cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ارمنی‌ها در جنبش مشروطه ایران
فعالیت‌های سیاسی و مشارکت داشناکیستها
داشناکیست‌ها موافقت کردند تا برای حفظ دیلمان، یاری رسانند و در این راستا با کمک مجاهدان تبریز، وابسته به تشکیلات سوسیال دموکرات‌ها، موفق شدند این شهر و دیگر شهرها و روستاهای منطقه را به تصرف خود درآورند. بعد از تصرف دیلمان، دو نفر داشناکیست برای عضویت در انجمن سلماس انتخاب شدند و کمیتهٔ مختلط ایرانی و ارمنی با مشارکت این دو داشناکیست تأسیس شد. در همین موقع، کمیته‌های مختلط مشابه، که اعضای آن برای تنظیم طرح حفاظت از شهر با هم همکاری می‌کردند، در خوی و ارومیه نیز تأسیس شد.
کمیتهٔ مرکزی در ۲۱ اوت ۱۹۰۸ تصمیم گرفت تا دست کم پنجاه نفر رزمنده، که شامل ده نفر نارنجک انداز و توپچی در تبریز می‌شد، در اختیار ستارخان قرار دهد. در ۲۲اوت۱۹۰۸، شرایط قرارداد بین داشناکیست‌ها و مجاهدان تنظیم شد و هر دو طرف، از جمله ستارخان و چهار رهبر مجاهد دیگر آن را امضاء کردند. به علاوه، داشناکیست‌ها می‌بایست در مطبوعات و نیز در سایر رسانه‌های ذکر نشده تبلیغات گسترده‌ای را سامان می‌دادند.
ستارخان به اهمیت حضور مبارزان داشناکیست قفقازی در کنار خود واقف بود زیرا آن‌ها کوله باری از تجربه و آگاهی همراه داشتند کما اینکه بیشترین انقلابیون قفقازی هم به نیروهای مشروطه طلب ملحق شدند از همین ویژگی برخوردار بودند. کِری و روستوم هر دو با ستارخان همکاری نزدیک داشتند و در مبارزهٔ نظامی تبریز علیه صمد شجاع‌الدوله، حکمران مراغه، عملاً شرکت کردند.
گفتنی است داشناکسوتیون از کِری (وفات۱۹۱۶) درخواست کرده بود تا تعدادی رزمندهٔ ارمنی، حدوداً ۲۵ نفر، با خود از قفقاز به ایران بیاورد و فرماندهی آن‌ها را هم خود به عهده گیرد.
روستوم در ساخت بمب مهارت داشت و مواد منفجره‌ای را که مبارزان تبریز به کار می‌بردند، در آزمایشگاه کوچک داشناکیست‌ها، واقع در یکی از محله‌های ارمنی‌نشین تبریز، تهیه می‌کرد. داشناکیست‌های قفقاز همراه نیروهای تحت امر ستارخان و باقرخان، بین پاییز ۱۹۰۸ و ورود سربازان روسی در آوریل۱۹۰۸، در چندین جنگ در الوار، صوفیان، مرند و موجومبار، که ساکنانش ارمنی بودند، شرکت کردند. پس از آن، روستوم رهسپار وان شد و کِری هم به سلماس فرار کرد اما بعدها به تبریز برگشت تا برای تصرف تهران در ژوئیه ۱۹۰۹ به یپرم خان ملحق شود. به گفتهٔ منگول بیات، محله‌های ارمنی‌نشین در تبریز به صورت مراکز عمدهٔ مقاومت درآمده بود. روابط بین داشناکیست‌ها و ستارخان بین دوستی و دلخوری در نوسان بود. داشناکسوتیون آشکارا از ستارخان با عنوان قهرمان مقاومت تبریز تمجید می‌کردند.
مبارزات ارمنی‌ها به فرماندهی یپرم‌خان
سربازان ارمنی، به خصوص داشناکیست‌ها، به فرماندهی یپرم خان و کِری نیرویی مفید و گه گاه حیاتی بودند و در بسیاری از عملیات نظامی از جمله مقاومت تبریز (آوریل۱۹۰۹ - ژوئیه۱۹۰۸)، اشغال رشت، قزوین و تهران (فوریه تا ژوئیه۱۹۰۹)؛ جنگ‌های مربوط به شکست محمدعلی شاه و برادرش سالارالدوله (ژوئیه - اوت ۱۹۱۱ و نیمهٔ۱۹۱۲)؛ و در سایر جنگ‌ها علیه قوای ضد مشروطهٔ رحیم خان و شاهسون‌ها نقش بسیار مهمی ایفا کردند.
علاوه بر یپرم خان و کِری فداییان داشناکیست مانند دومان، که اهل قره باغ، داشناکیستی فدایی و نیز معلم، بود در اوایل دههٔ ۱۸۹۰ در تبریز و سلماس کاملاً شناخته شده بود.
رحیم خان دشمنی سرسخت تر بود، به نقل از گریشاخان و یپرم خان نیروی دویست نفری ای متشکل از پنجاه تن بختیاری، پنجاه تن قزاق و صد تن ارمنی، در دسامبر ۱۹۰۹ در ارسباران، به مصاف قوای رحیم خان، که فرزندانش و صمدخان هم عضو آن بودند، رفتند. در ماه محرم، بین این دو نیرو آتش‌بس برقرار شد اما در اواسط ژانویه ۱۹۱۰ جنگ آن‌ها از سر گرفته شد؛ بنابراین، منطقهٔ قره داغ در جاهایی چون دهستان مهروان و اهر، واقع در شمال شرق آذربایجان، صحنهٔ جنگ بین این دو نیرو بود که داشناکیست‌هایی چون خچو، که در جنگ زخمی شد، و گریشا هم در آن شرکت داشتند.
دیری از مراجعت یپرم خان به تهران نگذشته بود که برای شرکت در عملیات به تبریز فرا خوانده شد. گفتنی است نیروهای روس از زمان ورودشان به تبریز در آوریل ۱۹۰۹ آنجا را ترک نکردند و مدعی بودند که علت ادامهٔ حضورشان وجود انقلابیون ستارخان و باقرخان در تبریز است.
در تبریز کِری و تعداد نامعلومی از داشناکیست‌ها و بختیاری‌ها به یپرم خان ملحق شدند و در پایان مارس ۱۹۱۰ برای مقابله با نیروهای شاهسون پیشروی شان را به طرف اردبیل آغاز کردند. این جنگ تا مه۱۹۱۰، که تعداد زیادی از فرماندهان شاهسون تسلیم شدند، به درازا کشید؛ لذا، نیروهای یپرم خان اردبیل را ترک و با عبور از شهرهای آستارا، انزلی، رشت و قزوین به تهران مراجعت کردند. در بین راه، ایرانی‌ها و ارمنیان، به خصوص زنان، که به افتخار این قهرمانان پیروز شعر می‌خواندند، گل می‌ریختند و سخنرانی می‌کردند، به طرزی بسیار با شکوه از آن‌ها استقبال کردند.
افزون بر چند صد تن بختیاری و صد تن ژاندارم ۱۵۰ سرباز ارمنی به فرماندهی یپرم خان و کِری با نیروهای سالارالدوله جنگیدند و در سپتامبر ۱۹۱۱ آن‌ها را در باغ شاه شکست دادند. آن‌ها کوشیدند سالارالدوله را در همدان به اسارت درآورند اما موفق نشدند زیرا به لرستان فرار کرده بود. او چند ماه بعد برگشت و اقتدار دولت را بار دیگر مورد تهدید قرار داد.
در این نبردها و نبردهای دیگر، سربازهای ارمنی، به رغم تعداد اندکشان، بسیار کار آمد بودند. بر اساس توافقی کتبی خیاطی به نام خیاط هووانس موراتیان می‌بایست تعداد دویست دست لباس برای دویست ارمنی تحت امر یپرم خان تهیه می‌کرد، بنابراین می‌توان اطمینان داشت سربازان ارمنی، که در ۱۹۱۱ با نیروهای محمد علی شاه جنگیدند، دست کم دویست تن بودند. علاوه بر این منبع، منابع متنوع دیگری از مکاتبات گرفته تا خاطرات وجود دارند که پنجاه الی صد نفر به این دویست تن اضافه می‌کنند و بر اساس فهرست مقتولان سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸ باید دست کم ۳۵ نفر دیگر به این تعداد اضافه کرد. ضمناً، اسماعیل رائین اسامی ۵۲ نفر از سربازهای ارمنی را که از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲ کشته شده‌اند ارائه می‌دهد.
بنا به گفتهٔ مورخ داشناکیست، میکائیل واراندیان، دفتر غربی در ژنو به دفعات مبلغ سی هزار فرانک سوئیس به ایران فرستاد و در فوریه ۱۹۰۹ این دفتر از انجمن‌های منطقه‌ای به‌طور ویژه درخواست کرد تا برای رزمندگان تبریز اعانه جمع‌آوری کنند. در نتیجه از مصر، بلغارستان و ایالات متحده آمریکا پول به ایران فرستاده شد. ارمنیان ایران و خارج از ایران بین ۱۹۰۸ و ۱۹۰۹ به جمع‌آوری اعانه پرداختند که در نتیجهٔ آن مبلغ پانصد دلار از ایالات متحده، شش هزار فرانک از استانبول، ده هزار روبل از باکو و هزار تومان از ایران جمع‌آوری شد.
گراوبوندن ۳۰۷۹۸
سیارک ۳۰۷۹۸ سی هزار و هفتصد و نود و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲ فوریه ۱۹۸۹ کشف شد.
زمرک پادخوابی
زمرک پادخوابی (زاده ۱۳۵۱ ولسوالی پل علم ولایت لوگر) سیاستمدار افغانستان و نماینده مردم ولایت(استان) کابل در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان است. وی در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون روابط بین‌الملل می‌باشد.
زندگی‌نامه
زمرک پادخوابی زاده ۱۳۵۱ از ولسوالی/شهرستان پل علم ولایت (استان) لوگر می‌باشد. وی مدرک کارشناسی (لیسانس) در رشته روزنامه‌نگاری دارد.
فهرست مناطق و پیست‌های اسکی ایران
در اینجا فهرستی از مناطق و پیست‌های اسکی ایران را می‌بینید.
اورکا ایرویز
اورکا ایرویز یک شرکت هواپیمایی است که در ۲۰۰۵ میلادی تأسیس شده‌است. دفتر مرکزی اورکا ایرویز در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی ونکوور قرار دارد و به ۶ مقصد، پرواز انجام می‌دهد.
فرودگاه تروته
تروته یک فرودگاه نظامی است. این فرودگاه در کشور لتونی قرار دارد و در ارتفاع ۴۶ متری از سطح دریا واقع شده است.
جاستین گاستون
جاستین گاستون (Justin Gaston؛ زادهٔ August 12, 1988) یک خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
فرودگاه نمیسکو
فرودگاه نمیسکو یک فرودگاه خصوصی با کد یاتا YNS است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۱۵۲۴ متر است. این فرودگاه در شهر نماسکا، کبک کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۴۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
مونوکلسیم فسفات
مونوکلسیم فسفات با فرمول شیمیایی CaH۴P۲O۸ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۳۴٫۰۵ g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، پودر سفید است.
چیخه (استان وارمی-ماسوری)
چیخه یک روستا در لهستان است که در گمینا شوینتاینو (شهرستان اولتسکو) واقع شده‌است.
تپه ترکمن آیش
تپه ترکمن آیش در شهرستان گرگان، بخش مرکزی، روستای نودیجه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۲۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
والتر بردفورد کانن
والتر بردفورد کانن (Walter Bradford Cannon; October 19, 1871 – 1871:10:19, October 1, 1945) یک دانشمند در زمینه فیزیولوژی اهل ایالات متحده آمریکا بود. کانن مفهوم هم‌ایستایی را که کلود برنارد مطرح کرده بود گسترش داد.
حوزه انتخابیه دوم ایلینوی
حوزه انتخابیه دوم ایلی‌نوی یک حوزه انتخابیه مجلس نمایندگان آمریکا است که در ایالت ایلی‌نوی قرار دارد.
منابع
Wikipedia contributors, "Illinois's 2nd congressional district," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Illinois%27s_2nd_congressional_district&redirect=no&useskin=monobook&oldid=563291430 (accessed July 12, 2013).
کومانو، توسکانی
کومانو، توسکانی (به ایتالیایی: Comano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ماسا-کارارا واقع شده‌است.
خصوصیات
کومانو ۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۷۶۹ نفر جمعیت دارد و ۵۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کومرا
کومرا یک شهر در چاد است که در Mandoul Oriental واقع شده‌است.
خصوصیات
کومرا ۴۷٬۹۵۰ نفر جمعیت دارد و ۴۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ال کانتانته
«ال کانتانته» (El Cantante) فیلمی در ژانر زندگی‌نامه‌ای است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مارک آنتونی، جنیفر لوپز، و جان اورتیز اشاره کرد.
یوری یوت
یوری یوت (Juri Judt؛ زادهٔ July 24, 1986) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
فوجی‌اوکا، گونما
فوجی‌اوکا در استان گونما در کشور ژاپن واقع شده است که دارای جمعیت ۶۸٬۷۱۰ نفر و مساحت ۱۸۰٫۰۹ کیلومتر مربع با تراکم جمعیت ۳۸۲  نفر در کیلومترمربع است و در تاریخ  به عنوان شهر شناخته شد.
یوری یوت
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به قوت-وایس ارفوت، گروتر فورث، باشگاه فوتبال نورنبرگ، باشگاه فوتبال لایپزیگ و باشگاه فوتبال زاربروکن اشاره کرد.
فوجی‌اوکا، گونما
پیوند به بیرون
http://www.city.fujioka.gunma.jp/
یوری یوت
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان بازی کرده است.
مایکل اوهر
مایکل اوهر (Michael O'Hare؛ May 6, 1952 – 1952:5:6, September 28, 2012) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیارک ۳۰۸۲۱
سیارک ۳۰۸۲۱ سی هزار و هشتصد و بیست و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۰ کشف شد.
رولاندو فونسکا
رولاندو فونسکا (Rolando Fonseca؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا است.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
لری گیتس
لری گیتس (Larry Gates؛ September 24, 1915 – 1915:9:24, December 12, 1996) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به حمله جسددزدها، بانوی مسخره، فرودگاه، گربه روی شیروانی داغ اشاره کرد.
کانادا جت‌لاینز
کانادا جت‌لاینز یک شرکت هواپیمایی است که در ۲۰۱۳ میلادی تأسیس شده‌است. دفتر مرکزی کانادا جت‌لاینز در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده‌است و به ۳۷ مقصد، پرواز انجام می‌دهد.
گای (استان لهستان کوچک‌تر)
گای یک روستا در لهستان است که در گمینا موگیلانه واقع شده‌است. گای ۱٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
دادستان بد
دادستان بد (Bad Prosecutor; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ با بازی دو کیونگ-سو و لی سه-هی است. این مجموعه داستان دادستانی را بازگو می‌کند که با قدرت‌های فاسد مبارزه می‌کند. این مجموعه از ۵ اکتبر تا ۱۰ نوامبر ۲۰۲۲، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ برای ۱۲ قسمت پخش شد.
تولید
در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۲ گزارش شد که فیلم‌برداری دادستان بد در ۳۱ اکتبر به پایان خواهد رسید.
نووی لیگوره
نووی لیگوره (به ایتالیایی: Novi Ligure) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
خصوصیات
نووی لیگوره ۵۴٫۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۸٬۵۸۱ نفر جمعیت دارد و ۱۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای مرینین، Sorbiers، الباسان و بیسستر خواهرخوانده‌های نووی لیگوره هستند.
میانگین هندسی موزون
در آمار، با داشتن یک مجموعه از داده‌ها،
و مجموعه‌ی متناظری از وزن‌ها،
میانگین هندسی موزون ، یا میانگین هندسی وزنی به صورت زیر محاسبه می‌شود:
برای انواع دیگر میانگین نیز می‌توان میانگین موزون محاسبه کرد. شاید بتوان گفت که شناخته‌شده‌ترین میانگین موزون، میانگین حسابی موزون است که به سادگی به آن میانگین موزون می‌گویند. نمونه‌ی دیگری از میانگین موزون، میانگین هارمونیک موزون است.
شکل دوم فوق نشان می‌دهد که لگاریتم میانگین هندسی، میانگین حسابی موزون لگاریتم‌های هر کدام از مقادیر است.
تپه چهار برجی
تپه چهار برجی مربوط به عصر آهن - دوره اشکانیان است و در شهرستان خرم‌آباد، بخش بیرانوند، دهستان بیرانوند جنوبی، روستای چهار برجی واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۵۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فوجیساوا، کاناگاوا
فوجیساوا در استان کاناگاوا در کشور ژاپن واقع شده‌است که دارای جمعیت ۴۰۲٬۶۲۸ نفر و مساحت ۶۹٫۵۱ کیلومتر مربع با تراکم جمعیت ۵٬۷۹۲ نفر در کیلومترمربع است و در تاریخ به عنوان شهر شناخته شد.
مزایای بازنشستگی
نحوه محاسبه حقوق بازنشستگی سازمان بازنشستگی کشوری
در محاسبه حقوق بازنشستگی، سابقه‌ای که کسور بازنشستگی آن پرداخت شده یا تعهد پرداخت شده‌است ملاک قرار می‌گیرد. متغیر تأثیرگذار دیگر در میزان حقوق بازنشستگی، معدل حقوق و مزایای مشمول کسر حق بیمه یا کسور بازنشستگی در چند سال آخر خدمت می‌باشد. در حال حاضر این معدل جهت مشترکین صندوق بازنشستگی کشوری حسب قوانین ذی‌ربط بر مبنای دریافتی ۲ سال آخر با اعمال آخرین ضریب حقوقی سال بازنشستگی در نظر گرفته می‌شود.
محاسبه حقوق بازنشستگان سازمان تأمین اجتماعی
بنابراین بر اساس قوانین موجود، محاسبه حقوق (مستمری) بازنشستگی در سازمان تأمین اجتماعی بر اساس فرمول زیر انجام می‌شود:
حقوق (مستمری) بازنشستگی = (تعداد سال‌های پرداخت حق بیمه تقسیم بر عدد ۳۰) × (متوسط دستمزد مشمول کسر حق بیمه طی دو سال آخر بیمه‌پردازی).
برای مثال اگر فردی در سال ۱۳۹۰ دستمزدی معادل ۱۱۰ ریال و در سال ۱۳۹۱ دستمزدی معادل ۱۳۰ ریال داشته باشد و در ابتدای سال ۱۳۹۲ بازنشسته شود و همچنین ۲۵ سال سابقه پرداخت حق بیمه (کسور) داشته باشد، حقوق (مستمری) وی برابر خواهد بود با
حقوق (مستمری) = ([۱۱۰+۱۳۰] تقسیم بر ۲) × (۲۵ تقسیم بر ۳۰) = ۱۰۰ ریال.
تالار مشاهیر زن میشیگان
تالار زنان شهیر میشیگان (MWHOF) مجموعه‌ای است که زنان افتخارآفرین در ایالات متحده و میشیگان را تقدیر می‌کند. این سالن مشاهیر در ۱۹۷۳ میلادی توسط Gladys Beckwith و با حمایت انجمن مطالعات زنان میشیگان تأسیس شد. شکل گیری کانون و سالن با کوشش پنج تن از استادان دانشگاه ایالتی میشیگان انجام شد.
فرودگاه نمبا
فرودگاه نمبا یک فرودگاه همگانی، غیرنظامی است که یک باند فرود سنگفرش دارد و طول باند آن ۱۱۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر نمبا، رواندا کشور رواندا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۹۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شمس‌آباد (طبس)
شمس آباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۲خانوار) ۴۶نفر بوده است.
فرودگاه شهری ترل
فرودگاه شهری ترل  یک فرودگاه با کد یاتا TRL است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۵۲۶ متر است. این فرودگاه در شهر ترل، تگزاس کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد.
ست آپاندکتومی
ست آپاندکتومی نوعی ست جراحی است که ابزارهای موجود در آن در عمل برداشتن زائده آپاندیس مورد استفاده قرار می‌گیرد.
رمضان جمعه‌زاده
رمضان جمعه زاده (زاده ۱۳۵۷ ولسوالی شیبر ولایت بامیان) سیاستمدار افغانستان و نماینده مردم ولایت کابل در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان است.
زندگی‌نامه
رمضان جمعه زاده زاده ۱۳۵۷ از ولسوالی شیبر ولایت بامیان می‌باشد. تحصیلات متوسطه خود را در لیسه پلخمری ولایت بغلان به اتمام رسانید و وارد دانشکده طب دانشگاه بلخ شد. وی در زمان حکومت طالبان به پاکستان مهاجرت کرد و تحصیلات خود را در دوره‌های آموزشی تجارت و تکنولوژی معلوماتی به پایان رسانید.
دیگر فعالیت‌ها
دیگر فعالیت‌های او:
دانشگاه فیلیپین جنوبی
بنیاد دانشگاه فیلیپین جنوبی (USPF) یک دانشگاه خصوصی و غیر فرقه‌ای در شهر سبو، فیلیپین است. این دانشگاه دارای برنامه‌های متنوع، نیروی آموزشی بسیار شایسته و امکانات کامل است تا اطمینان حاصل شود که دانش آموزانش آموزش‌های با کیفیت و آموزش مبتنی بر مهارت را دریافت می‌کنند.
۳۰۸۲۶ کولن
سیارک ۳۰۸۲۶ سی هزار و هشتصد و بیست و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۰ اکتبر ۱۹۹۰ کشف شد.
جفری اسمارت
فرانک ادسون جفری اسمارت زاده ۱۹۲۱ آدلاید، نقاش استرالیایی است که به خاطر نقاشی‌های راست‌خط‌کاری اش از چشم‌اندازهای شهری و زندگی معاصر مشهور است.
زندگی
جفری اسمارت از سال ۱۹۷۱ به ایتالیا مهاجرت کرده و در آنجا زندگی می‌کند. او ابتدا می‌خواست معمار شود اما به کالج معلمان آدلاید رفت و معلم هنر شد. از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۷ معلم هنر بود و در همین زمان اعلام کرد هم‌جنس‌گراست.
حوزه انتخابیه اول مینه‌سوتا
حوزه انتخابیه اول مینه‌سوتا یک حوزه انتخابیه مجلس نمایندگان آمریکا است که در ایالت مینه‌سوتا قرار دارد.
منابع
Wikipedia contributors, "Minnesota's 1st congressional district," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Minnesota's_1st_congressional_district&redirect=no&useskin=monobook&oldid=539339467 (accessed July 12, 2013).
تپه دره بسر
تپه دره بسر مربوط به عصر آهن - دوره اشکانیان است و در شهرستان خرم‌آباد، بخش چغلوندی، دهستان بیرانوند جنوبی، روستای دره بسر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۵۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مای‌اس‌کیوال
مای‌اس‌کیوال یک سامانه مدیریت پایگاه داده‌ها متن‌باز و یک پایگاه داده‌است، که توسط شرکت اوراکل توسعه، توزیع، و پشتیبانی می‌شود.
سرور مای‌اس‌کیوال به چندین کاربر اجازه استفاده هم‌زمان از داده‌ها را می‌دهد.
مزیت‌ها
مای‌اس کیوال از مزیت‌های زیر بهره‌مند است:
تاریخچه
توسعه مای‌اس‌کیوال در سال ۱۹۹۴ توسط مایکل وایدنیوس و دیوید آکسمارک آغاز شد. اولین نسخه داخلی در ۲۳ می ۱۹۹۵ عرضه شد. در سال ۲۰۰۸ سان میکروسیستمز مای‌اس‌کیوال ای‌بی را خریداری کرد. شرکت اوراکل سان میکروسیستمز را در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰ خریداری کرد.
انواع داده
انواع داده‌های پشتیبانی شده در مای‌اس‌کیوال شامل موارد زیر است:
موتورهای ذخیره‌سازی
مای‌اس‌کیوال از چندین موتور ذخیره‌سازی پشتیبانی می‌کند که به عنوان نوع‌های جدول مختلف عمل می‌کنند. برخی انواع موتورهای ذخیره‌سازی در برابر تراکنش‌ها امن، و برخی دیگر در برابر تراکنش‌ها ناامن هستند.
لیست موتورهای ذخیره‌سازی مای‌اس‌کیوال شامل موارد زیر است:
برنامه‌های ذخیره‌شده
در مای‌اس‌کیوال هر برنامه ذخیره‌شده شامل یک بدنه است که از عبارات اس‌کیوال تشکیل شده‌است. برنامه‌های ذخیره‌شده می‌توانند مقادیر خروجی داشته باشند (ایجاد شده توسط CREATE PROCEDURE) یا نداشته باشند (ایجاد شده توسط CREATE FUNCTION). اگر یک برنامه خروجی داشته باشد، از آن می‌توان در پرس‌وجوی SELECT استفاده کرد.
کاربران سرشناس
از کاربران سرشناس مای‌اس‌کیوال به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
سرود ملی سنگاپور
«سنگاپور به پیش» سرود ملی کشور سنگاپور است.
برگردان فارسی:
آوانویسی
آوانویسی متن چینی
آوانویسی متن تامیل
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی.
اشتفان رایزینگر
اشتفان رایزینگر (Stefan Reisinger؛ زادهٔ September 14, 1981) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، گروتر فورث، مونیخ ۱۸۶۰، فرایبورگ و فورتونا دوسلدورف اشاره کرد.
رانندگان فرمول یک اهل استرالیا
{{Infobox F1 nationality }}
قهرمانان جهان و برندگان مسابقه‌ها
دو رانندهٔ استرالیایی برندهٔ عنوان قهرمانی رانندگان جهان شده‌اند: جک برابام در فصل‌های ۱۹۵۹، ۱۹۶۰ و ۱۹۶۶، و آلن جونز در فصل ۱۹۸۰. برابام تنها راننده‌ای است که با یکی از خودروهای خودش به عنوان قهرمانی دست یافته‌است (یک خودروی برابام در فصل ۱۹۶۶). دوازده راننده استرالیایی دیگر نیز دست کم یک مسابقه را شروع کرده‌اند که از میان آن‌ها مارک وبر و دنیل ریکاردو تنها رانندگانی هستند که حداقل در یک گراند پری به پیروزی رسیده‌اند.
رانندهٔ کنونی
دنیل ریکاردو، که در سال ۲۰۱۱ نخستین حضورش در فرمول یک را تجریه کرد، اولین رانندهٔ اهل استرالیای غربی بود که وارد مسابقات فرمول یک شد. او در سال ۲۰۱۱ به‌عنوان یک رانندهٔ آزمایشی به تیم رد بول پیوسته‌بود و برای سال ۲۰۱۰ به‌عنوان رانندهٔ ذخیرهٔ این تیم منصوب شد. او در نیمهٔ دوم فصل ۲۰۱۱ به تیم اچ‌آرتی قرض داده‌شد و سپس در فصل ۲۰۱۲ به‌عنوان رانندهٔ تمام‌وقت به تیم تورو روسو پیوست. ریکاردو پس از آنکه در فصل ۲۰۱۳ نیز با تورو روسو باقی ماند، برای فصل بعدی به رد بول ریسینگ منتقل شد و تا پایان فصل ۲۰۱۸ برای این تیم رانندگی کرد. او در طول دوران همکاری خود با رد بول مجموعاً در ۷ مسابقه پیروز شد و ۲۹ بار بر روی سکو رفت. او برای فصل ۲۰۱۹ به رنو ملحق شد و اکنون نیز برای این تیم رانندگی می‌کند.
رانندگان سابق
جک برابام با کسب سه عنوان قهرمانی جهان، موفق‌ترین رانندهٔ استرالیایی تاریخ است. او در هریک از فصل‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ به یک گراند پری وارد شد و سرانجام به‌عنوان یک رانندهٔ تمام‌وقت به کوپر پیوست. او در پنج مسابقه از هشت مسابقهٔ فصل ۱۹۵۹ بر روی سکو رفت که شامل دو پیروزی نیز می‌شدند. این فصل نخستین مقام قهرمانی جهان را برای او به‌همراه داشت. برابام پس از این و در سال بعد نیز با پیروزی در پنج مسابقهٔ پیاپی این عنوان را برای خود حفظ کرد. با تغییرات صورت‌گرفته در قوانین مسابقات برای فصل ۱۹۶۱، تحولاتی در تیم‌ها رخ داد و کوپر این تغییرات را نپذیرفت؛ در نتیجه برابام نیز تنها موفق شد دو مسابقه را به پایان برساند. دانسته‌های او در زمینهٔ مکانیک این فرصت را در اختیارش قرار داد تا از فصل ۱۹۶۱ تیم خودش را تشکیل دهد و تیم برابام به یکی از مهم‌ترین تیم‌ّای فرمول یک تبدیل شد. پیروزی تاریخی زمانی رقم خورد که جک برابام تبدیل به نخستین شخصی شد که سوار بر خودرویی با نام خودش موفق به کسب مقام قهرمانی جهان می‌شد.
جک برابام سه فرزند پسر داشت که دو نفر از آن‌ها وارد ورزش فرمول یک شدند. دیوید برابام در دو فصل از مسابقات حضور یافت – ۱۹۹۰ با تیم برابام و ۱۹۹۴ با سیمتک – اما تنها هفت مسابقه را به پایان رساند و بهترین نتیجهٔ به‌دست آمده توسط او، جایگاه دهم بود. گری برابام نیز در دو بار تلاش در فصل ۱۹۹۰ موفق نشد صلاحیت خود برای حضور در مسابقه را محرز کند.
آلن جونز در سال ۱۹۷۵ و در زمانی وارد فرمول یک شد که تیم گراهام هیل او را برای جایگزینی با رولف اشتوملن مصدوم وارد مسابقات کرد. او توجه مقامات تیم را به‌اندازه‌ای جلب کرد که بتواند یک صندلی مسابقه‌ای دائمی در تیم سرتیز را از آن خود کند، اما برای دومین فصل موفق نشد با این تیم باقی بماند. در مقابل، او پس از مرگ تام پرایس، رانندهٔ تیم شدو ریسینگ، قراردادی را با این تیم به امضا رساند و نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۷ کسب کرد. در سال ۱۹۷۸ او به ویلیامز پیوست تا در اولین فصلی که این تیم با شاسی هدفمند خود در مسابقات حضور می‌یافت، همراه آن‌ها باشد. او در این فصل تنها حدود نیمی از مسابقه‌ها را به پایان رساند و فقط یک‌بار بر روی سکو رفت. دومین فصل همکاری او با ویلیامز موفقیت‌های قابل توجهی را به‌همراه داشت و او در راه دستیابی به جایگاه سوم در رده‌بندی قهرمانی، در چهار مسابقه به پیروزی رسید. او با پنج پیروزی و ده بار رفتن بر روی سکو در فصل ۱۹۸۰، عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد، و در نتیجه به نخستین راننده‌ای تبدیل شد که با تیم ویلیامز به این مقام دست می‌یافت. رابطهٔ پیچیدهٔ جونز با هم‌تیمی خود کارلوس روتمان مشکلاتی را برای او ایجاد کرد و باعث شد تا نلسون پیکه بتواند هردوی آن‌ها مغلوب کرده و مقام قهرمانی جهان را در سال ۱۹۸۱ کسب کند. متعاقباً جونز نیز از مسابقات فرمول یک بازنشست شد. او در سال ۱۹۸۳ تنها در یک مسابقه با تیم اروز حضور یافت، اما موفق نشد مسابقه را به پایان برساند. پس از آن او در فصل ۱۹۸۵ در چهار مسابقه برای تیم لولا رانندگی کرد. او برای فصل ۱۹۸۶ نیز با تیم لولا باقی‌ماند، اما از میان ۱۶ مسابقهٔ فصل، تنها پنج مسابقه را به پایان رساند و سپس به‌طور کلی از فرمول یک بازنشست شد.
مارک وبر در مقایسه با هر رانندهٔ استرالیایی دیگری، حضور در مسابقات بیشتری را تجربه کرده‌است و سه‌بار نیز در پایان فصل در ردهٔ سوم قهرمانی رانندگان قرار گرفته‌است. او فعالیت حرفه‌ای خود را با تیم میناردی در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد و سپس دو سال را با تیم جگوار سپری کرد. او که با دو گزینهٔ رانندگی برای ویلیامز و رنو روبرو بود، تصمیم گرفت تا بی ویلیامز، که یک تیم با موفقیت‌های بسیاری در گذشته بود، بپیوندد. با این حال، رنو یک خودروی توانا برای کسب قهرمانی را ساخت که در دو فصل بعدی ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ فرناندو آلونسو را به مقام قهرمانی رانندگان رساند. در مقابل وبر تنها موفق شد در این دو فصل به‌ترتیب جایگاه‌های دهم و چهاردهم را کسب کند و خیلی زود به تیم سابق خود، که اکنون با نام جدید رد بول در مسابقات حضور داشت، بازگشت. وبر در سومین فصل همکاری‌اش با این تیم (۲۰۰۹) پیروزی‌های جدیدی را در نوربورگ‌رینگ و اینترلاگوس کسب کرد. در سال بعد او به کسب عنوان قهرمانی بسیار نزدیک شد، اما پس از انجام یک پیت‌استاپ ضعیف در مسابقهٔ نهایی، به ردهٔ هفتم رده‌بندی قهرمانی سقوط کرد و قهرمانی نسیب هم‌تیمی او، سباستیان فتل شد. وبر برای سه فصل بعدی نیز با رد بول باقی‌ماند و این سه‌فصل را به‌ترتیب در جایگاه‌های سوم، ششم و سوم به پایان رساند.
تیم شنکن یکی از پنج رانندهٔ استرالیایی است که موفق شده‌اند در مسابقات فرمول یک بر روی سکو بروند. دوران فعالیت او در فرمول یک از سال ۱۹۷۰ و همزمان با دریافت پیشنهاد قرارداد از سوی فرانک ویلیامز آغاز شد. او در چهار مسابقه برای دتوماسو رانندگی کرد، و در پایان فصل از این تیم جدا شده و در کنار گراهام هیل به برابهام پیوست. او تنها یک بار و در جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۱ بر روی سکو رفت و در پایان فصل ۱۹۷۱، با توجه به نگرانی‌اش از قابلیت‌های مدیریتی رئیس جدید برابهام، برنی اکلستون، این تیم را نیز ترک کرد. با این حال، پیوستن او به تیم سرتیز پس از جدایی از برابهام مشخصاً قدم موفقی نبود و او تنها توانست نیمی از ۱۲ مسابقه‌ای که آغاز کرده‌بود را به پایان برساند. شنکن پس از آن نتوانست یک صندلی رانندگی تمام‌وقت را برای خود کسب کند و در دو فصل بعدی تنها با سه تیم مختلف در هشت مسابقه شرکت کرد.
تونی گیز نخستین رانندهٔ استرالیایی بود که در مسابقات فرمول یک حضور یافت. او که خلبان سابق هواپیما در جنگ جهانی دوم و دارای چندین پیروزی در عرصهٔ هوانوردی بود، به‌عنوان یکی از برترین ستارگان پروازی کشور استرالیا محسوب می‌شد. او در فصل ۱۹۵۲ موفق به آغاز سه مسابقه شد، اما تنها یکی از این مسابقه‌ها را در جایگاه چهاردهم به پایان رساند.
سایر رانندگان سابق
هفت رانندهٔ دیگر اهل استرالیا دست‌کم در یک مسابقه شرکت کرده‌اند:
خط ۳ متروی شیراز
خط ۳ متروی شیراز که توسعه غربی خط ۱ است به طول حدود ۱۱٫۷ کیلومتر در ۸ ایستگاه پیش‌بینی شده که چهارراه میرزای شیرازی (پل معالی آباد) را از طریق بزرگراه دکتر حسابی، به شهرک‌های شهید بهشتی، حافظ، بزین، استقلال،گلستان، زیرگذر شهرک گلستان و ایستگاه راه‌آهن شیراز متصل می‌کند. حدود ۴ کیلومتر از ابتدای این خط به صورت تونل و مابقی مسیر به صورت همسطح اجرا خواهد شد. این خط قابل اتصال به شهر جدید صدرا است. عملیات اجرایی و ساخت این خط در سال ۱۳۹۷ آغاز شده‌است.
خط ۳ توانایی جابجا کردن ۱۸٬۰۰۰ نفر مسافر در ساعت در جهت را خواهد داشت.
ایستگاه‌ها
خط ۳ متروی شیراز جمعاً ۸ ایستگاه دارد که به قرار زیر است:
منابع
http://shirazmetro.co/دستور-اتصال-قطار-شهری-به-صدرا-صادر-شده-ا/
فوجی‌یوشیدا، یاماناشی
فوجی‌یوشیدا در استان یاماناشی در کشور ژاپن واقع شده‌است که دارای جمعیت ۵۱٬۸۷۹ نفر و مساحت ۱۲۱٫۸۳ کیلومتر مربع با تراکم جمعیت ۴۲۶ نفر در کیلومترمربع است و در تاریخ به عنوان شهر شناخته شد.
پیوند به بیرون
http://www.city.fujiyoshida.yamanashi.jp/
فرهنگ آزاد (کتاب)
کتاب فرهنگ آزاد (Free Culture) کتابی است نوشتهٔ لارنس لسیگ (Lawrence Lessig) در ارتباط با رشد سریع فناوری در سطح جهانی.
هوشنگ کاووسی
امیر هوشنگ کاووسی (۷ خرداد ۱۳۰۱ در تهران − ۲ فروردین ۱۳۹۲ در تهران ) کارگردان، نویسنده و منتقد سینما بود. از کاووسی به عنوان بنیان‌گذار نقد تحلیلی سینما در ایران یاد می‌شود.
فرهنگ آزاد (کتاب)
این کتاب در مورد فرهنگ جامعه (در این کتاب غالباً جامعهٔ ایالات متحده مدّنظر است) بررسی مسایلی چون قانون «حق تکثیر»، «حقوق پدیدآورندگان» و تأثیر پدیدهٔ اینترنت بر این قانون‌ها می‌باشد. اینکه بسیاری از مدّعیان این حقوق خود از نقض کنندگان این حقوق بوده‌اند. اینکه با پیشرفت فناوری در قانون تغییراتی داده شده ولی در شرایطی که این تغییرات به سود صاحبان قدرت بوده‌است.
پیوند به بیرون
دریافت نسخهٔ الکترونیکی رایگان این کتاب
هوشنگ کاووسی
ورود به سینما
پس از دو سال تحصیل در دانشکده حقوق پاریس و مدرسهٔ عالی علوم سیاسی در فرانسه، هوشنگ کاووسی که از وجود مدرسه عالی آموزش فنون سینمایی (به اختصار: IDHEC) آگاه بود، مصمم شد تا در این رشته به تحصیل بپردازد. برای تغییر رشته دو اشکال بزرگ بر سر راه او قرار داشت. نخست باید مقامات فرهنگی ایران را راضی می‌کرد تا با تحصیل او در رشته تازه موافقت کنند و فروش ارز تحصیلی به خانواده او را برای تأمین هزینه تحصیل متوقف نکنند، و مشکل دوم جلب رضایت همین والدین بود. مشکل دوم بزرگ‌تر بود. او برای جلب رضایت پدر در ابتدا نامه‌ای نوشت و توضیح داد که در حاشیه آموزش سینما، به تحصیل حقوق هم ادامه خواهد داد. هرچند که بعدها وقت چندانی برای تحصیل هم‌زمان در حقوق برای او باقی نماند و به جای آن قول داد که پس از پایان تحصیل در سینما، ادبیات فرانسه را بخواند که چنین نیز کرد.
در نهایت کاووسی وارد مدرسه عالی «IDHEC» شد. مدرسه‌ای که در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان‌ها، توسط مارسل لربیه در شهر نیس در بخش غیراشغالی فرانسه گشایش یافته بود. هوشنگ کاووسی نخستین دانشجوی ایرانی این مدرسه بود. پس از پایان تحصیلات در رشته فیلم‌سازی در «IDHEC»، به کارآموزی در استودیوهای پاریس با فیلم‌سازان نامداری چون کلود اوتان-لارا، ژان-پل لو شانوا، ژان لاویرون و کریستین ژاک رو آورد و در کنار آن در دانشکده ادبیات سوربن به تحصیل پرداخت. در این زمان بود که در ایران موسسه‌ای به نام «میترا فیلم» که بعدها نام‌اش را به «پارس فیلم» تغییر داد، توسط اسماعیل کوشان تأسیس شد و به ساخت فیلم، و دوبله و نمایش فیلم‌های خارجی پرداخت. پیش از آن و در دوران جنگ جهانی دوم که نه تلویزیون وجود داشت و نه رادیو همه‌گیر بود، فیلم‌های خبری از میدان جنگ و سیاست از آلمان و انگلیس به تهران می‌رسید و مردم برای آگاهی یافتن از رویدادهای جنگ به سینما می‌رفتند. این اقبال همگانی به سینما بازرگانان و سرمایه‌داران صنایع دیگر را به سوی سینما کشاند. در تهران و شهرستان‌ها سالن‌هایی ساخته شد. شوروی و آمریکا هم فیلم‌هایی آوردند و نمایش فیلم‌های خارجی رونق یافت. از این زمان نشریه‌ها و مجله‌های ایران شروع به چاپ مطالبی در مورد فیلم و سینما کردند. مطالب سینمایی مطبوعات در ابتدا از نام بازیگران و اطلاعات کلی فیلم فراتر نمی‌رفت و خبری از «نقد فیلم» و حضور نقدنویسان در روزنامه‌ها نبود.
به گفته کاووسی در آن زمان تحصیل آکادمیک فیلم‌سازی و سینما در ایران کاری بیهوده شمرده می‌شد. این نگاه در بازگشت او به ایران هم نزد مسئولان وجود داشت. بازیگران و کارگردانان فیلم‌های ایرانی عموماً از تئاتر می‌آمدند و آپارات‌چی هم فیلم را برمی‌داشت. در این فرایند فیلم‌سازی، حضور هوشنگ کاووسی که منتقد جریان موجود بود، مزاحم تشخیص داده می‌شد.
بازگشت به ایران
هوشنگ کاووسی و دکتر کوشان پس از مکاتباتی که با هم داشتند، در فرانسه با یکدیگر دیدار کردند. کوشان از کاووسی خواست که پس از پایان تحصیل حتماً به ایران بازگردد. کاووسی با دیدن عکس‌هایی از دو فیلم کوشان «زندان امیر» و «توفان زندگی» گمان می‌کند که در ایران سینمای باارزشی در حال تولید است. با این امید و انگیزه، کاووسی در بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۲، به استودیو پارس فیلم (محل کنونی سینما عصر جدید) می‌رود. مدیر پارس فیلم به او پیشنهاد ساخت فیلمی بر اساس داستان «یوسف و زلیخا» را می‌دهد و قراردادی نیز امضا می‌شود. کاووسی بنا به آموخته‌های خود در سینما به کار مشغول شد. او برای نوشتن فیلم‌نامه به مطالعه داستان‌های مذهبی، روایات و اشعار پرداخت و تصمیم گرفت که میزانسن و صحنه‌پردازی‌ها بر اساس تصاویر مذهبی طراحی شود. برای ساخت موسیقی متن فیلم، سازهای نی و چنگ را در نظر گرفت. او برای جزئیات فیلم نیز طرح‌هایی در ذهن داشت. مثلاً در عنوان‌بندی نوشته‌های فارسی شبیه هیروگلیف خط مصریان باستان تحریر شود. اما اختلاف نظرها خیلی زود بروز یافت و مجال ادامه کار را گرفت. برای نمونه، استودیو بدون هماهنگی با کاووسی آهنگ‌سازی موزیک فیلم را به مجید وفادار سپرده بود و موسیقی‌ای ساخته شده بود که از طرح کلی و نگرش کارگردان دور بود. اختلاف نظرهایی از این دست در موارد دیگر نیز وجود داشت و در نهایت این همکاری به شکست انجامید.
آغاز نقدنویسی
آغار کار نقدنویسی کاووسی در مجله «روشنفکر» به صاحب امتیازی رحمت مصطفوی و سردبیری ناصر خدایار بود. نخستین نقد هوشنگ کاووسی بر روی فیلم «لغزش» نوشته شد. کارگردان این فیلم پیش از آن فیلمی با نام «ولگرد» ساخته بود و در تبلیغات فیلم نوشته شده بود: «لغزش؛ دومین اثر کارگردان فیلم ولگرد». عنوان نقد هوشنگ کاووسی بر این فیلم نیز چنین بود: «دومین لغزش کارگردان فیلم ولگرد». این نقد با استقبال خوانندگان روبه‌رو شد و گفته شد که یک بحث تحلیلی و فنی سینمایی همراه با طنز در حال تکوین است. این نقدنویسی به دلیل شروع کارگردانی فیلم «ماجرای زندگی» برای مدتی ادامه نیافت.
ماجرای زندگی
در سال ۱۳۳۳ پیشنهاد ساخت فیلم «ماجرای زندگی» از سوی مؤسسه «دیانا فیلم» به کاووسی داده شد. محل این مؤسسه در طبقه بالای سینما دیانا (سینما سپیده کنونی) بود و از نظر امکانات و وسواس کاری شرایط بهتری نسبت به پارس فیلم داشت. در ابتدا فیلم‌نامه‌ای به کاووسی داده شد که از یک فیلم عربی برداشته شده بود. او سناریو را دگرگون کرد و پیام دیگری را در آن گنجاند. صاحبان استودیو سناریو را پذیرفتند اما مشکلات دیگر هنوز پابرجا بود. برای نمونه ۱۷ آواز مبتذل در فیلم پیش‌بینی شده بود که چنین چیزی از نظر کاووسی نمی‌توانست عملی شود. این موارد به همراه دیگر دخالت‌هایی که از بیرون صورت می‌گرفت، باعث شد تا کاووسی پس از تصویربرداری نیمی از فیلم، ناگزیر به رها کردن ادامه کار شود. بعد از کناره‌گیری کاووسی، این فیلم را نصرت‌الله محتشم به پایان رساند.
هفده روز به اعدام
پس از کارگردانی ناتمام فیلم «ماجرای زندگی»، کاووسی به کار روزنامه‌نگاری بازگشت و به مجله نوبنیاد فردوسی برای نوشتن نقد و تفسیر فیلم دعوت شد. مدتی بعد از سوی مؤسسه «عصر طلایی» به او پیشنهاد ساخت فیلم «هفده روز به اعدام» داده شد. فیلم‌نامه «هفده روز به اعدام» توسط مدیر مؤسسه عصر طلایی از یک رمان پلیسی آمریکایی اقتباس شده بود. کاووسی تغییراتی را در فیلم‌نامه انجام داد و آن را جلوی دوربین برد. در هنگام ساخت این فیلم دست‌اندازی کم‌تری نسبت به فیلم‌های پیشین که او شروع کرده بود، صورت گرفت و او توانست نخستین فیلم بلند خود را تا انتها کارگردانی کند. هر چند که سرمایه‌گذاران این فیلم نیز صحنه‌هایی را که در سینمای آن روز ایران رایج بود به فیلم افزودند. این دخل و تصرف در فیلم هوشنگ کاووسی را بر آن داشت تا در مطبوعات اعلام کند که آن صحنه‌ها از او نیست. این فیلم در سال ۱۳۳۵ اکران شد.
پس از «هفده روز به اعدام» دو فیلم‌نامه دیگر از طرف پارس فیلم و عصر طلایی به کاووسی پیشنهاد شد که او هر دو را رد کرد. این سناریوها نیز در قالب فیلم‌های رایج زمانهٔ خود بودند و کاووسی پس از خواندن آن‌ها به این نتیجه رسید که قابل اصلاح نیستند. هر چند که دیگران آن‌ها را ساختند.
وقتی که آفتاب غروب می‌کند
در سال ۱۳۳۸ کاووسی از سوی سازمان «ری فیلم» برای ساختن فیلمی دعوت به همکاری شد. از او خواسته شد فیلمی بر پایه رمان کارمن اثر پروسپه مریمه بسازد. داستان کارمن که ماجرای کولی به همین نام بود در منطقه آندلس در جنوب اسپانیا می‌گذشت، با این‌حال قابلیت انطباق در زمان‌ها و مکان‌های دیگر را داشت. نمونه آن «کارمن جونز» ساخته اتو پرمینگر در سال ۱۹۵۴ بود که ماجرای آن در میان سربازان آمریکایی در جنگ کره روایت می‌شد و قهرمان آن سیاه‌پوستان بودند. فیلم‌نامه‌ای که هوشنگ کاووسی بر پایه این داستان نوشت «وقتی که آفتاب غروب می‌کند» نام داشت که در آن؛ کارمن «لاله» و دون خوزه «محمود» نام داشتند. پایان فیلم‌نامه شباهتی به کارمن مریمه نداشت هرچند که خمیرمایه داستان همان بود و در میان کولی‌ها می‌گذشت. دستگاه سانسور در بررسی فیلم‌نامه اعلام کرد که محمود نمی‌تواند مأمور ژاندارم باشد و ناگزیر شخصیت محمود در فیلم دهدار معرفی شد. از آن‌جا که فیلم رنگی بود و در سال ۱۳۳۸ لابراتوار رنگی در ایران نبود، نگاتیو را برای ظهور و چاپ به شرکت آرنولد اند ریشتر در مونیخ که سازنده دوربین آریفلکس بود، فرستادند. سرهنگ شب‌پره تهیه‌کننده فیلم که افسر ارتش بود، در میانه‌های کار با ارتش مشکلاتی پیدا کرد و نتوانست هزینه فیلم را تأمین کند. در نتیجه فیلم ناتمام ماند.
خانه کنار دریا
مشکلات کار کردن با تهیه‌کنندگان آن دوره سینما باعث شد تا هوشنگ کاووسی دیگر تمایلی برای همکاری با تهیه‌کنندگان و فیلم‌سازی برای دیگران نداشته باشد. او به این نتیجه رسیده بود که اگر خود تهیه‌کنندگی فیلم‌اش را بر عهده گیرد، از مشکلاتی که برای فیلم‌های گذشته‌اش ایجاد شده بود رهایی می‌یابد؛ بنابراین ساخت اثر بعدی‌اش «خانه کنار دریا» را خود به همراه برادرش (منوچهر کاووسی) به عنوان تهیه‌کننده مستقل شروع کرد. فیلمی سیاه و سفید با بازیگرانی نه چندان نامی. داستان فیلم سرگذشت مردی شکست‌خورده بود. بخش نخست فیلم در سواحل دریای خزر در زمستان می‌گذشت و بخش دوم در گرمای جنوب ایران. به گفته کاووسی، با وجود این‌که خود تهیه‌کننده و صاحب فیلم بود، به دنبال فروش بالا و به دست آوردن سرمایه‌ای هنگفت از نمایش این فیلم نبود، وگرنه از چهره‌های پول‌ساز آن روز سینمای ایران در فیلم‌اش استفاده می‌کرد.
مجلّهٔ هنر و سینما
هوشنگ کاووسی نقدنویسی و تحلیل فیلم را که از میانه‌های دهه ۱۳۳۰ و پس از بازگشت به ایران آغاز کرده بود، در کنار فعالیت‌های فیلم‌سازی ادامه می‌داد. او در کنار نوشتن نقدهای سینمایی در مجلات معتبر آن سال‌ها هم‌چون مجله فردوسی، خود نیز مجله‌ای را با عنوان «هنر و سینما» منتشر کرد. «هنر و سینما» تنها دربردارندهٔ مطالب سینمایی نبود، بل‌که مطالب ادبی، علمی و فنی هم در آن دیده می‌شد. به گفته هوشنگ کاووسی مخاطبان «هنر و سینما» مردم سینمادوستی بودند که انتظارات دیگری جز دانستن سینما هم داشتند. ظاهر مجله نیز در میان مجلات آن روز در ایران از نظر صفحه‌بندی و کاربرد «سفید» و کلیشه لب‌بر نوآوری‌هایی داشت. نمونه‌های آن در کلاس روزنامه‌نگاری دانشکده علوم ارتباطات نشان داده می‌شد و از کاووسی نیز برای تدریس آشنایی با وسایل ارتباط تصویری دعوت به عمل آمد. افزون بر آن، کاووسی در دانشکده هنرهای دراماتیک که به مدیریت دکتر مهدی فروغ توسط وزارت فرهنگ و هنر گشایش یافته بود، واحدهای سینمایی با گرایش‌های فنی، هنری و تاریخی را تدریس می‌کرد.
آن‌طور که هوشنگ کاووسی گفته‌است، از آن زمان به بعد و با توجه به تجربیات و مشاهداتی که از سینمای مرسوم آن دوره ایران به دست آورده بود، دیگر وسوسهٔ چندانی برای فیلم‌سازی نداشت و عمده توان خود را صرف نقدنویسی، تدریس و ساخت فیلم‌های مستند می‌نمود. ناآشنایی تهیه‌کنندگان با اصول پایه سینما از بزرگ‌ترین موانع ادامه فعالیت او در مقام کارگردان بود. تنها فیلم بلند سینمایی که او در دهه ۱۳۴۰ کارگردانی کرد، «خانه کنار دریا» بود که خود تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشت.
سینه کلوب ایران
هوشنگ کاووسی عقیده داشت برای این‌که فیلم خوب در سینمای ایران ساخته شود، باید اول تماشاگر ایرانی را با فرهنگ سینما آشنا کرد و ذائقه او را تغییر داد. برای رسیدن به این منظور، او افزون بر نوشتن مقالات انتقادی و تفسیری، نخستین کلوب سینمایی ایران را با نام «سینه کلوب ایران» بنیان نهاد. در آن‌جا هر یکشنبه بهترین آثار موجود در انبارهای سینما نمایش داده می‌شد. پیش از نمایش فیلم تفسیری در مورد فیلم ارائه می‌شد و پس از نمایش هم دربارهٔ فیلم گفتگو می‌شد. نشست‌های سینه کلوب به‌طور مرتب با تفسیر و بحث برگزار می‌شد و از نوجوانانی که حضور پیوسته در این نشست‌ها داشتند و بعدها نام‌ها بزرگی شدند، می‌توان به بهرام بیضایی، هژیر داریوش، بهرام ری‌پور، پرویز دوایی و پرویز نوری اشاره کرد.
سینه کلوب ایران در آبان ۱۳۳۸ نخستین فستیوال بین‌المللی فیلم را در ایران برگزار کرد. این جشنواره که در سینما نیاگارا (سینما جمهوری کنونی) برگزار گردید، راهگشای جشنواره‌های بعدی سینمایی از جمله جشنواره جهانی فیلم تهران شد که توسط وزارت فرهنگ و هنر برگزار می‌شد. کار سینه کلوب ایران پس از برگزاری دوره نخست جشنواره فیلم، بر اثر دخالت‌های مکرر ساواک به تعطیلی انجامید.
مسئولیت‌های سینمایی
پس از تعطیلی سینه کلوب ایران، کاووسی به عنوان مشاور امور سینمایی به اداره کل امور سینمایی کشور دعوت شد. آن هنگام بنا بود پایه نظارت بر ساخت و نمایش فیلم که از وزارت کشور به وزارت فرهنگ و هنر منتقل شده بود، بازنگری گردد و از نو پی‌ریزی شود. کاووسی برای بهبود وضع سالن‌های سینما و روند فیلم‌سازی در ایران پیشنهادهایی داشت که به دلیل ناآگاهی مقام‌های تصمیم‌گیرنده از سینما و فیلم‌سازی، نتوانست آن‌ها را جامه عمل بپوشاند. او در این دوره فیلم کوتاهی به سفارش سازمان استاندارد صنعتی ساخت که در کنگره بین‌المللی استاندارد صنعتی مسکو در سال ۱۳۴۴ جایزه دوم را از آن خود کرد. همکاری کاووسی با اداره امور سینمایی کشور ادامه‌دار نبود و اختلاف نظر با مسئولان اجرایی این ارگان، موجب استعفای او شد.
چند ماه بعد از آن، کاووسی از سوی سازمان تلویزیون ملی ایران به عنوان فیلم‌ساز دعوت به کار شد. او سپس تشکیل یک فیلم‌خانه و کتاب‌خانه سینمایی را بر عهده گرفت و «خانه فرهنگ فیلم» را در رادیو تلویزیون ملی ایران بنیان نهاد. کاووسی در آن‌جا آثار ارزشمند سینمای جهان را گردآوری کرد. او بنا داشت که علاوه بر استفاده از این آثار در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، از آن‌ها نسخه‌های ویدئویی تهیه کند و در اختیار موسسه‌های آموزش سینما و دبیرستان‌ها قرار دهد، تا شناخت از سینما در سراسر کشور گسترش یابد. این تلاش‌ها به دلایلی نتوانست ادامه پیدا کند.
کاووسی طرح تعدادی فیلم مستند پیرامون جامعه‌شناسی و قوم‌شناسی که تدریس مواد آن‌ها را در دانشکده علوم اجتماعی و تعاون وابسته به دانشگاه تهران بر عهده داشت، فراهم کرد. او پیش از آن و در میانه دهه ۱۳۴۰ فیلم مستند «آتش و سنگ» را دربارهٔ اجرای طرح خط لوله سراسری گاز از خوزستان به آستارا و از آن‌جا به شوروی کارگردانی کرده بود. این مستند افزون بر گزارش احداث طرح، به زندگی مردم در حاشیه خط لوله نیز می‌پرداخت.
نقد فیلم
ابتدای دهه ۱۳۳۰ آغاز نقدنویسی و انتشار مجلات تخصصی سینما در ایران بود. منتقدانی چون هوشنگ کاووسی، فرخ غفاری و هژیر داریوش پیش‌گامان نقدنویسی در این دوره بودند. در این میان هوشنگ کاووسی که به‌تازگی به ایران بازگشته بود در اندک زمانی پرچم جریان مبارزه با سینمای فارسی را به دست گرفت. او با لحنی تند و پرخاشگر همه عناصر سینمای فارسی از فیلم‌نامه و کارگردانی تا بازیگری را به باد انتقاد گرفت و ارزش سینمایی و هنری آن‌ها را زیر سؤال برد.
پیدایش تعریف فیلمفارسی
واژه «فیلمفارسی» که در این دوره به یکی از مهم‌ترین و کلیدی‌ترین واژه‌های رایج در گفتمان انتقادی فیلم در ایران تبدیل می‌شود، نخستین بار توسط هوشنگ کاووسی در اوایل دهه ۱۳۴۰ استفاده شد و به سرعت به پرکاربردترین اصطلاح غیر ترجمه‌ای ادبیات سینمایی ایران بدل شد. کاووسی برای پافشاری بر ماهیت خاص این واژه و تحمیل معنای مورد نظرش، آن را به شکل سرهم می‌نوشت. او با چسباندن واژه «فیلم» به واژه «فارسی» و خلق واژه ابداعی «فیلمفارسی»، به سینمایی اشاره می‌کرد که به زعم او نه فیلم بود و نه فارسی بلکه ملغمه‌ای از این دو بود. کاووسی در این باره گفته‌است: اشاره کاووسی بیشتر به فیلم های سطح پایین با مضمون جنسی اشاره داشت که به هیچ داستان و ساختاری فقط به دنبال نشان دادن جاذبه جنسی در فیلم بودند.
کاووسی در توضیح نشانه‌های فیلمفارسی گفته بود:
همچنین در مقاله‌ای تحت عنوان «حرف‌های ماقبل آخر»، تعریف خود از «فیلمفارسی» را روشن‌تر بیان می‌کند:
بر اساس این تعریف و دسته‌بندی، آن دسته از فیلم‌های سینمای ایران که در ساخت آن‌ها از شیوه‌های قراردادی و کلیشه‌ای سینمای تجاری هند، عرب و ترکیه استفاده می‌شد، جملگی در رده فیلمفارسی طبقه‌بندی می‌شدند. کاووسی در نقدهای آتشین خود بر این فیلم‌ها، از مخاطبان خود می‌خواست که از دیدن این‌گونه فیلم‌ها پرهیز کنند.
کاووسی جریان سینمایی که از اواخر دهه ۱۳۴۰ آغاز شد و به «موج نوی سینمای ایران» معروف شد را نیز رد می‌کند و به رسمیت نمی‌شناسد. او عقیده دارد که در سینمای ایران موج کهنه‌ای نبوده که بعد از آن موج نو ایجاد شود. او در همان زمان منتقد فیلم قیصر بود و عقیده داشت آنچه به نام موج نوی سینمای ایران مطرح شده با جریانی که فرانسوا تروفو و دوستان‌اش در فرانسه به راه انداختند فرق دارد.
نویسنده فیلم‌نامه
بازیگر
آثار مستند
هوشنگ کاووسی در زمینه ساخت فیلم‌های مستند نیز فعالیت داشته‌است. در دهه ۱۳۴۰ دو اثر مستند کاووسی جوایزی را برای او به همراه داشت. فیلم مستند «سوخت‌گیری هواپیما» برنده دیپلم افتخار و فیلم مستند «استاندارد صنعتی و تحقیقات علمی» رتبه دوم و دیپلم افتخار کنگره استانداردهای مسکو را دریافت کردند. «استاندارد صنعتی و تحقیقات علمی» مستند کوتاهی بود به مدت ۱۰ دقیقه، رنگی، ۳۵ میلی‌متری که به سفارش سازمان استاندارد صنعتی ایران تهیه شد.کاووسی همچنین در میانه دهه ۱۳۴۰ مستند بلند آتش و سنگ را برای سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران نوشت و کارگردانی کرد. این مستند ۳۵ میلی‌متری و رنگی در مورد اجرای طرح خط لوله گاز از خوزستان به آستارا و زندگی مردم پیرامون این خط لوله بود.
برخیز ای موسی
برخیز ای موسی سیزدهمین رمان بلند ویلیام فاکنر است که در آن از موضوعات نژادپرستی در آمریکا و شرح احوال و رفتار متقابل سیاه‌پوستان و سفیدپوستان سخن رفته است. این رمان نخستین بار در سال ۱۹۴۲ در آمریکا منتشر شده‌است.
نسخهٔ فارسی این کتاب را انتشارات نیلوفر در سال ۱۳۷۴ با برگردان صالح حسینی منتشر کرده‌است.
درون‌مایه
عنوان کتاب برخیز ای موسی مأخوذ از یکی از سرودهای مذهبی سیاه‌پوستان با همین نام است. درون‌مایه این سرود نمایانگر آرزوهای رویاگونه سیاه‌پوستان برای حضور منجی است که به قدرت بازوی او ظلم و ستم‌های وارد بر سیاه‌پوستان از میان برداشته شود.
این کتاب شامل هفت داستان به نام‌های: بود، آتش و اجاق، دلقک داغدار، پیران قوم، خرس، پاییز دلتا و برخیز ای موسی می‌باشد. وجود پیوستگی مضمونی و شخصیتی در بین داستان‌های این کتاب، آن را از حالت مجموعهٔ داستان‌های کوتاه بیرون آورده و به آن حالتی رمان گونه بخشیده‌است. شخصیت محوری داستان‌های این کتاب اسحاق مکازلین است که فاکنر از زبان او به بیان آنچه که می‌خواهد در باب سیاهپوستان و نژادپرستی بگوید می‌پردازد.
اسحاق مکازلین نقل، به مضمون کتاب پدر هیچ‌کس و عموی همگان نامیده می‌شود. عمو اسو چه آن هنگام که کودکی ده ساله‌است و چه آن هنگام که پیرمردی هشتاد ساله، در باب جهان پیرامون خویش می‌اندیشد و سعی می‌کند تصمیماتش را برای پیشبرد زندگی بر اساس آنچه خود درست می‌پندارد اتخاذ کند نه بر اساس آنچه تا کنون بوده و از این به بعد هم باید باشد. حق مالکیت زمین، حق برده‌داری و حقوقی از این قبیل که در نظر سرمایه‌داران آن روز آمریکا عادی تلقی می‌شد در ذهن اسحاق جنبه سؤال پیدا می‌کند و باعث می‌شود که اسحاق ارث جد بزرگش کاروترز مکازلین را حق خود نداند. مجموع این رویدادها برخیز ای موسی را روحانی‌ترین و مذهبی‌ترین کتاب فاکنر معرفی می‌کند.
بود
داستان در زمان کودکی مکازلین ادموندز رخ می‌دهد. فاکنر او را در این داستان به اختصار «پسرک» می‌نامد. در حدود سال ۱۸۵۹ کاس ادموندز به همراه دایی‌هایش آمودئوس مکازلین (عمو بادی) و تئوفیلوس مکازلین (عمو باک) در مزرعه پدری زندگی می‌کنند که اتفاقی تکراری اما ناخوشآیند باز هم آنان را از زندگی عادی روزمره خارج می‌کند. بردهٔ آن‌ها تامیزترل بار دیگر به خاطر علاقه اش به تنی - کنیز سیاهپوست آقای هوبرت بوچام که همراه خواهرش میس سوفونسوبیا در همسایگی مزرعه آن‌ها زندگی می‌کند- به مزرعه آقای هوبرت گریخته‌است. بدین ترتیب عمو باک و پسرک به منظور بازگرداندن تامیزترل آماده رفتن به مزرعهٔ همسایه می‌شوند. از طرفی گویا سوفونسوبیا هم عاشق عمو باک است اما عموباک تا کنون اظهار نظر متقابلی دراین زمینه نکرده‌است. پس از ناکامی در دستگیر کردن تامیزترل، عموباک و پسرک مجبور به سپری کردن شب در مزرعه هوبرت می‌شوند. شب هنگام، زمانی که از وقت خواب گذشته‌است عموباک و پسرک با خیال اینکه وارد اتاق خواب خود می‌شوند اشتباهاً پا به اتاق خواب سوفونسوبیا می‌گذارند! آقای بوچام سعی می‌کند از این پیشامد به گونه‌ای استفاده کند که عموباک مجبوربه ازدواج با سوفونسوبیا شود. عمو باک نمی‌پذیرد و سرانجام سرنوشت قضایای موجود اعم از آنچه مربوط به تامیزترل و تنی و آنچه مربوط به عموباک و سوفونسوبیا می‌شود در گرو برد و باخت در یک بازی پوکر قرار می‌گیرد. بدین ترتیب اگر عموباک در بازی با آقای هوبرت بازنده شود می‌بایست بالاجبار سوفونسوبیا را به همسری بپذیرد و ضمناً تنی را از آقای هوبرت خریداری نماید تا از فرارهای مکرر تامیزترل جلوگیری شود. از طرف دیگر اگر عمو باک در بازی پوکر سربلند شود تنی را مجانی به خانه خود می‌برد. عمو باک بازی را می‌بازد اما آقای هوبرت را مجبور می‌کند که بازی را با عمو بادی - که اکنون به مزرعه همسایه آمده است- تکرار کند. عمو بادی در بازی پوکر برنده می‌شود و تنی مجانی به مزرعهٔ مکازلین‌ها می‌آید. عموباک متعاقباً با سوفونسوبیا ازدواج می‌کند و فرزندشان اسحاق مکازلین - که محوری‌ترین شخصیت کتابِ حاضر است- به دنیا می‌آید.
دلقک داغدار
در سومین داستانِ رمان برخیز ای موسی، فاکنر کمی خود را از خاندان بزرگ مکازلین دور می‌کند و شرح حالی از سیاه پوستی به نام رایدر – که بر روی مزرعه روت ادموندز مشغول کار است- ارائه می‌دهد. رایدر سیاه پوستی قوی هیکل و چهارشانه‌است که بر اثر مرگ نابه هنگام همسرش دچار شوک روحی شده‌است. در روز خاکسپاری، رایدر بیل را از دست کارگران می‌گیرد و مجنون وار و با سرعت خیره کننده‌ای گودال قبر همسرش را می‌کند. شب هنگام رایدر شبهی از همسرش را می‌بیند. صبح روز بعد رایدر ناتوان از کار، آسیاب را ترک می‌کند، بطری ویسکی بزرگی می‌خرد و پس از افراط در نوشیدن، بی هدف در خیابان‌ها مشغول راه رفتن می‌شود. سپس به آسیاب بازمی‌گردد و به اتاق ابزار آلات می‌رود. در آنجا با سفید پوستی به نام بردسانگ روبه رو می‌شود، سپس به یاد می‌آورد که بردسانگ سال‌ها با تقلب کردن در بازی تخته نرد سیاه پوستان را آزار داده‌است. رایدر با دیدن او خشمگین می‌شود و آنگاه بر اثر مجادله با اواختیار اعمال خود را از دست می‌دهد و گلوی بردسانگ را با وسیله‌ای تیز می‌برد! رایدر دستگیر و زندانی می‌شود. اما او که به کلی دچار جنون شده در زندان هم درِ سلولش را از جا می‌کند و با دیگر زندانیان به زد و خورد می‌پردازد. سرانجام رایدر را به کمک چوبه دار حلق آویز می‌کنند و این گونه زندگی دردمند او پایان می‌یابد. در این داستان زندگی پر از درد و رنج یک سیاهپوست در قبال بی تفاوتی سفیدپوستان از وجود مشکلات این چنینی توسط فاکنر توصیف شده‌است.