جاسوسان_اتمی
اهمیت
به اصرار آلبرت انیشتین و لئو زیلارد در نامه خود در تاریخ ۲ اوت ۱۹۳۹، ایالات متحده - با همکاری انگلیس و کانادا - اهمیت بالقوه یک بمب اتمی را تشخیص داد. آنها برای دستیابی به وسیله ای قابل استفاده در سال ۱۹۴۲ شروع به کار کردند. برآوردها نشان می‌دهد که طی تلاش برای ایجاد بمب اتمی، سرمایه‌گذاری ۲ میلیارد دلاری، ۸۶۰۰۰ تنی نقره و ۲۴۰۰۰ کارگر ماهر، مرحله تحقیق و توسعه پروژه را تأمین کرده‌است. این کارگران ماهر شامل افراد برای نگهداری و بهره‌برداری از ماشین آلات لازم برای تحقیق بودند. بزرگترین تأسیسات غربی دارای پانصد دانشمند بود که روی این پروژه کار می‌کردند و همچنین یک تیم پنجاه نفری برای استخراج معادلات آبشار نوترون‌های مورد نیاز برای هدایت واکنش، کار می‌کردند. برنامه جدید و معادل شوروی کاملاً متفاوت بود: این برنامه شامل پنجاه دانشمند و دو ریاضیدان بود که می‌خواستند معادلات آبشار ذرات را بسازند. تحقیق و توسعه تکنیک‌های تولید اورانیوم و پلوتونیوم به اندازه کافی غنی شده از حوصله و تلاش گروه شوروی خارج بود. دانش فنون و راه بردهایی که برنامه‌های متفقین به کار می‌برد و جاسوسی شوروی به‌دست می‌آورد، ممکن است در توسعه سریع بمب شوروی پس از جنگ نقش داشته باشد. تحقیق و توسعه روشهای مناسب برای آلایش و جداسازی ایزوتوپ‌های فعال که برای ایجاد کلاهک هسته ای مورد نیاز بود، سالها به طول انجامید و منابع زیادی را مصرف کرد. ایالات متحده و انگلیس بهترین دانشمندان خود را وقف این امر کردند و سه شاخه ساختند که هرکدام از آنها روش استخراج ایزوتوپ متفاوتی دارند. . برنامه متفقین تصمیم گرفت از استخراج گازی برای به دست آوردن اورانیوم خالص لازم برای یک انفجار اتمی استفاده کند. . با استفاده از این روش مقادیر زیادی سنگ اورانیوم و سایر مواد نادر مانند گرافیت برای تصفیه موفقیت‌آمیز ایزوتوپ U-235 لازم بود. مقادیر مورد نیاز برای توسعه، فراتر از محدوده و اختیارات برنامه شوروی بود. اتحاد جماهیر شوروی در آغاز مسابقه تسلیحات هسته ای، معادن طبیعی سنگ معدن اورانیوم نداشت. کمبود مواد؛ انجام تحقیقات جدید یا ترسیم مسیری روشن، برای دستیابی به سوخت مورد نیاز را برای آنها بسیار دشوار کرده بود. دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی از دشواری تولید ارزان سوخت اورانیوم ناامید شده و تکنیک‌های صنعتی خود را برای تصفیه ناکافی و ضعیف دانستند. در نهایت استفاده از اطلاعات سرقتی از پروژه منهتن این مشکل را برطرف کرد. بدون چنین اطلاعاتی، رفع مشکلات تیم اتمی اتحاد جماهیر شوروی سالها به طول انجامیده بود و این امر بر تولید سلاح اتمی شوروی تأثیر بسزایی داشته‌است. برخی از مورخان بر این باورند که اتحاد جماهیر شوروی با اطلاعات جاسوسی و یافته‌های فنی که موفق شد از پروژه منهتن به‌دست آورد، جهش‌های بزرگی را در برنامه اتمی خود داشت. هنگامی که شوروی از برنامه‌های آمریکا برای تولید بمب اتمی، در طول دهه ۱۹۴۰ آگاه شد، شروع به استخدام جاسوس، برای به دست آوردن اطلاعات کرد. مسکو اطلاعات بسیار ویژه ای را از سلولهای اطلاعاتی خود در آمریکا جویا شد و خواستار کسب اطلاعات در مورد چگونگی پیشرفت پروژه متفقین گشت. مسکو همچنین به شدت به روشهایی که برای جداسازی U-235 و انفجار آزمایشی استفاده می‌شد و نیز اینکه کدام تجهیزات برای اعمال این روشها بکار گرفته می‌شد، علاقه داشت. اتحاد جماهیر شوروی به جاسوسانی نیاز داشت که دارای پوشش امنیتی کافی باشند تا بتوانند به اطلاعات محرمانه در پروژه منهتن دسترسی یابند و نیز بتوانند آنچه که می‌دزدند را خود درک و تفسیر کنند. مسکو همچنین به جاسوسان وفاداری نیاز داشت که به اهداف کمونیستی اعتقاد داشته باشند و اطلاعات دقیق ارائه دهند. تئودور هال جاسوسی بود که در زمینه تولید بمب پلوتونیوم آمریکا در ژاپن کار کرده بود. هال مشخصات بمبی را که بر روی ناگازاکی انداخته شده ارائه داد. این اطلاعات به دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی اجازه می‌داد تا نگاهی دست اول به راه اندازی یک سلاح اتمی موفق ساخته شده تحت پروژه منهتن داشته باشند. مؤثرترین جاسوس اتمی کلاوس فوکس بود. وی، فیزیکدان انگلیسی متولد آلمان، برای کار در پروژه اتمی به ایالات متحده رفت و یکی از دانشمندان برجسته آن شد. فوکس در حالی که هنوز دانشجوی آلمان بود، در سال۱۹۳۲ به عضویت حزب کمونیست درآمده بود. در آغاز رایش سوم در سال ۱۹۳۳، او به انگلیس گریخت. کلاوس فوکس سرانجام به یکی از فیزیکدانان برجسته هسته ای در برنامه انگلیس تبدیل شد. در سال ۱۹۴۳ برای همکاری در پروژه منهتن به ایالات متحده مهاجرت کرد. به دلیل موقعیت فوکس در برنامه اتمی، وی به بیشتر مطالب مورد نظر مسکو دسترسی داشت. او همچنین قادر به تفسیر و درک اطلاعاتی بود که می‌دزدید، و این امر او را به منبعی بی بدیل تبدیل کرد. کلاوس فوکس اطلاعات دقیق در مورد فرایند جداسازی در حالت گاز را در اختیار شوروی قرار داد. وی همچنین مشخصات مربوط به محموله بار، محاسبات و روابط تنظیم واکنش شکافت و نمودارهای آزمایشگاه‌های تولید ایزوتوپ‌های مورد نیاز، برای ساخت سلاح اتمی را ارائه داد. این اطلاعات به گروه کوچک و فقیر شوروی کمک کرد تا به انفجار موفق اولین بمب اتم غیر آمریکایی نزدیک شوند. برنامه هسته ای شوروی سرانجام می‌توانست بدون کمک خارجی، سلاح هسته ای تولید کند. اما آنها با درس گرفتن از خطاهای پر خرج آمریکا، از طریق اطلاعات جاسوسی، متحمل هزینه هنگفتی که آمریکا برای دستیابی به سلاح هسته ای پرداخته بود، نشدند. این دلیلی بود که در طول محاکمات جنگ سرد، ایالات متحده بر اهمیت جاسوسی اعتراف و تأکید کرد.