cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
غذای خیابانی
در تایلند مردم تا اوایل دهه ۱۹۶۰ توجهی به غذاهای خیابانی نشان نمی‌دادند اما از این زمان به بعد به دلیل رشد سریع جمعیت شهری غذاهای خیابانی هم محبوبیت پیدا کردند.
جنبه‌های فرهنگی اقتصادی
گرایش به غذاهای خیابانی در کشورهای مختلف به یک اندازه نیست. به عنوان مثال در بنگلادش تنها جمعیت اندکی از زنان فروشنده غذا در خیابانها دیده می‌شوند؛ در حالی که در تایلند و نیز نیجریه، اغلب فروشندگان مواد غذایی دوره‌گرد را زنان تشکیل می‌دهند.
در بعضی فرهنگها قدم زدن در خیابان در حال غذا خوردن یک کار غیر مودبانه است.
ایمنی و بهداشت
از اوایل قرن ۱۴ نظارت بر فروشندگان خیابانی مواد غذایی آغاز شد. با افزایش سرعت جهانی شدن و گردشگری، ایمنی مواد غذایی خیابانی تبدیل به یکی از نگرانی‌های عمده در زمینه سلامت عمومی و در نتیجه تلاش دولت‌ها برای آگاهی بخشی در این زمینه شده‌است.
جستارهای وابسته
خیابانی
برج مد گاکوئن کوکون
برج مُد گاکوئِن کوکون (به モード学園コクーンタワー Mōdo gakuen kokūn tawā) یک آسمان‌خراش ۲۰۴ متری و ۵۰ طبقه‌ای آموزشی واقع در محلهٔ نیشی شینجوکو، شینجوکو، توکیو، ژاپن است. ساخت و ساز این ساختمان ۲۰۰۶ شروع شد و ۲۰۰۸ به پایان رسید.
کلک حمود
کلک حمود، روستایی از توابع بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بنت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
کاویت
کاویت (به لاتین: Kawit, Cavite) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در کاویته واقع شده‌است.
خصوصیات
کاویت ۲۲٫۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۸۳٬۴۶۶ نفر جمعیت دارد.
اریک پیتروس نارس
اریک پیتروس نارس (Eric Paytherus Nares؛ ۹ ژوئیه ۱۸۹۲ – ۱۸ ژوئن ۱۹۴۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
محمد شمیس
محمد شمیس (Mohamed Shemais؛ زاده نامشخص – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
توستن
توستن (به معنای «دستیابی به موفقیت» در زبان ولوف) یک سازمان بین‌المللی غیردولتی سازمان ۵۰۱ (سی) ثبت شده در ایالات متحده است که مقر آن در داکار، سنگال است. مأموریت این سازمان «توانمندسازی جوامع برای توسعه و دستیابی به چشم‌انداز خود برای آینده و الهام بخشیدن به جنبش‌های مقیاس بزرگ منجر به عزت برای همه» در چندین کشور غرب آفریقا از جمله سنگال، گینه، گینه بیسائو، گامبیا، مالی و موریتانی است.
توستن با تسهیل برنامه‌های آموزش غیررسمی مبتنی بر حقوق بشر، به ویژه برنامه توانمندسازی جامعه، که هدف آن حمایت و توانمندسازی مشارکت کنندگان و جوامع برای رهبری توسعه خود است، رویکردی جامع و یکپارچه برای توسعه اتخاذ می‌کند. این سازمان با استخدام ۵۰۰ نفر برای تقویت و ترویج مشارکت جامعه در پروژه‌های مربوط به سوادآموزی، بهداشت، رفاه کودکان، حقوق بشر و دموکراسی، پایداری محیط زیست و توانمندسازی اقتصادی کار می‌کند.
اگرچه توستن بیشتر به دلیل موفقیتش در تسریع در کنار گذاشتن شیوه‌های سنتی مضر، به ویژه بریدن آلت زنانه و کودک‌همسری، در سراسر آفریقا شناخته شده‌است، اما این سازمان همچنین به نتایج مثبتی در حوزه‌های تأثیرگذاری حکومت، آموزش، سلامت، توانمندسازی اقتصادی و محیط زیست، و همچنین در موضوعات حمایت از کودکان، توانمندسازی زنان و دختران، و رشد اولیه دوران کودکی… دست یافته‌است. . در سال ۲۰۰۷، توستن جایزه بشردوستانه کنراد ان. هیلتون، بزرگ‌ترین جایزه بشردوستانه جهان را به دلیل «کمک قابل توجهی که در کاهش درد و رنج بشری داشته‌است» دریافت کرد.
نیک استلینو
نیک استلینو (Nick Stellino- متولد ۱ مه ۱۹۵۸) آشپز برنامه‌های تلویزیونی و نویسندهٔ ایتالیایی-آمریکایی است. وی تاکنون مجری چندین برنامهٔ آشپزی تلویزیونی بوده است؛ و همچنین هشت کتاب در زمینهٔ آشپزی نوشته است.
توستن
پیشینه
توستن در سال ۱۹۹۱ توسط مولی ملچینگ، یک معلم آمریکایی و مدافع حقوق بشر، با هدف اصلی ارائه برنامه‌های آموزشی جامع غیررسمی به جوامع روستایی در سنگال، تأسیس شد. ملچینگ و تیمی از متخصصان فرهنگی سنگالی با اتکا به بازخوردهای جوامع محلی، برنامه‌ای به نام برنامه توانمندسازی جامعه توسعه دادند، برنامه درسی که جوامع را با کار به زبان خودشان و استفاده از ترکیبی از روش‌های یادگیری، مانند گفتگو، تئاتر و رقص مدرن و سنتی آفریقایی درگیر می‌کند. این برنامه برای اولین بار در ۴۴ منطقه سنگالی راه اندازی شد و تا سال ۱۹۹۴ به ۳۵۰ گسترش یافت.
قبل از سال ۱۹۹۷، اهداف شامل شش مدل بود که مهارت‌های حل مسئله، سلامت و بهداشت، پیشگیری از مرگ و میر کودکان، مدیریت مالی، رهبری و پویایی گروه و مطالعات امکان‌سنجی برای پروژه‌های درآمدزا را پوشش می‌داد. در سال ۱۹۹۷، توستن هفتمین مدل در مورد حقوق بشر و سلامت زنان را اضافه کرد که شامل اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی برش دستگاه تناسلی زنان بر سلامتی بود. پس از گذراندن این مرحله، زنان مالیکوندا بامبارا، روستایی در غرب سنگال، به‌طور جمعی تصمیم گرفتند که تمرین بریدن آلت زنانه را کنار بگذارند، و جنبشی را آغاز کردند که از آن زمان تاکنون نزدیک به ۹۰۰۰ جامعه آفریقایی را به ترک این عمل سوق داده‌است.
توستن تا سال ۱۹۹۷ به‌طور انحصاری در سنگال کار کرد، زمانی که اجرای اهدافش را در جوامع بورکینافاسو در یک مشارکت شش ساله آغاز کرد، که در نتیجه منجر به این شد که ۲۳ منطقه بورکینایی قصد خود را برای ترک دائمی بریدن آلت زنانه اعلام کردند. در سال ۲۰۰۲، توستان پیشنهادات برنامه‌ای خود را برای اولین بار گسترش داد و طرحی به نام پروژه زندان را در یک زندان سنگال در تی‌یس، سومین شهر بزرگ سنگال و محل آن زمان مقر توستان، اجرا کرد. پروژه زندان و هدف آن فراهم کردن منابع برای کمک به آنها برای توسعه مهارت‌های درآمدزای ارزشمند، بازگرداندن تماس با خانواده و ادغام مجدد در جامعه است و در نتیجه نرخ تکرار جرم را نیز کاهش می‌دهد.
در طول دهه ۲۰۰۰، با افزایش تقاضا برای اجرای برنامه، توستن به گسترش خود ادامه داد و دفاتر ملی در گینه (۲۰۰۳)، گامبیا (۲۰۰۶)، موریتانی (۲۰۰۷)، گینه بیسائو (۲۰۰۸) و مالی (۲۰۰۹) افتتاح کرد. علاوه بر این دفاتر تعطیل شده در سومالی، سودان و جیبوتی بازگشایی شدند.
از سال ۲۰۱۴، توستن با بنیاد بیل و ملیندا گیتس برای بهبود سیستم‌های نظارت و ارزیابی خود مشارکت داشته‌است و این سازمان اکنون از چارچوب نتایجی که با همکاری این بنیاد توسعه یافته‌است استفاده می‌کند که تأثیرات را در پنج حوزه کلیدی اندازه‌گیری می‌کند: سلامت، حکومت، توانمندسازی اقتصادی، محیط زیست و آموزش. در سال ۲۰۱۵، در پاسخ به علاقه گسترده به مدل تحت رهبری جامعه خود، توستان مرکز آموزش توستن را در تی‌یس برای شرکت کنندگان خارجی باز کرد. جایی که یک برنامه آموزشی ۱۰ روزه در مورد رویکرد خود به توسعه تحت رهبری جامعه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برای فعالان جامعه، اعضای سازمان‌ها و دولت‌های محلی، ملی و بین‌المللی و نمایندگان دانشگاه‌ها و رسانه‌ها ارائه می‌دهد.
در سال ۲۰۱۷، ملچینگ از سمت مدیرعاملی به سمت مدیر خلاقیت توستن رفت و النا بونومتی به عنوان مدیرعامل جانشین او شد. اگرچه برنامه توستن جامع نگر است، توستان به دلیل موفقیتش در تسریع ترک کودک‌همسری و بریدن اندام تناسلی زنان ، سنتی که برای قرن‌ها در اکثر مناطق آفریقا وجود داشته‌است، به‌طور گسترده‌ای شناخته شده‌است. به گفته یونیسف، بریدن اندام تناسلی زنان یک «عمل اجتماعی خوداجباری» یا هنجار اجتماعی است که خانواده‌ها احساس می‌کنند باید با آن مطابقت کنند تا از طرد شدن توسط جامعه خود جلوگیری کنند. به‌طور کلی، بریدن آلت زنانه بر روی دختران جوان بین سنین دو تا پنج سال انجام می‌شود، اگرچه نوجوانان نیز اغلب این عمل را انجام می‌دهند.
در سال ۱۹۹۷، توستن شروع به ارائه اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی بریدن آلت زنانه در یک مدل که حقوق بشر و سلامت زنان را پوشش می‌دهد، کرد. توستن ابتدا در طرح موضوع بریدن آلت زنانه در برنامه‌های خود تردید داشت و معتقد بود که این عمل بسیار حساس است و می‌تواند کارش را تضعیف کند، اما اصرار کارمندان در این زمینه در نهایت سازمان را به گنجاندن اطلاعاتی در مورد این عمل سوق داد.
رویکرد
نظریه تغییر توستن عمدتاً بر اساس کار گری مکی، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو است که در سال ۱۹۹۶ در مقاله بازنگری جامعه‌شناختی آمریکا این فرضیه را مطرح کرد که بریدن آلت زنانه، مانند عمل بستن پا در چین، پایان خواهد یافت. به سرعت هنگامی که مردم شروع به پایان دادن به این عمل به‌طور جمعی کردند تا توانایی زن برای ازدواج در گروه قومی خود را حفظ کنند. توستان، با مشاوره و نظرات مکی، از آن زمان این ایده را به یک نظریه تغییر گسترده تبدیل کرده‌است که فرض می‌کند بریدن آلت زنانه را می‌توان به‌طور پایدار تنها در صورتی رها کرد که هم افراد و هم شبکه‌های اجتماعی گسترده آنها به عنوان یک فرد در فرایند تصمیم‌گیری دخیل باشند.
شرکا، جوایز و قدردانی
حمایت کنندگان توستن عبارتند از: بنیاد گرین باوم، آژانس همکاری توسعه بین‌المللی سوئد (SIDA)، یونیسف، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی، صندوق جهانی والاس، و بنیاد ویلیام و فلورا هیولت و دیگران.
در آگوست ۲۰۰۷، توستن جایزه سوادآموزی کینگ سجونگ یونسکو و در سپتامبر ۲۰۰۷، توستان جایزه بشردوستانه کنراد را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، توستن و مؤسس آن، مولی ملچینگ، توسط بنیاد اسکول با جایزه اسکول برای کارآفرینی اجتماعی شناخته شدند. بنیاد سسیلیا سارکوزی از توستن در سال ۲۰۱۲ در بهبود سیستم‌های بهداشتی و مراقبت از مادر در سطح جامعه تقدیر کرد. در سال ۲۰۱۳، مولی ملچینگ در چهارمین اجلاس سالانه زنان در جهان با جایزه «زنان تأثیرگذار» تجلیل شد. ملچینگ در سال ۲۰۰۲ جایزه بشردوستانه برجسته سارجنت شرایور را از انجمن ملی سپاه صلح برای همکاری با توستان دریافت کرد. این جایزه به داوطلبان سپاه صلح بازگشته اعطا می‌شود که همچنان به کمک مستمر و متمایز به اهداف بشردوستانه در داخل یا خارج از کشور ادامه می‌دهند یا کارآفرینان اجتماعی نوآوری هستند که اقدامات آنها تغییرات بلندمدت قابل توجهی را به همراه خواهد داشت.
محمد سعد شحاته
محمد سعد شحاته (Mohamed Saad Shehata؛ زادهٔ February 8, 1961) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
پائولا ارناندس
پائولا ارناندس (Paula Hernández؛ زادهٔ October 16, 1969) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است.
محمد سعد شحاته
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
پائولا ارناندس
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به خوابگردها و ارث اشاره نمود.
عادل بناکار
عادل بناکار (زاده ۱ اسفند ۱۳۴۷ در تبریز) بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال اهل ایران است. وی مربیگری را به عنوان دستیار حسین معدنی در باشگاه شهرداری تبریز آغاز نمود. بناکار سابقه هدایت تیم‌های ریخته‌گری تبریز و شهرداری تبریز را در کارنامه خود دارد. بناکار پس از آغاز سرمربی گری خود در تیم شهرداری تبریز این تیم را به مقام سومی لیگ برتر والیبال ایران رسانید. وی در سال ۱۴۰۰ به عنوان سرمربی زرسان تبریز انتخاب شد.
جرارد آیگوی
جرارد آیگوی (Gérard Aygoui؛ ۵ اکتبر ۱۹۳۶ – 1936:10:05, March 12, 2021) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه ورزشی مون‌پلیه، و باشگاه فوتبال نیم المپیک اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است.
کلات سفلی
کلات سفلی، روستایی از توابع بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
اولشنیتسه (ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو)
اولشنیتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو واقع شده‌است.
کلات سفلی
جمعیت
این روستا در دهستان بنت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
سکندر (فیلم ۱۹۴۱)
سکندر (Sikandar) فیلمی در ژانر درام و جنگی از سهراب مودی است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به پریتویراج کاپور اشاره کرد.
کاری والگرن
کاری والگِرِن (Kari Wahlgren؛ زادهٔ July 13, 1977) یک صدا پیشه و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به جادوگران محله ویورلی، ماجراهای کریسمس، ماجراهای کریسمس ۲ و شرک ۳ اشاره کرد.
او همچنین در مورتال کامبت ۱۱ صداپیشه کیتانا و در پاندای کونگ فو کار:افسانه های شگفت انگیز صداپیشه استاد ببری بوده است.
لودمیل استایکوف
لودمیل استایکوف (Ludmil Staikov؛ زادهٔ October 18, 1937) کارگردان اهل کشور بلغارستان است. وی در بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۸ شش فیلم را کارگردانی کرد. در سال ۱۹۷۲ فیلمی به نام «محبت» ساخت که در هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو برندهٔ جایزه شد. فیلم دیگرش که «زمان خشونت» نام دارد، در سال ۱۹۸۸ و در جشنواره فیلم کن برندهٔ جایزه برای کارهای نو و نگاهی نو شد.
بخش هانوفر، شهرستان لیکینگ، اوهایو
بخش هانوفر (به انگلیسی: Hanover Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لیکینگ، اوهایو واقع شده‌است. بخش هانوفر ۶۵٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کنارکمبان
کنارکمبان، روستایی در دهستان بنت بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بنت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۰۰ نفر(۳۰۰خانوار) بوده‌است.
فواد صدقی
فؤاد صدقی (Fouad Sedki; October 24, 1925 – 1925:10:24, January 12, 1996) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
آل (رنگ)
آل رنگی مایل به قرمز است که از ریشه گیاهی استخراج می‌شود. برای تهیه آن از زاج سفید و روناس بهره می‌گیرند.
جستارهای وابسته
فهرست رنگ‌ها
مارلون فری
دوران باشگاهی
فری در سال ۲۰۰۴ به بایر ۰۴ لورکوزن پیوست و در سال ۲۰۱۵، به تیم بزرگسالان این باشگاه راه یافت. او نخستین بازی خود در بوندس لیگا را در تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۱۵ و در برابر بروسیا مونشن‌گلادباخ انجام داد. وی در دقیقه ۸۷ این مسابقه، جایگزین کوین کمپل در زمین مسابقه شد تا شریک برد خانگی ۵ بر صفر تیمش باشد. او در فصل ۲۰۱۶–۱۷، به صورت قرضی به کایزرسلاوترن پیوست تا ۱۱ بازی برای این تیم در بوندس‌لیگا ۲ انجام دهد. با پایان یافتن مهلت قرارداد در سال ۲۰۱۸، او از این باشگاه جدا شد.
فری در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۸، با قراردادی یک ساله به پی‌اس‌وی آیندهوون پیوست تا برای باشگاه پی‌اس‌وی آیندهوون جوان بازی کند.
باشگاه فوتبال اس‌وی زاندهاوزن در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۱۹ اعلام کرد که فری با قراردادی دو ساله به این باشگاه پیوسته‌است.
جرارد ایزبک
جرارد ایزبک (Gérard Isbecque; March 15, 1897 – 1897:3:15, August 3, 1970) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
مک‌اواس مانتری
مک‌اواس مانتری (MacOS Monterey) (نسخه ۱۲٫۰) هجدهمین انتشار بزرگ و انتشار فعلی سیستم عامل مک‌اواس از شرکت اپل برای کامپیوترهای مکینتاش است که در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان اپل در تاریخ ۷ ژوئن ۲۰۲۱ رونمایی شد و در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ به‌طور عمومی عرضه شد.
جرارد ایزبک
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
مک‌اواس مانتری
سیستم مورد نیاز
مک‌اواس مانتری پشتیبانی از مک‌های مختلف منتشر شده از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ از جمله تمام مک‌های دارای پردازنده گرافیکی انویدیا را متوقف کرده‌است. مانتری روی تمام مک‌های مجهز به سامانه روی تراشه‌های اپل و همچنین مدل‌های زیر مجهز به CPU اینتل کار می‌کند:
جرارد ایزبک
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است.
پوهوری (ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو)
پوهوری یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو واقع شده‌است.
هربرت اسکات گولد مایلز
هربرت اسکات گولد مایلز (Herbert Miles; July 31, 1850 – 1850:07:31, May 6, 1926) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
ساسان خداپرست
ساسان خداپرست (زاده ۸ شهریور ۱۳۵۳ در ارومیه) بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال اهل ایران است. خداپرست سابقه عضویت در تیم‌های ملی نوجوانان، جوانان و بزرگسالان را در کارنامه خود دارد و درسال ۱۳۷۶ بعد از ۴ سال عضویت در تیم، کاپیتان تیم ملی ایران شد. وی به عنوان مربی سابقه هدایت تیم‌های جوانان و بزرگسالان شهرداری ارومیه و آذرباتری ارومیه را در کارنامه خود دارد.
نجیب‌زادگی فرانسوی
نجیب زادگی فرانسوی (la noblesse) یک طبقه اجتماعی دارای امتیازات در فرانسه در قرون وسطی و دوران اولیه مدرن تا انقلاب در ۱۷۹۰ بود. نجیب زادگی در سال ۱۸۰۵ با حقوق محدود به عنوان طبقه نخبه از امپراتوری اول تا سقوط پادشاهی ژوئیه در ۱۸۴۸، که همه امتیازات برای همیشه لغو شد، احیا شد. اعطای عناوین موروثی، بدون امتیاز، تا سقوط امپراتوری دوم در سال ۱۸۷۰ همچنان ادامه داشت. آن عناوین در بین فرزندان شان به عنوان یک قرارداد اجتماعی و بخشی از نام قانونی افراد مربوطه باقی ماندند.
در سیستم سیاسی فرانسه قبل از انقلاب، نجیب‌زادگان، رسته دوم رسته‌های اجتماعی را تشکیل می‌دادند (روحانیت کاتولیک در رسته اول و بورژوازی و دهقانان در رسته سوم جای داشتند). اگرچه عضویت در طبقه نجیب‌زاده به‌طور عمده ارثی بود، اما محفلی کاملاً بسته نبود. افراد جدید توسط سلطنت به نجیب‌زادگی منصوب می‌شدند، یا می‌توانستند حقوق و عناوین خریداری کنند، یا از طریق ازدواج به آنها بپیوندند.
منابع در مورد تعداد واقعی اشراف در فرانسه متفاوت هستند. با این حال، به‌طور نسبی، این گروه از کوچکترین طبقات نجیب‌زاده در اروپا بود. برای سال ۱۷۸۹، فرانسوا بلوش، مورخ فرانسوی، رقمی بالغ بر ۱۴۰٬۰۰۰ نجیب‌زاده (۹۰۰۰ خانواده نجیب‌زاده) را ارائه می‌دهد و بیان می‌کند که حدود ۵٪ از نجیب‌زادگان تا قبل از قرن پانزدهم می‌توانستند ادعای نسب از نجیب‌زادگان فئودالی را داشته باشند. با احتساب کل جمعیت ۲۸ میلیون نفر، این فقط ۰٫۵ درصد می‌شود. گوردون رایت، مورخ، رقمی بالغ بر ۳۰۰۰۰۰ نجیب‌زاده ارائه می‌دهد (از این تعداد ۸۰۰۰۰ نفر از نجیب‌زادگان سنتی)، که با برآورد ژان دو ویگری، مورخ، یا کمی بیش از ۱٪ سازگار است. از نظر مالکیت زمین، در زمان انقلاب، املاک نجیب‌زادگان حدود یک پنجم زمین را شامل می‌شد.
انقلاب فرانسه
در آغاز انقلاب فرانسه، در ۴ اوت ۱۷۸۹، ده‌ها حق‌الزحمه کوچک که افراد عادی باید به اربابش پرداخت می‌کرد، مانند حق الاجاره مجمع مؤسسان ملی لغو شد. اراضی نجیب‌زادگان از وضعیت ویژه خود به عنوان تیول ساقط شدند. اشراف مشمول مالیات مشابه هم وطنان خود شدند و امتیازات خود را از دست دادند (شکار، دادگستری، افتخارات تشییع جنازه). با این حال، به اشراف اجازه داده شد تا عنوان خود را حفظ کنند. این بلافاصله اتفاق نیفتاد. احکام درخواست باید تهیه، امضا، اعلام و در استانها منتشر می‌شد، به طوری که برخی از حقوق نجیب‌زادگی هنوز نا سال ۱۷۹۱ اعمال می‌شد.
جزیرا الموز، قطر
جزیرا الموز (به عربی: جزیرة الموز) جزیره کوچکی در قطر است. قلمرو آن هلالی شکل است و در سواحل پایتخت، شهر دوحه واقع شده‌است.
این جزیره ۲۰ هکتار (۰٫۲۰ کیلومتر مربع؛ ۴۹ هکتار) وسعت دارد و دارای مارینا و صخره‌های مخصوص خود است. کل ساختار تا سال ۲۰۱۵ تکمیل شد. دارای پوشش گیاهی متنوعی مانند درختان نخل و باغ‌ها و امکانات مجلل برای گردشگران است.
هاناکو-کون وابسته به توالت
هاناکو-کون وابسته به توالت (地縛少年花子くん) یک مجموعه مانگا ژاپنی اثر آیدایرو است. این مانگا در مجله شونن مانگا ی اسکوئر انیکس مانتلی جی‌فانتزی از سال ۲۰۱۴ تا کنون در حال ساخت است. این مجموعه مانگا تا آوریل سال ۲۰۲۱ در نوزده جلد تانکوبون جمع آوری شده است. داستان ننه یاشیرو، یک دانش آموز سال اولی که به داستان‌های علوم خفیه علاقه دارد و مشتاقانه برای یک دوست‌پسر آرزو می‌کند، را به دنبال دارد. برای برآورده شدن این آرزو، وی تلاش می‌کند هاناکو-سان را احضار نماید.
شخصیت‌های منفی
سوکاسا یوگی (柚木 つかさ)
مانگا
هاناکو-کون وابسته به توالت توسط آیدایرو نوشته و تصویرگری شده است. مجموعه در ژوئیه سال ۲۰۱۴ توسط مانتلی جی‌فانتزی، توسط اسکوئر انیکس آغاز شده بوده است و در ۱۸ ژوئن سال ۲۰۱۴ منتشر شده است. اسکوئر انیکس چپترهای این مجموعه مانگا را در جلدهای تانکوبون شخصی گردآوری کرده است. اولین جلد در ۲۲ مه سال ۲۰۱۵ منتشر شد. جلد ۰ در ۲۷ دسامبر سال ۲۰۱۹ منتشر شد. از ۲۷ مه ۲۰۲۰ تاکنون پانزده جلد منتشر شده اند.
در آمریکای شمالی، ین پرس در ژوئیه سال ۲۰۱۷ اعلام کرد که آن‌ها مانگا را به صورت دیجیتالی منتشر خواهند کرد. در ژوئیه سال ۲۰۱۹، ین پرس تاریخ انتشار چاپ مجموعه را اعلام کرد.
یک اسپین‌آف از این مجموعه مانگا با عنوان «هوکاگو شونن هاناکو-کون» در ۲۷ اوت سال ۲۰۱۹ راه اندازی شد و این اسپین‌آف توسط ین پرس با عنوان هاناکو-کون بعد از مدرسه دارای مجوز شد و در آوریل سال ۲۰۲۱ منتشر گردید.
انیمه
یک مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده در ۱۸ مارس ۲۰۱۹ در نشریه آوریل مجله مانتلی جی‌فانتزی اعلام شد. مجموعه توسط استودیو لرچه به حرکت در آمد و توسط ماسائومی آندو کارگردانی شد، و به همراه یاسوهیرو ناکانیشی سریال دستمایه ترکیب‌بندی قرار گرفت، مایوکا ایتو نیز شخصیت‌ها را طراحی کرد. هیروشی تاکاکی نیز موسیقی را تنظیم کرده است. این مجموعه تلویزیونی از ۹ ژانویه ۲۰۲۰ تا ۲۶ مارس ۲۰۲۰ در تی‌بی‌اس، سان و سی‌بی‌سی به نمایش در آمد. گروه «چیباکو شونن» قطعه تیتراژ سریال، «شماره ۷» را اجرا کرد و در همین حال آکاری کیتو آهنگ قطعه تیتراژ پایانی سریال «نور کوچک» را اجرا کرد. فانیمیشن مجوز سریال را برای سیمل‌دب صادر کرده است.
در دسامبر سال ۲۰۲۲، یک پروژه جدید از انیمه اقتباسی این مجموعه اعلام گردید و متعاقباً به‌عنوان «راه‌اندازی مجدد» توصیف شد.
پذیرش
از اوت سال ۲۰۲۲، هاناکو-کون وابسته به توالت به فروش بالای ۸ میلیون نسخه در سرتاسر جهان دست پیدا کرده است.
در نقد و بررسی نئو از این انیمه، الکس جونز این سریال و شخصیت‌ها را بخاطر گیرا بودن تحسین کرد و همچنین ویژوال های این انیمه را منحصر به فرد خواند، و هاناکو-کون را با یک کتاب کمیک جان گرفته با استفاده از طرح‌های ضخیم، رنگ‌های پرطراوت و با شخصیت‌هایی با نسبت‌های مجزا و متفاوت مقایسه کرد. با این حال، او احساس کرد که این سریال یک پیغام ناخوش بخش باقی مانده و خاطر نشان کرد که چندین سوال تا پایان سریال بی پاسخ مانده است.
بخش هاردینگ، شهرستان لوکاس، اوهایو
بخش هاردینگ (به انگلیسی: Harding Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لوکاس، اوهایو واقع شده‌است. بخش هاردینگ ۲۴٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳۴ نفر جمعیت دارد و ۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مدل ساخت افزایشی
مدل ساخت افزایشی یک مدل برای توسعه نرم‌افزار است که محصول به صورت افزایشی طراحی، پیاده‌سازی و تست می‌شود. (در هر مرجله بخش کوچکی به آن اضافه می‌شود) تا زمانی که محصول نهایی تولید شود.
این مسئله توسعه و نگهداری را شامل می‌شود. یک محصول نهایی است اگر تمام نیازهای در نظر گرفته شده برای آن را برآورده کند. این مدل ترکیبی از مدل آبشاری و منطق تکرار شونده در مدل پروتوتایپ است.
این کار امکان به کار گیری محصول به صورت بخش به بخش را فراهم می کند(بخشی از محصول که به اتمام رسیده است) و از طولانی شدن فرایند توسعه نرم افزار جلوگیری می کند. همچنین نیاز به سرمایه اولیه زیاد و انتظار طولانی مدت را از بین می برد.
همچنین این مدل کمک می کند اثر آسیب پذیری که معرفی یک محصول کامل و جدید به صورت یکجا دارد را کاهش دهیم(با معرفی و ارائه تدریجی محصول)
مدل افزایشی
مدل افزایشی، مدل آبشاری را به طور تکرار شونده به کار می گیرد.
مجموعه های انتشار یافته "افزایش ها" نامیده می شوند، و به وسیله هر یک از این افزایش ها عملکرد های بیشتری به مشتری ارائه می شود(هر کدام از این افزایش ها بخشی از نیازهای مشتری را شامل می شوند).
با ایجاد اولین افزایش هسته کار به مشتزی تحویل داده می شود چیزی که در همان لحظه توسط مشتری قابل به کاری گیری است. با توجه به بازخورد مشتری یک برنامه برای افزایش های بعدی طراحی می شود و تغییرات براساس آن انجام می شود. این فرایند با تحویل افزایش ها تا تحویل محصول نهایی ادامه پیدا می کند. منطق به کار گرفته شده در مدل افزایشی همچنین در مدل چابک نیز به کار گرفته می شود.
مدل افزایش می تواند برای توسعه نرم افزارهای دواپس به کار گرفته شود. در دواپس تمرکز بر ایده کاهش ریسک و کاهش هزینه به کار گیری دواپس است در حالی که مهارت های لازم را ایجاد می کنیم.
ویژگی های مدل افزایشی
۱- سیستم به تعداد زیادی پروژه شکسته می شود.
۲- بخش های سیستم ساخته می شوند تا سیستم نهایی را تولید کنند.
۳- نیازهای اساسی در اولویت اول قرار می گیرند و اول به آنها رسیدگی می شود.
۴- نیازهای یک بخش تا زمانی که افزایش آن بخش توسعه نیابد غیر فعال است(تابعی که مربوط به بخشی است که افزایش آن هنوز توسعه نیافته است در حالت غیرفعال قرار می گیرد.)
مزایا ۱- بعد از هر تکرار تست رگرسیوت باید انجام شود. در طول این تست بخش های مشکل دار سیستم سریعا تشخیص داده می شوند زیرا در هر تکرار تغییرات ایجاد شده اندک و مشخص است.
۲- عموما تست و رفع خطای در این مدل راحت تر از سایر مدل های توسعه نرم افزار است زیرا تغییرات ایجاد شده در هر تکرار نسبتا اندک است. این کار تست هدفمند و دقیقتر هر جز در کل نرم افزار را می دهد.
۳- مشتری می تواند به ویژگی ها پاسخ و فیدبک دهد و محصول را برای هر نیاز یا تغییرات مفید بازبینی کند.
۴- تحویل محصول اولیه سریعتر و کم هزینه تر است.
معایب
۱- هزینه نهایی ممکن است از بودجه سازمان بیشتر باشد.
۲- با ایجاد یک افزایش و عملکرد به محصول، مشکل مربوط به معماری سیستم ممکن است به وجود بیاید چیزی که در نسخه قبلی وجود نداشت.
وظایف درگیر
سهراب مودی
سهراب مودی (Sohrab Modi; November 2, 1897 – 1897:11:02, January 28, 1984) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، بازیگر تئاتر و بازیگر سینما اهل هند بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون سکندر، میرزا غالیب و شعله بوده است.
برگ‌سنجدی
برگ‌سنجدی نام رنگی است به رنگ برگ سنجد که از خانوادهٔ رنگ سبز است.
برای تهیهٔ این رنگ از این مواد بهره می‌گیرند: نیل، سود، هیدروسولفیت، زاج پتاسیم (زاج سفید)، روناس و اسپرک.
حمام‌های کاراکالا
حمام‌های کاراکالا (Terme di Caracalla) در رم، ایتالیا، پس از حمام‌های دیوکلتیان، دومین حمام عمومی روم باستان یا حمام رومی شهر بودند. حمام‌ها احتمالاً بین سال‌های ۲۱۲ پس از میلاد (یا ۲۱۱) و ۲۱۶/۲۱۷، در زمان سلطنت امپراتوران سپتیمیوس سوروس و کاراکالا ساخته شده‌اند. آنها تا دهه ۵۳۰ فعال بودند و سپس از کار افتادند و ویران شدند.
همایون شهنواز
همایون شهنواز (تولد ۲۶ بهمن ۱۳۱۵ شمیرانات – درگذشته ۱۶ اسفند ۱۳۹۶ تهران) کارگردان و نویسنده ایرانی بود.
وی بیشتر به خاطر کارگردانی و نویسندگی سریال دلیران تنگستان شناخته می‌شود. او مدتها خارج از ایران زندگی می‌کرد و در پی بازگشت به کشور منزل وی دچار حادثه شد که در این حادثه او دچار سوختگی بیش از ۸۰ درصد شد و بر اثر این حادثه درگذشت.
در کارنامه هنری او همچنین سریال روزهای بیاد ماندنی، فیلم سینمایی شاه خاموش (۱۳۸۲) و همچنین نویسندگی فیلم شب واقعه (۱۳۸۷) نیز دیده می‌شود.
سوختگی و درگذشت
روز شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶، در منزل همایون شهنواز واقع در خیابان ولیعصر، چهار راه پارک وی، در اثر نشت گاز انفجاری رخ داد. شدت انفجار به حدی بود که پنجره طبقه چهارم به خیابان پرت شد. شهنواز در خانه تنها بود، بنابراین کمک به وی تا رسیدن نیروهای آتش‌نشانی به تأخیر افتاد. برای درمان، او به بیمارستان سوانح و سوختگی شهید مطهری منتقل شد.
شهنواز سرانجام بر اثر شدت جراحات سوختگی و ایست قلبی در صبح چهارشنبه ۱۶ اسفند ۱۳۹۶ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
همایون شهنواز در ۲۰ اسفند ۱۳۹۶ در خانه رئیسعلی دلواری در شهر دلوار به خاک سپرده شد.
ساتای
ساتای (Satay) یا ساته در زبانهای اندونزیایی و مالایی به غذایی گفته می‌شود که شامل گوشت کبابی به سیخ کشیده شده و چاشنی زده همراه با سس است. ساتای ممکن است از تکه یا قطعات گوشت جوجه، گوشت گوسفند، گوشت گاو، گوشت خوک، ماهی یا سایر گوشت‌ها یا توفو تشکیل شود. سیخ چوبی ممکن است از گیاهان مختلی مانند نارگیل، نخل یا بامبو تهیه شوند که بامبو از بقیه رایج تر است. این گوشت‌ها روی آتش چوب یا زغال به صورت گریل شده یا کبابی تهیه می‌شوند و سپس همراه با ادویه مختلف سرو می‌شوند.
ساتای از جاوای اندونزی منشأ گرفته‌است. این غذا تقریباً در هر نقطه در اندونزی قابل دسترس است که آن را تبدیل به یک غذای ملی کرده‌است. ساتای همچنین در بسیاری دیگر از کشورهای جنوب شرقی آسیا از جمله مالزی، سنگاپور، برونئی، تایلند، فیلیپین، تیمور شرقی و همچنین در سورینام و هلند رایج است. اندونزی و سورینام در گذشته مستعمره هلند بوده‌اند.
چانی (شخصیت)
چِـینی (Chani ؛ ) یک شخصیت داستانی است که در رمان‌های تلماسه (۱۹۶۵) و مسیحای تلماسه (۱۹۶۹) اثر فرانک هربرت ظاهر می‌شود. چانی که عمدتاً به عنوان همسر فرمن و هم‌بالین قانونی شخصیت پل آتریدس شناخته می‌شود، دختر سیاره‌شناس امپراتوری لیت-کینز و همسرش فرمنش، فارولا است که بعداً مادر دوقلوهای گانیما و لتوی دوم می‌شود. این شخصیت به عنوان یک گولا احیا می‌شود و در رمان‌های شکارچیان تلماسه (۲۰۰۶) و کرم‌های شنی تلماسه (۲۰۰۷) از برایان هربرت و کوین جی اندرسون ظاهر می‌شود، که مجموعهٔ اصلی را کامل می‌کنند.
تلماسه
در تلماسه، در حالی که پل آتریدس هنوز در خانهٔ اجدادی خود در سیاره کالادان زندگی می‌کند، آگاهی وی از طریق رویاهایش ظاهر می‌شود. او چانی را، با اینکه آن‌ها هنوز ملاقات نکرده‌اند، در این رؤیاها می‌بیند. پل و آتریدها به سیاره بیابانی آراکیس می‌آیند، اما دوک لتو، پدر پل، به زودی توسط هارکونن‌ها کشته می‌شود و پل و مادرش لیدی جسیکا مجبور به فرار به صحرا می‌شوند. آنها با اکراه توسط قبیله‌ای از فرمن‌های بومی این سیاره جذب می‌شوند و چانی، یک زن فرمنی است که مسئول محافظت و راهنمایی پل را برعهده دارد. این زوج به تدریج عاشق یکدیگر می‌شوند و پل به عنوان یک رهبر مذهبی در میان فرمن‌ها برمی‌خیزد و مُعَدّیب نامیده می‌شود.
چانی که پیش از ملاقات با پل، یک جنگجوی با استعداد بود، پس از آموزش توسط پل و جسیکا در هنرهای رزمی بنی جزیرت که توسط فرمن‌ها «راه عجیب» نامیده می‌شود، مرگبار می‌شود. چانی بعداً موفق می‌شود پل را از نشئه‌گی عمیق اسپایس که برای تقویت قدرت خود از آن استفاده کرده بود، بیرون بیاورد. نخستین فرزند پل و چانی، لتوی دوم به عنوان یک نوزاد در یورش کورینو به خانه آن‌ها در بیابان عمیق کشته می‌شود.
پل برای تثبیت کنترل خود بر امپراتوری پس از خلع امپراتور صدام چهارم، دختر صدام، پرنسس ایرولان را به همسری می‌گیرد. چانی دلایل سیاسی را درک می‌کند، اما پل به او اطمینان می‌دهد:
«اکنون به تو قسم می‌خورم که به هیچ نوع عنوانی نیاز نخواهی داشت. آن زن در آنجا همسر من خواهد شد، اما تو تنها یک هم‌بالین خواهی بود، زیرا این یک امر سیاسی است و ما باید از این لحظه برای صلح استفاده کرده و خاندان‌های بزرگ لندسراد را استخدام کنیم. ما باید به آئین‌ها احترام بگذاریم. با این حال، آن شاهدخت هیچ چیزی فراتر از نامِ من را نخواهد داشت؛ نه فرزند من، نه لمس من، نه نرمی نگاهم، و نه لحظه‌ای از تمایلم.»
جسیکا می‌افزاید:
مسیحای تلماسه
دوازده سال بعد در مسیحای تلماسه، پل کاملاً به چانی وفادار می‌ماند. بنی جزیرت با در نظرگرفتن برنامه پرورش خود، ناامید از به دست آوردن کنترل نسل خونی پل، و از تأثیری که ممکن است ژن‌های «وحشی» چانی بر فرزندان او داشته باشد، می‌ترسند. پل که می‌خواهد خود را از شر دسیسه‌های ایشان خلاص کند، با مادر بزرگوار بنی جزیرت، گایوس هلن موهیام، مذاکره می‌کند: «شاید شما نسل مرا داشته باشید، اما شخص مرا هرگز نخواهید داشت… ایرولان تبعید و تلقیح کرد… شما ممکن است نطفهٔ مرا برای برنامه‌های خود داشته باشید، اما هیچ فرزندی از ایرولان بر تخت من نخواهد نشست». درون‌کاشت مصنوعی در پی جهاد باتلری ممنوع شده‌است، و ایدهٔ آن به اندازهٔ از دست‌دادن «ژن‌های گرانبهای اتریدیز» برای خواهرخوانده وحشتناک به نظر می‌رسد.
ایرولان که خودش تحت آموزش بنی جزیرت است، مخفیانه به چانی داروهای ضدبارداری تغذیه می‌کند تا از حاملگی وارث امپراتوری جلوگیری کند. با این حال، چانی در نهایت به رژیم غذایی باستانی فرمن برای افزایش باروری تغییر می‌دهد. ایرولان قادر به دخالت نیست و چانی به زودی باردار می‌شود. چانی به طرز غم‌انگیزی با به دنیا آوردن دوقلوهای گانیما و لتوی دوم می‌میرد. اسکیتال، که نقشهٔ پیچیده‌اش محقق می‌شود، پیشنهاد می‌کند در ازای کنترل تیلاکسو بر امپراتوری، چانی را به عنوان یک گولا «احیا کند»، اما پل او را به قتل می‌رساند. پل از طریق هوشیاری خود می‌تواند ببیند که مرگ چانی در حین زایمان بسیار کمتر از سرنوشت احتمالی آینده او است که جان سالم به در برده‌است.
ایزدشاه تلماسه
طبق رمان ایزدشاه تلماسه، نسخه‌ای از حافظهٔ چانی نیز در لتوی دوم وجود دارد. لتو در زمان رمان می‌تواند به خاطرات اجدادی‌اش دسترسی پیدا کند که از طریق دهان او صحبت می‌کنند. در یک نقطه، او به چانی اجازه می‌دهد تا از طریق او صحبت کند.
در اقتباس‌ها
چانی در فیلم تلماسه از دیوید لینچ (۱۹۸۴) توسط شان یانگ، و در مینی‌سریال جان هریسون تلماسه فرانک هربرت (۲۰۰۰) و دنباله فرزندان تلماسهٔ فرانک هربرت (۲۰۰۳) توسط باربورا کودتووا به تصویر کشیده شده‌است. زندایا این شخصیت را در فیلم ۲۰۲۱ و دنبالهٔ آن در ۲۰۲۳ به کارگردانی دنی ویلنوو به تصویر می‌کشد. این شخصیت یک نقش فرعی است که تنها به چهار روز فیلمبرداری نیاز داشت. شخصیت زندایا از چانی، همراه با پل از تیموتی شالامی در اکتبر ۲۰۲۱ به فورتنایت بتل رویال اضافه شدند.
امت اشر-پرین از Tor.com نوشت که «کودتووا هم از نظر حساسیت و هم از نظر خشن‌بودن همانند چانیِ الهی است».
مسعود نوابی
مسعود نوابی ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
پوست‌پیازی
پوست پیازی نام یکی از رنگ‌ها است. این رنگ نزدیک به صورتی یا چهره‌ای است.
برای تهیه این رنگ از این مواد بهره می‌گیرند: نیل، سود، زاج سفید، روناس و اسپرک.
از این رنگ در صنعت قالیبافی ایران استفاده می‌شود.
منبع
با استفاده از داده‌هایی در:
ملینا کاناکاریدیز
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
کلات بالا
کلات بالا، روستایی از توابع بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بنت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
رولان دوبرول
دوبرول در زمرهٔ کسانی بود که از یک سو با مساهمت خود در آموزش معماری، به نظام اعطای اعتبار حرفه‌ای شکل بخشیدند، و از سوی دیگر با کار جمعی در پروژه‌های بزرگ، فرایند حرفه‌ای شدن معماری را در ایران پیش بردند.
زندگی
دوبرول در سال ۱۹۰۷ در ارمانتیر در شمال فرانسه به دنیا آمد. از هفده‌سالگی کارآموزی را در دفاتر معماری و کارگاه‌های ساختمانی آغاز کرد، و در فاصلهٔ ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴ (برابر با ۱۳۰۵ تا ۱۳۱۳) به تحصیل در مدرسهٔ هنرهای زیبا (بوزار) پرداخت. او بسیار پرکار و توانمند بود، چنان‌که در دو سال پایانی تحصیلش، در یازده کنکور معماری مختلف از جمله بیمارستان زوریخ، شهرداری شانگهای، طرح جامع شهر برن، طرح جامع کاخ سلطنتی استکهلم، در نقش همکار یا کارآموز شرکت کرد. پس از آنکه در ۱۳۱۴ در کنکور ساختمان بورس سهام تهران برنده شد به ایران عزیمت کرد و تا ۱۳۲۰ در ایران ماند.
دوبرول نخست در شرکت باتینیول مشغول به کار شد که از شرکت‌های ساختمانی خارجی فعال در طرح‌های جدید دوران رضاشاه بود. سپس در ۱۳۱۵ به شرکت ساختمان ایران پیوست که سرپرستی‌اش بر عهدهٔ گابریل گورکیان بود. در ۱۳۱۶ همکاری‌اش را با وزارت معارف آغاز کرد و در سال ۱۳۱۷ به سمت سرمهندس آن وزارتخانه منصوب شد. دفتر خود را نیز به اتفاق محسن فروغی در همین سال تأسیس کرد؛ دفتری که پس از چندی به دفتر فنی دانشگاه تهران بدل شد و بناهای دانشگاه تهران در آن طراحی و سپس بدست شرکت سنتاب اجرا می‌شد. از سوی دیگر، به دعوت وزارت پیشه و هنر به تدریس در مدرسهٔ عالی معماری پرداخت. دوبرول با شروع جنگ جهانی دوم، در اواخر ۱۹۳۹ (۱۳۱۸) داوطلبانه به نیروی هوایی فرانسه در بیروت پیوست و مسئول تهیهٔ عکس‌های هوایی از ترکیه بود. پس از پنج ماه دوباره به ایران بازگشت و بابت پروژهٔ احداث دوازده مدرسهٔ ابتدایی در تهران به مدیریت دفتر فنی وزارت معارف منصوب شد. در مهر ۱۳۱۹ با منحل شدن مدرسهٔ عالی معماری تدریس را در دانشکدهٔ هنرهای زیبا پی گرفت و تا پایان اقامتش در سمت ریاست کارگاه معماری باقی ماند.
کارنامهٔ دوبرول در ایران
برخلاف گدار و سیرو که در پی فعالیت‌های باستان‌شناسی به ایران آمدند و سپس به معماری پرداختند، دوبرول از آغاز با شرکت در کنکور ساختمان بورس سهام تهران وارد جریان مدرن‌سازی رضاشاه شد. وسعت این برنامهٔ بازسازی، و حجم و گستره‌ای از بناهای عمومی که باید ساخته می‌شد، فرصتی برای حضور معمارانی همچون دوبرول فراهم آورد که در ایران و کشورهای دیگر بی‌سابقه بود. دوبرول در هر دو عرصهٔ طراحی و اجرا فعال بود و سمت‌هایی مثل سرمهندس و مدیر دفتر فنی وزارت معارف، مهندس کنترل وزارت دارایی، و نیز مشاور وزارت امور خارجه را در کارنامهٔ خود ثبت کرد.
عمدهٔ آثار دوبرول بناهای عمومی با کاربری‌های اداری یا آموزشی است. او در این عرصه، همهٔ مراتب را از خرد تا کلان، از طراحی مدرسه و ساختمان اداری در جزیره‌ای دورافتاده تا دانشکده و وزارتخانه در پایتخت آزموده‌است؛ اما در فهرست آثارش ورزشگاه و بیمارستان و زندان هم به چشم می‌خورد. در هفت سال فعالیت او در ایران دو دوره از هم متمایز است: دورهٔ نخست، فعالیت در «شرکت ساختمان» به سرپرستی گابریل گورکیان، و دورهٔ دوم، خدمت در دفتر فنی وزارت معارف و همکاری با کسانی چون محسن فروغی و ماکسیم سیرو. آثار دورهٔ اول در سرتاسر ایران، از گرگان تا بندر لنگه پراکنده‌است، اما بناهای دورهٔ دوم عمدتاً در تهران است. در برخی از آثار دورهٔ اول، از جمله در بناهای گرگان اشاره‌هایی به معماری ایران می‌توان یافت، اما آثار بعدی او همگی «با آگاهی کامل از اهمیت این بناها و نقش آنها در مدرنیزاسیون»، و بدون هرگونه ارجاع به معماری تاریخی ایران ساخته شده‌است.
دوبرول علاوه بر اینها، آثاری هم در بخش خصوصی دارد که بیشترش را ویلاها و خانه‌های اعیان تشکیل می‌دهد. او تقریباً همزمان با گابریل گورکیان از شیوه‌هایی در تعریف و آرایش فضاهای مسکونی بهره برد که در جریان معماری ایران تازگی داشت. خانه‌های او را از حیث سبک با آثار آلوار آلتو، ویلیام کرابتری، تتسورو یوشیدا، پیر لوئیجی نروی، لوئیس هنری سولیوان، هنری وان ده‌ولد، آدولف لوس، میس فان درروهه، و آگوست پره قیاس‌پذیر دانسته‌اند. پیوستگی آثار دوبرول با آثار معماران سرشناس معاصر با او در اروپا، تعلقش را به جریان جهانی معماری مدرن نشان می‌دهد.
طرح‌های بزرگتر دوبرول همچون بناهای دولتی و ساختمان بورس سهام، نمایی قرینه دارد که بر بخش میانی آن تأکید شده‌است، اما باقی آثار او مثل ویلاها و ورزشگاه امجدیه که برنامهٔ متنوع‌تری دارد، با وجود نقشه‌های کاملاً کاربردی از تنوع و ابتکار بیشتری در حجم و مصالح برخوردار است.
دوبرول پیش از عزیمت به ایران در پروژه‌های شهری همچون طرح جامع شهر برن طبع‌آزمایی کرده بود. پس از آنکه ایران را ترک کرد نیز دوباره درگیر شهرسازی شد، اما در دوران فعالیتش در ایران بیشتر به طراحی تک‌بنا یا مجموعه پرداخت. تنها پروژهٔ شهری‌ای که در اواخر کارنامهٔ او در ایران می‌بینیم «طرح جامع محلهٔ وزراتخانه‌ها» است.
برخلاف گدار و سیرو که نقشی فرهنگی در جریان معماری داشتند و دربارهٔ معماری ایران نوشتند، از دوبرول اثر مکتوبی در دست نیست. او کمتر از یک دهه در ایران کار و زندگی کرد، اما با آثار شاخص و ماندگار خود سهمی فراوان در شکل‌گیری جریان معماری آن دوره داشت، چنان‌که می‌توان او را از پیشگامان معماری مدرن ایران تلقی کرد.
فهرست آثار و فعالیت‌ها
فعالیت‌های معماری رولان دوبرول عبارتند از: مشارکت در تدوین طرح جامع دانشگاه تهران (۱۳۱۳)؛ طرح بازار بورس سهام تهران (۱۳۱۴)؛ کازینوی رامسر در شرکت باتینیول (۱۳۱۵–۱۳۱۹)؛ طرح مدرسه در فریمان در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۵)؛ دفاتر گمرک محمودآباد در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۶)؛ طرح مدارس تیپ، شهرداری گرگان، ادارهٔ پلیس گرگان، و زندان گرگان، هنرستان اصفهان، هنرستان و خوابگاه در خارگ، مرکز کشاوری بندر گز، خانه‌های مسکونی گمرک در بندر لنگه، همگی در شرکت ساختمان ایران و احتمالاً بین ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶؛ طرح کاخ دادگستری تهران با همکاری گابریل گورکیان در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۶–۱۳۲۵)؛ ورزشگاه ۳۰۰۰ نفرهٔ منظریه برای وزارت معارف؛ ویلای ابتهاج (۱۳۱۷)؛  ویلای فرمانده حسین‌خان (۱۳۱۷)؛ تکمیل کارهای اجرایی و تهیهٔ مبلمان ساختمان جدید وزارت امور خارجه (۱۳۱۷)؛ ساختمان قماش در ضلع شمال غربی میدان راه‌آهن (۱۳۱۷–۱۳۱۸)؛ نظارت بر اجرای بنای دانشکدهٔ حقوق به طراحی محسن فروغی (۱۳۱۷–۱۳۱۹)؛ باشگاه دانشجویان دانشگاه تهران با همکاری ماکسیم سیرو و محسن فروغی (۱۳۱۷–۱۳۲۰)؛ طرح کاخ وزارت دارایی (۱۳۱۷–۱۳۳۸)؛ بانک ملی ساری (۱۳۱۸)؛ ویلای پناهی در شمیران (۱۳۱۷)؛ خانهٔ ایزدی (۱۳۱۸–۱۳۱۹)؛ طرح توسعهٔ ورزشگاه نمرهٔ یک (امجدیه) برای وزارت معارف (۱۳۱۹)؛ طرح دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران زیر نظر آندره گدار و با همکاری ماکسیم سیرو (۱۳۱۹–۱۳۲۸)؛ نظارت بر اجرای بنای دانشکدهٔ فنی به طراحی گدار و سیرو (۱۳۲۰)؛ طرح بازار بورس سهام (۱۳۲۰)؛ احداث مرکز چشم‌پزشکی (۱۳۲۰).
در فهرست آثار و فعالیت‌های دوبرول به این موارد نیز اشاره کرده‌اند: ویلای آقای عدل در تهران؛ ویلای صفیان؛ ویلای کلنکل درخشان در شمیران؛ ویلای بینا؛ ساختمان مسکونی پناهی؛ ساختمان شرکت آنتروپریز؛ طرح جامع محلهٔ وزارتخانه‌ها؛ دبستان (یا هنرستان) حافظ در مجاورت امامزاده زید تهران؛ سالن اپرا؛ انبار پنبه؛ نظارت بر اجرای بیمارستان وزارت دارایی؛ و طرح بیمارستان ۲۲۵ تختخوابی برای شهرداری.
آثار منسوب
دبستان فردوسی و هنرستان نوربخش از جملهٔ مواردی است که در انتساب آنها به دوبرول تردید کرده‌اند.
معرفی برخی از آثار مهم
برای آشنایی بیشتر با شیوهٔ معماری دوبرول چند اثر مهم وی معرفی شده‌است.
کاخ دادگستری
شرکت ساختمان ایران که گابریل گورکیان سرپرستی آن را بر عهده داشت در سال ۱۳۱۶ برندهٔ کنکور طراحی کاخ دادگستری شد. دوبرول در آنجا احتمالاً با همکاری خود گورکیان، نقشه‌های مقدماتی و اجرایی کاخ دادگستری را کشید. این طرح مجموعهٔ سه‌قسمتیِ کشیده، متقارن، و مطبقی بود که حیاط‌هایی بسته، قسمت میانی و مرتفع‌تر آن را از دو سو دربر گرفته بود. این بخش میانی نیز تراسی را در طبقهٔ چهارم از سه طرف محصور می‌کرد. استفاده از فرم‌های ساده، سقف‌های مسطح تراس‌دار و راهروهای ارتباطی از جمله ویژگی‌های این طرح است که آنها را متأثر از ایده‌های لوکوربوزیه دانسته‌اند. گورکیان همان‌سال از ایران رفت و عملیات ساختمان با دخل و تصرف کلی در طرح بدست شرکتی از چکسلواکی به نام اشکودا بین سال‌های ۱۳۱۶ تا ۱۳۲۵ به انجام رسید. احتمال آغاز ساختمان بر اساس طرح گورکیان و دوبرول را نمی‌توان یکسره رد کرد؛ اما تغییرهای صورت‌گرفته تا آن اندازه بود که طرح مدرن و مبتنی بر ایده‌های سبک بین‌الملل آنها را به طرحی نئوکلاسیک مبدل ساخت.
ساختمان قماش
انبار پارچهٔ شرکت قماش معروف به ساختمان قماش در ضلع شمال غربی میدان راه‌آهن بنای دیگری است که دوبرول در ۱۳۱۷ طراحی کرد و مهندس شقاقی جزو محاسبانش بود. سال بعد شرکت مقاطعهٔ ۱۸ به سرپرستی اصغر پناهی، از پیمانکاران فعال دورهٔ پهلوی اول آن را ساخت. این بنا که نمایی با تقسیمات افقی و خطوط مستقیم و کشیده داشت، به فناوری‌های روزآمد آن زمان از جمله بالابر، سیستم اتوماتیک برای جابجایی محموله‌های پارچه در طبقات و سیستم اطفای حریق مجهز بود. پاکدامن آن را اثری «بسیار باارزش» و نخستین نمونهٔ معماری مدرن به سبک بین‌الملل معرفی کرده‌است که با تفاوت زمانی زیاد، بر دیگر بناهای این سبک در تهران تقدم دارد.
پارک ورزشی امجدیه
پارک ورزشی امجدیه یا همان ورزشگاه نمرهٔ یک (شهید شیرودی کنونی) را نیکلای مارکوف در ۱۳۱۳ طراحی کرده بود و شامل یک زمین فوتبال، جایگاه تماشاگران و پیست دوی ۵۰۰ متر بود. دوبرول در ۱۳۱۹ طرح توسعهٔ آن را برای وزارت معارف داد. بخش آفتابگیر غربی جایگاه موجود را که با تلفیقی از شیوهٔ اصفهانی و سبک آرت دکو ساخته شده بود تخریب کرد و ورزشگاه را به سمت شرق گشود. سایبانی پیرامون جایگاه حفظ‌شده ساخت و فضای زیر جایگاه را به رختکن و سرویس‌های مورد نیاز اختصاص داد. دو استخر، زمین فوتبال، زمین‌های تنیس، بسکتبال، والیبال، و جایگاه ویژه نیز از جمله افزوده‌های اوست. ورزشگاه امجدیه و ویلاهای دوبرول نسبت به باقی آثار او شکل‌های تندیس‌گرایانه‌تری دارد.
دانشکدهٔ هنرهای زیبا
دانشکدهٔ هنرهای زیبا نیز مجموعهٔ دیگری در دانشگاه تهران است که دوبرول طراحی آن را در ۱۳۱۹ آغاز کرد و نخستین ساختمان‌هایش با اجرای شرکت سوئدی سنتاب در ۱۳۲۸ به بهره‌برداری رسید. این مجموعه مدرن‌ترین دانشکده در دانشگاه تهران و از آثار برجستهٔ سبک بین‌الملل در دورهٔ پهلوی اول است؛ چنان‌که آن را «ساختمانی عظیم و باابهت، با تناسبات کلاسیک و تجرید مدرن» و یادآور بناهای آدولف لوس و لوکوربوزیه دانسته‌اند. برخلاف سایر دانشکده‌ها، نقشهٔ این دانشکده گسترده، نامتمرکز، و نامتقارن است، و «تبعیت فرم از عمکرد» در طرح بخش‌های گوناگون آن دیده می‌شود. از جملهٔ ویژگی‌های بناهای دانشکده سازهٔ بتنی، نمای سیمانی با خطوط مستقیم، پنجره‌های سرتاسری و سایه‌بان‌ها و قرنیزهای افقی و کشیده، و بام مسطح را می‌توان برشمرد.
دوبرول و آموزش معماری
نقش دوبرول در معماری ایران تنها محدود به طراحی و ساخت آثار برجسته نیست، بلکه بایستی او را در زمرهٔ پایه‌گذاران آموزش معماری و معلمی دلسوز و منضبط نیز دانست که تعدادی از نخستین معماران تحصیل‌کرده در ایران، زیر دست او تعلیم یافتند. او اساسنامه نخستین مدرسهٔ عالی معماری را در وزارت پیشه و هنر به همراه کریم طاهرزادهٔ بهزاد نوشت و از ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹ در آن به تدریس پرداخت. در ۱۳۱۹ مدرسهٔ عالی معماری منحل شد و دانشجویان آن به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران منتقل شدند که دوبرول جزو هیئت مؤسسان آن بود و برنامهٔ درسی گروه معماری آن را از روی الگوی مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس (بوزار) تنظیم کرده بود. دوبرول ریاست یکی از سه کارگاه معماری را برعهده داشت و پس از آنکه در زمستان ۱۳۲۰ از ایران رفت، سرپرستی کارگاهش به محسن فروغی سپرده شد. او و فروغی و گدار که هرسه دانش‌آموختهٔ بوزار بودند، از آغاز شکل‌گیری آموزش معماری در ایران، مانع غلبهٔ رویکرد «مهندسی معماری» یا به بیان دیگر غلبهٔ امور فنی بر دروس هنری شدند.
پولوم (ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو)
پولوم یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو واقع شده‌است. پولوم ۱۱۳ نفر جمعیت دارد.
محمد صدیق (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۷۸)
محمد صدیق (محمد صديق؛ زادهٔ November 25, 1978) بازیکن فوتبال اهل مصر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه فوتبال مقاولون عرب، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
تریاکی (رنگ)
تریاکی نام رنگی تیره‌تر از قهوه‌ای سوخته و به رنگ تریاک است.
از این رنگ در صنعت قالیبافی ایران استفاده می‌شود.
دوغی
دوغی نام یک رنگ است. این نام بیشتر در صنعت قالیبافی یزد برای گونه‌ای آبی کمرنگ بکار می‌رود.
اریک کاردن رابرت منصرق
اریک کاردن رابرت منصرق (Robert Mansergh; May 12, 1900 – 1900:05:12, November 8, 1970) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
پیمان گرانادا (۱۴۹۱)
پیمان گرانادا (Treaty of Granada) همچنین به عنوان تسلیم گرانادا شناخته شده است و در ۲۵ نوامبر ۱۴۹۱ بین بوعبدیل امیر غرناطه، و ایزابل یکم، ملکه کاستیا و فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و سیسیل به تصویب رسید. این پیمان، نبرد گرانادا را که در ۱۴۸۲ آغاز شده بود و با محاصره و آغاز نبرد مجدد گرانادا در بهار ۱۴۹۱ به اوج خود رسید را به پایان رساند.
اردوگاه افغانی‌ها (تفت)
اردوگاه افغانی‌ها روستایی در دهستان پیشکوه بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۲۲۰ نفر (۲۳۸خانوار) بوده‌است.
جرارد بوربوت
جرارد بوربوت (Gérard Bourbotte; February 7, 1934 – 1934:2:7, June 25, 2016 ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
لینکلوزامیدها
لینکلوزامیدها (Lincosamides) دسته ای از آنتی‌بیوتیک‌ها شامل لینکومایسین، کلیندامایسین و پیرلیمایسین است.
اریکا فرناندز
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به به خاطر تو اشاره کرد.
اپرتی دوم
بر اساس اطلاعاتی که از الواح اداری شوش به دست آمده است که سیماشکی‌ها بر اساس«سالی که در آن یا سالی که پس از آن ایبَرت ( = اپارت) پادشاه شد.» تاریخ‌گذاری شده‌اند و میان پژوهشگران درمورد پادشاه مذکور که آیا او اِپَرتی اول یا اِپِرتی دوم از پادشاهان سیماشکی بوده‌ یا سوکَل مخ اِبَرَت (=اپارت) بوده است، اختلاف نظر وجود دارد.
به
بـِه، به جنگلی، شال‌به دارای گوشت خشک و کرکی است که طعمی ترش و تقریباً گس دارد. با این حال وقتی به پخته می‌شود بو و طعمی بسیار خوش دارد. برای کمپوت مناسب است و به صورت مربا و مارمالاد نیز کاربردی عالی دارد. اگر به دنبال به هستید باید به بازار کشاورزان یا مغازه‌های مخصوص سبزی مراجعه کنید. این میوه بومی جنوب اروپا و آسیای صغیر بوده و اکنون به صورت جهانی در ترکیه، چین، ازبکستان، ایران، آرژانتین و نیوزیلند پرورش می‌یابد.
درخت به درختی است از تیره گل سرخیان، جزو دسته سیب‌ها که پشت برگ‌هایش کرک‌دار است. درختان به، سرمای زمستانه کمتری از سیب یا گلابی نیاز دارند ولی به دلیل اینکه قبل از ظهور گل‌ها می‌بایست مقداری رشد رویشی انجام گیرد، گلدهی در بهار دیرتر صورت می‌گیرد. به‌نظر می‌رسد که گلهای به، خودبارور می‌باشند و در هر دو شرایط آب‌وهوایی خنک و گرم میوه آن تشکیل می‌گردد. مقاومت درخت به کمتر از سیب و گلابی است و به‌اندازه درخت گلابی به آتشک حساس است. ریشه ها کم‌عمق بوده و به نظر می‌رسد که به اکسیژن بیشتری از سایر انواع میوه‌های دانه‌دار نیاز دارد.
به سرشار از ویتامین‌های آ ، ب، املاح آهکی و تانن است. به دارای پروتید، گلوسید، لیپید و آب است و صد گرم آن تولید ۱۱۲ کالری انرژی می‌کند. به مقوی قلب، معده و اعصاب است و دمنوش آن آرامبخش است. درخت به را به ترکی آذربایجانی، حیوا، در رامیان و کتول، شغال و در لاهیجان و دلیجان و رودسر، توچ و در رامسر و شهسوار، سنگه می‌نامند. درخت به، در خاک‌های خشک و خیلی آهکی خوب نمی‌روید و نیازمند به خاک ژرف است. پایتخت به ایران شهر گیوی در استان اردبیل است.
این میوه مقوی معده و متوقف‌کننده اسهال‌های ساده و خونی است. در ورم حاد روده‌ها، خونریزی‌های قاعدگی و بواسیری، اثر بسیار مؤثری دارد. به، ضمن تقویت اعمال دستگاه گوارش، برای مخاط و سرفه کاملاً مؤثر است. دم کرده برگ‌های به برای تسکین سرفه شهرت فراوان دارد.
در ایران استانهای فارس، اصفهان، کرمان و اردبیل به ترتیب تولیدکنندگان اصلی این میوه هستند.
آماده‌سازی
به‌های عطری کوچک‌تر دارای پرزهایی روی پوست‌شان هستند که پس از شستن میوه به راحتی از بین می‌روند. مانند سیب و گلابی به را نیز می‌توان پوست کند و هسته آن را خارج نمود. با این حال بهتر است به را از درازا به دو نیم تقسیم کنیم بعد با قاشق هسته‌ها را خارج نمائیم چون محل هسته‌ها در به عمیق‌تر و گردتر از جای هسته‌ها در سیب یا گلابی می‌باشد. طبخ به موجب بهتر شدن طعم آن می‌شود. آن‌ها را در شربت با ادویه‌هایی نظیر هل و دارچین یا با پوست لیمو و پرتقال بپزید. برای بهتر کردن کمپوتها آلو یا زردآلو خشک به آن اضافه کنید یا همانند سیبها آن‌ها را نیز بپزید اگرچه پای به طعمی اکتسابی دارد. در برخی نقاط جهان دانه‌های به را خشک می‌کنند و به همراه مقدار کمی آب می‌پزند که به‌عنوان داروی سرفه کاربرد دارد.
گونه‌ها
گونه‌های زیادی به وجود دارد که فقط دوتای آن‌ها قابل توجه‌است. به معطر: شکلی بیضی با انتهای مخروطی دارد. پوست آن نرم، زرد و دارای گوشت سفید است. آناناسی: تاحدی شبیه گلابی برآمده‌است. پوست آن بعد از رسیدن زرد می‌شود و گوشت آن زرد رنگ و با طعم خفیفی از آناناس است. این میوه درشهرستان نطنز و شهرستان اصفهان پرورش میابد
بزرگ ترین تولید کنندگان به در جهان
در سال ۲۰۱۷ تولید جهانی میوه به برابر ۶۹۲٬۲۶۲ تن بوده‌است که ترکیه و چین مجموعاً ۴۱٪ از این مقدار را تولید کرده‌اند.
دیوارهای اولیان
دیوارهای اولیان (Mura aureliane) مجموعه ای از دیوارهای دفاعی شهر که بین سال‌های ۲۷۱ پس از میلاد و ۲۷۵ پس از میلاد در رم، ایتالیا در زمان سلطنت امپراتور روم اورلیان ساخته شده‌است.
پرپیخی (ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو)
پرپیخی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ریخنوف ناد کنیژنوو واقع شده‌است.
شهرک صنعتی سفیدکوه تفت
شهرک صنعتی سفیدکوه تفت روستایی در دهستان پیشکوه بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
فهرست واژگان نظامی
جستارهای وابسته
درجه‌های نظامی ایران
احمد ساری
احمد ساری (Ahmed Sary؛ زادهٔ August 20, 1968) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مصر، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
تو متعلق به وطنی و وطن متعلق به توست
تو متعلق به وطنی و وطن متعلق به توست فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی آنیل شارما است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، آکشی کومار، بابی دیول، دیویا خوسلا کومار، سندالی سینها، ناگما، دنی دنزونگپا، اشوتوش رانا، آرتی چهابریا ایفای نقش کرده‌اند.
بخش هاردی، شهرستان هولمز، اوهایو
بخش هاردی (به انگلیسی: Hardy Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هولمز، اوهایو واقع شده‌است. بخش هاردی ۸۴٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۶۴۹ نفر جمعیت دارد و ۲۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جرارد رولان (بازیکن فوتبال)
جرارد رولان (Gérard Roland؛ زادهٔ April 5, 1981) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی و باشگاه فوتبال وارزیم اشاره کرد.
کرستن ونسنس
کرستن وَنسنِس (Kirsten Vangsness؛ زادهٔ July 7, 1972) یک هنرپیشه و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی او، می‌توان به ذهن‌های مجرم اشاره نمود.