cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پاییز صحرا
انتقاد به سریال و نظر روح‌الله خمینی
پس از پخش سریال برخی از مراجع و فقهای وقت شورای نگهبان نسبت به پوشش بازیگران زن به ویژه شهلا میربختیار اعتراض کردند که روح‌الله خمینی در پاسخ گفت:
بلیکس
خصوصیات
بلیکس ۱۶ کیلومترمربع مساحت و ۴۳ نفر جمعیت دارد.
اچ‌ام‌ای‌اس وارگو
اچ‌ام‌ای‌اس وارگو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قهرمانی (ابهام‌زدایی)
قهرمانی می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
فرانتس فانون
فرانتس عمار فانون (Ibrahim Frantz Fanon زاده ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۵ – درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۶۱) یک نویسندهٔ فرانسوی زبان اهل مارتینیک، و یک فیلسوف مارکسیست، مقاله‌نویس، روانپزشک و انقلابی بود. همچنین او را به اسم ابراهیم فرانتس فانون می‌شناسند.
می‌توان او را متفکری برجسته در قرن بیستم به خاطر استعمارزدایی و روان‌آسیب‌شناسی استعمار دانست. کارهای او الهام‌بخش جنبش آزادی‌خواهی ضداستعماری برای بیشتر از چهار دهه بوده‌است.
زندگی‌نامه
فانون پس از خدمت در ارتش فرانسه در جنگ جهانی دوم، در لیون به تحصیل روانپزشکی پرداخت و از همان زمان بود که دریافت یک سیاه‌پوست صرف نظر از سطح تربیت و فرهنگش، از نظر فرانسوی‌ها همیشه در اصل سیاه‌پوست و در سطحی پایین‌تر از یک سفیدپوست قلمداد می‌شود. او پس از پایان تحصیلات خود با زنی فرانسوی ازدواج کرد. در سال ۱۹۵۳ به الجزایر رفت. جنگ‌های انقلابی این کشور و تجربه‌هایش در تماس با مردم فقیر، باعث پیوستن او به انقلابیون الجزایر شد.
او در سال ۱۹۶۱ با خودروی خود در مرز الجزایر و مراکش با یک مین برخورد کرد و دچار ۱۲ شکستگی در ستون فقراتش شد. پس از رفتن به ایتالیا جهت درمان، گرفتار سرطان نیز شد و سرانجام در ۶ دسامبر ۱۹۶۱ درگذشت. جنازه‌اش به الجزایر منتقل شد و در یکی از گورستان‌های ارتش آزادی‌بخش ملی این کشور به خاک سپرده شد.
تپه انگنه
تپه انگنه مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در حومه اورمیه، بخش نازلوچای واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شهرستان الحمیدات
ناحیهٔ الحمیدات یک ناحیه در یمن است که در استان جوف (یمن) واقع شده‌است.
خصوصیات
ناحیهٔ الحمیدات ۲۰٬۰۲۶ نفر جمعیت دارد.
اولاد عنتر
اولاد عنتر یک شهرداری در الجزایر است که در استان مدیه واقع شده‌است. اولاد عنتر ۲٬۰۳۳ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه کولگیت
دانشگاه کولگیت تأسیس ۱۸۱۹، یکی از دانشگاه‌های خصوصی ایالات متحده آمریکا بوده و در نیویورک واقع است.
ونکتپورم، بخش جایاشانکار
ونکتپورم، بخش جایاشانکار (به انگلیسی: Venkatapuram, Jayashankar district) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در آندرا پرادش واقع شده‌است.
دانشگاه کولگیت
منابع
http://en.wikipedia.org/wiki/Colgate_University
ونکتپورم، بخش جایاشانکار
خصوصیات
ونکتپورم ۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باروت بی‌دود
باروت بی‌دود نوعی باروت است که برخلاف باروت سیاه پس از سوختن دود ایجاد نمی‌کند. باروت بی‌دود از نیتروسلولز (پنبه باروتی) و نیتروگلیسیرین ساخته شده است.
آبسرده (الیگودرز)
جمعیت
این روستا در دهستان زز شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۷ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
باروت بی‌دود
علت بی‌دود بودن این باروت کامل انجام شدن فرایند اکسیداسیون در جریان سوختن است، زیرا درجریان تجزیهٔ نیتروگلیسیرین اکسیژن آزاد تولید می‌شود؛ در حالی‌که باروت سیاه مقدار زیادی (تقریباً ۶۰٪) خاکستر (دود) تولید می‌کند.
باروت بی‌دود تقریباً در همه فشنگ‌های امروزی بکار می‌رود.
میتسوبیشی کی-۶۷
میتسوبیشی کی-۶۷ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ میتسوبیشی در کشور ژاپن است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما ارتش امپراتوری ژاپن بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
فرانسیس آن کمبل
فرانسیس آن کِمبل (زاده ۲۸ نوامبر ۱۸۰۹ - درگذشته ۱۵ ژانویه ۱۸۹۳) نویسنده، شاعر و بازیگر برجسته تئاتر اهل بریتانیا بود.
منابع
ویکی‌پدیا انگلیسی
مدی تیلور
مدی تیلور (Maddie Taylor؛ زادهٔ December 31, 1966) صداپیشه، و کمدین اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای صداپیشگی شخصیت اسپارکی در مجموعهٔ تلویزیونی والدین نسبتاً عجیب و غریب شناخته می‌شود.
برخی از دیگر فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی که او در آن‌ها به صداپیشگی پرداخته است عبارتند از: فصل شکار، فصل شکار ۲، فصل شکار ۳، و ساوت پارک.
یواس‌اس دونالد کوک
ناو یو اس اس دونالد کوک (DDG-75) نوعی کشتی ناوشکن از کلاس آرلیک برک. در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده است که به نام سرهنگ دونالد کوک دارای مدال افتخار نام‌گذاری شد. ساخت این ناوشکن در ۹ ژوئیه سال ۱۹۹۶ آغاز شد. راه اندازی و تعمید در ۳ مارس ۱۹۹۷. در ۴ دسامبر سال ۱۹۹۸ در اسکله پن فرود فیلادلفیا، پنسیلوانیا راه اندازی شد.
در ۱۶ فوریه ۲۰۱۲، نیروی دریایی ری Mabus اعلام کرد دونالد کوک خواهد بود یکی از چهار کشتی به homeported در نیروی دریایی ایستگاه Rota, اسپانیا. از آن اعلام شد در ماه ژانویه ۲۰۱۴ که کشتی می‌رسند وجود دارد در اواسط ماه فوریه 2014. در روتا او بخشی از اسکادران ناو ۶۰.
تاریخچه
در ۲۴ فوریه ۲۰۱۲، دونالد کوک جایزهٔ "E" را در سال ۲۰۱۱ به دست آورد.
در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۱۴، مقامات نظامی ایالات متحده، اعزام دونالد کوک به دریای سیاه، مدت کوتاهی پس از انحلال روسیه از کریمه و در میان ناآرامی طرفدار روسیه در اوکراین، تأیید کردند. بیانیه رسمی وزارت دفاع ایالات متحده اعلام کرد که مأموریت کشتی "برای اطمینان متحدان ناتو و شرکای دریای سیاه از تعهد آمریکا برای تقویت و بهبود قابلیت همکاری در هنگام کار در جهت اهداف متقابل در منطقه" است. در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۱۴، کشتی جنگی به دریای سیاه وارد شده‌است. در ۱۲ آوریل ۲۰۱۴، یک جنگنده روسی Su-24 "Fencer" روسیه غیرمجاز، دوازده گذر نزدیکی از USS کوک را در زمان گشت دریای سیاه غربی ایجاد کرد. طبق ادعای یک سخنگوی پنتاگون، "این هواپیما به چندین نمایش داده شده و هشدارها از دونالد کوک پاسخ نگرفت و این رویداد بدون وقفه پس از حدود ۹۰ دقیقه به پایان رسید … دونالد کوک بیش از توان دفاع از خود در برابر دو سو -۲۴ ثانیه. " در سال ۲۰۱۴، رسانه‌های خبری دولتی روسیه سری گزارش‌هایی را ارائه دادند که دروغ می‌گویند که در طول این حادثه سو ۲۴ با سیستم جنگی الکترونیکی کیبیینی مجهز به سیستم‌های جنگی Aegis بود. اطلاعات غلط بعداً توسط بریتیش کلمبیا "خورشید" و "فاکس نیوز" برداشته شد.
در تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۴، دونالد کوک از Constanta، رومانی بازدید کرد. رئیس‌جمهور رومانی ترایان باسیسکو در سفر به کشتی سفر کرد. پس از آن، دونالد کوک پس از خروج از دریای سیاه در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴، تمرینات مختلفی را با همکاری نیروی دریایی رومانی انجام داد.
در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۱۴، برای دومین بار، به گفته نیروی دریایی ایالات متحده، ناوشکن وارد دریای سیاه شد تا اطمینان و نشان دادن تعهد ایالات متحده به همکاری نزدیک با متحدان ناتو باشد. دونالد کوک در تمرینات با نیروی دریایی ترکیه شرکت داشت که شامل بازسازی در حال انجام و تمرین‌های دیگر با ناو جنگی کلاس Yavuz TCG Fatih در تاریخ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴ است. این کشتی از کانستان، رومانی در ۳۰ دسامبر و وارنا، بلغارستان در تاریخ ۸ ژانویه ۲۰۱۵ بازدید کرد. دونالد کوک در تمرینات با کشتی نیروی دریایی اوکراین Hetman Sahaydachniy در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۵. دونالد کوک دریای سیاه را در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۱۵ ترک کرد. در ۱۱ و ۱۲ مارس ۲۰۱۶ یک جفت روسی Su-24s انجام چند کم می‌گذرد دونالد کوک در حالی که کشتی در حال انجام تمرینات با یک هلیکوپتر در آبهای بین‌المللی در دریای بالتیک 70 nmi خاموش کالینینگراد. در طول این پرواز این هواپیما گذشت بیش از ناوشکن بسیار پایین ارتفاعات. روسی Ka-27 "مارپیچ" ضد زیردریایی و هلیکوپتر نیز دور ناوشکن هفت بار. نیروی دریایی ایالات متحده منتشر شد عکس و فیلم از این حادثه در ۱۴ مارس و دولت آمریکا شکایت کرده‌است. در پاسخ به وزیر خارجه ایالات متحده آمریکا اظهار نظر دربارهٔ این حادثه گفت که «تحت قوانین نامزدی که می‌توانست با یک شوت پایین» این فدراسیون روسیه شورای رسمی ایگور موروزوف گفت که ایالات متحده نیز «باید بدانید که دونالد کوک با نزدیک شدن به مرزهای ما و در حال حاضر ممکن است قادر به ترک آن است.»
ارتقاء
در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۹، سازمان دفاع موشکی اعلام کرد که دونالد کوک در طی سال مالی ۲۰۱۲ به RIM-161 Standard Missile 3 (SM-3) ارتقا خواهد یافت تا به عنوان بخشی از سیستم دفاع موشکی Ballistic Aegis عمل کند.
سرگذشت نیال
سرگذشت نیال (Njálssaga) از معروف‌ترین سرگذشت‌نامه‌های ایسلندی است. به این متن، روایت سوزاندن نیال (Brennu-Njáls saga) نیز گفته می‌شود.
این سرگذشت‌نامه که احتمالاً در حدود سده سیزدهم نوشته شده روایت قتل، کینه‌جویی و انتقام‌هایی است که در دشت‌ها و تپه‌های پیرامون شهرک امروزی هولس‌ولور در ایسلند روی داده است. این رویدادها مربوط به سال ۱۰۰۰ میلادی یعنی زمانی است که مسیحی شدن ایسلند جریان پیدا کرده‌بود. این داستان نشان می‌دهد که چگونه الزاماتی که ننگ و آبرو بر گردن افراد می‌نهد می‌تواند به رنجیدگی‌های کوچک و سپس بالا گرفتن اختلافات و به خون و خونریزی‌های طولانی‌مدت بینجامد. حضور رؤیاهای پیشگویانه و طالع‌بینی از ویژگی‌های این داستان است.
در مورد مؤلف این متن اطلاعات کمی در دست است. از نشانه‌ها چنین برمی‌آید که او از اهالی جنوب خاوری ایسلند بوده‌است. تعدد موضوعات مورد بحث در کتاب و تعدد ارجاعات به آثار کلاسیک نشان‌دهنده سواد و دانش گسترده مؤلف است.
سرگذشت نیال از سه فصل تشکیل شده‌است.
اچ‌ام‌ای‌اس وارنمبل
اچ‌ام‌ای‌اس وارنمبل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نوراگیوغ (آسکران)
نوراگیوغ (Նորագյուղ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده‌است. نوراگیوغ ۱۳۹۶ نفر جمعیت دارد.
یوگن اسلاتسکی
یوگن اسلاتسکی (زاده ۷ آوریل ۱۸۸۰ - درگذشته ۱۰ مارس ۱۹۴۸) ریاضی‌دان و اقتصاددان اهل شوروی بوده‌است.
زندگی و حرفه
یوگن اسلاتسکی در سال ۱۸۸۰ در روسیه متولد شد و فرزند یک معلم مدرسه بود. او در سال ۱۸۹۹ برای مطالعات ریاضی وارد دانشگاه کیف شد لیکن سه سال بعد به دلیل فعالیت‌های انقلابی از دانشگاه اخراج گردید.
اسلاتسکی در سال ۱۹۰۳ به انستیتوی فنی مونیخ وارد شد تا مهندسی بخواند ولی در سال۱۹۰۵ قبل از اتمام تحصیل به روسیه بازگشت. او در سال ۱۹۱۱ بالاخره از دانشگاه کیف فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۱۸ دومین مدرک خود را در رشته اقتصاد گرفت. به عبارت دیگر، مقاله مشهور سال ۱۹۱۵ اسلاتسکی تنها یکی دو سال پس از شروع به تحصیل اقتصاد نوشته شده‌است. او در سال ۱۹۱۸ برای تصدی کرسی استادی اقتصاد سیاسی به انستیتوی بازرگانی کیف پیوست و در سال ۱۹۲۶ به انستیتو وقایع شهر مسکورفت که توسط اقتصاددانان مشهور کندراتیف اداره می‌شد. اسلاتسکی از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۴ عضو انستیتوی مرکزی هواشناسی مسکو و از سال ۱۹۲۴ تا هنگام فوت در انستیتوی ریاضی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی کار می‌کرد.
فعالیت‌ها در زمینهٔ اقتصاد و آمار ریاضی
اسلاتسکی به‌طور گسترده برای کار در استخراج روابط مندرج در معادلهٔ اسلاتسکی به خوبی شناخته شده‌است که به‌طور گسترده در نظریهٔ مصرف‌کننده برای جدا کردن اثرجانشینی و اثر درآمدی ناشی از تغییر قیمت بر روی مقدار کل کالای تقاضا شده (که تابع تغییرات قیمتی کالای اصلی یا کالای وابسته که ممکن است اثر متقاطع روی مقدار کالای اصلی داشته باشد)، استفاده می‌شود.
مقاله اصلی او در رابطه با اقتصاد، (که البته به گفته برخی آخرین مقاله او در زمینه اقتصاد است) در سال ۱۹۱۵ منتشر شده بود. ساموئلسون در این زمینه می‌گوید که تا سال ۱۹۳۶ کاملاً از شاهکار اسلاتسکی بی‌اطلاع بوده‌است که دلیل بی‌اطلاعی خود را هم جنگ جهانی اول و منتشر شدن مقاله به زبان ایتالیایی می‌داند.
در سال ۱۹۳۴جان هیکس و روی آلن نظریه جدیدی دربارهٔ رفتار مصرف‌کننده ارائه دادند. دو سال پس از انتشار مقاله‌شان، روی آلن متوجه شد که بیست سال پیش این نظریه به وسیله اسلاتسکی به زبان ریاضی در مقاله‌ای ارائه شده بود. روی آلن بلافاصله توجه اقتصادانان را به کار اسلاتسکی جلب کرد و همه اعتباری را که درنظریه هیکس-آلن به خود اختصاص داده بود، از آن اسلاتسکی دانست. پس از آن روی آلن حداکثر تلاش خود را کرد تا کار اسلاتسکی در زمینه نظریه مصرف‌کننده را در مقاله‌های چاپ شده در سال ۱۹۳۶ و ۱۹۵۰ انتشار و گسترش دهد.
در دههٔ ۱۹۲۰ اسلاتسکی به کار کردن بر تئوری احتمال و پروسه‌های تصادفی پرداخت، اما در سال ۱۹۲۷ او دومین مقالهٔ معروف خود بر تئوری اقتصاد، یعنی' جمع علل تصادفی به عنوان منبع فرایندهای ادواری' را منتشر کرد. این مقاله فرصت رویکردی جدیدی را نسبت به تئوری 'چرخه کسب وکار' با کمک فرضیه سازی مبنی بر اینکه اثرگذاری متقابل رویدادهای تصادفی می‌تواند دوره‌های متناوب (منظم) ایجاد کند، درست زمانی که هیچ‌کدام از ابتدا وجود نداشته‌است، فراهم کرد.
در نهایت بااینکه اسالتسکی به مراتب اقتصاددان کمتر شناخته شده‌ای نسبت به سایر اقتصاددانان معاصر خود است، در بسیاری از کتاب‌های درسی اقتصاد خرد، به شکل قابل توجهی از یافته‌های اسلاتسکی در مورد نظریه مصرف‌کننده استفاده می‌شود. کار اسلاتسکی یک بخش مهم از اقتصاد جریان اصلی (نئوکلاسیک) و اقتصادسنجی را دربرمیگیرد.
اچ‌ام‌ای‌اس وایالا
اچ‌ام‌ای‌اس وایالا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پاین پلینز (حوزه سرشماری)، نیویورک
پاین پلینز (به انگلیسی: Pine Plains) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان داچس، نیویورک واقع شده‌است. پاین پلینز ۶٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۵۳ نفر جمعیت دارد و ۱۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لو پره-سن-ژروه
لو پره-سن-ژروه (به فرانسوی: Le Pré-Saint-Gervais) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در سن-سن-دنی واقع شده‌است. لو پره-سن-ژروه ۰٫۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷٬۳۳۵ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر گینگن آن در برنتس خواهرخواندهٔ لو پره-سن-ژروه هست.
تیم ملی والیبال فرانسه
تیم ملی والیبال فرانسه می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
سرو گوردو، تنسی
سرو گوردو (به انگلیسی: Cerro Gordo) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هاردین، تنسی واقع شده‌است. سرو گوردو ۱۲۴٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تپه بروه
تپه بروه مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در حومه اورمیه، بخش بکشلوچای واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
باروت سیاه
باروت سیاه نخستین گونهٔ باروت بود که احتمالاً مردم چین آن را در سده ۷ تا ۹ میلادی اختراع کردند. باروت سیاه از مواد منفجره کند شکن است و در محیط باز به آرامی می‌سوزد و در محیط بسته به سبب آزاد شدن گازهای کربن دی‌اکسید و نیتروژن و نیز گرما، منفجر می‌شود.
تاریخچه
باروت سیاه تا قرن سیزدهم در اروپا ناشناخته بود تا اینکه یک راهب انگلیسی به نام راجربیکن در ۱۲۴۹ با آزمایش روی پتاسیم نیترات، باروت سیاه را تهیه کرد. در ۱۳۲۰ یک راهب آلمانی به نام برتهولد شوارتز با مطالعه نوشته‌های بیکن شروع به ساخت باروت سیاه و مطالعه خواص آن کرد. احتمالاً نتایج تحقیقاتی شوارتز استفاده از باروت سیاه در اروپای مرکزی را تسریع کرد. تا اواخر قرن ۱۳، بیشتر کشورها باروت سیاه را به عنوان سلاح نظامی برای تخریب قلعه‌ها و شهرها به کار می‌گرفتند.
باروت سیاه حاوی یک سوخت و یک اکسنده است. سوخت یک مخلوط پودری از زغال سنگ و گوگرد است که با پتاسیم نیترات (اکسنده) مخلوط می‌شود. فرایند اختلاط در ۱۴۲۵ هنگامی که فرایند ریزکردن ذرات یا دانه‌بندی توسعه پیدا کرده بود، فوق‌العاده پیشرفت کرد. از چرخ‌های سنگین برای آسیاب‌کردن و پرس سوخت‌ها و اکسنده ها به صورت یک توده جامد که متعاقباً به دانه‌های کوچکتری تبدیل می‌شوند، استفاده شد. این دانه‌ها حاوی مخلوط یکنواختی از سوخت و اکسنده است، در نتیجه باروت سیاهی به دست می‌آید که از نظر فیزیکی و انفجار برتری دارد. باروت ریز شده به تدریج در اسلحه‌های کوچک و نارنجک‌های دستی در طول قرن ۱۵ و اسلحه‌های بزرگ در قرن ۱۶ مورد استفاده قرار گرفت.
آسیاب‌های باروت سیاه (مورد استفاده در فرایند ریزکردن) در فاصله سال‌های ۱۶۰۳–۱۵۵۴ در رادرهایث و والتهام ابی در انگلستان ساخته شدند.
اولین یادداشت‌های استفاده از باروت سیاه در مهندسی عمران مربوط به سال‌های ۱۵۷۲–۱۵۴۸ برای لایروبی رودخانه نیمن در اروپای شمالی و سال ۱۶۷۲ برای بازیابی معادن مجارستان به عنوان کمک انفجار بوده‌است. به زودی از باروت سیاه به منظور انفجار در آلمان، سوئد و سایر کشورها استفاده شد. استفاده از باروت سیاه به منظور انفجار در انگلستان برای اولین بار در ۱۶۷۰ در معادن مس کرنیش صورت گرفت. صنایع بوفورس در سوئد در ۱۶۴۶ تولیدکننده عمده باروت تجارتی در اروپا بود.
باروت سیاه تا سال‌ها در انواع سلاح گرم و نیز به‌عنوان ماده منفجره در حفاری معدن به‌کار می‌رفت تا آن که اختراع انواع باروت بی‌دود که مخلوطی از نیتروسلولز و نیتروگلیسرین و زغال‌سنگ است، جای آن را گرفت.
روش ساخت
2 KNO3 + 3 C + S → K2S + 3 CO2 + N2 + q
فیلیپ کلارک
فیلیپ کلارک (زاده ۸ مارس ۱۹۶۰) کارآفرین و مدیر اجرایی بریتانیایی است، که در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت تسکو فعالیت می‌نماید.
شمشیر ندامت
شمشیر ندامت (Sword of Penitence) یک فیلم صامت و سیاه‌وسفید به کارگردانی یاسوجیرو اوزو است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. این فیلم، نخستین فیلم اوزو در مقامِ کارگردان و نخستین همکاریِ او با فیلم‌نامه‌نویس ژاپنی کوگو نودا است. این فیلم، یک فیلم گمشده است و از آن هیچ نسخه‌ای باقی نمانده.
دریا دادور
دریا دادور خراسانی (زادهٔ ۱۳۵۰ ه‍.خ) خوانندهٔ ایرانی ساکن در فرانسه است. دادور که تحصیل‌کردهٔ موسیقی کلاسیک در اروپاست و صدایی در گسترهٔ صوتی سوپرانو لِجِرو دارد، ترانه‌های محلی و موسیقی سنتی ایرانی را با موسیقی غربی تلفیق کرده و سبکی منحصر به خود پدید آورده است.
دادور در خانواده‌ای با اصالت گیلانی در مشهد زاده شد. او از کودکی به آوازخوانی دلبستگی داشت و مادرش، که خود هنرمند بود، نقش بسزایی در گرایش او به سوی هنر داشت. او در سال ۱۹۹۱ م. به فرانسه نزد پدرش رفت و تحصیلاتش را در آنجا ادامه داد. در سال ۱۹۹۹ م. از کنسرواتوار تولوز فرانسه در رشتهٔ آواز لیریک مدال طلا گرفت و سال بعد دیپلم حرفه‌ای‌اش را در رشتهٔ آواز باروک گرفت. او علاوه بر تحصیل در رشتهٔ آواز، هنرهای تجسمی نیز خوانده‌است. پس از فراغت از تحصیل در تئاتر سلطنتی کومپین فرانسه به عنوان تک‌خوان اپرا مشغول به کار شد، اما خیلی زود تصمیم گرفت مسیر پرچالش‌تری را در حرفه‌اش بپیماید و به جای اجرای آثار دیگران، آثار خود را ارائه کند. پیوند زدن موسیقی شرق با موسیقی غرب و خواندن به ۱۲ زبان از جمله زبان‌ها و لهجه‌های محلی ایران از ویژگی‌های آثار اوست. او در کارهایش، هم از شعرهای کلاسیک و هم از شعرهای معاصر ایرانی و در اجراهای زندهٔ خود، از آمیزه‌ای از سازهای شرقی و غربی همچون پیانو، ویولن، فلوت، چنگ و دهل بهره می‌برد.
سال‌های آغازین
دریا دادور خراسانی در سال ۱۳۵۰ ه‍.خ از یک خانوادهٔ شمالی (که اصالتاً اهل گیلان و گرگان بودند) در مشهد چشم به جهان گشود. مادرش نسرین ارمگان نام داشت. دریا تا پنج سالگی نزد پدربزرگ و مادربزرگ خود زندگی کرد. سپس خانواده‌اش به تهران کوچ کردند و او در آنجا بزرگ شد. او خودش را هم گیلک و هم مشهدی می‌داند. از کودکی به آوازخوانی گرایش داشت. مادر او، که هم خواننده بود و هم ترانه‌سرا و کارگردان تئاتر عروسکی، در گرایش دادور به سمت هنر تأثیر زیادی داشت. در کودکی در کنسرت‌های مدرسه شرکت می‌کرد. دادور در مصاحبه‌ای از سیمین قدیری نام برده که آموزگار موسیقی او در مدرسه بود: «معلم آوازمون خانم سیمین قدیری بود که یک روز آمد و با ناراحتی گفت که متأسفانه درس موسیقی قدغن شده و من دارم شما را ترک می‌کنم؛ و حتی من یادم هست که منو بغل کرد و گفت قول بده به من که تو خوانندهٔ خوبی میشی». پس از انقلاب ۱۳۵۷، همهٔ کلاس‌های موسیقی در همهٔ مدارس برچیده شدند و دادور ناچار شد موسیقی را در خانه و نزد مادرش ادامه دهد. او می‌گوید «سعی می‌کردم در هر هفته یک آهنگ بیاموزم، فارسی یا انگلیسی».
سفر به فرانسه
دادور از سال ۱۹۹۱ م. (۱۳۷۰ ه‍.خ) به فرانسه نزد پدرش — که پزشک است و از ۹ سالگی او را ندیده بود — رفت تا در آنجا تحصیل کند. او شوهری فرانسوی و دو دختر به نام‌های درتا و دلینا دارد. در سال ۲۰۰۵ م. پس از برگزاری یک کنسرت در ونکوور کانادا، دادور دچار سانحهٔ رانندگی شد که آن را یکی از تلخ‌ترین خاطراتش برشمرده‌است. از سال ۲۰۰۱ م. دادور ساکن پاریس یا حومهٔ آن (ایولین) بوده‌است.
تحصیلات آکادمیک او در فرانسه آغاز شد. او نخست می‌خواست در رشتهٔ پزشکی تحصیل کند، اما به پیشنهاد پدرش از این تصمیم دست کشید. در ۱۸ سالگی، یادگیری موسیقی اپرا را به کمک یک آموزگار پرتغالی به نام ماریا سارتووا در تولون آغاز کرد. سپس در شهر تولوز تحصیلات تخصصی خود را ادامه داد. دومین آموزگار او جاسمین مرتورل بود و آنه فوندویل را «آخرین معلم اصلی‌اش» برمی‌شمرد. به گفتهٔ خود دادور، او در آغاز تحصیلاتش به کارهای گوناگونی همچون فروش برای یک شرکت فرانسوی وسایل رنگی و هنری می‌پرداخت. پس از پایان دوران تحصیلاتش، دادور آغاز به تدریس و تعلیم آواز کرد. این کارها باعث شد دادور سرمایهٔ خوبی برای آغاز کار حرفه‌ای خود گردآوری کند. دادور تحصیلات خود در زمینهٔ موسیقی را در سال ۲۰۰۰ م. در شهر تولوز فرانسه به پایان رساند. او دارای یک مدرک فوق لیسانس در رشتهٔ هنرهای تجسمی است که آن را در ۱۹۹۷ م. دریافت کرد. به گفتهٔ خود او، تحصیل در این رشته به ایجاد خلاقیت در کارهای هنری‌اش کمک کرده‌است. دادور در کلاس‌های آموزشی حرفه‌ای استادان موسیقی از سرتاسر جهان همچون آنا ماریا باندی، گابریل باکر، چارلز برت، روبر دومه، جیل فلدمن حضور داشته‌است. در سال ۱۹۹۹ از کنسرواتوار تولوز فرانسه مدال طلا در رشتهٔ آواز لیریک گرفت و در سال ۲۰۰۰ دیپلم حرفه‌ای در رشتهٔ آواز باروک دریافت کرد.
دادور در یک مصاحبه با «سیاسی» خواندن علت جلوگیری از تک‌خوانی زنان در ایران، گفت که «اگر ساز من را در ایران نمی‌شکستند، من هرگز به سراغ موسیقی نمی‌رفتم و به احتمال زیاد به دلیل علاقه‌ام به پزشکی، پزشک می‌شدم… اما همین محدودسازی، عزم من را برای موفقیت بیشتر جزم کرد و باعث شد که وقتی به فرانسه و دنیای آزاد مهاجرت کنم، موسیقی را به صورت حرفه‌ای پیگیری کنم». او معتقد است ممنوع کردن صدای زنان خلاف طبیعت است و هر کار ضد طبیعت محکوم به شکست است. دادور ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰ در رادیوی فرانس کولتور حضور یافت که کل برنامه‌های آن روز را به وضع زنان در ایران اختصاص داده بود. در سال ۲۰۱۴ در مستند به زندگی من خوش آمدید شبکهٔ تلویزیونی من و تو ظاهر شد. در سال ۲۰۱۶ در نماهنگ زندگی اثر علی عظیمی حضور داشت. در سال ۲۰۱۸ مهمان برنامهٔ چندشنبه با سینا از رادیو جوان و چشم‌انداز زنان و آخر هفته با صادق صبا از تلویزیون ایران اینترنشنال بود. در همین سال در برنامهٔ سمت نو شبکهٔ من و تو نیز حضور یافت.
سبک خوانندگی
دریا دادور ترانه‌های محلی و موسیقی ایرانی را با اپرا و موسیقی غربی آمیخته و سبک ویژهٔ خود را درست کرده‌است. دادور نخستین بار در ۱۴ سالگی که به پاکستان رفته بود، با سبک اپرا آشنا شد. سپس وقتی در مدرسه‌ای در شهر تولون فرانسه سرگرم یادگیری زبان فرانسه بود، به پیشنهاد دست‌اندرکاران مدرسه که در مراسم‌های آوازخوانی بین دانشجویان صدای دادور را شنیده و آن را پسندیده بودند، وارد کنسرواتوار شد. او در مصاحبه‌ای گونهٔ صدایش را سوپرانوی لیریکو لِجِرو برشمرده و خود ترجیح می‌دهد «یک خوانندهٔ اپرا» نامیده نشود و تنها به گفتن واژهٔ خواننده بسنده می‌کند، چرا که کارهایش آمیزه‌ای از سبک‌های گوناگون است. دادور به آوازها و ترانه‌های محلی ایرانی و همچنین بازخوانی آثار قدیمی هنرمندان زن ایرانی علاقه‌مند است. دادور در رشتهٔ آواز باروک هم تحصیل کرده و مدتی را به کار در زمینهٔ آهنگ‌های به سبک قرون وسطایی گذرانده‌است. او که سبک موسیقی باروک را با موسیقی سنتی ایرانی آمیخته، در این باره گفته‌است که «در ابتدا استادان موسیقی باروک استقبال چندانی از این نوآوری نداشتند و در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی، نظر مثبتی در مورد این ترکیب و ادغام وجود نداشت ولی پس از مدتی شرایط تغییر کرد و با توجه به افزایش مبادلات فرهنگی میان سبک‌ها و و روش‌های مختلف، امروزه این پدیده جا افتاده و مقبولیت و محبوبیت خاص خودش را پیدا کرده‌است». او همچنین گفته‌است که هنگام تحصیل در کنسرواتور، زبان‌های خارجی اسپانیایی، روسی، عبری، و حتی ارمنی رایج بوده‌اند ولی او علی‌رغم توصیهٔ استادانش به اصرار خود زبان فارسی را انتخاب کرده و اولین کار اجرایی‌اش خروسخوان احمد عاشورپور بوده که به زبان گیلکی با کنترباس اجرا کرده و علی‌رغم استقبال حضار با واکنش منفی داوران مواجه شده‌است. او دربارهٔ تلفیق موسیقی شرق و غرب گفته وقتی به آهنگی اروپایی گوش می‌دهد به یاد یک آهنگ ایرانی می‌افتد و برعکس، و تلفیق آهنگ‌ها به صورت ناخودآگاه روی می‌دهد.
دریا دادور به زبان‌های فارسی، فرانسوی (همچون ترانه‌هایی به‌همراه باتریس کراموا ) و انگلیسی صحبت می‌کند و آواز می‌خواند و آهنگ‌های محلی ایرانی را با زبان‌ها و لهجه‌های مختلف که در ایران مرسوم هستند، همچون کردی و گیلکی می‌خواند. خودش در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱ م. گفته که به ۱۲ زبان گوناگون آواز خوانده‌است. هنگامی که در مصاحبه‌ای از او پرسیده شد که چگونه توانایی آواز خواندن به این تعداد زبان و لهجه را دارد، دادور پاسخ داد که «چون هنگام تحصیلات‌مان در فن اپرا، مجبوریم که پنج زبان اصلی اپرا یعنی انگلیسی، فرانسه، آلمانی، ایتالیائی و لاتین را یاد بگیریم و به این زبان‌ها آواز بخوانیم، می‌آموزیم که چگونه این زبان‌ها را آنالیز کنیم. در واقع ما به این زبان‌ها حرف نمی‌زنیم بلکه یاد می‌گیریم که هر کلمه، جمله و معنای آن را تجزیه و تحلیل کنیم و این که اصلاً شعر چه هدفی برای خواندن دارد و چه پیامی را می‌خواهد برساند؛ بنابراین باید همه این‌ها را آنالیز کنیم. این است که وقتی من این‌جوری این رشته را آموزش می‌بینم، یاد می‌گیرم که چگونه یک سری زبان‌های مختلف دنیا را تمرین کنم. بعد وقتی به من یک آهنگ عبری یا اسپانیولی می‌دادند یا آذری یا کردی، می‌توانستم بدون داشتن لهجه بخوانم و الآن هم به همین منوال ادامه دارد». او همچنین گفته که به عقیدهٔ او موسیقی مرز نمی‌شناسد و هنگام اجرای آثار، این نه زبان بلکه احساس است که ارتباط برقرار می‌کند، و چون کارهایش از دل برمی‌آید بر دل مخاطب می‌نشیند.
تأثیر
دادور از دو فیلم موزیکال اشک‌ها و لبخندها و بانوی زیبای من به عنوان فیلم‌هایی یاد می‌کند که تأثیر فراوانی بر او گذاشته‌اند. به گفتهٔ او، در سن ۱۲ سالگی می‌توانسته همهٔ ترانه‌های آن فیلم‌ها را به زبان انگلیسی و همچنین فارسی بخواند. دادور به خواندن آوازهای مدرن گرایش دارد، اما از آوازها و موسیقی سنتی ایرانی هم الهام می‌گیرد. او در اشعار ترانه‌های خود، هم از شعرهای شعرای معاصر همچون فریدون مشیری، مهدی اخوان ثالث، ایرج میرزا و هم از شعرای کلاسیک همانند حافظ بهره می‌برد. در مصاحبه‌ای در آوریل ۲۰۱۱، دادور گفت که مخاطبان او بیشتر جوانان هستند، علی‌رغم اینکه بیان می‌دارد که انتظار داشته قشر مسن‌تر، بیشتر از قشر جوان از آثار او استقبال کنند. وی در مصاحبه‌ای گفته‌است که تحت تأثیر موسیقی قمرالملوک وزیری، الهه، دلکش، شوشا و آهنگسازانی چون موریس راول و مانوئل د فایا قرار دارد.
اجراهای زنده
دادور نخستین کنسرت حرفه‌ای‌اش را در سال ۱۹۹۹ و در تئاتر سلطنتی کومپین برگزار کرد که به عنوان یک تک‌خوان در اپرایی به نام ژوزف اثرِ اتین مئول به اجرا پرداخت. اما او فقط دو ماه به عنوان تکخوان اپرای کومپین فعالیت کرد و خیلی زود تصمیم گرفت صرفاً یک خوانندهٔ اپرا که آثار دیگران را اجرا می‌کند نباشد و در عوض کارهای خودش را ارائه کند. در همان سال نخستین کنسرتش با آوازهای محلی ایرانی را در اوینیون فرانسه برگزار کرد. دادور در فستیوال فرهنگی عمان در سال ۱۹۹۹ (همزمان با واپسین سال تحصیلی‌اش در کنسرواتور تولوز) و همچنین در فستیوال فرهنگی ارگ‌های تولوز در سال ۲۰۰۰ شرکت کرد. در سال ۲۰۰۱ در مراسم تدفین ثریا اسفندیاری آوه ماریا را اجرا کرد.
در اوت ۲۰۰۲ دریا دادور در اپرای رستم و سهراب که به رهبری لوریس چکناواریان از ارکستر فیلارمونیک ارمنستان در سالن همایش میلاد تهران برگزار شد، در نقش تهمینه به ایفای نقش پرداخت. او این پیشامد را «باور نکردنی» برشمرده و در این باره گفته‌است که «من تا لحظه‌ای که رفتم روی صحنه، نمی‌دانستم که واقعاً این اجازه را به من داده‌اند. نمی‌دانستم الکی است یا واقعاً دارد این اتفاق می‌افتد؟» و همچنین در ادامه گفته‌است که «برای من خیلی هیجان‌انگیز بود؛ چون دیگر آرزویی بالاتر از این نیست که شما جلوی هموطنان خودتان، در کشور خودتان آواز بخوانید». این ماجرا در مستند صدای دوم مجتبی میرطهماسب روایت شده‌است. سپس در زمستان همان سال در چارچوب جشنوارهٔ موسیقی ملل در تالار وحدت، باز هم به رهبری لوریس چکناواریان، به آوازخوانی پرداخت. او در مصاحبه‌ای، خاطرهٔ اجرای کنسرت در ایران را «یکی از به یاد ماندنی‌ترین لحظات در دوران فعالیتش» برشمرده‌است. دلیل گزینش دریا دادور برای این نقش «صدای دگرگون» او بیان شد. با اینکه مراسم قرار بود در چند شب برگزار شود و بلیت‌هایش نیز فروخته شده بود، اعتراض برخی از اعضای گروه بسیج کنسرت را به جز شب اول لغو کرد. به گفتهٔ یکی از زنان همخوان، به او و دیگر زنان همخوان گفته بودند صرفاً لب بزنند و ادای خواندن را در بیاورند تا صدای دادور به تنهایی در تالار طنین بیندازد. دادور که به گفتهٔ خودش، با اجازهٔ رسمی از مرکز موسیقی ایران، به اجرای برنامه پرداخته بود، گفت که دلیل جلوگیری از آوازخوانی او «جوان بودن» او بوده‌است: «شاید اگر من آن زمان ۷۰ سال سن داشتم، ایرادی به من وارد نمی‌کردند، اما به دلیل جوان بودن من برنامه لغو شد.».
دادور در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۰ مهمان برنامهٔ نوروزی بی‌بی‌سی فارسی بود. در سال ۲۰۱۱ در بالاموزیک، از زیرمجموعه‌های وبگاه بالاترین به صورت اینترنتی به اجرای زنده پرداخت. بخش‌هایی از کنسرت استیو شهان که دادور نیز او را همراهی می‌کرد در برنامهٔ شباهنگ صدای آمریکا پخش شد. کنسرت راه ابریشم ۲ او به همراه ارکستر فیلارمونیک پاریس شرقی در سال ۲۰۱۶ و نیز کنسرت او در لندن در سال ۲۰۱۹ در قالب برنامهٔ بلور بنفش از شبکهٔ بی‌بی‌سی فارسی پخش شده‌اند.
آلبوم‌شناسی
دریا دادور تاکنون سه آلبوم منتشر کرده‌است. کارهای دیگری هم از او در وبگاه رسمی، کانال او در یوتیوب و دیگر سایت‌ها منتشر شده‌است. بازخوانی قطعهٔ «وطنم وطنم» که روی «نخستین سرود ملی ایران» از ساخته‌های آلفرد ژان باتیست لومر تنظیم شده با پذیرش فراوانی روبرو شد. از دیگر کارهای برجستهٔ او، اجرای ترانهٔ سلطان قلب‌ها از ساخته‌های انوشیروان روحانی، و اجرای آوازی شعر «کوچه» از آثار فریدون مشیری است.
آلبوم نخست دادور که زنده در کنسرتی در برلین در سال ۲۰۰۴ م. ضبط شده‌است، آمیخته‌ای از موسیقی سنتی ایرانی با پیانو و ویولن است. آلبوم دومش هم که سبک کنونی او را می‌سازد، آمیخته‌ای از موسیقی سنتی ایرانی با سبک‌های جاز و بلوز است. این آلبوم در سال ۲۰۰۸ م. در کنسرتی در تورنتو در جشنواره تیرگان ضبط شده‌است. آلبوم سوم در سال ۲۰۱۴ م. در مالمو به صورت زنده ضبط و دو سال بعد منتشر شد. دادور در اوت ۲۰۱۸ م. گفت اولین آلبوم استودیوی‌اش در راه است که این آلبوم تا مهٔ ۲۰۲۱ هنوز منتشر نشده‌است.
مسجد لاور
مسجد لاور (مسجد جامع) مسجدی تاریخی واقع در روستای لاور شیخ از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان، یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
«مسجد تاریخی لاور شیخ» در ضلع جنوبی غربی «روستا» واقع شده‌است. بنای این مسجد برسبک معماری قدیم وسقف بغدادی می‌باشد. این مسجد چند بار مرمت شده‌است، تاریخ بنای آن دقیقاً مشخص نیست، برخی گویند که از بناهای دورهٔ صفویه است، و برخی دیگر گویند که تاریخ این بنا به دورهٔ قاجاریه بر می‌گردد. در ساختمان این مسجد، از سبک معماری و شبستان مساجد تقلیدی بستک تقلید شده‌است. شبستان و ستون‌ها چهار ضلعی هستند. مصالح به کار رفته در بنای سنگ و گچ، آهک و سقف مسجد از چوب مخصوصی به نام صندل یا (چندل) که از هندوستان و مومباسا آورده می‌شد ساخته شده‌است. در مواردی از جمله پوشش بیرونی پایه‌ها از ساروج نیزاستفاده شده‌است. مسجد مذکور دارای منبر و محرابی با تزیینات گچبری زیبا می‌باشد، اما مسجد فاقد مناره است.
اچ‌ام‌ای‌اس وسترالیا
اچ‌ام‌ای‌اس وسترالیا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هزار و یک شب
هزار و یک شب (الف لیله و لیله) داستانی به نقل از پادشاهی، با عنوان شهریار (پادشاه) و روایتگر آن شهرزاد (دختر وزیر) است. اکثر ماجراهای آن در بغداد و ایران باستان می‌گذرد و داستان‌های آن را از ریشهٔ ایرانی و برگردانی از «هزارافسان» دانسته‌اند. داستان‌های زیادی زیر نام «هزار و یک شب» نوشته شده‌است.
پیشینه
به‌گفته علی‌اصغر حکمت این کتاب پیش از دوره هخامنشی در هند به وجود آمده و قبل از حمله اسکندر، به فارسی (احتمالاً فارسی باستان) ترجمه شده و در قرن سوم هجری بعد از حمله اعراب به ایران زمانی که بغداد مرکز علم و ادب بود از پهلوی به عربی برگردانده شده‌است. متأسفانه اصل پهلوی کتاب را زمانی که به عربی ترجمه شد از بین بردند. او دلیل آنکه کتاب پیش از اسکندر به فارسی درآمده را به مروج‌الذهب مسعودی (درگذشته به سال ۳۴۶ ه‍.ق) و الفهرست ابن ندیم (درگذشته به سال ۳۸۵ ه‍.ق) مراجعه می‌دهد و سپس با اشاراتی به مشابهت هزار و یک شب با کتاب استر تورات استدلال می‌کند که هر دو کتاب در یک زمان و پیش از حمله اسکندر نوشته شده‌اند و ریشه واحد دارند. نام ایرانی آن هزار افسان است و وقتی به عربی ترجمه شده، نخست الف خرافه و سپس الف لیله خوانده شده، و چنان‌که حکمت می‌گوید در زمان خلفای فاطمی مصر به صورت الف لیلة و لیله (هزار شب و یک شب) درآمده‌است.
کتاب هزار و یک شب به سه نسخه تقسیم می‌شود: نسخه هندی که پیش از دوره هخامنشی به زبان سانسکریت نوشته شده، نسخه ایرانی که ترجمه‌ای از نسخه سانسکریت به فارسی باستان می‌باشد و نسخه عربی که در دوران هارون الرشید از زبان پهلوی به عربی ترجمه شده. می‌توان گفت در تمام ترجمه‌ها تعدادی داستان جدید به آن اضافه شده‌است.
رضا طاهری در مقدمهٔ کتاب قصه‌های ایرانی هزار و یک روز از فرانسوا پتیس دلاکروا ساختار داستانی کتاب هزار و یک شب را از رستهٔ کتاب‌های جامع الحکایات و ادبیات تو در تو می‌داند و ساختار داستانی این کتاب را این گونه بررسی می‌کند: ساختار کمیتی «هزار و یک شب»: ۱۱ داستان دنباله‌دار، ۴۱ داستان بلند و ۲۰۲ داستان کوتاه است و ده‌ها داستان خطی که جمعاً ۲۴۴ قصهٔ کلاسیک است.
بهرام بیضایی از دیگر کسانی که در این زمینه کار کرده‌است و در جواب به شرق شناسانی که ریشهٔ هزار و یک شب را به اعراب و یونانیان نسبت می‌دهند اما از ایرانی بودن آن سخنی به میان نمی‌آورند، چنین می‌گوید:
«هزار و یک شب اصلیتی ایرانی دارد چرا که داستان اصلی یا داستان بنیادین آن ایرانی است و آن قصه خود شهرزاد است.»
داستان اصلی یا به قول بیضایی داستان بنیادین بدین گونه است که:
«دو شاهزاده برادر، به نام‌های شهریار (یا شهرباز) و شاه زمان، مورد خیانت زنان خود قرار می‌گیرند شاه زمان تَرک پادشاهی کرده و راهی دیار برادر می‌شود و شهریار هم به انتقام خیانت همسرش هر شب دختری را به نکاح درمی‌آورد و بامداد دستور قتلش را می‌داد. تا اینکه دیگر دختری در شهر نمی‌ماند و وزیر شهریار که دو دختر به نام‌های شهرزاد و دنیازاد داشت و به شدت نگران این قضیه بود به پیشنهاد شهرزاد وی را به عقد پادشاه درمی‌آورد. شهرزاد همان شب به شهریار می‌گوید که خواهری دارد که هر شب با قصه‌های او به خواب می‌رود و درخواست می‌کند که همان شب خواهرش را به قصر بیاورند تا برای بار آخر برایش قصه بگوید. دنیازاد می‌آید و شهرزاد قصه گویی را آغاز می‌کند، شهریار هم که مسحور این قصه شده بود مهلت می‌دهد که فردا شب ادامه قصه را بشنود و بنابراین کشتن شهرزاد را موکول به بعد می‌کند و این قصه گویی‌ها هرشب ادامه پیدا می‌کند.»
محمدباقر خراسانی بزنجردی در حوالی سال ۱۱۹۳ شمسی/ ۱۸۱۴ میلادی نسخه‌ای از «هزار‌و‌یک شب» حاوی دویست‌وهفتادو‌شش شب را به فارسی برگرداند و با اعطای عنوان «ترجمه‌ی هِنریه» آن را به پیشگاه حامی مالی و صاحب‌کارش هنری راسل (۱۷۸۳-۱۸۵۲)، نماینده‌ی کمپانی هند شرقی در حیدرآباد دکن، تقدیم کرد. ترجمه‌ی «هزارو‌یک شب» بزنجردی به فارسی بر اساس یک نسخه‌ی دوجلدی عربی که خود در اختیار داشته انجام گرفته است. (این نسخه در سال ۱۴۰۱ با تصحیح مهدی گنجوی و همکاری میثم علیپور برای نخستین بار منتشر گردید).☃☃↵پس از خراسانی بزنجردی، اوحد بن احمد بلگرامی صد شب از هزار و یک شب را ترجمه کرد. در سال ۱۲۵۹ هجری قمری، در زمان محمدشاه به دست ملا عبداللطیف طسوجی به فارسی ترجمه شده (این کتاب دارای ارزش تاریخی است، اما در کل یک سوم کتاب اصلی را هم شامل نمی‌شود) و میرزامحمدعلی سروش اصفهانی اشعاری به فارسی برای داستان‌های آن سروده‌است که تا زمان ناصرالدین شاه ادامه داشته‌است. داستان‌های این کتاب دارای محتوای بسیار بوده ازجمله طنز، تعالیم اخلاقی چه بد و چه خوب (بعضی از داستان‌های آن تشویق به عیش و نوش و خوش‌گذرانی می‌نموده برای همین از این حکایات صرف نظر شده‌است ولی در بعضی حکایات هم تشویق به عدالت و ایثار و جوانمردی نموده‌است)، آداب و سنن ملل مختلف، مشکلات اجتماعی، مسافرت و سیاحت و…
نخستین ترجمهٔ هزار و یک شب به زبان‌های اروپایی در قرن هجدهم میلادی به دست آنتوان گالان به فرانسوی درآمد و در سال ۱۷۰۴ میلادی منتشر شد. سر ریچارد برتون نخستین ترجمه انگلیسی این کتاب را در ۱۸۸۵ عرضه کرد. بورخس همه آثارش را مدیون هزار و یک شب می‌دانست و تأثیر آن بر بسیاری از نویسندگان معروف جهان ازجمله کسانی چون جیمز جویس انکارناپذیر است.
حکمت برای اصل و نسب هندی کتاب دو دلیل می‌آورد. یکی از آن‌ها قصه‌های تودرتو (حکایت در حکایت) است که در ادبیات هند سابقه دارد و ایرانیان نیز به گفته علامه قزوینی با این شیوه آشنایی داشتند. بیضایی با اشاره به اینکه در میان هندیان هیچ نشانی از هزار افسان نمانده‌است اما نزد ایرانیان (تا سده هفتم هجری) به دفعات به آن اشاره شده‌است، این کتاب را ایرانی می‌داند نه هندی و شیوه داستان‌های تو در تو را تألیفی ایرانی بر پایهٔ فرهنگ مشترک ایرانی-هندی می‌داند.
رضا طاهری می‌نویسد:در داستان نخستینِ هزارو یک شب، پادشاهی به نام شهریار هر شب با زنی هم بستر می‌شد و بعد او را می‌کشت. شهرزاد دختری که از بیزاری پادشاه از زنان آگاه بود با شهریار ازدواج می‌کند و هر شب برای پادشاه قصه‌ای را روایت می‌کند. مجموعه این روایت‌های شبانه و مدام با هدفمندی و نکات محتوایی که شهرزاد روایت می‌کند، بیماری شهریار را با قصه‌درمانی در بازهٔ زمانی هزار ویک شب درمان می‌کند.
شکل‌گیری داستان‌ها
شرق‌شناسان عموماً اتفاق نظر دارند که این مجموعه، التقاطی از متون دارای ریشه‌های بس گوناگون است که در طی چندین قرن، پرداخته شده‌اند و کتاب در قرن ۱۳ و ۱۴ میلادی شکلی ثابت به خود گرفته‌ است. این که تصور کنیم هزار و یک شب اثر یک نویسنده است، بر جایی نااستوار ایستاده‌ایم. در حقیقت با اثری جمعی سر و کار داریم که نه تنها به مدت چندین قرن فراهم آمده‌است، بلکه نمودار گرایش‌هایی بس مختلف نیز هست و کلاً چهار دسته داستان در آن تشخیص می‌توان داد:
الف) نخست هستهٔ قصه‌های ایرانی‌تبار و هم ریشه با داستان‌های شاهنامه و هم ارز شاهنامه که به دست فاتحان مسلمان با اسلام انطباق یافته‌اند و قدیم‌ترین بخش هزار و یک شب‌اند. خصیصهٔ این قصه‌ها، غنای تخیّلی و وهمناک، و مداخلهٔ دائم جنیان و پریان، و وفور مسخ و حلول و سخنگویی جانوران است. دوز و کلک‌ها و اندیشه‌های این مجموعه ایرانی ست؛ نام شخصیت‌های اصلی (شهریار و شهرزاد و دنیازاد و شاه زمان) ایرانی ست و تقطیع بندی این اثر نیز ایرانی ست. در واقع کتاب زبان پهلوی زبان «هزار افسان» که بین قرون ۲ تا ۴ هجری به عربی ترجمه شد باید پایهٔ اصلی این کتاب بوده باشد. هستهٔ اصلی این کتاب شامل شاه شهریار و حیوانات و پرندگان و اسب آبنوس و فریزاد گلخنده و علی بابا و چهل دزد و غیره متعلق به همین منبع کهن است.
ب) دومین دستهٔ حکایات که بیشتر مغازله آمیزند، تا وهمناک و در بغداد در دوران خلافت هارون الرشید می‌گذرند، قصه‌های عاشقانه با عواقب عدیده‌اند. در این داستان‌ها، مناظر زندگی درباری یا شهری، اندک اندک جایگزین صحنه‌های طلسم و جادو می‌گردند. داستان‌های عشقی به معنای ویژهٔ واژه (قصهٔ علی بن بکار و شمس النهار و نعم و نعمت و غیره) و حکایات کمابیش ظریف مردم پسند برگرفته از وقایع اتفاقیه که مداح آن‌ها را در بازارها نقل می‌کرده‌است. اشعار شهوت‌انگیز و از طرفی جعفر برمکی، آخرین بازماندهٔ خاندان برمکیان مربوط به همین دسته‌اند.
پ) برعکس، عنصر شگرف و خارق‌العاده، در دوره‌ای از قصه‌های دریانوردان که مشهورترینشان قصه‌های سندباد بحری، مربوط به بندر بصره، نقش بسته‌است. اعجاب‌انگیزی این قصه‌ها ناشی از به هم آمیختگی تنگاتنگ راست و دروغ است. این قصه‌ها، حماسهٔ نخستین دریانوردان مجهز به قطب‌نما و شاخص و میل رصد و شمسه و اسطرلاب به کشف مناطق ناشناخته می‌روند.
ت) شهری و بورژوازی شدن قصه‌ها در چهارمین دسته که در قاهره پرداخته شده‌اند و به قصه‌های کهن مزید گشته‌اند، برجستگی بیشتر می‌یابد؛ یعنی حکایات مشتمل بر ماجراجویی‌های قهرمانان و قصه‌های هزل‌آمیز و هجوآلود و صحنه‌هایی از زندگی اعیان خوش ذوق و ظریف و گوشه‌هایی از معاش سوداگران و پیشه وران، تقریباً به‌طور کامل، جانشین وهمناکی قصه‌های کهن می‌شوند. قصه‌های جوذر صیاد از جمله قصه‌های این دوره است. البته در این قصه، چنان‌که در قصهٔ علاءالدین نیز، عناصری مراکشی الاصل به چشم می‌خورد. این قصه‌ها مشحون از عناصر اعجاب‌انگیز و خوارق عادت‌اند. اما این عنصر اعجاب‌انگیز از عنصر شگفتی زای ایرانی‌تبار، متمایز است و در آن، پاره خاطراتی از ادبیات تعلیمی مصر باستان و برگرفته‌هایی از روایات تلمودی، می‌توان یافت.
البته قصه‌هایی هم هستند که در هیچ طبقه‌ای نمی‌گنجند و تنها قصه‌هایی عامیانه‌اند. به این نکته نیز باید اشاره کرد که در واقع، چندین چاپ عربی هزار و یک شب وجود دارد که در هند و مصر و سوریه و سرانجام در اروپا به طبع رسیده‌اند و روایات مختلف کتاب به‌شمار می‌روند، تا آنجا که بعضی کتب نخستین ترجمه شده در اروپا، قصه‌هایی دارند که در نسخ عربی آن موجود نیست!
در ادبیات معاصر
در ادبیات معاصر ملل شرق و غرب تأثیرات هزار و یک شب را می‌توان پی گرفت. از جمله در ایران نمایشنامه شب هزار و یکم به درون مایه داستان بنیادین هزار و یک شب می‌پردازد.
محمود صباحی، جامعه‌شناس و منتقد سینما معتقد است پازولینی فیلمساز مشهور در شیوه روایتش، صحنه‌آرایی و بسیاری مسائل دیگر متأثر از هزار و یک شب است.
محمد حنیف نویسنده ایرانی در رمان «جادوی گوبتا» در قالب رئالیسم جادویی به اقتباس از قصه‌های هزار و یک شب پرداخته‌است.
همچنین مسعود میری در کتاب «این هزار و یک شب لعنتی» به بررسی این مسئله می‌پردازد که چرا و چگونه باید هزار و یک شب را خواند. وحیداله موسوی مدرس و منتقد سینما هم فیلم شب قوزی اثر فرخ غفاری را متأثر از هزار و یک شب می‌داند.
نجیب محفوظ نویسنده مصری نیز در آثارش چه در ساختار کلی و چه در مضامین و محتوا متأثر از هزار و یک شب است.
هندیله
هندیله، روستایی از توابع بخش بشارت شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان پیشکوه ذلقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
سنچول (کوه)
کوه سنچول یا سنگجو در ارتفاع بین ۱۰۰۰ تا ۱۱۰۰ متر از سطح دریا و در قسمت غربی استان هرمزگان و از سمت شرق به غرب به طول ۴۰ کیلومتر دارای امتداد می‌باشد که این کشیدگی از روستای رستاق تا دهستان مقام ادامه دارد و کلیه آبهای آن به بندر نخیلوه سرازیر می‌شود در بالای این کوه تأسیسات و دکل‌های مخابراتی وجود دارد که مسیر آن از طرف رستاق می‌باشد و در بالای روستای باغویه منطقهٔ نادردون نفت و گازمایع در اعماق کوه نیز وجود دارد که هنوز به بهره‌برداری نرسیده‌است و آب فاریاب‌های باغویه و نخل جمال از این کوه سرازیر می‌شود و آبش نسبتاً تلخ می‌باشد که فقط برای دام و درخت مورد استفاده قرار می‌گیرد.
موقعیت
این کوه از شمال با کوه بوچیر و در امتداد آن با کوه کمشک همسایگی دارد، و در میان کوه بوجیر و سنگجو بیشتر بخش کشاورزی فعال است به علت وجود آب شیرین زیرزمینی.
از شرق با کوه سور (دارای آهن و فلزات گرانبها و سنگ مرمر و منابع گازی و نفتی می‌باشد) و سپس با کوه غدیر که در متداد است و در نهایت به کوه طاحونه ختم می‌شود همسایگی دارد. (تنگ خم)
از جنوب با کوه مرباغ و که امتداد آن به بندر جزه ختم می‌شود، مجاورت دارد.
وازغرب به کوه مغدان و بهده امتداد دارد.
پوشش گیاهی
گزکوهی، درخت کُور، کُنار، کِرت، سمر، کُوهِنگ، بنه و سَلَم است. بوته‌هایی چون آویشن، پیچک وحشی، گل شب بو (هلول)، رز وحشی، نیلوفر ابی، انجیر وحشی، قارچ کوهی و… می‌باشد که ساکنان مجاور برای مقاصد دارویی وغذایی از آن بهره می‌برند یکی دیگر از از نعمت‌های خدایی وجود زنبور عسل در این کوه‌ها می‌باشد که بیشتر از درخت سلم برای ساختن عسل به دلیل صمغ و گل معطر از آن استفاده می‌کنند و این زنبور نسبت به زنبور عسل وحشی دارای جثه کوچکتری است و فقط در فصل تابستان بازدهی دارند که باعث درآمد برای ساکنین این خطه می‌شود.
پوشش جانوری
به علت وجود منابع آبی در این منطقه، در گذشته مکانی امن برای جانوران محسوب می‌شده‌است ولی طی ۵۰ سال اخیر بعلت استفاده از سلاح‌های گرم نسل آنها در حال انقراض است. جانورانی از قبیل روباه، گرگ، کفتار، یوزپلنگ، آهو، بز کوهی، خرگوش، جوجه تیغی، سوسمار، مار، عقرب و… زندگی می‌کنند و در حال حاضر مرکز شکاربانی در روستای باغوه تأسیس شده‌است تا اقدامات لازم را برای حفاظت جانداران منطقه حفاظت شده سراج از دست قاچاقچیان بعمل آورند. پرندگان هم سهم عمده‌ای در پوشش جانوران این منطقه دارند از قبیل کبک، کلاغ، هوبره، باز، عقاب، قرقاول، شاهین، قمری، کبوتر صحرایی، جغد، کرکس، لاشخور (منقرض شده) وجود دارد که این تعداد نسبت به سالیان قبل بسیار کم است از جمله شاهین که به علت فروش و قاچاق به کشورهای عربی بسیار کم تعداداند و قاچاقچیان با نسب طعمه گاهی بنام کوخه اقدام به شکار آن می‌کنند.
غار برزیده
یکی دیگر از عجایب، وجود غار برزیده است که در جنوب مرباغ به فاصلهٔ ۷ کیلومتر وجود دارد که در گرمترین روزهای سال ماه مرداد دمای آن به ۱۰درجه سانتی گراد می‌رسد که طول و عرض ۵۰ متر، دهانه ان به ارتفاع ۱متر و عرض ۳ متر می‌رسد.
اچ.آر.اف. کیتینگ
هَری ریموند فیتزوالتر کیتینگ (Henry Reymond Fitzwalter Keating؛ October 31, 1926 – March 27, 2011) نویسنده داستان‌های جنایی و منتقد ادبی اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به قتل بی‌نقص اشاره نمود.
دعبل خزاعی
دِعبِل خُزاعی شاعر معروف شیعی بود که در قرن دوم و سوم هجری قمری در زمان جعفر صادق امام ششم شیعیان در کوفه به دنیا آمد؛ وی دوران زندگی موسی کاظم و علی بن موسی الرضا و محمد تقی را نیز درک کرده‌است؛ دعبل در خانواده ای اهل شعرو فضل به دنیا آمد که برادران٬پدر و پدر بزرگش نیز همگی شاعر بودند؛ او به دلیل هجویاتش دربارهٔ خلفای وقت همیشه درحال گریز و سفر بود تا اینکه بعد از سفر علی بن موسی الرضا به مرو او نیز به سمت خراسان حرکت کرد و قصیده تائیه اش را که در مدح و تاریخ زندگی ائمه سروده بود و اذعان داشت قبل از علی بن موسی برای هیچ‌کس نخواهد خواند برای ایشان انشاد کرد؛ علی بن موسی الرضا بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و صد دینار سکه طلا که به نام خودشان ضرب شده بود به همراه جبه ای به دعبل هدیه داد و دو بیت باهمان وزن و قافیه به قصیده اش اضافه کرد. دعبل زبان تند و تیزی در هجو گویی خلفا و مخالفین داشت و همین زبان تندش سرانجام باعث شد تا به دستور «مالق بن طوق تغلبی» در اهواز توسط ضربات عصای دشنه مانندو زهز آگین کشته شود. پیکر او در شهر شوش دفن شده و مقبره ای نیز در این شهربرای او ساخته شده‌است.
طبقات الشعراء، الواحده فی مناقب العرب و مثالبها، و دیوان اشعار از جمله آثاری است که از دعبل خزاعی به جای مانده‌است.
نسب دعبل خزاعی
دعبل بن علی بن رزین بن عثمان بن عبدالرحمن بن عبدالله بن بُدیل بن ورقاءبن عمرو بن ربیعة بن عبدالعزی بن ربیعة بن جزی بن عامر بن مازن بن عدی بن عمرو بن ربیعه خزاعی کوفی که کنیه اش ابوعلی یا ابوجعفر است. وی شاعر و ادیب و عالم شیعی در قرن دوم و سوم (۱۴۸_۲۴۶) هجری قمری است. دعبل در رده اول شاعران عرب بود که در سال ۱۴۸ و در زمان ششمین امام شیعیان جعفر صادق در شهر کوفه به دنیا آمد.
خاندان
خاندان رزین اهل دانش و فضیلت و ادب بوده‌اند و از این خانواده محدثان و شاعران بسیاری به چشم می‌خورد، پدرش علی بن رزین خزاعی از شاعران روزگار خود بود و جد اعلای او عبدالله بن بدیل، صحابی و سفیر محمد پیامبر اسلام و از اصحاب علی بن ابی‌طالب بود که به همراه قبیله خزاعه در صفین، با معاویه جنگید و همراه سه برادرش در این جنگ کشته شد. برادرش ابوالحسن علی نیز شاعر بود و دیوان شعری در حدود ۵۰۰ برگه داشت که به همراه دعبل در سال ۱۹۸ به سوی علی بن موسی الرضا سفر نمود ومدتی نزد ایشان بودند و از حضورش بهره بردند. برادر دیگر دعبل که نامش رزین بود و پسر عمویش «ابوالشیص» نیز همگی شاعر بودند.
دوران جوانی
زمانی که علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان، ولایتعهدی مأمون عباسی را قبول کرد و از مدینه به خراسان آمد، دعبل به همراه برادرش، ابوالحسن علی٬دیگر شاعرشیعی مذهب راهی خراسان شدند. هر دو، در «مرو» نزد ایشان رفتند و دعبل قصیده خود را که عهد بسته بود قبل از علی بن موسی الرضا برای کسی نخواند انشاد کرد. قصیده دعبل که حماسه تاریخ بنی هاشم و منقبت نامه آل علی بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت و علی بن موسی الرضا و اهل بیت او و مأمون، خلیفه عباسی را به گریه انداخت، تاجاییکه علی بن موسی الرضا دو بیت با همان وزن و قافیه به شعر او اضافه کرد که دربارهٔ مصیبتهای وارد شده به خاندان ایشان تا قیام قیام کننده و زدودن غم و اندوه توسط منتقمشان سروده شده بود؛ سپس علی بن موسی الرضا یکصد دینار از سکه‌هایی که به نام خود او ضرب شده بود، به دعبل داد و آنگاه به درخواست دعبل، جبه ‌ای از جامه‌های شخصی خود را نیز به او بخشید. مأمون عباسی هم پنجاه هزار درهم به او صله داد. بعد از مهاجرت دعبل به سمت قم اهالی شهر قم ٬دعبل را راضی کردند تا جبه اهدایی از جانب علی بن موسی الرضا را به آنها بدهد و در مقابل تکه ای از آستین آن جبه و مبلغ هزار دینار از آنها بگیرد.
او که اراده‌ای قوی و روحی شجاع و گستاخ داشت، تا آخر عمرش، دست از تشیع و هجای مخالفان نکشید و همیشه می‌گفت که پنجاه سال است چوبه دار خود را همراه می‌برم ولی کسی او را به دار نیاویخت تا جایی که این کار باعث مرگش شد. زمانی که در بغداد، «مالق بن طوق تغلبی» که از افراد بانفوذ عرب بود، درصدد قتل او برآمد، دعبل به بصره فرار کرد و سپس راه اهواز را در پیش گرفت. مالق به شخصی ده هزار درهم داد و او را مأمور قتل دعبل کرد. زمانی که او در یکی از آبادی‌های شوش به نام طیبه بود، آن مرد بعد از نماز عشاء، با نوک عصای دشنه‌مانند زهرآگین خود زخمی به پشت پای دعبل زد که او را مسموم نمود و روز دیگر بر اثر جراحت آن درگذشت. سن او درموقع وفاتش بیشتر از ۹۷ سال و تاریخ وفاتش سال ۲۴۶ قمری و مدفن او در شوش است. دعبل از راویان حدیث هم بود، شیعیان احادیث او را معتبر می‌دانند، مخصوصاً حدیثی که ازعلی بن موسی الرضا دربارهٔ ظهور موعود روایت نموده‌است؛ از راویان حدیث دعبل، می‌توان احمدبن ابی داود، ابوالصلت هروی، موسی بن حماد یزیدی، عبدالله بن سعید الاشقری، علی بن الحکیم، هارون بن عبدالله مهلبی را نام برد. از این شاعر سه اثر یاد شده‌است، طبقات الشعراء، الواحده فی مناقب العرب و مثالبها، و دیوان اشعار او که ابوبکر صولی در ۳۰۰ ورق جمع‌آوری و بعد حمزة بن حسن اصفهانی و از متأخرین شیخ محمد سماوی، مجموعه‌های دیگری از آن ترتیب داده‌اند. اشعار او در مدح و رثاء و هجاء و حماسه و عتاب و محاجه و غزل و نصیحت و حکمت است، ولی این دیوان هنوز به چاپ نرسیده‌است. قصیده تائیه دعبل را که از بهترین و عالی‌ترین نمونه‌های مدح در ادب عرب است عده‌ای از بزرگان شیعه مانند علامه مجلسی و سید نعمت‌الله جزائری شرح کرده‌اند و مضامین آن‌ها در اشعار سایر شاعران شیعه تکرار شده‌است. از این شاعر برزگ دو پسر به نام‌های عبدالله و حسین باقی ماند که حسین، خود شاعری مشهور شد.دیوان دعبل خزاعی در سال ۱۳۹۱ هجری شمسی در کتابی تحت عنوان «تحلیل، شرح و ترجمه دیوان دعبل خزاعی» توسط حیدر سهرابی ترجمه و شرح گردید. این کتاب به شیوه‌ای ابتکاری نوشته شده و در ترجمه ابیات، معنای کلمات مشکل نیز به صورت جداگانه ارائه شده‌است.
استادان
وی شعر و ادب عربی را در جوانی از مسلم بن ولید انصاری ملقب به «صریح الغوانی» که شاعر هارون الرشید و خاندان برامکه بود، فرا گرفت و به استادی او همیشه اعتراف می‌کرد.
گفته‌اند دیوان دعبل نزدیک سیصد ورقه بوده که صولی آن را جمع‌آوری کرده‌است. دعبل ۴ کتاب تألیف کرده‌است:
دارالشفا دلویی
دارالشفاء دُلویی از اماکن مذهبی روستای دلویی در شهرستان گناباد استان خراسان رضوی ایران است.
این محل تا پیش از سال ۱۱۸۶ (قمری) منزل مسکونی شخصی به نام حاج محمد بوده است. وی شش سال قبل از آن تاریخ از پشت اسب افتاده‌بود و یک دستش فلج شده‌بود. او در ۱۴ محرم ۱۱۸۶ (قمری) خوابی می‌بیند و از هیجان بیدار شده و متوجه می‌شود که دستش شفا یافته‌است. این شخص از آن به بعد به کربلایی فاضل مشهور می‌شود و خانه‌اش محلی برای روضه‌خوانی و زیارت می‌گردد.
دعبل خزاعی
قصیده مدارس آیات
قصیده «مدارس آیات» دعبل در مدح اهل بیت که صدو بیست بیت دارد و از بهترین نوع مرثیه‌هایی است که در این زمینه سروده شده‌است.
بخشی از قصیده «مدارس آیات»:
نصب و حذف مجسمه دعبل در شهر شوش
اوایل دهه ۷۰ شمسی بود که شهرداری شوش اقدام به ساخت مجسمه نمادین برای دعبل خزاعی کرد. شهرداری نام یکی از میدان‌های اصلی این شهر را نیز به میدان دعبل خزاعی تغییر داد. پس از چند ماه بدون اظهار نظر خاصی دربارهٔ دلایل برکناری مجسمه، این اثر هنری از محلش برداشته شد و به محوطه حرم دعبل خزاعی منتقل شد. میدان دعبل خزاعی نیز به نامی دیگر تغییر نام داد. پس از سال‌ها که این مجسمه در گوشه‌ای از حیاط حرم نگهداری می‌شد، مجدد این مجسمه را به انبار شهرداری شهر شوش منتقل کردند. پس از حدود ۲۰سال فعالان اجتماعی شهر شوش نصب مجدد این مجسمه که یکی از مؤلفه‌های هنری فرهنگی شهر بود را خواستار شدند. در این خصوص نماینده مردم شهرستان شوش در مجلس شورای اسلامی ایران نیز در آستانه ثبت جهانی این شهر تأکید به نصب مجدد این مجسمه کرد. رئیس شورای شهر شوش و دیگر هنرمندان نیز خواستار نصب این مجسمه در شهر شدند. در این رابطه رسانه‌های مختلفی از جمله خبرگزاری‌های فارس، ایسنا و مهر گزارش و خبرهایی منتشر کردند.
شکسته شدن مجسمه
پس از مدتی که قرار بود مجسمه دعبل خزاعی بعد از ۲۰ سال دوباره در شهر شوش جانمایی شود، خبرگزاری‌ها خبر از شکسته شدن این مجسمه دادند. برخی ابهامات در خصوص تعمدی بودن این کار نیز در برخی خبرگزاری‌ها منتشر شد. خبرگزاری میراث فرهنگی در این خصوص نوشت که به دلیل نگهداری غیراستاندارد مجسمه توسط شهرداری شوش این اتفاق صورت گرفت.
بالاخره پس از سال‌ها تلاش فعالان میراث فرهنگی، شهرداری شوش مجسمه ای از دعبل خزاعی را در ورودی شهر شوش نصب کرد.
منابع
«تحلیل، شرح و ترجمهٔ دیوان دعبل خزاعی» تألیف  حیدر سهرابی، انتشارات مگستان