cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سکزناب
سکزناب از روستاهای استان قزوین در ایران است. ساکنان آن پیرو دین اسلامند و به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند.مردم این روستا از گروه افشارهای قاسملو می باشند که در زمان شاه عباس صفوی به قزوین کوچانیده شدند، موطن اصلی آنها قفقاز جنوبی می باشد. از جمله نام‌های خانوادگی این روستا می‌توان به درزلو، نصیرلو، برزگر حاجیلو، برزگر نصیرلو، قمشال، بکشلو، فرجی، خوشبین، کریملو و… اشاره کرد. مکان روستا تا به حال چندین مورد بنا به دلایلی دچار تغییر شده‌است و محدوده فعلی آخرین محل جابه جایی می‌باشد.دربارهٔ نام این روستا نیز می‌توان گفت که به معنی «هشت چشمه خالص» است که آب آشامیدنی و در بعضی اوقات آب کشاورزی روستا نیز از آن تأمین می‌شده‌است یا چون این روستا در گذشته‌ها توسط هشت نایب اداره می‌شده به آن سکیزناب گویند.سکزناب جزء آن دست از روستاهایی است که در معرض خطر تخلیه جمعیت ساکن مطلق قرار دارد. این روستا با روستاهای حسن‌آباد سادات، جعفرآباد، حصار، شیزر، حسین‌آباد و… همسایه می‌باشد.
مشخصات و مشکلات
این روستا به دلیل شیوهٔ غلط تقسیم‌بندی زمین به صور ت کشاورزی سنتی مباشد
(مشکلات) این روستا به دلیل قطعه قطعه بودن زمین‌هایش و ممکن نبودن انجام کشت پلانتاژ در آن و در نتیجه نبود شغل مناسب برای ساکنان آن در معرض خطر تخلیه کامل تا چند سال دیگر است. کمبود آب و کشاورزی سنتی باعث کم شدن بهره‌وری زمین و مهاجرت هرچه بیشتر به شهرها شده‌است. انتخاب مسئولین کم سواد و بیسواد و به تبع آن انتخاب دهیار بی‌تجربه و نداشتن دانش کافی برای اداره روستا نیز از دیگر مشکلات این روستا تلقی می‌شود.
منابع
۲. مطالعات میدانی و تحقیقاتی دانشجویان دانشگاه تهران
نیلم سنجیوا ردی
نیلم سنجیوا ردی (Neelam Sanjiva Reddy; زاده May 19, 1913 – درگذشته 1913:5:13, June 1, 1996) سیاست‌مدار اهل هند بود. او ششمین رئیس‌جمهور هند از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۲ بود.
۱۵۷۱ (میلادی)
۱۵۷۱ (میلادی) هزار و پانصد و هفتاد و یکمین سال تقویم میلادی است.
سفید خارک (سرده)
سفید خارک، سفیدمژه نام یک سرده از تیره کاسنیان است.
انگین بایتار
انگین بایتار (Engin Baytar؛ زادهٔ July 11, 1983) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال بویوک‌شهر بلدیه ارزروم‌اسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور، باشگاه فوتبال آرمینیا بیله‌فلد، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، و باشگاه فوتبال اسکی‌شهراسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکیه بازی کرده‌است.
دری کاپوزینر
دری کاپوزینر (به لاتین: Drei Kapuziner) یک کوه در لیختن‌اشتاین است که در لیختن‌اشتاین واقع شده‌است. دری کاپوزینر ۲٬۰۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یونیکاجا
یونیکاجا (Unicaja) شرکت خدمات مالی و بانکداری اسپانیایی است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
پوگورو
پوگورو شهری در شهرستان رولو در استان بام در بورکینافاسوی شمالی است و جمعیت آن ۲۲۱۳ نفر است.
اولیس‌کوله
اولیس‌ْکولَه (به لاتین: Yliskylä) یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی واقع شده‌است.
جگوار
جَگوار یا پلنگ آمریکایی    یک گونه از سرده پلنگ‌مانندها و بزرگ‌ترین جانور از تیرهٔ گربه‌سانان در قاره آمریکا به‌شمار می‌آید. جگوار پس از ببر و شیر سومین گربه بزرگ جهان محسوب می‌شود. جگوار، شکارچی رأس هرم غذایی است و از ۸۷ گونه مختلف تغذیه می‌نماید.
ریشهٔ نام
نام جگوار ریشه در زبان‌های توپیایی-گوارانی که از زبان‌های بومی آمریکا است دارد و سپس وارد دیگر زبان‌ها شده‌است.
ویژگی‌ها و اندازه‌ها
طول این گربه‌ها حدود ۱.۸ تا ۲.۳ متر است و دم آنها می‌تواند ۶۰ سانتی‌متر دیگر به طول آنها اضافه کند. نرها از ماده‌ها سنگین ترند. میانگین وزن آنها ۶۰-۱۰۰ کیلوگرم است اما وزن جگوار های نر به ۱۳۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم و ماده ها به ۸۰ تا ۱۱۰ کیلوگرم می‌رسد. پوست لکه‌دار و زیبای جگوار آن را در جنگل استتار می‌کند. رنگ بدن آن‌ها از زرد روشن تا قهوه‌ای مایل به سرخ متغیّر است و حاوی خال‌های سیاه می‌باشد. که به صورت گل رز با یک نقطه سیاه در مرکز قرار گرفته‌است جگوار شباهت زیادی به پلنگ دارد اما پلنگ بدون نقطه سیاه مرکزی است. در امتداد خط وسط پشت جگوار یک ردیف از لکه‌های سیاه بلند وجود دارد که ممکن است به صورت یک نوار ادغام شوند. رنگ پایه جگوار از سفید تا سیاه بسیار متفاوت است. اگرچه جگوارهای قهوه‌ای و سیاه به نظر تک‌رنگ هستند، اما لکه‌ها همیشه به صورت کم رنگ دیده می‌شوند. تفاوت دیگر در شکل بدن جگوار است جگوارها بزرگتر و حجیم تر از پلنگ‌ها هستند اندازه و شکل سر بین دو گربه به اندازه کافی متفاوت است که به شما امکان می‌دهد تفاوت را با دیدن تشخیص دهید. پلنگ‌ها دارای سرهای نسبتاً کوچک و زاویه‌ای هستند که دارای گونه‌های تیز و خطوطی برجسته هستند. در مقایسه، جگوارها سر بزرگتر و صورت گردتر دارند و گوش‌های برجسته کمتری دارند. تعداد کمی از جگوارها کاملاً به رنگ مشکی هستند و کمتر از ۶ درصد جمعیت جگوارها را تشکیل می‌دهند.
رفتارشناسی
این جانوران تنها زندگی می‌کنند و اصولاً شب فعال‌اند. جگوار می‌تواند مانند پلنگ به سرعت از درخت‌ها بالا برود و خود را پنهان کند و در کمین بنشیند. آن‌ها شناگران خوبی نیز هستند و گاهی ماهی می‌خورند. جگوار به کمک پنجه و آروارهٔ نیرومندش می‌تواند شکارهای بزرگی مانند تاپیر، میمون و گوزن را از پا درآورد. شکار اصلی‌اش پکاری و کاپی بارا است ولی اگر مجبور شود سراغ خزندگان و لاک‌پشتها می‌رود و حتی گاهی تمساح نیز شکار می‌کند. این جانور می‌تواند مانند سایر گربه‌سانان به سرعت‌های بالا رسیده و آن را برای زمان کوتاهی حفظ کند. به همین دلیل باید به طعمهٔ خود بسیار نزدیک شود تا بتواند او را شکار کند. جگوارها از جانوران بسیاری از جمله بزکوهی، آهو، سمور، پرندگان، لاک‌پشت‌ها، خوک‌های وحشی، خوک‌های پوزه دراز مالایا و ماهی تغذیه می‌کنند.
بوم‌شناسی و محل زندگی
محّل زندگی جگوار از شمال آرژانتین در آمریکای جنوبی تا جنوب غربی ایالات متّحده در آمریکای شمالی است. این جانوران در جنگل‌های گرمسیری پر باران و معمولاً در کنار آب زندگی می‌کنند. جگوارها در قلمروهای وسیعی زندگی می‌کنند به طوری که جگوار ماده به حداقل ۲۵ کیلومتر مربع قلمرو نیاز دارد و قلمرو نر بسیار بیشتر است. محدوده زیستگاه‌ها با هم تداخل دارد ولی همسایه‌ها برای کاهش درگیری از هم دوری می‌کنند.
وضعیت بقا
جگوارهای ماده پس از ۹۳ تا ۱۰۵ روز بارداری یک تا چهار توله می‌زایند و در مکانی امن از آن‌ها نگهداری می‌کنند. بچه‌ها حدود دو سال کنار مادر می‌مانند. اکنون این جانور در بسیاری از بخش‌ها در خطر انقراض قرار گرفته‌است. انسان جگوار را برای خزش و نیز به دلیل اینکه به گاوها حمله می‌کند شکار می‌کند. جگوار در اسارت تا ۲۳ سال عمر کرده‌است.
در افسانه‌ها و فرهنگ‌ها
در فرهنگ مردم آمریکای مرکزی و جنوبی جگوار سابقه طولانی دارد و نماد قدرت به حساب می‌آید. در فیلم سینمایی آپوکالیپتو شخصیت اصلی داستان پس از تحت تعقیب قرار گرفتن توسط یک جگوار سیاه دچار تحول می‌شود.
آتشکده سراب ذهاب
بقایای آتشکده سراب ذهاب مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان دشت ذهاب، ۱۵۰ متری شمال روستای سراب ذهاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۷۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تریبونگا
فیلمبرداری
فیلمبرداری اصلی از ۱۴ اکتبر ۲۰۱۹ آغاز شد و در ۸ دسامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. این فیلم به‌طور کامل در بمبئی فیلمبرداری شد.
آبشار آب مراد
آبشار آب مراد در آمل در روستای ییلاقی دشت لاسم قرار دارد که مجموعه هفت آبشارهای لاسم است و به آب مراد معروف می‌باشد. آبشار آب مراد لاسم تفرجگاه شاهان قاجار از جمله ناصرالدین شاه بوده‌است.
بر سر در ورودی غار لاسم این دو بیت از ناصرالدین شاه قاجار با تصاویر بدیع و زیبای شکار و شکارچی بر روی سنگ حک شده و قدمت تاریخی دارد:
«بخ بخ این ماء سلسبیل است می‌کند اینجا گذار .. یا که زمزم گشت جاری قدرت پروردگار
خوش بود اینجا سماور با کباب و یار و می .. گه بنوشد گه ببوسد گه خورد گوشت شکار»
در بالای آبشار یخ و برف دائمی یخچال وجود دارد که در بهار آب آن بسیار زیاد بوده و رفته رفته تا شروع سرمایی دوباره کاهش می‌یابد. وجود پوشش گیاهی زیبا و تخته سنگ‌های صیقل داده شده به وسیله آب و آبشارهای کوچک در مسیر رسیدن به آبشار اصلی و نوای چوپانان و وجود قله دماوند در روبرو و آب بسیار سرد و گوارا این منطقه را به بهشتی حیرت‌انگیز بدل کرده‌است. مردم روستا از قول پیشینیان می‌گویند: هر که حاجتی داشته باشد و به زیر آبشار رود به مرادش خواهد رسید.
محمد تجویدی
محمد تجویدی (۱۳۰۳ – ۱۴ دی ۱۳۷۳) مینیاتوریست و نقاش ایرانی بود. پدرش هادی تجویدی و برادرش علی‌اکبر تجویدی نیز از نقاشان سرشناس بودند. او در ابتدا نقاشی و طراحی را نزد پدرش (که شاگرد کمال‌الملک بود) آموخت سال ۱۳۲۴ به هنرستان هنرهای ملی راه یافت و آموزش را در کنار حسین بهزاد شروع کرد و بعد از پایان تحصیل در همان جا به آموزش هنر مشغول شد.
در اواخر دهه سی از اداره هنرهای زیبا استعفا داد و از آن پس بیشتر به طور مستقل به کار هنر و تربیت هنرجو پرداخت. او ۲۰۰ عنوان کتاب تصویرسازی منتشر کرده است و در آن‌ها توانسته اشعار مولانا، حافظ، و خیام را با تصویرهای مینیاتوری به مردم نشان دهد.
لی لیم سینگ
لی لیم سینگ (Lee Lim-saeng؛ زادهٔ November 18, 1971) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده‌است.
بازوی راست
ذِراع‌الاَیمَن (بازوی راست) یا آلفا قیفاووس یک ستاره است که در صورت فلکی قیفاووس قرار دارد.
نام ذراع‌الایمن در لاتین به شکل Alderamin درآمده‌است.
۱۵۷۲ (میلادی)
۱۵۷۲ (میلادی) هزار و پانصد و هفتاد و دومین سال تقویم میلادی است.
استا گونلوگسدوتیر
استا گونلوگسدوتیر (Ásta B. Gunnlaugsdóttir؛ زادهٔ May 13, 1961) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بریدابلیک اشاره کرد.
توفان گلوله
«بازی توفان گلوله (Bulletstorm) یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص است که توسط الکترونیک آرتس و در سال ۲۰۱۱ و در پلت‌فرم‌های ایکس‌باکس ۳۶۰، پلی‌استیشن ۳، مایکروسافت ویندوز، پلی‌استیشن ۴، و ایکس‌باکس وان منتشر شده‌است.
استا گونلوگسدوتیر
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ایسلند بازی کرده‌است.
توفان گلوله
حواشی
در ۸ فوریه ۲۰۱۱، بازی توفان گلوله در دو مقاله توسط روزنامه‌نگاری به اسم جان براندون مورد بررسی فاکس نیوز قرار گرفت و بازی را به عنوان بدترین بازی در جهان توصیف کرد. بازی بخاطر ناسزاگویی، رفتار ناپحته (شامل سیستم مهارت شلیک بازی که در صورت شلیک به اندام تناسلی دشمن، به بازیکن پاداش می‌داد) و کنایه‌های جنسی، هدف انتقاد گرفت. در کنار صفحه مجریان فاکس نیوز، یک روانپزشک به اسم کارول لیبرمن حاضر بود که اظهار داشت: «بازی‌های ویدئویی رابطه جنسی و خشونت را به‌طور فزاینده و گستاخانه تری در تصاویر، اعمال و کلمات بهم پیوند می‌دهند و این تأثیر روانی، هیجان، تحریک را دو برابر می‌کند». ادعای دیگر این بود که این بازی می‌تواند به دست مخاطبان ۹ ساله برسد و این ناسزاگویی و فحش می‌تواند به کودکان آن گروه سنی آسیب جدی برساند.
این ادعاها تا حد زیادی در میان وب سایت‌های بازی، از جمله وبسایت سنگ، کاغذ، شات‌گان مورد تمسخر قرار گرفت و وبسایت سنگ، کاغذ، شات‌گان مجموعه ای از مقالات جهت بی‌اعتبار کردن گزارش‌های فاکس نیوز منتشر کرد. در یکی از مقاله‌ها ادعاهای لیبرمن را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند و دریافتند که تنها یکی از هشت منابعی که او ارائه داده، موضوع مورد بحث ارتباط دارد. فاکس نیوز تأیید کرد که توسط سنگ، کاغذ، شات‌گان تماس گرفته شده و در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ از طریق مقاله دیگری به ادعای آنها پاسخ داده و اظهار داشته‌اند که این بازی همچنان تهدیدی برای کودکان است.
گینوت، آرارات
گینوت (به ارمنی: Գինեվետ) یک شهر در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده‌است. گینوت در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده‌است.
برایان ملیسا
برایان ملیسا (Bryan Mélisse؛ زادهٔ March 25, 1989) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
مقاومت فرانسه
مقاومت فرانسه به مجموعهٔ فعالیت‌های مردم فرانسه علیه اشغال فرانسه به دست آلمان نازی و علیه همدستی رژیم ویشی با آلمان در خلال جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. هسته‌های مقاومت گروه‌های کوچکی از مردان و زنان مسلح بودند که علاوه بر جنگ چریکی اقدام به پخش شب‌نامه‌ها، فراهم کردن اطلاعات سری دست اول و ایجاد شبکهٔ فرار برای سربازان متفقین و هوانوردان گرفتار در پشت خطوط دشمن می‌نمودند. این هسته‌های مقاومت در منطقه‌های روستایی ماکی نامیده می‌شد. از همهٔ طبقه‌های اقتصادی و رده‌های سیاسی جامعهٔ فرانسه از قبیل مهاجران، استادان دانشگاه، دانشجویان، اشراف، کشیش‌های کلیسای محافظه کار کاتولیک، لیبرال‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها در مقاومت فرانسه حضور داشتند. مقاومت فرانسه نقش بسزایی در سرعت دادن به پیشروی متفقین به فرانسه و در پی آن حمله به نرماندی در ۶ ژوئیه ۱۹۴۴ و حمله به پرووانس در ۱۵ اوت همان سال داشت که این امر به وسیلهٔ دست پیدا کردن به اطلاعات سری نظامی مدافعان آلمانی که دیوار آتلانتیک نامیده می‌شد و اطلاعات نظامی در مورد استقرار ارتش آلمان نازی انجام شد. مقاومت فرانسه همچنین فعالیت‌های خرابکاری روی سیم توری‌های الکتریکی، امکانات ترابری و شبکه‌های ارتباطی را برنامه‌ریزی می‌کرد و انجام می‌داد. مقاومت فرانسه هم از نظر سیاسی و هم از نظر اخلاقی چه در خلال اشغال فرانسه و چه دهه‌ها پس از آن به خاطر این که نمونه‌ای الهام بخش از میهن‌پرستی و انجام وظیفه ملی و مقابله با تهدیدات احتمالی ضد ملیت فرانسوی بود دارای اهمیت بود. فعالیت‌های مقاومت در تضاد آشکار با سازش رژیم ویشی با آلمانی‌ها بود.
پس از پیاده شدن متفقین در نرماندی و پروانس بخش‌های چریکی مقاومت دارای سازماندهی رسمی‌تری شد و دارای رده‌بندی یکان‌های عملیاتی با نام نیروهای داخلی فرانسه گردید. تخمین زده می‌شود که نیروهای داخلی فرانسه در ژوئن ۱۹۴۴ دارای صدهزار نفر نیرو بود که در ماه پس از آن این نیرو دو برابر شد و تا اکتبر آن سال تقریباً به ۴۰۰٬۰۰۰ نفر رسید. گرچه ترکیب نیروهای داخلی فرانسه در برخی موارد آکنده از مشکلات سیاسی بود، ولی سرانجام نیروی موفقی بود و سبب شد که فرانسه چهارمین ارتش بزرگ در جنگ اروپا را (۱٫۲ میلیون نفر) تا روز پیروزی در اروپا در مه ۱۹۴۵ بازسازی کند.
انگیزه‌ها
پس از نبرد فرانسه و آتش‌بس دوم میان آلمان و فرانسه که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ در نزدیکی کومپین امضا شد ابتدا زندگی برای بسیاری در فرانسه کمابیش به حال نرمال بازگشت، ولی پس از چندی مقامات آلمانی در فرانسهٔ اشغالی و همدستان آنان در رژیم ویشی آغاز به تاکتیک‌های وحشیانه و هولناک فزاینده‌ای برای اطمینان از تسلیم مردم فرانسه نمودند. گرچه بیشتر شهروندان فرانسه نه با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند و نه مقاومت آشکاری از خودشان نشان می‌دادند، ولی اشغال فرانسه و سیاست‌های سختگیرانهٔ آلمانی‌ها اقلیتی ناراضی را بر آن داشت تا گروهی چریکی را برای مقاومت آشکار و نهان شکل دهند. یکی از شرایط آتش‌بس این بود که فرانسه هزینهٔ اشغال شدن خود را پرداخت کند؛ یعنی فرانسه می‌بایست هزینهٔ سرپا نگهداشتن سپاه اشغالگر ۳۰۰٬۰۰۰ نفری را پرداخت کند. این هزینه برابر بود با تقریباً روزانه ۲۰ میلیون رایش مارک آلمان. این مبلغ در مه ۱۹۴۰ تقریباً برابر بود با ۴۰۰ میلیون فرانک فرانسه. نرخ برابری مصنوعی رایش مارک در برابر فرانک فرانسه یک مارک به ۲۰ فرانک بود. به خاطر این ارزش‌گذاری افزودهٔ غیرواقعی روی پول رایج آلمان اشغالگران می‌توانستند درخواست‌ها و خریدهای به ظاهر عادلانه و شرافتمندانه‌ای داشته باشند، ولی اثر این ارزشگذاری برپایی سیستمی از غارت سازماندهی شده بود. قیمت‌ها بالا رفت که منجر به کمبود گستردهٔ غذا و سوءتغذیه شد. به ویژه در میان بچه‌ها و طبقه کارگری که درگیر کار فیزیکی بود. اقتصاد فرانسه دچار کمبود کارگر شد، زیرا صدها هزار کارگر فرانسه برای کار اجباری به آلمان اعزام شدند.
با نگه داشتن تعداد بسیاری از فرانسویان به‌عنوان اسیر جنگی در آلمان مشکل کمبود کارگر بدتر شد. مقررات سختگیرانه، سانسور شدید، تبلیغات پیوسته و منع رفت‌وآمد شبانه همگی در ایجاد یک فضای هراس و سرکوب نقش داشت. منظرهٔ زنان فرانسوی که با سربازان آلمانی معاشرت و نشست و برخاست می‌کردند بسیاری از مردان فرانسوی را خشمگین می‌کرد، ولی گاهی این تنها راهی بود که این زنان می‌توانستند برای خانوادهٔ خود غذای کافی فراهم کنند.
برای تلافی فعالیت‌های مقاومت، مقامات آلمانی شکل‌های خشنی از تنبیه جمعی را ایجاد کردند؛ مثلاً با افزایش حضور نظامی مقاومت کمونیست‌ها در اوت ۱۹۴۱ هزاران نفر از مردم عادی گروگان گرفته شدند. در چنین مواقعی اعلامیه‌هایی با این مضمون دیده می‌شد: «پس از هر عملیات تروریستی دیگر بسته به جدی بودن جرم تعدادی کشته خواهند شد.» در خلال اشغال تخمین زده می‌شود که ۳۰٬۰۰۰ شهروند گروگان فرانسوی کشته شدند تا افرادی که در فعالیت مقاومت نقش داشتند را بترسانند. نیروهای آلمانی گاهگاهی در قتل‌عام‌ها نقش داشتند. قتل‌عام‌هایی از قبیل نابودی اورادور-سور-گلان که در آن یک دهکده کاملاً با خاک یکسان شد و مردم آن قتل‌عام شدند. علت این قتل‌عام مقاومت پی در پی و پیوسته در نزدیکی این روستا بود.
در اوائل سال ۱۹۴۳ مقامات ویشی گروهی شبه نظامی به نام میلیس را ایجاد کردند تا با مقاومت مقابله کند. آن‌ها در کنار نیروهای آلمانی کار می‌کردند. این گروه همکاری نزدیکی با نازی‌ها داشت و همتای نیروهای امنیتی گشتاپو در آلمان بود. فعالیت‌های آنان اغلب بی‌رحمانه و شامل شکنجه و اعدام مظنونان به عضویت در مقاومت می‌شد. پس از آزادسازی فرانسه در تابستان ۱۹۴۴ فرانسویان تعداد بسیاری از نیروهای میلیس که تخمین زده می‌شود ۲۵۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ تن می‌شدند را به خاطر همدستی با آلمانی‌ها اعدام نمودند. بسیاری از میلیسین‌ها نیز به آلمان گریختند و به لشکر شارلمانی پیوستند.
عناصر مقاومت فرانسه
مقاومت فرانسه شامل مردان و زنانی از طبقهٔ گستردهٔ سنتی، طبقاتی، شغلی، دینی و گرایش سیاسی می‌شد. در سال ۱۹۴۲ یکی از رهبران مقاومت اعلام کرد که جنبش از سوی چهار گروه پشتیبانی می‌شود: طبقهٔ متوسط پایین و میانه، استادان دانشگاه و دانشجویان، طبقهٔ کارگر، بخش بزرگی از دهقانان. امانوئل داستیه دو لا ویژری یکی از رهبران مقاومت با نگاهی به گذشته می‌گوید مقاومت تشکیل شده بود از رانده شدگان اجتماعی و کسانی که در حاشیهٔ جامعه بودند. به گفتهٔ او «فقط کسی می‌توانست مبارز مقاومت باشد که مورد بی عدالتی قرار گرفته باشد.» گرچه بسیاری از عضوهای مقاومت از جمله خود داستیه در این توصیف می‌گنجیدند، ولی بسیاری از عضوها دارای پیش زمینهٔ سنتی و افرادی با ذهنی به گونه‌ای استثنایی نیرومند بودند که آماده برای گسستن از خانواده و دوستان برای رسیدن به یک هدف والاتر بودند. این پرسش که چند نفر عضو مقاومت بودند همیشه وجود داشته‌است. فرانسوا مارکو استاد تاریخ دانشگاه سوربن با اشاره به تقریبی بودن این آمار می‌گوید که تعداد کنشگران مقاومت ۲۰۰٬۰۰۰ تن بود و تعداد ۳۰۰٬۰۰۰ تن نیز در عملیات‌های مقاومت نقش چشمگیری داشتند. رابرت پکستون تاریخدان تعداد عضوهای فعال مقاومت را تقریباً ۲٪ جمعیت بزرگسال فرانسه (یعنی تقریباً ۴۰۰٬۰۰۰ تن) می‌داند. او می‌گوید که مصداق جرم بدون شک گسترده‌تر بوده‌است و اگر بخواهیم افرادی که شب‌نامه‌ها را می‌خواندند را نیز به این تعداد بیفزاییم چیزی حدود دو میلیون تن به این تعداد افزوده می‌شود که ۱۰٪ جمعیت بزرگسال فرانسه را تشکیل می‌دهد و این ۱۰٪ برای انجام هر ریسکی حاضر بودند. دولت فرانسه پس از جنگ رسماً تعداد عضوهای مقاومت را ۲۲۰٬۰۰۰ مرد و زن اعلام کرد.
گلیست‌ها
در خلال نبرد ۱۹۴۳ ایتالیا ۱۳۰٬۰۰۰ سرباز فرانسهٔ آزاد در کنار متفقین جنگیدند و به هنگام نبرد نرماندی تعداد نیروهای فرانسهٔ آزاد تقریباً به نیم میلیون چریک و ۱۰۰٬۰۰۰ تن نیروهای داخلی فرانسه رسید. لشکر دوم زرهی فرانسه آزاد با فرماندهی ژنرال فیلیپ لوکلرک در نرماندی پیاده شد و در تابستان ۱۹۴۴ به سوی پاریس حرکت کرد. نیروهای داخلی فرانسه در نرماندی منطقهٔ ایل-دو-فرانس که پاریس را در محاصره داشتند با بستن جاده‌ها و راه‌آهن‌ها، گذاشتن تله و انجام نبردهای سنتی به همراه متفقین آغاز به آزار نیروهای آلمانی نمودند.
لشکر دوم زرهی فرانسهٔ آزاد در تاریخ یکم اوت ۱۹۴۴ در نرماندی پیاده شد. این لشکر زیر نظر سپاه سوم ژنرال پاتن بود و نقش مهمی در عملیات کبرا که پیشروی از ساحل نرماندی بود داشت. در این عملیات این لشکر نقش پیوندی میان ارتش آمریکا و کانادا را بازی می‌کرد و پیشرفت سریعی به سوی نیروهای آلمانی داشت. لشکر دوم زرهی فرانسهٔ آزاد لشکر نهم زرهی آلمان‌ها را نابود کرد و چندین یکان دیگر آلمانی‌ها را نیز درهم کوبید. در خلال نبرد نرماندی این لشکر آلمانی ۱۳۳ کشته، ۶۴۸ زخمی و ۸۵ مفقودالاثر داشت و همچنین ۷۵ وسیلهٔ نقلیهٔ زرهی، ۷ توپ، ۲۷ نفربر نیمه شنی، ۱۳۳ دستگاه وسیلهٔ نقلیهٔ دیگر را این لشکر از دست داد.
مهم‌ترین لحظه در تاریخ این یکان لحظهٔ آزادسازی پاریس بود. استراتژی متفقین نابود کردن نیروهای آلمانی در حال عقب‌نشینی به سوی راین بود، ولی هنگامی که مقاومت فرانسه با فرماندهی سرهنگ رل در شهر شورش برپا کردند، شارل دو گل از ژنرال آیزنهاور خواست که کمک بفرستد. آیزنهاور موافقت کردو نیروهای لوکلرک به سوی پاریس روانه شدند. پس از یک نبرد سخت که بهای آن برای لشکر دوم ۳۵ تانک، ۶ مسلسل و ۱۱۱ وسیلهٔ نقلیه بود، دیتریش فون شولتیتس حاکم نظامی پاریس شهر را طی تشریفاتی در هتل موریس تسلیم کرد. انبوه مردم سرمست از پیروزی به استقبال نیروهای فرانسوی آمدند و دو گل رژهٔ مشهور پیروزی را در شهر ترتیب داد.
دو گل نه تنها مقاومت میهن‌پرستانه را زنده نگه داشت، بلکه برای برپایی دوبارهٔ استقلال و تمامیت ارضی فرانسه همهٔ کوشش خود را کرد. به‌عنوان رهبر، دولت‌های آمریکا و بریتانیا ژنرال ژیرو را که دارای محبوبیت کمتری در میان مردم بود، ولی کمتر خشن و کینه‌توز بود را به دو گل ترجیح می‌دادند، ولی برای مردم فرانسه دو گل تقریباً تنها رهبر واقعی بود که جهان او را به رسمیت شناخته بود و آن‌ها را به سوی پیروزیشان رهنمون شده بود. این رویدادها روزولت را وادار به به‌رسمیت شناختن کامل و نهایی دولت موقت دو گل در فرانسه نمود.
کمونیست‌ها
پس از امضای پیمان مولوتف-ریبن تروپ و آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ حزب کمونیست فرانسه به وسیلهٔ دولت ادوار دالادیه سازمانی ممنوعه اعلام شد. بسیاری از رهبران آن دستگیر و زندانی شدند یا به فعالیت زیرزمینی روی آوردند. حزب کمونسیت فرانسه به دستور کمینترن در مسکو موضع ضدجنگ را در پیش گرفت که تا نخستین سال اشغال فرانسه پا بر جا بود و بازتاب دهندهٔ پیمان عدم مخاصمهٔ سپتامبر ۱۹۳۹ میان آلمان و شوروی بود. کشمکش‌هایی در حزب آغاز شد. از یک سو بسیاری از عضوهای آن مخالف سازش آلمانی‌ها بودند و از سویی برخی دیگر خط مشی بی‌طرفی به رهبری استالین را سرلوحهٔ خود می‌دانستند. در روز آتش‌بس که در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد کمونیست‌ها در میان دانشجویان دانشگاه‌هایی بودند که در یک راهپیمایی در خیابان شانزلیزه علیه سرکوب آلمانی‌ها تظاهرات کردند. فقط پس از تهاجم آلمان به اتحاد شوروی در سال ۱۹۴۱ بود که کمونیست‌های فرانسه فعالانه آغاز به سازماندهی یک مقاومت کردند. آن‌ها از تجربیات خود در عملیات‌های پنهان در خلال جنگ داخلی اسپانیا بهره بردند.
در تاریخ ۲۱ اوت ۱۹۴۱ سرهنگ پیر ژرژ فابین نخستین کنش آشکار خشونت‌آمیز مقاومت کمونیست‌ها را با ترور افسر آلمانی در ایستگاه باربس-رشوشوار متروی پاریس انجام داد. کنش‌های دیگری در هفته‌های پس از آن انجام شد که موجب اقدام خشن تلافی جویانهٔ آلمانی‌ها شد که اوج آن اعدام ۹۸ گروگان در پی ترور فرماندهٔ شهر نانت در تاریخ ۲۰ اکتبر بود. نیروی نظامی کمونیست‌ها تا اواخر سال ۱۹۴۱ هنوز نسبتاً ضعیف بود، ولی رشد سریع فران-تیرور ئه پارتیزان که جنبش مسلحانهٔ بنیادگرا بود باعث شد که کمونیست‌های فرانسه دوباره شهرت خود را به‌عنوان یک نیروی کارآمد ضدفاشیست به‌دست آورند. عضویت در جنبش فران-تیرور ئه پارتیزان برای غیرکمونیست‌ها هم آزاد بود، ولی رهبری آن به دست کمونیست‌ها بود و عضوهای آن عمدتاً درگیر فعالیت‌های خرابکاری و نبردهای چریکی بودند. تا سال ۱۹۴۴ فران-تیرور و پارتیزان‌ها دارای نیروی تخمینی صدهزار نفری بودند.
تا اواخر اشغال فرانسه حزب کمونیست فرانسه به بیشترین میزان نفوذ خود دست یافت و مناطق گسترده‌ای از فرانسه را به وسیلهٔ یکان‌های مقاومت زیر فرمان خود در کنترل گرفت. بخشی از حزب هنگامی که آلمانی‌ها در حال عقب‌نشینی بودند قصد به راه انداختن انقلاب را داشت، ولی رهبری حزب با پیروی از دستورکار استالین با این کار مخالفت کرده و سیاست همکاری با نیروهای متفقین و پشتیبانی از دولت محبوب خط مقدم مبارزه را در پیش گرفت.
بسیاری از چهره‌های روشنفکر و هنرمند در خلال جنگ به حزب کمونیست جذب شدند که از میان این چهره‌ها می‌توان به پابلو پیکاسوی هنرمند و ژان پل سارتر نویسنده و فیلسوف اشاره نمود. پس از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بسیاری از روس‌های مهاجر سفید تحت تأثیر احساسات میهن پرستانه به پشتیبانی از مبارزان شوروی پرداختند. برخی از آن‌ها اتحادیه میهن پرستان روس را تشکیل دادند که موضع هواخواه شوروی را در پیش گرفته و با حزب کمونیست فرانسه همکاری نزدیک داشتند.
سوسیالیست‌ها
در پایان تابستان ۱۹۴۰ لئون بلوم از دانیل مایر خواست تا بخش فرانسوی بین‌الملل کارگران را از نو سازماندهی کند. در مارس ۱۹۴۱ دانیل مایر همراه با دیگر سوسیالیست‌ها مانند سوزان بوییسون و فلیکس گوئن در نیم کمیتهٔ کنش سوسیالیستی را پدیدآورد. همین سازمان به وسیلهٔ ژان باتیست لابا در نور-پا-دو-کاله (که بخشی از بلژیک بود) نیز در ژانویه ۱۹۴۱ پدید آمد. روزنامهٔ لو پوپولر، ارگان بخش فرانسوی کارگران که از ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۰ چاپ می‌شد، چاپ آن در سال ۱۹۴۲ دوباره به صورت زیرزمینی آغاز شد. همان سال آندره فیلیپ کمیسر ملی داخلی فرانسهٔ آزاد گردید و فلیکس گوئن به شارل دو گل در لندن پیوست تا سوسیالیست‌ها را نمایندگی کند.
در الجزایر شبکه‌های چپگرای مقاومت قبلاً تشکیل شده بود. هنگامی که در سال ۱۹۴۲ دادگاه ریوم آغاز شده بود شور و اشتیاق و تعداد سوسیالیست‌ها در مقاومت افزایش سافت. کمیتهٔ کنش سوسیالیستی جنوب در مارس ۱۹۴۳ تبدیل به سازمان سری بخش فرانسوی بین‌الملل کارگران گردید.
بیشتر عضوهای لیبراسیون-نور از بخش فرانسوی بین‌الملل کارگران بود. لیبراسیون -نور یکی از هشت شبکهٔ بزرگ برای ایجاد شورای ملی مقاومت و در شبکهٔ بروتوس بود سوسیالیست‌ها همچنین در سازمان نظامی و غیرنظامی و لیبراسیون-سود نیز فعالی بودند. دیگر رهبران سوسیالیست در مقاومت عبارت بودند از: پیر بروسولت، گاستون دفر، ژان بیوندی، ژول مش، ژان-پیر بلوش، تانگی-پریژان، گی موله و کریستین پینو. فرانسوا کامل و مارکس دورموای ترور شدند، در حالی که ژان باتیست لوبا، ایزیدور تیوریه، آمده دونوا، کلود ژوردری و اگوستن مالرو به هنگام تبعید درگذشتند.
راستگرایان
پیش از جنگ چندین سازمان راست افراطی در فرانسه وجود داشت که از میان آنان می‌توان به سازمان سلطنت طلب، ضدیهودی و بیگانه ستیز اکسیون فرانسز اشاره کرد. از میان دیگر جناح‌های بسیار پرنفوذ راست می‌توان به چلیپای آتش اشاره کرد که به تدریج مواضع خود را در سال‌های نخست جنگ تعدیل کرد و به گونهٔ فزاینده‌ای در میان کهنه سربازان پا به سن گذاشتهٔ جنگ جهانی اول محبوبیت به دست آورد. با وجود برخی اختلاف‌های راستگرایان در برخی موضعگیری‌ها و موضوع‌ها آن‌ها در مخالفت با پارلمانتاریسم همگی با هم هم صدا بودند و همین اشتراک نظر سبب شد که آن‌ها متفقاً با هم در تظاهرات‌ها شرکت کنند که نمونهٔ قابل توجه این تظاهرات‌ها شوروش ۶ فوریهٔ ۱۹۳۴ بود. در همین زمان بود که سازمان فاشیستی پارلمانتاریست لا کاگول فعالیت‌های مختلفی را با هدف بی‌ثبات کردن جمهوری سوم انجام داد. این کوشش‌ها ادامه پیدا کرد تا این که لا کاگول مورد نفوذ قرار گرفته و در سال ۱۹۳۷ از هم پاشیده شد. مانند بنیان‌گذار اکسیون فرانسز، شارل موراس، که برای او فروپاشی جمهوری طبق گفتهٔ مشهورش «یک معجزهٔ الهی» بود هزاران نفر دیگر نه تنها به رژیم ویشی خوش آمد گفتند، بلکه با آن تا سطوح مختلفی همداستان شدند، ولی گرایش نیرومند ناسیونالیسم فرانسوی دیگران را به سوی مقاومت علیه اشغال نیروی آلمانی سوق داد. در سال ۱۹۴۲ پس از یک دورهٔ نامعین سازش، رهبر پیشین چلیپای آتش، فرانسوا دو لا روک شبکهٔ کلان را بر پا کرد. این شبکه برای اینتلیجنس سرویس بریتانیا اطلاعات فراهم می‌کرد. ژرژ لوستنو-لاکو و ماری مادلن فورکاد که هر دو لا کاگول را پشتیبانی می‌کردند شبکهٔ متفقین را بر پا کردند و سرهنگ گروسار از سازمان جاسوسی ویشی شبکهٔ ژیلبر را بر پا نمود. برخی از اعضای اکسیون فرانسز با انگیزه‌های مشابه ناسیونالیستی به مقاومت پیوستند. از نمونه‌های برجستهٔ آن می‌توان دانیال کوردیه را نام برد که منشی ژان مولن گردید و همچنین سرهنگ رمی که کنفرری نوتر-دام را پایه‌گذاری کرد. از عضوهای برجستهٔ این گروه‌ها می‌توان همچنین پیر دو بنوویل را نام برد که با آنری فرونی گروه نبرد را رهبری می‌کرد و ژاک رنوون که گروه «آزادی» را پدیدآورد.
گاهی تماس با دیگر عضوها در مقاومت برخی از کنشگران را به سوی گرایش دیگر سیاسی سوق می‌داد. بسیاری به تدریج از پیش داوری‌های ضدیهودی خود و تنفر از دموکراسویل (دموکراسی کثیف) که آن را برابر با حکومت اوباش می‌دانستند می‌گسستند یا به عبارت ساده‌تر از ریشه‌های محافظه کاری سنتی خود جدا می‌شدند. بنوویل و ماری-مادلن فورکارد پس از جنگ در نمایندهٔ پارلمان فرانسه شدند. فرانسوا میتران به چپ گرایش پیدا کردو به مقاومت پیوست و آنری فرونی به سوی سوسیالیسم اروپایی چرخش کرد. دانیل کوردیه که خانواده اش مورا را برای سه نسل پشتیبانی می‌کردند نگرش‌هایش را به کناری گذاشت و ایدئولوژی جمهوری‌خواهانه ژان مولن را برگزید.
آفیش سرخ
آفیش سرخ پوستر تبلیغاتی مشهوری بود که به وسیلهٔ فرانسهٔ ویشی و مقامات آلمانی در بهار ۱۹۴۴ در فرانسهٔ اشغالی پخش شد. هدف از این پوستر بی‌اعتبار کردن یک گروه ۲۳ نفری از فران-تیرورها که به نام گروه مانوشیان شناخته شده می‌شد بود. پس از این که عضوهای آن دستگیر شدند شکنجه شده و به محاکمهٔ عمومی درآمدند. در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۴۴ در باروی مون-والرین تیرباران شدند. این پوستر بر ترکیب عضویتی گروه که بسیاری از آن‌ها یهودی و کمونیست بودند تأکید می‌کند و مقاومت را در انگیزش‌ها و وفاداری‌های بنیادین به قدر کافی فرانسوی نمی‌داند.
یهودیان
رژیم ویشی هم در شمال فرانسه که در اشغال آلمانی‌ها بود و هم در جنوب آن که منطقهٔ آزاد بود و مرکز اداری رژیم در آن قرار داشت دارای اختیارات قانونی بود. ویشی داوطلبانه و با اختیار کامل با آلمان نازی همکاری می‌کرد و سیاست تحت پیگرد قرار دادن یهودیان را که در اکتبر ۱۹۴۰ با قوانین ضدیهودی رسمی شده بود به اجرا درآورد. مجموعهٔ قوانینی که دربارهٔ یهودیان وجود داشت یهودیان فرانسه را یک طبقه تنگدست غیر فرانسوی می‌دانست و حق شهروندی را از از آن گرفته بود. بنا به گفتهٔ رئیس ستاد فیلیپ پتن آلمان سرچشمهٔ قوانین ضدیهودی ویشی نبود. این قوانین خودجوش و مستقل بودند. این قوانین به مصادرهٔ اموال، دستگیری و انتقال به اردوگاه‌ها منجر می‌شد. در نتیجه ویشی و آلمانی‌ها حضور یهودیان در همهٔ سطح‌های مقاومت فرانسه را بزرگنمایی می‌کردند و تصویری غیرواقعی از آنان در مقاومت فرانسه به دست می‌دادند. مطالعات نشان می‌دهد که گرچه یهودیان فقط ۱٪ جمعیت فرانسه بودند، ولی ۱۵٪ تا ۲۰٪ عضوهای مقاومت را تشکیل می‌دادند. در میان این یهودیان، یهودیان مهاجر بسیاری از جمله هنرمندان و نویسندگان مجار بودند.
جنبش یهودیان جوان به نام دختران و پسران پیشاهنگ اسرائیلی فرانسه در نخستین سال‌های اشغال از ارزش‌های سنتی رژیم ویشی پشتیبانی می‌کرد تا این که در سال ۱۹۴۳ ممنوع شده و عضوهای قدیمی تر آن یکان‌های مقاومت مسلحانه را تشکیل دادند. یک سازمان مقاومت نظامی یهودی صهیونیست به نام ارتش یهودی در سال ۱۹۴۲ به وسیلهٔ آبراهام پولانسکی، لوسین لوبلن، داوید کنوت و همسرانشان پدید آمد. آن‌ها زیر پرچم صهیونیسم به مقاومت مسلحانه ادامه دادند تا این که سرانجام فرانسه به آزادی رسید. ارتش یهودی مسیرهای فراری از میان کوه‌های پیرنه به اسپانیا سازماندهی می‌کرد و تقریباً ۳۰۰ یهودی را در خلال سال ۴۴–۱۹۴۳ از کشور خارج نمودند. آن‌ها میلیون‌ها دلار از کمیته توزیع مشترک آمریکا دریافت می‌کردند تا بتواند سازمان‌ها و یکان‌های در حال نبرد در فرانسه را سر پا نگه دارند. در سال ۱۹۴۴ سازمان دختران و پسران پیشاهنگ اسرائیلی فرانسه و ارتش یهودی به هم پیوستند تا سازمان نبرد یهودی را شکل دهند. تا تابستان ۱۹۴۴ سازمان نبرد یهودی دارای ۴۰۰ عضو بود و در آزادسازی پاریس، لیون، تولوز، گرونوبل و نیس شرکت داشت.
در جنوب منطقهٔ اشغالی سازمان کوشش برای ایمن‌سازی کودکان که یک سازمان انسان دوست یهودی بود زندگی هفت هزار تا نه هزار کودک یهودی را با جعل مدرک، قاچاق به کشورهای بیطرف و سرپناه دادن آن‌ها در یتیم خانه‌ها، مدرسه‌ها و صومعه‌ها نجات داد.
ارمنی‌ها
جامعهٔ ارمنی‌های فرانسه نقش مهمی در مقاومت داشت. شاعر ارمنی و کمونیست میساک مانوشیان یکی از رهبران مقاومت فرانسه و فرماندهٔ گروه مانوشیان بود. خانوادهٔ شارل آزناوور از میساک و همسرش ملینه هنگامی که پنهان شده بودند مراقبت کرده بودند. از دیگر عضوهای ارمنی سرشناس در مقاومت می‌توان به آرپن تاویتیان یکی از عضوهای گروه مانوشیان که اعدام شد، ناپلئون بولوکیان صنعتگر (۱۹۸۴–۱۹۰۵)، شاعر کغام آتماجیان (۱۹۴۰–۱۹۱۰) و روبن ملیک اشاره کرد. سازمان میهن پرستان زیرزمینی ضدفاشیست نیز به وسیلهٔ افسران ارمنی فرماندهی می‌شد. نویسندهٔ ارمنی-فرانسوی لوئیزا اصلانیان (۱۹۴۵–۱۹۰۶) از دیگر کنشگران مقاومت فرانسه در سال ۱۹۴۴ با شوهرش آرپیار آصلانیان دستگیر شد و به وسیلهٔ نازی‌ها به اردوگاه برده شده و کشته شد. بسیاری از دستنوشته‌ها و دفترچه خاطرات او به وسیلهٔ نازی ضبط گردید. الکساندر کازاریان و باردوخ پتروسیان از اعضای مقاومت بالاترین نشان‌های نظامی فرانسه را از ژنرال شارل دو گل دریافت کردند. آنری کاریان (۲۰۱۱–۱۹۲۱) یکی از عضوهای گروه مانوشیان در پخش غیرقانونی روزنامهٔ اومانیته در پاریس مشارکت داشت و در نبردهای مسلحانه تا آزادی فرانسه شرکت داشت. در سال ۲۰۱۲ آرسن شاکاریان ۹۵ ساله آخرین بازماندهٔ گروه مقاومت مانوشیان که علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در خلال جنگ جهانی دوم می‌جنگید، به‌عنوان یک افسر مدال لژیون دونور را از دست رئیس‌جمهور فرانسه دریافت کرد.
زنان
گرچه نابرابری جنسیتی در جمهوری سوم فرانسه همچنان ادامه داشت، تغییرات فرهنگی پس از جنگ جهانی اول این تفاوت‌ها را در فرانسه به تدریج کمتر و کمتر نمود و از اوائل دههٔ ۱۹۳۰ برخی زنان مسئولیت‌های سیاسی را به عهده گرفتند. شکست فرانسه در سال ۱۹۴۰ و انتصاب فیلیپ پتن، رهبر محافظه کار رژیم ویشی فمینیسم را تضعیف کرده و فرانسه آغاز به بازسازی جامعه‌ای کرد که زن در آن در حاشیه و فقط در خانه بود. پتن خطاب به مادران فرانسه وظائف میهن پرستانه‌شان را چنین یادآور شد: "مادران سرزمین پدری ما، فرانسه، دشوارترین و دلپذیرترین وظیفهٔ را شما بر عهده دارید. شما حتی بیش از دولت مسئولیت پرورش را بر عهده دارید. شما به تنهایی می‌دانید که چگونه الهام بخش جوانان در گرایش به کار، دیسیپلین، فروتنی، احترام که به یک مردم شخصیت می‌دهد و ملت ما را قوی می‌سازد باشید."
با وجود مخالفت با رژیم سازشکار ویشی، مقاومت فرانسه معمولاً دارای گرایش ضدفمینیستی بود و مشارکت زنان در جنگ و سیاست تشویق نمی‌کرد. در نتیجه تعداد زنان در مقاومت بسیار کمتر از مردان بود و فقط به‌طور میانگین ۱۱٪ عضوها در شبکه‌ها و جنبش‌های رسمی را شامل می‌شد. زنان مقاومت معمولاً مجبور به به عهده گرفتن نقش‌های فرعی تر بودند. اما همه زنان درگیر در مقاومت خود را به نقش‌های فرعی محدود نکردند. روشنفکرانی مانند ژرمن تیلیون و سوزان هیلترمن-سولومیاک که به شدت از ماهیت نازیسم و همکاری آگاه بودند، از معدود مقاومت‌کنندگان اولیه بودند. سوزان هیلترمن-سولومیاک نقش مهمی در جنبش هلندی-پاریس ایفا کرد و در نجات خلبانان متفقین تخصص داشت. لوسی اوبراک، نمونهٔ یک عضو مقاومت و یکی از بنیان‌گذاران لیبراسیون-سود هرگز برای نقش خاصی در سلسله مراتب جنبش منصوب نشد. الن ویانی یکی از بنیان‌گذاران دفاع فرانسه که با همسرش دارای دیدگاه‌های سیاسی مشترکی بود، هرگز اجازه نیافت تا عقایدش را در شبنامه‌ها بیان کند و شوهرش دو سال طول کشید تا به نتایج سیاسیی برسد که او سال‌ها پیش به آن نتایج رسیده بود.
ماری-مادلن فورکاد تنها رهبر مؤنث در مقاومت، شبکهٔ همبستگی را رهبری می‌کرد. یکی از رهبران سازمان نظامی و غیرنظامی ماری هلن لوفوشو بود که در برپایی اور دو سنت-فوای شرکت کرد تا به زندانیان در زندان‌های فرانسه و اردوگاه‌های آلمانی یاری رساند، ولی هیچ زنی برای رهبری هشت جنبش اصلی مقاومت برگزیده نشد. پس از آزادی فرانسه دولت موقت هیچ زنی را به وزارت و کمیسری جمهوری منصوب نکرد. با این حال، ژنرال دو گل به عنوان رئیس دولت موقت جمهوری فرانسه، برای به رسمیت شناختن و پاداش نقش زیان در مقاومت، در ۱۹۴۵به زنان حق رأی داد.
شبکه‌ها و جنبش‌ها
سازمان‌های مختلف مقاومت فرانسه را به دو دستهٔ شبکه و جنبش بخش‌بندی می‌کنند. شبکهٔ مقاومت به سازمانی گفته می‌شد که برای هدف‌های خاص نظامی از قبیل جمع‌آوری اطلاعات سری، خرابکاری یا کمک به سرنشینان هواپیماهای متفقین که پشت خطوط دشمن سرنگون شده بودند ایجاد شده بود. جنبش مقاومت به سازمانی گفته می‌شد که تمرکز آن بر روی آموزش و سازماندهی و افزایش آگاهی گستردهٔ مردم بود.
شبکهٔ ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام
در ژوئیه ۱۹۴۰ پس از شکست ارتش فرانسه و آتش‌بس با آلمان نخست‌وزیر بریتانیا وینستون چرچیل از دولت در تبعید فرانسهٔ آزاد به رهبری ژنرال شارل دو گل خواست تا یک آژانس اطلاعات و امنیت در فرانسهٔ اشغالی برای مقابله با تهدید عملیات آلمان با نام رمز عملیات شیر دریایی که عملیاتی برای تهاجم به بریتانیا با گذر از دریای مانش بود ایجاد کند. سرهنگ آندره دواورن معروف به سرهنگ پاسی که قبلاً برای حفاظت اطلاعات ارتش فرانسه، اداره دوم، کار می‌کرد مسئولیت بر پا کردن چنین شبکه‌ای را بر عهده گرفت. هدف اصلی آن اطلاع‌رسانی به لندن دربارهٔ عملیات نظامی آلمان در ساحل اقیانوس اطلس و در دریای مانش بود. این شبکهٔ جاسوسی اداره مرکزی اطلاعات و اقدام نام گرفت و فعالیت‌های آن به وسیلهٔ داوطلبانی بود که با چتر در فرانسه فرود می‌آمدند تا سلول‌های محلی مقاومت را تغذیه کنند. تا پایان جنگ تقریباً ۲۰۰۰ داوطلب در این شبکه فعال بودند و یکی از کارآمدترین و مشهورترین مأموران این شبکه ژیلبر رنو بود که مدال آزادی و بعداً مدال لوژیون دونور را برای فعالیت‌هایش در شبکه دریافت کرد. او بیشتر با نام مستعار سرهنگ رمی شناخته می‌شد. او در اوت ۱۹۴۰ پس از مدت کوتاهی از شکست فرانسه به فرانسه بازگشت و در نوامبر همان سال یکی از فعال‌ترین و مهم‌ترین شبکه‌های مقاومت ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام با نام کنفرری دو نوتر-دام را پایهٔ‌گذاری کرد. این شبکه عکس، نقشه و اطلاعات مهم درابرهٔ نیروهای دفاعی آلمان به‌طور کلی و اختصاصاً دربارهٔ دیوار آتلانتیک برای متفقین فراهم می‌کرد. از سال ۱۹۴۱ به بعد شبکه‌هایی از این قبیل شرایط را برای ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام فراهم می‌کردند تا چتربازهای مسلح، اسلحه و تجهیزات رادیویی برای انجام مأموریت‌ها به فرانسه بفرستد.
از دیگر فعالان مهم ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام یک افسر نیروی دریایی به نام آنری اونوره دستین دورو بود که شبکهٔ ۲۶نفره را در فرانسه پدیدآورد. او مورد خیانت قرار گرفت و در مهٔ ۱۹۴۱ دستگیر و در ۲۹ اوت ۱۹۴۱ تیرباران شد.
کریستین پینو از بنیان‌گذاران جنبش لیبراسیون-نور قبلاً از اعضای ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام بود. در خلال سفرش به لندن در آوریل ۱۹۴۲ دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام به او مأموریت ایجاد دو سیستم اطلاعات و امنیت جدید به نام فالانکس و کوئورزآستوری را داد. بعداً ثابت شد که هر دو شبکه نقش بسیار مهمی در جنگ داشتند.
نهضت مقاومت ملی فرانسه یکی دیگر از سازمان‌های مقاومت فرانسه بود که در ژانویه ۱۹۴۳ از گروه‌بندی دوبارهٔ سه جنبش اصلی مقاومت یعنی «نبرد»، «فران-تیرور» و «لیبراسیون-سود» پدید آمد. بعداً در همان سال دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام و نهضت مقاومت ملی فرانسه شبکهٔ اطلاعات و امنیت خود را با هم ادغام کردند.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
تیم ملی فوتبال کره جنوبی نمایندهٔ کره جنوبی در رویدادهای بین‌المللی فوتبال است که زیرنظر فدراسیون فوتبال کره جنوبی اداره می‌شود. کره جنوبی با ۱۱ بار حضور در جام جهانی در میان تیم‌های آسیایی رکورددار است و نخستین و تنها تیم آسیایی است که به نیمه نهایی جام جهانی، در سال ۲۰۰۲ که میزبانی آن را بر عهده داشت، راه یافته‌است.
مقاومت فرانسه
ماکی‌های اسپانیایی
پس از شکست در جنگ داخلی اسپانیا در اوائل ۱۹۳۹ تقریباً نیم میلیون جمهوری‌خواه اسپانیایی از ترس زندانی شدن یا اعدام به فرانسه فرار کردند. این پناهندگان در شمال رشته کوه پیرنه در اردوگاه‌هایی مانند اردوگاه گور و اردوگاه ورنه نگهداری می‌شدند. گرچه بیش از نیمی از این افراد هنگامی که پتن در سال ۱۹۴۰ برپایی رژیم ویشی را اعلام کرد به اسپانیا یا جاهای دیگر بازگردانده شدند، ولی ۱۲۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ تن از آنان باقی ماندند و زندانی سیاسی شدند و به خدمت کار اجباری و گروه کارگران خارجی برده شده و از آنان به‌عنوان کارگر برده بهره‌برداری می‌شد. گروه کارگران خارجی به زندانیان اجازه می‌داد که در صورت موافقت با کار در کارخانه‌های آلمانی اردوگاه را ترک کنند. حدود ۶۰٬۰۰۰ جمهوری‌خواه داوطلب کار توانستند فرار کنند و به مقاومت فرانسه بپیوندند. ولی در عوض هزاران مظنون جمهوری‌خواه ضدفاشیست به اردوگاه‌های آلمانی بازگردانده شدند. بیشتر آن‌ها به ماوتهاوزن فرستاده شدند. از ده هزار تن اسپانیایی که در این اردوگاه به ثبت رسیدند فقط ۲۰۰۰ تن توانستند تا پایان جنگ زنده بمانند. بسیاری از فراریان اسپانیایی به گروه‌های مقاومت پیوستند و برخی دیگر گروه‌های مستقل خودشان را شکل دادند که این گروه‌ها به ماکی‌های اسپانیای معروف گردیدند. در آوریل ۱۹۴۲ کمونیست‌های اسپانیایی سازمانی را تشکیل دادند به نام گروه ۱۴ که یک جنبش چریکی مسلح بود و تعداد تقریبی مبارزان آن تا ژوئن ۱۹۴۴ به ۳۴۰۰ تن می‌رسید. این گروه در آغاز همکاری نزدیکی با فران-تیرور ئه پارتیزان داشت و بعداً در ۱۹۴۴ در قالب تشکیلاتی دیگری به نام گروه چریکی اسپانیایی فعالیت خود را ادامه داد. هدف از تغییر نام این گروه نشان دادن ترکیب هویتی گروه بود: هدف نهایی این سربازان اسپانیایی سرنگونی ژنرال فرانسیسکو فرانکو بود. پس از این که ارتش آلمان از فرانسه بیرون رانده شد ماکی‌های اسپانیایی دوباره فعالیت‌های خود را بر روی اسپانیا متمرکز کردند.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
تیم ملی کره جنوبی با دو قهرمانی جام ملت‌های آسیا در سالهای ۱۹۵۶ و ۱۹۶۰ از تیم‌های پرافتخار آسیا است. کره جنوبی همچنین ۵ قهرمانی بازی‌های آسیایی در سال‌های ۱۹۷۰، ۱۹۷۸ و ۱۹۸۶و ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ سه نایب قهرمانی در سال‌های ۱۹۵۴، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ و یک مدال برنز در سال ۱۹۹۰ را کسب کرده‌است. تیم زیر ۲۳ سال آن هم در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ به مدال برنز رسید.
مقاومت فرانسه
آلمانی‌های ضدفاشیست
از بهار ۱۹۴۳ ضدفاشیست‌های آلمانی و اتریشی که در خلال جنگ داخلی اسپانیا در تیپ‌های بین‌المللی می‌جنگیدند در لوزر و سون همراه با مقاومت فرانسه در فران-تیرور ئه پارتیزان فعالیت می‌کردند. رهبری این گروه به عهدهٔ کمونیست نظامی آلمانی اتو کونه بود. اتو کونه عضو پیشین رایشس‌تاگ در جمهوری وایمار بود و تا ژوئیهٔ ۱۹۴۴ دو هزار آلمانی را فرماندهی می‌کرد. او مستقیماً با نازی‌ها می‌جنگید و از جمله نبردهای مستقیم او با نازی‌ها نبرد آوریل ۱۹۴۴ در سنت-اتین-واله-فرانسز بود که در آن سربازان او یک یکان فلدژاندارمری را نابود کردند و همچنین تله‌ای که در تاریخ ۵ ژوئن ۱۹۴۴ برای نیروهای اس‌اس گذاشتند.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
تیم ملی فوتبال کره‌جنوبی در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر با خلق یک شگفتی در یک بازی دراماتیک در دقایق پایانی برابر پرتغال دو یک پیروز شد و به مرحله یک‌هشتم نهایی صعود کرد. کره جنوبی بعد از این برد در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل برزیل چهار بر یک شکست خورد و از دور مسابقات کنار رفت.
مقاومت فرانسه
لوگزامبورگی‌ها
چهارصد مرد از لوگزامبورگ که بسیاری از آنان از خدمت کردن در ارتش آلمان نازی امتناع کرده بودند یا که از این ارتش ترک خدمت کرده بودند کشور کوچک خود را ترک کردند تا در ماکی فرانسه بجنگند. این افراد در منطقهٔ لیون، گرونوبل و آردن فعال بودند. بسیاری از آن‌ها در جنگ کشته شدند. برخی از آنان مانند آنتوان دیدریش در مقاومت به مرتبهٔ بالایی رسیدند. دیدریش که به کاپیتان باتیست معروف بود ۷۷ سرباز ماکی را فرماندهی می‌کرد. او برای عملیات حمله به زندان ریوم معروف است. در این حمله او و رزمندگانش همهٔ ۱۱۴ زندانی محکوم به اعدام را آزاد کردند.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
بازیکنان
دروازبانان:
مقاومت فرانسه
مجارها
بسیاری از مجارهای مهاجر که برخی از آن‌ها یهودی بودند هنرمندان و نویسندگانی بودند که در زمان اشغال در پاریس کار می‌کردند. بسیاری از آن‌ها به مقاومت پیوستند و بیشتر در مناطق لیون، گرنوبل، مارسی و تولوز فعال بودند. از میان مبارزان یهودی مجار می‌توان به ایمر اپشتاین در گروه مجاری در تولوز، گیورگی وادنای (که بعدها ربی لوزان شد) در لیون، امیل زیتیای نویسنده در لیموژ، ساندور پوشای نقاش، ایستوان هایدوی مجسمه‌ساز (اتین هایدو)، لازلو کوروس روزنامه‌نگار و ایمره گیومرای، آندور اشتاینر عکاس (۱۹۰۲–۱۹۴۴)، لوسین اروه و اروین مارتون اشاره کرد. توماس الک (۱۹۲۴–۱۹۴۴)، ایمره گلاز (۱۹۰۲–۱۹۴۴) و یوژف بکزور (۱۹۰۵–۱۹۴۴) در میان ۲۳ عضو مقاومتی بودند که به خاطر فعالیت در گروه افسانه‌ای مانوشیان اعدام شدند. آلمانی‌ها تقریباً ۱۱۰۰ عضو مقاومت یهودی از ملیت‌های مختلف را در خلال اشغال اعدام کردند و بسیاری دیگر نیز هنگام انجام عملیات کشته شدند.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
بازیکنان
کیم سئونگ-گیو
مقاومت فرانسه
ضدفاشیست‌های ایتالیایی
در سوم مارس ۱۹۴۳ نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا که به فرانسه پناهنده شده بودند پیمان لیون را مبنی بر آغاز مشارکتشان در مقاومت امضا نمودند. ایتالیایی‌ها در منطقهٔ صنعتی موزل که هیتلر آن را به آلمان ضمیمه کرده بود بی‌شمار بودند و نقش تعیین‌کننده‌ای در ایجاد سازمان مقاومت اصلی این شهرستان به نام گروه ماریو داشتند. ویتوریو کولیو یک نمونه از ایتالیایی‌ها در مقاومت فرانسه بود.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
بازیکنان
چو هیون-وو
مقاومت فرانسه
لهستانی‌ها
بیشتر سربازان لهستانی و تعدادی غیرنظامی لهستانی که پس از پیروزی آلمان در سال ۱۹۴۰ در فرانسه مانده بودند و همچنین یک خلبان لهستانی سرنگون شده در فرانسه (بسیاری از خلبانان لهستانی برای نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا پرواز می‌کردند) به مقاومت فرانسه پیوستند که از میان آنان تونی هالیک و الکساندر کاوالکوسکی سرشناس هستند.
آمریکایی‌های کیجن
سربازان کیجن فرانسوی زبان نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا خود را در فرانسه به‌جای شهروندان بومی فرانسه جا می‌زدند تا کانال ارتباطی کمک‌های آمریکا به نیروهای مقاومت باشند.
تیم ملی فوتبال کره جنوبی
بازیکنان
مدافعان:
کیم یونگ-گوون
کیم جین-سو
هونگ چول
کیم مین-جائه
کوون کیونگ-وون
کیم مون-هوان
کیم تائه-هوان
چو یو-مین
یون جونگ-گیو
هافبک ها:
جونگ وو-یونگ
لی جائه سونگ
کون چانگ هون
هوانگ این-بئوم
نا سانگ هو سون جون-هو پایک سونگ هو
جئونگ وو-یئونگ
سون هیونگ مین
هانگ هی چان
هانگ یی جو
چو گیو-سونگ
قندکافت بی‌هوازی
قندکافت بی‌هوازی عبارت است از دگرگونی گلوکز به اسید لاکتیک در حالی که مقدار اندکی اکسیژن در دسترس باشد. قندکافت بی‌هوازی ابزاری مؤثر در تولید شدید انرژی در بازهٔ زمانی کوتاه ۱۰ ثانیه تا ۲ دقیقه است. سازوکار قندکافت بی هوازی در بازهٔ ۱۰ تا ۳۰ ثانیه بر بدن غالب می‌شود و به ازای هر مولکول گلوکز، دو مولکول‌های ATP یا ۵ درصد انرژی پتانسیل گلوکز را تولید می‌کند. سرعتی که در آن ATP تولید می‌شود ۱۰۰ برابر سرعت فسفرگیری اکسایشی است.
احتمالاً در دوران بسیار کهن که میزان اکسیژن جو کم بوده، این روش، روش تولید انرژی در سلول بوده‌است. در پستانداران اسید لاکتیک توسط کبد می‌تواند دوباره به گلوکز تبدیل شود به این پدیده چرخه کوری می‌گویند.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
چمن بیابانی (سرده)
چمن بیابانی نام یک سرده از تیره گندمیان است.
هسال
هسال (به انگلیسی: Hassall) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در چشر شرقی واقع شده‌است. هسال ۲۶۵ نفر جمعیت دارد.
گایسمار
گایسمار یک شهر در آلمان است که در آیشسفلد واقع شده‌است. گایسمار ۱٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
آلبرت شوارتز
آلبرت شوارتز (زادهٔ December 18, 1907 - درگذشته 1908:12:18, December 7, 1986) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ژان-ادرن الیه
ژان-ادرن الیه نویسنده،روزنامه‌نگار،منتقد ادبی و مجری تلویزیون قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود.
۱۵۷۳ (میلادی)
۱۵۷۳ (میلادی) هزار و پانصد و هفتاد و سومین سال تقویم میلادی است.
بروکسویل، کنتاکی
بروکسویل شهری در ایالت کنتاکی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۴۲ نفر بوده‌است.
گروپاما
گروپاما (Groupama) شرکت خدمات مالی فرانسوی است، که در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد.
دث اسپانک
«بازی مرگ اسپانک (DeathSpank) یک بازی ویدئویی در سبک ماجراجویی است که توسط الکترونیک آرتس و در سال ۱۲۰۸ و در پلت‌فرم‌های مایکروسافت ویندوز و مک‌اواس منتشر شده‌است.
تپه چیاکو ۲
تپه چیاکو ۲ مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان کرمانشاه، بخش مرکزی، دهستان بالادربند، ۱۵۰ متری شمال غرب روستای گرگ چیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۴۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اسماعیل حمایدات
اسماعیل حمایدات (Ismail H'Maidat؛ زادهٔ June 16, 1995) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آ.اس. رم، باشگاه فوتبال ویچنزا، باشگاه فوتبال آسکولی، باشگاه ورزشی اولهاننزه، و باشگاه فوتبال برشا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مراکش و مراکش بازی کرده‌است.
چمن بیابانی
چمن بیابانی نام یک گونه از سرده چمن بیابانی است.
کوه فرخشاد
قله فرخشاد یا میوله یکی از کوه‌های رشته کوه پراو، با ارتفاع ۲۴۴۵ از سطح دریا است. این کوه در شمال شهر کرمانشاه قرار گرفته است.این کوه به طول حدود ۵ کیلومتر از غرب به تنگ ملاورد و از شرق به کوه طاق بستان متصل است. این کوه از سنگ آهک تشکیل شد و با توجه به کارستی بودن آن دارای غارها و چندین چشمه است.
گروته، سیسیل
گروته، سیسیل (به ایتالیایی: Grotte) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آگریجنتو واقع شده‌است.
کوه فرخشاد
باستان شناسی
باستان شناسان آثاری از سکونت انسان در دوره های پارینه سنگی و دوران تاریخی در دامنه های جنوبی کوه کشف کرده اند که از مهمترین آنها می توان به غار ملاورد در غرب کوه، مجموعه نقوش صخره ای سرخه لیزه در جنوب آن و غار دواشکفت در شرق آن اشاره کرد. علاوه بر این آثار دوره پارینه سنگی میانی در دامنه دوکل در شرق آن یافت شده که تا دشت کاهو (گیادورن) در کوه طاق بستان ادامه یافته و نشان می دهد انسانهای نئاندرتال در این ارتفاعات از سنگ چخماق رادیولاریت ابزار سنگی می ساخته اند.
مسیرهای صعود
برای صعود به قله راه‌های متعددی وجود دارد که عمومی‌ترین آن مسیر سینه سرخ نام دارد. این مسیر از پارکینگ بالای پارک کوهستان واقع در غرب طاق بستان آغاز و از طریق مسیر پاکوب از دامنهٔ سینه سرخ به دشت گاو چال می رسد. سپس ازآنجا به سمت یال سمت چپ ادامه یافته و به درهٔ نیت می‌رسد. غار عموسلیم که دست تراش است در بالای این دره واقع است. از این غار تا قله پانزده دقیقه فاصله است.
گروته، سیسیل
خصوصیات
گروته ۲۳٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۹۱۱ نفر جمعیت دارد و ۵۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لیپوپروتئین
لیپوپروتئینهای خون ترکیبی متشکل از لیپیدها و آپولیپوپروتئین‌ها هستند که به واسطه وجود آنها، چربی‌ها در خون گردش می‌یابند.
استانیسلاوا تسکووا
استانیسلاوا تسکووا (Stanislava Tsekova؛ زادهٔ August 30, 1982) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Bulgaria بازی کرده‌است.
منطقه مرده (مجموعه تلویزیونی)
منطقه مرده یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی با موضوع علمی–تخیلی، مهیج، درام است. پخش این مجموعه از ۱۶ ژوئن ۲۰۰۲ شروع شد و تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۷ ادامه پیدا کرد.
ایواساکی یاتارو
ایواساکی یاتارو (زاده ۹ ژانویه ۱۸۳۵ – درگذشته ۷ فوریه ۱۸۸۵) کارآفرین، صنعتگر و اقتصاددان ژاپنی بود که در سال ۱۸۷۳ شرکت میتسوبیشی را تأسیس نمود.
یاتارو، میتسوبیشی را در قالب یک شرکت حمل‌ونقل راه‌اندازی کرد ولی در طول دهه‌های بعد کسب‌وکار این شرکت توسعه پیدا کرد و امروزه گروه میتسوبیشی دارای شرکت‌های تابعه و زیرمجموعه زیادی است که برای نمونه می‌توان به گروه مالی میتسوبیشی یواف‌جی، میتسوبیشی کورپوریشن، صنایع سنگین میتسوبیشی، نیکون، شرکت آساهی گلس، نیپون اویل، میتسوبیشی الکتریک، میتسوبیشی کمیکال، جی‌اکس هولدینگز، میجی یاسودا لایف و میتسوبیشی موتورز اشاره کرد.
دریچوک
دریچوک (به لاتین: Drieňok) یک کوه در اسلواکی است که در Turčianske Teplice District واقع شده‌است. دریچوک ۱٬۲۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایوب اودیشو
ایوب اودیشو (Ayoub Odisho؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل عراق است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده است.
لی سنگ هان
لی سنگ هان (Lee Sang-hun؛ زادهٔ October 11, 1975) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال کره جنوبی کره جنوبی کره جنوبی بازی کرده‌است.
ویللینکی
ویلْلینْکی (به لاتین: Villinki) یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در هلسینکی واقع شده‌است. ویللینکی ۱٫۷ کیلومتر مربع مساحت دارد.
نوروتمزیس
نوروتمزیس شدیدترین نوع آسیب یک عصب محیطی است که باعث فلج عضلات، فقدان حسی و اختلال عملکرد دستگاه عصبی خودکار می‌گردد.این نوع آسیب، یک قطع کامل یا گسیختگی کامل فیبر عصبی است .در نوروتمزیس علاوه بر آکسون‌ها، بافت همبند عصب محیطی نیز تخریب می‌گردد که ممکن است کامل یا ناقص باشد.بریدگی با یک شیء تیز می‌تواند منجربه نوروتمزیس گردد(مثلا پارگی عصب مدین یا رادیال).یک ضربه یا نیروی کششی شدید، از عوامل دیگر پارگی تنه یک عصب محیطی است.نوروتمزیس در تقسیم بندی سدن(Seddon) سومین درجه و بیشترین شدت آسیب عصب محیطی است.سدن در سال 1943، شدت ضایعه اعصاب محیطی را به سه درجه نوروپراکسی(Neuropraxia)، آکسونوتمزیس(Axonotmesis) و نوروتمزیس تقسیم کرده بود.در موارد نوروتمزیس، جهت برگشت عملکردهای از دست رفته مداخله جراحی لازم است.
نوروتمزیس در طبقه بندی ساندرلند
جهت درک بهتر آسیب اعصاب محیطی، ساندرلند(در سال 1951)طبقه بندی سدن را گسترش داد.وی ضایعه عصب محیطی را بر اساس شدت به 5 درجه تقسیم بندی کرده بود که نوع یک و دو همانند تقسم بندی سدن بود(یعنی نوروپراکسی و آکسونوتمزیس).
ساندرلند(Sunderland) نوروتمزیس را به سه گروه ذیل تقسیم کرد:
گلبنزانده
گلبنزانده یک شهر در آلمان است که در Rostock District واقع شده‌است. گلبنزانده ۱٬۷۹۴ نفر جمعیت دارد.
نوروتمزیس
نوروتمزیس در طبقه بندی ساندرلند
در آسیب درجه 3 ساندرلند، امکان ترمیم وجود دارد و درصورتی که پیش آگهی خوب نباشد، به عمل جراحی نیاز است(مثلا نورولیز).ضایعات درجه 4 و 5 ساندرلند به مداخله جراحی مناسب نیاز دارند.