cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کشتارهای لیپایا
پیشینه
آلمانی‌ها به لیپایا به دیده شهری با اهمیت استراتژیک نگاه می‌کردند. این شهر پایگاه نیروی دریایی بود و بندرگاهی بین‌المللی داشت. از این روی، گمان بر این می‌رفت که جمعیت محلی رویکرد گرمی به کمونیسم داشته باشند. ارتش آلمان تصرف شهر در نخستین روز حمله به لتونی (یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱) را در برنامه خود داشت. حمله به لیپایا توسط واحد پیاده‌نظام ۲۹۱ام صورت گرفت. آن‌ها با مقاومت قابل توجهی از سوی ارتش سرخ و دیگر نیروهای شوروی روبرو شدند و تک‌تیراندازان شوروی تا چند روز پس از تصرف شهر درون آن با نیروهای آلمانی می‌جنگیدند. در جریان این نبرد، بخش‌های بسیاری از شهر ویران شدند و برای چند روز سوختند.
آغاز تیراندازی‌ها
در لتونی، هولوکاست از شب ۲۳ ژوئن تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ و با کشته شدن شش یهودی محلی، از جمله داروساز شهر، در گورستان کلیسا آغاز شد؛ اعضای زوندرکماندو 1a این افراد را در گروبینا، شهرکی در نزدیکی لیپایا، کشتند. هنگامی که خود لیپایا در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ سقوط کرد، «شکار یهودیان در نخستین ساعات اشغال آغاز شد.» ازرگایلیس تخمین می‌زند که حدود ۵۷۰۰ یهودی لیپایا و مناطق اطراف آن به دست آلمانی‌ها افتادند.
در ۲۹ و ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱، سربازان آلمانی اقدام به تیراندازی‌های تصادفی به یهودیان در لیپایا کردند؛ در این تیراندازی‌ها حدود ۹۹ یهودی (بعلاوه یا منهای ۳۰ تن) کشته شدند. تیراندازی‌ها تقریباً بلافاصله آغاز شدند. برای نمونه، در ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر ۲۹ ژوئن، سربازان آلمانی در حال ورود، ۷ یهودی و ۲۲ لتونیایی را دستگیر و به آنها درون یک گودال ناشی از بمب در وسط خیابان Ulicha شلیک کردند. ساعت ۹:۰۰ شب در همان روز سربازان آلمانی به خیابان رفته، در آنجا همه ساکنان را جمع کردند و از آنها پرسیدند که آیا ایشان پناهندگان از آلمان هستند. یک نفر، والتر (یا ویکتور) هان، رهبر ارکستر که در ۱۹۳۸ از وین فرار کرده بود ، قدم جلو گذاشت و بلافاصله مورد اصابت گلوله قرار گرفت. (منبع دیگری می‌گوید که هان توسط گروهی از لتونیایی که توسط نازی‌ها تحریک شده بود، کشته شد.) روز بعد، ۳۰ ژوئن، سربازان به بیمارستان شهر رفتند، چندین پزشک و بیمار یهودی را دستگیر کردند، و با نادیده گرفتن اعتراض کارکنان لتونیایی بیمارستان، به دستگیرشدگان شلیک کردند. در میان قربانیان، ماشا بلومناو ۱۰ ساله بود.
کشتار پارک راینیس
در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، یک گروه از آینزاتس‌کماندو 1a، تحت فرماندهی اس‌اس-اوبراشتورمبانفورر رایخرت وارد لیپایا شد. یکی از نخستین افرادی که آینزاتس‌کماندو 1a در ۳۰ ژوئن کشت، آرون فرانکل نوازنده بود، که از آنجا که نمی‌دانست که آینزاتس‌کماندو مقر خود را در محل کار وی، هتل سن پترزبورگ ایجاد کرده بود، در محل کار خود حاضر شد. وی به عنوان یهودی شناسایی و بلافاصله تیرباران شد.
در طول نبردها، نیروهای شوروی خندق‌هایی دفاعی در پارک راینیس در مرکز لیپایا حفر کرده بودند. در ۳ و ۴ ژوئیه ۱۹۴۱، در نخستین کشتار مستند شده خود در لیپایا، مردان آینزاتس‌کماندو 1a به فرماندهی رایخرت و همه آلمانی‌های عضو اس دی، یهودیان را گرد آورده و آن‌ها را به سوی این خندق‌های درون پارک حرکت دادند. هنگامی که قربانیان درون خندق‌ها قرار گرفتند، تیرباران شده و اجسادشان به درون خندق رانده شدند. مشخص نیست چه تعداد در این تیراندازی کشته شدند؛ تخمین‌ها از ده‌ها تا ۳۰۰ را در بر می‌گیرند. پس از جنگ، کمیسیون تحقیق اتحاد جماهیر شوروی به این نتیجه رسید که ۱۴۳۰ تن در تیراندازی در این پارک کشته شدند؛ تخمینی که به باور ازرگایلیس اغراق‌آمیز است. بعدها یکی از شرکت‌کنندگان، هری فریدریکسون، شهادت داد که در یک کشتار که در آن شرکت داشت، ۱۵۰ تن کشته شدند.
معیارهای ضدیهودی
به عنوان پایگاهی دریایی، لیپایا تحت فرماندهی نیروی دریایی آلمان، کریگسمارینه قرار گرفت. فرمانده ستوان (Korvettenkapitan) اشتاین به عنوان فرمانده شهر گماشته شد. در یک ژوئیه ۱۹۴۱، اشتاین دستور داد که به ازای هر اقدام خرابکارانه، به ده گروگان شلیک شود و با ادعای اینکه سربازان ارتش سرخ با لباس غیرنظامی در میان مردم پنهان شده‌اند، غیرنظامیان را در منطقه مورد هدف قرار داد. این نخستین اعلامیه تهدید به شلیک به گروگان‌ها در لتونی بود. در ۵ ژوئیه ۱۹۴۱، کاپیتان بروکنر که جایگزین اشتاین شده بود مجموعه‌ای از مقررات ضدیهودی را صادر کرد. این‌ها در یک روزنامه محلی، Kurzemes Vārds منتشر شدند. به شکل خلاصه، این موارد شامل زیر می‌شدند:
کشتار «گروگان‌ها» در ۷ ژوئیه
در ۳ یا ۴ ژوئیه، ارهارت گرائول، فرمانده یک گروه از آینزاتس‌کماندو ۲، با حدود ۳۰ تن که اکثر آنها از گردان پلیس ۹ اوردنونگس‌پولیتزای بودند، وارد شهر شد. رایخرت در آن هنگام درگیر تیراندازی‌های پارک راینیس بود، که وی از آن برای گرائول به عنوان «یک مأموریت ویژه» نام برد. روز بعد از ورود گرائول، رایخرت آنجا را ترک کرد. گرائول مسئولیت زندان زنان را تحویل گرفت و از آن به عنوان بازداشتگاهی برای اهداف رژیم نازی استفاده کرد. بیشتر زندانیان یهودی بودند، اما کمونیست‌ها و هواداران کمونیسم نیز دستگیر شدند. شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه یهودیان مسئول جنایات کمونیست‌ها در دوران رژیم شوروی در لیپایا بوده‌اند. شبه‌نظامیان لتونیایی بیشتر دستگیری‌ها را انجام می‌دادند. در ۶ ژوئیه ۱۹۴۱، ورنر هارتمن، خبرنگار جنگ آلمانی، زندان زنان را چنان پر از زندانی توصیف کرد که دیگر جایی برای دراز کشیدن آنها وجود نداشت.
نخستین تیراندازی‌هایی که توسط گرائول انجام شد مربوط به حدود ۳۰ یهودی و کمونیست بود که میان ۵ تا ۷ ژوئیه دستگیر شده بودند، و در ۷ ژوئیه ۱۹۴۱ به عنوان «گروگان» طبق فرمان کاپیتان اشتاین مربوط به یکم ژوئیه ظاهراً به تلافی تیراندازی به سوی گشت‌های آلمانی در حوالی لیپایا اعدام شدند. گرائول از هر پنج زندانی یکی را برای اعدام انتخاب کرد و مردان وی آن‌ها را در ساحل تپه‌های شنی نزدیک به فانوس دریایی تیرباران کردند. تعداد کشته‌ها در جریان کشتار گروگان‌ها در دادگاه گرائول پس از جنگ ۳۰ تن اعلام و توسط آندِرس و دوبروفسکیس ۲۷ به‌علاوه منهای ۱۶ برآورد شد.
تیراندازی‌های ۸–۱۰ ژوئیه
در حوالی ۷ ژوئیه ۱۹۴۱، رایخرت با پیامی از سوی فرانتس اشتالکر، فرمانده آینزاتس‌گروپ A، که گرائول را متهم می‌کرد که افراد را با سرعت کافی اعدام نمی‌کند، به لیپایا بازگشت. گرائول فهرستی از افرادی را که دستگیر کرده بود به رایخرت نشان داد. رایخرت تعدادی از نام‌های این فهرسترا بررسی کرد و خواستار تیرباران فوری آن‌ها شد. گرائول به دستیار خود، به نام نیومان، دستور داد که اعدامی را ترتیب دهد. در ۸، ۹ و ۱۰ ژوئیه، مردان گرائول هر روز ۱۰۰ مرد را، تقریباً همگی یهودی، تیرباران می‌کردند. آنها از زندان زنان در گروه‌های ۲۰ نفره به محل اعدام منتقل می‌شدند.
طبق شهادت‌های بعدی هارتمان، او در ۸ ژوئیه از ساعت ۱۱:۰۰ صبح تا ۵:۰۰ در محل کشتار حضور داشت و شاهد کشته شدن حدود ۲۰۰ تن بود. روش کار این بود که «مبارزان آزادی‌خواه» لتونیایی (به بیان هارتمان) قربانیان را هر بار ده نفره به درون خندقی طولانی منتقل می‌کردند که به یک گودال ختم می‌شد. در آنجا آنها در یک ردیف دوتایی قرار می‌گرفتند و اغلب توسط آلمانی‌ها، اما گاه توسط لتونیایی‌ها، تیرباران می‌شدند. ناحیه اطراف محل اعدام توسط آلمانی‌ها و لتونیایی‌های دارای بازوبندهای قرمز-سفید-قرمز محافظت می‌شد.
اعدام‌های آغازین کمینه هر دو هفته یک بار در ساحلی در جنوب فانوس دریایی روی می‌دادند. در آغاز، جوخه‌های اعدام آلمانی بودند، اما بعدها گروه کاری ویژه‌ای از لتونیایی‌ها جایگزین آن‌ها شد.
بعدها گرائول در دادگاه پس از جنگ خود شهادت داد که به دلیل اضطراب ناشی از کشتارهای ۸ ژوئیه تا ۱۰ ژوئیه، درخواست مرخص شدن از فرماندهی را داده بود. درخواست او توسط فرمانده آینزاتس‌کماندو ۲، رودولف باتس پذیرفته شد و در پایان ماه اکتبر، گرائول برای تحصیل در رشته حقوق به آلمان بازگشت. با این حال، به گفته ازرگایلیس وی پیش از بازگشت به آلمان، و علی‌رغم ادعای خود مبنی بر شوک ناشی از کشتارهای ۸ تا ۱۰ ژوئیه، از لیپایا به شهر نزدیک ونتسپیلس رفت و در آنجا نیز کشتارهای دیگری را ترتیب داد.
۲۴–۲۵ ژوئیه: ورود نیروهای آراس
در ۱۰ یا ۱۱ ژوئیه اس‌اس-اونتراشتورمفورر (ستوان دوم) ولفگانگ کوگلر جایگزین گرائول شد. تحت نظارت کوگلر، کشتارها با نرخ حدود دو بار در هفته رخ می‌دادند. تیراندازی به گروه‌های کمی از یهودیان بعد از ۱۰ ژوئیه نیز ادامه داشت و هر شب اتفاق می‌افتاد. تعداد قربانیان اغلب در هر بار کمتر از ۱۰ تن بودند، که الگوی ویژه کوگلر در لیپایا بود. تعداد دقیق کشته‌شدگان در این اقدامات مشخص نیست، اما توسط آندِرس و دوبرفسکیس ۸۱ نفر به‌علاوه منهای ۲۷ تن تخمین زده شده‌است. آندرس و دوبرفسکیس تعداد کل قربانیان را ۳۸۷ تن، به‌علاوه منهای ۱۳۰ تن تخمین زده‌اند. اوتو فیشر، مربی فوتبال یهودی و بازیکن سابق تیم ملی اتریش، در کشتارهای ماه ژوئیه کشته شد.
در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۱، هانس کاولماخر به عنوان فرمانده نیروی دریایی آلمان در لیپایا گماشته شد. در ۲۲ ژوئیه، کاولماخر تلگرافی را به فرماندهی بالتیک نیروی دریایی آلمان در کیل فرستاد که در آن عنوان کرد که می‌خواهد ۱۰۰ نیروی اس‌اس و پنجاه تن شوتزپولیزای («پلیس محافظ») را برای «اجرای سریع مسئله یهود» به لیپایا بفرستد. منظور کاولماخر از «اجرای سریع»، همان «کشتار سریع» بود. دستگیری گسترده مردان یهودی بلافاصله در لیپایا آغاز شد و تا ۲۵ ژوئیه ادامه داشت. آراس کماندو از ریگا برای شرکت در تیرباران‌ها که در ۲۴ و ۲۵ ژوئیه رخ دادند، آورده شد. حدود ۹۱۰ مرد یهودی اعدام شدند، به‌علاوه یا منهای ۹۰ تن. اظهارات منابع دیگر مبنی بر کشته شدن ۳۰۰۰ تن (وسترمن) و ۳۵۰۰ تن (کمیسیون ویژه شوروی) نادرست هستند.
این نخستین اقدام آراس بعدها توسط گئورگ روزنستوک، فرمانده گروهان دوم گردان ۱۳ نیروی ذخیره پلیس توصیف شد. روزنستوک پس از جنگ شهادت داد که هنگامی که او و یگانش در ژوئیه ۱۹۴۱ به لیپایا رسیدند، از برخی تفنگداران دریایی شنیده بودند که یهودیان به‌طور مداوم در شهر اعدام می‌شوند و این تفنگداران برای تماشای اعدام‌ها به بیرون می‌روند. چند روز بعد، روز شنبه، ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱، روزنستوک یهودیانی را (که آن‌ها را توسط ستاره‌های زردرنگ بر لباس‌هایشان شناخت) دید که در پشت یک کامیون خم شده‌اند و توسط لتونیایی‌های مسلح محافظت می‌شوند. روزنستوک که خود در یک وسیله نقلیه بود، کامیون را به سوی شمال شهر دنبال کرد تا به ساحل نزدیک پایگاه دریایی رسید. در آنجا کوگلر، برخی از مردان اس‌دی و تعدادی از یهودیان را دید.
کشتار کولی‌ها
مردم کولی (در آلمانی «Zigeuner») نیز از جمله اهداف نازی‌ها بودند. در ۴ دسامبر ۱۹۴۱، هینریش لوهس فرمانی صادر کرد که در آن آمده بود:
همچنین زندگی کولی‌ها در کنار ساحل، که شامل لیپایا نیز می‌شد، ممنوع شد. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، پلیس لتونی در لیپایا ۱۰۳ کولی (۲۴ مرد، ۳۱ زن و ۴۸ کودک) را دستگیر کرد. از میان این افراد، پلیس لتونی ۱۰۰ تن را تحت اختیار رئیس پلیس آلمان فریتس دیتریش قرار داد تا «پیگیری» شوند (به آلمانی zu weiteren Veranlassung)؛ که حسن تعبیر نازی‌ها برای قتل بود. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، همه ۱۰۰ نفر در نزدیکی فرائنبورگ کشته شدند.
تا ۱۸ مه ۱۹۴۲، پلیس آلمان و فرمانده اس‌اس در لیپایا در یک سیاهه نشان داد که در دوره زمانی نامشخصی پیش از آن تاریخ، ۱۷۴ کولی با تیراندازی کشته شده‌اند. سیاست آلمان در مورد کولی‌ها گاه متفاوت بود. به‌طور کلی، به نظر می‌رسید که هدف آلمانی‌ها کولی‌های سرگردان یا «چرخشی» ("vagabundierende Zigeuner")، در مقایسه با جمعیت غیر سرگردان یا «با تحرک کم» بوده‌است؛ بنابراین، در تاریخ ۲۱ مه ۱۹۴۲، فرمانده اس‌اس در پلیس لیپایا و فرمانده اس‌اس اعدام ۱۶ کولی چرخشی را از منطقه هاسنپوت ثبت کردند. با این حال، این اسناد همیشه میان گروه‌های مختلف کولی‌ها تفاوت قائل نمی‌شدند، از این روی در ۲۴ آوریل ۱۹۴۲، آینزاتس‌گروپ A بدون شرح بیشتر گزارش داد که ۱٬۲۷۲ تن، از جمله ۷۱ کولی را کشته‌است.
۱۵–۱۷ دسامبر: «عملیات بزرگ»
بزرگترین کشتارهای لیپایا در سه روز از دوشنبه ۱۵ دسامبر تا چهارشنبه ۱۷ دسامبر ۱۹۴۱ روی داد. در ۱۳ دسامبر، Kurzemes Vārds دستور امیل دیدریچ، پلیس نازی در لیپایا را منتشر کرد، که از همه یهودیان شهر می‌خواست تا در روزهای دوشنبه، ۱۵ دسامبر و ۱۶ دسامبر ۱۹۴۱ درون محل اقامت خود بمانند. این دستور از مقر اس‌دی در ریگا صادر شده بود. اینکه آیا دستور توسط کوگلر دریافت شده بود یا معاون وی، رایشل، مورد مناقشه است، و بعدها هم کگلر و هم رایشل ادعا کردند که کوگلر در آلمان در مرخصی به سر می‌برده‌است. پلیس لتونی دستگیری یهودیان در شهر را از شب ۱۳ تا ۱۴ دسامبر آغاز کرد و آن‌ها را به زندان زنان برد و در حیاط آنجا محصور کرد. فضای کافی برای همه مردم نبود، بنابراین به آنها دستور داده شد که رو به دیوار بایستند، و حرکت نکنند، به دنبال اقوام نگردند یا به نگهبانانی نگاه نکنند که مردم را مورد ضرب و شتم قرار داده و با آنها وحشیانه رفتار می‌کردند. یک ساختمان چوبی قدیمی، یک گاراژ، انبار یا انبار اسب در ساحل اشکده وجود داشت. برخی از یهودیان عصر روز یکشنبه ۱۴ دسامبر به این ساختمان‌ها منتقل شدند.
پتریس گالینش، که از وی اطلاعات کمی در دسترس است جز آنکه در زمستان ۱۹۴۳ در روسیه کشته شد، مسئول محافظان لاتویایی بود و دستور داد تا تیمی ۲۰ نفره برای خدمت در ساعت ۵:۳۰ صبح در ۱۵ دسامبر حاضر شوند.
محل اعدام در ساحل شمال شهر و شمال انبار کوچک یا گاراژ بود که به عنوان محل نگهداری موقت قربانیان هنگام اجرای نوبت آنها مورد استفاده قرار گرفته بود. یک خندق در تپه‌های شنی کنده شده بود که به موازات ساحل امتداد داشت و طول آن حدود ۱۰۰ متر و عرض آن ۳ متر بود. ستون‌هایی از یهودیان در زندان زنان تشکیل شد و با نگهبانی به سمت محل کشتار حرکت کردند. نگهبانان لتونیایی بودند و آلمانی‌ها به عنوان ناظر عمل می‌کردند.
یهودیان پس از حضور در محل، در انبار اسکان داده شدند و در گروه‌های ۲۰ نفره در نقاط با فاصله ۴۰ یا ۵۰ متری از هم در خندق منتقل می‌شدند و در آنجا به آنها دستور داده می‌شد که رو به زمین بنشینند. سپس به گروه‌های ده نفره دستور ایستادن داده می‌شد و به جز از کودکان، ایشان می‌بایست لباس‌های خود را درمی‌آوردند. در همان حین که آنها را به گودال نزدیک می‌کردند، به آنها دستور داده شد که کاملاً برهنه شوند. بعدها یک نگهبان لتونیایی، بولوانس، شهادت داد که دو آلمانی را دیده‌است، اس‌اس-شارفورر («رهبر جوخه») کارل-امیل اشتروت و فیلیپ کراپ، که برای افرادی که توانایی حرکت نداشتند، از شلاق استفاده می‌کردند تا به گودال بروند.
تیراندازی‌های اصلی توسط سه یگان انجام شدند، یکی از آلمانی‌ها، یکی دیگر از مردان اس‌دس لتونیایی و دیگری از پلیس لتونی، که ظاهراً یکی تحت فرماندهی گالینش بود. قربانیان در امتداد لبه کنار دریا از خندق قرار گرفتند. روی آن‌ها در جهت مخالف قاتلانشان بود، که در سراسر خندق تیراندازی می‌کردند و برای هر قربانی دو فرد مسلح اختصاص داده شده بود. پس از شلیک اولیه، یک مرد اس‌دس آلمانی به درون خندق پایین می‌رفت، اجساد را بازرسی می‌کرد و هر کسی که زنده مانده بود، شلیک می‌کرد. هدف سقوط اجساد در خندق بود، اما همیشه این اتفاق نمی‌افتاد. از این روی، اعدام‌کنندگان «لگدزنی» داشتند که پس از هر گروه از قربانیان اقدام به پرتاب جسدهای کنار لبه خندق به درون آن می‌کرد. وظیفه این لگدزن این بود که به معنای واقعی کلمه لگد زدن، اقدام به غلتاندن یا پرت بردن اجساد به داخل گور باشد. گروهبان یوگیتیس از پلیس لتونی برای کمینه بخشی از کشتارها به عنوان لگدزن کار می‌کرد. هر تیم اعدام پس از کشتن ۱۰ مجموعه از قربانیان جای خود را به تیم دیگر می‌داد.
روشی مرسوم در میان فرماندهانی که به اعدام‌کنندگان دستور کشتار می‌دادند وجود داشت که در آن مصرف مشروبات الکلی، کمینه در میان اعضای جوخه‌های کشتار لتونیایی، تشویق می‌شد. در طی کشتارهای لیپایا، یک قوطی شیر پر از رام در کنار گودال‌های کشتار گذاشته شده بود. در حین اجرای حکم، افسران عالی‌رتبه ورماخت و کریگسمارینه از محل بازدید کردند.
لوکان، آجودان دسته ۷۰۷ام ضدهوایی دریایی، اعدام ۳۰۰ تا ۵۰۰ یهودی لیپایا را در زمستان توصیف کرد. وی ستونی از ۳۰۰ تا ۵۰۰ یهودی از هر سنی، زن و مرد، را دید که تحت مراقبت از کنار شعبه مرکزی واحد وی در شمال جاده ونتسپیلس رد می‌شدند. طول خندق ۵۰ تا ۷۵ متر، عرض ۲ تا ۳ متر و ژرفای حدود ۳ متر بود. لوکان تیراندازی را به چشم خود ندید، اما او و دیگر اعضای واحد وی مدت زیادی صدای شلیک تفنگ از سوی گودال را شنیدند. لوکان روز بعد به بازرسی از محل پرداخت:
پس از تیراندازی، در ۳ ژانویه ۱۹۴۲، کوگلر به فریتس دیتریش، که در آن هنگام فرمانده اوردنونگس‌پولیتزای ریگا بود، گزارش داد که مردم محلی از اعدام‌ها کاملاً آگاه بودند و استقبال چندان خوبی صورت نگرفته‌است:
ناظران، عاملان، و عکس‌ها
بسیاری از اعدام‌های لیپایا توسط افراد دیگری غیر از عاملان و شرکت‌کنندگان نظاره شدند. کلی، درِسِن و ریس، در مطالعه خود دربارهٔ عاملان هولوکاست، به این نتیجه رسیدند که اعدام‌های مردمی «از بسیاری جهات یک جشنواره» بودند، و سربازان آلمانی مسافت زیادی را طی می‌کردند تا بهترین مکان‌ها را برای دیدن این تیراندازی‌های دسته‌جمعی بدست آورند. اعدام‌ها برای مدت طولانی ادامه یافتند و به نوعی «جهانگردی اعدام» تبدیل شدند. هیچ‌کس به زور ناچار به کشتن یهودیان نشده بود و کسانی نیز بودند که از این کار خودداری ورزیدند. برای این افراد هیچ اتفاق بدی رخ نمی‌داد و به ویژه هیچ‌کس به خاطر خودداری از کشتار به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده نشد. در بدترین حالت، کسانی که از دستور کشتن خودداری می‌ورزیدند، توسط فرماندهانشان به عنوان «ترسو» مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفتند. این الگو در لیپایا نیز دنبال شد. برای نمونه، یک قایقران، کارکنان نیروی دریایی و کمینه یکصد سرباز ورماخت، ظاهراً طبق دستور، در یکی از اعدام‌ها حضور داشتند.
آلته پوس
آلته پوس (Alette Pos؛ زادهٔ March 30, 1962) بازیکن هاکی روی چمن اهل هلند بود.
آروس گیولبوداغیان
آروس گیولبوداغیان (Արուսյակ Գյուլբուդաղյան؛ زادهٔ ) شیرجه‌رو زن در رشته اهل ارمنستان است.
فیدیرانا
فیدیرانا (به لاتین: Fidirana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بتافو واقع شده‌است. فیدیرانا ۲۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زبان اشاره اسلواکی
زبان اشاره اسلواکی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در اسلواکی استفاده می‌شود.
زبان اشاره چکی
زبان اشاره چکی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در جمهوری چک استفاده می‌شود.
نیکلاس کوزین
نیکلاس کوزین (Nicolas Cousin؛ زادهٔ July 11, 1985) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آنژه و باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.
نیکلاس کوزا
نیکلاس کوزا (Nicolas Cozza؛ زادهٔ January 8, 1999) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی مون‌پلیه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، زیر ۲۰ سال فرانسه، و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.
صدف‌های برجکی
صدف‌های برجکی نام یک تیره از بالاخانواده شاخی‌واران است.
فوتبال در اسرائیل
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در اسرائیل است. فوتبال به عنوان ورزشی سازمان‌یافته نخست در بریتانیا شکل گرفت که فلسطین تحت سرپرستی بریتانیا را در روزهای قیمومت بریتانیا کنترل می‌کرد.
اتحادیه فوتبال اسرائیل در سال ۱۹۵۴ به کنفدراسیون فوتبال آسیا ملحق شد اما در سال ۱۹۷۴ به علت فشار سیاسی از سوی اعضای عرب و مسلمان در شرایط ستیز اسرائیل و اعراب از آنجا اخراج شد. در اواخر دهه هفتاد و هشتاد میلادی اتحادیه فوتبال اسرائیل به هیچ کنفدراسیونی وابسته نبود. در این دوره تیم‌های ملی فوتبال اسرائیل فقط در رقابت‌های فیفا گهگاه در مسابقات مقدماتی سی‌اف‌سی، یوفا و کونمبول بازی می‌کردند. سرانجام، در سال ۱۹۹۲ در یوفا به عنوان یک عضو پیوسته و در سال ۱۹۹۴ به عنوان یک عضو کامل پذیرفته شد؛ بنابراین، تیم‌های آنها به عنوان بخشی از اروپا در همه رقابت‌های بین‌المللی شرکت می‌کنند.
دنیامالی‌لار
دنیامالی‌لار (به لاتین: Dünyamalılar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بیلقان واقع شده است. دنیامالی‌لار ۵۹۶۸ نفر جمعیت دارد.
دفترچه خاطرات یک بی‌عرضه: حرف، حرف رودریکه (فیلم)
دفترچه خاطرات یک بچه بی عرضه: حرف حرف رودریکه (Diary of a Wimpy Kid: Rodrick Rules) فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی دیوید باورز است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد.
هوای گرم (فیلم)
هوای گرم فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ و به کارگردانی ام.اس. ساتیو است. در این فیلم بازیگرانی همچون بالراج ساهنی، فاروغ شیخ، دینات زوتشی، بادار بگوم، گیتا سیدهارت، شاکوت کیفی، ای. کی. هانگال ایفای نقش کرده‌اند.
بسوهانا
بسوهانا (به لاتین: Besohana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واکینانکاراترا واقع شده‌است. بسوهانا ۱۲٬۸۳۹ نفر جمعیت دارد.
زبان اشاره اوکراینی
زبان اشاره اوکراینی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در اوکراین استفاده می‌شود.
گابلین کش
گابلین کش یک مجموعه لایت نوول خیال‌پردازی تاریک ژاپنی است که توسط کومو کاگیو نوشته شده و به‌وسیلهٔ نوبورو کاناتسوکی مصورسازی شده‌است. بر پایه این رمان یک مجموعه مانگا توسط کوسکه کوروسه دستمایه اقتباس قرار گرفت که از مه ۲۰۱۶ در ماهنامهٔ بیگ گان‌گان به چاپ می‌رسد، و دومین اقتباس نیز توسطٔ ماساهیرو ایکنه در همان ماهنامه در حال انتشار است. همچنین یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۱۲ قسمتی به کارگردانی تاکاهورو اوزاکی و توسط استودیو وایت فاکس تهیه گردیده است که از اکتبر تا دسامبر ۲۰۱۸ پخش شد. فیلمی انیمه‌ای نیز تحت عنوان گابلین کش: تاج گابلین در ۱ فوریه ۲۰۲۰، و در کشور ژاپن به نمایش درآمد.
داستان
در دنیایی فانتزی، ماجراجویانی از دوردست‌ها و سراسر جهان به منظور پذیرفتن قرارداد و انجام هر وظیفه‌ای که موجود است برای پیوستن به انجمن رهسپار می‌شوند. در این بین یک راهبه جوان نخستین تیم ماجراجویانه خود را تشکیل می‌دهد، اما تقریباً بلافاصله آن‌ها خود را در شرایط بحرانی میابند. پس از اینکه تمام گروه از بین می‌روند، او توسط مردی به نام گابلین کش نجات پیدا می‌کند، ماجراجویی که تنها هدفش ریشه‌کن نمودن گابلین‌ها با پیش‌داوری شدید است، کسی که زندگی خود را وقف از بین بردن تمامی گابلین‌ها، آن هم به هر قیمتی کرده است.
کسنیا گارانینا
کسنیا گارانینا ( Ксения Гаранина؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زن در پست مهاجم اهل ارمنستان است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ارمنستان بازی کرده‌است.
زبان اشاره بلغارستانی
زبان اشاره بلغارستانی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در بلغارستان استفاده می‌شود.
ینس تودت
ینس تودت (نروژی: Jens Tvedt) با تلفظ: ینس توّتْ، زاده ۱۴ ژوئن ۱۸۵۷ در وستلند؛ و درگذشته ۳ سپتامبر ۱۹۳۵م، در استاوانگر، یک آموزگار، نویسنده و کتابدار نروژی بود.
تاتیانا دولماتوفا
تاتیانا دولماتوفا ( Татьяна Долматова؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال  زن در پست هافبک اهل ارمنستان است.
ینس تودت
پیشین
ینس تودت، در سال ۱۸۵۷م، در جنوب غربی نروژ در شهرکی به نام سانهوردلند، متولد شد. پدر وی یک کشاورز نسبتاً مرفه بود. به همین دلیل ینس، بر خلاف رسم معمول آن روزگار نروژ، در کودکی، اجباری به شراکت در امور مزرعه نداشت و خیلی زود و بیشتر، به مطالعهٔ نشریات و کتاب پرداخت. علاقه وی به مطالعه، در سراسر عمر با وی باقی ماند. بعد از اتمام دورهٔ متوسطه ینس، ۲ سال را به تحصیل در مدرسهٔ تربیت معلم استورد، گذراند. وی در حین این دوره تحصیلی، به نهضت گسترش زبان نروژی نو؛ و سیاست چپ، گرایش پیدا کرد. ینس تودت، نیز مانند بسیار دیگری از نویسندگان نروژی نو، در عصر خود، تحت تأثیر کشیش و روشنگر دانمارکی، نیکلای گروندتویگ قرار داشت؛ و از نظر ایدئولوژی به جنبش آزادی خواهان نزدیک بود. از سال ۱۸۷۸م، وی ابتدا در هوردالاند؛ و سپس از ۱۸۸۲ تا ۱۸۹۹م، در استاوانگر مدتی را به عنوان معلم، مشغول کار بود. در سال ۱۸۹۹م، ینس، ابتدا به عنوان دستیار کتابدار و سپس از سال ۱۹۰۱م، بعد از انتقال کتابخانه به ساختمان فعلی، در مقام رئیس کتابخانه استاوانگر مشغول خدمت شد. وی در این پست تا آخر عمر باقی ماند؛ و از سال ۱۹۱۲م، مستمرّی دولتی هنرمندان به وی، تعلق گرفت.
تاتیانا دولماتوفا
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تورپیدون و شیراک-هومن‌من اشاره کرد.
ینس تودت
نویسندگی
اولین اثر ادبی ینس تودت، تحت عنوانی که ترجمهٔ آن به فارسی چیزی شبیه «در داخل آبدره‌ها» است؛ در سال ۱۸۸۵م، منتشر شد. بسیاری از خصوصیات شیوهٔ نویسندگی وی همگی، در این کتاب، موجودند. فضای داستان‌های وی، عموماً فضایی روستایی؛ و شخصیتهای آنها، دهقانان نروژی هستند. اغلب داستان‌های وی، در اطراف آبدره‌های غرب نروژ، روی می‌دهند و به مردم محتاطی می‌پردازند که برای یافتن امنیت و ثبات در زندگی خود، تلاش می‌کنند. شهرت ینس تودت، به عنوان نویسنده، در اواخر عصر وی، به اوج خود رسید. در این دوره او بیشتر از دهقانان زیردست و مشکلات زنان روستایی نوشته‌است. در سال ۱۹۳۲م، زمانی که ینس تودت، ۷۵ساله بود؛ مجسمه نیم تنه ای از وی ساخته؛ و در بیرون کتابخانه استاوانگر قرارگرفت. بعدها یک کپی از این مجسمه در شهر زادگاه وی نیز قرار داده شد.
تاتیانا دولماتوفا
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ارمنستان بازی کرده‌است.
ینس تودت
منابع بیشتر
https://nbl.snl.no/Jens_Tvedt
کورنلیس هین
کورنلیس هین (Cornelis Hin; October 6, 1869 – 1869:10:06, October 21, 1944) قایقران قایق بادبانی اهل هلند بود.
دفترچه خاطرات یک پسربچه بی‌عرضه (فیلم ۲۰۱۰)
«دفترچه خاطرات یک بچه بی‌عرضه» (Diary of a Wimpy Kid) یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی تور فرویدنتال که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
هارتویگ اشه فون شاک
هارتویگ اشه فون شاک (Hartvig Asche von Schack؛ ۱۶۴۴ – ۱۶۹۲) فرد نظامی اهل دانمارک بود.
زبان اشاره گرجستانی
زبان اشاره گرجستانی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در گرجستان استفاده می‌شود.
ائوتوخس
ائوتوخس (حدود ۳۸۰-حدود ۴۵۶) رئیس صومعه‌ای در نزدیکی قسطنطنیه بود. نام او در سال ۴۳۱ در شورای نخست افسوس مورد توجه قرار گرفت. دلیل شهرت ائوتوخس در این شورا، مخالفت شدید او با تعلیمات نستوریوس بود. او که نسطوری را به الحاد محکوم کرده بود، خودش نیز با وجود دیدگاه مخالف، به الحاد محکوم شد.
زندگی
ائوتوخس ریاست صومعه‌ای را در بیرون دیوارهای قسطنطنیه به عهده داشت و رهبر بیش از سیصد راهب بود. بسیار مورد احترام بود و پدرخوانده کریسافیوس محسوب می‌شد که از خواجگان اثرگذار در دیوان تئودئوس دوم بود.
جنجال
نستوریوس، اسقف اعظم قسطنطنیه، که ادعا کرده بود مریم نباید با عنوان «مادر خدا» (تئوتوکوس در یونانی) خوانده شود، به الحاد محکوم شد. ائوتوخس در مقام مبارزه با نستوریوس برخاست و اعلام کرد مسیح «امتزاج عناصر انسانی و خدایی» است. این ادعا باعث شد خودش بیست سال پس از شورای نخست افسوس، در سال ۴۵۱ در شورای خلقیدون به الحاد محکوم شود.
به گفته نستوریوس، همه تجربیات و خصوصیات انسانی مسیح باید به «انسان» منصوب شود که شخصیتی مجزا از خدا دارد؛ ولی با خدا متحد است. ائوتوخس در مخالفت با این عقیده ادعا را به منتهای مخالف آن برگرداند و ادعا کرد طبیعت انسانی و طبیعت الهی بدون هیچ دگرگونی، جذب یا آشفتگی، درون طبیعت واحد مسیح ترکیب شده‌اند که تجسم خدا است. هرچند این ادعا در توافق با تعلیم سیریل اسکندری که بعداً ارائه شد، بود؛ ائوتوخس از سیریل فراتر رفت و «هم جوهر بودن مسیح با ما انسان‌ها» را انکار کرد. با این ادعا انسانیت کامل مسیح را رد نکرد؛ ولی منحصر به فرد بودن او را مورد تأکید قرار داد.
نیکلاس گاوری
نیکلاس گاوری (Nicolas Gavory؛ زادهٔ February 16, 1995) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
ائوتوخس
حرفه
ائوتوخس محدود یا ناکامل بودن انسانیت مسیح را رد کرد. برخی اعتقاد داشتند نظر او مشابه تعلیمات اسکندری است؛ ولی کلیسای قبطی که ائوتوخس را ملحد می‌دانست، این اعتقاد را به شدت رد کرد. بی‌تدبیری ائوتوخس در ارائه عقایدش باعث فهمیده نشدن عقاید او شد. دومنوس دوم انطاکیه و اوزبیوس اسقف دورولائوم در سینودی که در سال ۴۴۸ به ریاست فلاویان در قسطنطنیه برگزار شد، ائوتوخس را به الحاد متهم کردند. شورا او را از مقامش عزل و تکفیر کرد.
نیکلاس گاوری
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوسر و باشگاه فوتبال اوترخت اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team، زیر ۱۷ سال فرانسه، و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.
ائوتوخس
حرفه
در سال ۴۴۹ شورای دوم افسوس توسط دیوسکوروس اسکندری که تحت تأثیر انکار تک‌طبیعت گرایی توسط ائوتوخس بود، فراخوانده شد. این شورا که با حضور شمار زیادی از راهبان مصری برگزار شد، افزون بر این که ائوتوخس را به مقام خود بازگرداند، اوزبیوس، دومنوس و فلاویان را که مخالفان اصلی او بودند، عزل کرد. این قضاوت در تضاد آشکار با عقیده لئون (اسقف رم) بود که با عدول از سیاست خلف خود، سلستین، نامه‌ای شدید اللحن در حمایت از تعلیم دو طبیعت و یک شخص به فلاویان نوشته بود.
کسانی که شورای خلقیدون را نپذیرفتند به تک طبیعت‌گرایی متهم شدند و اکنون با نام ارتدوکسی مشرقی شناخته می‌شوند. این گروه شامل کلیسای قبطی، کلیسای ارتدکس ارمنستان و کلیسای ارتدکس سوریه هستند. این کلیساها به اشتباه به موافقت با ائوتوخس پیرامون یک طبیعت در مسیح که هم جوهری دوگانه مسیح را رد می‌کرد، متهم شدند. هرچند کلیساهای ارتدوکسی مشرقی ترجیح می‌دهند میافیزیست خوانده شوند و مخالف تعلیمات ائوتوخس هستند. هنگامی که در مه ۱۹۷۳ شنوده سوم (پاپ قبطی) بیانیه‌ای را با پاپ پل ششم امضا کرد، این مطلب تأیید شد.
خلقیدونی‌ها یاد ائوتوخس را زنده نگه داشتند و تا مدتی قبل، غیر خلقیدونی‌هایی را که خلقیدونی‌ها را به نسطوری و دوطبیعت گرایی متهم می‌کردند، ائوتوخسی می‌نامیدند.
راجیه عمران
راجیه عمران (Ragia Omran؛ زادهٔ) فعال حقوق بشر اهل مصر است. راجیه در جریان بهار عربی مدافع معترضان سیاسی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه حقوق بشر رابرت اف. کندی شده‌است.
ائتلاف اصلاح‌طلبان (۱۳۹۲)
ائتلاف اصلاح‌طلبان ائتلاف انتخاباتی اصلی اصلاح‌طلبان در انتخابات شورای اسلامی شهر تهران در سال ۱۳۹۲ بود
ائتلاف اصلاح‌طلبان موفق به کسب ۱۳ کرسی از ۳۱ کرسی شورا شد.
فاراتسیهو
فاراتسیهو (به لاتین: Faratsiho) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه فاراتسیهو واقع شده‌است. فاراتسیهو ۴۶٬۵۶۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۷۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پروسپریتی، پنسیلوانیا
پروسپریتی (به انگلیسی: Prosperity) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، پنسیلوانیا واقع شده‌است. پروسپریتی ۳۱۶٫۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دان کاخلاند
دان کاخلاند (Daan Kagchelland; March 25, 1914 – 1914:03:25, December 24, 1998) قایقران قایق بادبانی اهل هلند بود.
دی‌ان‌ای بی‌رمز
توالی‌های دی‌ان‌ای بی‌رمز یا بی‌کد ،اجزای دی‌ان‌ای یک موجود زنده هستند که توالی‌های پروتئین را کد نمی‌کنند. برخی از دی‌ان‌ای‌های بی‌رمز به مولکول‌های عملگر آران‌ای بی‌رمز (مثلاً آران‌ای انتقال (tRNA)، آران‌ای ریبوزومی (rRNA) و آران‌ای مداخله‌گر (RNAi)) رونویسی می‌شوند. از دیگر نقش‌های دی‌ان‌ای بی‌رمز می‌توان به ترجمه و رونویسی مقررات توالی کد کردن پروتئین، منطقه پیوند ماتریس، مکان آغازش همتاسازی دی‌ان‌ای، سانترومر و تلومرها اشاره کرد.
مقدار دی‌ان‌ای بی‌رمز در میان گونه‌های مختلف بسیار متفاوت است. معمولاً درصد کمی از ژنوم مسئول کد کردن پروتئین‌هاست و درصد زیادی از آن‌ها وظایف تنظیم کنندگی دارند. همان‌گونه که در دهه‌ی ۱۹۶۰ پیش‌بینی شده‌بود وقتی دی‌ان‌ای بی‌رمز بسیاری وجود دارد، به نظر می‌رسد بخش بزرگی از آن هیچ عملکرد بیولوژیکی‌ای ندارد. از آن زمان، به‌این بخش غیرفعال "دی‌ان‌ایِ آشغال" می‌گویند که این نام‌گذاری بسیار بحث‌برانگیز است.
چوئه چول-سو
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ اشاره کرد.
دی‌ان‌ای بی‌رمز
پروژه‌ی دانش‌نامهٔ بین‌المللی اجزای دی ان ای (ENCODE)، با روش بیوشیمیایی مستقیم روشن ساخت که حداقل ۸۰ درصد از دی‌ان‌ایِ ژنومی انسان دارای فعالیت‌های بیوشیمیایی هستند. هرچند رسیدن به این نتیجه با توجه به دهه‌ها تحقیقات و کشف بسیاری از مناطقی که بی‌رمز اما عملگر هستند، غیره‌منتظره نیست، اما با این وجود برخی از دانشمندان از تلفیق کردن فعالیت‌های بیوشیمیایی با عملکرد بیولوژیکی، انتقاد کردند. تخمین‌ها می‌گویند که نسبت ژنوم عملگر بیولوژیک به کل ژنوم در انسان، بر اساس ژنومیک مقایسه‌ای بین ۸ تا ۱۵ درصد متغیر است. با این حال، برخی دیگر به طور متقابل با تکیه‌ی صرف بر برآورد بر پایه‌ی ژنومیک مقایسه‌ای، با توجه به دامنه‌ی محدود آن، مخالفند چرا که با بررسی زیست‌شناسی رشدی فرگشتی، نقش دی‌ان‌ای بی‌رمز در اپی ژنتیک، شبکه‌های پیچیده‌ی شبکه تنظیم‌کننده ژن و فعل و انفعالات ژنتیکی یافت شده است.
بخش بدون کد ژنومیک دی‌ان‌ای
مقدار کل ژنومیک دی‌ان‌ای بین موجودات زنده تغییرات گسترده‌ای دارد و همچنین میزان دی‌ان‌ای بی‌کد و باکد در ژنوم نیز بسیار متغیر است. برای مثال نشان داده شده است که بیش از ۹۸٪ ژنوم انسان توالی‌های بی‌کد اند و توالی‌های پروتئین شامل توالی‌های داخل اینترون‌‌ها و بیشتر نواحی درون ژنی را کد نمی‌کند، درحالی که ۲۰٪ از ژنوم یک پروکاریوت معمولی را نواحی بی‌کد تشکیل می‌دهند.
در سال ۲۰۱۳ یک رکورد جدید از بهینه‌ترین ژنوم یک یوکاریوت در گونه‌ای به نام علف انبانی گیبا کشف شد که فقط ۳٪ دی‌ان‌ای بی‌کد دارد و ۹۷٪ باقی دی‌ان‌ای باکد است. بخش‌های دی‌ان‌ای بی‌کد از گیاه حذف شده است و ممکن است چنین بخش‌هایی برای یک گیاه آن‌قدری که برای یک انسان ضروری است، ضروری نباشند.
عناصر تنظیم‌کننده‌ی ژن‌های نزدیک و دور
سامان دهنده‌های همسو یا عناصر تنظیم کننده‌ی ژن‌های نزدیک توالی‌هایی هستند که رونویسی ژن‌های نزدیک را کنترل می‌کنند. خیلی از این عناصر در زیست‌شناسی تکاملی درگیرند. عناصر تنظیم کننده‌ی ژن‌های نزدیک ممکن است در پایانه‌ی '5 یا '3 بخش ترجمه‌نشده و یا درون اینترون‌ها‌ واقع شده باشند. عناصر تنظیم‌کننده‌ی ژن‌های دور رونویسی ژن‌های دور را کنترل می‌کنند.
پروموترها رونویسی از یک ژن خاص را آسان‌تر می‌کنند و معمولاً در بالای ناحیه‌ی کد شده هستند. توالی‌های افزاینده هم ممکن است تاثیرات گسترده و مختلفی بر روی میزان رونویسی ژن‌ها داشته باشند.
اینترون‌ها
اینترون‌ها نواحی بی‌کد و کدون‌ها نواحی باکد ژن هستند. اینترون‌ها به آران‌ای پیام‌رسان پیشرو رونویسی می‌شوند اما در نهایت توسط فرایند پیرایش آران‌ای در طی پروسه‌ی تبدیل به آران‌ای پیام‌رسان بالغ حذف می‌شوند. بیشتر اینترون‌ها به عنوان عناصر متحرک ژنتیکی ظاهر می‌شوند.
مطالعه برروی اینترون‌های گروه ۱ تک‌یاختگان تتراهایمن نشان می‌دهد که بعضی از اینترون‌ها عناصر خودخواه ژنتیکی اند و نسبت به میزبان خنثی‌اند، در واقع یعنی آن‌ها خود را از کنار اگزون‌ها بودن در مراحل پردازش آران‌ای خلاص می‌کنند و بدون توجه به حضور اینترون‌ها، بایاس بیان بین الل‌ها ایجاد نمی‌کنند.
بعضی از اینترون‌ها بنظر می‌رسد که عملکردهای بیولوژیکی مهمی دارند و احتمالاً در عملکرد ریبوزیم، فعالیت آران‌ای حامل و آران‌ای ریبوزومی و همچنین بیان ژن‌های مرتبط با کد کردن پروتئین را کنترل می‌کنند.
شبه‌ژن‌ها
شبه‌ژن‌ها توالی‌هایی از دی‌ان‌ای هستند که به ژن‌های شناخته شده‌ای که قابلیت کد کردن پروتئین خود را از دست داده‌اند و یا دیگر در سلول بیان نمی‌شوند، مربوط اند. شبه‌ژن‌ها از انتقال مجدد و یا تکثیر ژنومیک ژن‌های عملگر ایجاد می‌شوند و نهایتاً تبدیل به "فسیل ژنومیک" می‌شوند که یعنی در طی جهش‌هایی در بخش‌هایی مانند ناحیه‌ی درونی پروموتر ژن و یا تغییر مرگبار در ترجمه‌ی ژن (شامل جایگشت یافتن کدون خاتمه یا تغییر فریم ریبوزومی) تغییراتی می‌کنند که باعث جلوگیری از رونویسی ژن‌ها و غیرعملگر شدن آن‌ها می‌شود.
با این حال قانون بازگشت‌ناپذیری دولو می‌گوید که از دست رفتن عملکرد شبه‌ژن‌ها احتمالاً دائمی است، ولی ممکن است ژن‌های ساکت شده (ژن‌هایی که دیگر بیان نمی‌شوند و تبدیل به شبه‌ژن شده‌اند)، بتوانند پس از میلیون‌ها سال مجدداً فعال شوند و عملکرد خود را در کد کردن توالی‌های پروتئین به‌دست آورند و تا به حال تعداد قابل‌توجهی از شبه‌ژن‌ها به‌صورت فعالی رونویسی شده‌اند. چون که فرض می‌شود شبه‌ژن‌ها تحت شرایط تکاملی بدون تغییر باقی می‌مانند، می‌توان از آن‌ها به عنوان مدل‌های مناسبی برای شناخت نوع و تکرارهای انواع جهش‌های ژنتیکی خودجوش استفاده کرد.
تکرار توالی‌ها، عناصر متحرک ژنتیکی و عناصر ویروسی
سازه‌های جابجاشدنی و ژن‌های انتقالی، عناصر متحرک ژنتیکی هستند. توالی‌های تکرارشونده‌ ژن‌های انتقالی که شامل عناصر هسته‌ای پراکنده‌ی بلند و عناصر هسته‌ای پراکنده‌ی کوتاه هستند، بخش بزرگی از توالی‌های ژنومیک بسیاری از گونه‌ها حساب می‌شوند. توالی‌های Alu که در دسته‌ی عناصر هسته‌ای پراکنده‌ی کوتاه قرار می‌گیرند، فراوان‌ترین عناصر محرک ژنوم انسان اند. بعضی مثال‌هایی یافت شده که نشان می‌دهد عناصر هسته‌ای پراکنده‌ی کوتاه، نقش کنترل‌کننده در رونویسی و کد کردن پروتئین بعضی از ژن‌ها دارند.
تلومرها
تلومرها نواحی تکرارشونده‌ی دی‌ان‌ای هستند که در بخش انتهایی کروموزوم قرار گرفته و از آن در برابر زوال رفتن کروموزوم در حین فرایند همانندسازی دی‌ان‌ای محافظت می‌کند. تلومر در واقع بخش اساسی‌ای از سلول انسان است که برروی عمر سلول تاثیر دارد. مطالعات اخیر نشان می‌دهند که عملکرد تلومرها کمک به پایداری خودشان است. به رونویسی‌هایی که از اشتقاق تلومر به دست می‌آید، تلومرِ به صورت تکرارشونده‌ی شامل آران‌ای می‌گویند. وظیفه‌ی TERRA برقرار نگه‌داشتن فعالیت تلومراز و درست کردن اندازه‌ی انتهای کروموزوم است.
فردریک فون موث
فردریک فون موث (Frederik Moth; 1694 – August 12, 1746) نظامی و سیاستمدار اهل دانمارک بود.
آرنی هامپاریان
آرنی هامپاریان (Արենի Համփարյան؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زن در پست هافبک اهل ارمنستان است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال لس آنجلس اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان ارمنستان و تیم ملی فوتبال زنان ارمنستان بازی کرده‌است.
دکتر (فیلم ۱۹۶۳)
دکتر (Doctor) یک فیلم از سینمای هند به زبان مالایالم است که در سال ۱۹۶۳ میلادی به کارگردانی ام.اس. مانی منتشر شد.
پروسپرو، کالیفرنیا
پروسپرو (به انگلیسی: Prospero) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. پروسپرو ۱۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سپاه محمد پاکستان
سپاه محمد پاکستان (SMP) یک سازمان شیعه و یک حزب سیاسی سابق در پاکستان بود که در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و توسط رئیس‌جمهور پرویز مشرف در ۱۴ اوت ۲۰۰۱ به عنوان یک سازمان تروریستی ممنوع اعلام شد.
تاریخ
مولانا مرید عباس یزدانی، رهبر شیعیان، در سال ۱۹۹۳، سپاه محمد پاکستان را تشکیل داد. گمان می‌رود که این سازمان، شاخۀ مسلح «تحریک جعفریه پاکستان» باشد. مقر آن در تهوکر نیاز بیگ لاهور و رهبر آن غلام رضا نقوی بود که در سال ۱۹۹۶ به زندان افتاد و در سال ۲۰۱۴ آزاد شد. از زمان مرگ او در سال ۲۰۱۶، مشخص نیست که چه کسی این گروه را رهبری می‌کند.
فعالیت‌ها
قصد اولیهٔ سپاه محمد مورد هدف قرار دادن رهبری فرقه‌ای شبه نظامیان ممنوعه تروریست دیوبندی، «سپاه صحابه» یا «لشکر جنگوی» بود. با این حال، با افزایش متعاقب خشونت علیه شیعیان، تصور می‌شد که این هدف در حال تغییر است.
این جنبش در جوامع مختلف شیعه در پاکستان قدرت زیادی داشت و در شهر تهوکر نیاز بیگ لاهور که اکثریت آن شیعه بود، در دهه ۱۹۹۰ یک «دولت مجازی» را اداره می‌کرد.
وابستگی‌ها
گفته می‌شود که سپاه محمد با ایران ارتباط دارد.
شناسایی به عنوان یک سازمان تروریستی
دولت پاکستان در سال ۲۰۰۲، سپاه محمد را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داد. طبق قوانین ایالات متحده نیز به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی طبقه‌بندی شده‌است، و امور مالی آن در سراسر جهان توسط دولت ایالات متحده مسدود شده‌است.
فوتبال در بولیوی
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در بولیوی است. بولیوی بیش از ۲۰۰۰ باشگاه فوتبال دارد.
افغانستان در ۲۰۱۵
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۵ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
اریک یازت
اریک یازت (Erik Jazet؛ زادهٔ July 19, 1971) بازیکن هاکی روی چمن اهل هلند بود.
نیکلاس گوسه
نیکلاس گوسه (Nicolas Goussé؛ زادهٔ January 2, 1976) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گنگام، باشگاه فوتبال نانت، باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال رن، و باشگاه فوتبال تروا اشاره کرد.
فردریک راسل برنهام
فردریک راسل برنهام (Frederick Russell Burnham) (۱۱ مه ۱۸۶۱ – ۱ سپتامبر ۱۹۴۷) پیشاهنگ و جهانگرد ماجراجوی آمریکایی بود. او به دلیل خدماتش به شرکت بریتانیایی آفریقای جنوبی و ارتش بریتانیا در مستعمره آفریقا و به دلیل آموزش صنایع چوبی به رابرت بی‌دن پاول در رودزیا، شناخته شده‌است. او به الهام بخشیدن به تأسیس جنبش بین‌المللی پیشاهنگی کمک کرد.
اوایل زندگی
برنهام در ۱۱ مه ۱۸۶۱ در یک منطقه اختصاصی برای سرخ‌پوستان داکوتا سیوکس در مینه‌سوتا، در خانواده‌ای مبلغ مذهبی که در نزدیکی شهر کوچک جدید تیوولی (اکنون از بین رفته)، در ۲۰ مایلی (۳۲ کیلومتری) منکیتو، به‌دنیا آمد. پدرش، کشیش ادوین اتوی برنهام، یک کمک کشیش پروتستان بود که در نیویورک تحصیل کرده و منصوب شده بود. او در گنت، کنتاکی متولد شد. مادرش، ربکا راسل برنهام، اکثر کودکی‌اش را در آیووا گذراند و در سه سالگی همراه با خانواده‌اش از وست مینستر انگلستان مهاجرت کرده بود. در جنگ ۱۸۶۲ داکوتا، رئیس کلاغ کوچک و جنگجویان سیوکس به شهر همجوار نیو اولم، مینه‌سوتا حمله کردند. پدر برنهام در آن زمان برای خرید مهمات در مانکاتو بود، بنابراین وقتی مادر برنهام سیوکس را دید که با لباس جنگی به کابین او نزدیک می‌شود، می‌دانست که باید آنجا را ترک کند و هرگز نمی‌تواند در حال حمل نوزادش، فرار کند. او فردریک را در سبدی از پوسته‌های سبز ذرت در مزرعه ذرت، پنهان کرد و برای زندگی خودش، فرار کرد. هنگامی که حمله سیوکس دفع شد، او برگشت و متوجه شد که خانه آنها سوخته‌است، اما بچه، فردریک سالم بود و در سبد با پوسته‌های ذرت به خواب عمیق فرورفته بود.
جورج باس
سال‌های اولیه
باس در ۳۰ ژانویه ۱۷۷۱ در اسواربی، روستایی خرد در نزدیکی اسلیفوردِ لینکلن‌شر به‌دنیا آمد. پدرش، جورج باس، یک کشاورز مستأجر و مادرش زن مقبولی از همان روستا به‌نام سارا (نام تولد: نیومن) بود. پدرش در سال ۱۷۷۷، هنگامی که باس ۶ سال داشت، درگذشت. او در مدرسه گرامر بوستون تحصیل کرد و بعداً در بیمارستان بوستون در لینکلن شایر در رشته طب آموزش دید. باس در سن ۱۸ سالگی در لندن به عنوان عضوی از شرکت جراحان پذیرفته شد و در سال ۱۷۹۴ به عنوان جراح به نیروی دریایی سلطنتی پیوست.
دکتر (فیلم ۱۹۹۱)
دکتر (The Doctor) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر فیلم درام محصول سال ۱۹۹۱ میلادی است.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
برای چند سال بعد، برنهام به عنوان یک پیام‌رسان برای شرکت اتحاد تلگراف غرب، در کالیفرنیا و قلمرو آریزونا کار کرد.
جورج باس
سال‌های اولیه
باس در ۷ سپتامبر ۱۷۹۵ با کشتی اچ‌ام‌اس ریلاینس وارد سیدنی در نیو ساوت ولز شد.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
در گلوب، آریزونا، برنهام قبل از شروع کشتار جمعی به‌طور ناخواسته به طرف بازنده جنگ دره دلپذیر پیوست و به سختی از مرگ نجات یافت. او هیچ سهمی در این دشمنی نداشت، اما به‌خاطر ارتباطش با خانواده گوردون، وارد درگیری شد. به محض شروع کشتار، او احساس کرد که مجبور است به عنوان تفنگدار مزدور، به یک جناح ملحق شود، اگرچه که او در سمت اشتباه قرار-گرفت. در میان یورش‌ها و تاخت و تازها، او بی‌وقفه با تپانچه خود تمرین می‌کرد. او تیراندازی را با هر دو دست و از پشت اسبی که در حال دویدن است، یادگرفت.
در این مدت او «با یک جوان خوب و سوارکار قوی به نام؛ کانسان آشنا شد که در یک حمله سرخ‌پوستان او را شناخته بود و قدرت او را بسیار تحسین می‌کرد.» کانسان جوان که یک ناظر بی‌وجدان معدن از او کلاه‌برداری کرده بود، نقشه‌ای داشت که گاوها و اسب‌های ناظر را جمع‌آوری و سرقت کند و آنها را به کرلی بیل (ویلیام بروسیوس)، یک یاغی که به‌طور غیرمستقیم با او در تماس بود، بفروشد. هر دو مرد در آن زمان شکست خورده بودند و کار آسان به نظر می‌رسید. اما برنهام همیشه زندگی به عنوان یک دزد را رد کرده بود و حتی به عنوان یک فرد تحت تعقیب، خود را یک جنایت‌کار نمی‌دید. برنهام متوجه شد که اگرچه برای کمک به دوستانش به دشمن پیوسته‌است، اما اشتباه کرده‌است که «انتقام گرفتن فقط منجر به انتقام بیشتر و حتی بی‌عدالتی بیش از آنچه در قوانین اغلب ناعادلانه اجرا شده در این سرزمین تحمیل شده‌است، می‌شود».
جورج باس
سفرهای دریایی تام تامب و تام تامب دوم
باس یک قایق خرد با تیر ۸ فوت (۲٫۴ متر) و بیم ۵ فوت (۱٫۵ متر) با خود به ریلاینس آورده بود که به دلیل اندازه‌اش، آن را تام تامب نامید. در اکتبر ۱۷۹۵ باس و فلیندرز به همراه ویلیام مارتین، تام تامب را از بندرگاه جکسون به خلیج بوتانی رساندند و رودخانه ژرژ را بیش از مستعمره‌نشینان، در بالادست کاوش کردند. پس از بازگشت، گزارش‌های آنها منجر به پایه‌گذاری حومه شهر بنکس تاون شد.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
برنهام تصمیم گرفت، پیشنهاد کانسان جوان را رد کند (که نقشه‌اش را دنبال کرد و بعداً کشته شد) و اینکه او باید تونتو باسین را ترک کند. او یک مبارز شناخته شده جایزه در تمب استون و یکی از موفق‌ترین قاچاقچیان در امتداد مرز آریزونا- مکزیک بود. درگیری مسلحانه در ا.کی. کورال تنها چند ماه پیش از آن رخ داده بود، اما از آنجاییکه تمب استون یک شهر پررونق بود که معدن‌چیان نقره جدید را از همه قسمت‌ها استخراج می‌کردند، مکان آیده آلی برای مخفی شدن بود. برنهام چندین نام مستعار برای خود در نظر گرفت و گاهی برای مک‌لئود و شرکای قاچاقچی‌اش در سونورا، مکزیک، پیام می‌فرستاد. او بسیاری از ترفندهای ارزشمند را برای شناسایی نشدن، ارسال پیام‌های رمزگذاری‌شده و فرار از دست تعقیب‌کنندگان، از مک‌لئود آموخت.
جورج باس
سفرهای دریایی تام تامب و تام تامب دوم
همان گروه در مارس ۱۷۹۶ سفر دومی را با یک قایق بزرگ‌تر آغاز کردند که آن را تام تامب دوم نامیدند. در طول این سفر آنها تا ساحل دریاچه ایلاوارا که آن را تام تامب لاگون می‌نامیدند، پیش رفتند. آنها همچنین خور بندرگاه هکینگ را کاوش کردند.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
برنهام سرانجام برای تحصیل در دبیرستان، به کالیفرنیا بازگشت، اما هرگز فارغ‌التحصیل نشد. او به آریزونا بازگشت و به عنوان معاون کلانتر شهرستان پینال منصوب شد، اما خیلی زود به گاوچرانی و اکتشاف بازگشت. پس از اینکه او به پرسکات، آیووا برای دیدار با معشوقه دوران کودکی خود؛ بلانچ رفت، باهم در ۶ فوریه ۱۸۸۴ ازدواج کردند. او ۲۳ ساله بود.
جورج باس
سفرهای دریایی تام تامب و تام تامب دوم
بعداً باس در همان سال زمین‌های خوبی را در نزدیکی پراسپکت هیل کشف کرد، چهارپایانی را که با ناوگان اول آمده اما گم شده بودند را پیدا کرد، ولی در نهایت نتوانست از کوه‌های آبی عبور کند.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
در طول دهه ۱۸۸۰، بخش‌هایی از مطبوعات آمریکا، این تصور را که غرب پیروز شده‌است و چیزی برای فتح در ایالات متحده باقی نمانده‌است، ترویج کردند.
جورج باس
سفر با قایق صید نهنگ به بندر غربی
باس در سال ۱۷۹۷، با یک قایق صید نهنگ روباز همراه با شش خدمه و بدون حضور فلیندرز، به کیپ هاو یعنی دورترین نقطه جنوب شرقی استرالیا سفر کرد. وی از کیپ هاو به سمت غرب در امتداد جاییکه اکنون ساحل منطقه گیپسلند ویکتوریا است، به سمت بندر غربی رفت؛ تقریباً تا ورودی بندرگاه فیلیپ که ملبورن کنونی در ساحل شمالی آن واقع شده‌است. مشاهدات دقیق باس از جزر و مد عاجل و موج طولانی جنوب غربی در دماغه ویلسون، اعتقاد او مبنی بر اینکه تنگه‌ای سرزمین اصلی را از سرزمین ون دیمن (تاسمانی کنونی) جدا می‌کند را تأیید کرد.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
در ۱۸۹۰، اداره سرشماری ایالات متحده به‌طور رسمی مرزهای آمریکا را بست و به سیستمی که براساس آن، زمین در قلمروهای غربی به صورت ارزان به پیشگامان فروخته می‌شد، پایان داد.
جورج باس
سفر با قایق صید نهنگ به بندر غربی
باس از ناحیه کیاما بازدید کرد و یادداشت‌های زیادی در مورد پیچیدگی گیاه‌شناسی و پدیده طبیعی شگفت‌انگیز حفره کیاما تهیه کرد و به زمین‌شناسی آتش‌فشانی اطراف آن اشاره نمود و به شناخته شدن آن کمک زیادی کرد.
فردریک راسل برنهام
اوایل زندگی
در سال ۱۸۹۳ به همراه همسر و پسر کوچکش عازم دوربان در آفریقای جنوبی شد و قصد داشت به پیشگامان رودز در ماتابل لند و ماشون لند بپیوندد.
جورج باس
گردش دور تاسمانی در نورفولک
زمانی که باس و فلیندرز در سال ۱۷۹۸ در نورفولک، به دور سرزمین ون دیمن گردش کردند، این نظریه تأیید شد. در طول این سفر، باس از مصب رودخانه دِروِنت که توسط کاپیتان جان هیز در سال ۱۷۹۳ کشف و نام‌گذاری شد، بازدید کرد. بعدتر بر اساس گزارش باس، شهر هوبارت در سال ۱۸۰۳ در همان‌جا تأسیس شد. وقتی باس و فلیندرز به سیدنی بازگشتند، فلیندرز به فرماندار جان هانتر توصیه کرد که گذرگاه میان سرزمین ون دیمن و سرزمین اصلی را تنگه باس نام‌گذاری کنند.
فردریک راسل برنهام
پس از جنگ
پس از بهبودی، برنهام مدیر دفتر لندن برای سندیکای وا، یک نهاد تجاری با منافعی در ساحل طلایی و مناطق همجوار در غرب آفریقا، شد. او در سال ۱۹۰۱ سفر سندیکای وا را از طریق ساحل طلایی و ولتای بالا رهبری کرد و به دنبال مواد معدنی و راه-هایی برای بهبود کشتیرانی رودخانه بود. میان سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۴ او توسط سندیکای آفریقای شرقی، برای رهبری کردن یک سفر بزرگ اکتشاف مواد معدنی در مستعمره شرق آفریقا (کنیا)، استخدام شد. او که به‌طور گسترده در منطقه اطراف دریاچه رودلف (دریاچه تورکانا امروزی) سفر می‌کرد، دریاچه بزرگ سودا را کشف کرد.
جورج باس
گردش دور تاسمانی در نورفولک
فلیندرز نوشت: «این تنها به معنای ادای احترام به دوست و همراه شایسته من بود؛ به دلیل خطرات و خستگی‌های شدیدی که او متحمل شد، در ابتدا با یک قایق صید نهنگ وارد آنجا شده بود و در نهایت توانست به کمک نشانه‌های مختلف، وجود شکاف گسترده‌ای میان سرزمین ون دیمن و نیو ساوت ولز را تأیید کند».
فردریک راسل برنهام
جنگ جهانی اول
در این دوره، برنهام یکی از ۱۸ افسر برگزیده رئیس‌جمهور سابق آمریکا، تئودور روزولت بود تا در سال ۱۹۱۷، کمی پس از ورود ایالات متحده به جنگ، یک لشکر پیاده‌نظام داوطلب را برای خدمت در فرانسه تشکیل دهد. طرحی برای پرورش سربازان داوطلب از غرب ایالات متحده که از جلسه باشگاه کوه راکی مستقر در نیویورک بیرون می‌آمدند. برنهام مسئول سازمان‌دهی عمومی و استخدام شد. کنگره به روزولت اختیار داد تا چهار لشکر مشابه راف رایدرز، اولین هنگ سواره نظام داوطلب ایالات متحده و گردان ۲۵ ارتش بریتانیا (مرزداران)، گارد پادشاهی را تشکیل دهد، با این حال رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، به عنوان فرمانده کل قوا، از استفاده از داوطلبان روزولت خودداری کرد.
در طول جنگ جهانی اول، برنهام در کالیفرنیا زندگی می‌کرد و در ضد جاسوسی برای بریتانیا، فعال بود.
زندگی شخصی
برنهام کوتاه قد بود. ۵ فوت و ۴ اینچ (۱٫۶۲ متر) اما او همچنین عضلانی و برنزه بود، آرواره‌ای مربعی شکل داشت. او ظاهری پسرانه داشت که در موارد متعدد از مزایای آن استفاده می‌کرد. بارزترین ویژگی او، استواری و چشمان آبی خاکستری‌اش بود.
زبان اشاره دانمارکی
زبان اشاره دانمارکی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در دانمارک استفاده می‌شود.
فردریک راسل برنهام
زندگی شخصی
برنهام در ۱ سپتامبر ۱۹۴۷ در سن ۸۶ سالگی بر اثر نارسایی قلبی در خانه خود در سانتا باربارا کالیفرنیا درگذشت. او در یک مراسم خصوصی در تری رورز، کالیفرنیا، در نزدیکی چراگاه گاو قدیمی خود، لاکستا، به خاک سپرده شد.
بلازائو
بلازائو (به لاتین: Belazao) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه آنتسیرابه دو واقع شده‌است. بلازائو ۱۴٬۳۳۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرانس هین
فرانس هین (Frans Hin; January 29, 1906 – 1906:01:29, March 6, 1968) قایقران قایق بادبانی اهل هلند بود.
سینگیتام سرینیواسا رائو
سینگیتام سرینیواسا رائو (Singeetam Srinivasa Rao؛ زادهٔ September 21, 1931) یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، آهنگ‌ساز، خواننده، ترانه‌سرا، هنرپیشه و فیلم‌نامه‌نویس مشهور اهل هند است.
او بابت آثارش در تالیوود و سینمای تامیل شهرت دارد و در ژانرهای مختلف سینما به زبان‌های هندی، مالایالم، کانارا فیلم ساخته‌است و به‌همین سبب او را کارگردانی همه‌فن‌حریف و چندکاره می‌دانند. یکی دیگر از دلایل شهرت او متحول کردنِ سینمای جنوب هند با فیلم‌های تجربی است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به گل، بمبئی اکسپرس (فیلم تامیلی ۲۰۰۵)، بمبئی اکسپرس (فیلم هندی ۲۰۰۵) و اسکن اشاره نمود.
او تاکنون بابت فعالیت‌های هنری‌اش برندهٔ جوایز مختلفی شده‌است که از میان آنها می‌توان به چندین جایزه ملی فیلم، جایزه ناندی و جایزه فیلم‌فیر جنوب اشاره کرد.
اما بابویان
اما بابویان (Էմմա Բաբոյան؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زن در پست هافبک اهل ارمنستان است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان ارمنستان، تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان ارمنستان و تیم ملی فوتبال زنان ارمنستان بازی کرده‌است.
مسابقات قهرمانی ووشو جهان ۲۰۰۵
مسابقات قهرمانی ووشو جهان ۲۰۰۵ هشتمین دوره از مسابقات قهرمانی ووشو جهان است که از ۹ تا ۱۴ سپتامبر در هانوی، ویتنام برگزار گردید. ۵۲۵ ورزشکار ۶۷ کشور در این رویداد شرکت کردند.
کیلد هیلینگسو
کیلد هیلینگسو (Kjeld Hillingsø؛ زادهٔ April 21, 1935) فرد نظامی اهل دانمارک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان شده‌است.
پراویدنس، آرکانزاس
پراویدنس (به انگلیسی: Providence) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وایت، آرکانزاس واقع شده‌است. پراویدنس ۱۵۳٫۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خانواده زبان اشاره دانمارکی
خانواده زبان اشاره دانمارکی یک خانواده زبانی اشاره متشکل از زبان اشاره دانمارکی، زبان اشاره نروژی (شامل زبان اشاره ماداگاسکاری) و زبان اشاره ایسلندی است. این خانواده خود زیرگروه خانواده زبان اشاره فرانسوی است.
آشپزی تیمور شرقی
آشپزی تیمور شرقی (Cuisine of East Timor) از غذاهای محبوب منطقه ای همچون گوشت خوک، ماهی، ریحان، تمر هندی، حبوبات، ذرت، برنج، سبزیجات ریشه‌ای، و میوه استوایی تشکیل شده‌است. آشپزی تیمور شرقی، از آشپزی مالایی و آشپزی پرتغالی از دوران استعمار پرتغال مقداری تأثیر پذیرفته‌است. چاشنی‌های غذا و ترکیبات دیگر دخیل در غذاها که حاصل دوران سایق مستعمرات پرتغال است، می‌تواند ناشی از حضور سربازان پرتغالی از مستعمرات دیگر در تیمور شرقی باشد.
هندریکا فان رومت
هندریکا فان رومت (Hendrika van Rumt; August 28, 1897 – May 26, 1985) ژیمناست هنری اهل هلند بود.
زبان اشاره تونسی
زبان اشاره تونسی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در تونس استفاده می‌شود.