واقع شده‌است. گرندبی ۹٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۶۸ نفر جمعیت دارد و ۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرگرد یکم وندیداد
فَرگَرد یکم وندیداد، یکمین بخش از وندیداد، یکی از نسک‌های امروزی اوستا، و جغرافیایی مشروحی دربارهٔ سرزمین‌های گوناگون است.
نیکول هنزلی
نیکول هنزلی (Nicole Hensley؛ زادهٔ June 23, 1994) بازیکن هاکی روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
ابیش‌کند
ابیش‌کند (به لاتین: Abish-Kyand) در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بیله‌سوار واقع شده‌است.
پارک ملی یانبارو
پارک ملی یانبارو (به لاتین: Yanbaru National Park) یک پارک ملی و منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان اوکیناوا واقع شده‌است.
آسمودئوس
آسمودئوس (Ἀσμοδαῖος، Asmodaios) یا آشمودای (אַשְמְדּאָי، ʾAšmədʾāy)، شاهزادهٔ دیوها و جهنم است. در اسلام و یهودیت او پادشاه هر دو شیاطین شامل (جن/شدیم) و دمون‌ها (دیو) است. آسمودئوس بیشتر از کتاب قانونی ثانی توبیاس شناخته می‌شود که در آنجا به عنوان هماورد اصلی، یا آرس گویتیا است. در طبقه‌بندی شیاطین اسقف افتخاری و متخصص الهیات پیتر بینسفلد، آسمودئوس به عنوان یکی از هفت پادشاه جهنم و عهده‌دار یکی از هفت گناه کبیره، نماد و مظهر شهوت است. در برخی از افسانه‌های تلمودی نیز از این دیو یاد شده‌است؛ به‌طور مثال در داستان ساخت هیکل سلیمان. در اسلام به نام او تحت عنوان شخصیت عروسکی در قرآن اشاره شده، که سلیمان را از سلطنتش خلع کرد و خود بر قلمرو پادشاهی وی سلطنت کرد.
در کتاب دیوشناسی ژاک کولان دو پلانسی تحت نام فرهنگ لغات دوزخی، آسمودئوس با سینهٔ انسان، پای خروس، دم مار، و سه سر (اولی به مانند یک گاو نر، دومی به شکل مردی که آتش از دهانش بر افروخته می‌شود و سومی یک قوچ) سوار بر شیری دارای بال و گردن اژدها به تصویر کشیده می‌شود.
هریک، داکوتای جنوبی
هریک شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰۵ نفر بوده‌است.
گرانت پارک (شیکاگو)
گرنت پارک یک پارک بزرگ شهری است ( با مساحت ۳۱۹ اکر معادل ۱.۲۹ کیلومتر مربع) که در منطقه اجتماع لوپ شیکاگو ، ایلینوی واقع است. این پارک که در منطقه تجاری مرکزی شهر واقع شده است، شامل پارک هزاره ، چشمه باکینگهام ، موسسه هنر شیکاگو و پردیس موزه است. این پارک که در اصل با نام پارک دریاچه شناخته می شد و تاریخ آن به زمان تاسیس شهر بر می‌گردد. پارک در سال ۱۹۰۱، به افتخار رئیس جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت تغییر نام داد. مساحت پارک چندین بار از طریق احیای زمین گسترش یافته است و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در مورد استفاده از فضای باز کانون اختلافات زیادی بوده است. پارک از شمال با خیابان راندولف ، از جنوب با جاده روزولت و مک فتریج درایو ، از غرب با خیابان میشیگان و از شرق با دریاچه میشیگان هم مرز است. این پارک شامل سالن های اجرا ، باغ ، آثار هنری ، ورزش و امکانات بندری است. میزبان گردهمایی های عمومی و چندین رویداد بزرگ سالانه است.
از گرنت پارک به عنوان "حیاط جلویی شیکاگو" یاد می شود. این منطقه توسط منطقه پارک شیکاگو اداره می شود. برنامه های اولیه برای شهر شیکاگو منطقه شرقی خیابان میشیگان را بدون تقسیم و خالی گذاشت و به خریداران خیابان میشیگان وعده داده شد که این منطقه بدون اشغال باقی خواهد ماند. هنگامی که ذخیرهگاه سابق فورت دیربورن در سال ۱۸۳۹ به بخشی از شهر تبدیل شد، نقشه منطقه شرق خیابان میشیگان در جنوب راندولف با عنوان "زمین عمومی" مشخص شد. برای همیشه خالی از ساختمان باقی بمانید. "
شهر به‌صورت رسمی در ۲۹ آوریل ۱۸۴۴ این زمین را به عنوان پارک تعیین کرد و نام آن را پارک دریاچه گذاشت. هنگامی که راه آهن مرکزی ایلینویز در سال ۱۸۵۲ در شیکاگو ساخته شد، اجازه داده شد که در امتداد دریاچه در جاده ای که در ساحل پارک ساخته شده است ، حرکت کند. تالاب به وجود آمده راکد شد و تا حد زیادی در سال ۱۸۷۱ با آوارهای ناشی از آتش سوزی شیکاگو پر شد و زمین پارک را افزایش داد. در سال ۱۸۹۶ ، شهر شروع به گسترش پارک به دریاچه با محل دفن زباله ، فراتر از خطوط راه آهن کرد. در ۹ اکتبر ۱۹۰۱، این پارک به افتخار فرمانده ژنرال جنگ داخلی آمریکا و رئیس جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت به گرنت پارک تغییر نام داد. در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان ۱۸۶۸ در شیکاگو، گرانت برای اولین دوره ریاست جمهوری خود نامزد شده بود.
مومحدودیت های قانونی ممنوعیت هرگونه ساختمان در پارک در قرن نوزدهم نادیده گرفته شد، زیرا ساختمانهای مختلف مدنی در آنجا قرار داشت. در زمان های مختلف، یک اداره پست، مرکز نمایشگاه، زرادخانه و حتی زمین اولیه باشگاه بیس بال که اکنون به نام شیکاگو کلاب مشهور است درر این پارک ساخته شد. طرحی در سال ۱۹۰۴ که توسط برادران اولمستد تهیه شده بود ، پیشنهاد می کرد که موزه فیلد را به عنوان مرکز پارک قرار دهید، ایده ای که در طرح شیکاگو دانیل برنهام و ادوارد اچ بنت در سال ۱۹۰۹ ادغام شد. آرون مونتگومری وار تاجر شیکاگو در نهایت برای نجات پارک از ساختمان ها، چهار نبرد در دادگاه انجام داد که تقریباً هر رهبر مدنی با آن مخالفت کرد. استثنائی که وارد با آن موافقت کرد ، مربوط به موسسه هنر شیکاگو بود که در سال ۱۸۹۲ ساخته شد.
کیف
کیف نوعی نگهدارنده از جنس کاغذ، پارچه یا پلاستیک نازک است که معمولا از سمت بالا باز می شود. کیف ابزار متداولی به شکل ظرفِ غیر سخت است. استفاده از کیف‌ها به پیش از تاریخِ مکتوب برمی‌گردد.
واژه‌نامه لانگمن در تعریف کیف، این نگهدارنده را ساخته شده از کاغذ، پارچه یا پلاستیک نازک، که معمولاً از بالا باز می‌شود؛ تعریف می‌کند.
کیف‌ها می توانند در نوع زنانه و مردانه باشد و در جنس‌ها و ابعاد متفاوت تولید شوند. یکی از محبوب‌ترین جنس ها چرم طبیعی و مصنوعی می باشد.
بیدان سرزه
بیدان سرزه، روستایی از توابع بخش نوک‌آباد شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان اسکل آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
بلندترین کوه‌های صعودنشده
کوه صعودنشده به قله‌ای گفته می‌شود که هنوز صعود کاملی بر روی آن انجام نشده‌است. تعیین اینکه بلندترین قله صعودنشده کدام است، اغلب محل بحث است. در برخی از نقاط جهان، نقشه‌برداری و نقشه‌نگاری هنوز قابل اعتماد نیست و هیچ گزارش جامعی از مسیرهای کاوشگران، کوهنوردان و ساکنان محلی وجود ندارد. در برخی موارد، حتی صعودهای مدرن توسط گروه‌های بزرگ‌تر نیز به خوبی مستند نشده‌است و بدون فهرست شناخته‌شده جهانی، بهترین چیزی که می‌توان در تعیین بلندترین قله‌های صعودنشده جهان به دست آورد، تا حدودی حدس و گمان است. بر پایه بیشتر منابع، گانگکهار پونزوم (۷٬۵۷۰ متر، ۲۴٬۸۴۰ فوت) در مرز بوتان و چین، بلندترینکوه در جهان است که هنوز به‌طور کامل صعود نشده‌است. این کوه از سال ۱۹۹۴ و زمان وضع ممنوعیت توسط دولت بوتان برای کوهنوردی بالای ۶٬۰۰۰ متر (۲۰٬۰۰۰ فوت) به دلیل اعتقادات معنوی/مذهبی، برای کوهنوردان ممنوع بوده‌است.
گاهی از کوه‌های صعودنشده به عنوان «قله‌های بکر» یاد می‌شود. وجود بسیاری از قله‌های بکر به‌دلیل دست‌نیافتنی بودن کوه ناشی از انزوای جغرافیایی یا بی‌ثباتی سیاسی است. برخی از کوه‌ها به دلیل اعتقادات مذهبی یک کشور یا منطقه‌ای که چنین کوه‌هایی را مقدس شمرده و باید مصون بمانند، غیرقابل دسترس هستند. علاوه بر این، از آنجا که تلاش برای صعود به کوه‌های بلندتر جهان معمولاً یک کار بزرگ است، قله‌های کوچک‌تر، در حالی که هنوز بسیار مهیب و عطیم هستند، به سادگی کمتر از قله‌های بلندتر مورد توجه قرار می‌گیرند. از سوی دیگر، قله‌های بلندتر توسط گروه‌هایی که مسیر جدیدی را دنبال می‌کنند و حتی در فصل زمستان که شرایط عموماً سخت‌تر است، نیز صعود می‌شود.
تعریف کوه
بسیاری از کوه‌ها، علاوه بر بلندترین نقطه یا قله آن‌ها، دارای قله‌های فرعی نیز هستند. به‌طور کلی برجستگی توپوگرافی یک قله اصلی یا فرعی و همچنین توپوگرافی عمومی، همه در هنگام تعیین اینکه آیا چنین قله‌هایی به عنوان قله مستقل یا فرعی هستند، در نظر گرفته می‌شوند. اگرچه معیارهایی عینی برای تشخیص قله‌های اصلی از قله‌های فرعی پیشنهاد شده‌است، ولی همچنان هیچ استاندارد مورد توافق و گسترده‌ای وجود ندارد. در سال ۱۹۹۴ فدراسیون بین‌المللی کوهنوردی ۸۲ قله در کوه‌های آلپ را مشخص و طبقه‌بندی کرد که این قله‌ها حداقل ۴۰۰۰ متر (۱۳٬۰۰۰ فوت) بالاتر از سطح دریا بوده و برجستگی توپوگرافی آن‌ها به عنوان یک قله متمایز نسبت به گردنه‌های مجاور حداقل ۳۰ متر (۹۸ فوت) است.
تأیید وضعیت صعود
گاهی تعیین این‌که آیا یک قله کوه به‌طور کامل صعود شده یا خیر، ممکن است دشوار باشد. شواهد نشان می‌دهد که مدت‌ها پیش از آغاز کوهنوردی مدرن در اواسط قرن نوزدهم، برخی مردم واقعاً به قله‌ها یا نزدیک به قله‌های اصلی کوه رفته‌اند. کاوش‌های باستان‌شناسی در کوه‌های آند نشان داده‌است که انسان در دوران پیش از تاریخ تا ارتفاع ۶٬۷۳۹ متر (۲۲٬۱۱۰ فوت) نیز سفر کرده‌است. در حدود ۱۲٬۰۰۰ سال پیش، سکونت‌گاه‌های دائمی با ارتفاع ۴۵۰۰ متر (۱۴٬۸۰۰ فوت) در کوه‌های آند وجود داشته‌است. در منطقه هیمالیای بزرگ، شهر لهاسا در تبت، با قرار داشتن در ارتفاع ۳۶۵۰ متری (۱۱۹۸۰ فوت)، از قرن هفتم سکنه دائمی داشته‌است و بسیاری از سکونت‌گاه‌های کوچک‌تر در سراسر هیمالیای بزرگ در ارتفاعات بیش از ۴۰۰۰ متر (۱۳۰۰۰ فوت) قرار دارند. با وجود انسان‌هایی که هزاران سال در ارتفاعات زندگی می‌کنند، قله‌های نزدیک به چنین سکونت‌گاه‌هایی ممکن است در گذشته صعود شده یا نشده باشد. با این حال، بسیاری از مناطق دور از سکونت‌گاه‌ها ممکن است هرگز کاوش نشده باشند، به ویژه از آنجا که برخی از قله‌های مرتفع در رشته‌کوه‌های بزرگ قرار دارند و به‌قدری دور افتاده‌اند که تا زمانی که کاوشگران آن‌ها را مشاهده کردند، برای ساکنان محلی ناشناخته بودند.
کانگچنجونگا سومین قله بلند دنیا، چندین بار صعود شده‌است، اما در سفر اعزامی ۱۹۵۵، اولین کوهنوردان صعودکننده به قله موافقت کردند که به خواسته‌های مردم محلی احترام بگذارند و به بالاترین قسمت کوه قدم نگذارند. گروه‌های کوهنوردی پس از آن نیز ممکن است از این سنت پیروی کرده (یا نکرده) باشند. در نمونه مشابه دیگری، بر روی ناندا دیوی نیز صعود انجام شده‌است اما کسی به بلندترین نقطه قله قدم نگذاشته و اکنون صعود به قله اصلی برای کوهنوردان ممنوع است. تنها یک بار تلاش برای صعود به قله ماچوپوچار در سال ۱۹۵۷ انجام شده‌است، زمانی که کوهنوردان به فاصله ۱۵۰ متری (۴۹۰ فوت) قله رسیدند؛ سپس دولت نپال صعود این قله را ممنوع اعلام کرد.
فهرست بلندترین کوه‌های صعودنشده
تصور می‌شود قله‌های زیر، با ارتفاع نسبی حداقل ۱۵۰ متر (۴۹۰ فوت)، تا اوت ۲۰۱۸ صعود نشده باشد.
کوه‌های با با ارتفاع نسبی بیش از ۳۰۰ متر به صورت پررنگ نشان داده شده‌اند.
فاراب (خنداب)
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۰۷ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
ترومبوآنژئیت انسدادی
بیماری بورگر یا ترومبوآنژئیت انسدادی یا  نوعی اختلال انسدادی غیر آترواسکلروتیک سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌های کوچک تا متوسط اندامهای فوقانی و تحتانی است. علت این انسداد التهاب مکرر و پیشرونده و ایجاد لخته در دیواره رگ هاست. این بیماری معمولاً در ارتباط با استفاده از مشتقات تنباکو به خصوص سیگار کشیدن است ولی با مصرف انواع بدون دود تنباکو نیز ارتباط دارد. از علایم آن درد متناوب انگشتان و زخم‌های دردناک بر روی نوک انگشتان دست و پا است. بیماری بورگر درمان قطعی ندارد وگاه قطع عضو ناگزیر است. تنها راه جلوگیری از پیشروی سریع بیماری ترک کامل سیگار و فراورده‌های تنباکو است.
این اختلال نخستین بار در سال ۱۸۷۹ میلادی توسط فلیکس فان وینیوارتر توصیف گردید.
اپیدمیولوژی
این بیماری شیوع جهانی دارد ولی بیشتر در خاورمیانه، مدیترانه و خاور دور مشاهده می‌شود. شیوع آن با افزایش مصرف سیگار در جوامع نسبت مستقیم دارد.
آسیب‌شناسی
این بیماری با ایجاد لخته‌ای شدیداً التهابی همراه است. التهاب تمام لایه‌های رگ را درگیر می‌کند و در اطراف رگ درگیر ترومبوز التهابی سلول‌ها به خصوص سلول‌های بزرگ چند هسته‌ای داخل میکرو آبسه‌ها قابل مشاهده است.
علایم بالینی
این بیماری معمولاً در مردان جوان سیگاری با ایسکمی انگشتان دست و پا شروع می‌شود و به تدریج به عروق بالاتر گسترش می‌یابد. درگیری عروق بزرگ نادر است ولی در صورت عدم بهبودی می‌توان منجر به قطع عضو شود. بیمار در مراحل اولیه دچار لنگیدن می‌شود. همچنین درد ایسکمیک در طی استراحت یا زخم شدن مشاهده می‌شود. معمولاً دو عضو یا بیشتر درگیر می‌شوند و در چهل درصد از بیماران ترومبوفلبیت سطحی و پدیده رینولد مشاهده می‌شود. در معاینه این بیماری مثبت شدن تست آلن در افتراق این بیماری از انسداد ناشی از آترواسکروز کمک‌کننده است.
تشخیص
این بیماری تست تشخیصی خاصی ندارد ولی از آزمایشها برای رد کردن بیماریهای مشابه باید استفاده شود.
بیماریهایی همچون لوپوس اریترماتوز واسکولیت روماتیسمی سندرم آنتی فسفولیپید آنتی‌بادی و بیماری مرکب بافت همبند از تشخیصهای افتراقی مهم بورگر هستند.
درمان
راهکار درمانی اصلی این بیماری قطع کامل و دائمی سیگار است با این حال مشاهده شده که ۴۰ درصد از بیماران موفق به این کار نمی‌شوند. در درمان این بیماری همچنین از آسپیرین، ایلوپروست (iloprost)، بلوک‌کننده‌های کانال کلسیم، آنتی‌بیوتیک، مواد ضد انعقادی یا بلوک سمپاتیک استفاده شده‌است.
در موارد حاد، داروها و روش‌هایی که منجر به اتساع عروق می‌شوند، در کاهش دردی که بیمار تجربه می‌کند موثر هستند. با این حال کمکی به از بین رفتن بیماری نمی‌کنند. همچنین درمان با اکسیژن پرفشار (پزشکی پرفشار) نیز اثر اتساع عروقی و آنژیوژنز دارد.
جراحی بای پس عروق نتایج رضایت بخشی به همراه نداشته‌است. سایر روش‌های نسبتاً موفقیت‌آمیز عبارتند از» استفاده از فاکتورهای رشد عروق، قرار دادن سیم کیرشنر در مسیر تیبیا برای تحریک رگ سازی، استفاده از کمپرسور فشاری برای به جریان انداختن خون و استفاده از آنتاگونیستهای اندوتلین همچون بوسنتان.
فاراب (ابهام‌زدایی)
فاراب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سرچاه
سرچاه  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کارلوس رکس
کارلوس رکس (Carolus Rex) ششمین آلبوم گروه موسیقی پاور متال سوئدی سبتان است.این آلبوم مفهومی درباره امپراتوری سوئد و پادشاه آن کارل دوازدهم (ملقب به کارلوس رکس) است.این آلبوم در دو نسخه به زبان‌های انگلیسی و سوئدی منتشر شد.این آلبوم توسط پیتر تگترین در استودیوی ابیس تولید شد. این آلبوم با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبرو شد و موفق به دریافت جایزه تحسین طلایی در لهستان و چهار جایزه پلاتینی در سوئد شد.
نصرت‌الله قمی
نصرت‌الله قمی (متولد ۱ دی ۱۳۰۴ تهران - فوت ۱۰ اردیبهشت ۱۳۳۲ تهران) از مبارزها و طرفداران ملی شدن صنعت نفت بود که در ۲۸ اسفند ۱۳۲۹ تصمیم به کشتن عبدالحمید اعظمی زنگنه وزیر فرهنگ حاجعلی رزم‌آرا نمود.
زندگی‌نامه
نصرت‌الله قمی در خانواده‌ای مذهبی، فرهنگی و مرفّه در تهران دیده به جهان گشود. مادرش فاطمه خانم و پدرش حاج مرتضی قمی از اساتید معمار و از اعیان و معاریف محله منیریه تهران بود. حاج مرتضی فرزند استاد باقر از معماران سرشناس قم بود که با معمارباشی عصر قاجار، استاد حسن معمار قمی، در ساخت بخش‌هایی از صحن حرم فاطمه معصومه (معروف به صحن اتابکی) همکاری داشت.
نصرت‌الله، جوانی بلند قامت، خوش سیما، با ظاهری آراسته و باطنی وارسته بود. به نجّاری به عنوان سرگرمی و به ورزش کوهنوردی علاقه داشت و بیشتر جمعه‌ها را با دوستان خود به ارتفاعات شمال تهران می‌رفتند. تحصیلات متوسطه را در دبیرستان دارایی به پایان برد و به بحث‌های فلسفی و نظری علاقمند بود. فلذا رشته معقول و منقول را برای ادامه تحصیل برگزید و در زمان دانشجویی با توجه به فضای سیاسی آن سال‌ها (۱۳۲۷ به بعد) وارد فعالیت‌های سیاسی شد. گرچه او رسماً وارد هیچ حزب و گروه و دسته سیاسی نشد، لیکن با برخی از جریان‌ها و شخصیت‌های سیاسی و مبارز آن زمان ارتباط و مراوده فکری داشت و از حامیان استقلال کشور از سلطه انگلیس و ملی شدن صنعت نفت بود. حسین اردلان (فرزند محمد ولی خان) از جمله دوستان نزدیک او بود و با عباس امیرانتظام (روافیون) و سید محمود سخایی کاشانی نیز حشر و نشر داشت.
ترور عبدالحمید زنگنه
پس از ترور نافرجام محمدرضا پهلوی توسط ناصر فخرآرایی در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ در دانشگاه تهران، دولت ساعد برای ایجاد محدودیت و فشار بر مطبوعات، لایحه‌ای تنظیم و با قید فوریت به مجلس فرستاد و عبدالحمید زنگنه که آن ایام وزیر فرهنگ در کابینه ساعد و از مدافعین نظام سلطه و طراحان لایحه محدودیت مطبوعات بود برای دفاع از این لایحه به مجلس شورای ملی رفت. زنگنه از مروّجین فرهنگ غربی و در عین حال مخالف آزادی مطبوعات بود و با روی کار آمدن حاجعلی رزم‌آرا به عنوان نخست وزیر، مجدداً او به عنوان وزیر فرهنگ در ۱۷ بهمن ۱۳۲۹ به مجلس معرفی و هنگام ورود او به مجلس حسین مکی نماینده تهران صدا زد: «میرغضب آزادی را آوردند».
همانگونه که نصرت‌الله قمی در مکتوب خود آورده، معتقد بود که تز دکترای زنگنه با هدف دفاع از شرکت سابق نفت نوشته شده و در برابر برنامه ملی شدن صنعت نفت قرار دارد، کما اینکه زنگنه با رزم‌آرا در حمایت از قرارداد انگلیسی گس-گلشائیان همراهی داشت. ضمنا نصرت‌الله قمی او را در مقام وزیر فرهنگ از مجریان فرهنگ غرب و یکی از موانع پیشرفت فرهنگ ایران و مخلّ آزادی می‌دانست.
با ترور رزم‌آرا توسط خلیل طهماسبی در ۱۶ اسفند ۱۳۲۹، نصرت‌الله قمی مصمم شد که زنگنه را از میان بردارد و تصمیمش را حتی با دوستان نزدیکش در میان نگذاشت و در روز دوشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۲۹ حوالی ساعت یازده صبح در محوطه جلوی دانشکده حقوق دانشگاه تهران به زنگنه نزدیک و با یک قبضه اسلحه کمری قصد تیراندازی به زنگنه را داشت که دانشجویی به نام پرویز همایونی دخالت می‌نماید و دستش بر اثر سایش گلوله زخم سطحی بر می‌دارد و از صحنه کنار می‌رود. احدی از مطلعین که شاهد وقوع قضیه در دانشگاه تهران بود اظهار داشته است که در حالی که ضارب به دنبال زنگنه می‌دوید زنگنه دست خود را به عقب می‌برد تا از جیبش اسلحه در آورده از خود دفاع کند که ناگهان پایش می‌لغزد و به زمین می‌خورد. این شخص اضافه نموده که اسلحه مزبور طپانچه کوچکی ساخت لهستان بوده است. نصرت‌‌الله قمی تیری به سوی زنگنه شلیک می‌کند که به پهلوی چپ او اصابت می‌نماید و همزمان در محوطه دانشگاه خود را به پلیس معرفی می‌کند و افراد حاضر در صحنه بلافاصله زنگنه را به بیمارستان سینا منتقل می‌نمایند، لیکن اعمال جراحی و معالجات و مراقبت‌های ویژه نتیجه‌بخش نبوده و یک هفته بعد زنگنه جان به جان آفرین تسلیم می‌کند.
زنگنه در بیمارستان در پاسخ به پرسش خبرنگار که آیا ضارب را می‌شناختید گفت: «من ابدا او را نمی‌شناختم و تا کنون قیافه‌اش را ندیده بودم» ، از طرفی نصرت‌الله قمی در اولین و آخرین بازجویی اظهار داشته «من چون دکتر زنگنه را صالح نمی‌دانستم مبادرت به این کار کردم و در این کار به هیچ وجه نظر شخصی نداشته و از طرف حزب و جماعتی هم مأموریت نداشته‌ام.» این موضوع در نامه و وصیتنامه سیاسی وی نیز به خوبی روشن است که مشکل شخصی با زنگنه نداشته و صرفاً با انگیزه سیاسی و مستقل از هر سازمانی مبادرت به این عمل نموده است.
بعدها حسین اردلان چنین نقل می‌کند: «اگر از تصمیم نصرت‌الله اطلاع داشتم سعی می‌کردم او را از این اقدام منصرف کنم گرچه بعید بود بتوانم نظر او را تغییر دهم چون به شدت حامی ملی شدن صنعت نفت و دوستدار فرهنگ ایران زمین و معتقد به از میان برداشتن عمال انگلیس و حامیان داخلی استعمار بود و در این راه جدی بود و تلاشی وافر داشت. کما اینکه در زندان هم هنگامی که به ملاقاتش می‌رفتم هیچ‌گونه نشانه‌ای مبنی بر پشیمانی در گفتار و ناصیه او نشنیدم و ندیدم. بسیار با روحیه، شجاع، مؤدب، مصمّم و در عین حال آرام بود».
نصرت‌الله قمی در زندان برای مدتی با سید مجتبی میرلوحی (نواب صفوی) هم بند می‌شود و از آنجا که ترور زنگنه در آن مقطع در راستای اهداف فداییان اسلام بود، نواب صفوی سعی می‌کند به هر طریق ممکن در جهت استخلاص و تخفیف مجازات نصرت‌الله کاری بکند. نامه‌ای خطاب به شاه و مصدق می‌نگارد و در آن تخفیف مجازات برای نصرت‌الله را مطرح می‌کند. این نامه توسط سید عبدالحسین واحدی (از فدائیان اسلام) به دست سید حسین فاطمی (وزیر خارجه) می‌رسد که در اختیار مصدق قرار دهد در آنجا فاطمی قول می‌دهد که حتی‌المقدور از اعدام نصرت‌الله قمی جلوگیری کند ولی بر خلاف قول و قرارها هیچ اقدامی از سوی مصدق و فاطمی صورت نمی‌پذیرد و هنگامی که فاطمی در سفر عراق بود حکم اعدام نصرت‌الله قمی اجرا می‌شود و این در حالی بود که حاج مرتضی (پدر نصرت‌الله) هم تلاش‌های وافری داشت و هزینه‌های گزافی را به واسطه استخدام وکلای ممتاز آن ایام از جمله ابوالفضل لسانی و دیگران پرداخت نمود تا بلکه حکم اعدام را به حبس بکشاند که موفق نمی‌شود و این همه در حالی اتفاق می‌افتاد که نصرت‌الله نه تنها دادگاه را صالح نمی‌دانست بلکه در جلسات دادگاه به ترور انقلابی زنگنه به عنوان احدی از ایادی استعمار اقرار و به این اقدام مباهات می‌نمود.
حکم اعدام دادگاه بدون اطلاع قبلی خانواده در روز پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۳۲ شمسی به اجرا در آمد و در حالی که قصد داشتند پیکر نصرت‌الله قمی را مخفیانه در گورستان مسگرآباد دفن کنند، خانواده مطلع شده و همراه با وکلا مانع شدند و علی‌رغم محدودیت‌های امنیتی جنازه را در حالی در امامزاده عبدالله شهر ری دفن نمودند که جمع کثیری ازمردم از جمله اقوام، دوستان و دوستداران، کثیری از دانشجویان و دانشگاهیان، اهالی محله منیریه و امیریه، از اهالی قم و شهر ری و برخی شخصیت‌های سیاسی مبارز حضور داشتند و قبرستان مملو از جمعیت بود. حسین اردلان که از دوستان نزدیک او بود بر فراز آرامگاهی رفت و وصیتنامه سیاسی او را برای حاضرین قرائت نمود.
درباره آراء و عقاید نصرت‌الله قمی می‌توان گفت مدرکی دال بر وابستگی رسمی او به احزاب سیاسی وقت موجود نیست لیکن به لحاظ فکری تا حدودی به اندیشه و آراء ملی-مذهبی‌ها نزدیک بود و پارادکسی که آن زمان برای تحلیلگران و مطبوعات‌چی‌ها قابل هضم نبود این بود که چگونه شخصیتی آرام و تحصیلکرده، با این آراء و تفکر و از خانواده‌ای متمول دست به اقدامی خشونت‌بار زده است. از طرفی انگلیسی‌ها و ایادی داخلی ایشان متوجه بودند و نگرانی داشتند که چنانچه این اقدام سرآغاز الگویی برای ورود افرادی از جریانات ملی مذهبی و یا ملی‌گراها و دانشجویان انقلابی به اقدامات خشونت‌بار شود کار آنها بسیار سخت خواهد شد (اقدامات مسلحانه از ویژگی‌های خاص برخی سازمان‌های اسلام‌گرا و همچنین چپ‌گرا بود). لذا سعی در القاء شایعاتی مبنی بر اغراض شخصی ترور نمودند و معدودی از خبرنگاران نیز بر اساس این شایعات اقدام نمودند. در حالی که آن ایام هم برخی از آگاهان به نیکی از علت و چگونگی ماجرا مطلع بودند و می‌دانستند که کسانی سعی در تحریف ماجرا نزد عموم و تقلیل آن به انگیزه شخصی دارند. در واقع جریانی در دایره بینش و تفکر ملی‌گرائی رخ نموده بود که هضم آن برای عرف ملی‌گراها آسان نبود.
ملی شدن صنعت نفت
متعاقب این ترورها لایحه ملی شدن صنعت نفت در ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ به تصویب نهایی رسید. برخی تحلیلگران بر این باورند که این ترورها به ویژه ترور رزم‌آرا در عقب‌نشینی جناح مخالف با لایحه ملی شدن صنعت نفت در مجلس بی‌تأثیر نبود و گلوله‌هایی که توسط طهماسبی و سپس نصرت‌الله قمی شلیک شد در واقع ضربه‌ای بر پیکر حامیان داخلی استعمار بود. لیکن محمد مصدق نسبت به این واقعیات به سکوت برگذار می‌نمود. کما اینکه ترور عبدالحسین هژیر توسط سید حسین امامی (از فداییان اسلام) در مسجد سپهسالار در ۱۳ آبان ۱۳۲۸ بنا به نظر برخی از آگاهان و مورخین، راه را برای ورود نمایندگان جبهه ملی به مجلس فراهم نمود. آیت الله سید محمود طالقانی در سخنرانی ۱۴ اسفند ۱۳۵۷ بر مزار مصدق در احمدآباد نیز به این موضوع اشاره نمود.
لری بریلیانت
لارنس بریلیانت (Lawrence Brilliant) (زادهٔ ۵ می ۱۹۴۴)، همه‌گیرشناسی، فناوری‌شناس، نوع‌دوستی و مؤلف آمریکایی است که میان سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ با سازمان جهانی بهداشت همکاری می‌کرد. او به ریشه‌کنی موفقیت‌آمیز بیماری آبله کمک شایانی کرده‌است.