cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
دهلی
گردشگری
همایون دومین پادشاه امپراتوری مغولی هند یا گورکانیان هند بود که پس از پانزده سال که در دربار ایران پناهنده بود به کمک شاه طهماسب اول تاج و تخت خود را بازستاند و به هند برگشت اما پس از چند ماه به‌طور ناگهانی و بر اثر سقوط از پله‌های کتابخانه‌اش فوت کرد. این آرامگاه با شکوه به دستور همسر وی حمیده بانو بیگم که در ایران با معماری ایرانی آشنا شده بود ساخته شد. کار ساخت این بنا در سال ۱۵۶۲ یک سال پس از مرگ همایون آغاز و هشت سال به طول انجامید. معماران این باغ سید محمد بن میرک غیاث الدین و پدر وی میرک غیاث الدین بودند که از هرات به دهلی آورده شده بودند. این آرامگاه با الهام از مقابر ایرانی و فضای چهار باغ یا باغ جنت ساخته شده که اولین باغ به این سبک در هندوستان به‌شمار می‌رود.
آرامگاه صوفی بزرگ هند، خواجه نظام الدین اولیا (۱۲۳۸–۱۳۲۵ میلادی) در محلی شلوغ و پرتراکم، میزبان جمع کثیری از زایران مسلمان و غیرمسلمان است. شاه نظام‌الدین اولیاء در ۷۲۵ ه‍.ق در دهلی دیده از جهان فروبست و در همان‌جا دفن شد. مجموعه درگاه یا آرامگاه وی در مقبرهٔ شکرگنج هندوستان در نزدیکی آرامگاه همایون در محلی شلوغ و پرتراکم که به نام خود او منطقه «حضرت نظام‌الدین» شناخته می‌شود، مورد بازدید تعداد زیادی از مردم و زیارتگاه مسلمانان و اهل تصوف است و هر سال یک روز برای وی در این محل مجلس یادبود تشکیل می‌شود و هزاران مسلمان در آنجا اجتماع می‌کنند و از طرف خطباء خطبه‌ها خوانده می‌شود. آرامگاه امیرخسرو دهلوی از مریدان نظام‌الدین اولیاء بود نیز در همین مجموعه قرار دارد.
ارتفاع این منار عظیم۷۲/۵ متر است که ۳۹۹ پله دارد و بلندترین بنای آجری دنیاست. این بنا از سنگ ساخته شده و جزو اولین بناهای عظیم هند و از نمونه‌های بارز معماری هندو-اسلامی است. تزئینات روی این منار بی‌نظیر است. این بنا در کنار مسجد قوة الاسلام در سال ۱۱۹۹ میلادی توسط قطب الدین ایبک در جنوب شهر دهلی و بر روی خرابه‌های تعداد زیادی از معابد مربوط به آئین جینیسم ساخته شده‌است. آنچه این مسجد را جذابتر می‌کند وجود یک ستون مرموز از فلزی ناشناخته است. این ستون فلزی از آلیاژ ناشناخته‌ای ساخته شده که هرگز زنگ نمی‌زند و رنگ عوض نمی‌کند و فرسوده نیز نمی‌شود. این ستون فلزی در صحن اصلی مسجد نصب شده و مربوط به قرن پنجم میلادی است که عامه، حلقه کردن دست از پشت، دور این ستون را خوش‌یمن می‌دانند. قطب منار همراه با مسجد قوة الاسلام و بقایای چندین بنای قدیمی دیگر «مجموعه قطب» در دهلی را تشکیل می‌دهد.
معبد آیین بهائی یا مشرق الاذکار بهائیان در شهر دهلی‌نو است که از معروفترین بناهای مدرن هند به‌شمار می‌آید و به عنوان مادر معابد شبه قاره هند شناخته شده‌است. به معماری این بنا که به شکل گل لوتوس است جوایز معتبر بین‌المللی بسیاری تعلق گرفته و مقالات بیشماری در نشریات معتبر جهانی دربارهٔ آن نوشته‌اند.
سکوی چهار گوش ساده‌ای از مرمر سیاه، محل نگهداری خاکستر مهاتما گاندی است که در سال ۱۹۴۸ به قتل رسید. هر ساله در روز سی‌ام ژانویه، روز شهید، به یاد پدر ملی هند گردهمایی در این محل تشکیل می‌شود.
عملیات فتح ۸
عملیات فتح ۸ عملیاتی چریکی در دوران جنگ ایران و عراق است که شامگاه ۲۸ تیر ۱۳۶۶ با هدف انهدام اماکن تأسیساتی و پایگاه‌های نظامی عراق و حمایت از اتحادیه میهنی کردستان انجام شد. به علت عمق زیاد نفوذ در خاک عراق، از این عملیات به عنوان «عمیق‌ترین عملیات کماندویی در خاک عراق» یاد می‌شود.
دهلی
گردشگری
در سمت منتهی‌الیه غربی میدان مرکزی دهلی نو که دروازه هند در میان آن قرار گرفته، مجموعه بزرگ کاخ ریاست جمهوری قرار دارد. دفتر نخست‌وزیر و وزارت خارجه (معروف به ساوت بلاک South Block) در حاشیه شرقی و ساختمان مدور مجلس هند نیز در حاشیه شمال شرقی این کاخ واقع شده‌است. این مجموعه، بخش اصلی از معماری انگلیسی دهلی‌نو است.
عملیات فتح ۸
پیشینه
بهار سال ۱۳۶۵ شورای عالی دفاع، همکاری سپاه با کردهای معارض عراقی را تصویب کرد و از آن پس، همکاری قرارگاه رمضان با آن‌ها تقویت شد. بدین ترتیب، سلسله عملیات‌های «فتح» برای نفوذ و ضربه در عمق خاک عراق طراحی گردید. تا آن روز، عملیات فتح ۱ (موسوم به عملیات کرکوک) بزرگترین بستر همکاری قرارگاه رمضان و اتحادیه میهنی کردستان عراق بود. با انجام این عملیات، عراق مجبور به اعزام حداقل یک یا دو لشکر خود به کردستان شده و نیز ضربه اقتصادی گسترده‌ای به عراق در استان کرکوک وارد می‌شد.
دهلی
گردشگری
کاخ ریاست جمهوری دارای تالارهای بزرگ و ۳۴۰ اتاق است. باغ زیبا و معروف مغول گاردن در انتهای غربی محوطه این کاخ قرار دارد که سالی یک ماه، بازدید عموم از آن آزاد است.
عملیات فتح ۸
عملیات
نیروی عمل‌کننده در این عملیات یعنی گردان مالک‌اشتر تیپ ۶۶ نیروهای ویژه هوابرد با یک کشته (حسین ترکمن‌پری) و چهار مجروح عملیات ویژهٔ خود را در فاز تک‌مستقیم با بهره‌گیری از نیروهای تکاور و نیز فاز تک ادواتی با بهره‌گیری از نیروهای راکت‌انداز مینی کاتیوشا و خمپاره‌انداز ۱۲۰ میلی‌متری در ارتفاعات کانیکا و قلعهٔ کانیکا در شمال شهر اتروش اجرا کردند. محمد ناظری و نورعلی شوشتری از تکاوران حاضر در این عملیات بودند.
تصاویری از این عملیات برای نخستین بار در سال ۱۳۹۱ توسط یکی از مجروحین این عملیات به نام حسن عباسی منتشر شد.
دهلی
گردشگری
این بنای باشکوه با ارتفاع ۴۲ متر در محوطه‌ای باز و نزدیک به کاخ ریاست جمهوری هند توسط معمار انگلیسی دهلی نو در سال ۱۹۳۱ ساخته شده‌است. در واقع یادبودی است برای ۹۰ هزار سرباز هندی که در جنگ جهانی اول کشته شده‌اند و نام این سربازان بر دیوارهای این بنا حک شده‌است. (با دروازه هند در بمبئی اشتباه نشود)
این بنا به عنوان مرکز رصدخانه و تحقیقاتی نجومی توسط حاکم جی پور، در سال ۱۷۲۴ ساخته شده‌است. توسط این بنا که دارای محاسبات نجومی است، گردش ستارگان را اندازه‌گیری می‌کردند.
قلعه کهنه هند معروف به پورانا کیلا بر روی خرابه‌های شهر کهن پاندواها که زمانی در کنار رودخانه یامونا قرار داشته، توسط شیر شاه سوری سلطان افغان که بر همایون شورید و دهلی را تصرف کرد طی سال‌های ۱۵۳۸ و ۱۵۴۵ ساخته شده‌است.
بنای آرامگاه صفدر جنگ، وزیر دربار گورکانی، آخرین سبک معماری باغ مقبره‌ای دهلی در دوران امپراتوری مغولی هند است که در خلال سال‌های ۱۷۵۳ تا ۱۷۵۴ در زمان محمد شاه گورکانی، پادشاه هند، ساخته شده‌است.
میرزا عبدالرحیم خان‌خانان (۱۷ دسامبر ۱۵۵۶ - ۱۶۲۷ م /۱۴ صفر ۹۶۴ - ۱۰۳۶ ه‍.ق) پسر محمد بیرام‌خان خان‌خانان و از وزیران صاحب قدرت جلال‌الدین اکبرشاه بود که در روند مهاجرت هنرمندان ایرانی به هند نقش مؤثری داشت.
بنای آرامگاه عبدالرحیم خان خانان توسط او برای همسرش در ۱۵۹۵ م ساخته شد و خود او را در ۱۶۲۷ م در همان‌جا به‌خاک سپردند. این آرامگاه از آرامگاه همایون مشتق شده و نمونه‌ای از یک نسخه جمع و جور از نوع آرامگاه‌های «مکعبی» است که در دهلی زیاد استفاده شده‌است. ازارههای دیوارهای بنا در باغی استوار است که نهرهای آب و استخر آن جایگزین باغ بزرگی است که در مقبره همایون دیده می‌شود.
آرامگاه عبدالرحیم خان‌خانان در نزدیکی مجموعه نظام‌الدین اولیاء و در کنار آرامگاه همایون در دهلی واقع است.
بازار بزرگ چاندنی چوک (به معنای میدان مهتابی) که روبروی قلعه سرخ و در ضلع شمالی مسجد جامع دهلی قرار دارد، توسط جهان آرا بیگم دختر شاه جهان و به دست سازندگان تاج محل ساخته شده و یادآور هنر و تمدن عصر گورکانیان هند است. این بازار سنتی دارای راسته‌های زیادی است که بازار اصلی شهر دهلی (قدیم) را تشکیل می‌دهد. این بازار توسط کانال‌هایی پر از آب به دو بخش تقسیم شده که آب کانال هنگام شب بسان نقره در زیر نور ماه می‌درخشیده‌است.
پایتخت غیاث الدین تغلق در فاصله ۸ کیلومتری از قطب منار قرار دارد که به دلیل استراتژیک احداث شده و اکنون تعداد کمی از استحکامات و تالارهای زیر زمینی آن بر جای مانده‌است. بر اساس برخی حکایات ویران شدن شهر بر اثر نفرین خواجه نظام الدین اولیا بوده‌است.
در شهر فیروزآباد هند، نزدیک به دهلی گیت در قرن ۱۴ میلادی به وسیله فیروز شاه تغلق ساخته شد. ستون معروف سنگی به ارتفاع ۱۴ متر حامل پیغام صلح آشوکا در این محل قرار دارد. از دیگر اماکن دیدنی دهلی موزه ملی صنایع دستی دهلی است که شامل ۳۳۰۰۰ نمونه از صنایع دستی مختلف است.
اماکن مذهبی غیر اسلامی
معبد آکشاردام که بزرگ‌ترین معبد آیین هندو در جهان به حساب می‌آید، چترپور مندیر (شهر معابد)، بیرلا مندیر، بنگالاصاحب گوردوارا، کلیسای قلب روحانی و معبد ایسکون، از معروفترین معابد و اماکن مذهبی غیر اسلامی در دهلی به‌شمار می‌رود.
پارک‌ها
لودی گاردن پارک پنج حس (Garden of Five Senses)، نهرو پارک، بودا پارک، پارک آهوها(Deer Park)، پارک دهلی، دلهی ریج، پارک اجمل خان و مجموعه دهولاکن از معروفترین پارک‌های این شهر محسوب می‌شوند.
مراکز خرید
از مراکز عمده خرید برای جهانگردان می‌توان دیلّی هات، جان پت، کانات پَلِس، پالیکا بازار، اَنسال پلازا، آی.ان. ای (آینا) مارکت، سروجی نگر، کارول باغ را نام برد. صنایع دستی پارچه‌ای، چوبی و سنگی از بهترین سوغاتی‌های هند است.
زبان
زبان‌های رسمی این شهر زبان هندی، پنجابی، اردو و انگلیسی می‌باشند.
هوایی
فرودگاه بین‌المللی Indira Gandhi در جنوب غربی شهر دهلی واقع شده‌است که دروازه اصلی برای ترافیک هوایی مسافران داخلی و خارجی دهلی است، که شلوغ‌ترین فرودگاه در هند و جنوب آسیا است. ترمینال شماره ۳ این فرودگاه، که با هزینه بالغ بر ۱٫۴میلیار دلار آمریکا که بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ ساخته شد، توانایی مدیریت ۳۷ میلیون مسافر در سال را دارد.
جاده
اتوبوس محبوب‌ترین وسیله نقلیه جاده ای در دهلی است. دهلی یکی از بزرگ‌ترین سیستم‌های حمل و نقل اتوبوسی را در هند دارا می‌باشد. در سال ۱۹۹۸ دیوان عالی هند دستور داد، برای مقابله با آلودگی هوا کلیه وسایل نقلیه عمومی باید از گاز طبیعی فشرده (CNG) استفاده کنند. پایانه‌های Kashmiri Gate ISBT, Anand Vihar ISBT و Sarai Kale Khan ISBT پایانه‌های اصلی اتوبوس به استان‌های همجوار هستند.
ریلی
دهلی مرکز اتصال شبکه ریلی شمال هند است. ایستگاه‌های اصلی شامل New Delhi, Old Delhi و Hazrat Nizamuddin است.
مترو
متروی دهلی در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۶ خط و ۱۶۰ ایستگاه می‌باشد.
دانشگاه‌ها
افزون بر آن دهلی ۹ دانشگاه مجازی دارد.
وودهیل
وودهیل (به لاتین: Woodhill, Auckland) یک زیستگاه انسانی در نیوزیلند است که در ناحیه رادنی واقع شده‌است.
سیارک ۱۵۰۹
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۶۴ است.
نغمه (فیلم)
نغمه فیلمی به کارگردانی و نویسندگی ابوالقاسم طالبی و تهیه‌کنندگی علی‌رضا سبط احمدی محصول سال ۱۳۸۰ است.
جشنواره‌ها
جشنواره‌های فیلم نغمه به شرح زیر است.
ساکارز
ساکارُز یک ترکیب آلی و شیرین است. این دی ساکارید به شکل پودر سفید رنگ است و شیرین و بدون بو می باشد که نقش بسیار مهمی در تغذیه انسان و تأمین انرژی مورد نیاز موجودات زنده دارد. این ترکیب آلی دی‌ساکاریدی است که از گلوکز به صورت اَسِتال و فروکتز به صورت کِتال تشکیل و با فرمول C۱۲H۲۲O۱۱ شناخته می‌شود. ساکارز در نیشکر و چغندر قند یافت می‌شود. ساکارز همان قند عادی است که از ترکیب گلوکز و فروکتز (C6 H12 O6) به وجود می آید و در درجه‌بندی شیرینی، شیرینی ۹۰ دارد. لازم به ذکر است که درست کردن ساکارز کار گیاهان است.
رابین شرباتسکی
رابین شرباتسکی (با نام کامل «رابین چارلز شرباتسکی جونیور.» معروف به «رابین اسپارکلز») یکی از شخصیت‌های سریال آشنایی با مادر است. این شخصیت توسط نویسندگان سریال، «کارتر بیز» و «کریگ توماس» خلق شده و بازیگر کانادایی «کوبی اسمالدرز» نقش او را بازی می‌کند.
ساکارز
تجزیهٔ گرمایی و اُکسایشی ساکارز
ساکارز در ۱۸۶ درجه سانتی گراد ذوب شده و با تجزیه شدن کارامل تشکیل می‌دهد. مثل سایر کربوهیدرات‌ها - با سوختن ساکارز - آب و کربن دی‌اکسید آزاد می‌شود. برای مثال در راکت‌ها و موشک‌های آموزش و آماتور با نام موشک‌های شکلاتی از ساکارز به عنوان سوخت استفاده می‌شود که همراه پتاسیم نیترات به کار می‌رود.
رابین شرباتسکی
شخصیت
رابین در ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۰ به دنیا آمد. پدر او (چارلز شرباتسکی سینیور) دوست داشت یک پسر داشته باشد، به همین دلیل او را مانند یک پسر بزرگ کرد تا چهارده سالگی که او را هنگام بوسیدن یک پسر دید قبول کرد که رابین یک دختر است. رابین سپس با مادرش (کتی شرباتسکی) زندگی کرد و بعد از آن یک مدل شد. سپس در یک گروه پاپ به خوانندگی پرداخت که معروف‌ترین آهنگ و موزیک ویدئویش «بیا بریم مرکز خرید» با نام مستعار «رابین اسپارکلز» بود. او در یک تور طولانی مدت این آهنگ را خواند. ادامهٔ هنری این ویدئو آهنگ «قلعه شنی‌های ساحل» بود. او در این اثر با «آلن تیک (با بازی جیمز ون در ویک)» ظاهر می‌شود. وقتی رابین وارد دوران بلوغ می‌شود، حقیقتاً متحول می‌شود و با گذشتهٔ خود فاصله می‌گیرد، هر چند که هنوز هم از هاکی، سیگار، اسکاچ و اسلحه لذت می‌برد.
ساکارز
تجزیهٔ گرمایی و اُکسایشی ساکارز
C12H22O11 + 6KNO3 → 3K2CO3 + 3N2 + 9CO + 11H2O
برخی دیگر از واکنش‌های معمول ساکارز با هیدروکلریک اسید، پتاسیم کلرات و سولفوریک اسید به شرح زیر است:
8HClO3 + C12H22O11 → 11H2O + 12CO2 + 8HCl
H2SO4 (catalyst) + C12H22O11 → 12C + 11H2O + Q + H2O + SO3
Q = گرما
هیدرولیز و تجزیهٔ ساکارز
هیدرولیز با آنزیم سوکراز باعث شکستن پیوند گلیکوزیدی ساکارز شده و گلوکز و فروکتز آزاد می‌کند. همچنین اسید نیز می‌تواند باعث هیدرولیز ساکارز شود.
پکن رقصان
پکن رقصان نام رسمی نشان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ است که در پکن پایتخت جمهوری خلق چین برگزار شد. این نشان در اوت ۲۰۰۳ در مراسمی با حضور ۲۰۰۸ تماشاچی در معبد بهشت پکن رونمایی شد.
فرح‌السلطنه
فرح‌السلطنه یکی از دختران ناصرالدین شاه است که در سال ۱۲۹۹ متولد شد. مادرش توران‌السلطنه (گوهر ملک‌خانم) از زنان سوگلی و مورد علاقه شاه بود. از وی یک پسر به نام احمد عضدالسلطنه بافی ماند. او به طور ناگهانی درگذشت و در حرم عبدالعظیم به خاک سپرده شده است.
آراک
آراک یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در شهرستان تدمر واقع شده‌است.
خصوصیات
آراک ۱۱۱ نفر جمعیت دارد.
واسیلی برزوتسکی
واسیلی ولادیمیروویچ برزوتسکی (Василий Владимирович Березуцкий؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل روسیه است.
جان الیوت گاردینر
سِر جان الیوت گاردینر ( – ) موسیقی‌دان، رهبر ارکستر، کارگردان اپرا، و نوازندهٔ ویولن اهل انگلستان است. او از سال ۱۹۶۴ تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. تمرکزِ گاردینر بر اجرای آثار یوهان سباستیان باخ و برخی دیگر از آهنگ‌سازان دورهٔ باروک است. همچنین، او همهٔ سمفونی‌های بتهوون را رهبری و اجرا کرده‌است.
واسیلی برزوتسکی
برادر دوقلوی او الکسی برزوتسکی نیز بازیکن فوتبال است و سابقهٔ بازی برای زسکا مسکو را دارد.
جان الیوت گاردینر
گاردینر عضو افتخاریِ آکادمی سلطنتی موسیقی انگلستان است. او تاکنون برندهٔ جوایز متعدد، ازجمله جایزهٔ گرَمی (۱۹۹۴)، شده‌است.
تاریخچه پذیره شعر فردوسی
فردوسی بزرگ از بزرگ‌ترین چامه‌سرایان و حماسه‌سرایان ادبیات پارسی و جهانی است. شاهنامه که شاهکار اوست، برابر با حماسهٔ هومر دانسته می‌شود و نام او را همان‌گونه که خودش پیش‌بینی کرده‌است، جاویدان ساخته است.
دیدگاه‌ها
با شناخته شدن شاهنامه ستایش از فردوسی در شعرها و نوشتارهای بسیاری از شاعران و سخن سرایان همه دورها از سعدی سخن سرای بزرگ سدهٔ هفتم و پیش از او گرفته تا به امروز همچنان ادامه دارد.
دیدگاه غلامحسین ابراهیمی دینانی در بارهٔ فردوسی
غلامحسین ابراهیمی دینانی از مرکز سعدی شناسی با آوردن شعری منتسب به جامی که از فردوسی و انوری و سعدی هر سه به عنوان پیامبران شعر فارسی یاد شده می‌نویسد:
در میان شعرا، شاعر سه تن را پیامبران شعر فارسی دانسته است که ممکن است قابل بحث باشد و کسانی پیامبران شعر فارسی را غیر از این سه تن بدانند. در مورد فردوسی کوچک‌ترین تردیدی نمی‌شود رواداشت چرا که اگر فردوسی نبود، زبان فارسی وجود نداشت تا ما بتوانیم بهتر و بدتر کنیم. شاید در مورد انوری جای بحث باشد و کسانی شخص دیگری را به جای او بگذارند با عنوان «پیغمبر شعر فارسی»''
دیدگاه احمد شاملو دربارهٔ فردوسی
احمد شاملو در فروردین‌ماه ۱۳۶۹ در جلسه‌هایی در دانشگاه برکلی کالیفرنیا با بیان سخنانی پیرامون شاهنامه به گفتگوهای زیادی دامن زد. او دربارهٔ ضحاک گفت:
شاملو بر این باور بود که ضحاک با رهبری توده‌های مردم، علیه نظام طبقاتی جمشید قیام کرده و کاوه فردی ضدانقلابی و در برابر توده‌های مردم بوده‌است. او می‌گوید:
نگرش جلال خالقی مطلق
جلال خالقی مطلق نیز در گفتگویی باور شاملو را نادرست و نشانهٔ ناآگاهی‌اش از شاهنامه دانسته.
دیدگاه فریدون جنیدی
فریدون جنیدی در پاسخ به اظهارات شاملو ضمن رد آن، باور دارد که ضحاک یک شخص نیست، بلکه بیانگر دورهٔ پادشاهی بابلیان بر ایران است که هزار سال به درازا کشیده‌است.
مخالفان فردوسی
در همان سال‌های آغازین پس از مرگ فردوسی دشمنی با شاهنامه آغاز شد و بیشتر به خاطر سیاست‌های ضد ایرانی دربار عباسیان و مدارس نظامیه ادامه یافت. همچنین سلطان محمود پس از گشایش ری در سال ۴۰۷ خورشیدی، مجدالدولهٔ دیلمی را به خاطر خواندن شاهنامه سرزنش کرده است. جامی پنج سده پس از آن، به این موضوع اشاره کرده است:
نویسندگانی نیز، از دسته عبدالجلیل رازی قزوینی که شیعه بوده است، شاهنامه را «مدح گبرکان» دانسته‌اند و خواندن آن را «بدعت و ضلالت». شاعران دیگری نیز، ازجمله فرخی سیستانی («گفتا که شاهنامه دروغ است سربه‌سر»)، معزی نیشابوری (با عطار نیشابوری که از دوست‌داران فردوسی بود، اشتباه نشود ) و انوری («در کمال بوعلی نقصان فردوسی نگر/هر کجا آید شفا شهنامه گو هرگز مباش») احتمالاً به دلیل دلبستگی ممدوحان‌شان به ردّ فردوسی، شاهنامه را دروغ، ناقص، یا بی‌ارزش دانسته‌اند.
دوست‌داران فردوسی
با وجود برخی بی‌مهری‌ها که دربارهٔ فردوسی وجود داشته‌است و در نتیجهٔ آن بسیاری از منابع نامی از فردوسی یا شاهنامه نیاورده‌اند، در بخش‌هایی که حکومت عباسیان در آن‌ها نفوذ کمتری داشته است، از شبه‌قاره هند گرفته تا سیستان، آذربایجان، اران، و آسیای صغیر، کسانی از فردوسی یاد کرده‌اند یا او را ستوده‌اند. از جمله مسعود سعد سلمان گزیده‌ای از شاهنامه تهیه کرد و نظامی عروضی در میانهٔ سده ششم هجری نخستین شرح حال موجود از فردوسی را در چهار مقاله نوشت. نزدیک سال ۶۰۱ خورشیدی نیز گزیده‌ای از شاهنامه در شام به دست بنداری اصفهانی به عربی برگردانده شد. عطار نیشابوری در بخش بیست و دوم اسرارنامه با اشاره به بی‌مهری ها به فردوسی، او را ستوده است:
پس از حملهٔ مغول و انقراض عباسیان توجه به شاهنامه در محافل رسمی نیز افزایش یافت و از جمله حمدالله مستوفی در اوایل قرن هشتم هجری در دوران ایلخانان تصحیحی از شاهنامه بر اساس نسخه‌های مختلفی که یافته بود ارائه کرد. در دوران تیموریان نیز، در سال ۸۰۴ شمسی در هرات، به دستور شاهزادهٔ تیموری بایسنغر میرزا نسخهٔ مصوری از شاهنامه تهیه شد و احتمالاً تعداد زیادی از روی آن نوشته شد.
صفویان با توجه به این که شیعه و ایرانی بودند، توجه خاصی به فردوسی کردند که تا امروز ادامه یافته‌است. شاه اسماعیل یکم علاقهٔ ویژه‌ای به شاهنامه داشت و خواندن اشعار شاهنامه در میان قزلباشان و قبایل مختلف ایران مرسوم بود و شاه اسماعیل نام فرزندان خود را نیز از نام‌های شاهنامه انتخاب کرد (تهماسب، بهرام، القاس و …). ولی پس از مرگ او رسم شاهنامه‌خوانی در ایران جدی گرفته نشد و کمرنگتر شد.
پس از انقلاب ایران در ۱۳۵۷، بعضی انقلابیان به این دیدگاه که فردوسی شاه‌دوست بوده‌است یا شاهان را ستوده‌است از او بد گفته‌اند یا از شاهنامه انتقاد کرده‌اند؛ ولی این عده معدود هم از عقاید خود دست کشیدند. از محققان معاصر احمد شاملو نیز از شاهنامه انتقاد کرده‌است که در پاسخ او عطاءالله مهاجرانی کتابی در دفاع از فردوسی و شاهنامه نوشت.
لوریس چکناواریان موسیقی دان برجسته ایرانی و سازنده اپرای رستم و سهراب، فردوسی و شکسپیر را به عنوان مفاخر ادبیات جهان دانست و گفت: نمی‌توان آنها را در یک کشور خاص محدود کرد.
فردوسی از نگاه پروفسور کاول
«اوگوست امپراتور روم، گفته است من شهر روم را با آجر به دست آوردم و با مرمر آن را به جا گذاردم. فردوسی کشورش را فاقد ادبیات دید و در مقابل منظومه‌ای از خود باقی گذاشت که همهٔ شاعران پس از او، فقط توانستند از او تقلید کنند. اما هیچ‌کدام نتوانستند بر او برتری یابند و آن در واقع حتی با سبک‌های مختص به آن شاعران، می‌تواند برابری نماید و می‌توان گفت که تنها کتابی در آسیا است که همانند اشعار رزمی هومر در اروپا است … ابیات کتاب در ترکیب و ساخت، به نهایت درجه خوش‌آهنگ است و هرگز با تعبیرات نامطبوع و اصطلاحات نامأنوس آمیخته نیست و کلمات شدیداللحن در آن راه ندارد؛ و آن از آغاز تا پایان مانند صدای امواج یک رود روان ملایم، فوق‌العاده دلچسب و خوش‌آهنگ و با هماهنگی دلپذیری جریان دارد و هر یک از ابیات نظیر صدای دلنواز جریان آب به به حس شنوایی، لذت تازه‌ای می‌بخشد؛ و گویی ما در کرانه‌ای ایستاده و با دید حیرت به جهانی از احساس و اندیشه و عمل می‌نگریم که خود آن جهان برای همیشه از میان رفته و در زیر خاک خوابیده است، اما کاخ‌ها و قهرمانان آن مانند دریاچهٔ سحرآمیز الف‌لیله در زیر به طور مبهم به نظر می‌رسند.»
فردوسی‌پژوهی
به علت محبوبیت فردوسی، تحقیقات فراوانی دربارهٔ وی و شاهنامه منتشر شده‌است. ژول مول، تئودور نولدکه، سید حسن تقی‌زاده، هانری ماسه، فریتز ولف، محمدامین ریاحی، عبدالحسین نوشین، محمد قزوینی، و ایرج افشار از جملهٔ معروف‌ترین محققین دربارهٔ فردوسی هستند.
در میان شاهنامه‌پژوهان نامبرده، جلال خالقی مطلق، منقح‌ترین متن انتقادی شاهنامه را همراه با پژوهش‌ها و یادداشت‌های فراوان تهیه و منتشر کرده‌است. شاهنامه تصحیح وی همچنین به گفته برخی قویترین نسخه از شاهنامه‌است که به‌صورت انتقادی در ۸ جلد توسط انتشارات ایرانیکا منتشر گردید.
چارلرز هانسن (دوچرخه‌سوار)
چارلرز هانسن (Charles Hansen؛ زادهٔ April 23, 1891) دوچرخه‌سوار اهل دانمارک است.
آلفارتا، جورجیا
آلفارتا، جورجیا (به انگلیسی: Alpharetta, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۵۹٬۳۹۷ نفر است که در شهرستان فولتن، جورجیا واقع شده‌است.
دورانس، کانزاس
دورانس شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۸۵ نفر بوده‌است.
آلفا رومئو ۱۷۵۰
آلفارومئو ۱۷۵۰ (Alfa Romeo ۱۷۵۰) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۷–۱۹۷۲در میلان و ایتالیا و آفریقای جنوبی تولید شده‌است.
طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
چاه میلک
جمعیت
این روستا در دهستان ابرج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
فورده
فورده (به لاتین: Førde) یک شهرداری در نروژ است که در سون اوگ فیوردانه واقع شده‌است.
خصوصیات
فورده ۵۸۶٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۲٬۵۵۹ نفر جمعیت دارد.
وولستون، ساوت‌همپتون
وولستون (به انگلیسی: Woolston) یک حومه شهر در بریتانیا است که در City of Southampton واقع شده‌است. وولستون ۱۳٬۸۵۲ نفر جمعیت دارد.
سان لورنتزو بلیتزی
سان لورنتزو بلیتزی (به ایتالیایی: San Lorenzo Bellizzi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کزنتزا واقع شده‌است. سان لورنتزو بلیتزی ۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷۱۵ نفر جمعیت دارد و ۸۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاناتان لاوران
جاناتان لاوران (Jonathan Loughran؛ زادهٔ 1966 (age 57)) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به بیل را بکش بخش ۱، اکنون شما را چاک و لری می‌نامم، داستان‌های زمان خواب، ضدگلوله اشاره کرد.
تئوفیلین
تئوفیلین
رده درمانی: گشادکننده برونش.
اشکال دارویی: قرص، شربت
موارد مصرف
تئوفیلین نوعی گشادکننده مجاری هوایی است و در درمان بیماران مبتلا به آسم بکار می‌رود. اصولاً تئوفیلین با شل کردن عضلات جدار مجاری تنفسی و بازکردن آنها، عبور هوا را آسان می‌کند و موجب بهتر شدن تنفس در موارد انسداد برگشت پذیر مجاری تنفسی می‌شود.
مکانیسم اثر
تئوفیلین مانند سایر متیل گزانتینها با بلوک آنزیم فسفودی استراز با افزایش cAMP داخل سلولی به‌طور مستقیم سبب شل شدن عضلات صاف راه‌های تنفسی وعروق ریوی شده و موجب کاهش اسپاسم نایژه و افزایش سرعت جریان هوا و ظرفیت حیاتی‌می‌شود.
عوارض جانبی
سردرد، بی قراری، تحریک پذیری، مشکلات خواب، ناراحتی معده و اسهال، استفراغ، ضربان قلب تند یا نامنظم، بثورات جلدی و تشنج، ریفلاکس مری GER
مسمومیت دارویی
مسمومیت دارویی با تئوفیلین معمولا در اثر مصرف بیش از حد دارو یا کاهش دفع دارو به دنبال مشکلات حاد کلیوی و کبدی ایجاد میشود. مهمترین علائم مسمومیت با تئوفیلین شامل افزایش ضربان قلب، آریتمی قلب ،تهوع و استفراغ و تشنج است. برای درمان این مسمومیت میتوان از شستشوی معده و زغال فعال استفاده کرد.
اورلانین
اورلانین با فرمول شیمیایی C۱۰H۸N۲O۶ یک ترکیب شیمیایی است.
آمیش
آمیش یک مذهب مسیحی آناباپتیست است که در سال ۱۶۹۳ به وسیله رهبر مِنونی‌های سوئیس، یاکوب آمان بنیان نهاده شد. بیشتر آن‌ها در ایالات متحده آمریکا و کانادا زندگی می‌کنند و به چند گروه اصلی تقسیم شده‌اند. پیروان مذهب آمیش کماکان بر اساس روش‌های قدیمی نیاکان‌شان مانند استفاده از اسب برای کشاورزی و حمل و نقل، روش پوشش سنتی و ممنوعیت استفاده از برق و تلفن در خانه زندگی می‌کنند.
آمیش‌ها به مذهب آنابابتیسم تعلق دارند که به مخالفت با جریان دنیا گرایانه‌ای پرداختند که از دوران رنسانس پدید آمده بود که شعبه‌ای پروتستان‌ها محسوب می‌شود و تاریخ اروپا شاهد کشتار گسترده آناباپتیست‌ها توسط مسیحیان کاتولیک و دیگر پروتستان‌ها بوده‌است و امروزه تنها گروه محدودی از آنها وجود دارد و وجه مشخصه اعتقاد آنان این است که تعمید فرد به نشانه پیروی واقعی از مسیحیت باید زمانی انجام شود که او به ایمان خود وقوف یافته و آن را پذیرفته‌است و تعمید نوزادی که هنوز قدرت شناخت ندارد درست نیست.
آمیش‌ها به شیوه سنتی و بدون استفاده از دستاوردهای فنی جدید زندگی می‌کنند. آن‌ها به ارتش نمی‌پیوندند، از مزایای تأمین اجتماعی بهره نمی‌گیرند، بیمه نمی‌شوند و هیچگونه کمک مالی دولت را نمی‌پذیرند. برخی گروه‌های آمیش محدودیت‌های کمتری دارند، بعضی اجازه استفاده از اتومبیل و برق را دارند و حتی ممکن است تشخیص آن‌ها از میان جمعیت انگلیسی زبان‌ها دشوار باشد.
بیشتر آمیش‌ها در خانه، به گویشی معروف به هلندی پنسیلوانیایی یا آلمانی پنسیلوانیایی صحبت می‌کنند. بچه‌ها در مدرسه، زبان انگلیسی می‌آموزند. مذهب آمیش از گروه‌های جداگانه‌ای تشکیل شده از نواحی جغرافیایی و جمعیتی مختلف تقسیم می‌شوند. هر ناحیه کاملاً مستقل است و دستورهای ویژه (آیین‌نامه شفاهی) خودش را دارد. در میان آمیش‌های سنتی‌تر، اعضایی که این قوانین را نقض کنند ممکن است طرد یا اخراج شوند. در کنارِ دو زبانِ آلمانیِ پنیسلوانیایی و انگلیسی که برای تعاملاتِ روزمرّهٔ داخل و خارجِ جامعهٔ آمیش به کار می‌روند، نیایش‌ها و آوازهای مذهبی به زبانِ آلمانیِ عُلیا است.
جمعیت و پراکندگی
انزواطلبی جغرافیایی و اجتماعی آمیش‌ها، تعیین جمعیت آن‌ها را دچار مشکل می‌سازد. در سال ۲۰۰۰، آمیش‌های کهن-شیوه در ایالات متحده ۱۹۸۰۰۰ نفر بودند. آمیش‌های کهن شیوه در ۲۱ ایالت به سر می‌برند؛ اوهایو بزرگ‌ترین جمعیت را دارد (۵۵۰۰۰)، سپس پنسیلوانیا (۳۹۰۰۰) و ایندیانا (۳۷۰۰۰). بزرگ‌ترین مراکز اجتماع آمیش در هولمزکانتی در ایالت اوهایو، لنکسترکانتی در ایالت پنسیلوانیا و لگرنج در ایالت ایندیانا وجود دارند. با میانگین ۷ فرزند در خانواده، جمعیت آمیش به سرعت در حال رشد است.
تاریخچه
مانند بعضی از مِنونی‌ها، آمیش‌ها وارثان گروه‌های آناباپتیست سوئیسی هستند که در اوایل سده ۱۶ در طی اصلاحات تندروانه شکل گرفتند. نام «آناباپتیسم» به معنی «دو بار غسل تعمید شده» است. یک بار در خردسالی و دوباره در بزرگسالی. نام «منونی» یا «مِنونیت» نیز قدیمی‌تر است و از نام «منو سیمونز» (۱۴۹۶–۱۵۶۱) گرفته شده‌است. سیمونز یک کشیش کاتولیک ِ رومیِ هلندی بود که در سال ۱۵۳۶ میلادی به آناباپتیسم روی آورد و پس از دست کشیدن از ایمان کاتولیک، به‌وسیله «اوب فیلیپس» دوباره غسل تعمید داده شد. او رهبر آناباپتیست‌های سرزمین‌های پست بود اما نفوذ و تأثیر او به سوئیس رسید.
آمیش، تغییر نامش را از «یاکوب آمان» (۱۶۵۶–۱۷۳۰)، رهبر مِنونی سوئیسی-آلمانی، گرفت. آمان باور داشت که مِنونی‌ها از تعلیمات سیمونز فاصله گرفته‌اند. به تدریج پیروی از او منجر به ایجاد یک تقسیم در مِنونی‌هایِ سوئیسی و پیدایش مذهب آمیش در سال ۱۶۹۳ شد. به دلیل اینکه آمیش‌ها نتیجه انشقاق از منونی‌ها هستند، برخی این مذهب را یک گروه مِنونیِ محافظه‌کار در نظر می‌گیرند. آمیش‌ها نخست در قرن هجدهم، مهاجرت به پنسیلوانیا را آغاز کردند. آن‌ها به دلیل اجتناب از جنگ‌های مذهبی و فقر و همچنین آزار و اذیتهای مذهبی مجبور به مهاجرت شدند. بسیاری از آن‌ها در لنکستر در پنسیلوانیا ساکن شدند. پس از آن گروه‌های دیگر به آلاباما، دلاویر، ایلینوی، ایندیانا، آیوا، کانزاس، کنتاکی، میشیگان، مینه‌سوتا، می‌سی‌سی‌پی، میسوری، نبراسکا، نیویورک، اوهایو، مریلند، تنسی، ویسکانسین، مِین و کانادا مهاجرت کردند. آمیش‌های باقی‌مانده در اروپا هم تدریجاً در منونی‌ها ادغام شدند.
آمیش به‌عنوان یک گروه نژادی
آمیش‌ها به واسطه تبار مشترک سوییسی-آلمانی خود، زبان و فرهنگ یکسان و همچنین ازدواج با هم‌کیشان، به هم پیوسته‌اند؛ بنابراین آمیش معیارهای یک گروه قومی را دارد. اما آمیش‌ها بیشتر خود را به‌عنوان گروه مذهبی می‌شناسند تا نژادی. چرا که یک آمیش‌زاده در صورت انتخاب سبک زندگی دیگر، یا تخلف از قوانین، دیگر یک آمیش شناخته نمی‌شود. بعضی مواقع منِونی‌ها به ویژه در کانادا خود را از تبار آمیش می‌دانند.
شیوه‌های مذهبی
آمیش‌های کهن-شیوه، کلیسا ندارند و مراسم مذهبی را در خانه‌های خود برگزار می‌کنند. آنها یک هفته در میان، یکشنبه‌ها در خانه‌های همدیگر به اجرای مراسم مذهبی می‌پردازند. پس از موعظه و خواندن سرودهای مذهبی به صرف نهار و معاشرت مشغول می‌شوند.
جدایی از دنیای بیرونی
آمیش‌ها به دلیل نگرانی از تأثیر غیبت یکی از والدین بر زندگی خانوادگی و هم برای به حداقل رساندن تماس با انگلیسی‌زبان‌ها (به قول آمیش‌ها «غیر آمیش») ترجیح می‌دهند در منطقه خودشان کار کنند. اما به هر حال به دلایل گوناگون خیلی از آن‌ها مجبورند دور از مزرعه به کار مشغول شوند.
مراسم ازدواج
مراسم ازدواج در روزهای سه شنبه و پنجشنبه در نوامبر و اوایل دسامبر پس از برداشت محصول برگزار می‌شود. عروس یک لباس نوی کتان آبی‌رنگ می‌پوشد که در مراسم رسمی دیگر در آینده نیز آن را به تن خواهد کرد. او هیچ آرایشی ندارد و به دلیل ممنوعیت داشتن جواهرات، حلقه ازدواج دریافت نمی‌کند. مراسم عروسی ممکن است چندین ساعت به طول بینجامد، سپس یک مهمانی جمعی شامل ضیافت، ترانه‌خوانی و قصه‌گویی برگزار می‌شود. عروس و داماد شب اول را در خانه پدر عروس به سر می‌برند. کرفس یکی از غذاهای نمادین مراسم عروسی است. همچنین خانه را به جای گل با گلدان‌های کرفس تزیین می‌کنند.
آب‌انبار محله بالا
آب‌انبار محله بالا (قهی) مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان اصفهان، بخش جلگه، روستای قهی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آمیش
تکنولوژی مدرن
آمیش‌ها، به ویژه کهن-شیوه‌ها، احتمالاً به خاطر پرهیزشان از مظاهر تکنولوژی معروف هستند و معمولاً پرهیزشان از مواردی مانند اتومبیل و برق اشتباه فهمیده می‌شود. آمیش‌ها به تکنولوژی به‌عنوان یک شیطان نگاه نمی‌کنند. آن‌ها دلایل خاص خود را برای پرهیز از برخی فناوری‌ها دارند، به‌عنوان نمونه معتقدند که به‌کارگیری برق، به استفاده از کالاهایی مانند تلویزیون منتهی می‌شود که می‌تواند سنت زندگی بی‌پیرایه آمیش‌ها را به خطر بیندازد. اما از انرژی برق در موارد کاربردی دیگر مانند موارد فنی استفاده می‌کنند. به هر حال برخی از خانواده‌های آمیش از برق برای روشنایی و لوازم ضروری خانگی هم استفاده نمی‌کنند و چراغ‌ها و یخچال‌های نفتی را بکار می‌برند. همچنین از برخی وسایل مدرن در کشاورزی بهره می‌برند، اما باز از استفاده گسترده از تکنولوژی در کشاورزی پرهیز دارند. در این مورد، اینطور استدلال می‌کنند که استفاده از این فناوری‌ها، کشاورزان آمیش را به خرید زمین‌های دیگران و زیاده‌خواهی وسوسه می‌کند.
رونانگا
خصوصیات
رونانگا ۱٬۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
آمیش
تکنولوژی مدرن
کرایه‌کردن اتومبیل و اتوبوس با راننده برای بعضی استفاده‌ها مجاز است، اما انجام این کار در یکشنبه‌ها ممنوع است، همان‌طور که هرگونه رد و بدل کردن پول قدغن است. برای موارد معمول و کار در مزرعه استفاده از اسب رواج دارد.
همچنین، اغلب پرهیز آن‌ها از فناوری تلفن اشتباه فهمیده شده‌است. آمیش از تلفن بیزار است چرا که مخل جدایی آن‌ها از دنیا است و دنیای بیرون را در خانه می‌آورد. در واقع این پدیده یک ورود بدون اجازه در خلوت و شکستن تقدس خانواده دانسته می‌شود. اما آمیش‌ها با نصب تلفن در خارج از خانه‌ها و استفاده در موارد ضروری مخالفتی ندارند.
زبان
علاوه بر انگلیسی، بیشتر آمیش‌ها به یک گویش خاص از زبان آلمانی به نام آلمانی پنسیلوانیایی یا هلندی پنسیلوانیایی سخن می‌گویند که خود آمیش‌ها به آن «دایچ» (deitsch) می‌گویند. گویش هلندی پنسیلوانیایی هیچ ارتباطی با زبان هلندی ندارد، اما ظاهراً با یکی از لهجه‌های آلمانی نزدیکی دارد.
لباس
در فرهنگ آمیش، ارزش زیبایی در سادگی دانسته می‌شود. لباسها هرگز نباید وسیله‌ای برای جلب توجه باشند. چاپ هیج طرحی بر روی لباس مجاز نیست. زنان لباس‌هایی ساده و بلند به رنگ یکدست (مثلاً آبی) بر تن می‌کنند. اغلب در خانه از پیش‌بندهای سفید یا سیاه استفاده می‌کنند. همچنین زنان با توجه وضعیت‌شان، سرپوش‌های سیاه یا سفید بر سر می‌کنند.
مردها معمولاً شلوار تیره‌رنگ می‌پوشند و یک جلیقه یا کت تیره بر تن دارند. همچنین بند شلوار، کلاه‌های لبه‌دار حصیری یا نمدی سیاه از دیگر ویژگی‌های پوشش مردان است. مجردها ریش و سبیل خود را می‌تراشند و مردان متأهل ریش خود را بلند می‌کنند اما سبیل‌شان را می‌تراشند. گذاشتن سبیل به دلیل ارتباط با نظامی‌گری (به‌طور سنتی) و فراهم کردن فرصت خودپسندی غیرمجاز است. ضمناً لباس‌ها کاملاً بدون زیپ می‌باشد
تحصیلات
کودکان آمیش تا کلاس هشتم در بیشتر موارد درس نمی‌خوانند. چرا که عقیده بر این است که برای آماده کردن بچه‌ها برای سبک زندگی آمیش، همین قدر کفایت می‌کند. تقریباً هیچ آمیشی به دبیرستان یا دانشگاه نمی‌رود. بیشتر گروه‌های آمیش، خودشان آموزشگاه‌های یک اتاقه با آموزگاران آمیش را برای کودکان راه اندازی کرده‌اند.
روابط با دنیای بیرون
در مجموع، مذهبٔ آمیش فشار دنیای مدرن را احساس می‌کند. به‌عنوان مثال قوانین کار کودکان، شیوه قدیمی زندگی آن‌ها را تهدید می‌کند. کودکان آمیش می‌آموزند که در سن پایین به کارهای سنگین مشغول شوند. اما قوانین کار کودکان، تعیین می‌کنند که کودکان قادر به انجام کارهای زیان‌آور هستند یا نه. برخلاف اعتقاد عموم، بعضی از آمیش‌ها رأی می‌دهند و به‌عنوان نمونه، عدالت‌خواهان جذب احزاب چپگرا و محافظه کاران وارد احزاب راست می‌شوند. از خدمت در ارتش امتناع می‌کنند و ذاتاً اهل دفاع و مقاومت نیستند. آن‌ها به هیچ وجه از مزایا و کمک‌های دولتی بهره‌ای نمی‌برند، در صورتی‌که مانند سایر شهروندان آمریکایی مالیات می‌پردازند.
طول عمر
گزارشی در نوامبر ۲۰۱۷ در نشریه علمی ساینس ادوانسز (Science Advances) منتشر شد حاکی از آن که تحقیقات ده ساله نشان داده که در بعضی از اعضای این مذهب یک ژن جهش یافته وجود دارد که باعث افزایش عمر و برخورداری از سلامت بیشتر می‌شود. این تحقیقات در مورد اعضای مذهب مسیحیان آمیش توانسته‌است راز طول عمر در انسان را تاحدودی مشخص کند. گروه تحقیقاتی متشکل از پژوهشگرانی از آمریکا و ژاپن در حال آزمایش دارویی هستند تا بتوانند تأثیر این جهش را در افراد بازسازی کنند و تا بتوان آن را برای مقابله با بیماری‌های دوران سالمندی و افزایش طول عمر به کار گرفت.
پژوهشگران در این تحقیقات ۱۷۷ عضو مذهب آمیش در ایندیانا را مورد آزمایش قرار دادند و مشخص شد که ۴۳ تن از آنان دارای نسخه ژن جهش یافته موسوم به سرپین ۱ (Serpine 1) هستند. دارندگان این ژن به‌طور متوسط ۸۵ سال و سایر اعضای این گروه که فاقد این ژن هستند به‌طور متوسط ۷۵ سال عمر می‌کنند. علاوه بر این، دارندگان ژن در این جامعه مذهبی کمتر از سایرین به دیابت مبتلا می‌شوند و بدن آنان سوخت و ساز بهتری دارد.
رامشپرینگا
رامشپرینگا به‌طور تحت‌الفظ به معنای «پرسه زدن» و «این‌ور و آن‌ور دویدن»، در سنت آمیش‌ها دوره‌ای است که نوجوانان وقتی به سن ۱۶ سالگی می‌رسند طی می‌کنند تا پس از آن، دست به انتخاب بزنند. آمیش‌ها فرزندانشان را که تا این سن، تابع مقررات خانواده بوده‌اند، آزاد می‌گذارند تا خارج از محدودهٔ جامعهٔ آمیش‌ها، زندگی در دنیای مدرن را تجربه کنند و آزادانه تمام لذت‌های (گاه بی‌بند و بارانه) آن را مزه مزه کنند. پس از این دوره چند ماهه یا چند ساله، مجبورند از دو گزینه وفاداری به مذهب آمیش یا ترک همیشگی آن یکی را انتخاب کنند. جوانان آمیش معمولاً تا سن ۲۱ یا ۲۲ سالگی فرصت دارند تا به اجتماع خویش بازگردند.
۱)فیلم
پیتر ویر در سال ۱۹۸۵ فیلم «شاهد» را در ناحیهٔ آمیش‌نشین لنکستر پنسیلوانیا ساخت. داستان فیلم در مورد تقابل و برخورد فرهنگی میان مردم آمیش و یک کارآگاه فیلادلفیایی است که پنهانی مشغول رسیدگی به پرونده قتلی است که یک پسر آمیش شاهد آن بوده‌است. ۲)سریال؛ فیلم دیگر در خصوص زندگی آمیش‌ها و آداب و سنن ایشان؛ سریال آمریکایی بانشی است که مربوط به زندگی مردمان شهری به همین نام است. مجرمی که بعد از سپری کردن مدت ۱۵ سال حبس خود به این شهر کوچک می‌آید و با کمک همدست قدیمیش به نام جوب با جعل عنوان کلانتری بخت برگشته که در بدو ورودش به شهر کشته می‌شود با نام هوود شروع به فعالیت می‌کند و آغاز جریانات بسیاری است که در قالب اکشن و رمانتیک به نمایش درآمده است! در کنار این جریانات زندگی طایفه ای از آمیش‌ها در این فیلم به نمایش درآمده و طرد کردن یکی از شخصیت‌های اصلی دیگر فیلم به نام پراکتور و خواهرزاده او به دلیل عدم رعایت آیین و قوانین آمیشی و آلوده شدن به فساد و جنایات!
سیارک ۱۳۱۲۴۵
سیارک ۱۳۱۲۴۵ صد و سی و یک هزار و دویست و چهل و پنجمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۶ مارس ۲۰۰۱ کشف شد.
شهرستان بالتاچفسکی
شهرستان بالتاچفسکی (به لاتین: Baltachevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
سلطنت ممالیک
مملوک‌ها یا ممالیک دودمان فرماندهان ترک و چرکس بود که در شام و مصر فرمانروایی یافتند. سلاطین ممالیک، فرماندهان ترک‌تباری بودند که در درازای حکومت خود بر مصر و شام, یکی از طلایی‌ترین دوره‌های تاریخ این دو سرزمین را رقم زدند. در گذر نزدیک به سه سده فرمانروایی مملوکان، دو دودمان از پادشاهان به فرمانروایی نشستند.
دولت ممالیک که نزدیک به سیصد سال فرمانروایی منطقه را در دست داشت، دولتی به‌سامان و باشکوه بود که با وجود جنگ‌های داخلی و آشوب‌های سیاسی انبوه توانست تمدن درخشانی ایجاد کند که آثار آن هنوز در مصر و سوریه برجا است، به ویژه که پادشاهان این دولت به دانش و فن توجه تام داشتند. از دید نظامی نیز پادشاهان مملوک توانستند با درایت و لیاقت بسیار بالا و با رشته نبردهای ۵۰ سالهٔ دو متحد بزرگ، صلیبیان اروپای غربی و مغولان که پس از چیرگی بر سوریه و آناتولی، فلسطین و مصر را تهدید می‌کردند، مقابله کنند و مانع از کشتار مسلمانان شوند.
نام
اصطلاح «سلطنت مملوک» اصطلاحی جدید در تاریخ‌نگاری است. منابع عربی برای دوره سلطنت ممالیک بحری از این سلسله به عنوان دولت تُرکان (دولة الاتراك، دولت الترك) و از ممالیک برجی به دولت چرکسی‌ها (دولة الجراكسة، دولت الجریكیسا) یاد می‌کنند.
پیشینه
جمع مملوک، ممالیک و به معنی غلام که برگرفته از واژهٔ ترکی کوله به معنای سرباز، مزدور است که در زبان عربی به صورت مملوک به کار رفته است و بیشتر این واژه را در مورد سربازان سفیدپوست به کار می‌برده‌اند و از آنجا که سلاطین «ممالیک» مصر از فرماندهان و جنگاوران ترک‌تبار بودند که نخست در جزء قراولان الملک الصالح ایوب قرار داشتند بدین نام نامیده شده‌اند. نخستین ایشان شجرةالدر همسر الملک الصالح است، اگرچه چند سالی اسماً سلطنت با موسی از بازماندگان خاندان ایوبی بود، ولی پس از او ممالیک رسماً سلطنت مصر را به دست گرفتند و ایشان دو گروه‌اند: ممالیک بحری و ممالیک برجی و این دو طبقه تا نیمهٔ اول سدهٔ دهم هجری مصر و شام را تحت اداره و حکومت خود داشتند و افراد آن دودمان‌ها با وجود سلطنت کوتاه و جنگ‌های داخلی دائمی ممالک خویش را به خوبی اداره می‌کردند و شهر قاهره از دورهٔ سلطنت ایشان آثار درخشان و باارزشی دارد که نمایندهٔ عشق و علاقهٔ سلاطین مملوک به هنر و سازندگی است. ممالیک افزون‌بر این مردمانی جنگ‌آور و دلیر بودند و در مقابل صلیبیان عیسوی و نیز اردوهای مغولان ایستادگی سختی کردند، به‌ویژه مغولان که بر آسیا چیرگی یافته و مصر را طرف تهدید قرار داده بودند چند بار مغلوب نمودند. دورهٔ حکومت ممالیک بحری در سال ۷۹۲ ه‍.ق به دست ممالیک برجی از میان رفت و ممالیک برجی را به سال ۹۲۲ ه‍.ق سلاطین عثمانی از میان برداشتند.
ژندوویتسه (شهرستان میخوف)
ژندوویتسه یک روستا در لهستان است که در گمینا کشانژ ویلکی واقع شده‌است. ژندوویتسه ۴۱۰ نفر جمعیت دارد.
بنت یورنسن (دوچرخه‌سوار)
بنت یورنسن (Bent Jørgensen؛ زادهٔ May 7, 1923) دوچرخه‌سوار اهل دانمارک بود.
ادواردو فرانسیسکو دی سیلوا نیتو
ادواردو فرانسیسکو دی سیلوا نیتو مهاجم اهل برزیل است که در شهر ریودو ژانیرو و در تاریخ  به دنیا آمده‌است.
کایزرزش
شهر کایزرزکس در ایالت راینلند-فالتز در کشور آلمان واقع شده است.
آرتم موروزوف
آرتم موروزوف (Артем Миколайович Морозов؛ زادهٔ 29 february 1980) ورزشکار روئینگ اهل اوکراین است. وی از قایقرانان روئینگ بازی‌های المپیک تابستانی بوده است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
زبان تتومی
زبان تتومی یک زبان زبان‌های آسترونزیایی است که در جزیره تیمور سخن گفته می‌شود. این زبان یکی از زبان‌های رسمی تیمور شرقی است.
داریوش رمضانی
داریوش رمضانی (زادهٔ ۱۳۵۵ در رشت) کاریکاتوریست ایرانی است. او فعالیت در زمینه کاریکاتور را از سال ۱۳۶۹ آغاز کرد. او دانش‌آموخته دبیرستان شاهپور (رشت) در سال ۱۳۶۹و همچنین تحصیل کرده کارشناسی عمران از دانشگاه گیلان است.
پل ادواردز (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۲)
پل ادواردز (Paul Edwards؛ زادهٔ November 10, 1982) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا، باشگاه فوتبال ساوتپورت، و باشگاه فوتبال استافورد رانجرز اشاره کرد.
عرجون
عرجون یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در Al-Qusayr واقع شده‌است.
خصوصیات
عرجون ۲٬۴۶۵ نفر جمعیت دارد.
چشمه تخت
چشمه تخت، روستایی از توابع بخش درودزن شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ابرج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
ناحیه رادنی
ناحیه رادنی (به لاتین: Rodney District) یک منطقهٔ مسکونی در نیوزیلند است که در جزیره شمالی واقع شده‌است.
کلاه جن‌زده
کلاه جن‌زده (The Haunted Hat) یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی اشاره کرد.
اوزیدرین
اوزیدرین با فرمول شیمیایی C۲۲H۲۶O۶ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۸۶٫۴۲ g/mol می‌باشد.
کاخ ج
کاخ ج یا کاخ G در جنوب کاخ آپادانای تخت‌جمشید، شرق کاخ تچر، حیاط شمالی کاخ هدیش و غرب کاخ سه‌در جای گرفته که امروزه نشانه‌های کمتری از آن به جای مانده‌است. برخی باستان‌شناسان بر این باورند که این کاخ نیایشگاه و پرستش‌گاه بوده‌است. برخی این کاخ را به اردشیر سوم هخامنشی وابسته می‌دانند. این کاخ بر روی سنگ خارای کوه بنا شده و پیرامون آن دیوار استواری از خشت خام بوده‌است. گمانه زنی‌هایی برای این کاخ انجام شده‌است یکی از آن‌ها این سازه را به دلیل بلند بودن در برابر دیگر سازه‌های تخت جمشید، نیایشگاه گمان کرده‌است و دیگری آن را کوشکی ویژه شناسایی می‌کند.
ویلارد لوئیس
ویلارد لوئیس (Willard Louis؛ April 19, 1882 – 1882:4:19, July 22, 1926) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پروپاگاندا در آلمان نازی
پروپاگاندای حزب نازی آلمان در سال‌های رو به سوی رهبری آدولف هیتلر و در سال‌های رهبری او در آلمان (۱۹۳۳–۱۹۴۵) وسیله‌ای حیاتی برای بدست آوردن و حفظ قدرت و برای اعمال سیاست‌های نازی بود. استفاده فراگیر از پروپاگاندا توسط نازی‌ها به‌طور گسترده‌ای مسبب این است که خود کلمه پروپاگاندا معانی ضمنی منفی کنونی‌اش را داشته باشد.
تم‌ها
پروپاگاندای نازی‌ها با اهریمن‌سازی از دشمنان حزب نازی، به ویژه یهودیان و کمونیست‌ها، ایدئولوژی نازی را ترویج می‌کرد، این پروپاگاندا حتی شامل سرمایه‌داران و روشنفکران هم می‌شد. در این پروپاگاندا ارزش‌های مورد تأکید و حمایت نازی‌ها، از جمله مرگ قهرمانانه، Führerprinzip (اصل رهبر)، Volksgemeinschaft (جامعه مردمی)، Blut und Boden (خون و خاک) و تعصب به و غرور به نژاد آلمانی (نژاد برتر) را تبلیغ می‌شد. همچنین در این پروپاگاندا حفظ کیش شخصیت پیرامون رهبر نازی‌ها، آدولف هیتلر، و برای ترویج کمپین‌های اصلاح نژادی و الحاق مناطق آلمانی زبان مورد استفاده قرار گرفت. آنها همچنین از روش بدنام کردن کشورهایی نظیر بریتانیا که آن را دشمن می‌دانستند هم استفاده می‌کردند.
تاریخچه
در طول تاریخ، پروپاگاندیست‌های دوران جنگ همواره استفاده از خشونت را از منظری اخلاقی توجیه‌پذیر، قابل دفاع و لازم‌الاجرا دانسته‌اند؛ چرا که در غیر این صورت، به باور آنها، روحیهٔ مردم و اعتمادشان به حکومت و نیروهای نظامی از بین خواهد رفت.
نبرد من (۱۹۲۵)
آدولف هیتلر دو فصل از کتاب خود را در سال ۱۹۲۵ به نام نبرد من که خود یک ابزار پروپاگاندا بود، به مطالعه و تمرین تبلیغات اختصاص داد. او ادعا کرد که ارزش تبلیغات را به عنوان یک پیاده‌نظام جنگ جهانی اول که در معرض تبلیغات بسیار مؤثر بریتانیا و آلمان قرار داشت، آموخته‌است. این استدلال که آلمان جنگ را عمدتاً به دلیل تلاش‌های تبلیغاتی بریتانیا شکست داد، که به‌طور مفصل در نبرد من توضیح داده شد، منعکس‌کننده ادعاهای ملی‌گرایانه رایج آلمان در آن زمان بود. اگر چه خلاف واقع بود - تبلیغات آلمان در طول جنگ جهانی اول از انگلیسی‌ها پیشرفته تر بود - ولی به لطف استقبال هیتلر از آن به عنوان حقیقت رسمی در آلمان نازی تبدیل شد.
حزب نازی اولیه (۱۹۱۹–۱۹۳۳)
هیلتر نظرات خود را در نشریه فولکیشر بئوباختر که توسط حزب نازی منتشر می‌شد، به استماع بقیه می‌رساند. این نشریه از سال ۱۹۲۰ به بعد منتشر می‌شد. در بیشتر دورانی که نازی‌ها در موضع قدرت نبودند و در موضع گروه مخالف حکومت قرار داشتند، ابزار تبلیغاتی آنها محدود بود. با دسترسی اندک به رسانه‌های جمعی، حزب تا سال ۱۹۲۹ به شدت به هیتلر و چند نفر دیگر که در جلسات عمومی سخنرانی می‌کردند، متکی بود. در آوریل ۱۹۳۰، هیتلر گوبلز را به عنوان رئیس پروپاگاندای حزب منصوب کرد. گوبلز، روزنامه‌نگار سابق و افسر حزب نازی در برلین، به زودی مهارت‌های خود را ثابت کرد. از جمله اولین موفقیت‌های او، سازماندهی تظاهرات آشوبگرانه بود که موفق شد فیلم ضد جنگ آمریکایی «همه آرام در جبهه غربی» را در آلمان ممنوع کند.
در زمان قدرت (۱۹۳۳–۱۹۳۹)
سنگ بنای سیاسی و ایدئولوژیک اصلی سیاست نازی‌ها اتحاد همه آلمانی‌نژادهایی بود که در خارج از مرزهای رایش (مثلاً در اتریش و چکسلواکی) زیر یک آلمان بزرگ زندگی می‌کردند. هیتلر در کتاب نبرد من درد و بدبختی آلمان‌نژادهای خارج از آلمان را محکوم کرد و رؤیای یک سرزمین مشترک را اعلام کرد که همه آلمانی‌ها باید برای آن بجنگند. در سراسر کتاب نبرد من، او آلمانی‌ها را در سراسر جهان تحت فشار قرار می‌داد تا مبارزه برای قدرت سیاسی و استقلال را کانون اصلی خود قرار دهند، که این پدیده با سیاست هایم اینس رایش که در سال ۱۹۳۸ شروع شد، رسمی شد.
آندری یشچنکو
آندری یشچنکو (Андрей Олегович Ещенко؛ زاده February 9, 1984) یک بازیکن فوتبال اهل روسیه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
سان لورنتزو این باناله
سان لورنتزو این باناله (به ایتالیایی: San Lorenzo in Banale) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است. سان لورنتزو این باناله ۶۲٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۵۷ نفر جمعیت دارد و ۷۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فهرست بین‌المللی خوش‌لباس‌ترین‌ها
فهرست بین‌المللی خوش‌لباس‌ترین‌ها یا فهرست بین‌المللی خوش‌پوش‌ترین‌ها (International Best Dressed List) فهرستی است که نخستین بار توسط مُدپرداز مشهور اهل ایالات متحده آمریکا «النور لمبرت» در ۱۹۴۰ پایه‌گذاری شد تا نام و شهرتِ مُد آمریکایی را در آن دوران تقویت کرده و اعتلا بخشد.
در حال حاضر مجلهٔ «ونتی فر» متولی انتخاب اشخاص برای این فهرست است و النور لمبرت یکسال پیش از مرگش این مسئولیت را به چهار نفر از دوستانش در این مجله واگذار کرده بود.
فرودگاه بین‌المللی دل کریبی سانتیاگو «مارینو»
فرودگاه بین‌المللی دل کریبی سانتیاگو "مارینو" (به زبان بومی: Aeropuerto Internacional del Caribe "Santiago Mariño") یک فرودگاه همگانی با کد یاتا PMV است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۲۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور ونزوئلا قرار دارد و در ارتفاع ۲۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
منابع
Santiago Mariño International Airport
تاکرین
تاکرین
رده درمانی: مهارکننده مرکزی استیل کولین استراز
اشکال دارویی: قرص
موارد مصرف
درمان فراموشی‌های خفیف ناشی از آلزایمر. تاکرین عملکرد سلول های عصبی مغز را بهبود می بخشد.
مکانیسم اثر
بلوک آنزیم استیل کولین استراز. تاکرین یک مهارکننده اختصاصی غیر رقابتی و بازگشت‌پذیر استیل کولین استراز است که باعث افزایش استیل کولین خارج سلولی می‌شود.
عوارض جانبی
در بارداری در دسته ی C قرار دارد
اختلال در هوشیاری و سرعت واکنش فرد.
جستارهای وابسته
آلزایمر
جواد فکوری
جواد فکوری (زاده ۱۷ دی ۱۳۱۷ در تبریز – درگذشته ۷ مهر ۱۳۶۰ در حومه شهر ری) سرهنگ خلبان اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی ایران و فرمانده آن نیرو از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ و وزیر دفاع در کابینه محمدعلی رجایی بود.
پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز در دانشگاه خلبانی، اولین پرواز مستقل خود را در سال ۱۳۳۹ با هواپیمای T-۳۳ بر فراز آسمان دوشان تپه در وضعیت‌های مختلف و به مدت یک ساعت و نیم با موفقیت انجام داد. فکوری دو بار درسال‌های ۱۳۴۲ و ۱۳۵۶ برای تحصیل و آموزش خلبانی جنگنده اف-۴ به آمریکا رفت.
او پس از انقلاب ۱۳۵۷، مجدداً به خدمت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران درآمد و با شروع جنگ ایران و عراق به عنوان یکی از طراحان عملیاتهای نیروی هوایی ایران به کار خود ادامه داد. جواد فکوری در طراحی عملیات کمان ۹۹ و عملیات اچ-۳ و عملیات اوسیراک شرکت داشت. همچنین فرماندهی پشتیبانی پایگاه دوم شکاری، فرماندهی پایگاه یکم شکاری و معاونت عملیاتی نیروی هوایی از دیگر پست‌های محوله به فکوری می‌باشد. وی در مهرماه ۱۳۶۰ در حین بازگشت از جبهه جنوبی جنگ به تهران، بر اثر سقوط هواپیمای حامل به همراه جمعی از فرماندهان ارتش و سپاه، تیمسار سرلشکر فلاحی، سرهنگ نامجو، سرداران کلاهدوز و جهان آرا، کشته شد.
پس از درگذشت وی در سانحه پرواز هرکولس سی-۱۳۰ نیروی هوایی ارتش ایران، درجه نظامی جواد فکوری به سرلشکری ترفیع یافت، و از او تحت عنوان رسمی «تیمسار سرلشکر جواد فکوری» یاد می‌شود.
دوران کودکی تا جوانی
فکوری در سال ۱۳۳۸ در کنکور سراسری شرکت کرده و در رشته پزشکی پذیرفته شد ولی به خاطر علاقه زیادی که به خلبانی داشت، با انصراف دادن از تحصیل در دانشگاه در مهر ماه همان سال وارد دانشکده خلبانی نیروی هوایی شاهنشاهی ایران شد.
دوره‌های آموزشی
وی پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز در دانشگاه خلبانی، اولین پرواز مستقل خود را در سال ۱۳۳۹ با هواپیمای T-۳۳ بر فراز آسمان دوشان تپه در وضعیت‌های مختلف و به مدت یک ساعت و نیم با موفقیت انجام داد. فکوری پس گذراندن این دوره، برای تکمیل آموزش به آمریکا اعزام شد و پس از یک سال و نیم با ۲۶۳ ساعت آموزش پرواز، موفق به اخذ گواهینامه خلبانی هواپیمای شکاری بمب افکن اف ۴ شد و پس از بازگشت به ایران، با درجه ستوان دومی در پایگاه یکم شکاری مشغول به خدمت شد و پس از مدتی به پایگاه هوایی شیراز منتقل شد و در گردان تاکتیکی شکاری مشغول به خدمت شد.
وی دوره‌های تکمیلی خلبانی، مدیریت خلبانی (اف ۴)، فرماندهی گردان هوایی و فرماندهی ستاد را با موفقیت طی کرد. فکوری دو بار برای تحصیل به آمریکا رفته‌است: بار اول در سال ۱۳۴۲ بود و بار دوم در سال ۱۳۵۶. با تمام شدن دوره در اسفند ۵۷ به ایران بازگشت.
خدمت در نیروی هوایی
او در سال ۱۳۴۳ ازدواج کرد که ثمره این ازدواج دو فرزند پسر و یک دختر انوشیروان، آلاله و علی می‌باشد. در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب او در پایگاه‌های مختلف نیروی هوایی، پایگاه یکم شکاری مهرآباد به مدت ۳ سال، پایگاه هوایی شاهرخی همدان (سوم شکاری) به مدت ۳ سال و به مدت ۸ سال در پایگاه شکاری شیراز، خدمت کرد. در دهه ۵۰ هجری شمسی از جمله ناظران نظامی نیروی هوایی بود که به کشور ویتنام اعزام شد. در هنگام پیروزی انقلاب اسلامی او معاون پشتیبانی پایگاه دوم شکاری تبریز بود و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به فرماندهی این پایگاه منصوب شد. بدنبال ناآرامی‌ها و شورش هواداران حزب خلق مسلمان در شهر تبریز، که شامل گروهی از پرسنل پایگاه دوم هم می‌شدند، او به مدت ۴۸ ساعت به گروگان گرفته شد. با اینحال و علی‌رغم محدودیت‌های موجود او موفق به سرکوب شورش و بازگرداندن نظم به پایگاه دوم شکاری و شهر تبریز گردید. به دنبال این موفقیت وی به تهران احضار و به فرماندهی پایگاه یکم شکاری مهرآباد منصوب شد. سمت بعدی او در نیروی هوایی معاونت عملیات نیروی هوایی بود و بعد از یک ماه انجام وظیفه در این سمت جانشین تیمسار سرلشکر باقری در سمت فرماندهی نیروی هوایی شد. در سال ۱۳۵۹ او و نیروی هوایی بحران ناشی از کشف کودتای نوژه را از سر گذراندند، علی‌رغم پاکسازی‌های گسترده و سوءظن دولت انقلابی سرهنگ فکوری موفق به احیای فعالیت روزمره و پروازهای عملیاتی نیروی هوایی شد. بدنبال اولین انتخابات ریاست جمهوری و پس از تشکیل کابینه محمدعلی رجایی او با حفظ سمت به عنوان وزیر دفاع برگزیده شد و به عضویت دولت درآمد. بدین‌ترتیب با عهده‌دار بودن دو شغل مهم و حساس وی به‌ناچار سه‌روز در هفته در نیروی هوایی و سه روز دیگر در وزارت دفاع بود. پس از آنکه سرهنگ معین‌پور به فرماندهی نیروی هوایی گمارده شد، فکوری مورد تشویق قرار گرفت و به سمت جانشینی رئیس ستاد مشترک ارتش انتخاب گشت.