cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
شورای راهبردی روابط خارجی جمهوری اسلامی ایران
دورهٔ نخست
این دوره از ۱۳۸۵ تا خرداد ۱۳۹۳ فعال بود.
دورهٔ دوم
دومین دوره از ۲۵ خرداد ۱۳۹۳ مشخص شدند.
در ۱۲ دی ۱۴۰۰، حسین دهقان (وزیر دفاع دولت یازدهم) عضو شورا و جایگزین وحیدی شد.
ساختار شورا
تدوین راهبردها در کمیسیون‌های چهارگانه شورا صورت می‌گیرد. ساختار کمیسیون‌ها به شرح زیر است:
دبیرخانه شورا عهده‌دار تکمیل چرخه کارشناسی و تهیه پیش‌نویس مصوبات شورا و نیز پشتیبانی علمی، پژوهشی و خدماتی مناسب از شورا و کمیسیون‌های آن می‌باشد. ریاست دبیرخانه شورا بر عهده سید عباس عراقچی است.
ویتوریو مرلونی
ویتوریو مرلونی، (زاده ۳۰ آوریل ۱۹۳۳-درگذشتهٔ ۱۸ ژوئن ۲۰۱۶) کارآفرین، صنعتگر و مدیر ارشد اجرایی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۷۵ شرکت لوازم خانگی ایندزیت را تأسیس کرد. وی تا پایان زندگی به‌عنوان رییس هیئت مدیره شرکت ایندزیت فعالیت کرد.
میدان (خرم‌آباد)
میدان (خرم‌آباد)، روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چم سنگر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
روغن گل‌سرخ
روغن گل‌سرخ یا اسانس رز یا  به اسانسی گفته می‌شود که از گلبرگ‌های رز استخراج می‌شود. این اسانس از تقطیر جزء به جزء گلبرگ‌های رز به دست می‌آید و مصرف اصلی آن در صنعت عطرسازی است.
دو گونه رز برای تهیهٔ روغن گل‌سرخ کاشت می‌شوند:
زیفو
زیفو (به لاتین: Zifu) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در Ningxiang City واقع شده‌است. زیفو ۸۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
خلیله‌سرا (تالش)
جمعیت
این روستا در دهستان حویق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۷ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
حمید سمندریان
حمید سمندریان (۹ اردیبهشت ۱۳۱۰ – ۲۲ تیر ۱۳۹۱) کارگردان و مترجم ایرانی بود. سمندریان از سرآمدان نسلی از کارگردانان نامدار نمایش چون عباس جوانمرد، علی نصیریان، بهرام بیضایی، رکن‌الدین خسروی، آربی اوانسیان به‌شمار می‌رفت که تئاتر را در ایران دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ به پایگاه جدی‌تری رسانیدند.
زندگی
حمید سمندریان در ۹ اردیبهشت سال ۱۳۱۰ در تهران زاده شد. تئاتر را؛ هم‌زمان با تحصیل در دبیرستان، از کلاس‌های تئاتر و هنرپیشگی حسین خیرخواه، شباویز و نصرت کریمی که زیر نظر عبدالحسین نوشین مدیریت می‌شد، شروع کرد. سمندریان همچنین ویلون می‌نواخت و از شاگردان محمود ذوالفنون، برادر بزرگتر جلال ذوالفنون، بود. او خود دربارهٔ این دوران و گرایشش به تئاتر می‌گوید:
وی پس از دبیرستان به اروپا سفر کرد و در آلمان دورهٔ مهندسی شوفاژ سانترال را در دانشگاه صنعتی برلین گذراند؛ ولی پس از آن به کنسرواتور عالی موسیقی و هنرهای نمایشی هامبورگ رفت. برخورد با تئاتر چنان جذبش کرد که مجالی برای موسیقی نمی‌گذاشت و به همین خاطر موسیقی را کنار گذاشت.
سمندریان که در آلمان به جای مهندسی تأسیسات سر از درس مکس راینهاردت درآورده بود، بعدها به مؤسسه ادوارد مارکس پیوست تا تئاتر را جدی‌تر بیاموزد. او طی شش سال تحت آموزش ادوارد مارکس، که یکی از استادان برجستهٔ تئاتر بود، اصول و مبانی کارگردانی و بازیگری را آموخت و هم‌زمان در آلمان به صورت حرفه‌ای مشغول به کار شد.
وی پس از پایان این دوره به دعوت ادارهٔ هنرهای نمایشی دراماتیک ادارهٔ کل هنرهای زیبای ایران به کشور برگشت. سمندریان در پی نمایش بود، ولی پس از این که تلویزیون راه خود را به خانه‌ها باز کرد، برنامه‌ای تلویزیونی به تیم او سفارش داده شد که سمندریان از این سفارش خشنود نبود. به این ترتیب، نخستین کار حمید سمندریان تله‌تئاتر «جراحی پلاستیک» نوشته پیر فراری بود که در سال ۱۳۴۰ برای تلویزیون ملی ایران (ثابت پاسال) کارگردانی کرد. یک سال بعد او و تیمش در اداره هنرهای دراماتیک سالن ۵۰ تا ۶۰ نفری درست کردند که چند برنامه نمایشی در آن اجرا شد. سمندریان اولین اثر خود، نمایشنامهٔ «دوزخ یا در بسته» نوشتهٔ ژان پل سارتر را در همین تالار نوبنیاد روی صحنه برد و کار نمایش را پیوسته ادامه داد؛ همچنین با همکاری مهدی فروغ به تأسیس هنرستان آزاد هنرهای دراماتیک که وابسته به هنرهای زیبای کل کشور بود دست زد.
پس از آن حمید سمندریان به دعوت مهندس هوشنگ، مهدی برکشلی و با همکاری مهدی نامدار دانشکدهٔ تئاتر دانشگاه تهران را بنیان گذاشتند. و در سال ۱۳۴۸ تدریس در دانشکدهٔ هنرهای زیبا را آغاز کرد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و در پی انقلاب فرهنگی و پاک‌سازی دانشگاه‌ها از بسیاری از استادان، حمید سمندریان نیز به دلیل سوءظن به گرایش به کمونیسم به دلیل ترجمهٔ «دایرهٔ گچی قفقازی» از فعالیت دانشگاهی منع شد. در نتیجه به ناچار رستورانی باز کرد تا خود و چند نفر از دانشجویانش، اگر نه از طریق تئاتر، از راهی شرافتمندانه زندگی کنند. پس از مدتی با وساطت شاگرد سابق وی، بهروز غریب‌پور که در آن دوران مورد وثوق بعضی از کسانی بود که به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان وارد شده بودند، از این اتهام تبرئه شده و قرار شد سمندریان به دانشکدهٔ هنرهای زیبا برگردد.
در نیمهٔ نخست دهه ۱۳۷۰ به پیشنهاد عباس لطفیان سرگزی، ناصر باباشاهی رئیس دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه تهران از حمید سمندریان دعوت کرد تا گروه نمایش این دانشکده را راه‌اندازی کند و بدین ترتیب سمندریان پایه و اساس این گروه را گذاشت.
در سال ۱۳۷۳ به تأسیس آموزشگاه بازیگری سمندریان دست زد که هنرجویان بسیاری از آن‌جا دانش‌آموخته شدند و به عرصهٔ حرفه‌ای هنر وارد شدند.
وصیت‌نامهٔ هنری
در اسفندماه سال ۱۳۸۶ سمندریان اجرای نمایش گالیله نوشته برتولد برشت را از وصیت‌های هنری خود برشمرد. او متنی نو از این نمایشنامه فراهم کرده بود و از سال ۱۳۶۰ خورشیدی کوشش کرده بود تا آن را به نمایش درآورد. در دههٔ ۱۳۷۰ نخستین دورهٔ تمرین‌های گالیله را آغاز کرده بود. مقامات فرهنگی ایران نیز بارها به او قول همکاری دادند؛ از جمله در سال ۱۳۶۹ حتی سالنی برای اجرای نمایش تعیین شد و او در تالار وحدت با گروه خود سخت مشغول کار و تمرین بود که ناگهان کار متوقف شد. سمندریان در سالیان بعد بارها برای اجرای این نمایش تدارک دید و زمانی هم احمد آقالو قرار بود نقش اصلی آن را بازی کند؛ اما این اتفاق نیفتاد تا سرانجام سمندریان در مراسم بزرگداشت خود، در آخر فروردین‌ماه ۱۳۸۹ اعلام کرد که هفت سال پس از توقف تمرین‌های نمایش گالیله، این اثر را در زمستان ۱۳۸۹ در سالن سمندریان تماشاخانهٔ ایرانشهر به صحنه می‌برد. در حالی که سال پیش از آن یعنی در سال ۱۳۸۸ طی مراسم بزرگداشت حمید سمندریان در تماشاخانهٔ ایرانشهر محمدباقر قالیباف، شهردار تهران، در حاشیه نامگذاری سالن شماره دو تماشاخانهٔ ایرانشهر نیز به نام حمید سمندریان، اعلام کرد که شهرداری حمایت‌های مادی و معنوی را از تولید و اجرای نمایش گالیله به کارگردانی سمندریان خواهد داشت.
سمندریان که در این سال‌ها حسرت اجرای «زندگی گالیله» را با خود داشت، آخرین‌بار در سال ۱۳۸۹ سرگرم ترجمه و کار روی این نمایشنامه شاخص بود و قصد داشت اواسط تیرماه همان سال گروه بازیگران را مشخص کند تا بر اساس توافقات انجام شده با شهرداری تهران، «گالیله» را از بهمن سال ۱۳۸۹ تا اردیبهشت ۱۳۹۰ در تماشاخانه ایرانشهر به صحنه ببرد، اما این آرزو هرگز محقق نشد. سمندریان خود در سال ۱۳۹۰ دربارهٔ دلیل اجرا نشدن این اثر گفت:
سمندریان بارها اعلام کرده بود که دوست دارد این نمایش را روی صحنه برد. دلیلی که خود این‌گونه شرحش داد: «زندگی گالیله در واقع افراطی‌ترین درامی است که دوست دارم آن را اجرا کنم، اما شرایط به‌گونه‌ای نیست که بتوانیم زندگی او و سکوت تحمیلی پنجاه‌ساله‌اش را اجرا کنیم. از آن‌جا که طعنه‌های اندک من در نمایش «ملاقات بانوی سالخورده» مضر شناخته نشده و همین‌طور با اصراری که به ادامهٔ کارم وجود دارد، بار دیگر وسوسه شدم تا نمایش زندگی گالیله را به‌عنوان وصیتنامهٔ زندگی هنری خود اجرا کنم.» امری که هربار به دلایل مختلف انجام نگرفت تا سرانجام خبر از اجرای نمایش «بازی استریندبرگ» که او سال‌ها پیش به صحنه برده بود با همان بازیگران قبلی یعنی هما روستا، رضا کیانیان و احمد ساعتچیان اعلام شد.
درگذشت
سمندریان از بیماری سرطان کبد رنج می‌برد، و سرانجام حدود ساعت ۵ بامداد روز پنج‌شنبه ۲۲ تیرماه ۱۳۹۱ در سن ۸۱ سالگی در خانهٔ خود درگذشت. هم‌زمان همراهان و شاگردانش تصمیم گرفته بودند برای بهتر شدن حال استادشان بار دیگر نمایش بازی استریندبرگ را که او سال‌ها پیش به صحنه برده بود با همان بازیگران، یعنی هما روستا، رضا کیانیان و احمد ساعتچیان، پاییز همان سال به صحنه ببرند؛ و بخشی از تمرین اولیهٔ این نمایش نیز در منزل شخصی سمندریان آغاز شده بود.
بهرام بیضایی که هنگام مرگ سمندریان در آمریکا به سر می‌برد، همان روز از درگذشت وی آگاه شد و یادداشتی با عنوان «یادمانِ سمندریان» در سوگش نوشت که در آخرین سطر آن آمده‌است: «نمایش داغ‌دارِ اوست!»
کارگردانیِ نمایش
سمندریان از سال ۱۳۳۹ با اجرای دوزخ ژان پل سارتر خود را در جامعهٔ هنری مطرح کرد. پس از آن چند نمایش دیگر مانند اشباح هنریک ایبسن را اجرا کرد. سال ۱۳۴۲ اولین اتفاق جدی و رسمی برای او به وقوع می‌پیوندد؛ در این سال مرده‌های بی‌کفن و دفن ژان پل سارتر را اجرا می‌کند که با مشکل ممیزی شدید روبه‌رو می‌شود به طوری که در برخی از شب‌ها مجبور می‌شود بعضی دیالوگ‌های این نمایش را حذف کند؛ اجرایی تند و تکان دهنده. در سال ۱۳۴۲ باغ وحش شیشه‌ای تنسی ویلیامز را با بازی پرویز فنی‌زاده و شهلا ریاحی اجرا می‌کند.
او در سال ۱۳۴۶ با ارائهٔ اجرایی نو و به‌یادماندنی از «آندورا» نوشتهٔ ماکس فریش تماشاکنان ایرانی را با نوترین دستاوردهای صحنه‌ای تئاتر اروپا آشنا کرد. در این اجرا سعید پورصمیمی در ایفای نقش اصلی (آندری) بازی دلنشینی عرضه کرد. او این اثر را ۱۰ شب اجرا کرد که در این کار مجبور به نوعی خانه‌به‌دوشی شد. سال ۱۳۴۷ هرکول و طویلهٔ اوجیاس و همچنین بازی استریندبرگ را به نمایش درآورد.
در سال ۱۳۵۰ کرگدن اوژن یونسکو را اجرا کرد که نقطهٔ اوج دیگری در کارگردانی سمندریان به‌شمار می‌آید. همچنین پس از آن نمایش‌های ملاقات بانوی سالخورده دورنمات، بازی استریندبرگ و مرده‌های بی‌کفن و دفن را اجرا کرد. او سپس‌تر موفق به اجرای ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی در سال ۱۳۶۸، دایرهٔ گچی قفقازی در سال ۱۳۷۷، بازی استریندبرگ در سال ۱۳۷۸ و ملاقات بانوی سالخورده در سال ۱۳۸۶ نیز شد. همچنین در سال ۱۳۷۸ به سوی دمشق را برای تلویزیون کار کرد.
از اجراهای قابل‌توجه سمندریان می‌توان به دو اثر از دورنمات اشاره کرد که او در سال ۱۳۵۱ در تالار مولوی (سالن نمایش وابسته به دانشگاه تهران) به روی صحنه برد. در نمایش ملاقات بانوی سالخورده به‌ویژه هنرنمایی جمیله شیخی در اجرای نقش اصلی برجسته بود. سمندریان چندی بعد در تالار مولوی نمایش بازی استریندبرگ را کارگردانی کرد که در آن محمدعلی کشاورز بازی استادانه‌ای ارائه داد. سمندریان سال‌ها بعد، پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، هر دو اثر را بار دیگر به روی صحنه برد، اما چه‌بسا گیرایی اجراهای اول را نداشت. در سال ۱۳۸۶ اجرای تازه‌ای از ملاقات بانوی سالخورده را به یاد و خاطرهٔ جمیله شیخی تقدیم کرد. سمندریان در سال ۱۳۷۸ نمایش‌نامهٔ بازی استریندبرگ را نیز بار دیگر در سالن چهارسوی تئاتر شهر تهران به روی صحنه برد. در این اجرا رضا کیانیان، احمد ساعتچیان و هما روستا بازی داشتند.
تئاتر رادیویی
حمید سمندریان در رادیو صدای ایران تعدادی نمایش‌نامه را ترجمه کرده که کارگردانی آن را نیز به عهده داشته‌است:
تله‌تئاتر
آثار اجرا شده در تلویزیون ملی ایران با ترجمه و کارگردانی حمید سمندریان:
سینما
این یگانه فیلمِ سمندریان را ناقدان نپسندیدند و بیش از حد «تئاتری» دانستند. او دیگر در سینما کاری نکرد؛ گرچه همسرش، هما روستا، از بازیگران برجستهٔ تئاتر و سینمای ایران بود و برای برخی از فیلم‌هایش نامزد دریافت جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگری زن شد.
دیگر آثار
سمندریان تجارب زندگی خصوصی و هنریش را در کتابی به نام صحنه خانهٔ من است شرح داده‌است، که گفتگوی طولانی افسانه ماهیان است با حمید سمندریان. این کتاب را نشر قطره منتشر کرده‌است.
همچنین وی یکی از کارگردانانی است که در کتاب فرانسوی احمد کامیابی مسک با نام با کرگدن‌های اوژن یونسکو در جهان: آلمان، فرانسه، رومانی، ایران، ژاپن، آمریکا چه کرده‌اند؟ طرف گفتگو بوده‌است.
از جمله گفتگوهای منتشر شدهٔ سمندریان یکی در کتاب نمایش ویراستهٔ نادر ابراهیمی در سال ۱۳۴۶ است.
دیدگاه‌های هنری
حمید سمندریان پروردهٔ تئاتر مدرن اروپا بود. در کارنامهٔ هنری او کارگردانی آثاری از تنسی ویلیامز و آرتور میلر، دو نمایشنامه‌نویس آمریکایی هم دیده می‌شود، اما او در اصل شیفتهٔ تئاتر اروپا بود. نخستین آثاری که پس از پایان تحصیل در آلمان و بازگشت به ایران اجرا کرد، از ژان پل سارتر و اوژن یونسکو و ژان آنوی بودند. اما در میدان گستردهٔ تئاتر اروپا نیز سمندریان به تئاتر آلمانی علاقه داشت. او آثار نمایش‌نامه‌نویسان بزرگ آلمانی زبان را می‌پسندید و در طول سالیان به ترجمهٔ برخی از آن‌ها پرداخت. با ترجمه‌های او درام‌نویسان بزرگی مانند ماکس فریش و فریدریش دورنمات به جامعهٔ هنری ایران معرفی شدند.
حمید سمندریان از همان سال‌های ابتدایی دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی، خودش را به عنوان کارگردانی که بر ادبیات نمایشی اروپا و آمریکا و دانش روز هنر تئاتر تسلط داشت معرفی کرد. او در سبک کارگردانی نیز پیرو مکتب تئاتر آلمان بود. در کارگردانی به نقش بازیگر بسیار اهمیت می‌داد، بیش از هر چیز بر رهایی بازیگر از متن، تسلط او بر صحنه و انضباط سخت تأکید داشت و همین امر، اجراهای او را در آن سال‌ها و در فضای متن‌محور تئاتر ایران بسیار متفاوت کرد.
رویکردهای آموزشی
آورده‌اند که سمندریان در کار با بازیگران اخلاص و صمیمیت داشت و آموزه‌های خود را با دلسوزی و احساس مسؤولیت به شاگردان بی‌شمارش در آموزشگاه‌های هنری ایران منتقل کرد.
وی با دانشجویانش رابطه‌ای نزدیک و صمیمانه برقرار می‌کرد. در اولین روز درس نام ده‌ها دانشجو را به خاطر می‌سپرد. آن‌ها را «تو» خطاب می‌کرد و همگی را به نام کوچک صدا می‌زد. استعداد هر شاگرد را به‌خوبی می‌شناخت، به‌زودی با آن‌ها دوست می‌شد، در جریان زندگی خصوصیشان قرار می‌گرفت و گاه مانند مددکار یا روان‌کاوی مهربان به سخنشان گوش فرامی‌داد.
رویکردهای ترجمه
سمندریان مرد صحنه بود و شاید اگر در ایران زندگی نمی‌کرد، هرگز دست به ترجمه نمی‌زد. او از کمبود متون خوب نمایشی در ایران آگاه بود. بر این اساس، حمید سمندریان از آغاز بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۰ به ترجمهٔ برخی از آثار مورد علاقهٔ خود پرداخت. او تنها می‌توانست از زبان آلمانی ترجمه کند؛ و به ترجمهٔ مکرّر، یعنی ترجمه از روی ترجمه‌هایی به زبان‌هایی غیر از زبان اصلیِ متن، بدگمان بود.
ویژگی اصلی ترجمه‌های سمندریان، زبان تئاتری آن‌هاست. او در تربیت بازیگر به فن بیان بسیار اهمیت می‌داد و طبعاً کارهای نمایشی را به گونه‌ای ترجمه می‌کرد که اجرای متن و ادای گفتگوها برای بازیگران راحت و آسان باشد.
سمندریان خود را نویسنده و ادیب نمی‌دانست. در ویرایش، ترجمه‌های خود همواره از یاری دوستان صاحب‌نظر بهره می‌برد. او برای تنظیم اشعار دو متن نمایشی اش، دایرهٔ گچی قفقازی و ملاقات بانوی سالخورده، از همکاری فروغ فرخزاد استفاده کرد. فروغ در سفر خود به آلمان در اواخر سال ۱۳۳۶ تاحدی زبان آلمانی آموخته بود. او به یاری برادر اش نیز خود قطعاتی از شعر آلمانی را به فارسی ترجمه کرده بود.
حمید سمندریان به‌ویژه به آثار دو نمایش‌نامه‌نویس سوییسی علاقه‌ای ویژه داشت و به ترجمهٔ آثار آنان به زبان فارسی همت گماشت: فریدریش دورنمات (۱۹۲۱–۱۹۹۰) و ماکس فریش (۱۹۱۱–۱۹۹۱).
علاقهٔ سمندریان به دورنمات از زمانی شروع شد که در هامبورگ تحصیل می‌کرد و تنها به آثار نمایشی این نویسنده نیز محدود نمی‌شد. سمندریان گفته‌است: «اولین ترجمهٔ من از آثار دورنمات «قاضی و جلاد» بود که در دوران دانشجویی در آلمان آن را به فارسی برگرداندم و حدود سال ۱۳۷۰ در ایران به چاپ رسید.» قابل ذکر است که اثر یادشده در قالب یک رمان پلیسی است. سمندریان کمابیش تمام نمایش‌نامه‌های مهم دورنمات را به فارسی برگردانده‌است که بیشتر این نمایش‌نامه‌ها را نخست خود او برای تئاتر یا تلویزیون کارگردانی کرد. برخی از آن‌ها را نیز برای تمرین و اجرا در اختیار شاگردان خود گذاشت تا، اگر به حد قابل‌قبولی می‌رسیدند، برای اجرای عمومی به روی صحنه ببرند.
حمید سمندریان به کارهای نمایشی ماکس فریش نیز علاقه داشت و چند نمایش‌نامه او را به فارسی برگرداند.
از دیگر علایق او آثار برتولت برشت بود. میان نمایش‌نامه‌های بی‌شمار برشت، به نظر می‌رسد که حمید سمندریان به نمایش‌نامهٔ «دایرهٔ گچی قفقازی» علاقه‌ای خاص داشت که درونمایهٔ آن از داستان‌های شرقی برآمده‌است. او این نمایش‌نامه را به فارسی ترجمه کرد و آن را به روی صحنه برد.
تأثیر و تأثر
بسیاری از هنرمندان مطرح ایران از شاگردان او محسوب می‌شوند؛ از این جمله: عزت‌الله انتظامی، جواد کاهه، پرویز صیاد، نوذر آزادی، محمدعلی فردین، ایرج راد، گوهر خیراندیش، رضا کیانیان، میکاییل شهرستانی، احمد آقالو، پرویز پورحسینی، گلاب آدینه، مهدی هاشمی، ناصر هاشمی، آتش تقی‌پور، سعید پورصمیمی، مریم معترف، سوسن تسلیمی، امین تارخ، پیام دهکردی، احمد ساعتچیان، محمد رحمانیان، حجت بقایی، محمد یعقوبی، فتحعلی اویسی، فردوس کاویانی، مهران مدیری، پارسا پیروزفر، نوید فرید، شهاب حسینی، بهرام افشاری، محمد عمادالدین، حامد کمیلی، حامد بهداد، شهرام حقیقت دوست، نگار فروزنده، یوسف تیموری، رابعه اسکویی، مجید صالحی، فرزاد حسنی، شهرام عبدلی، قطب‌الدین صادقی، حمید فرخ‌نژاد، الیکا عبدالرزاقی، انوشیروان ارجمند، حسام نواب صفوی، حمید میهن‌دوست، هلیا امامی، بورژین عبدالرزاقی، طهماسبی، هومن برق نورد، محمودرضا رحیمی، آرش دادگر، مجید زارع زاده،.
به باور بسیاری با وجودی که تئاتر نوین ایران توسط عبدالحسین نوشین بنا شده بود ولی در زمان سمندریان جدی‌تر شد. به‌طوری‌که تمام کسانی که از دههٔ ۱۳۴۰ به بعد در زمینه تئاتر در دانشکده‌های تئاتر تهران تحصیل کرده‌اند از شاگردان سمندریان‌اند و در واقع کسی نیست که در عرصهٔ تئاتر ایران کار کند و به نوعی شاگردی وی را نکرده باشد.
از تأثیرات حمید سمندریان در تئاتر ایران این‌ها را برشمرده‌اند:
منش و خلقیات
همکاران قدیمی حمید سمندریان با این‌که او را کارگردانی سخت‌گیر و جدی معرفی می‌کنند، اما در عین حال بر شوخ‌طبعی و مهربانی او تأکید دارند. دوستی و رفاقت او با بازیگران و دیگر عوامل نمایش‌هایش همیشه زبانزد اهالی تئاتر بوده‌است. بسیاری به لبخند سمندریان و احوالپرسی‌های او با دانشجویانش اشاره کرده‌اند و این‌که او همواره با لبخند به دیدار شاگردانش می‌رفته‌است.
بسیاری بر این نکته تأکید دارند که سمندریان در تمام محافل و نشست‌ها جز از تئاتر و دربارهٔ آن از چیزی دیگری صحبت نمی‌کرد. حتی چند روز قبل از درگذشتش از گذشتهٔ تئاتر می‌گفت و مسائل امروزش و اظهار امیدواری کرده بود که اگر عمری باقی باشد، باز هم بتواند یک تئاتر به صحنه بیاورد. اسماعیل شنگله هم که خود را اولین شاگرد حمید سمندریان می‌داند و می‌گوید از سال ۱۳۳۸ که هر دو کارمند ادارهٔ هنرهای دراماتیک بودند با هم دوست شدند و هر روز مسیر خانه تا اداره را پیاده می‌رفتند تا از تئاتر بگویند. شنگله این دیدارها و گفتارها را کلاسی شفاهی برای خود دانست که باعث افزایش اطلاعات او از تئاتر شده و منجر به رفتن شنگله به اتریش و آلمان برای تحصیل در این رشته شد. شنگله یکی از مدرسان آموزشگاه سمندریان نیز بوده‌است.
سمندریان به تئاتر عشق می‌ورزید. وی همواره صحنهٔ تئاتر را خانهٔ خود می‌دانست، تا جایی که در یادداشتی نوشته بود:
انتقادها به سمندریان
سمندریان اعتقادی به نمایش‌نامه‌نویسان ایرانی نداشت و بر آن بود که ایران درام‌نویس ندارد؛ بسیاری به این اندیشهٔ او نکته می‌گیرند.
سمندریان همهٔ نمایشنامه‌های بهرام بیضایی، غلامحسین ساعدی و اکبر رادی را نخوانده بود. او از اکبر رادی تنها روزنهٔ آبی را خوانده بود و معتقد بود اثری است ناموفق. همچنین برخی کارهای بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی را تا حدّی قابل نمایش و موفق می‌دانست.
سمندریان از آغاز فعالیت‌های تئاتریش در دههٔ ۱۳۴۰ هرگز حاضر به نمایش آثار نمایش‌نامه‌نویسان ایرانی نشد. به اعتقاد او تاریخ ایران یکسره فاقد هنری به نام تئاتر بوده‌است. او در گفتگویی در دههٔ ۱۳۵۰ در پاسخ به پرسنده که می‌پرسد آیا هنوز هم نمی‌خواهد نمایشنامه‌ای ایرانی به صحنه ببرد، قاطعانه پاسخ می‌دهد: «به هیچ وجه.» سمندریان مُصِر بود تا تئاتر مغرب‌زمین را در ایران پیاده کند. او معتقد بود کمک کردن به تکامل و جهت‌یابی نمایشنامه‌نویسان ایرانی نیاز به پذیرش کمک و روح قبول انتقاد و تعاون دارد؛ در حالی که به باور او هنوز چنین روحیه‌ای در ایران وجود نداشت.
سمندریان در گفتگوی دیگری وضعیت تئاتر ایران را نامناسب دانسته بود. او از نسل تحصیل‌کرده‌هایی بود که به ایران آمد و تمام‌قد در برابر موج تجربه‌هایی ایستاد که قصد داشتند ایران را صاحب تئاتر خاص خود کنند و در آن زمان به این کوشش‌ها «تئاتر ملی» می‌گفتند. به باور سمندریان هر نوع تلاش برای به صحنه بردن نمایشنامهٔ ایرانی یکسر بیهوده بود. با این وجود او حس تحقیری نسبت به «تئاتر ملی» نداشت، بلکه فقط به گفتهٔ خودش برای آن متأسف بود. سمندریان می‌گفت:
یادمان‌ها و یادبودها
در تاریخ شنبه ۸ اسفند ۱۳۸۸ و با همت معاونت اجتماعی شهرداری تهران و با حضور محمدباقر قالیباف، شهردار وقت تهران، تماشاخانهٔ شمارهٔ دو ایرانشهر در خانهٔ هنرمندان ایران به پاس یک عمر حضور هنری حمید سمندریان به نام این چهرهٔ نامدار عرصهٔ هنر ایران نامگذاری شد. هم‌زمان با این اتفاق نمایشگاهی از پوستر نمایش‌های سمندریان در طول سال‌ها کارگردانی نیز در خانهٔ هنرمندان برپا شد و آن‌طور که محمدباقر قالیباف گفت، قرار بر این شد که تندیس این هنرمند هم در «تماشاخانهٔ سمندریان» نصب شود. همچنین شهردار تهران از نمایشگاه پوستر و کاریکاتور سمندریان دیدن کرد و برای اجرای نمایش گالیله که سمندریان قرار بود اجرا کند، قول همکاری داد. علاوه بر این‌ها، در این روز از کتاب «این صحنه خانهٔ من است» سمندریان نیز رونمایی شد.
آکادمیِ حمید سمندریان
آکادمیِ حمید سمندریان پس از درگذشتِ حمید سمندریان با حضورِ پسرش به کار ادامه داد.
یرتسوو
یرتسوو (به لاتین: Yertsevo) یک روستا در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
شارل بوآیه
شارل بوآیه (زاده ۲۸ اوت ۱۸۹۹ - درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۷۸) بازیگر فرانسوی است که در بیش از هشتاد فیلم در بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۷۶ ایفای نقش کرده‌است.
او پس فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ تئاتر پا به عرصهٔ نمایش گذاشت و در دههٔ ۳۰ میلادی موفقیت‌هایی کسب کرد.
السیء
السیء  نام روستایی از توابع شهرستان خصب در شبه‌جزیره و استان مسندم در کشور پادشاهی عمان است. روستایی زیبا وکوهستانی که در ارتفاع ۹۰۰ متری سلسلهٔ کوه حجر واقع شده‌است. این روستا در روی تپه‌ای بلند قرار دارد. جغرافیای طبیعی  روستای السیء  بدلیل وجود زنجیره کوه حجر بر فراز «روستای السیء»، این روستا یکی از روستاههای زیبای منطقه مسندم می‌باشد. دارای چشمه‌ها و قناتهای متعددی است وشبهای بسیار زیبا وخنکی دارد، در قسمت شرقی روستا آثار قلعه‌ای وجود دارد که تاریخش به دوران حکم «پرتغالیها» بر می‌گردد.
شارل بوآیه
جوایز
بوآیه چهار بار نامزد دریافت جایزه آکادمی برای بهترین بازیگر مرد شد.
السیء
جمعیت
جمعیت آن ۶۹ نفر (۸ خانوار) است که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. پیشهٔ مردم روستا ماهی گیری است.
امامزاده عبدالخیر
امامزاده عبدالخیر مربوط به دوره صفوی و در شهرستان ابهر روستای قروه واقع است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ورتو (تلفن همراه)
ورتو یک تولیدکننده گوشی تلفن همراه انگلیسی بود، که گوشی‌های بسیار لوکس و دست‌ساز را تولید می کرد، ورتو توسط شرکت فنلاندی نوکیا در سال ۱۹۹۸ تأسیس گردید که در اکتبر ۲۰۱۲ به گروه سهامداران مطرح «EQT VI» فروخته و واگذار شد، گفته شده بود مبلغ اعطایی EQT برای ورتو ۲۰۰ میلیون دلار بوده‌است که تأیید نشد. این شرکت تا به حال توانسته توجه حدود ۳۵۰٬۰۰۰ مشتری را به محصولات خود جلب کند. ورتو حدود ۵۰۰ مدل مختلف کالا دارد که تقریبا ۷۰ مدل از گوشی‌ های این شرکت در آسیا و روسیه و خاورمیانه از توجه ویژه کاربران و محبوبیت خاص مصرف کنندگان برخوردار است.
و شرکتی به اسم ارد orod کپی این گوشی ها را با رنج قیمتی فوق العاده کمتر میزند.
کلاک (لواسان)
کلاک یکی از آبادی‌های لواسان کوچک در بخش لواسانات شهرستان شمیران استان تهران بود که در سال ۱۳۸۲ با انجام توافق شهرداری لواسان و مالکان و بر اساس درخواست مالکان به شهر لواسان الحاق گردید. و یکی از محله‌های حوزه شهر لواسان شد که در قالب یک شهرک ویلائی است. کلاک در ۲ کیلومتری مشرق محله گلندوک شهر و مجاور محله‌های نجارکلا، ناران و سید پیاز و مشرف به سد لتیان و روبه‌روی کوه زینکوه قرار دارد. قبل از انقلاب اسلامی ایران تحت مالکیت برادران ضرغامفر قرار داشت و ساکنین آن همگی رعیت بودند که بعد از انقلاب به تملک افراد دیگری درآمده‌است. کلاک را رودخانه افچه و قنات آن مشروب می‌سازد. سکنه‌اش در فرهنگ جغرافیایی ایران (سال ۱۳۵۶ شمسی) ۱۰۸ تن و در فرهنگ آبادیهای کشور ۲۱ تن در ۹ خانوار نوشته شده‌است که در حال حاضر سکنه بومی ندارد. اراضی کلاک به صورت پهنه‌ای جلگه‌ای است که در گذشته گندم‌زار و جوزار آبی و دیمی داشته و محصولاتش غلات و بن‌شن و میوه‌اش سیب و گیلاس بوده‌است. کلاک و کلات و کلاً در لغت به یک معنی است و در زبان پارسی پهلوی به معنای قلعه است.
زمینهای کلاک پس از توافق با شهرداری لواسان به حوزه شهری لواسان ملحق شده و به قطعات حداقل ۲ هزار متری و پروانه ساختمانی مسکونی روی کلیه قطعات تفکیکی با تراکم ۱۰ درصدی در ۳ طبقه جمعاً ۶۰۰ متر مربع که تحت شرایطی قابل افزایش تا ۹۰۰ مترمربع است، تفکیک گردید. مالکان کلاک پس از الحاق کلاک به حوزه شهری لواسان، با احداث دیوار در گرداگرد کلاک آن را به یک شهرک ویلایی امن که خیابان بندی منظم و فضاسازی زیبائی دارد، تبدیل نمودند که در آینده ای نزدیک به صورت یک شهرک مدرن ویلائی بسیار زیبا در خواهد آمد.
محاکمه شهردار سابق لواسان
دادستانی تهران به جهت اینکه شهردار سابق لواسان الحاق و تفکیک اراضی کلاک لواسان را بدون مجوز شورای شهرسازی تصویب کرده بود، برایش کیفرخواستی صادر نمود که موجب احضار وی به دادگاه شد. به گزارش خبرنگار قضایی فارس، ذبیحی‌زاده نماینده دادستان در ادامه دفاع از کیفرخواست صادره علیه متهم «ی. د» مبنی بر تضییع حقوق دولت ناشی از اهمال به مبلغ ۵۰۰ میلیارد تومان و همچنین تفکیک بخشی از اراضی کلاک لواسانات به قطعات ۲ هزار متری بر خلاف مصوبه شورای عالی امنیت ملی در جایگاه قرار گرفت و اظهار داشت: شهردار لواسان و مالکان پلاک ثبتی موسوم به کلاک، توافق کردند در قبال دریافت ۵۰ درصد مساحت اراضی مذکور نسبت به الحاق به محدوده قانونی و تفکیک به قطعات ۲ هزار متری و اعطای مجوز ساخت ۶۰۰ و ۹۰۰ متری از طریق شورای اسلامی شهر لواسان اقدام کنند که انجام توافق شهرداری بر مبنای مباحث مطروحه در جلسه اول بهمن‌ماه سال ۸۲ حدود ۵۰ روز قبل از تنظیم توافق‌نامه صورت گرفته‌است. شورای شهر لواسان و کمیسیون ماده ۵ قانون تشکیل شورای شهرسازی و معماری، مفاد توافق‌نامه را تصویب کرده اما از آنجایی که ورود و الحاق اراضی موضوع توافقنامه به محدوده شهر لواسان به خاطر لحاظ مغایرت‌های اساسی با طرح جامع آن شهر قانوناً مستلزم طرح در شورای شهرسازی و معماری بوده، با طرح این موضوع در شورا در تاریخ ۳ دی‌ماه ۸۶ الحاق این اراضی از سوی کمیسیون ماده ۵ و از جمله اراضی کلاک مورد موافقت قرار نگرفته بود.
کنعان
کنعان (سامی شمال‌غربی: knaʿn؛ زبان فنیقی: Kenāʿan; כְּנַעַן؛ یونانی: Χανααν؛ كَنْعَانُ) تمدنی سامی‌زبان در خاور نزدیک باستان در هزاره دوم پیش از میلاد بود. این نام در تنخ بارها به کار رفته و حدوداً برابر سرزمین شام، به خصوص جنوب آن، است و مناطقی چون فنیقیه، فلیسطیه و اسرائیل و مناطقی دیگر بخش‌هایی از آن محسوب شده‌اند. امروزه اسرائیل، لبنان، اردن، سوریه و اراضی فلسطین قسمت‌هایی از کنعان را در خاک خود دارند.
این منطقه در دورهٔ عمارنه در پایان عصر برنز اهمیت ویژه‌ای داشته چرا که محل پیوند روابط امپراتوری‌های باستانی مصر، هیتی و آشور بوده‌است. نام کنعان در نوشته‌های مربوط به هزارهٔ چهارم پیش از میلاد آمده‌است و بعدها در نامه‌های عمارنه به صورت کیناحو (Kinaḫḫu) ذکر می‌شود. این در حالی است که منابع پادشاهی نوین مصر به عملیات نظامی متعدد در کا-نا-نا (Ka-na-na) اشاره شده‌است. در متون مصر باستان کاربرد منطقهٔ کنعان معمولاً اشاره به منطقهٔ راهزنان و دزدان و در قالب کابرد معانی منفی و اشاره به «منطقه راهزنان» دارد. ریشه‌شناسی کلمهٔ کنعان مشخص نیست.
در کتب دوم تا پنجم تنخ که به تورات نیز موسومند، موسی بنی‌اسرائیل را به سمت ارض موعود که در کنعان واقع است، رهبری می‌کند اما خود پیش از رسیدن به مقصد می‌میرد. در کتاب یوشع، ششمین کتاب تنخ که حاوی روایت فتح کنعان توسط بنی‌اسرائیل است، از «کنعانیان» به عنوان یکی از گروه‌هایی که توسط بنی‌اسرائیل نابود شده‌اند، یاد شده‌است. با این وجود، برخلاف این روایات، یافته‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که بنی‌اسرائیل در واقع خود در ابتدا کنعانی بوده‌اند، خدایان کنعانی مثل ال را می‌پرستیدند و میان فرهنگ اسرائیلی و کنعانی هم‌پوشانی زیادی وجود داشته‌است و باستان‌شناسان موفق نشده‌اند هیچ اثری از خروج بنی‌اسرائیل از مصر بیابند. در منابع یونان باستان از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، فنیقی‌ها «کنعانی» نامیده شده‌اند. بعد از مهاجرت کنعانی‌زبانان به کارتاژ، کارتاژی‌ها در دوران باستان متأخر خود را کنعانی می‌نامیدند.
ریشه نام
ریشه شناسی نام کنعان نامشخص است. توضیح اولیه این اصطلاح را از ریشه سامی کن (knʿ) مشتق می‌کند، که معنای «پایین بودن، متواضع، سرکوب شده» می‌دهد. برخی از محققان عقیده دارند که این کلمه به معنای «سرزمین‌های پایین» است، که در تضاد با واژهٔ آرامی است که به معنای «سرزمین‌های بلند» می‌دهد. دیگر محققان پیشنهاد کرده اند که به معنای «تسلیم» به عنوان نام استان مصر در شام بوده و به نامی مشابه به استان گل ناربونی تبدیل شده است (اولین مستعمره رومی در شمال آلپ که به پروانس تبدیل شد).
پیشنهاد جایگزینی که توسط افرایم آویگدور اسپایسر در سال ۱۹۶۳ ارائه شد که ریشه این کلمه از اصطلاح هوریانی‌ "کیناهو" (Kinaḫḫu) گرفته شده است که ظاهراً به رنگ ارغوانی اشاره دارد، به طوری که «کنعان» و «فنیقیه» مترادف خواهند بود. به نظر می رسد الواح یافت شده در شهر هوریایی نوزی در اوایل قرن بیستم از اصطلاح "کیناهونو" (Kinaḫnu) به عنوان مترادف رنگ قرمز یا ارغوانی استفاده می کنند که به سختی توسط حاکمان کاسی بابل از نرم‌تنانی مانند صدف فرفری در اوایل ۱۶۰۰ قبل از میلاد و در سواحل مدیترانه توسط فنیقی ها از محصول جانبی شیشه سازی تولید می‌شد. پارچه بنفش نیز به کالای صادراتی مشهور کنعانی تبدیل شده بود که در سفر خروج نیز اشاره شده است. همچنین به نظر میرسد در گذشته رنگها بر اساس محل منشأ خود نامگذاری شده باشند. نام "فنیقیه" با کلمه یونانی "بنفش" مرتبط است، ظاهراً به همان محصول اشاره دارد، اما به سختی می توان با قاطعیت بیان کرد که آیا کلمه یونانی از این نام آمده است یا برعکس. پارچه بنفش صور (در فنیقیه) بسیار شناخته شده بود و در میان رومیان با اشراف و سلطنت مرتبط بود. با این حال، به گفته رابرت دروز، پیشنهاد اسپایزر درباره منشاء نام کنعان، به طور کلی کنار گذاشته شده است.
تاریخ
عصر مس‌سنگی (۴۵۰۰–۳۵۰۰ ق‌.م) موج مهاجرتی به نام فرهنگ غسولینی در حدود ۴۵۰۰ سال قبل از میلاد وارد کنعان شدند. آنها از وطن ناشناخته خود سنت کار با فلز را به این منطقه آوردند. این آغاز دوران مس‌سنگی در کنعان است. آنها مسگرهای متخصصی بودند. در واقع کار آنها پیشرفته ترین تکنولوژی فلزی در دنیای باستان بود. کار آنها شبیه به مصنوعات فرهنگ متاخر مایکوپ است. برخی از محققان به این عقیده رسیده‌اند که فرهنگ غسولینی و مایکوپ دو شاخه از یک سنت اصلی فلزکاری را نشان می دهند. معدن مس اصلی غسولینی ها در وادی فينان بود. آنها همچنین مجسمه هایی به شکل ویولن، شبیه به مجسمه های فرهنگ کیکلادی در بارک در بین النهرین شمالی ایجاد کردند. تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان داد که غسولینی ها متعلق به هاپلوگروپ جی-ام۱۸۴ بودند.
پایان دوره مس‌سنگی شاهد ظهور سکونتگاه شهری عین اشور در سواحل جنوبی مدیترانه بود.
اوایل عصر برنز (۳۵۰۰–۲۰۰ ق‌.م) در اوایل عصر برنز، مکان‌های مانند ابلا توسعه یافتند که تا سال ۲۳۰۰ قبل از میلاد به امپراتوری اکدی سارگون بزرگ و نارام سین اکد مستقر در بین‌النهرین ادغام شد. ارجاعات سومری به مار-تو ("خیمه نشینان"، بعدها عمورو، یعنی عموری‌ها) در غرب رود فرات مربوط به زمان قدیمی تر از سارگون است که حداقل به زمان سلطنت پادشاه سومری، اينشاكوشانا پادشاه اوروک می رسد. یک لوح به لوغال انی موندو، پادشاه اولیه سومری اشاره می کند که در این منطقه تسلط داشته است، اگرچه این لوح اعتبار کمتری در نظر گرفته می شود زیرا قرن ها بعد از زمان مورد اشاره به وجود آمده است.
عموری‌ها در تل هازور، کادش و جاهای دیگر در امورو (سوریه) در شمال و شمال شرق با کنعان هم مرز بودند. فروپاشی امپراتوری اکد در سال ۲۱۵۴ قبل از میلاد شاهد ورود مردمی بود که از ظروف خربت الكرک (سفال) استفاده می کردند، که در اصل از کوه های زاگرس ایران آمده بودند. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای نشان داد که بین ۲۵۰۰ تا ۱۰۰۰ قبل از میلاد، جمعیت های زاگرس عصر مس‌سنگی و قفقاز عصر برنز به شام ​​جنوبی مهاجرت کرده‌اند.
اولین شهرها در جنوب شام در این دوره به وجود آمدند. مقرهای اصلی عین اشور و تل مگیدو بودند. این پیش کنعانیان با سایر مردمان جنوب خود مانند مصر، و شمال آسیای صغیر (هوری‌ ها، حتی ها، هیتی‌ ها، لووی ها) و بین‌النهرین (سومر، اکد، آشور) در تماس منظم بودند، روندی که در عصر آهن نیز ادامه یافت. پایان این دوره با رها شدن شهرها و بازگشت به سبک زندگی مبتنی بر روستاهای کشاورزی و گله داری نیمه عشایری مشخص شد، اگرچه تولید صنایع دستی تخصصی ادامه یافت و مسیرهای تجاری باز ماند. از نظر باستان شناسی، ایالت اوگاریت در اواخر عصر برنز (در راس شمرا در سوریه) اساساً کنعانی در نظر گرفته می شود، حتی اگر زبان اوگاریتی آن متعلق به گروه زبان های کنعانی نباشد.
ارجاع مورد مناقشه به ارباب گا-نا-نا در الواح سامی ابلا از آرشیو تل مردیخ توسط برخی از محققین به ذکر خدای داگون با عنوان "رب الکنعان" تفسیر شده است. اگر درست باشد، این نشان می‌دهد که ابلیان تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد از وجود کنعان آگاه بودند. جاناتان توب بیان می‌کند که اصطلاح گا-نا-نا ممکن است ارجاع هزاره سوم به کنعانیان را ارائه دهد، در حالی که در همان زمان بیان می‌کند که اولین اشاره قطعی به کنعان، در قرن ۱۸ قبل از میلاد است.
عصر برنز میانه (۲۰۰–۱۵۵۰ ق‌.م)
داش‌آکل (فیلم ۱۳۹۶)
داش‌آکل فیلمی کارگردانی و تهیه‌کنندگی محمد عرب و نویسندگی منصور براهیمی محصول ۱۳۹۶ است.
کنعان
تاریخ
در این دوره شهرنشینی بازگشت و این منطقه بین شهرهای کوچک تقسیم شد که به نظر می رسد مهم ترین آنها هازور بوده است. بسیاری از جنبه های فرهنگ مادی کنعانیان اکنون منعکس کننده نفوذ بین‌النهرین بود و کل منطقه به شدت در یک شبکه تجارت بین المللی گسترده ادغام شده بود.
داش‌آکل (فیلم ۱۳۹۶)
خلاصه داستان
فیلم سینمایی داش‌آکل برگرفته از کتاب سه قطره خون (مجموعه داستان کوتاه) اثر صادق هدایت رابطهٔ عاشقانه ای را روایت می‌کند که «لوطیان» و «قداره کشان» آواز عشق «مرجان» را هنوز بعد از سال‌ها روایت می‌کنند. فیلمنامه‌ای به قلم «منصور براهیمی» با نگاه نو به سینمای نوستالژیک ایران. ماجرای قهرمانی‌ها و مردانگی و صداقت «داش آکل» را همهٔ مردم شیراز می‌دانند. یک حاجی شیرازی که زمانی با او همسفر بوده و فضایل نیک داش آکل را می‌دانسته قبل از مرگش وصیت می‌کند که داش آکل به کارهای زندگی و املاک او رسیدگی کند.
کنعان
تاریخ
در اوایل سلطنت نارام سین اکد (حدود ۲۲۴۰ پیش از میلاد) عمورو به همراه سوبارتو/آشور، سومر و ایلام یکی از "چهار محله" اطراف اکد نامیده می شد. سلسله‌های عموری در بسیاری از بین‌النهرین از جمله در لارسا، ایسن و بابل (تأسیس در سال ۱۸۹۴ قبل از میلاد)، تسلط یافتند. بعدها، عمورو به اصطلاح آشوری/اکدی برای داخل جنوب و همچنین برای کنعان شمالی تبدیل شد. در این زمان به نظر می رسید که منطقه کنعانی بین دو کنفدراسیون‌ تقسیم شده، یکی در تل مگیدو در دره مرج ابن عامر، و دومی در شمال شهر کادش در رودخانه اورونتس. یکی از رهبران عموری‌ به نام سومو آبوم در سال ۱۸۹۴ قبل از میلاد بابل را به عنوان یک دولت‌شهر مستقل تأسیس کرد. یکی از پادشاهان عموری بابل، حمورابی (۱۷۵۰-۱۷۹۲ قبل از میلاد)، اولین امپراتوری بابلی را تأسیس کرد که فقط تا زمان حیات او دوام آورد. پس از مرگ او، عموری‌ها از آشور رانده شدند، اما تا سال ۱۵۹۵ قبل از میلاد، اربابان بابل باقی ماندند، که بعدا هیتی‌ها ها آنها را بیرون کردند.
داش‌آکل (فیلم ۱۳۹۶)
منابع
نقد فیلم داش آکل
کنعان
تاریخ
داستان نیمه تخیلی سینوهه افسر مصری به نام سینوهه را توصیف می کند که در زمان سلطنت سنوسرت یکم (حدود ۱۹۵۰ قبل از میلاد) در منطقه "رتجنو علیا" و "فنخو" فعالیت های نظامی انجام می دهد. اولین گزارش مصر از لشکرکشی به منتو، رتجنو و شکیم (شِچِم) کتیبه سبِک‌خو است که تاریخ آن به سلطنت سنوسرت سوم (حدود ۱۸۶۲ ق.م) می‌رسد. نامه‌ای از موت‌بصیر به شمشی-ادد یکم (حدود ۱۸۰۹–۱۷۷۶ قبل از میلاد) از امپراتوری آشور کهن (۲۰۲۵–۱۷۵۰ قبل از میلاد) ترجمه شده است: «در رحیسوم است که راهزنان (habbatum) و کنعانیان (Kinahnum) واقع شده اند». ابین نامه در سال ۱۹۷۳ در خرابه های ماری، توسط یک پاسگاه آشوری در آن زمان در سوریه کشف شد. ارجاعات منتشر نشده دیگر به کیناهنوم (Kinahnum) در نامه های ماری به همین قسمت اشاره دارد. اینکه آیا اصطلاح کیناهنوم به مردم منطقه خاصی اشاره دارد یا به مردمی با منشأ خارجی مورد مناقشه قرار گرفته است، به طوری که رابرت دروز بیان می کند که "اولین اشاره قطعی به خط میخی" به «سرزمین کنعان» در مجسمه ادریمی (قرن ۱۶ قبل از میلاد) از آلاله در سوریه مدرن یافت می شود. پس از قیام مردمی علیه حکومت ادریمی پادشاه آلاله، ادریمی به همراه بستگان مادرش مجبور به پناه بردن به «سرزمین کنعان» می‌شود و در آنجا برای باز پس گیری شهرش آماده حمله نهایی می‌شود. در حدود سال ۱۶۵۰ قبل از میلاد، کنعانیان به دلتای نیل شرقی حمله کردند. آنها که در آنجا به قدرت غالب تبدیل شدند، در میان مصریان به عنوان هیکسوس شناخته شدند. در کتیبه‌های مصری، عمار و آمورو (عموری‌ها) به‌طور دقیق در ناحیه شمالی‌تر کوهستانی شرق فنیقیه به کار می‌روند که تا رود عاصی امتداد دارد.
کاوش‌های باستان‌شناسی در تعدادی از مکان‌ها که بعداً به عنوان کنعانی شناخته شدند، نشان می‌دهد که رونق منطقه در این دوره عصر برنز میانه تحت رهبری شهر حزور که حداقل در بیشتر دوره‌ها به مصر خراج می‌داده، به اوج خود رسید. در شمال، شهرهای یمحاض و قطنا، هژمون‌های کنفدراسیون‌های مهم بودند. همچنین به نظر می‌رسد که حزور کتاب مقدس، شهر اصلی ائتلاف دیگری در جنوب بود.
اواخر عصر برنز (۱۵۵۰–۱۲۰۰ ق‌.م) در اواخر عصر برنز، بخش‌هایی از کنعان و جنوب غربی سوریه خراج‌گزار فراعنه مصر شد. با این حال تسلط مصریان پراکنده بود، ولی به اندازه کافی قوی نبود که از شورش‌های مکرر محلی و مبارزات بین‌شهری جلوگیری کند. مناطق دیگری مانند شمال کنعان و شمال سوریه در این دوره تحت حکومت آشوری ها قرار گرفت.
موسیقی‌ای که توسطش به قتل برسید
موسیقی‌ای که توسطش به قتل برسید (به صورت ترجمه تحت‌اللفظی: موسیقی‌ای که به قتل می‌رساند) عنوان یازدهمین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی امینم است. این آلبوم در تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۲۰ توسط افترمث، اینتراسکوپ رکوردز و شیدی رکوردز بدون هیچ اطلاع قبلی‌ای همانند آلبوم قبلی او، کامی‌کازه (۲۰۱۸) منتشر شد. این آلبوم توسط آهنگسازان متعددی تهیه شده‌است که از آنها می‌توان به دکتر دره، امینم، د آلکمیست و مارک باتسون اشاره کرد. هنرمندان مهمان در این مجموعه بلک ثوت، کیو تیپ، جویس ورلد، اد شیرن، یانگ ام. اِی، اسکایلر گری، دان تولیور، اندرسون. پاک و رویس دا۹'۵ هستند. نام این آلبوم از تنها آلبوم موسیقی کارگردان مشهور و معروف آلفرد هیچکاک اقتباس شده‌است. این آلبوم تا به امروز توانسته‌است از مرز ۱ میلیارد استریم در اسپاتیفای بگذرد. این آلبوم تنها آلبومی است که در سال ۲۰۲۰ موفق به کسب گواهی گُلد شده‌است. در ۱۸ دسامبر سال ۲۰۲۰، یک نسخه دیلوکس از آلبوم، تحت عنوان موسیقی‌ای که به قتل می‌رساند-ساید بی منتشر شد. مشابه دو آلبوم قبلی امینم، بدون اعلام قبلی منتشر شد. این آلبوم حاوی یک دیسک ج با شانزده قطعه جدید است که با حضور مهمانانانی از جمله اسکایلر گری، دکتر دره، اسلای پایپر و وایت گلد ضبط شده‌است. انتشار این آلبوم با موزیک ویدئوی "Gnat" به کارگردانی کول بنت همراه بود.
آلفرد هیچکاک
عنوان و کاور آلبوم Music to be Murdered By امینم در واقع از آلبومی به همین نام از کارگردان بزرگ ژانر معمایی و دلهره آور یعنی آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcock) و جف الکساندر (موزیسین) الهام گرفته شده که در کاور آن هیچکاک با یک هفت‌تیر و تبر دیده می‌شود. خود ام در صفحه اینستاگرامش نوشت: الهام گرفته شده از استاد، عمو آلفرد! عنوان آلبوم به معنای موسیقی‌ای که به قتل می‌رساند، هست و کاملاً با طبیعت شوم و خونین یازدهمین آلبوم استودیویی امینم مطابقت دارد. آلفرد هیچکاک و جف الکساندر این آلبوم را در سال ۱۹۵۸ منتشر کردند و در واقع شامل آهنگ‌هایی است که در کارهای سینمایی بزرگ هیچکاک از آن‌ها استفاده شده. تِرک‌های ۴ و ۲۰ میان‌پرده (Interlude) و گفتار پایانی (Outro) آلبوم، در واقع مونولوگی از هیچکاک هستند که از همان آلبوم سال ۱۹۵۸ سمپل شدند.
آهنگ گودزیلا و شکستن رکورد آهنگ رپ گاد
در آهنگ گودزیلا امینم موفق شد باری دیگر رکورد سریع‌ترین رپ جهان را بشکند. امینم در این آهنگ در ۳۰ ثانیه ۳۹۹ واژه (به اصطلاح رپرها سیلاب) را رپ می‌کند که معادل ۱۱٫۳ واژه در هر ثانیه که او پیش‌تر موفق شده بود در ترانه رپ گاد در مدت زمان ۱۵ ثانیه ۹۷ واژه را رپ کند.
بیشترین فروش آلبوم
امینم در چارت آلبوم‌های جهان پرفروش‌ترین آلبوم‌ها را دارد. او ۱۱ آلبوم استودیویی دارد که ۱۰ تا از آنها بیشترین فروش را داشته و اول شده‌اند. امینم تنها هنرمندی است که ۱۰ آلبوم او در صدر اول جدول فروش قرار گرفته‌اند. پیش تر امینم با ۹ آلبوم برتر در این زمینه با کانیه وست در این جایگاه قرار داشتند که این آلبوم فروش بیشاز ۲۷ میلیون نسخه در هفته اول را داشت.
موسیقی‌ای که توسطش به قتل برسید ساید- بی (نسخه دیلوکس)
در ۱۸ دسامبر سال ۲۰۲۰، یک نسخه دیلوکس از آلبوم، تحت عنوان موسیقی‌ای که به قتل می‌رساند-ساید بی منتشر شد. مشابه دو آلبوم قبلی امینم، بدون اعلام قبلی منتشر شد. این آلبوم حاوی یک دیسک ج با شانزده قطعه جدید است که با حضور مهمانانانی از جمله اسکایلر گری، دکتر دره، اسلای پایپر و وایت گلد ضبط شده‌است. انتشار این آلبوم با موزیک ویدئوی "Gnat" به کارگردانی کول بنت همراه بود.
انتقادات از آلبوم
امینم این آلبوم را در جهت مبارزه با آزادی اسلحه در ایالات متحده آمریکا و تروریسم منتشر کرده‌است. در قطعهٔ «ناسازگار» او به حملات ۱۱ سپتامبر اشاره کرده و خودش را با افرادی مثل روح‌الله خمینی، صدام حسین و سلمان رمضان عبیدی (بمب‌گذار کنسرت سال ۲۰۱۷ آریانا گرانده) مقایسه می‌کند.
پس از آن‌که امینم ویدئویی از «ناسازگار» را در توئیترش منتشر کرد، ترانه با انتقاد گستردهٔ کاربران شبکه‌های اجتماعی مواجه شد و بسیاری به‌خاطر آنچه که «تمسخر بمب‌گذاری منچستر آرنا» می‌دانستند او را سرزنش کردند.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه
تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه نماینده کشور فرانسه می باشد که زیر نظر فدراسیون فوتبال فرانسه فعالیت می کند. مسابقات تیمی زیر ۱۸ سال فقط برای شرکت در مسابقات دوستانه و تورنمنت هایی مانند Lafarge Foot Avenir و Taça do Atlântico رقابتی نیست. این تیم به عنوان یک تیم پشتیبان برای تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال فرانسه فعالیت می‌کند. فرانسه دو بار در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ به عنوان قهرمانی فوتبال زیر ۱۸ سال یوفا در اروپا رسیده است.
ورننبرگ، جورجیا
خصوصیات
ورننبرگ ۰٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۲۲ نفر جمعیت دارد و ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قطار سلطنتی کنیدین پسیفیک
قطارسلطنتی کنیدین پسیفیک یک قطار توریستی مشهور در کانادا است.
میرکو وتاوا
میرکو وتاوا بازیکن فوتبال و هافبک اهل آلمان است که از سال ۱۹۷۹ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان بوده‌است. وی در ۵ بازی ملی حضور داشته است و آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۸۱ میلادی انجام داد. میرکو وتاوا در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
قطار سلطنتی کنیدین پسیفیک
گشت
گشت این قطار گردشگری در مسیر ۱۰۵۰ کیلومتری اجرا شده و به مدت ۶ روز و پنج شب به طول می‌انجامد. بخش عمده‌ای از این خط سیر در سالهای پایانی قرن نوزدهم ساخته شده و دارای جاذبه‌های گردشگری شامل، عبور از رودخانه‌ها و پارکهای حیات وحش و کوهها و گردنه‌های پیچ در پیچ راکی است. جالب‌ترین نقطه سفر، پرت شدن طبیعی بوفالوها در هنگام کوچ سالانه از پرتگاه مک‌لود است.
مسافران مشهور
معروفترین کسانی که با این قطار سفر کرده‌اند، ملکه الیزابت و لرد ادینبرو (۱۹۵۱)، وینستون چرچیل و خانواده‌اش(۱۹۴۳) و مکنزی کینگ (۱۹۴۳) بوده‌اند.
استیسی هایدوک
استیسی هایدوک (Stacy Haiduk؛ زادهٔ April 24, 1968) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
آلاداغ، آدانا
الاداگ، ادنا (به لاتین: Aladağ, Adana) یک سکونتگاه مسکونی در ترکیه است که در استان آدانا واقع شده‌است.
خصوصیات
الاداگ ۹۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کلاک
کَلاک ممکن است به یکی از موارد زیر اطلاق شود:
مایکل رلف
مایکل رلف (Michael Relph؛ February 16, 1915 – 1915:2:16, September 30, 2004) کارگردان فیلم و تهیه‌کننده اهل بریتانیا بود.
صولی‌محله
صولی‌محله، روستایی از توابع بخش حویق شهرستان طوالش در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان حویق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۵ نفر (۹۸خانوار) بوده‌است.
کایرا
کایرا (به لاتین: Kyra, Cyprus) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده‌است.
خصوصیات
کایرا ۳۸۶ نفر جمعیت دارد.
داود رحمانی
داود رحمانی (۱۳۲۴ – ۲۸ مهر ۱۴۰۰) معروف به حاج داود، نخستین رئیس زندان قزل‌حصار تهران بعد از انقلاب ۵۷ ایران بود.
زندگی‌نامه
وی متولد سال ۱۳۲۴ در خیابان شهباز (هفده شهریور) در شرق تهران بود. در حوالی همان محل تولد خود به آهنگری اشتغال داشت. پس از انقلاب وارد کمیتهٔ انقلاب شد و سپس به واسطهٔ آشنایی با سید اسدالله لاجوردی، دادستان تهران در آن زمان، به ریاست زندان قزل‌حصار رسید.
شکنجه‌های عمومی
حاج داود در سال ۱۳۶۲ شیوهٔ شکنجهٔ قبر (یا قیامت، تخت، تابوت، جعبه، دستگاه) را ابداع می‌کند، روشی که در آن زندانی در میان تخته‌های نئوپان که از سه طرف او را احاطه کرده‌اند (به طول ۲ متر و عرض و ارتفاع حدود ۸۰ سانتیمتر)، با چشم‌بند و در سکوت مطلق – که در هنگام غذا خوردن هم نمی‌بایست صدای برخورد قاشق با ظرف به گوش می‌رسید- به صورت مستمر و بدون هیچ گونه تماسی با سایر زندانیان باید در یک حالت می‌نشستند. این شکنجهٔ طاقت فرسا بسته به مقاومت زندانی ادامه می‌یافت تا زمانی که مقاومت او بشکند و حاضر به اعلام انزجار علیه گروه و دوستان خود باشد. در مورد زندانیان مقاوم تر این زمان آنقدر ادامه دارد که بسیاری از قربانیان آن سلامت روحی و روانی خود را برای همیشه از دست می‌دهند. در تمام مدت از بلندگوها، سخنرانی‌های مذهبی، اذان، قرآن یا بعدترها مصاحبه افرادی که بریده بودند، پخش می‌شود. در این شکنجه، هدف تحت اختیار گرفتن تمامی حواس و تحرک زندانی و به طبع آن تمامی تفکر و ارادهٔ او است و در حالی حس شنوایی زندانی این مطالب را دریافت می‌کند، که حواس دیگر او کاملاً محدود شده و تحت اختیار شکنجه گر هستند. شهرنوش پارسی‌پور، نویسندهٔ ایرانی، از افرادی است که در بهار سال ۱۳۶۳ قیامت را تجربه کرده‌است. او در کتاب «خاطرات زندان» می‌نویسد که شخص حاج داود به او می‌گوید، باید به «دستگاه» برود، نامی که حاج داود خود به تخت‌ها داده‌است، زیرا که آن‌ها را دستگاه آدم‌سازی یا تواب‌سازی می‌داند:
به شهادت محمود خلیلی، از زندانیان هوادار چریک‌های فدایی خلق اقلیت در قزل‌حصار، از سال ۶۲ تا اواخر بهار ۶۳ زندانیان به دلیل خشونت حاکم در زندان کاملاً حالت تدافعی داشتند و اغلب این خشونتها متوجه زنان زندانی بوده‌است و خصوصاً شکنجهٔ دستگاه، در ابتدا مختص زنان بوده و بعدتر شامل مردان نیز می‌شود. به گفتهٔ خلیلی، حاج داود همین شکنجه را قیامت ۸۰ درصد می‌دانست و بارها به آنان وعدهٔ قیامت ۱۰۰ درصد داده بود”.
شکنجه و خشونت جنسی علیه زندانیان زن
از نظر حاج داود رحمانی قابل تصور نبود که زنی با دلایلی غیر جنسی و به دلیل داشتن تفکر و درک مستقل وارد مبارزه و فعالیت سیاسی شود. حاج داود حساسیت ویژه‌ای در مورد مصاحبه گرفتن از زنان داشت؛ به خصوص برای او مهم بوده‌است که زنان اعتراف کنند که با مردان تشکیلاتشان رابطهٔ جنسی داشته‌اند. به شهادت «تهمینه پگاه»، حاج داود زنی از جنم (یکی از روستاهای کردستان) را بعد از بریدن در قبرها وادار کرد در مصاحبه‌ای اعلام کند که همیشه در پایگاه‌های کومله قرص ضدبارداری وجود داشت. حاج داود زنان را تحقیر می‌کرد و آن‌ها را «زائده‌ای از مردان» می‌دانست و در تمام مصاحبه‌ها آن‌ها را مجبور می‌کرد اعتراف کنند که به قصد ایجاد روابط نامشروع وارد کار سیاسی شده‌اند. به شهادت میترا رضوی اصولاً زن بودن در قزل‌حصار یک شکنجه محسوب می‌شد و این به خاطر همین دید حاج داود به آنان به عنوان یک عنصر دست دوم بود که به قول خود حاج داود «تنها به درد یک کار می‌خوردند».
پس از قزل‌حصار
وی در تابستان ۶۳ و پس از برکناری اسدالله لاجوردی در اثر فشارهای سیاسی مختلف برکنار شد و بعدها به کار سابق خود در بازار تهران بازگشت؛ برخی از شنیده‌های تأیید نشده حاکی از این بود که وی به دلیل بیماری خانه‌نشین شده بود. او در تاریخ ۲۸ مهر ۱۴۰۰ درگذشت.
دنیل مکلوور
دَنیِل مَکلوُر (Daniel MacIvor؛ July 23, 1962 – ) بازیگر، نمایش‌نامه نویس، کارگردان سینما و تئاتر اهل کشور کانادا است. بیشتر شهرت وی به خاطر بازی در فیلم‌های مستقل است. این هنرمند آشکارا همجنسگرا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به بیف کیک اشاره کرد.
آدرین پین
آدرین پین (Adreian Payne; February 19, 1991 – 1991:02:19, May 9, 2022) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پاناتینایکوس، آتلانتا هاوکس، آستین توروس، اورلندو مجیک، و مینه‌سوتا تیمبرولوز اشاره کرد.
حزب حراست اسلامی افغانستان
حزب حراست اسلامی افغانستان یک حزب سیاسی در افغانستان می‌باشد که پس از انشعاب در حزب وحدت اسلامی افغانستان به رهبری محمد اکبری شکل گرفت. این حزب تا سال ۱۳۹۴ با نام حزب وحدت ملی اسلامی افغانستان فعالیت می‌کرد و پس از آن نام خود را به حراست اسلامی افغانستان تغییر داد. ریاست اجرائیه این حزب هم‌اکنون بر عهده سید نادرشاه بحر است.
ساختار حزب
ساختار حزب حراست اسلامی به صورت زیر است:
باباخانی (دورود)
باباخانی (دورود)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دورود در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دورود قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۲ نفر (۶۶خانوار) بوده‌است.
مردم این منطقه به زبان لری سخن می‌گویند. گویش‌های رایج در این روستا شامل لری سیلاخوری و همچنین لری بختیاری می‌باشد.
یودوان، شیانگشیانگ
یودوان، شیانگشیانگ (به لاتین: Yuduan) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در Xiangxiang واقع شده‌است. یودوان ۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹٬۸۶۰ نفر جمعیت دارد.
رانچو کالاوراس، کالیفرنیا
رانچو کالاوراس (به انگلیسی: Rancho Calaveras) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کالاوراس، کالیفرنیا واقع شده‌است. رانچو کالاوراس ۲۱٫۷۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۳۲۴ نفر جمعیت دارد و ۱۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کی سوواناروت
کی سوواناروت (متولد ۱۹۶۲ میلادی) سیاستمدار کامبوج است که عضو حزب سام رینسی می‌باشد و به نمایندگی از استان سیم ریپ در انتخابات مجلس شورای ملی کامبوج در سال ۲۰۰۳ میلادی انتخاب شد.
ورنن، آریزونا
ورنن، آریزونا (به انگلیسی: Vernon, Arizona) یک مکان مختص سرشماری در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آپاچی، آریزونا واقع شده‌است.
خصوصیات
ورنن ۱٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۲۲ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۰۷٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویزنه
ویزنه، روستایی از توابع بخش حویق شهرستان طوالش در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چوبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۳۱۴ نفر (۵۱۳خانوار) بوده‌است و مردم آن به تالشی صحبت میکنند.
ماهیچه صاف
ماهیچه‌های صاف شامل ماهیچه‌های خودکار دیواره رگ‌ها و دستگاه گوارش می‌شود و حدود ۱۰٪ از بدن را تشکیل می‌دهند.
فیبرهای ماهیچه صاف بیشتر ۲ تا ۵ میکرومتر قطر داشته و تنها ۲۰ تا ۵۰۰ میکرومتر درازا دارد در حالی که فیبرهای ماهیچه‌های اسکلتی قطری تا ۲۰ برابر آن‌ها داشته و درازایشان تا چندین هزار برابر می‌رسد.
بسیاری از اصول انقباضی دربارهٔ ماهیچه صاف و ماهیچه اسکلتی یکسان است. ماهیچه صاف شبکه آندوپلاسمی صاف با گستردگی کمتری نسبت به سایر ماهیچه ها دارد.
اما، «نیروهای جاذبه‌ای میان فیلامان‌های میوزین و اکتین که در ماهیچه صاف کاملاً متفاوت است».
این ماهیچه‌ها شکل دوکی دارند و غیرارادی عمل می‌کنند. سلول‌های بافت ماهیچه‌های صاف بدون انشعاب هستند و یک هسته دارند. این نوع ماهیچه به‌طور آهسته منقبض می‌شود ولی انقباض خود را مدت بیشتری نگاه می‌دارد. ماهیچه‌های صاف در انسان فقط در بخش‌های داخلی بدن دیده می‌شوند؛ به جز کیسه بیضه در مردان.