cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جنگ صدساله (۱۳۳۷–۱۳۶۰)
کشورهای سفلی (۱۳۳۷–۱۳۴۱)
جدا از چند استثناء قابل توجه، مانند هیستینگ بدون دیوار، که کاملاً سوخته بود، دفاع ساحلی انگلیسی در برابر حملات فرانسوی‌ها نسبتاً موفق بود. با این حال، بسیاری از انگلیسی‌ها به فرانسه در آغاز جنگ و سایرین برای دفاع از سواحل در برابر فرانسوی‌ها به کار گرفته شد، نیروهای موجود در شمال و مرز اسکاتلند کاهش یافت. با کاهش حضور انگلیسی‌ها، اسکاتلندی‌ها توانستند بسیاری از نقاط قوت را بازپس بگیرند، مانند پرث در سال ۱۳۳۹ و ادینبورگ در سال ۱۳۴۱.
ادوارد که در معرض خطر فروپاشی فوری برنامه‌هایش بود، به شدت به نتایج مثبت نظامی نیاز داشت. در ماه سپتامبر، ادوارد ارتشی متشکل از حدود ۱۲۰۰۰ مرد را در کشورهای سفلی تشکیل داد. ارتش او شامل عناصری از متحدان مختلف او بود. کامبرای متحد پادشاه فرانسه بود، بنابراین، در ۲۰ سپتامبر، ارتش ادوارد به سمت اسقف اعظم حرکت کرد که محاصره دو هفته‌ای کامبرایی در پی داشت. کل منطقه ویران شد، اما کامبرا تصرف نشد، سپس در غروب ۹ اکتبر، ارتش ادوارد عقب‌نشینی کرد و به سمت فرانسه پیشروی کرد. در حالی که ادوارد کامبری را محاصره کرده بود، پادشاه فرانسه فرصت داشت تا ارتش خود را فراخواند. در تهاجم ادوارد، ارتش فرانسه تا پرون، نزدیک به مرز پیشروی کرد. در حالی که ارتش ادوارد نواری به وسعت بیست مایل از حومه فرانسه را ویران کرد و صدها روستا را غارت و سوزاند، ارتش فیلیپ بر ارتش ادوارد سایه انداخت. در ۱۴ اکتبر، ادوارد به سمت ارتش فرانسه پیشروی کرد و نبرد قریب‌الوقوع به نظر می‌رسید. ادوارد دوباره دور شد و قلمروهای بیشتری را غارت کرد. فرانسوی‌ها همچنان بر انگلیسی‌ها سایه می‌انداختند. در نهایت خطوط نبرد در استان پیکاردی بین La Capelle و La Flamengrie ترسیم شد، که هر دو اکنون در «منطقه» Vervins درست در شمال فرانسه هستند. انتظار می‌رفت که هر دو طرف در ۲۳ اکتبر در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. هنگام شب، ادوارد سربازان خود را از فرانسه خارج کرد، فرانسوی‌ها ادوارد را تعقیب نکردند، این منجر به پایان ناگهانی مبارزات شد. حاکم فلاندری به پادشاه فرانسه وفادار مانده بود، در نتیجه ادوارد تمام کالاهای انگلیسی فلاندر را تحریم کرد. این امر در سال ۱۳۳۷ به دلیل کمبود پشم و آذوقه انگلیسی، شورشی را در فلاندر به وجود آورد. رهبر شورش Jacob van Artevelde در ازای لغو تحریم انگلیسی، بی‌طرفی فلاندری‌ها را ترتیب داد. تا دسامبر، فلاندری‌ها آماده پیوستن رسمی به ائتلاف ضد فرانسوی بودند. مقامات شهری گنت، ایپر و بروژ ادوارد را پادشاه فرانسه اعلام کردند. هدف ادوارد تقویت اتحاد خود با کشورهای سفلی بود. حامیان او می‌توانند ادعا کنند که به پادشاه «واقعی» فرانسه وفادار هستند و علیه فیلیپ شورش نمی‌کنند. در فوریه ۱۳۴۰، ادوارد به انگلستان بازگشت تا تلاش کند وجوه بیشتری را جمع‌آوری کند و همچنین با مشکلات سیاسی مقابله کند.
مدتی بود که دفاع انگلیسی‌ها در گاسکونی به شدت تحت فشار قرار گرفته بود، اما زمانی که دو تن از اشراف که از پادشاه فرانسه حمایت می‌کردند، به جای جنگ با انگلیسی‌ها، به دنبال دشمنی خانوادگی با یکدیگر بودند، آرامش حاصل شد. دو نجیب‌زاده درگیر عبارت بودند از کنت آرمانیاک و کنت فوکس. همچنین کمک‌های بیشتری توسط خانواده آلبرت ارائه شد. به همراه برنارد آیز، لرد آلبرت که در سال ۱۳۳۹ برای حمایت از ادوارد اعلامیه داد. آلبرت‌ها یکی از مهم‌ترین ارباب‌نشین‌ها در گاسکونی انگلیسی را بر عهده داشتند و پادشاهان انگلیس و فرانسه خواستار حمایت آنان از خود بودند. آلبرت بودجه مبارزات انتخاباتی ادوارد در گاسکونی را تأمین کرد و همچنین با روابط خانوادگی خود توانست نیروی انسانی بیشتری را برای ارتش ادوارد پیدا کند.
در سال ۱۳۴۰، فرانسوی‌ها یک ناوگان تهاجمی شامل کشتی‌های فرانسوی، کاستیلی و جنوا را تشکیل دادند. حدود ۴۰۰ کشتی در Zwyn فشرده شدند. انگلیسی‌ها کشتی‌های جنگی هدفمند نداشتند، بنابراین مجبور بودند به کشتی‌های تجاری با بدنه گرد و با کشش عمیق، معروف به دنده که برای انجام وظایف دریایی تبدیل شده بودند بسنده کنند. ادوارد یک ناوگان ترکیبی را در اورول در کنت جمع‌آوری کرد و مقر خود را در «دنده توماس» ایجاد کرد. اگرچه او می‌دانست که ناوگان فرانسوی نیرویی بسیار برتر از ناوگان اوست، اما با ناوگان خود در ۲۲ ژوئن برای مقابله با ناوگان فرانسوی یک روز بعد حرکت کرد. ناوگان فرانسوی یک آرایش دفاعی در نزدیکی بندر Sluys به کار گرفت و احتمالاً سعی داشت از فرود ارتش ادوارد جلوگیری کند. ظاهراً ناوگان انگلیسی فرانسوی‌ها را فریب داد تا فکر کنند در حال عقب‌نشینی هستند. با این حال، هنگامی که باد در اواخر بعد از ظهر چرخید، انگلیسی‌ها با باد و خورشید در پشت سر حمله کردند. ادوارد کشتی‌های خود را در واحدهای سه نفره، دو کشتی مملو از کمانداران و یکی پر از افراد مسلح به ناوگان فرانسوی فرستاد. از آنجایی که کشتی‌های ناوگان فرانسوی بسیار نزدیک به هم بودند، قدرت مانور آنها را محدود می‌کرد. کشتی‌های انگلیسی با کمانداران در کنار یک کشتی فرانسوی می‌آمدند و تیرها را بر روی عرشه‌های آن می‌باریدند. ناوگان فرانسوی تقریباً به‌طور کامل در آنچه به نام نبرد اسلویز شناخته شد، نابود شد. انگلستان تا پایان جنگ بر کانال انگلیسی تسلط داشت و از تهاجمات فرانسوی‌ها جلوگیری کرد.
آتش‌بس اسپلچین پایان مرحله اول جنگ صد ساله را نشان داد و منجر به توقف خصومت‌ها در تمام جبهه‌ها به مدت ۹ ماه شد. هزینه هم از نظر سیاسی و هم از نظر مالی بسیار زیاد بود. دیگر نمی‌توان به اتحادهای بزرگ دست یافت و دیگر نمی‌توان به برخی از متحدان اعتماد کرد. شاهزادگان آلمانی همگی از اتحاد ضد فرانسوی عقب‌نشینی کردند، فقط شهرداران فلاندر باقی ماندند. در انگلستان؛ افکار مخالف ادوارد بود، دستاوردهای او در این قاره هزینه زیادی داشت و بیشتر اسکاتلند از دست رفته بود. ادوارد که اساساً ورشکست شده بود، مجبور شد زیان خود را کاهش دهد. کسانی که حمایتشان را نمی‌توانست از دست بدهد بازپرداخت شد، و دیگران جبران نشدند. جووانی ویلانی وقایع نگار معاصر فلورانسی بیان کرد که بانک‌های بردی و پروزی شکست خوردند زیرا ادوارد سوم در پرداخت وام‌ها نکول کرد. ویلانی منبع مستقلی نبود، برادرش عضو شرکت پروزی بود. ویلانی گفت که ادوارد به باردی ۹۰۰هزار فلور طلا (۱۳۵هزار پوند) و ششصد هزار به Peruzzi بدهکار است. اما سوابق پروزی‌ها نشان می‌دهد که آنها هرگز سرمایه زیادی برای قرض دادن به ادوارد سوم نداشتند. بدهی و بازپرداخت برخی با پول نقد و برخی دیگر با کمک‌های سلطنتی پشم که صادرات اصلی اقتصاد انگلیس در آن زمان بود.
بریتانی (۱۳۴۱–۱۳۴۵)
در ۳۰ آوریل ۱۳۴۰, ژان سوم، دوک بریتانی بدون وارثی درگذشت و جنگ جانشینی برتون را تسریع کرد. اگرچه ژان سوم بدون فرزند درگذشت، اما دو نامزد باقی گذاشت. برادر ناتنی کوچکتر او جان، کنت مونتفورت و خواهرزاده‌اش ژان پنتیور، دختر برادرش گای. ژان پنتیور بیشتر از جان مونتفور با ژان سوم مرتبط بود، با این حال، قوانین جدید در مورد وراثت زنان، که ادوارد سوم را از تاج و تخت فرانسه محروم کرده بود، به نظر می‌رسید که به این معنا باشد که زنان نمی‌توانند به عنوان‌های قدرتمند برسند. همسر ژان پنتیور، برادرزاده پادشاه، شارل بلوآ بود. بر اساس قوانین فئودالی، این مسئولیت پادشاه فرانسه بود که تصمیم بگیرد چه کسی به ارث برسد. جان مونتفورت که نمی‌خواست به بی‌طرفی پادشاه تکیه کند، این عنوان را به عهده گرفت، نانت، پایتخت بریتانی را تصرف کرد و خدمت شوالیه بریتانی را فراخواند تا او را به عنوان دوک مونتفورت بشناسد. بزرگان و اسقف‌های فرانسوی زبان از شناخت ژان مونتفور خودداری کردند، اگرچه روحانیون کوچک، شوالیه‌ها و دهقانان بریتانی این کار را کردند، اما نتیجه یک جنگ داخلی بود.
پس از تصرف نانت، جان مونتفورت به تصرف خزانه دوک در لیموژ رفت و در اواسط ماه اوت، بیشتر دوک‌نشین، از جمله سه شهر اصلی، نانت، رن و وان را در اختیار داشت. فیلیپ فرانسوی از چارلز بلوآ به عنوان نامزد رسمی حمایت کرد. ژان مونتفورت از ترس اینکه ارتش فرانسه او را خلع کند، به انگلستان گریخت تا از ادوارد سوم درخواست حمایت کند. با وجود اینکه آتش‌بس اسپلچین هنوز برقرار است، ادوارد سوم موافقت کرد که کمک کند. ژان مونتفورت به بریتانی بازگشت و منتظر تأیید این کمک از سوی پارلمان انگلیس بود. در همین حال، فیلیپ ششم ارتش بزرگی را برای حمایت از شارل بلوآ به بریتانی فرستاد و تا نوامبر آنها جان مونتفورت را در نانت به دام انداختند. با احتمال محاصره طولانی، شهروندان نانت تصمیم گرفتند جان مونتفورت را به ارتش فرانسه تسلیم کنند. سپس در پاریس زندانی شد.
اکنون بر عهده همسر ژان، جوانا از فلاندر قرار گرفت تا آرمان مونفورتیست را رهبری کند. او مقر فرماندهی را در Hennebont در جنوب بریتانی ایجاد کرد و در طول زمستان ۱۳۴۱–۱۳۴۲ از آن در برابر ارتش شارل دو بلوا دفاع کرد. نیروهای او توانستند جاده بین بندر برست و هنبونت غرب بریتانی را باز نگه دارند، که به یک نیروی کوچک انگلیسی اجازه داد در برست فرود آیند و با نیروهایش ترکیب شوند تا ارتش فرانسه را دور کنند و قلمرویش را پس بگیرند.
در اوت ۱۳۴۲، یک نیروی انگلیسی دیگر به فرماندهی ارل نورث‌همپتون رسید و در بندر برست فرود آمد. این نیرو در سراسر بریتانی پیشروی کرد و ونس را تصرف کرد. نیروهای انگلیسی با گروه‌هایی به فرماندهی ریچارد دو آرتوآ در ۳۰ سپتامبر ۱۳۴۲ یک ارتش فرانسوی به فرماندهی شارل بلوآ را در نزدیکی مورلا شکست دادند. رابرت د آرتوآ به انگلستان رفت و در آنجا بر اثر جراحات وارده به وان درگذشت. بدتر از آن برای ادوارد سوم، ونس توسط یک نیروی فرانسوی به فرماندهی اولیویه کلیسون بازپس گرفته شد.
در اواخر اکتبر ۱۳۴۲، ادوارد سوم با ارتش اصلی خود به برست رسید و ونس را بازپس گرفت. سپس به سمت شرق حرکت کرد تا رن را محاصره کند. یک ارتش فرانسوی برای درگیری با او به راه افتاد، اما در آن زمان از یک نبرد بزرگ جلوگیری شد.
آتش‌بس مالسترویت (۱۳۴۳–۱۳۴۵)
دلیل رسمی چنین آتش‌بس طولانی، فرصت دادن به کنفرانس صلح و مذاکره برای صلح پایدار بود، اما هر دو کشور از فرسودگی جنگ نیز رنج می‌بردند. در انگلستان بار مالیاتی سنگین بود و علاوه بر آن تجارت پشم به شدت دستکاری شده بود. ادوارد سوم سال‌های بعدی را به آرامی برای پرداخت بدهی عظیم خود سپری کرد.
در فرانسه، فیلیپ ششم مشکلات مالی خود را داشت. فرانسه هیچ نهاد مرکزی با اختیار اعطای مالیات برای کل کشور نداشت. در عوض، ولیعهد مجبور شد با مجامع استانی مختلف مذاکره کند. طبق آداب و رسوم فئودالی باستانی، اکثر آنها در حالی که آتش‌بس وجود داشت از پرداخت مالیات خودداری می‌کردند. در عوض فیلیپ ششم مجبور شد به دستکاری ضرب سکه متوسل شود و دو مالیات بسیار نامطلوب را معرفی کرد، ابتدا «fouage» یا مالیات بر شومینه، و سپس «gabelle»، مالیاتی بر نمک.salt.
در سال ۱۳۴۳، الیور اینگام، سنشال گاسکونی به انگلستان فراخوانده شد و نیکولاس د لا بچه جایگزین شد. بچه آتش‌بس Malestroit را در دوک‌نشین تا جایی که می‌توانست حفظ کرد. بین فوریه ۱۳۴۳ تا ژوئن ۱۳۴۵ هیچ لشکرکشی بزرگی صورت نگرفت، اما او نتوانست آرامش مدنی را بازگرداند و با اسکورتی متشکل از چهل نفر دست به کار شد، سلف او فقط نیمی از این تعداد را داشت.
هنگامی که یک معاهده یا آتش‌بس برقرار می‌شد، بسیاری از سربازان را بیکار می‌کرد، بنابراین به جای بازگشت به زندگی فقیرانه، در شرکت‌های رایگان یا «روتیرز» متحد می‌شدند. شرکت‌های مسیریاب متشکل از مردانی بودند که عمدتاً از گاسکونی و همچنین از بریتانی و سایر بخش‌های فرانسه، اسپانیا، آلمان و انگلیس آمده بودند. آنها از آموزش نظامی خود استفاده می‌کردند تا از غارت، کشتار یا شکنجه در حومه شهر زندگی کنند، زیرا برای تهیه آذوقه می‌رفتند. با اجرای آتش‌بس Malestroit، گروه‌های مسیریاب به یک مشکل فزاینده تبدیل شدند. آنها به خوبی سازماندهی شده بودند و گاهی اوقات به عنوان مزدور برای یک یا هر دو طرف عمل می‌کردند. یک تاکتیک می‌تواند تصرف یک شهر یا قلعه با اهمیت استراتژیک محلی باشد. از این پایگاه، مناطق اطراف را غارت می‌کردند تا چیزی با ارزش باقی نماند، و سپس به مکان‌های تازه می‌رفتند. اغلب آنها شهرها را برای باج دادن نگه می‌داشتند که برای رفتن به آنها پول می‌داد. مشکل راه انداز حل نشد تا زمانی که سیستم مالیات در قرن پانزدهم به ارتشی منظم اجازه داد که از بهترین مسیریاب‌ها استفاده کند.
پیروزی‌های انگلیس (۱۳۴۵–۱۳۵۱)
در ۵ ژوئیه ۱۳۴۶، ادوارد با حدود ۷۵۰ کشتی و ۷هزار تا ده‌هزار مرد از پورتسموث به راه افتاد. , شروع یک تهاجم بزرگ در سراسر کانال. با او پسر تقریباً ۱۶ ساله‌اش، ادوارد، شاهزاده سیاه (ادوارد ووداستاک)، شاهزاده ولز بود. در ۱۲ ژوئیه، ادوارد در لاهه در شبه‌جزیره کوتنتین نرماندی فرود آمد. ژان فروآسار در «تواریخ» خود نوشت که: .
ارتش از طریق نورماندی پیشروی کرد. فیلیپ ارتش بزرگی را برای مقابله با او جمع کرد و ادوارد ترجیح داد به جای تلاش برای تصرف و حفظ قلمرو، به سمت شمال به سمت کشورهای سفلی حرکت کند و در حالی که پیشروی می‌کرد، غارت کند. در طول این مدت، او دو اقدام موفق را انجام داد، طوفان کان و نبرد بلانشتاک. در نهایت که ادوارد نتوانست بر فیلیپ مانور دهد، نیروهای خود را برای نبرد قرار داد و ارتش فیلیپ در نبرد معروف کرسی به او حمله کرد. ارتش بسیار بزرگتر فرانسه یک سری حملات مقطعی را علیه انگلیسی‌ها و ولزی‌ها که کمانداران متخصص ارتش انگلیس بودند، انجام داد و همه حملات با تلفات سنگین پراکنده شدند تا اینکه فرانسوی‌ها مجبور به عقب‌نشینی شدند. کرسی شکستی سخت برای فرانسوی‌ها بود.
ادوارد بدون مخالفت به سمت شمال حرکت کرد و شهر ساحلی کاله در کانال مانش را محاصره و آن را در سال ۱۳۴۷ تصرف کرد. پیروزی انگلیس در مقابل اسکاتلند در نبرد نویل صلیب منجر به دستگیری دیوید دوم، پادشاه اسکاتلند شد و خطر اسکاتلند را بسیار کاهش داد.
در آن زمان احساس تلخی بین انگلیسی‌ها و اسپانیایی‌ها به دلیل اعمال خشونت‌آمیز و غارت‌های مختلفی که اسپانیایی‌ها علیه کشتی‌های انگلیسی در دریا مرتکب شده بودند، وجود داشت. در سال ۱۳۵۰، زمانی که اسپانیایی‌ها برای مقاصد تجاری در فلاندر بودند، به آنها گفته شد که انگلیسی‌ها قصد دارند آنها را در سفر خود به خانه بازگردانند. آنها کشتی‌های خود را که در اسلویز قرار داشتند، به انواع سلاح‌ها و توپخانه‌های قدرتمند مجهز کردند و با مزدوران، کمانداران و تیراندازان متقابل که مایل بودند در ازای دریافتی به آنها خدمت کنند، تجهیز شدند. وقتی ادوارد از این آمادگی‌های جنگی شنید، با عصبانیت گفت: ناوگان اسپانیایی مسیری را در امتداد سواحل جنوبی انگلستان دنبال کرد، به این امید که در یک شهر به‌طور غافلگیرانه پیاده شوند. آنها توسط ناوگان ادوارد در نزدیکی وینچلسی در بعدازظهر ۲۹ اوت ۱۳۵۰ متوقف شدند. نبرد تا غروب طول کشید و در مقیاس کوچک تکرار Sluys بود، با کمانداران که دریانوردان اسپانیایی را قبل از نزدیک شدن به همدیگر سلاخی کردند. تقریباً نیمی از کشتی‌های اسپانیایی دستگیر شدند و بقیه زیر پوشش تاریکی فرار کردند.
فروپاشی دولت فرانسه (۱۳۵۱–۱۳۶۰)
درگیری‌های پراکنده در بریتانی ادامه یافت، از جمله حوادث قابل توجه نبرد شوالیه‌ها مانند نبرد سی در سال ۱۳۵۱. این نبرد در واقع یک تورنمنت صحنه‌سازی شده بود. ک از سال ۱۳۴۷ آتش‌بس برقرار بود، بنابراین قرار نبود درگیری صورت بگیرد. دو تن از رهبران مخالف، بریتانی، روبر دوبومانوار که پادگان را در ژوسلین نگه می‌داشت و ریچموند بامبرو انگلیسی که پادگان را در پلورمل نگه می‌داشت، موافقت کردند که یک مبارزه خصوصی با ۳۰ شوالیه از هر طرف که با آنها می‌جنگیدند، برگزار کنند. سلاح‌های تیز شده در میان شوالیه‌های بامبرو دو مرد معروف به نام‌های رابرت نولز و هیو کالولی وجود داشتند، اما او نتوانست سی انگلیسی را پیدا کند، بنابراین مجبور شد اعداد را با مردان مسلح آلمانی بسازد. نبرد تمام روز ادامه داشت و با پیروزی فرانسه به پایان رسید. طبق سنت شوالیه‌ها، فرانسوی‌ها باج بسیاری از انگلیسی‌های شکست خورده را گرفتند.
مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ به انگلستان رسیده بود. تأثیرات گسترده طاعون عملاً جنگ را متوقف کرده بود. با این حال، در اواسط دهه ۱۳۵۰، این بیماری به حدی کاهش یافت که به کشور اجازه داد تا بازسازی مالی خود را آغاز کند؛ بنابراین در سال ۱۳۵۵، پسر ادوارد، ادوارد، شاهزاده سیاه جنگ را از سر گرفت و از گاسکونی تحت کنترل انگلیسی‌ها به فرانسه حمله کرد و تا اوت همان سال یک لشکرکشی وحشیانه از حملات موسوم به «chevauchée» را آغاز کرد. این کارزار برای ایجاد وحشت و تضعیف روحیه مردم، بی‌اعتبار کردن رهبران آنها و تخلیه منابع مالی پادشاه فرانسه طراحی شده بود. هر چیزی که قابل حمل بود غارت شد و هر چیزی که قابل برداشت نبود شکسته یا سوزانده شد. یکی از ناظران در آن زمان دربارهٔ شاهزاده سیاه گفت که «هنگامی که او به تولوز می‌رفت هیچ شهری وجود نداشت که او خراب نکرده باشد». .''
اولین معاهده لندن در سال ۱۳۵۸ امضا شد و اساساً قراردادی بود که باج ژان را ۴ میلیون اکو تعیین می‌کرد. اولین قسط قرار بود تا اول نوامبر ۱۳۵۸ پرداخت شود، اما فرانسوی‌ها از این قرارداد سر باز زدند. معاهده دوم لندن در ۱۲ مارس ۱۳۵۹ امضا شد و این بار این معاهده اجازه می‌داد که به جای ژان، گروگان‌ها را نگه دارند. گروگان‌ها شامل دو پسرش، چند شاهزاده و اشراف، چهار تن از ساکنان پاریس و دو شهروند از هر یک از نوزده شهر اصلی فرانسه بودند. در حالی که این گروگان‌ها نگهداری می‌شدند، ژان به فرانسه بازگشت تا تلاش کند تا برای پرداخت باج کمک مالی جمع‌آوری کند. همچنین، تحت شرایط این معاهده، انگلستان مالکیت نورماندی، بریتانی، آنژو، مین و تمام خط ساحلی از فلاندر تا اسپانیا را به دست آورد، بنابراین امپراتوری آنژوین سابق را احیا کرد. گروگان‌ها در «اسارت شرافتمندانه» نگهداری می‌شدند که تحت «رمز جوانمردی» به این معنی بود که به آنها آزادی عمل داده می‌شد تا جابجا شوند. در سال ۱۳۶۲، پسر ژان، لوئی آنژو، گروگانی در کاله تحت کنترل انگلیس، از آزادی مشروط خود فرار کرد و از بازگشت خودداری کرد. هنگامی که ژان متوجه شد، شرمنده از اقدامات پسرش، احساس وظیفه کرد که به اسارت بازگردد. او پاریس را ترک کرد و خود را به کاپیتان کاله سپرد که او را به اسارت شرافتمندانه‌اش در انگلستان بازگرداند. او بقیه دوران سلطنت خود را در آنجا گذراند و در ۸ آوریل ۱۳۶۴ در لندن درگذشت. تشییع جنازه ژان در انگلستان یک مراسم بزرگ جوانمردی بود و او به عنوان مردی بزرگ توسط پلانتاژنت‌ها مورد تجلیل قرار گرفت. در سال ۱۳۵۸ شورش دهقانان در فرانسه به نام ژاکری روی داد. علت آن محرومیت‌هایی بود که مردم کشور در طول جنگ متحمل شدند و رفتار شرکت‌های آزاد و اشراف فرانسوی، به ویژه، پس از نبرد پواتیه بود. به رهبری گیوم کاله (Carle یا Cale)، آنها با نیروهای خود به نیروهای روستاهای دیگر پیوستند و از منطقه Beauvais، در شمال پاریس شروع کردند، اقدامات وحشیانه علیه اشراف انجام دادند و بسیاری از قلعه‌ها را ویران کردند. اما در منطقه. همه گروه‌های شورشی در اواخر همان تابستان در نبرد ملو شکست خوردند و تلافی‌جویی‌ها به دنبال داشت.
ادوارد با بهره‌گیری از نارضایتی در فرانسه، ارتش خود را در اواخر تابستان ۱۳۵۹ در کاله جمع‌آوری کرد. اولین هدف او تصرف شهر رنس بود. با این حال، شهروندان رنس قبل از رسیدن ادوارد و ارتشش، دفاع شهر را ساخته و تقویت کردند. ادوارد رنس را به مدت پنج هفته محاصره کرد، اما استحکامات جدید ادامه یافت. او محاصره را برداشت و ارتش خود را در بهار ۱۳۶۰ به پاریس منتقل کرد. حومه پاریس غارت شد اما شهر مقاومت کرد. ارتش او از آزار و اذیت شرکت‌های فرانسوی و همچنین بیماری ضعیف شده بود، بنابراین پس از چند درگیری، ادوارد ارتش خود را به شهر شارتر منتقل کرد. در شارتر، فاجعه دوشنبه سیاه رخ داد. زمانی که یک طوفان تگرگ عجیب ارتش ادوارد را ویران کرد و حدود هزار سرباز انگلیسی و شش‌هزار اسب را کشت. به دنبال این پدیده، پادشاه یک دوره مذهبی را سپری کرد و در آنجا با خدا عهد کرد که با فرانسه صلح کند. هنگامی که دوفین پیشنهاد مذاکره را داد، او آماده موافقت بود. نمایندگان دو پادشاهی در دوک‌نشین بریتانی با همدیگر ملاقات کرده و در عرض یک هفته با پیش نویس معاهده موافقت کردند. پیمان برتینی بعدها توسط دو پادشاه ژان دوم و ادوارد به عنوان معاهده کاله در ۲۴ اکتبر ۱۳۶۰ به تصویب رسید. طبق مفاد این معاهده، ادوارد موافقت کرد تا از تاج و تخت فرانسه چشم پوشی کند. در ازای آن، او حقوق کامل حاکمیتی بر آکیتن و کاله را به دست آورد. .
کریستین گراهام
کریستین گراهام (Christine Grahame) (قبلاً، کریک؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۴۴)، یک سیاست‌مدار اهل اسکاتلند است که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ میلادی به عنوان نائب‌رئیس پارلمان اسکاتلند خدمت نمود. وی عضویت حزب ملی اسکاتلند (SNP) را داشته و از سال ۲۰۱۱ میلادی به بعد از حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند نمایندگی نموده و قبلاً آز ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ میلادی از منطقه جنوب اسکاتلند نمایندگی می‌کرد.
کریستین در استافوردشر در انگلستان متولد شده و در ادینبرا در اسکاتلند بزرگ شد، وی آموزش خود را در دانشگاه ادینبرو و کالج آموزشی مورای هَوز به اتمام رساند. پس از اتمام دانشگاه، گراهام به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدارس متوسطه کار کرد. در ۱۹۸۴ میلادی وی دوباره از دانشگاه ادینبرا فارغ‌التحصیل شد، اما این بار با مدرک لیسانس در رشته حقوق. وی پس از این‌که فوق لیسانس خود را در رشته تخصصی حقوق به‌دست‌آورد، به عنوان سلیسیتر کار نمود. گراهام در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ انگلستان، نام‌زد حزب ملی اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل بود، اما نتوانست برنده کرسی نمایندگی مجلس شود. در ۱۹۹۹ میلادی، وی از همان حوزه انتخابیه، خود را در پارلمان جدید اسکاتلند نام‌زد کرد. هرچند نتوانست موفق شود، اما وی به عنوان عضو اضافی از منطقه جنوبی اسکاتلند انتخاب گردید.
گراهام در انتخابات ۲۰۰۴ رهبری حزب ملی اسکاتلند، برای به‌دست آوردن پست معاون رهبر وارد مبارزات انتخاباتی شد، اما توسط نیکولا استورجن مغلوب گردید. در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، وی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶، گراهام در پنجمین دوره پارلمان اسکاتلند به عنوان معاون رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ همراه با لیندا فابیانی این سمت را پیش می‌بردند. وی از ماه می ۲۰۲۱ در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت کرده‌است.
دوران کودکی و تحصیلات
کریستین گراهام در ۹ سپتامبر ۱۹۴۴ در منطقه بورتون-آن-ترنت، استافوردشر در انگلستان از یک پدر اسکاتلندی و مادر انگلیسی زاده شد. پدربزرگ مادری وی اهل ویلز بود. گراهام در ادینبرا بزرگ شده و در دبیرستان بوروگمویر درس خواند.
وی فوق لیسانس هنرهای اسکاتلندی (MA) خود را در ۱۹۶۵ میلادی از دانشگاه ادینبرا کسب نموده و دیپلم آموزش خود را در ۱۹۶۶ میلادی از کالج آموزشی مورای هَوز به‌دست‌آورد. پس از به‌دست آوردن دیپلم آموزش، وی به عنوان معلم زبان انگلیسی در چندین مدرسه متوسطه در فایف و دامفریس و گالووی کار کرد.
پس از گذراندن یک دوره به عنوان خانم خانه‌دار، وی دوباره به عنوان یک دانش آموز بزرگ‌سال به دانشگاه ادینبرا برگشت، لیسانس خود در رشته حقوق را در ۱۹۸۴ میلادی و فوق لیسانس خود در رشته حقوق تخصصی را در ۱۹۸۵ میلادی به‌دست‌آورد و متعاقب آن در یک تعداد بنگاه‌های حقوقی به عنوان سلیسیتر تا قبل از این‌که در ۱۹۹۹ میلادی به عنوان عضو پارلمان اسکاتلند انتخاب گردد، مشغول کار شد.
حرفه سیاسی
گراهام در ۱۹۷۰ میلادی به حزب ملی اسکاتلند پیوست. وی با استفاده از نام خانوادگی شوهرش کریک، در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ به نمایندگی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل از طرف حزب ملی اسکاتلند خود را نام‌زد کرد. در ۱۹۹۴ میلادی، وی در انتخابات پارلمانی اروپا نیز نام‌زد شد، اما این بار هم ناموفق بود. وی در انتخابات پارلمانی ۱۹۹۹ اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل شرکت نمود.
عضو پارلمان اسکاتلند
هرچند وی در این مبارزات انتخاباتی در رده دوم قرار گرفت، اما موقعیت وی در فهرست منقطه‌ای حزب ملی اسکاتلند او را به هالی‌رود برد، پس از آن وی از شوهرش طلاق گرفته و مجدداً با نام خانوادگی خودش شناخته شد. وی در انتخابات سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ میلادی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل به رقابت پرداخت و با دریافت ۱٬۰۰۰ رأی هر دو بار موفق گردید، متعاقب آن از حوزه انتخابیه منطقه‌ای جنوب اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ میلادی به عنوان رئیس کمیته عدالت کار کرد.
در ۲۰۰۴ میلادی، پس از این‌که معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند، روسیانا کنینگهام برای به‌دست آوردن کرسی رهبری این حزب به‌جای جان سوینی به رقابت پرداخت، گراهام برای پست معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند خود را نام‌زد کرد. وی توسط نیکولا استورجین مغلوب گردید. پس از انتخابات، وی از ریاست کمیته پارلمانی بهداشت برکنار شده و به عنوان وزیر سایه عدالت اجتماعی گماشته شد که به‌طور عموم توسط مفسرین رسانه‌ای به عنوان یک ترفیع گزارش گردید. در ژوئن ۲۰۰۵، وی به عنوان رئیس افتخاری فدراسیون دانشجویان ملی‌گرا انتخاب گردید.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، گراهام توانست با شکستن دادن نام‌زد لیبرال دموکرات و سخن‌گوی پیشین این حزب در امور مالی به‌نام جرمی پورویس، از حوزه دوباره ترسیم شده میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل برنده این انتخابات شود. پس از انتخاب به عنوان نماینده پارلمان اسکاتلند، وی دوباره به عنوان رئیس کمیته عدالت مجلس انتخاب گردید.
رئیس نمایندگان
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، گراهام کرسی خود را حفظ نموده و سهم آرای خود را به ۴۵٫۱ درصد افزایش داد. متعاقب انتخابات ۲۰۱۶، وی به عنوان نائب‌رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردیده و همراه با عضو پارلمان اسکاتلند، لیندا فابیانی این سمت را پیش برد. گراهام همچنین یک بار دیگر به عنوان رئیس کمیته میان-حزبی پارلمانی رفاه حیوانات انتخاب گردید. در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، وی به عنوان کسی که بیش از ۷۰ سال عمر دارد و از این‌رو می‌تواند علائم بسیار شدید کووید-۱۹ را از خود بروز دهد، خود را به تجرید سوق داد. در آوریل ۲۰۲۰، عضو مجلس لیویس مک‌دونالد از حزب کارگر، در جریان غیبت وی به عنوان سرپرست نائب‌رئیس پارلمان انتخاب گردید.
بازگشت به کرسی‌های عقب
گراهام در انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ میلادی مجدداً به عنوان عضو مجلس انتخاب گردید. وی از ماه می ۲۰۲۱، در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت می‌کند.
علل
پس از ورود به پارلمان اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، گراهام برخی آرمان‌ها را انتخاب کرده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها:
یکی از نخستین اقدامات گراهام پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، ایجاد یک گروه میان-حزبی برای حمایت از دادخواست‌های عمومی برای بازگشایی راه‌آهن مرزی بود که در ۱۹۶۹ میلادی در جریان برنامه بحث برانگیز قطع درختان راش (بلیچینگ کتس) بسته شده بود. او چندین سال به مبارزه برای این آرمان ادامه داد و در نهایت این خطوط آهن میان ادینبرا و تویدبانک در ۲۰۱۵ میلادی بازگشایی شد.
گراهام این حمایت مستمر خود از راه‌آهن را به عنوان بزرگ‌ترین دستاورد خود عنوان نموده و هنگام گشایش آن گفت، «به عنوان کسی که از ۱۹۹۹ میلادی تا کنون برای بازگشایی خطوط ویورلی مبارزه کرده‌است، در نهایت سفر کردن این راه از طریق ریل و نگاه کردن به دشت و صحرای کشور از یک بعد دیگر، برای من واقعاً جای افتخار بود. تا این دم، این پروژه بیش از اندازه موفق بوده‌است… اگر قرار باشد بنا بر تجربه خودم صحبت کنم، این پروژه بدون شک تعداد بسیاری از بازدیدکنندگان را به میدلوتیان و مناطق مرزی خواهد آورد و همچنین مردم را تشویق خواهد کرد تا در این مناطق بمانند و زندگی کنند».
گراهام در اواخر ۲۰۱۵ میلادی در بحث عمومی پیرامون مکانِ گذاشتن فرشینه بزرگ اسکاتلند در یک حوزه انتخابیه با شورای مرزهای اسکاتلند وارد بحث شد. اعضای این شورا مبلغ ۶ میلیون پوند را برای ساختن یک مرکز بازدیدکنندگان در ایستگاه راه‌آهن تویدبانک تأیید کرده بودند، اما گراهام استدلال کرد که این برنامه تجارتی دارای نقص است و وزیران حکومت اسکاتلند را بازنشسته نمود تا قبل از آزاد سازی وجه مورد نیاز برای ساختن این ساختمان، مسئله را بیشتر تحقیق نمایند. گراهام طرف‌دار گذاشتن فرشینه در یک ساختمان خالی در گلشیلز بود و استدلال می‌کرد که این گزینه برای رونق مجدد این شهر و تشویق سیاحان تا از خطوط حمل و نقل گلشیلز برای رفتن به منطقه بزرگ‌تر این کشور استفاده کنند، پتانسیل بیشتر داشت.
با این همه، موضع گراهام در نهایت مورد تأیید قرار گرفت و شورا در دسامبر ۲۰۱۶ میلادی، گلشیلز را به عنوان مکان ترجیح داده شده توصیه نموده و اظهار داشت که «گلشیلز بزرگ‌ترین امکان بالقوه برای جذب توجه جهانی را پیشکش نموده و این امر کمک مهمی به اقتصاد مناطق مرزی می‌نماید».
گراهام با صراحت نظر خود را بیان نمود که محکومیت عبدالباسط المقرحی در رابطه به بمب‌گذاری ۱۹۸۸، غیرمصئون بوده و نارسایی عدالت است. در ماه می ۲۰۰۹، گراهام از مقرحی در زندان گریناک دیدن نمود. پس از دیدارش، او به رسانه‌ها گفت: «من این کار را بسیار ناراحت‌کننده یافتم. این مرد به‌طور آشکار بسیار بیمار است و شدیداً تمایل دارد تا خانواده خود را ببینید – کاملاً بی‌تاب دیدار خانواده خود است – از این‌رو، به هر قیمتی که باشد، این کار در اولویت قرار دارد. او برای من چیزهای گفت که من نمی‌توانم با شما شریک سازم. اما، من بیش از هر وقت دیگر مطمئن هستم که عدالت نارسایی داشته‌است». گراهام یک ماه بعد، ملاقات دومی را با زندانی، مقرحی تنظیم کرد.
سیدی سلیمان
سیدی سلیمان (به فرانسوی: Sidi Slimane) یک منطقهٔ مسکونی در مراکش است که در استان سیدی سلیمان واقع شده‌است. سیدی سلیمان ۹۲٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد و ۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کریستوفر «کریپ» مک‌ویلیامز
کریستوفر «کریپ» مک‌ویلیامز (Christopher Crip McWilliams) (۱۵ دسامبر ۱۹۶۳ – ۲۸ ژوئن ۲۰۰۸)، در جریان تنش‌های ایرلند شمالی، عضوی سازمان آزادی‌بخش مردم ایرلند (IPLO) و ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند (INLA) بود. او به اتهام قتل بیلی رایت، رهبر نیروی داوطلب وفادار (LVF) که توسط واحد ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند به رهبری مک‌ویلیامز در زندان مازه به ضرب گلوله کشته شد، محکوم گردید.
پس‌زمینه
مک‌ویلیامز در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۳ میلادی چشم به جهان گشود و در شهر بلفاست غربی که شدیداً جمهوری‌خواه بود، بزرگ شد. برادر بزرگ و ۱۶ ساله (نا فیانا) از سوی سربازان ارتش بریتانیا در سال ۱۹۷۷ به اتهام این‌که او در جریان اعتراضات بالی‌مورفی بمب دستی پطرولی را به سمت پوسته نظارتی پرتاب کرد، به رگبار بسته شد. یک هفته بعد از مرگ برادرش، مک‌ویلیامز مطلبی را دربارهٔ مرگ برادرش در روزنامه «آیرش نیوز» (روزنامه ایرلندی) منتشر کرد که در آن گفته بود: «او توسط یک بزدل، از پشت هدف گلوله قرار گرفت و به عنوان یک قهرمان جان باخت».
فعالیت‌های شبه‌نظامی
مک‌ویلیامز در سال ۱۹۸۴ به دلیل دست داشتن در تیراندازی در یک آپارتمان در ناحیه لینادون در غرب بلفاست که در اثر آن پاول مک‌کان، یکی از چهره‌های تأثیرگذار ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند و یک پلیس سلطنتی اولستر کشته شدند، زندانی گردید، ولی مدت حبس‌اش را تکمیل نکرد. هفت سال بعد که مک‌ولیامز هنوز عضوی سازمان آزادی‌بخش مردم ایرلند بود به دلیل قتل کام ماهون، مدیر یک می‌خانه در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۱ به حبس ابد محکوم شد. ماهون در آن هنگام از مک‌ویلیامز و دوستانش خواسته بود تا کلب سنوکر فریمز واقع در جاده کوچک دونیگال، بلفاست را که روز تولد مک‌ویلیامز بود، ترک کند. متعاقباً مک‌ویلیامز اظهار داشت که او ماهون را به قتل نرسانیده‌است و تصریح کرد که او فرد مسلح متهم و عضوی سازمان آزادی‌بخش مردم ایرلند را که در واقع به ماهون شلیک کرده و او را به قتل رسانیده‌است، نام خواهد برد.
تیراندازی بیلی رایت
در مورد زندانیان ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند در زندان نزدیک مگهابری تخطی‌های امنیتی وجود داشت و مک‌ویلیامز نیز یکی از جمله زندانیان ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند بود که از زندان مگهابری به زندان مازه انتقال داده شد. در زمانی‌که مک‌ویلیامز در زندان مگهابری بود، به ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند پیوست.
مک‌ویلیامز در ۲۷ دسامبر ۱۹۹۷، بیلی رایت، رهبر جنبش نیروی داوطلب وفادار، معروف به «شاه موش» را به ضرب گلوله از پا درآورد. در اوایل سال ۱۹۹۷، زندانیان آزادی‌بخش ملی ایرلند در زندان مازه به مأموران زندان اطلاع داده بودند که «آن‌ها قصد دارند در فرصت به‌دست آمده نیروی داوطلب وفادار را خارج سازند». سازمان مأموران زندان گفت که اقدامات احتیاطی اتخاذ شده‌است تا اطمینان حاصل شود که زندانیان این دو سازمان باهم ارتباط نداشته باشند، چون طرف‌ها در آن زمان تن به آتش‌بس نمی‌دادند و به صورت خشونت‌آمیز علیه یکدیگر قرار می‌گرفتند. هرچند، زندانیان آن‌ها در همان بلاک زندان – بلاک –H شماره ۶ مستقر شدند و علی‌رغم هر نوع اقدمات احتیاطی که در دست گرفته شده بود، یک گروه از ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند با تفنگچه قاچاق شده به داخل زندان به رهبری مک‌ویلیامز و دو تن دیگر؛ جان کنوی و جان «سونی» گیلینون به سقف وینگ الف زندان بالا شدند و خود را به محوطه بیرونی بلاک – H شماره ۶ خود را انداختند.
این سه نفر بی‌درنگ در مقابل ماشین زندان کمین گرفتند که او را برای ملاقات با دوست دخترش و پسرش انتقال می‌داد. کنوی در حالی‌که راننده ماشین را مهار کرده بود و گیلینون از او حمایت می‌کرد، دروازه عقب ماشین را باز کرد که رایت همراه با دو تن دیگر؛ نورمان گرین، یکی از اعضای جنبش نیروی داوطلب وفادار و یک مأمور زندان در آن نشسته بودند. مک‌ویلیامز در حالی‌که به سوی رایت لبخند می‌زد، این کلمات را فریاد زد: «داوطلبان مسلح جنبش آزادی‌بخش ملی ایرلند»! و سپس تفنگچه (مجارستی PA-63 نیمه اتوماتیک) را به سمت رایت گرفت و رایت عاجل از جایش برخاست و مک‌ویلیامز را به بیرون از ماشین انداخت.
در همین لحظه گرین و مأمور زندان به‌خاطر حفظ جان شان خود را به زمین انداختند و مک‌ویلیامز به سوی رایت شلیک کرد. رایت باوجود این‌که زخمی شده بود همچنین به لگدزدن و تهدید کردن مک‌ویلیامز ادامه می‌داد. سپس مک‌ویلیامز داخل ماشین زندان شد و هفت گلوله به سمت رایت شلیک کرد. رایت پس از شلیک مرمی آخری که بر شریان بزرگ‌اش اصابت کرد، جان باخت. این سه مرد سپس به وینگ زندان برگشتند و خود را تسلیم مأموران زندان کردند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، این سه تن به اتهام قتل و داشتن اسلحه گرم و مهمات به قصد به‌خطر انداختن زندگی دیگران، محکوم شدند؛ به خاطر دست داشتن در قتل به حبس ابد و به دلیل داشتن سلاح گرم به ۲۰ سال زندان محکوم شدند. سپس به دلیل شرایط آزاد سازی زندانیان پیمان جمعه نیک (Good Friday Agreement) تنها ۲ سال را در زندان سپری کردند و آزاد شدند.
تحقیق همکاری کوری
ماهیت قتل رایت در یک زندان شدیداً تحت امنیت، این گمان را برجسته کرد که مقامات کشور با اعضای جنبش آزادی‌بخش ملی ایرلند همکاری کرده‌اند تا رایت کشته شود، چون او در برابر پروسه تازه به‌وجود آمده صلح ایرلند شمالی، خطر ایجاد می‌کرد. پدر رایت برای دادگاه تحقیق در مورد قتل پسرش کارزاری را به راه انداخت و از مقامات ایرلند شمالی، بریتانیا و ایرلند برای رسیدگی به این معضل خواستار کمک شد. این قتل طبق تحقیق همکاری کوری مورد بررسی قرار گرفت و سفارش شد که حکومت بریتانیا تحقیق و بازجویی دربارهٔ شرایط مرگ رایت را آغاز نماید.
در ماه ژوئن ۲۰۰۵، تحقیق و بازجویی دربارهٔ قتل رایت به ریاست لرد مک‌لین، آغاز شد. در این تحقیق، برخی دانشمندان و افراد برجسته از قبیل؛ اندریو کویل از دانشگاه لندن و اسقف سابق هریفورد، کشیش جان الیور حاضر بودند.
پس از قتل بیلی رایت، مارتین اوهاگان روزنامه‌نگار با مک‌ویلیامز مصاحبه کرد و اعضای جنبش نیروی داوطلب وفادار را خشمگین ساخت. اندکی بعد، اوهاگان مقاله‌ای دیگری را منتشر کرد که در آن مک‌ویلیامز را به تعقیب کردن یک دختر مدرسه متهم کرد.
پس از آزادی او
مک‌ویلیامز به‌خاطر قتل رایت تنها دو سال را در زندان سپری نمود و در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۰ پس از شرایط پیمان جمعه نیک از زندان مگیلیگان آزاد شد. او پس از آزاد شدن، پیشنهاد برگشت به زندان مازه را برای طرح قتل ارائه کرد، اما از جزئیات حمله چیزی نگفت. او همچنین می‌دانست که کامره‌های امنیتی کار نمی‌کنند و در آن روز در برج مراقبت کسی نمی‌باشد. مک‌ویلیامز همچنین اظهار داشت که «تصمیم اتخاذ شده بود تا بیلی رایت کشته شود، چون او مردی بود که تصمیم گرفته بود کارزار کشتار ظالمانه‌ای کاتولیک‌های بی‌گناه را از داخل زندان رهبری کند». در سال ۲۰۰۶، ویلی فریزر، مبارز قربانیان آرماگ جنوبی، پس از این اتهامات که مک‌ویلیامز یک‌بار دیگر با جمهوری‌خواهان مخالف در ساوت داون درگیر شده‌است، خواستار زندانی شدن او گردید.
مرگ
میک‌ویلیامز در ۲۸ ژوئن سال ۲۰۰۸ میلادی در بیمارستان دیسی هیل در شهر نیوری، از اثر ابتلاء به سرطان به عمر ۴۴ سالگی درگذشت.
شارل دو بروس
وی از سال ۱۷۴۱ رئیس پارلمان زادگاهش دیژون، عضو فرهنگستان سنگ‌نبشته‌ها و ادبیات دیژون از ۱۷۴۶ و عضو فرهنگستان علوم، هنر و ادبیات دیژون از سال ۱۷۶۱ بود. او دوست صمیمی ژرژ لوئی لوکلرک دو بوفون، طبیعت‌گرایی که «تاریه طبیعی» را نوشت و دشمن شخصی ولتر، فیلسوف معروف بود. ولتر در سال ۱۷۷۰ ورود شارل دو بروس به آکادمی فرانسه را ممنوع کرد.
از آنجا که دوبروس مخالف قدرت مطلق پادشاه بود، دو بار در سال‌های ۱۷۴۴ و ۱۷۷۱ تبعید شد. وی مقالات دانشمندانه متعددی در موضوعات تاریخ باستان، فلسفه و زبان‌شناسی نوشت، که برخی از آنها توسط دنیس دیدرو و دالمبرت در دائرةالمعارف (۱۷۵۱–۱۷۶۵) استفاده شد.
بورئن
بورئن (به هلندی: Buren) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در امیلند واقع شده‌است. بورئن ۷۱۵ نفر جمعیت دارد.
هیروکی ناکامورا
هیروکی ناکامورا (中村 宏紀؛ زادهٔ April 7, 1974) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جف یونایتد چیبا اشاره کرد.
ویلیام مریت چیس
ویلیام مریت چِیس (William Merritt Chase; November 1, 1849 – 1849:11:1, October 25, 1916) یک نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از نقاشان امپرسیونیست آمریکایی بود. او هم‌چنین مؤسس مدرسه چیس بود که بعدها به مدرسه پارسونز تغیر نام داد.
لونه فلمینگ
لونه فلمینگ (Lone Fleming؛ زادهٔ September 5, 1945) بازیگر اهل دانمارک است.
یوهان کونگیو
یوهان کونگیو (Yohan Congio؛ زادهٔ May 12, 1984) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی مون‌پلیه اشاره کرد.
یانوشیک
یانوشیک یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الیبونار واقع شده‌است. یانوشیک ۱٬۱۷۱ نفر جمعیت دارد و ۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مت لیسبی
مت لیسبی (Mette Lisby؛ زادهٔ April 5, 1968) بازیگر، مجری تلویزیون، نویسنده، و صداپیشه اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دلقک اشاره کرد.
لیک فیرن، فلوریدا
لیک فیرن (به انگلیسی: Lake Fern) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هیلزبرو، فلوریدا واقع شده‌است.
آشپزی بلژیکی
آشپزی بلژیکی (Belgian cuisine) با توجه به تنوع منطقه ای قابل توجه، به‌طور گسترده‌ای متنوع است، در حالیکه همچنین بازتاب کننده آشپزی کشورهای همجوار فرانسه، آلمان و هلند است. گاهی بیان می‌شود که غذای بلژیکی با کمیت آشپزی آلمانی ولی با کیفیت غذای فرانسوی ارائه می‌شود. در بیرون از کشور، بلژیک بیشتر به خاطر شکلات، وافل، سیب‌زمینی سرخ‌کرده و آبجو معروف است.
رومانورو
رومانورو (به ایتالیایی: Romanoro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در فراسینورو واقع شده‌است. رومانورو ۱۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۴ نفر جمعیت دارد و ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هیچ‌کجا مثل خانه نیست
هیچ‌کجا مثل خانه نیست (A casa tutti bene) یک فیلم کمدی-درام ایتالیایی به کارگردانی گابریل موچینو است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
یوشیوکی کوبایاشی
یوشیوکی کوبایاشی (小林 慶行؛ زادهٔ January 27, 1978) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توکیو وردی، اشگاه فوتبال اومیا آردیجا، باشگاه فوتبال کاشیوا ریسول و باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا اشاره کرد.
یاراک
یاراک (به لاتین: Jarak) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در Sremska Mitrovica Municipality واقع شده‌است. یاراک ۲٬۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
محترم‌ترین (عنوان)
پیشوند افتخاری محترم‌ترین عنوانی است که در چندین کشور استفاده می شود. در بریتانیا، پیش از نام مارکی، این پیشوند قرار دارد.
منابع
<references group="" responsive="1">
شارلوت سیلینگ
شارلوت سیلینگ (Charlotte Sieling؛ July 13, 1960 –) بازیگر و کارگردان فیلم اهل دانمارک بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به پنج مانع، گرگ پشت در، هوملند و وثیقه'' اشاره کرد.
محترم (عنوان)
محترم یک عنوان افتخاری است که در زبان انگلیسی به عنوان صفت قبل از نام یا عناوین افراد خاص و در زبان فارسی بعد از نام یا عناوین افراد خاص استفاده می‌شود. (معمولا در مورد مناصب رسمی دولتی یا دیپلماتیک کاربرد دارد.)
جین اسمیت-کمرون
جین اسمیت-کمرون (Jean Smith-Cameron؛ زادهٔ September 7, 1957) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی قسمت اعظم زندگی هنری خود را در تيٰاتر گذراند و لي ديرتر در سينما و تلويزيون هم به فعاليت پرداخت. او با نمايشنامه نويس، فيلمنامه نويس و كارگردان فيلم، كنت لورنگان ازدواج كرد. آن دو يك دختر به نام نلي دارند.
قطب شمال ماه
قطب شمال ماه (Lunar north pole). نقطه‌ای در نیمکرهٔ شمالی ماه است که محور فرضی چرخش ماه در آن نقطه با سطح آن روبرو می‌شود.
قطب شمال ماه شمالی‌ترین نقطهٔ ماه است که به‌طور قطبی در مقابل قطب جنوب ماه قرار دارد. این ناحیه عرض جغرافیایی ۹۰ درجه شمالی را نشان می‌دهد. در قطب شمال ماه همهٔ جهت‌ها به سمت جنوب است. تمام خطوط طول در آنجا جمع می‌شوند، بنابراین طول جغرافیایی آن را می‌توان به عنوان هر درجه تعریف کرد.
دهانه‌ها
دهانه‌های قابل توجه در منطقه قطبی شمال قمری (بین ۶۰ درجه عرض شمالی و قطب شمال) عبارتند از: آووگادرو بل‌کویچ ،برینچن، امدن، گامو٬گلدشمیت هرمیت، جی. هرسشل، متون، نانسن ، پاسکال، پترمن، فیلولائوس، پلسکت، فیثاغورس روژدستونسکی، شوارتزیلد، سیرس، سامرفلد، استببینس، سیلوستر، تالس، وانت هاف و ون باند است.
اکتشاف
بنیاد جایزه ایکس با حمایت مالی گوگل جایزه ایکس ماه گوگل را در سال‌های ۲۰۰۷–۲۰۱۸ ارائه دادند. «مأموریت یخ‌شکن» شرکت خصوصی «فناوری آستروباتیک» مفهوم مأموریتی بود که در سال ۲۰۱۵ برای اکتشاف ماه برنامه‌ریزی شده بود، سپس تا سال ۲۰۱۶ به تأخیر افتاد و سپس لغو شد.
لیزبث هومل
لیزبث هومل (Lisbeth Hummel؛ زادهٔ 1952) بازیگر سینما و بازیگر اهل دانمارک است.
شریف‌ترین (عنوان)
عنوان شریف‌ترین (مخفف The Much Hon. ) یک عنوان افتخاری است که به اشراف اسکاتلندی معروف به «باروناژ» اعطا می‌شود.
یوهان گومز
یوهان گومز (Yohan Gomez؛ زادهٔ September 25, 1981) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ونس، باشگاه فوتبال باستیا، باشگاه فوتبال المپیک لیون، و باشگاه فوتبال کن اشاره کرد.
بروینیس
بروینیس (به هلندی: Bruinisse) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسخائن-دایفه‌لاند واقع شده‌است. بروینیس ۴٬۰۷۳ نفر جمعیت دارد.
یارچویاک
یارچویاک یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده‌است.
ری‌آی باکوماتسو کاره‌شی
یک اوتومو گیم ژاپنی است که در سال ۲۰۱۷ میلادی منتشر شده‌است.
وست‌وود، کالیفرنیا
وست‌وود (به انگلیسی: Westwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لاسن، کالیفرنیا واقع شده‌است. وست‌وود ۱۴٫۲۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لیتورال گاز
لیتورال گاز ارائه دهنده اصلی گاز طبیعی به شهر روساریو سان تافه در آرژانتین است. این شرکت در انفجار گاز روزاریو ۲۰۱۳، مقصر اعلام شد. لیتورال گاز در تاریخ ۲۸ دسامبر ۱۹۹۲، پس از خصوصی‌سازی شرکت دل استادو گاز تأسیس شد. این شرکت خدماتی ۶۶۱٬۰۸۱ مشتری دارد و دارای مجوز ۳۵ ساله برای خدمات گاز شهری است که ممکن است ۱۰سال دیگر به آن افزوده شود.
پیوند به بیرون
وبگاه شرکت لیتورال گاز
یوهان لاپیره
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نانسی اشاره کرد.
دانشگاه هنر زوریخ
دانشگاه هنر زوریخ (Zürcher Hochschule der Künste) دانشگاهی در سوئیس است.
رزنانس مداری
رزنانس مداری ، در مکانیک سماوی، رزنانس مداری هنگامی اتفاق می‌افتد که اجسام در حال گردش به‌طور منظم، تحت تأثیر گرانشی دوره‌ای بر یکدیگر قرار گیرند، معمولاً به این دلیل که دورهٔ مداری آنها با نسبت عدد صحیح کوچکی مثلاً (۱، ۲، ۳، ...) در ارتباط است. این رابطه معمولاً در یک جفت جرم آسمانی دیده می‌شود. مفهوم اصل فیزیکی مربوط به پدیدهٔ رزنانس مداری مانند مفهوم فشاری است که یک کودک هنگام تاب بازی به تاب وارد می‌کند، جایی که مدار و تاب هر دو دارای یک فرکانس طبیعی هستند و جرم دیگر (کودک) «فشار» را با تکرار دوره‌ای اعمال می‌کند تا تأثیر همگامی در تداوم آن حرکت ایجاد کند.
رزنانس‌های مداری تأثیر گرانشی متقابل جرم‌ها؛ یعنی توانایی آنها در تغییر دادن یا محدود کردن مدارهای یکدیگر را، به شدت افزایش می‌دهد. در بیشتر موارد، این منجر به «تعامل ناپایدار» می‌شود که در آن؛ واکنش جسم‌های درگیر شتاب می‌گیرد و در نتیجه تغییرهایی در مدارها ایجاد می‌شود تا آنجا که طنین رزنانس دیگر وجود نداشته باشد. در برخی شرایط، یک سیستم رزونانس می‌تواند پایدار و خوداصلاح باشد، به گونه‌ای که جسم‌های درگیر در حالت رزنانس باقی می‌مانند. نمونه‌هایی از رزونانس ۱: ۲: ۴ قمر مشتری گانیمد، اروپا و آیو و رزنانس مداری ۲: ۳ بین پلوتو و نپتون است. رزنانس ناپایدار با قمرهای داخلی زحل باعث ایجاد شکاف در حلقه‌های زحل می‌شود. مورد خاص از رزنانس ۱: ۱ بین دو پیکر آسمانی با شعاع مداری مشابه باعث می‌شود اجسام بزرگ منظومه شمسی بیشترِ جرم‌های دیگر با مدار مشترک در مسیر مدارهای خود را بیرون کنند. این بخشی از فرایند بسیار گسترده‌تر پاکسازی محلی است، اثری که در تعریف کنونی یک سیاره از آن استفاده می‌شود.
تاتسوئو ماتسومورا
تاتسوئو ماتسومورا (Tatsuo Matsumura; December 18, 1914 – 1914:12:18, June 18, 2005) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ژاپن بود. در سال ۱۹۷۲ با مرگ شین موریکاوا، بازیگر نقش «اوی‌چان» (ریوزو کوروما) عموی تورا-سان در نسخه سریال تلویزیونی از قسمت نهم و فیلم خانه قدیمی تورا-سان، تاتسوئو ماتسومورا برای ایفای نقش اوی‌چان در سری فیلم‌های اوتوکو وا تسورای یو برای نسل دوم انتخاب شد. او حتی پس از ترک پروژه فیلم مرد بودن سخت است به دلیل بیماری، بارها در نقش‌های مختلف در همان سریال ظاهر شد.
اشکال خطاب‌کردن در بریتانیا
در بریتانیا اشکال مختلفی به عنوان پیش‌وند احترام‌آمیز برای خطاب‌کردن افراد وجود دارد که در فهرست زیر آورده شده است:
کاوازاکی زدزد-آر۱۲۰۰
زدزد-آر۱۲۰۰ یا زدایکس-۱۲سی  یک موتورسیکلت اسپورت است که از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ توسط کاوازاکی تولید شده‌است.
جین فرومن
جین فرومن (Jane Froman؛ November 10, 1907 – 1907:11:10, April 22, 1980) یک خواننده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
برچت
برچت (به آلمانی: Brucht) یک رود در آلمان است که در نوردراین-وستفالن واقع شده‌است.
پلین سیتی، اهایو
پلین سیتی (به انگلیسی: Plain City) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در اوهایو واقع شده‌است. پلین سیتی ۶٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۲۲۵ نفر جمعیت دارد و ۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زن‌کشی
زن‌کشی یک اصطلاح جنایی ناشی از نفرت است که به‌طور کلی به عنوان قتل عمدی زنان یا دختران تنها به دلیل زن بودن تعریف می‌شود، اگرچه تعاریف آن بسته به بافت فرهنگی آن متفاوت است. دایانا ای اچ راسل اولین کسی بود که این اصطلاح را در دوران مدرن در سال ۱۹۷۶ تعریف و منتشر کرد. او این کلمه را اینگونه تعریف می‌کند: «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن آنها». برخی دیگر بر نیت یا هدف این عمل که به‌طور خاص متوجه زنان می‌شود، تأکید می‌کنند زیرا آنها زن هستند. موارد دیگر شامل کشتن زنان توسط زنان است.
خشونت علیه زنان از هر ۱۰ زن، ۳ نفر را در طول زندگی تحت تأثیر قرار می‌دهد و تخمین زده می‌شود که ۱۳٫۵ درصد از قتل‌ها در سراسر جهان مربوط به شرکای صمیمی است که قتل‌های جنسیتی را شامل می‌شود. مخالفان استدلال می‌کنند از آنجایی که بیش از ۸۰ درصد از همه قربانیان قتل مرد هستند، این اصطلاح تأکید زیادی بر قتل کمتر زنان دارد. با این حال، در شریک‌های زندگی تقریباً در ۴۰ درصد از قربانی‌ها زنان هستند در حالی که در قتل‌های که مردان کشته می‌شوند ۶ درصد است. علاوه بر این، مطالعه زن کشی یک چالش اجتماعی است.
یک اصطلاح جایگزین ارائه شده کشتار جنسیتی است که دوسوگراتر و فراگیرتر در نظر گرفته می‌شود. با این حال، برخی از فمینیست‌ها استدلال می‌کنند که اصطلاح جنسیت کشی تابوی موضوع قتل زنان را تداوم می‌بخشد و قدرت خاموش کردن مداوم ساختارهای مردانه مسلط در جامعه را ثابت می‌کند. انگیزه‌های زن‌کشی با انگیزه‌های آندروسیت بسیار متفاوت است. به جای تمرکز بر خشونت خیابانی، بیشتر زن کشی در خانه رخ می‌دهد، یعنی خشونت خانگی که همچنین شامل سقط جنین انتخابی نیز می‌شود.
تاریخچه
اصطلاح زن کشی برای اولین بار در سال ۱۸۰۱ در انگلستان به معنای «کشتن یک زن» استفاده شد. در سال ۱۸۴۸، این اصطلاح در واژگان حقوقی وارتون منتشر شد. اصطلاح دیگری که مورد استفاده قرار می‌گیرد feminicide است که از کلمه لاتین femina به معنای زن تشکیل شده‌است.
دیانا راسل، نویسنده فمینیست، تعریف زن کشی را به «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن» محدود می‌کند. راسل بر این ایده تأکید می‌کند که مردان با انگیزه‌های جنسیتی مرتکب زن کشی می‌شوند. او همچنین برای نشان دادن اینکه زن کشی هم برای دختران و هم برای نوزادان ممکن است رخ دهد، کلمه زن (woman) را با زنانگی (female) جایگزین می‌کند. راسل بر این باور است که تعریف او از زن کشی در مورد همه انواع قتل‌های جنسی خواه با انگیزه زن ستیزی (نفرت از زنان)، احساس برتری نسبت به زنان، لذت جنسی، یا با فرض مالکیت بر زنان صدق می‌کند. تعریف گسترده‌تر راسل از زن‌کشی این است: «زن‌کشی در انتهای زنجیره‌ای از ترور ضد زن است که شامل طیف گسترده‌ای از آزارهای کلامی و فیزیکی، مانند تجاوز، شکنجه، بردگی جنسی (به ویژه در فحشا)، آزار و اذیت جنسی (از طریق تلفن، در خیابان، اداره و کلاس)، ختنه کردن دستگاه تناسلی (کلیتوریدکتومی، برداشتن، انفیبولاسیون)، عمل‌های غیرضروری زنان (هیسترکتومی)، دگرجنس‌گرایی اجباری، اجباری عقیم سازی، مادر شدن اجباری (با جرم انگاری پیشگیری از بارداری و سقط جنین)، جراحی‌های روانی، محرومیت از غذا در برخی فرهنگ‌ها، جراحی‌های زیبایی و سایر ناقص سازی‌ها به نام زیباسازی می‌شود. هرگاه این اشکال تروریسم منجر به مرگ شود، تبدیل به زنان کشی می‌شود.»
تعاریف دیگر
تعریف دایانا راسل توسط همه محققان به عنوان تعریف استاندارد برای زن کشی پذیرفته نشده‌است. ژاکلین کمپبل و کارول رانیان از واژه زن کشی برای اشاره به «همه قتل‌های زنان بدون توجه به انگیزه یا وضعیت مرتکب» استفاده می‌کنند این نویسندگان استدلال می‌کنند که تعیین انگیزه همیشه از نظر تجربی امکان‌پذیر نیست.
انگیزه
زن‌کشی شامل قتل شریک صمیمی، لزب‌کشی (lesbicide)، زن‌کشی نژادی، زن‌کشی سریالی، زن‌کشی دسته‌جمعی، زن‌کشی مرتبط با قتل ناموسی و موارد دیگر است. هر گونه اقدام به قتل جنسی که منجر به مرگ زنان شود، زن کشی محسوب می‌شود. زن کشی پنهان همچنین در جرم انگاری سقط جنین منجر به مرگ مادر، گسترش عمدی ایدز، یا مرگ در نتیجه ختنه زنان شکل می‌گیرد.
رایج‌ترین شکل زن کشی در جهان، آن چیزی است که توسط شریک جنسی یک زن انجام می‌شود. که دست کم ۳۵ درصد از کل قتل زنان در جهان را تشکیل می‌دهد.
مناطق مختلف جهان زن‌کشی را به‌طور متفاوتی تجربه می‌کنند، به عنوان مثال، خاورمیانه و جنوب آسیا دارای نرخ‌های بالاتری از قتل ناموسی هستند: قتل زنان توسط خانواده‌شان به دلیل تجاوز جنسی یا رفتاری واقعی یا فرضی مانند زنا، آمیزش جنسی یا حتی زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند.
شریک
زن کشی شریک صمیمی، که گاهی به آن زن کشی عاشقانه می‌گویند، به «قتل یک زن توسط شریک صمیمی یا شریک صمیمی سابقش» اشاره دارد که می‌توانند شامل دوست پسر، شوهران یا شریک فعلی باشند.
۵ تا ۸ درصد از کل قتل‌هایی که توسط مجرمان مرد انجام می‌شود، موارد قتل شریک جنسی است. به عنوان مثال، بررسی منابع رسانه‌ای و اینترنتی در مورد هر قتل یک زن مسن بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۵ نشان داد که تمام موارد قتل زنان در اسرائیل منحصراً زن‌کشی شریک جنسی بوده‌است.
نژادپرستی
جنبش امید، زن‌کشی نژادپرستانه را به‌عنوان کشتن زنان با انگیزه‌های نژادی توسط مردانی از نژادهای مختلف تعریف می‌کند. به گفته دایانا راسل و نویسنده همکار جیل رادفورد، نژادپرستی با خشونت علیه زنان ارتباط برقرار می‌کند و هم خود زن کشی و هم روش‌هایی را که جامعه محلی، پلیس، رسانه‌ها و سیستم قانونی به آن پرداخته‌اند، شکل می‌دهد. راسل، رادفورد و بسیاری دیگر از فعالان فمینیست بیان می‌کنند که وقتی به‌طور خاص به زن‌کشی در ایالات متحده نگاه می‌کنیم، باید سیاست جنسیت‌گرایی و نژادپرستی را در قتل‌های زنان سیاه‌پوست و عدالت کمی که اغلب اجرا می‌شود در نظر گرفت. پوشش رسانه‌ای به‌ویژه هنگام پوشش دادن قتل‌های سیاه‌پوستان در برابر زنان سفیدپوست می‌تواند نشان دهنده سوگیری در ابن مورد باشد. جیمی گرانت در مورد قتل ۱۲ زن جوان در بوستون می‌نویسد «... نژادپرستی در پوشش رسانه ای، که عملاً این قتل‌ها را در ابتدا نادیده می‌گرفت و بعداً قربانیان را با کلیشه‌های نژادپرستانه و جنسیتی به عنوان فراری یا روسپی نشان می‌داد، افشا می‌کند.» علاوه بر این، پاسخ پلیس و تحقیقات اغلب بر اساس نژاد قربانی متفاوت است.
هوموفوبیک
به گفته دایانا راسل و جیل رادفورد، لزب‌کشی که به عنوان زن‌کشی همجنس‌گرا هراسی نیز تعریف می‌شود، سابقه طولانی در قتل قانونی لزبین‌ها در زمینه‌های فرهنگی مختلف دارد:
امروزه، لزبینیسم دیگر یک جنایت بزرگ نیست، اما همچنان توسط بسیاری از دولت‌ها جرم انگاشته شده و توسط اکثر ادیان محکوم می‌شود. شکنجه و قتل همجنس‌گرایان در همه نقاط جهان حتی در کشورهای توسعه‌یافته اتفاق می‌افتد. لزبین‌ها اغلب کشته یا شکنجه می‌شوند یا به‌طور کلی از حقوق آنها به دلیل نادیده گرفتن آنها از نظر قدرت سیاسی و نمایندگی اجتماعی محروم می‌شود. وقتی صحبت از کمپین‌های خشونت علیه زنان می‌شود، لزبین‌ها یا کنار گذاشته می‌شوند یا فقط در پاورقی شامل می‌شوند.
یک مطالعه موردی که در سال ۲۰۱۴ به‌طور عمیق تجزیه و تحلیل شد چندین مورد خشونت ضد دگرباشان جنسی، نشان می‌دهد که جنایاتی مانند لزب‌کشی حداقل تا حدی می‌تواند با نظریه‌های موجود بیش از حد مردانگی که «تحقق جنسیت» را مشاهده می‌کنند، توضیح دهد. این امر تأیید می‌کند که چگونه محققان نظریه‌پردازی کرده‌اند که چگونه ساخت مردانگی با جرایم جانبداری مرتبط است. یکی از اتفاقات رایجی که محققان جامعه‌شناسی پیدا کرده بودند، تشدید خشونت علیه اعضای دگرباش جنسی زمانی بود که با پیشرفت‌های دگرجنس‌گرایانه ناخواسته مواجه شدند.