cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سحر دولتشاهی
جوایز و نامزدی‌ها
او تا کنون دو بار برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده‌است. در میان بازیگران نقش مکمل زن، او به همراه فاطمه معتمدآریا، نیکو خردمند، شبنم مقدمی و مهتاب نصیرپور هرکدام با دو سیمرغ، رکوردار دریافت این جایزه به‌شمار می‌آیند.
زندگی شخصی
او در ۲۷ اسفند ۱۳۸۷ با رامبد جوان که آشنایی آنها از تئاتر شکل گرفت بود ازدواج کرد و در ۱۳۹۳ از وی جدا شد. ۱۶ مهر ۱۴۰۱ خبر توقیف پاسپورت علی دایی، همایون شجریان و سحر دولتشاهی در فرودگاه بین‌المللی امام خمینی، هنگام ورود به ایران بازتاب زیادی در رسانه‌ها داشت.
فعالیت‌های اجتماعی
سحر دولتشاهی آبان سال ۱۳۹۴ با حضور در همایش بررسی نقش عوامل روانشناختی در کنترل دیابت در تالار وزارت کشور، از انجمن دیابت ایران، حلقه‌های آبی دریافت کرد تا به عنوان سفیران بیماری دیابت، اطلاعات مربوط به این بیماری را به دیگران انتقال دهد. او به همراه دیگر بازیگران در پویش سفیران آگاهی‌بخشی دربارهٔ دیابت مشارکت کرد. سحر دولتشاهی با انتشار عکسی در صفحه شخصی خود در اینستاگرام نوشت: «دبستان پسرانه واله. به امید روزی که مبتلایان به دیابت کم و کمتر باشن».
در سال ۱۳۹۵ در دیدار با معاون امور زنان و خانواده ریاست جمهوری جهت اطلاع‌رسانی و دیدار با خانواده‌های زندانیان جرایم غیرعمد به عنوان سفیر پویش ارمغان انتخاب شد. «ارمغان» پویشی برای آزادی زنان زندانی جرایم غیرعمد است. به مناسبت روز جهانی منع خشونت علیه زنان متنی را دربارهٔ خشونت علیه زنان منتشر کرد.
اجینگارا
اجینگارا (به لاتین: Ajingara) یک منطقهٔ مسکونی در نپال است که در Lumbini Zone واقع شده‌است.
خصوصیات
اجینگارا ۳٬۶۴۶ نفر جمعیت دارد.
فرودگاه ویلا رئال
فرودگاه ویلا رئال  (به زبان بومی: Aeródromo Municipal de Vila Real) یک فرودگاه   با کد یاتا VRL است که یک باند فرود آسفالت دارد. این فرودگاه در شهر ویلا رئال کشور پرتغال قرار دارد.
کماچال بالامحله
کماچال بالامحله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کیسم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳۶ نفر (۱۹۴خانوار) بوده‌است.
ایزو ۹۹۸۴
ایزو ۹۹۸۴ استانداردی است که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی تدوین شده است. هدف این استاندارد تبدیل کاراکترهای گرجستانی به رومن است.
جان زیبن
جان زیبن (Jon Sieben؛ زادهٔ August 24, 1966) یک شناگر اهل استرالیا است.
وی در مسابقات بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
فرودگاه اردبیل
فرودگاه بین‌المللی شهدای اردبیل فرودگاهی در شمال شرق اردبیل، در شمال غرب ایران است.
در سال ۲۰۱۶ میلادی ۱٬۹۹۸ نشست و برخاست هواپیما در این فرودگاه انجام شد و ۲۴۹٬۴۰۰ نفر مسافر و ۱٬۷۶۳٬۱۳۳ کیلوگرم بار از طریق آن جابجا شدند.
N-کره
در ریاضیات ، n - کره یک فضای توپولوژیکی است که با یک n - کره ی استاندارد ، هومئومورفیک است. n - کره را می توان به عنوان منیفلدی n - بعدی تعریف نمود که شامل نقاطی از فضای  است که به فاصله ی یکسان r از مبدأ قرار دارند.مثال معمول آن کره 2 - بعدی  است که در فضای 3 - بعدی  می نشیند.در واقع n - کره تعمیم یک کره 3 - بعدی در فضای اقلیدسی 3 - بعدی است. زمانی که فاصله نقاط از مرکز ، واحد باشد ، به آن n - کره ی واحد می گوییم و اختصاراً اینگونه آن را نمایش می دهیم : و n- کره به شعاع r را به این صورت: ابعاد n - کره ، n است و نباید با ابعاد فضای اقلیدسی n+1 - بعدی که نشانده شده است،  اشتباه شود. یک n - کره، سطح و رویه یک توپ n+1 - بعدی است.
به طور ویژه :
ناحیه استنفرد، شهرستان کلی، ایلینوی
ناحیه استنفرد، شهرستان کلی، ایلینوی (به انگلیسی: Stanford Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلی، ایلینوی واقع شده‌است. ناحیه استنفرد ۵۹۹ نفر جمعیت دارد و ۱۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
داش‌تپه (شهرستان علم‌الدین)
داش‌تپه (به لاتین: Tash-Döbö) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان علم‌الدین واقع شده‌است. داش‌تپه ۵٬۶۴۹ نفر جمعیت دارد.
وریکو، تارتو
وریکو، تارتو (به لاتین: Variku, Tartu) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در تارتو واقع شده‌است.
خصوصیات
وریکو ۰٫۷۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۴۰ نفر جمعیت دارد.
RAF (ابهام‌زدایی)
RAF  ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سنت-بئاتریکس، کبک
سنت-بئاتریکس شهری در منطقه شهری ماتاوینی ناحیه لانودییر در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۱٬۷۲۶ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۸۳٫۵۲ کیلومتر مربع است.
تیغ
تیغ به هر ابزار یا بخشی از یک ابزار، جنگ‌افزار یا دستگاه گفته می‌شود که دارای یک لبهٔ تیز برای بریدن، قطع‌کردن یا ایجادِ شکاف است. از شمشیر، خنجر و کارد می‌توان به‌عنوان انواعی از تیغ نام برد. امروزه به وسیله‌ای که پیرایشگران برای اصلاح سر و مو از ته استفاده می‌کنند نیز اطلاق می‌شود.
کارلوس تورنت
کارلوس تورنت (Carlos Torrent؛ زادهٔ August 29, 1974) ورزشکار دوچرخه‌سواری پیست اهل اسپانیا است.
جوهی
جوهی نام یک عصر تاریخی ژاپنی (نِنگُو) بود. این عصر بعد از انچو و قبل از تنگیو قرار داشت و از آوریل ۹۳۱ تا مه ۹۳۸ میلادی به طول انجامید. در طی این عصر امپراتور سوزاکو حکمران ژاپن بود.
کارلوس تورنت
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
پیرکه
پیرکه (به اسپانیایی: Pirque) یک شهرستان در شیلی است که در استان کوردیئرا واقع شده‌است. پیرکه ۴۴۵٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۵۶۵ نفر جمعیت دارد.
مهرآباد (لای سیاه)
مهرآباد روستایی در دهستان لای سیاه بخش مرکزی شهرستان نائین استان اصفهان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۳ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
جک ترسادرن
جک ترسادرن بازیکن فوتبال زادهٔ  اهل انگلستان که سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال انگلستان را در کارنامهٔ خود دارد. وی در تاریخ نخستین بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی فوتبال اسکاتلند انجام داد و با حضور در ۲ بازی ملی، در تاریخ  واپسین بازی ملی‌اش را در برابر تیم ملی فوتبال سوئد برگزار کرد.
آتسوهیرو میورا
آتسوهیرو میورا بازیکن فوتبال اهل ژاپن و عضو تیم ملی فوتبال ژاپن است که در تاریخ ۰۶ ژوئن ۱۹۹۹ میلادی اولین بازی ملی‌اش را انجام داد. او در ۲۵ بازی ملی حضور داشت و آخرین بازی ملی خود را در تاریخ میلادی انجام داد. آتسوهیرو میورا در بازی‌های ملی‌اش ۱ گل به ثمر رساند.
لیلا حاتمی
لیلا حاتمی (زادهٔ ۹ مهر ۱۳۵۱) بازیگر ایرانی است. او یکی از برجسته‌ترین بازیگران زن ایرانی در جهان است و افتخارات مختلفی از جمله سه جایزهٔ جشنواره فیلم فجر و یک جایزهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین دریافت کرده‌است. او در سال ۱۳۹۱ از سوی دولت فرانسه نشان لژیون دونور را دریافت کرد.
لیلا حاتمی فرزند علی حاتمی و زری خوشکام است و اولین فعالیت سینمایی او در ۱۲ سالگی با به تصویر کشیدن کودکی کمال‌الملک در فیلم کمال‌الملک (۱۳۶۲) بود. او برای بازی در نقش زنی نازا در درام لیلا (۱۳۷۵) مورد تحسین قرار گرفت و دیپلم افتخار جشنوارهٔ فیلم فجر را دریافت کرد. مدتی بعد برای بازی در شیدا (۱۳۷۷) نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره فیلم فجر شد. همچنین برای بازی در نقش زنی روسپی در آب و آتش (۱۳۷۹) جایزهٔ بهترین بازیگر زن را از سوی جشن سینمای ایران دریافت کرد. او برای سالاد فصل (۱۳۸۳) بار دیگر نامزد دریافت جایزهٔ جشنوارهٔ فجر شد و برای بی‌پولی (۱۳۸۷) توانست این جایزه را به خود اختصاص دهد.
حاتمی برای بازی در درام جدایی نادر از سیمین (۱۳۸۹) جایزهٔ خرس نقره‌ای بهترین بازیگر زن را دریافت کرد و در ادامه برای نقش‌آفرینی‌هایش در چیزهایی هست که نمی‌دانی (۱۳۸۹)، نارنجی‌پوش (۱۳۹۰)، دوران عاشقی (۱۳۹۳) و رگ خواب (۱۳۹۵) مورد تحسین قرار گرفت. او در رگ خواب برای بازی در نقش یک زن آسیب‌پذیر بار دیگر جایزهٔ بهترین بازیگر زن را از جشنوارهٔ فجر و جشن سینمای ایران دریافت کرد.
حاتمی در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۴ و جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۲ به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران در بخش اصلی انتخاب شده‌است. او همچنین از اعضای آکادمی اسکار است و در نویسندگی نیز فعالیت داشته و سه کتاب ترجمه کرده‌است. حاتمی از سال ۱۳۷۷ با علی مصفا، بازیگر و فیلم‌ساز ایرانی، ازدواج کرده‌است و دو فرزند نیز دارد.
ابتدای زندگی و تحصیلات
لیلا حاتمی ۹ مهر ۱۳۵۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش علی حاتمی، (۱۳۲۳–۱۳۷۵) فیلم‌ساز، و مادرش زری خوشکام، پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بازیگر بود. او در رشتهٔ ریاضی دیپلم گرفت و تحصیلاتش را در رشتهٔ مهندسی برق دانشگاه پلی‌تکنیک تهران ادامه داد. او تحصیل در این دانشگاه را پس از دو سال نیمه‌کاره رها کرد و به دانشگاه لوزان، سوئیس رفت و آن‌جا ادبیات فرانسه خواند. به علت بیماری پدرش در ۱۳۷۵ تحصیل را نیمه‌کاره رها کرد و به ایران بازگشت. او به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، فارسی، آلمانی و ایتالیایی مسلط است.
زندگی شخصی
در سال ۱۳۷۷ با علی مصفا هنرپیشه سینمای ایران ازدواج کرد. او در گفتگویی که با ماهنامهٔ فیلم در شهریور ۱۳۹۰ انجام داد، بیان کرد احساسات عمیق شکل گرفته در حین ساخت فیلم لیلا، پایه‌گذار شکل‌گیری پیوند این دو در زندگی واقعی شده‌است. وی دارای دو فرزند به نام‌های مانی و عسل است.
فعالیت حرفه‌ای
در ۱۲ سالگی در نقش کودکیِ کمال‌الملک در فیلم کمال الملک اولین حضور سینمایی خود را تجربه کرد. کارگردان این فیلم پدرش، علی حاتمی بود. در سال ۱۳۷۰ در فیلم دلشدگان که آن هم ساختهٔ پدرش بود، ایفای نقش کرد. پس از آن در ۱۳۷۵ برای اولین بار در فیلمی که کارگردانش پدرش نبود (فیلم لیلا از داریوش مهرجویی) نقش یک زن نازا را ایفا کرد و برای آن دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد.
فیلم موفق دیگر او آب و آتش بود که در آن نقش یک زن روسپی (مریم) را به خوبی اجرا کرد. بازی آتیلا پسیانی زوج و پسر عموی مریم از نکات درخشان دیگر فیلم بود. در تمرینات تئاتر منهای دوی داوود رشیدی بسیار خوش درخشید اما به دلیل بیماری مجبور به خارج شدن از تیم شد.
در سال ۱۳۸۹ به همراه اصغر فرهادی و چندی از بازیگران فیلم جدایی نادر از سیمین به جشنوارهٔ فیلم برلین دعوت شد ولی به هر دلیلی که برخی آن را بازی در فیلم بعدیش (پله آخر) می‌دانند در اختتامیه شرکت نکرد. در این مراسم، وی به همراه ساره بیات و سارینا فرهادی برندهٔ خرس نقره‌ای بهترین گروه بازیگران زن شد.
در بهار ۱۳۹۰ در مراسم فرش قرمز فیلم جرم ساختهٔ مسعود کیمیایی به همراه علی مصفا شرکت کرد. در تابستان همین سال به دنبال اکران جدایی نادر از سیمین به فرانسه و ایتالیا سفر کرد و در افتتاحیهٔ اکران فیلم همراه با اصغر فرهادی حضور داشت و سرانجام پس از نامزدی جدایی نادر از سیمین در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان اسکار در زمستان سال ۱۳۹۰ همراه اصغر فرهادی و پیمان معادی راهی مراسم اسکار در آمریکا شد.
پس از آن در مراسم اختتامیه جشنواره کن شرکت کرد و جایزه بزرگ این جشنواره را به متئو گارونه کارگردان ایتالیایی فیلم واقعیت اهدا کرد. چند ماه بعد لیلا حاتمی به همراه علی مصفا و فرزندانش برای اکران فیلم پله آخر در جشنواره کارلووی واری راهی جمهوری چک شد و جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن این جشنواره را نیز کسب کرد.
بعد از آن در پی اقامت علی مصفا در فرانسه برای حضور در فیلم جدید اصغر فرهادی به همراه وی عازم فرانسه شد و چندین ماه در آنجا اقامت داشت. پس از بازگشتش به ایران در پاییز ۱۳۹۲ به همراه علی مصفا در مراسم بزرگداشت داریوش مهرجویی شرکت کرد.
همکاری با کارگردانان
بیشتر همکاری‌های لیلا حاتمی تاکنون با داریوش مهرجویی بوده‌است. این همکاری‌ها شامل بازی در چهار فیلم (به ترتیب سال ساخت: لیلا، میکس، آسمان محبوب و نارنجی‌پوش) می‌شوند. در این میان «لیلا» یکی از مشهورترین فیلم‌های مهرجویی است که لیلا حاتمی یکی از به یادماندنی‌ترین نقش‌های خود را در آن به جای گذاشته‌است.پس از آن ایشان با کارگردان‌هایی نظیر: علی مصفا، حمید نعمت‌الله، فریدون جیرانی، علیرضا رئیسیان، ابراهیم حاتمی‌کیا و علی حاتمی بیشترین همکاری را داشته‌اند. لیلا حاتمی شخصاً کارگردان، فیلم‌نامه و نقشی که قرار است به عهده بگیرد را از مهم‌ترین عوامل برای انتخاب پیشنهاد بازی می‌شمارد و معتقد است نقشی که خوب نوشته شده باشد را خوب هم می‌توان بازی کرد. به عقیده او همکاری با داریوش مهرجویی راحت‌تر از همکاری با دیگر کارگردانان است. همچنین او با کارگردانان فیلم اولی چون صفی یزدانیان، عادل یراقی و سهیل بیرقی همکاری داشته‌است.
دریافت نشان شوالیه
در سال ۱۳۹۱ سفارت فرانسه طی بیانیه‌ای اعلام کرد نشان ادب و هنر درجه شوالیه توسط وزیر فرهنگ و ارتباطات این کشور به لیلا حاتمی اعطا شده‌است. «این نشان به خاطر خلاقیت هنری یا ادبی یا به خاطر مشارکت در تلالوی هنر و ادب، در فرانسه و در جهان به هنرمندان اعطا می‌شود.»
عضویت در آکادمی اسکار
در ژوئن ۲۰۱۷ آکادمی اسکار اعلام کرد که از لیلا حاتمی برای عضویت در این آکادمی دعوت به عمل آورده‌است.
داوری در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۴
لیلا حاتمی به عنوان عضو هیئت داوران بخش اصلی شصت و هفتمین دوره جشنواره فیلم کن انتخاب شد. او در حالی در شصت و پنجمین دوره جشنواره کن ظاهر شد که در مراسم پایانی، جایزه بهترین فیلم این دوره کن را به ماتئو گارونه به خاطر فیلم واقعیت اهدا کرد. وی که با لباسی پوشیده در این جشنواره شرکت کرده بود، لباسش از سوی سایت اِل، که اخبار دنیای مد را پی‌گیری می‌کند، به عنوان یکی از ده پوشش برتر مراسم اختتامیه جشنواره کن انتخاب شد. اما معاونت اجتماعی فرماندهی نیروی انتظامی ضمن اعتراض به وضعیت سینما، در مراسمی به انتقاد از لیلا حاتمی پرداخت و اظهار داشت: «اینکه هنرپیشه زنی در جشنواره کن یا دیگر جشنواره‌ها با یک لباس بد و مستهجن و حجاب نامناسب ظاهر شود و با مرد نامحرم دست بدهد، الگو می‌شود و این رفتار کجای انقلابی است که ما انجام داده‌ایم؟» وی در ادامه اظهارات خود سینماگران ایرانی را به دلیل آنچه عدم اعتراض آن‌ها به نحوه پوشش لیلا حاتمی عنوان داشت، مورد انتقاد قرار داد. لیلا حاتمی در این جشنواره با ژیل ژاکوب دبیر و رئیس جشنواره دست داده و روبوسی کرد که انتشار تصویر و فیلم این عمل در فضای مجازی جنجال فراوانی ایجاد کرد.
واکنش‌ها
وزیر ارشاد وقت، علی جنتی، طی سخنرانی این عمل حاتمی را غیرقابل قبول و دفاع دانست. لاله افتخاری، عضو هیئت رئیسه کمیسیون فرهنگی مجلس اصولگرای نهم، نیز در اظهار نظری خواهان برخورد با مسئله شد. پس از بازتاب عمل حاتمی در رسانه‌های داخلی و خارجی ایران، ژیل ژاکوب، رئیس جشنواره کن، در صفحه توئیتر خود نسبت به این مسئله و واکنش مسئولان ایرانی نوشت: «این جنجال‌ها بی‌اساس است چون این مسئله در فرهنگ غرب کاملاً عادی است. این من بودم که برای بوسیدن خانم حاتمی پیش‌قدم شدم، در آن لحظه، او برای من نماینده سینمای ایران بود.»
نیاکو
نیاکو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کیسم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۹۱ نفر (۲۸۷خانوار) بوده‌است.
غریبه‌ها در شب
این آهنگ که رتبه اول را درجدول بیلبورد هات ۱۰۰ و جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا کسب کرد، آهنگ اصلی آلبوم سال ۱۹۶۶ فرانک سیناترا غریبه‌ها در شب بود که پرفروش‌ترین آلبوم او شد. سیناترا با این آهنگ برنده جایزه گرمی برای بهترین ضبط سال و بهترین خواننده مرد برای آواز پاپ در سال ۱۹۶۷ شد.
جزئیات
یکی از خاطره‌انگیزترین و شناخته‌شده‌ترین جنبه‌های این آهنگ، پاسخ بداهه سبناترا به ملودی با سیلاب‌های «دو بی دو بی دو» است که در انتهای آن محو می‌شود. البته بسیاری از طرف‌داران اعتقاد دارند که بداهه سیناترا بسیار زود قطع می‌شود و در ضبط جدیدی از این آهنگ، به جای ۲:۳۵ ثانیه، زمان آهنگ ۲:۴۵ ثانیه شد که این ۱۰ ثانیه اضافی در ادامه بداهه سیناترا است.
این آهنگ در ۱۱ آوریل ۱۹۶۶، یک ماه قبل از بقیه آلبوم ضبط شد. سیناترا از آن بدش می‌آمد و آن را در جایی «تکه گه» و «بدترین آهنگی که تا حالا شنیده‌ام» می‌نامید. با این حال، بر خلاف نظر او، این اولین بار بعد از ۱۱ سال بود که آهنگی از او در جداول شماره یک می‌شد و تا ۱۵ هفته در صدر فهرست باقی ماند.
حق تألیف
گفته می‌شود که ایو روبیچ خواننده کروات، سازنده اصلی غریبه‌ها در شب است و بعد از این که در هیچ مسابقه‌ای در یوگسلاوی برنده نشد، حقوق آن را به کامپفرت فروخت. این امر تاکنون اثبات نشده‌است. روبیچ خواننده نسخه کروات این آهنگ به نام «Stranci u Noći» بود که شرکت یوگوسلاو جوگوتان آن را در سال ۱۹۶۶ منتشر کرد و در جلد آن از ب. کامپفرت و پ. رنوتا (سازنده متن کروات آهنگ) به عنوان نویسندگان نام برده‌است. اصل این آهنگ عنوان بدی بای به عنوان بخشی از موسیقی فیلم مردی می‌توانست به قتل برسد است. عبارت غریبه‌ها در تاریکی بعد از ساخت آهنگ، هنگامی که شرکت روزولت موزیک از اسنایدر و سینگلتون خواست که متنی را به این آهنگ اضافه کند، ساخته شد. Stranci u Noći ترجمه تحت‌الفظی این عبارت است. در ۱۹۶۷ آهنگ‌ساز فرانسوی میشل فیلیپ-ژرارد ادعا کرد که ملودی آهنگ بر اساس ساخته او تانگوی جادویی است که در ۱۹۵۳ در نیویورک منتشر شده‌است. حق امتیاز آن بسته شد تا اینکه دادگاهی در پاریس دعوی حق امتیاز را با این استدلال که بسیاری از آهتگ‌ها بر اساس فاکتورهای ثابت مشابه هستند، ملغی کرد.
بازخوانی
غریبه‌ها در شب به دست هنرمندان بسیاری بازخوانی شده‌است:
عبدالرضا عدل طباطبائی
عبدالرضا عدل طباطبایی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم  و  دوره بیست و یکم   بعنوان نماینده سراب در مجلس شورای ملی حضور داشت.
زندگی‌نامه
عبدالرضا عدل طباطبایی متولد ١٣٠٣ در تبریز است.وی دارای مدرک دکترای حقوق از دانشگاه پاریس در فرانسه است. پس از اتمام تحصیل در دانشکده حقوق و علوم سیاسی استخدام شد و تدریجا به درجه استادی رسید. در دوره‏ بیست و یکم و بیست و دوم از طرف مردم سراب به مجلس شورای ملی رفت.
اجینگی
اجینگی (به لاتین: Ajingi) یک سکونتگاه مسکونی در نیجریه است که در کانو واقع شده‌است.
وریکونتپدو
وریکونتپدو (به انگلیسی: Varikuntapadu) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Sri Potti Sri Ramulu Nellore district واقع شده‌است.
خصوصیات
وریکونتپدو ۱۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تنگیو
تنگیو ؛ نام یک عصر تاریخی ژاپنی (نِنگُو) بود. این عصر بعد از جوهی و قبل از تنریاکو قرار داشت و از مه ۹۳۸ تا آوریل ۹۴۷ میلادی به طول انجامید. در طی این عصر امپراتور سوزاکو و امپراتور موراکامی حکمران ژاپن بودند.
ایرج جمشیدی
رحمت‌الله جمشیدی لاریجانی معروف به ایرج جمشیدی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی سابق ایرانی است. جمشیدی مدیرمسئول فعلی روزنامه اقتصادی آسیا است. همسر وی ساقی باقری‌نیا صاحب امتیاز و پسرش نوید سردبیر این نشریه است. او همچنین مدیر نگارخانه حراج خانه است.
جمشیدی یکی از دوازده نفر عضو یک گروه مطالعات مارکسیستی بود که به اتهام تلاش برای گروگانگیری ولیعهد ایران در مهر ۱۳۵۲ از سوی ساواک دستگیر شدند. جمشیدی که ابراز پشیمانی کرده بود ابتدا به اعدام و سپس به ۱۰ سال زندان محکوم شد. از آن گروه خسرو گلسرخی و کرامت الله دانشیان اعدام شدند.
جمشیدی ابتدا دبیر سرویس اقتصادی روزنامه ابرار بود و ابرار اقتصادی را به‌طور مجزا از این روزنامه منتشر کرد که به پرفروش‌ترین روزنامه اقتصادی ایران تبدیل شد. جمشیدی در ۱۵ تیر ۱۳۸۲ به اتهام چاپ عکس مریم رجوی در روزنامه‌اش، روزنامه اقتصادی آسیا بازداشت و این روزنامه توقیف شد. جمشیدی با وثیقه ۶۵۰ میلیون تومانی که او آن را «سنگین‌ترین وثیقه در تاریخ مطبوعات» خواند آزاد شد و سپس به ۱۳ ماه حبس و یک سال محرومیت از فعالیت روزنامه‌نگاری محکوم شد. پس از آن پسرش آیدین نیز بازداشت و بازجویی و سپس آزاد شد. آسیا پس از ۱۶ ماه دوباره در پاییز ۱۳۸۳ انتشار خود را از سر گرفت تا این که در سال ۱۳۸۴ به دلیل  انتشار «عکس و خبری دربارهٔ خالق مجله خیاطی بوردا» دوباره توقیف شد.
او یک بار هم در سال ۱۳۹۷ پس از خروج از منزل بازداشت شد.
اسماعیل جمشیدی، روزنامه‌نگار نیز، برادر ایرج جمشیدی است.
کلر هیگینز
کلر هیگینز (Clare Higgins؛ زادهٔ November 10, 1955) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ترسی شگفت از همه‌چیز، افسارگسیخته، رؤیای کاساندرا، برپاخیزان جهنم، چهره‌های کوچک، من آن را یک سال می‌دهم و بزرگ‌تر از آسمان اشاره کرد.
فرودگاه آنا
فرودگاه آنا (به زبان بومی: Aérodrome de Anna) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا AAA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۵۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور پلی‌نزی فرانسه قرار دارد و در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
تاکاهیرو فوتاگاوا
تاکاهیرو فوتاگاوا بازیکن فوتبال اهل ژاپن و عضو تیم ملی فوتبال ژاپن است که در تاریخ ۰۴ اکتبر ۲۰۰۶ میلادی اولین بازی ملی‌اش را انجام داد. او در ۱ بازی ملی حضور داشت و آخرین بازی ملی خود را در تاریخ میلادی انجام داد. تاکاهیرو فوتاگاوا در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
تیبریوس
تیبریوس با نام کامل تیبریوس یولیوس کایسار آگوستوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دومین امپراتور روم از دودمان ژولیو کلودین بین سال‌های ۱۴ تا ۳۷ میلادی بود.
تیبریوس یکی از بزرگترین سرداران رم بود: فتوحات وی در پانونیا، دالماتیا، ریشیه و (به طور موقت) مناطقی از آلمان، پایه های مرز شمالی را بنا نهاد. حتی در این صورت، او به عنوان یک حاکم تاریک، گوشه گیر، بی توجه و غمگین که هرگز واقعاً تمایل به امپراتور شدن نداشت، از او یاد شد. پلینی بزرگ او را "غمخوارترین مردان" خواند. پس از مرگ پسرش دروسوس ژولیوس سزار در سال ۲۳ میلادی، تیبریوس بسیار گوشه گیرتر و دورتر شد. در زمان سلطنت تیبریوس، یهودیان در رم مشهورتر شده بودند و پیروان یهودی و غیر یهودی یعنی مسیحیان شروع به تبلیغ مجدد شهروندان رومی کردند و کینه های طولانی مدت طبقه عالی رتبه روم را افزایش دادند. در سال ۲۶ میلادی وی خود را از رم کنار کشید و اداره امپراتوری را کاملاً در دست فرماندهان بی پروای گارد پرتورین خود اول و به طور کلی به سیجانوس (بین سال‌های ۱۴ تا ۳۱) و تا حدودی دست‌کم به ماکرو (بین سال‌های ۳۱ تا ۳۸) سپرد. وقتی تیبریوس درگذشت، نوه برادر و پسربرادرزاده/پسرخوانده خود ژرمانیکوس، کالیگولا جانشین او شد.
زندگینامه
تیبریوس در سال ۴۲ پیش از میلاد در رم زاده شد. مادرش لیویا و پدرخوانده‌اش فرمانروا آگوستوس بود که تیبریوس پس از او به قدرت رسید. رویکرد محافظه‌کارانهٔ تیبریوس سبب شد تا او همان سیاست‌های فرمانروای پیشین را در پیش گرفته و دستاوردهای آگوستوس را استحکام بخشد.
با همه خوشفکری‌های تیبریوس در ادارهٔ کشور و ارتباطات خارجی، دوران حکومت او از نظر سیاسی مصیبت‌بار بود. در سال ۱۹ جانشین اول او ژرمانیکوس و در سال ۲۳ جانشین دوم‌اش پسر خود تیبریوس دورسوس سزار به طرز مشکوکی درگذشتند. پس از مرگ به تربیت این دو وارث یکی از مهم‌ترین هوادارانش با نام لوکیوس آئلیوس سیجانوس که افسر ارشد گارد تازه قدرتمند شده پرتورین و وابسته به قدرت قضاوت مادون کنسولی روم بود شروع به فزونی‌خواهی و ستمگری نمود و تا آنجا پیش رفت که سعی در سرنگونی تیبریوس نمود. این واقع ها زمانی شروع شد که تیبریوس در سال ۲۶ میلادی از رم خارج شده و به جزیره کاپری نقل مکان کرد و سیجانوس را در پایتخت با آزادی کامل تنها گذاشت و او را مسئول همه دفاتر عمومی و کل سازوکار دولتی و شهر رم کرد و خود در ویلای سلطنتی کاپری بازنشسته شد. بعد از خبر دار شدن تیبریوس از نقشه های سیجانوس توسط آنتونیا یک زن سلطنتی در دربار، بیوه برادرش دورسوس (همچنین خواهرزاده اولین امپراتور روم اگوستوس و مادر ژرمانیکوس که سردار محبوب روم و وارث ارشد تیبریوس نیز بود) در سال ۳۱ حکم اعدام سریع سیجانوس و چند تنی از همکارانش را صادر کرد. با کشته‌شدن سیجانوس دوران حکومت وحشت آغاز شد و بسیاری به اتهام خیانت به فرمانروا اعدام شدند. همین امر چهرهٔ تیبریوس را خدشه‌دار نمود و او مورد نفرت جهانی قرار گرفت. تیبریوس تلاش کرد، تا با ادامه نبردهای اگوستوس در گرمانیا ماگنا، کار ناتمام دوره اگوستوس را به پایان رساند، اما هجوم اقوام گوناگون جدید و بحران در درون پادشاهی مانع از به نتیجه رسیدن حملات وی گردید. مرگ غیرمنتظره و مشکوک ژرمانیکوس که برادرزاده، پسرخوانده، وارث ارشد و مهم‌ترین سردار تیبریوس و همچنین نماینده تام‌الاختیار امپراتور در جنگ‌ها و ایالات شرقی بود، بر این حرکت دامن زد. تیبریوس در سال ۳۷ میلادی و در سن ۷۷ سالگی در میسنوم درگذشت و تنها افراد اندکی بر مرگ او گریستند.
چوبین (فارسان)
جمعیت
این روستا در دهستان میزدج علیا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۷ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
کارلوس ساراته فرناندز
کارلوس ساراته فرناندز (Carlos Zárate Fernández؛ زادهٔ July 19, 1980) دوچرخه‌سوار اهل اسپانیا است.
مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز
ویلیامز با موتورسازان بسیاری همکاری کرده و بیشترین موفقیت را با رنو به دست آورده‌است. ویلیامز به همراه رنو، فراری، مک‌لارن و بنتون، پنج سازنده‌ای هستند که همهٔ جایزه‌های مسابقهٔ قهرمانی سازندگان را بین سال‌های ۱۹۷۹ و ۲۰۰۸ و همهٔ جایزه‌های مسابقهٔ قهرمانی رانندگان را بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۲۰۰۸ کسب کردند.
مالکیت
در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ رویترز گزارش داد ویلیامز و هد بخشی از سهام تیم را به یک شرکت سرمایه‌گذاری به مدیریت توتو وولف اتریشی فروخته‌اند. به گفتهٔ وولف، خرید سهام تیم، تصمیمی کاملاً اقتصادی بوده‌است.
در فوریهٔ ۲۰۱۱ ویلیامز برنامه‌های خود را برای افزایش سرمایه با عرضه اولیه سهام در بورس فرانکفورت در مارس ۲۰۱۱ اعلام کرد؛ به گونه‌ای که فرانک ویلیامز سهام‌دار عمده و مدیر تیم بماند.
فصل ۱۹۷۷
ویلیامز با خودروی مارچ ۷۶۱ در فصل ۱۹۷۷ شرکت کرد. پاتریک نیو تنها رانندهٔ تیم بود که در ۱۱ مسابقه حضور یافت. تیم در نخستین فصل خود هیچ امتیازی کسب نکرد و بهترین نتیجه‌اش رتبهٔ هفتم در جایزه بزرگ ایتالیا بود.
فصل ۱۹۷۸
پاتریک هد نخستین خودروی ویلیامز خود را برای فصل ۱۹۷۸ طراحی کرد. این خودرو اف‌دبلیو۰۶ نامیده شد. ویلیامز با راننده‌ای استرالیایی به نام آلن جونز که در فصل گذشته برندهٔ جایزه بزرگ اتریش شده‌بود، قرارداد بست. نخستین مسابقهٔ جونز برای تیم، جایزه بزرگ آرژانتین بود. دو مرحله بعد، ویلیامز توانست نخستین امتیاز خود را با چهارم شدن جونز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به دست آورد. همچنین با دوم شدن جونز در جایزه بزرگ ایالات متحده، نخستین سکوی تیم ویلیامز کسب شد. در پایان فصل، ویلیامز با ۱۶ امتیاز در رتبهٔ نهم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت. آلن جونز نیز در رده‌بندی رانندگان یازدهم شد. در اواخر فصل، فرانک ویلیامز توانست فرانک درنی را ترغیب به پیوستن به هد در دفتر طراحی کند.
فصل ۱۹۷۹
هد خودروی اف‌دبلیو۰۷ را برای فصل ۱۹۷۹ طراحی کرد. درنی نیز توسعهٔ وضعیت آیرودینامیکی و طراحی پیرامونی را انجام داد. ویلیامز به عضویت اتحادیهٔ سازندگان فرمول یک درآمد و اجازه یافت دو خودرو در مسابقات شرکت دهد. کلی رگاتسونی سوئیسی به عنوان رانندهٔ دوم به تیم پیوست. نخستین فرصت پیروزی تیم در مرحلهٔ هفتم در جایزه بزرگ موناکو به دست آمد؛ ولی رگاتسونی با فاصلهٔ کمتر از یک ثانیه نسبت به جودی شکتر، دوم شد. ویلیامز توانست نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیا توسط رگاتسونی کسب کند.
این پیروزی موفقیت‌های بزرگتری را به دنبال داشت. در مسابقهٔ بعدی در آلمان، جونز و رگاتسونی بر سکوی اول و دوم ایستادند. جونز سه پیروزی دیگر تا پایان فصل کسب کرد و در رتبهٔ سوم رده‌بندی رانندگان قرار گرفت. تیم ویلیامز نیز با ارتقای هفت پله‌ای نسبت به فصل گذشته، رتبهٔ دوم رده‌بندی سازندگان را به خود اختصاص داد.
فرودگاه وایکینگ
فرودگاه وایکینگ یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۸۹۹ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۶۸۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز
فصل ۱۹۸۰
در فصل ۱۹۸۰ کارلوس رویتمان آرژانتینی جایگزین رگاتسونی شد. نخستین جایزه بزرگ فصل در آرژانتین با پیروزی جونز همراه بود. جونز در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. رویتمان نیز یک پیروزی به دست آورد و فصل را در سکوی سوم به پایان رساند. تیم ویلیامز نیز در مسابقهٔ سازندگان با ۱۲۰ امتیاز قهرمان شد.
فصل ۱۹۸۱
در فصل ۱۹۸۱ جونز و رویتمان چهار پیروزی برای ویلیامز به دست آوردند. در پایان فصل، ویلیامز برندهٔ مسابقهٔ سازندگان شد. رویتمان و جونز نیز به ترتیب در سکوی دوم و سوم مسابقهٔ رانندگان ایستادند.
فصل ۱۹۸۲
آلن جونز از رقابت‌های فرمول یک بازنشسته شد و به جای او ککه روسبرگ فنلاندی که در فصل پیش هیچ امتیازی به دست نیاورده‌بود، به تیم ویلیامز پیوست. در فصل ۱۹۸۲ روسبرگ تنها در یک مسابقه پیروز شد؛ ولی در پایان فصل، قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. رویتمان که در مسابقهٔ اول فصل بر سکوی دوم ایستاده‌بود، پس از مسابقهٔ دوم فرمول یک را ترک کرد و ماریو اندرتی برای مسابقهٔ سوم جانشین او شد. تیم ویلیامز مانند چند تیم دیگر از حضور در مسابقهٔ چهارم در سان مارینو کنار کشید. از مسابقهٔ پنجم تا پایان فصل، درک دیلی رانندهٔ دوم تیم بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ پنجم مسابقهٔ سازندگان ایستاد.
در پایان فصل، فرانک ویلیامز به این نتیجه رسید که برای رقابت در بالاترین سطح فرمول یک، نیاز به حمایت توسط یک سازندهٔ عمده مانند رنو یا بی‌ام‌دبلیو برای تأمین موتور توربوشارژر دارد.
فصل ۱۹۸۳
فرانک ویلیامز به سوی هوندا متمایل شد. هوندا در آن زمان در حال توسعهٔ موتور توربوشارژ وی۶ خود در تیم اسپیریت بود. قرارداد هوندا و ویلیامز در اوایل سال ۱۹۸۳ به امضا رسید و مقرر شد تیم از سال ۱۹۸۴ از موتور هوندا استفاده کند. در فصل ۱۹۸۳ ویلیامز به بهره‌گیری از موتور فورد ادامه داد و تنها در مسابقهٔ آخر از موتور هوندا استفاده کرد. ژاک لافیت به تیم پیوست و هم‌تیمی روسبرگ شد. تیم ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند.
فصل ۱۹۸۴
هد خودروی اف‌دبلیو۰۹ را برای فصل ۱۹۸۴ طراحی کرد. روسبرگ در یک مسابقه پیروز شد و در پایان فصل در رتبهٔ هشتم ایستاد؛ ولی تنها شش مسابقه از ۱۶ مسابقه را به پایان رساند. لافیت نیز تنها در پنج مسابقه از خط پایان گذشت. ویلیامز در پایان فصل در رتبهٔ ششم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت.
فصل ۱۹۸۵
در فصل ۱۹۸۵ خودروی اف‌دبلیو۱۰ توسط هد طراحی شد و نخستین خودروی ویلیامز بود که در بدنهٔ آن فناوری فیبر کربن به کار می‌رفت. نایجل منسل بریتانیایی به تیم پیوست. دو پیروزی توسط روسبرگ و دو پیروزی توسط منسل در این فصل به دست آمد. ویلیامز در پایان فصل ۷۱ امتیاز کسب کرد و رتبهٔ سوم مسابقهٔ سازندگان را به خود اختصاص داد.
در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ بریتانیا در سیلورستون، روسبرگ مسیر ۴٫۷۱۹ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۵ ثانیه و ۵۹۱ هزارم ثانیه با سرعت متوسط ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع‌ترین دور تاریخ فرمول یک را شکست.
از فصل ۱۹۸۵ تا پایان ۱۹۹۳ خودروهای ویلیامز به رنگ کانن زرد، آبی و سفید رنگ‌آمیزی می‌شدند.
فصل ۱۹۸۶
فرانک ویلیامز در مارس ۱۹۸۶ هنگام بازگشت به فرودگاه در شهر نیس فرانسه بر اثر تصادف رانندگی فلج شد و تا نزدیک به یک سال دور از فرمول یک بود. با وجود غیبت او در کنار پیست، تیم ویلیامز توانست در پایان فصل به قهرمانی برسد. منسل در پنج مسابقه پیروز شد و نلسون پیکه که جانشین روسبرگ شده‌بود، چهار مسابقه را با پیروزی پشت سر گذاشت. در مسابقهٔ پایانی فصل در جایزه بزرگ استرالیا منسل در آستانهٔ قهرمانی بود؛ ولی چرخ عقبش ترکید و کنار رفت. پیکه نیز در رقابت با آلن پروست شکست خورد و دوم شد. به این ترتیب، در مسابقهٔ رانندگان منسل با دو امتیاز اختلاف نسبت به پروست دوم شد.
فصل ۱۹۸۷
نلسون پیکه نخستین و تنها قهرمانی شراکت ویلیامز-هوندا در مسابقهٔ رانندگان را در فصل ۱۹۸۷ به دست آورد. پیکه سه پیروزی به دست آورد و با ۷۳ امتیاز صدرنشین شد. منسل نیز در شش جایزه بزرگ پیروز شد و با ۶۱ امتیاز بر سکوی دوم ایستاد. با وجود قهرمانی پیکه و قهرمانی ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان هوندا به شراکت خود با ویلیامز خاتمه داد تا با شریک مک‌لارن شود و به همکاری با لوتوس ادامه دهد.
موتور جاد (۱۹۸۸)
ویلیامز نتوانست برای فصل ۱۹۸۸ با سازندهٔ بزرگی به توافق برسد و از موتور تنفس طبیعی جاد استفاده کرد. این مسئله باعث کاهش قابل توجه عملکرد تیم در مقایسه با رقبایی شود که از موتورهای توربو استفاده می‌کردند. پیکه از ویلیامز جدا شد و به لوتوس پیوست. ریکاردو پاترسه ایتالیایی جانشین او شد. تیم در هیچ مسابقه‌ای پیروز نشد و در رتبهٔ هفتم سازندگان ایستاد. بهترین نتیجهٔ تیم، دو سکوی دومی توسط منسل بود. منسل تنها در ۲ مسابقه از ۱۴ مسابقه‌ای که شرکت کرده‌بود، به خط پایان رسید. او دو مسابقه را نیز به دلیل بیماری از دست داد و مارتین براندل و ژان-لوئی شلسه جانشین او شدند.
فصل ۱۹۸۹
عصر رنو در فصل ۱۹۸۹ آغاز شد. پاترسه در تیم ماند و تیری بوتسن جانشین منسل شد. در نخستین مسابقه در جایزه بزرگ برزیل، هر دو راننده به دلیل خرابی خودرو انصراف دادند. در مسابقهٔ چهارم در جایزه بزرگ مکزیک، نخستین سکوی تیم با موتور رنو توسط پاترسه کسب شد. تا پایان فصل، بوتسن در دو مسابقه پیروز شد. در جایزه بزرگ کانادا ویلیامز توانست سکوی اول و دوم را به دست آورد. ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان دوم شد و پاترسه بر سکوی سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. با پیروزی بوتسن در آخرین مسابقهٔ فصل در استرالیا ویلیامز به رکورد منحصر به فرد پیروزی در نخستین و آخرین مسابقهٔ دههٔ ۱۹۸۰ دست یافت.
فصل ۱۹۹۱
در آغاز فصل ۱۹۹۱ بوتسن از ویلیامز جدا شد و نایجل منسل دوباره به تیم پیوست. ویلیامز با دیمون هیل نیز به عنوان رانندهٔ آزمایشی قرارداد بست. در نخستین مسابقهٔ فصل در فونیکس، هر دو رانندهٔ تیم به دلیل مشکل گیربکس کناره‌گیری کردند. در مسابقهٔ بعد، پاترسه پس از آیرتون سنا بر سکوی دوم ایستاد. پاترسه نخستین پیروزی فصل تیم را در مسابقهٔ ششم در مکزیک کسب کرد. سه مسابقهٔ بعدی با قهرمانی منسل به پایان رسید. تا پایان فصل، سه پیروزی دیگر برای تیم به دست آمد و ویلیامز پس از مک‌لارن رتبهٔ دوم رده‌بندی سازندگان را کسب کرد. در چهار جایزه بزرگ مکزیک، آلمان، مجارستان و اسپانیا هر دو رانندهٔ ویلیامز روی سکو قرار گرفتند. در پایان، منسل و پاترسه در مسابقهٔ رانندگان به ترتیب دوم و سوم شدند.
فصل ۱۹۹۲
ترکیب تیم برای فصل ۱۹۹۲ ثابت ماند. پنج مسابقهٔ نخست فصل، با پیروزی نایجل منسل به پایان رسید که در چهار مسابقه آن، پاترسه دوم شد. این عملکرد او رکورد تازه‌ای در فرمول یک بود. منسل در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و با کسب ۹ پیروزی در ۱۶ مسابقه، قهرمانی رده‌بندی رانندگان را با ۱۰۸ امتیاز کسب کرد. همچنین رکورد بیشترین پیروزی در یک فصل را به خود اختصاص داد. پاترسه نیز تنها یک پیروزی به دست آورد؛ ولی با ۵۶ امتیاز پس از منسل در رتبهٔ دوم رده‌بندی نهایی ایستاد. به این ترتیب، تیم ویلیامز با اقتدار قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد.
با این که منسل قهرمان شد و ۹ پیروزی به دست آورد، جایگاهش برای فصل بعد تضمین‌شده نبود و تیم ویلیامز به دنبال جذب آلن پروست یا آیرتون سنا بود. موقعیت پاترسه نیز محکم نبود و برای فصل بعد به تیم بنتون پیوست. آلن پروست به تیم ملحق شد و منسل که هنگام هم‌تیمی بودن با پروست در فراری رابطهٔ خوبی با او نداشت، از تیم جدا شد و به مسابقات اتومبیل‌رانی کارت رفت. از سوی دیگر، پروست که رقابت شدیدی با آیرتون سنا داشت، تمایلی به هم‌تیمی شدن با او نداشت و در قراردادش شرطی گذاشت که از پیوستن سنا به تیم ویلیامز جلوگیری کند. دیمون هیل ارتقا یافت و به عنوان رانندهٔ اصلی تیم، جانشین پاترسه شد.
فصل ۱۹۹۳
ویلیامز اف‌دبلیو۱۵سی خودرویی بسیار قدرتمند بود و سامانه‌های تعلیق فعال و کنترل چسبندگی آن بسیار فراتر از دسترس سایر تیم‌ها بود. پروست در نخستین مسابقهٔ خود برای ویلیامز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به پیروزی رسید. در مسابقهٔ دوم، پروست تصادف کرد؛ ولی هیل دوم شد. در مسابقهٔ سوم، هیل و پروست پس از سنا در سکوهای دوم و سوم قرار گرفتند. از هفت مسابقهٔ بعدی، شش مسابقه با پیروزی پروست خاتمه یافت. سپس در سه مسابقهٔ پیاپی، هیل برنده شد. در سه مسابقهٔ پایانی فصل، هیچ پیروزی نصیب ویلیامز نشد؛ ولی پروست سه بار بر سکوی دوم ایستاد و در پایان فصل، قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. سنا با دو پیروزی آخر فصل خود، جای هیل را در رتبهٔ دوم گرفت و هیل با چهار امتیاز کمتر از سنا سوم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز با امتیاز دو برابر تیم دوم، قهرمان شد. فصل ۱۹۹۳ آخرین فصلی بود که کانن حامی اصلی ویلیامز بود.
فصل ۱۹۹۴
در فصل ۱۹۹۴ ویلیامز از خودروهای اف‌دبلیو۱۶ و اف‌دبلیو۱۶بی (تطبیق یافته با تغییر قوانین در میانهٔ فصل) استفاده کرد. پس از جدایی کانن، تیم با شرکت راتمنز اینترنشنال قرارداری امضا کرد که تا سال ۱۹۹۷ حامی مالی اصلی تیم باشد.
با بازنشسته شدن پروست در پایان فصل ۱۹۹۳، ویلیامز با آیرتون سنا قرارداد بست. تیم در دو فصل گذشته قهرمان شده‌بود و خودروهای قدرتمندی در اختیار داشت؛ بنابراین سنا پیش از آغاز فصل بخت قهرمانی محسوب می‌شد. قرار بود دیمون هیل نیز رانندهٔ دوم باشد.
تمرینات پیش‌فصل نشان داد که خودروی اف‌دبلیو۱۶ سرعت خوبی دارد؛ ولی راندن آن سخت است. فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی کمک‌های الکترونیکی مانند تعلیق فعال، کنترل چسبندگی و ترمز ضد قفل را تحریم کرد تا ورزش را «انسانی‌تر» کند. بدنهٔ ویلیامز در سال‌های گذشته حول این پیشرفت‌های فناورانه ساخته شده‌بود و با حذف آن‌ها در سال ۱۹۹۴، خودروی ویلیامز به خوبی قابل راندن نبود. سنا چند بار دربارهٔ تناقضاتی که باید برطرف می‌شد، تذکر داده‌بود. روشن بود که پس از تحریم تعلیق فعال و کنترل چسبندگی، خودروی اف‌دبلیو۱۶ توانایی‌های خودروهای پیشین تیم را نداشت. شگفتی پیش‌فصل خودروی بنتون-فورد بود که علی‌رغم قدرت کمتر نسبت به ویلیامز، چابک‌تر از آن بود.
چهار مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی میشائیل شوماخر از تیم بنتون-فورد به پایان رسید. در سه مسابقهٔ نخست، سنا از خط یک آغاز کرد؛ ولی هیچ‌کدام را به پایان نرساند. در جایزه بزرگ سان مارینو که سومین مسابقهٔ فصل بود و در پیست ایمولا برگزار می‌شد، سنا تصادف کرد و کشته شد. دادستان‌های ایتالیایی به اتهام قتل از تیم و فرانک ویلیامز شکایت کردند و پرونده تا سال ۲۰۰۵ در جریان بود. در مسابقهٔ بعدی تنها دیمون هیل در خط شروع قرار گرفت و در همان دور نخست، کناره‌گیری کرد.
در مسابقهٔ بعدی در اسپانیا دیوید کولتارد رانندهٔ آزمایشی ویلیامز، هم‌تیمی هیل شد. در همین مسابقه، هیل نخستین پیروزی فصل را برای ویلیامز کسب کرد. در فرانسه، نایجل منسل جانشین کولتارد شد. پس از اخراج و محروم شدن شوماخر به دلیل زیر پا گذاشتن قوانین در جایزه بزرگ بلژیک، هیل در سه مسابقه پیروز شد و به یک امتیازی شوماخر رسید.
در حالی که سه مسابقه تا پایان فصل مانده بود، منسل از مسابقات کارت بازگشت و جانشین کولتارد شد. منسل برای هر مسابقه تقریباً ۹۰۰ هزار پوند دریافت می‌کرد؛ در حالی که دستمزد هیل در کل فصل ۳۰۰ هزار پوند بود. با این وجود، هیل رانندهٔ اصلی تیم ماند.
در جایزه بزرگ اروپا شوماخر جلوتر از هیل اول شد. در جایزه بزرگ ژاپن هیل پیروز شد و شوماخر دوم شد. به این ترتیب، پیش از مسابقهٔ آخر در آدلاید، شوماخر یک امتیاز جلوتر از هیل بود. در میانهٔ مسابقه، شوماخر کنترل خودروی خود را از دست داد و به دیوار کنار پیست برخورد کرد. پس از بازگشت به پیست، هیل تلاش کرد در پیچ بعدی از او سبقت بگیرد. شوماخر به داخل پیچ متمایل شد و با هیل برخورد کرد. هر دو راننده از ادامهٔ مسابقه بازماندند و شوماخر قهرمان فصل ۱۹۹۴ شد. برخی از جمله پاتریک هد اعتقاد داشتند شوماخر عمداً به هیل برخورد کرده‌است تا او را از مسابقه خارج کند. نایجل منسل آخرین پیروزی حرفه‌ای خود را در این مسابقه به دست آورد. در پایان فصل، ویلیامز برای سومین سال پیاپی قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد.
فصل ۱۹۹۵
در فصل ۱۹۹۵ کولتارد در تیم و در کنار هیل ماند. در مسابقهٔ نخست فصل، شوماخر و کولتارد اول و دوم شدند؛ ولی پس از مسابقه به دلیل استفاده از نوعی سوخت الف که قبلاً نمونهٔ آن برای فدراسیون بین‌المللی فرستاده نشده‌بود، رد صلاحیت شدند. البته پس از فرجام‌خواهی رتبهٔ هر دو بازگردانده شد؛ ولی امتیازات تیم‌های ویلیامز و بنتون برگردانده نشد. هیل در چهار مسابقه پیروز شد که آخرین آن، جایزه بزرگ استرالیا بود. در این مسابقه، هیل دو دور جلوتر از سایر رانندگان از خط پایان گذشت و یکی از مقتدرانه‌ترین پیروزی‌های تاریخ فرمول یک را به دست آورد. تنها پیروزی کولتارد نیز در پرتغال کسب شد.
بنتون که در این فصل از موتور رنو استفاده می‌کرد، توانست روند قهرمانی‌های پیاپی ویلیامز را متوقف کند. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز پس از بنتون در رتبهٔ دوم قرار گرفت. در مسابقهٔ رانندگان نیز هیل پس از شوماخر دوم شد.
فصل ۱۹۹۶
در فصل ۱۹۹۶ ویلیامز سریع‌ترین و اعتمادپذیرترین خودرو یعنی اف‌دبلیو۱۸ را در اختیار داشت. کولتارد از تیم جدا شد و ژاک ویلنوو که در سال ۱۹۹۵ قهرمان کارت شده‌بود، جانشین او شد. پنج مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی ویلیامز به پایان رسید. پس از کناره‌گیری دو خودروی تیم در جایزه بزرگ موناکو و کناره‌گیری هیل در جایزه بزرگ اسپانیا دو مسابقهٔ بعدی با کسب سکوی اول و دوم برای ویلیامز همراه بود. از مجموع ۱۶ جایزه بزرگ فصل ۱۹۹۶ دوازده مسابقه با پیروزی ویلیامز خاتمه یافت که سهم هیل هشت پیروزی و سهم ویلنوو چهار پیروزی بود. در شش مسابقه، رانندگان ویلیامز رتبه‌های ۱ و ۲ را به دست آوردند.
اقتدار ویلیامز در این فصل به اندازه‌ای بود که چند مسابقه پیش از پایان فصل، از نظر ریاضی تنها رانندگان این تیم بخت قهرمانی داشتند و قهرمانی تیم در مسابقهٔ سازندگان قطعی بود. در همان زمان، فرانک ویلیامز اعلام کرد که قرارداد هیل را علی‌رغم قهرمانیش تمدید نخواهد کرد. ایدرین نیوئی تمایل داشت مدیر فنی تیم باشد؛ ولی با وجود پاتریک هد که مؤسس و سهامدار تیم بود، چنین درخواستی اجرایی نبود. بنابراین نیویی از تیم جدا شد تا به مک‌لارن بپیوندد.
موتور مکاکروم (۱۹۹۸)
پس از فصل ۱۹۹۷ با خاتمهٔ همکاری تمام‌وقت رنو با فرمول یک و جدایی ایدرین نیوئی، تیم ویلیامز هرگز نتوانست قدرت پیشین خود در فرمول یک را بازیابد. در این فصل ویلیامز از موتور مکاکروم استفاده کرد که همان موتور قدیمی بازتولید شدهٔ رنو بود. بنابراین خودروی اف‌دبلیو۲۰ هم از نظر آیرودینامیکی و هم از نظر موتور مشابه خودروی سال گذشته بود و برخی عقیده داشتند همان خودروست که بر پایهٔ قوانین ۱۹۹۸ اصلاح شده‌است. شرکت راتمنز تصمیم گرفت برند وینفیلد خود را تبلیغ کند و نام تیم را به وینفیلد ویلیامز تغییر داد. ازاین‌رو رنگ‌آمیزی بدنه از آبی و سفید به قرمز تغییر یافت. ویلیامز هر دو رانندهٔ فصل گذشته‌اش را نگه داشت؛ ولی توفیقی به دست نیاورد. بهترین نتیجهٔ ویلیامز در فصل ۱۹۹۸ دو رتبهٔ سومی ویلنوو در آلمان و مجارستان و رتبهٔ سومی فرنتسن در استرالیا بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان ایستاد. ویلنوو و فرنتسن نیز در مسابقهٔ رانندگان پنجم و هفتم شدند.
موتور سوپرتک (۱۹۹۹)
در فصل ۱۹۹۹ ویلیامز از موتور سوپرتک که نسخهٔ بازسازی شده موتور مکاکروم-رنو بود، استفاده کرد. رالف شوماخر جانشین هم‌وطن خود فرنتسن شد. الکس زاناردی ایتالیایی که قهرمان دو دورهٔ گذشتهٔ کارت شده‌بود نیز به جای ویلنوو به تیم پیوست. رالف شوماخر در سه مسابقه روی سکو ایستاد و در پایان فصل، ششم شد. زاناردی نیز هیچ امتیازی به دست نیاورد. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز رتبهٔ پنجم را کسب کرد که بدترین نتیجهٔ تیم در دههٔ ۱۹۹۰ بود.
شراکت با بی‌ام‌و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵)
در فصل ۱۹۹۸ ویلیامز قراردادی شش‌ساله با ب‌ام‌و برای تأمین موتور امضا کرد. بخشی از قرارداد، ویلیامز را ملزم به استفاده از دست‌کم یک رانندهٔ آلمانی می‌کرد. جذب رالف شوماخر در فصل ۱۹۹۹ نیز به همین منظور انجام شد. در فصل ۱۹۹۹ تیم از خودرویی با موتور بی‌ام‌و به صورت آزمایشی در پیست‌ها استفاده می‌کرد.
در دورهٔ ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ تغییرات اساسی در حامیان مالی تیم رخ داد. راتمنز اینترنشنال توسط بریتیش امریکن توباکو خریداری شد و مالک جدید، تصمیم گرفت قرارداد راتمنز با ویلیامز را تمدید نکند. بی‌ام‌و حامی مالی ویلیامز شد و رنگ خودروهای تیم به آبی و سفید تغییر یافت. حامی مالی دوم تیم، کامپک بود و با مالکیت کامپک، تیم از جایزه بزرگ بریتانیای ۲۰۰۲ از حمایت مالی هیولت پاکارد (اچ‌پی) نیز برخوردار شد. پس از انتقاداتی که به قرارگیری لوگوی اچ‌پی روی بال عقب ابراز شد، از فصل ۲۰۰۳ این لوگو با خط برچسب اچ‌پی جایگزین شد.
با تصویر پاک جدیدی که از ویلیامز ارائه شد، تیم می‌توانست برند ضد تمایل به سیگار به نام نیکیتین و برند ماءالشعیر بادویزر محصول انهایزر-بوش و پارک تفریحی سی ورلد را تبلیغ کند.
فصل ۲۰۰۰
ویلیامز تمایل داشت برای فصل ۲۰۰۰ خوان پابلو مونتویا ی کلمبیایی را به جای زاناردی به خدمت گیرد؛ ولی یک سال از قرارداد مونتویا با تیم چیپ گاناسی مانده‌بود. بنابراین جنسون باتن بریتانیایی هم‌تیمی رالف شوماخر شد. فصل نخست شراکت ویلیامز و بی‌ام‌و با هیچ پیروزی همراه نبود. تنها سه سکو توسط شوماخر به دست آمد و در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان قرار گرفت.
فصل ۲۰۰۱
در فصل ۲۰۰۱ باتن به بنتون-رنو پیوست و مونتویا به تیم افزوده شد. خودروی اف‌دبلیو۲۳ در چهار مسابقه پیروز شد. شوماخر سه پیروزی و مونتویا یک پیروزی به دست آوردند. در چند مسابقه، اف‌دبلیو۲۳ نشان داد که از خودروهای فراری و مک‌لارن سریع‌تر است. ولی فصل ۲۰۰۱ با رتبهٔ سوم برای ویلیامز به پایان رسید.
فصل ۲۰۰۲
ترکیب تیم ویلیامز برای فصل ۲۰۰۲ حفظ شد. این فصل کاملاً تحت سلطهٔ رانندگان فراری یعنی میشائیل شوماخر و روبنس باریکلو بود. شوماخر در همهٔ ۱۷ مسابقه روی سکو رفت و برندهٔ ۱۱ مسابقه شد. تنها پیروزی ویلیامز در مسابقهٔ دوم فصل در جایزه بزرگ مالزی توسط رالف شوماخر به دست آمد. در پایان فصل، مونتویا با وجود این که هیچ پیروزی به دست نیاورد، در رتبهٔ سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. رالف شوماخر نیز چهارم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز پس از فراری در رتبهٔ دوم قرار گرفت.
در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ ایتالیا در پیست مونزا، مونتویا با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۲۴ مسیر ۵٫۷۹۳ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۲۰ ثانیه و ۲۶۴ صدم ثانیه با میانگین سرعت ۲۵۹٫۸۲۷ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع‌ترین دور را که به میزان ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر در ساعت توسط ککه روسبرگ با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۱۰ در پیست سیلورستون در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۸۵ ثبت شده‌بود، شکست.
فصل ۲۰۰۳
فصل ۲۰۰۳ موفق‌ترین سال شراکت ویلیامز و بی‌ام‌و بود. فرانک ویلیامز اطمینان داشت خودروی اف‌دبلیو۲۵ می‌تواند برای قهرمانی رقابت کند. تیم در چهار مسابقه پیروز شد که سهم هر راننده، دو پیروزی بود. مونتویا تا آخرین مسابقه بخت قهرمانی داشت و در نهایت، با ۱۱ امتیاز اختلاف نسبت به میشائیل شوماخر سوم شد. ویلیامز نیز با برتری دو امتیازی نسبت به مک‌لارن، رتبهٔ دوم سازندگان را به دست آورد.
فصل ۲۰۰۴
در آغاز فصل ۲۰۰۴ خبر انتقال مونتویا به مک‌لارن در فصل ۲۰۰۵ اعلام شد. تیم با خودرویی با دماغهٔ مخروطی که به نام «دماغهٔ گراز دریایی» مشهور شده‌بود، آغاز کرد. پس از این که غیر رقابتی بودن این طراحی مشخص شد، در نیمهٔ دوم سال از طراحی رایج‌تری استفاده شد. فراری برای سومین سال پیاپی اقتدار خود را نشان داد و در ۱۵ مسابقه از ۱۸ رقابت، پیروز شد. ویلیامز یک پیروزی توسط مونتویا در آخرین مسابقه یعنی جایزه بزرگ برزیل به دست آورد که آخرین پیروزی ویلیامز تا جایزه بزرگ اسپانیای ۲۰۱۲ بود. اتفاق دیگری که در این فصل افتاد، رد صلاحیت خودروهای ویلیامز و تویوتا در جایزه بزرگ کانادا بود. این خودروها از ترمزهای غیرمجاز استفاده کرده‌بودند. ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند و شش سکو به دست آورد.
فصل ۲۰۰۵
در فصل ۲۰۰۵ شوماخر و مونتویا از تیم جدا شدند و مارک وبر استرالیایی و نیک هایدفلد آلمانی جای آن‌ها را پر کردند. جنسون باتن قرار بود در سال ۲۰۰۵ برای ویلیامز رانندگی کند، ولی به دلیل قوانین فدراسیون بین‌المللی وادار شد در تیم فعلی خود بماند. آنتونیو پیتزونیا رانندهٔ آزمایشی تیم در این فصل بود. باتن نیز قراردادی برای پیوستن به ویلیامز در فصل ۲۰۰۶ امضا کرد.
در طول فصل‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ ماریو تیسن مدیر اجرایی بی‌ام‌و علناً از ناتوانی تیم ویلیامز در ساخت بسته‌ای که بتواند در مسابقهٔ سازندگان رقابت کند یا چند پیروزی در فصل به دست آورد، انتقاد می‌کرد. از سوی دیگر، ویلیامز به بی‌ام‌و اعتراض می‌کرد که موتور خوبی برای تیم تولید نمی‌کند. تلاش ناموفق ویلیامز برای جذب باتن نیز به تیسن ارتباط داده می‌شد. با وجود تصمیم غیرمعمول فرانک ویلیامز که تسلیم خواسته‌های مالی شد و به جای آنتونیو پیتزونیا، نیک هایدفلد را استخدام کرد، اختلاف ویلیامز و بی‌ام‌و در طول فصل ۲۰۰۵ ادامه یافت. با این که طبق قرارداد با ویلیامز، بی‌ام‌و باید موتور تیم را تا سال ۲۰۰۹ تأمین می‌کرد، تخریب علنی رابطهٔ ویلیامز و بی‌ام‌و عاملی برای تصمیم بی‌ام‌و در خرید ساوبر و تغییر عنوان آن تیم شد.
موتور کازوورث (۲۰۰۶)
ویلیامز می‌توانست در فصل ۲۰۰۶ نیز با موتور بی‌ام‌و رقابت کند؛ ولی تصمیم گرفت برای این فصل از موتور وی۸ کازوورث استفاده کند. در فصل ۲۰۰۶ نیکو رزبرگ آلمانی جانشین هایدفلد شد و مارک وبر در تیم ماند. جنسون باتن نیز تصمیم گرفت در تیم خود بماند و مبلغ ۲۴ میلیون پوند برای فسخ قرارداد باتن به ویلیامز پرداخت شد.
هر دو رانندهٔ تیم در مسابقهٔ اول فصل در جایزه بزرگ بحرین، امتیاز گرفتند و نیکو رزبرگ سریع‌ترین دور را ثبت کرد. ولی ادامهٔ فصل برای ویلیامز ناامیدکننده بود. رزبرگ تنها نیمی از مسابقات را به پایان رساند و وبر در ۱۱ مسابقه از ۱۸ مسابقه از خط پایان نگذشت. تیم هیچ سکویی به دست نیاورد که از سال ۱۹۷۷ سابقه نداشت. در پایان فصل نیز با تنها ۱۱ امتیاز در رتبهٔ هشتم سازندگان قرار گرفت.
موتور تویوتا (۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹)
تویوتا به عنوان تأمین‌کننده موتور تیم برای فصل ۲۰۰۷ معرفی شد. الکساندر وورتس که در سال ۲۰۰۶ رانندهٔ آزمایشی ویلیامز بود، جانشین مارک وبر شد. هم‌چنین ای‌تی اند تی حامی مالی عنوان تیم شد. در ۲ فوریه از خودروی اف‌دبلیو۲۹ رونمایی شد. مدتی بعد نیز قرارداد ویلیامز با لنوو برای تأمین ابررایانهٔ تیم منعقد شد.
رزبرگ و وورتس فصل بهتری را برای ویلیامز رقم زدند و در جایزه بزرگ کانادا، وورتس نخستین سکوی ویلیامز را پس از جایزه بزرگ اروپای ۲۰۰۵ کسب کرد. رزبرگ در طول فصل ۲۰ امتیاز به دست آورد و در رتبهٔ نهم مسابقهٔ رانندگان جای گرفت. پس از اعلام بازنشستگی وورتس، ناکاجیما که رانندهٔ آزمایشی تیم بود، در مسابقهٔ آخر در برزیل شرکت کرد. ویلیامز در رتبهٔ چهارم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت.
نیکو رزبرگ و کازوکی ناکاجیما رانندگان تیم در فصل ۲۰۰۸ معرفی شدند. طی مراحل آزمایشی زمستان، ویلیامز سی‌امین سال تأسیس خود را جشن گرفت. فصل ۲۰۰۸ با موفقیت‌ها و ناکامی‌هایی برای ویلیامز همراه بود. رزبرگ دو سکو در اتریش و سنگاپور به دست آورد؛ ولی تیم در پیست‌هایی با پیچ‌های سرعت بالا مشکل داشت و فصل را با رتبهٔ هشتم به پایان رساند. رزبرگ اعلام کرد در صورتی که تیم در آیندهٔ نزدیک رقابتی‌تر نباشد، به دنبال راندن در تیم دیگری خواهد بود.
فرانک ویلیامز اعتراف کرد از جدا شدن از بی‌ام‌و متأسف است. شایعاتی پیرامون آیندهٔ تویوتا در فرمول یک رواج یافت که دلیل آن، کسب تنها یک سکوی دومی توسط موتور تویوتا برای تیمی با بودجهٔ زیاد بود. در دسامبر ۲۰۰۸ و پس از اعلام کناره‌گیری هوندا از فرمول یک، ویلیامز اعلام کرد در مسابقات خواهد ماند.
در فصل ۲۰۰۹ هر دو راننده در تیم ماندند؛ ولی هیچ سکویی به دست نیاوردند. ناکاجیما فصل را بدون امتیاز به پایان رساند و رزبرگ هفتم شد. پیش از جایزه بزرگ برزیل، ویلیامز اعلام کرد به شراکت سه سالهٔ خود با تویوتا خاتمه می‌دهد و به دنبال تأمین کنندهٔ جدیدی برای موتور خود در فصل ۲۰۱۰ خواهد بود.
بازگشت به موتور کازوورث (۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)
پس از فسخ قرارداد تویوتا، ویلیامز اعلام کرد از فصل ۲۰۱۰ وارد شراکتی بلندمدت با کازوورث می‌شود و از نسخهٔ به‌روز شدهٔ موتور وی۸ که در فصل ۲۰۰۶ استفاده کرده بود، بهره خواهد گرفت. روبنس باریکلو و نیکو هالکنبرگ به تیم پیوستند و والتری بوتاس جانشین هالکنبرگ به عنوان رانندهٔ آزمایشی تیم شد.
در جایزه بزرگ برزیل، هالکنبرگ نخستین خط یک تیم را پس از پنج سال کسب کرد. در فصل ۲۰۱۱ پاستور مالدونادو ی ونزوئلایی جانشین هالکنبرگ شد. با ترکیب باریکلو و مالدونادو نخستین بار از فصل ۱۹۸۱ بود که ویلیامز هیچ رانندهٔ اروپایی در ترکیب ابتدای فصل خود نداشت. ویلیامز یکی از بدترین فصل‌های خود را تجربه کرد و بهترین نتیجه‌اش دو رتبهٔ نهمی باریکلو و یک رتبهٔ دهمی مالدونادو بود.
بازگشت به موتور رنو (۲۰۱۲ و ۲۰۱۳)
در ۴ ژوئن ۲۰۱۱ ویلیامز اعلام کرد از فصل ۲۰۱۲ دوباره با رنو برای تأمین موتور تیم همکاری خواهد کرد. در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ ماندن مالدونادو در تیم برای فصل بعد تأیید شد. در ژانویهٔ ۲۰۱۲ برونو سنا به عنوان رانندهٔ دوم تیم معرفی شد و دوران باریکلو در فرمول یک خاتمه یافت.
پیش از آغاز فصل ۲۰۱۲ پاتریک هد از ویلیامز جدا شد و به یکی دیگر از زیرمجموعه‌های هلدینگ جایزه بزرگ ویلیامز به نام ویلیامز هایبرید پاور پیوست. همچنین همکاری تیم با ای‌تی اند تی با توافق دوجانبه پایان یافت. در جایزه بزرگ اسپانیا، پاستور مالدونادو نخستین پیروزی خود در فرمول یک و نخستین پیروزی ویلیامز از جایزه بزرگ برزیل ۲۰۰۴ را کسب کرد. حدود ۹۰ دقیقه پس از جشن پیروزی، گاراژ تیم ویلیامز آتش گرفت و خودروی اف۳۴ برونو سنا آسیب دید. فصل با رتبهٔ هشتم برای ویلیامز به پایان رسید.
در مارس ۲۰۱۳ کلر ویلیامز (دختر فرانک ویلیامز) به عنوان معاون تیم ویلیامز منصوب شد. مالدونادو برای فصل ۲۰۱۳ در تیم ماند و والتری بوتاس به رانندهٔ اصلی تیم ارتقا یافت. ویلیامز فصل خوبی را پشت سر نگذاشت و تنها پنج امتیاز از دو رتبهٔ هشتم و دهم کسب کرد.
موتور مرسدس (۲۰۱۴ تاکنون)
در مهٔ ۲۰۱۳ ویلیامز قراردادی بلندمدت با مرسدس برای تأمین موتور تیم امضا کرد تا مرسدس از آغاز فصل ۲۰۱۴ موتور وی۶ توربوی ۱٫۶ لیتری برای تیم فراهم کند. بوتاس در تیم ماند و فلیپه ماسا جایگزین مالدونادو شد. برند شراب مارتینی در قراردادی چندساله حامی مالی جدید تیم شد. بر پایهٔ بخشی از قرارداد، نام تیم به تیم مسابقهٔ ویلیامز مارتینی تغییر یافت. البته در بحرین، روسیه و ابوظبی به دلیل محدودیت تبلیغ الکل، تیم با نام تیم مسابقهٔ ویلیامز خوانده می‌شود.