cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آلومینیوم هیدرید سدیم
ذخیره سازی هیدروژن
(2) Na3AlH6 → 3 NaH + Al + 3/2 H2
هیدرید های فلزی پیچیده با فرمول عمومی ABH4 که A=Alkali metal و B  عناصر گروه سوم مانند AL-B -Ga  می باشند بررسی های دقیق تر با استفاده از تجزیه و تحلیل توسط TGA-DSC-XRD  نشان میدهد که هیدروژن طی چند مرحله آزاد میشود. واکنش (1) در دمایی حدوداً بین 210 تا 220 درجه سانتی گراد اتفاق می افتد و واکنش (2) در دمایی حدود 250 درجه سانتی گراد رخ می دهد و مقادیر فشار در دو واکنش بالا به ترتیب 15.4 و 2.1 می باشد. برگشت ناپذیری این واکنش, ناپایداری هیدرید و سینتیک کند واجذب به این معنا است که این ماده بعنوان یک ماده ذخیره ساز امیدوار کننده به حساب نمی‌آید و در اواسط دهه1990 هنگامی که بوگدانوویچ و همکارانش اثر قابل توجهی از افزودنی TiCL3 مشاهده کردند شکافی در این حوزه به وجود آمد. پس از این کار مقدماتی, بسیاری دیگر از آلایشگر های مؤثر از قبیل ScCL3 - CeCL3 معرفی شد.
جستارهای وابسته
هیدرید فلزی پیچیده
مهدی نوری (روحانی)
مهدی نوری از مبارزان جنبش مشروطه و روحانی شیعه ایرانی بود. او فرزند ارشد مجتهد طراز اول تهران، شیخ فضل الله نوری و پدر کیانوری بود. او در منطقه نور مازندران به دنیا آمد و در تهران به قتل رسید.
قتل
نکتهٔ مورد تأمل دیگر در گزارش مورخان آن است که گزارش‌گران به‌طور کلی از مخالفان سرسخت شیخ بوده و چه بسا نگارش تاریخ را فرصتی برای تصفیه حساب شخصی و خطی خویش با شیخ انگاشته‌اند. توجه به این نکته نیز دیوار بی‌اعتمادی را بین خواننده و آن‌ها ضخیم‌تر ساخته و پژوهش‌گران را وامی‌دارد که برای درک «واقعیّت» ماجرا به جست‌وجوی اسناد و مدارک دست اول تاریخی برخیزند. برای نمونه، می‌توان به «ناظم الاسلام کرمانی» اشاره کرد که شیخ فضل‌الله نوری او را به علت درج مقالات کفرآمیز در روزنامهٔ «کوکب دری» تکفیر کرده و کرمانی نیز از این امر بسیار ناراحت بود.
صاحب، ناشر و نویسنده روزنامه کوکب دری ناظم‌الاسلام کرمانی و مدعی در قتل شیخ فضل‌الله نوری، خانواده و همراهانش در سال اول شماره ۱۳ روزنامه کوکب دری در حمله به شیخ فضل‌الله نوری می‌نویسد: «شما مردم نادان چرا این قدر اعتقاد به این اشخاص دارید که در هزار و سیصد سال قبل به یزید بن معاویه یاغی شد، (یزید) قشون فرستاد، خود و همراهانش را کشتند. حالا این مردم روضه خوانی می‌نمایند، خرج می‌دهند و مال خود را بی جهت تفریط می‌نمایند، یک جماعتی به خاک کربلا اعتقاد دارند، این خاک چه مزیت و برتری با خاکهای دیگر دارد.»
انجمن کوشندگان مشروطه‌خواه
ملک‌زاده می‌گوید: شیخ مهدی فرزند شیخ فضل‌الله نوری، به مشروطه خواهان پیوست، با پدر به مخالفت برخاست، عضو انجمن مخفی کوشندگان مشروطه‌خواه شد، روز توپ بستن مجلس، پیشاپیش گروهی به یاری مجلس شتافت، مدتی در باغشاه در بند بود، بار دیگر به کوشندگان پیوست. رسول‌زاده در یادداشت‌های خود می‌نویسد:... جوان است… مشروطه‌پرست است… پس از بمباران مجلس پانزده روز در باغشاه زیر غل و زنجیر بوده و سرانجام با وساطت پدرش (شیخ فضل‌الله نوری) از تهران تبعید شده بوده‌است.
نورالدین کیانوری، فرزند شیخ مهدی، در خاطرات خود و هنگام گفتگو از خانواده، گفته‌های ناظم الاسلام دربارهٔ شیخ مهدی را نقل می‌کند. کیانوری دربارهٔ شیخ مهدی می‌گوید: «او چند روز پیش از بازداشت شیخ به او گفته بوده که در محافل مشروطه‌خواهان چنین نقشه‌ای برای شیخ مطرح است و به او پیشنهاد کرده بود که به قم برود تا اوضاع کمی آرام شود» (کیانوری، نورالدین، خاطرات نورالدین کیانوری. صص ۳۶–۳۵)
ملک‌زاده همچنین می‌گوید: «میرزا محمد نجات برای نگارنده نقل کرد که همان موقعی که شیخ را اعدام کردند من به عمارت تخت مرمر رفتم و شیخ مهدی را دیدم زیر درخت چناری نشسته و گریه می‌کند.»
اقدامات
ناظم‌الاسلام کرمانی درکتابش تاریخ بیداری ایرانیان به فعالیت‌های او این گونه اشاره می‌کند
غارت کتابخانه خاندان نوری
حسین محدث نوری و خاندان نوری دارای کتابخانه و مرکز اسناد جامع معتبر و بی‌نظیری که در ایران و خاور میانه نظیر آن در کمیّت و کیفیّت یافت نمی‌شد. محدث نوری تلاش‌های زیادی جهت پیدا کردن آثار قدیمی شیعه و حفظ آن‌ها از آسیب نابودی داشته و این امر در برخی از نامه‌نگاری‌های وی با علمای شیعی کاملاً واضح است. آن کتاب‌خانه شامل هزاران جلد کتاب نفیس و نسخه‌های خطی ارزشمند و گران‌بها و کم‌نظیر یا منحصر به فرد بود. حسین محدث نوری فهرست کتابخانه بی‌نظیر خویش که به ترتیب الفبایی نوشته شده و در مقدمه‌اش به تفصیل در خصوص کتاب و نویسندگی سخن گفته‌است. پس از مرگ حسین محدث نوری شیخ فضل‌الله نوری وارث، صاحب و محافظ کتابخانه و مرکز اسناد بود. پس از مسمومیت حسین محدث نوری، قتل شیخ فضل‌الله نوری و شیخ مهدی پسر فضل‌الله نوری کتابخانه به کلی پراکنده یا به غارت رفت. در میان اسناد و کتاب‌ها نسخه اصلی خطی:
شایعهٔ دست‌زدن به هنگام مرگ شیخ فضل‌الله
گفته می‌شود که شیخ مهدی نوری در زمان به دار آویختن پدرش، شیخ فضل‌الله، کف می‌زد. اما به گفتهٔ مخالفان این ادعا توسط سرهنگ ساواک نظام نوابی و فرخ‌دین پارسا (هردو جزو دستگیر کنندگان و مراقبان در زمان محاکمه مخفی و از مجریان اجرای حکم اعدام شیخ فضل‌الله نوری) اولین بار پنجاه سال بعد از زمان به دار آویختن شیخ فضل‌الله در خرداد ۱۳۴۲ مطرح شده‌است و به همان صورت پخش و تکرار شده.
به گفتهٔ موسی نجفی «شیخ زمانی که آقای لنکرانی ۱۶–۱۵ سال داشت به دار آویخته شد آقای شیخ حسن لنکرانی در جریان‌های نهضت مشروطه قرار داشت و در صحنه اعدام حضور داشته‌است. «من از ایشان سؤال کردم آیا مهدی نوری فرزند شیخ‌فضل‌الله نوری و پدر نورالدین کیانوری رئیس حزب. در زمان اعدام شیخ فضل‌الله نوری دست زد و گفت نه، مشروطه خواهان چون از شیخ فضل‌الله نوری متنفر بودند در پایتخت هو انداختند.»
محمدعلی کاتوزیان نیز در این باره می‌گوید: «از وی چند فرزند باقی‌مانده که هادی، ضیاءالدین و مهدی از آنانند. کیانوری، تندرکیا (بهلول) و سید حسین نصر از نوادگان وی‌اند. پیرامون مهدی نسبت‌های بسیار شایع است ولی طبق گزارشی، وی نه تنها با اعدام پدر موافق نبوده که مخالف آن نیز بوده‌است.»
خانواده
او فرزند شیخ فضل‌الله نوری و سکینه نوری (دختر محدث نوری)
نوهٔ (پدری) عباس کجوری نوری پیش‌نماز و آسیه مجتهد نوری (خواهر بزرگتر محدث نوری) و نوهٔ (مادری) محدث نوری و دختر شیخ عبدالرحیم بروجردی بود.
اسامی همسران: زهرا سلطانی نوری (فرزند میرزا محمد حسن سلطانی نوری (معروف به محمد حسن معین) نوهٔ کاظم سلطان نوری) و شوکت متین دفتری.
فرزندان: نورالدین کیانوری (استاد دانشگاه تهران و آکادمی معماری برلین)، اختر کیانوری (استاد دانشکده پزشکی دانشگاه لایپزیگ )، ربابه کیانوری، ابولقاسم کیا، محمد علی کیا رئیس شعبه مرکزی بانک ملی و محمود کیانوری (معاونت علمی دانشگاه جنگ و همراه محمود افشارطوس از بنیاد گذاران "افسران ملی") می‌باشند.
خواهرانش (در کنار اسم خانوادگی همسرانشان): زینب الشریعه (صالح-بهبهانی)، انیس الشریعه (مرضیه) (آشتیانی)، احترام الشریعه (شهمنش اراکی)، بدیع الزمان (آشتیانی)، منیره (بهزادی).
برادرانش: ضیاالدین کیا، هادی نوری، جلال‌الدین کیا.
استادان
حسین محدث نوری (پدربزرگ) ،عبدالرحیم بروجردی، شیخ فضل‌الله نوری (پدر)، میرزا هادی نوری، میرزا علی نوری، میرزا حسن نوری، میرزا قاسم نوری.
دم‌جنبانک لیمویی
دم‌جنبانک لیمویی نام یک گونه از سرده دم‌جنبانک است.
میشائل گلوس
میشائل گلوس (Michael Glos؛ زادهٔ December 14, 1944) یک سیاست‌مدار و آسیابان اهل آلمان است.
لندر، کالیفرنیا
لندر (به انگلیسی: Landers) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سن برناردینو، کالیفرنیا واقع شده‌است. لندر ۲٬۹۸۲ نفر جمعیت دارد و ۹۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
۲-آنتراکینون‌سولفونات سدیم
۲- آنتراکینون‌سولفونات سدیم یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۸۵۵۱ است.
زلفانه
زلفانه یک شهرداری در الجزایر است که در ناحیه زلفانه واقع شده‌است. زلفانه ۱۰٬۱۶۱ نفر جمعیت دارد و ۳۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خانه کازرونیان
منزل کازرونیان مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، محله گود عربان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لهستان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶
لهستان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ که در شهر مونترال کانادا برگزار شد، کاروان لهستان با ۲۰۷ ورزشکار در این رقابت‌ها شرکت کرد و موفق به کسب ۲۶ مدال (۷ طلا، ۶ نقره، ۱۳ برنز) شد. در جدول رتبه‌بندی توزیع مدال‌ها، لهستان در ردهٔ ۶ مسابقات قرار گرفت.
حاجی‌آباد (خرم‌آباد)
حاجی‌آباد روستایی از توابع بخش بیرانوند شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.ساکنان آن مردمانی سخت کوش از طایفه سلاحورزی و از نوادگان خوانین والي لرستان می باشند. شغل اصلی آنها کشاورزی و دامداری است..
جمعیت
این روستا در دهستان بیرانوند جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۰ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
کیت دی‌کامیلو
کیت دی کامیلو (زاده ۲۵ مارس ۱۹۶۴ در فیلادلفیا) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است که اکثر آثارش از جمله ببر خیزان جوایز متعددی را کسب کرده‌ است. از سومین نوول دی کامیلو یعنی افسانه دسپراکس، انیمیشنی به همین نام (با صداپیشگی اما واتسون بازیگر نقش هرمیون گرنجر در سری فیلم‌های هری پاتر) ساخته‌ شده‌ است.
کرباس سرای سفلی
کرباس سرای سفلی، روستایی از توابع بخش رحیم‌آباد شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان رحیم آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۹ نفر (۹۵خانوار) بوده‌است.
کدوی کالیفرنیا
کدوی کالیفرنیا نام یک گونه از سرده کدو است.
فریدون ولایی
فریدون ولایی(متولد ۱۳۵۱ مراغه)، نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر است.
زندگی‌نامه
فريدون ولايي در ششم تيرماه 1351 ش در خانواده‌ يي ساده زيست در شهرستان مراغه به دنيا آمد. دوران تحصيلاتِ خود را در رشته‌ي علوم انساني به پايان بُرد. امّا از آنجا كه عاشق هنر ـ به ويژه تئاتر- بود، ادامه‌ي تحصيلات را نزدِ خود ادامه داد. آشنايي وي با دوستداران و بزرگان اين هنر ، باعث شد كه با عزمي راسخ در اين وادي گام برداشته و از سال 1368 وارد انجمن نمایش شهرستان مراغه گردد. پس از چندی فعالیت دیگر باره از راه ادامه‌ی تحصیلات بر دانش خود افزود و در رشته‌ی کارگردانی نمایش مقطع کارشناسی و رشته‌ی ادبیات نمایشی مقطع کارشناسی ارشد از دانشکده هنر و معماری دانشگاه واحد تهران مرکز فارغ‌التحصیل گرديد.
وي، نویسنده و كارگردان تئاتر ایرانی است كه از سال 1368 فعالیت تئاتری خود را در انجمن هنرهای نمایشی با نمایشنامه‌نویسی آغاز كرده و پس از آن در كنار نویسندگی به كارگردانی تئاتر نیز روی آورده است. وی نویسندگی بیش از 30 نمایشنامه‌ی اجرا شده در شهرهای مختلف كشور و نیز كارگردانی بیش از 20 نمایش را در كارنامه‌ی كاری خود دارد. نویسندگی و كارگردانی نمایش‌های اجرا شده در هشت دوره‌ی سوگواره‌ی خورشید، حضور در بیش از 15دوره جشنواره‌ی تئاتر استانی، 7 دوره جشنواره‌ی منطقه‌یی، 7 دوره جشنواره‌ی سراسری و سه دوره جشنواره بین المللی تئاتر فجر، سفر به سه کشور اروپای شرقی جهت اجرای نمایش و دریافت بیش از 50 جایزه‌ی معتبر از جشنواره‌ی متنوع تئاتری از جمله فعالیت‌های شاخص وی محسوب می‌شود.
آثار
حاصلِ تلاشِ چندين ساله‌ي فریدون لایی ، خلق آثاري چند در حیطه‌ی نمايش بوده كه اكثرِ آنها در جشنواره‌هاي معتبر محلّي ، استاني ، برون استاني و ملّي و بین المللی صاحب حرف و رتبه بوده‌اند. ايشان نويسندگي و كارگردانيِ بيش از سي نمايش را به عهده داشته‌اند كه به پاره‌يي از آن‌ها همراه با ديگر فعاليت‌هاي هنري كه از آن جمله است؛ تحقيق و پژوهش در زمينه‌ي ‌تئاتر، فیلمنامه‌نویسی و فیلمسازی و گرافيك رايانه‌يي، اشاره مي‌شود:
الف ) نمايش :
1-       نگارش نمايشنامه‌ي «پي آواز حقيقت» به كارگرداني كريم شجاعي، مراغه، تالار صوفي، 1372.
2-       نگارش نمايشنامه‌ي «نارخو» به كارگرداني محمدحسين اميني، تبريز، تالار مدني، 1372.
3-    نگارش نمایشنامه«سرود عروسكی كه در باد می‌رقصد» به كارگردانی«محمدحسین امینی»؛ تبریز، تالار شهید مدنی؛ 1373.
4-       نگارش نمایشنامه«غزل آخرين انزوا» به كارگردانی«جلال قصاب‌دادی»؛ تبریز، تالار شهید مدنی؛ 1374.
5-       نگارش نمایشنامه«فهم فراموشی» به كارگردانی«كریم شجاعی»؛ تبریز، تالار شهید مدنی؛ 1374.
6-    نگارش، كارگردانی و طراحی صحنه در نمایش«یه سينه‌ريز، یه ستاره، یه سلام»؛ مراغه، تالار صوفی؛ تبريز، تالار معلم، ياسوج، 1376.
7-       نگارش، كارگرداني و طراحي صحنه‌ي نمايش «پرپريشان و خونين« ، بناب، تالار معلم، 1376.
8-       نگارش نمایشنامه‌نویس«ققنوس سربی» به كارگردانی«هادی افتخارزاده»؛ مراغه، تالار صوفی؛ 1377.
9-       كارگردانی نمایش«اژدهاك»نوشته‌ی «بهرام بیضایی»؛ مراغه، تالار صوفی؛ 1377.
11-    نگارش، كارگردانی و طراحی صحنه در نمایش«آوازهای پریشان»؛ مراغه، تالار صوفی؛ 1378.
12-   نگارش، كارگرداني و طراحي‌صحنه‌ي نمايش «باران باير» ، مراغه، تالار صوفي، تبريز، تالار مدني و تالار حوزه‌ي هنري، 1378.
13-    نگارش، كارگرداني و طراحي‌صحنه‌ي نمايش «سبونامه‌ي رويايي روشن» ، تهران، سالن شماره‌ي2 تئاتر شهر، 1379.
14-   نگارش نمايشنامه‌ي «آب تني ماهي يك عمر طول مي كشد» به كارگرداني بهنام صدقيان، مراغه، تالار صوفي، 1379.
15-   نگارش، كارگردانی و طراحی صحنه در نمایش«یادداشتی ساده از واپسین خنده‌های بانو هما»؛ مراغه، تالار صوفی؛  تبريز، تالار شهيد مدني، 1379.
16-     نگارش و كارگردانی نمایش«تبارآتش»؛ تبريز، تالار اقبال آذر، اراك، تالار آينه، مراغه، تالار صوفی؛ 1380و1381.
17-   نگارش، كارگرداني و طراحي‌صحنه‌ي نمايش «ترانه‌هاي تلخ تارا» ، تبريز، تالار حوزه‌ي هنري،مراغه، تالار صوفي،1380.
18-   نگارش، كارگردانی و طراحی صحنه‌ي نمایش«كشته‌ی مهر»؛ تبریز، تالار اقبال آذر؛ مراغه تالار صوفي، يزد خانه‌ي تئاتر، 1381 و 1382.
19-   نگارش نمایشنامه‌ي«پايكوبي»؛ به كارگرداني بهزاد سياه، تبریز، تالار دانشگاه تبريز؛  1381.
20-   نگارش، كارگردانی و طراحی صحنه‌ي نمایش«مرگ رنگ»؛ مراغه تالار صوفي، 1381.
21-   نگارش نمایشنامه‌ي«روز سرخ»؛ به كارگرداني هادي افتخارزاده، تبریز، تالار قبه‌زرين؛  1382.
22-   نگارش نمایشنامه‌ي«دست‌افشاني»؛ به كارگرداني جواد قامتي، تبریز، تالار قبه‌زرين؛ 1382.
23-   نگارش نمایش‌نامه‌ي«گزارش تن»؛ به كارگرداني علي پيروزنيا، اروميه، تالار مجتمع فرهنگي هنري؛ 1382.
25-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «پخش زنده» تبريز، تالار دكتر مبين، 1382.
27-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمایش‌نامه‌ي «ويروس»، تهران، تالار سنگلج، 1383.
28-  نگارش نمایش‌نامه‌ي «بايسيكلران» به كارگرداني محسن عبدلي، تبريز، مجتمع فرهنگي هنري، مريوان، جشنواره‌ي خياباني، تهران، جشنواره‌ي فجر، 1383.
29-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «خورشيد شام»، مراغه، تالار صوفي، 1383.
30-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «قافله‌ي اشك»، مراغه، تالار صوفي، 1384.
31-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «از آل اشك»، مراغه، تالار صوفي، 1386.
32-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «تا بديدم روي تو»، مراغه، تالار صوفي، 1387.
33-    حضور در چهارمين دوره‌ي چهارفصل تئاتر ايران با نمايشنامه‌ي «با مسيح مي‌گريم»، تهران، 1387.
34-   نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «دختران سفيد»، تبريز، خانه‌ي تئاتر، مراغه، تالار صوفي، 1387و1388
36-   كارگرداني و طراحي صحنه‌ي نمايش «آناليز» نوشته‌ي عدالت فرزانه، زنجان، مجتمع فرهنگي و هنري امام(ره)، 1388
37-    حضور در پنجمين دوره‌ي چهارفصل تئاتر ايران با نمايشنامه‌ي «آوازي نرم براي جهان»، تهران، 1388.
38-    حضور در هفتمين دوره‌ي چهارفصل تئاتر ايران با نمايشنامه‌ي «كوراوغلو»، تهران، 1389.
40-   حضور در نهمين دوره‌ي چهارفصل تئاتر ايران با نمايشنامه‌ي «هروقت عطسه مي‌كني، جلوي دهنتو بگير»، تهران، 1389.
41-  نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «پايكوبي در بلندي»، مراغه، تالار صوفي، 1389. (حضور در نخستین جشنواره‌ی سراسری تئاتر صاحبدلان)
42-    نگارش،‌ طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «همنوا با نواي ني»، مراغه، تالار صوفي، 1389.
43-     نگارش و كارگرداني نمايش «شبیه خورشید به وقت نیزه»، مراغه، تالار صوفي، 1390.
44- نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «آوازي نرم براي جهان»، مراغه، تالار صوفي، زنجان، مجتع فرهنگی و هنری امام خمینی(ره)، تهران، تئاتر مولوی،1390. (حضور در سی‌امین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر)
45- نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «گزارش به بالا»، تبریز، سالن استاد مقبلی مجتمع فرهنگی و هنری تبریز، مراغه، تالار صوفی، 1391. (حضور در جشنواره‌ی استانی و منطقه‌ای تئاتر سوره ماه)
46- نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، تهران، تالار سایه‌ی مجموعه‌ی تئاتر شهر، 1391. (حضوردر سی‌ویکمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر)
47- نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «گزارش به بالا»، تهران، کارگاه نمایش مجموعه‌ی تئاترشهر، 1392. (حضور در سومین جشنواره‌ی سراسری تئاتر صاحبدلان)
48- نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «دایره»، تبریز، سالن استاد صادقی تئاتر شهر تبریز، 1393. (حضور در بیست و ششمین جشنواره‌ی تئاتر استان آذربایجانشرقی)
49- نگارش نمايشنامه‌ی «ترانه‌های تلخ تارا»، به کارگردانی علی فتوحی، تبریز، سالن استاد صادقی تئاترشهر تبریز، 1393. (حضور در بیست و ششمین جشنواره‌ی تئاتر استان آذربایجانشرقی و اجرای عمومی در تیرماه 1393 در سالن استاد صادقی تئاترشهر تبریز)
50-  نگارش نمايشنامه‌ی «ماسک»، به کارگردانی سعید علمی، تبریز، سالن استاد صادقی تئاترشهر تبریز، 1393. (حضور در بیست و ششمین جشنواره‌ی تئاتر استان آذربایجانشرقی)
51-  نگارش، طراحي صحنه و كارگرداني نمايش «توتم»، اردبيل، سالن بيضاء اردبيل، 1393. (حضور در بیست و سومين جشنواره‌ي منطقه‌اي ماه)
52- نگارش نمايشنامه‌ی «ترانه‌های تلخ تارا»، به کارگردانی علی فتوحی، بندرعباس، 1393. (حضور در جشنواره‌ی تئاتر منطقه‌ای فجر)
53- نگارش نمايشنامه‌ی «ترانه‌های تلخ تارا»، به کارگردانی علی فتوحی، تهران، 1393. (حضور در جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر)
54- نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، مینسک ـ بلاروس، تالار BSU، (2015) 1394. (حضوردر دوازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کوفار بلاروس)
زبان آزادی
زبان آزادی یکی از روزنامه‌های ایران در زمان قاجار بود که در سال ۱۲۹۵ خورشیدی توسط میرزا جوادخان آشتیانی (معاون‌السلطنه) بنیان‌گذاری شد.
فریدون ولایی
آثار
55- نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، تبریز، سالن استاد صادقی تئاتر شهر تبریز، 1394. (حضوردر بخش فجر استانی سی‌وچهارمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر)
56- نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، ترابزون ـ بلاروس، تالار Haluk، (2016) 1394. (حضوردر هفدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کارادنیز ترکیه)
57- نگارش و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، تبریز، سالن اصلی تئاترشهر تبریز، 1395. (اجرای عمومی)
58- نگارش و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، مراغه، تالار صوفی مراغه، 1395. (اجرای عمومی)
59- نگارش نمايشنامه‌ی «دایرگی»، به کارگردانی کریم علیخواه، ارومیه، 1395. (حضور در جشنواره‌ی تئاتر استان آذربایجانشرقی و اجرای عمومی)
60-  نگارش، طراحی صحنه و کارگردانی نمایش «سایه‌ها و باد»، بلگراد ـ صربستان، تئاتر Slavija، (2017) 1395. (حضوردر شانزدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر اسلاوياي كشور صربستان)
61- نگارش و کارگردانی نمایش «تیراختور»، مراغه، تالار صوفی مراغه، 1397. (اجرای عمومی)
62- نگارش و کارگردانی نمایش «کر»، تهران، سالن سایه مجموعه تئاتر شهر، ۱۳۹۸، (اجرای عمومی)
1- نگارش «روزگار» / فيلم داستاني / نوشته‌ي فريدون ولايي / كارگردان : احد عبادي / سال توليد : 1383 / تهيه كننده : انجمن سينماي جوان اروميه
2-  نگارش «بهشت عشاير» / سريال مستند داستاني / كارگردان : احد عبادي / تهيه كننده : صدا و سیمای مرکز آذربايجانغربي / پخش در سال 85
5- نگارش فیلمنامه‌ی «زمان از دست رفته»/ فيلم داستانی/ ساخته‌ی: احد عبادی/ تهيه كننده صدا و سیمای مرکز آذربایجانغربی/ 1394.
6-  نگارش فیلمنامه‌ی «غزال»/ فیلم داستانی/
پ )پژوهش :
1-  یک آیین، یک نمایش ناشناخته (الله الله حسين وينه در مراغه / تحقیق و تألیف فريدون ولايي / شرکت در دومين سمينار بين‌المللي تئاتر آیینی سنتی کشور/ تهران، سال 1388.
2-  بررسي تطبيقي تئاتر فضاي باز و تئاتر خياباني
3-  ناشناخته آييني نمايشي در مراغه/ تحقيق و تأليف فريدون ولايي/ شركت در دومين سمينار «نمايش و دين»/ تهران، 1389.
6-  استفاده از بن­مایه­ی نمایش­های ایرانی در تولید تئاتر ملی/ پایان­نامه­ی کارشناسی/ 1390
7-   نگاهي به يك آيين نمايشي ناشناخته در مراغه/ تحقيق و تأليف فريدون ولايي/ شركت در همايش سراسري علمي-پژوهشي مراغه در گذر زمان/ مراغه،1390.
8-  بازشناخت آیین نمایشی چومچه‌گلین/ تحقیق و تألیف فریدون ولایی/ شرکت در چهارمین سمینار بین‌المللی تئاتر آیینی سنتی کشور/ تهران، سال 1392.
9-  چاپ مقاله‌ي نگاهي به يك آيين نمايشي ناشناخته در مراغه در كتاب مجموعه‌ي مقالات همایش سراسری علمی- پژوهشی مراغه در گذر زمان/ انتشارات مکتب اسنوند/مراغه، 1393.
11- پنهان­ نگاری ساختار درام معاصر در چالش مخاطب و ماندگاری اثر/ پایان­ نامه­ ی کارشناسی ارشد/ 1395
ت ) كتاب‌ها :
1-  بانگِ دراي/ دو نمايشنامه / فريدون ولايي / ناشر : نويسنده با همكاريِ انجمن نمايش تبريز / چاپ اول / تبريز / 1382.
2-   ترانه هاي تلخ تارا / مجموعه‌ي نمايشنامه/ فريدون ولايي و ديگران / ناشر : كمانه / چاپ اول/ تبريز/ 1389.
3-  آوازي نرم براي جهان/ ناشر: مركز هنرهاي نمايشي/ انتشارات نمايش/ در نوبت چاپ
4-  نغمه‌هاي فسونگر يك گوينده‌ي چالاك/ ناشر: مركز هنرهاي نمايشي/ انتشارات نمايش/تهران/ 1394.
6-  سرباز ته صف / نشر شاهد/ تهران/ ۱۳۹۷
ث ) گرافيك :
1-   طراحي بيش از 50 عنوان پوستر در عناوين و موضوعات مختلف
طراحي بيش از 20 عنوان جلد كتاب در عناوين مختلف
جوایز
1-   دريافت جايزه‌ي بهترين متن نمايشي از پنجمين جشنواره‌ي تئاتر آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي نارخو- 1372
3-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از ششمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «سرود عروسكي كه در باد مي‌رقصد» - 1373
4-   دريافت جايزه‌ي بهترين نورپردازي از پنجمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «برسات» - 1374
5-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول نويسندگي از مسابقه‌ي سراسري نمايشنامه‌نويسي حوزه‌ي هنري براي نمايشنامه‌ي «پرپريشان و خونين» - 1375
6-  دريافت جايزه‌ي بهترين متن نمايشي از هفتمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «يه ‌سينه‌ريز، يه ستاره، يه سلام» - 1376
8-  دريافت جايزه‌ي بهترين طراحي صحنه از هفتمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايش «يه ‌سينه‌ريز، يه ستاره، يه سلام» - 1376
9-  دريافت جايزه‌ي بهترين متن نمايشي از هفتمين جشنواره‌ي سراسري تئاتر سوره – ياسوج براي نمايشنامه‌ي «يه ‌سينه‌ريز، يه ستاره، يه سلام» - 1377
10-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم كارگرداني از هفتمين جشنواره‌ي سراسري تئاتر سوره – ياسوج  براي نمايش «يه ‌سينه‌ريز، يه ستاره، يه سلام»- 1377
11-  دريافت جايزه‌ي ويژه‌ي كارگرداني از نهمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «آژدهاك» از طرف مؤسسه‌ي خصوصي نشردانشجو- 1377
12-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از دهمين جشنواره‌ي استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «معركه‌ي آوا» - 1377
13-   دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم كارگرداني از دهمين جشنواره‌ي استان آذربايجان‌شرقي براي نمايش «معركه‌ي آوا» - 1377
15-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم كارگرداني از يازدهمين جشنواره‌ي استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «آوازهاي پريشان» - 1378
16-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول نويسندگي از يازدهمين جشنواره‌ي استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «آوازهاي پريشان» - 1378
18-   دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم نويسندگي از دهمين جشنواره‌ي استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «باران باير» - 1378
19-   دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم كارگرداني از دهمين جشنواره‌ي استاني سوره براي نمايش «باران باير» - 1378
20-  دريافت تقدير نويسندگي از دوازدهمين جشنواره‌ي استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «يادداشتي ساده از واپسين خنده‌هاي بانو هما» - 1380
21-  دريافت جايزه‌ي بهترين متن نمايشي از هشتمين جشنواره‌ي تئاتر استان اردبيل براي نمايشنامه‌ي «آوازهاي پريشان» - 1380
23-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «تبار آتش» - 1381
24-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول كارگرداني از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايش «تبار آتش» - 1381
25-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر منطقه‌يي اراك براي نمايشنامه‌ي «تبار آتش» - 1381
26-    دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم كارگرداني از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر منطقه‌يي اراك براي نمايشنامه‌ي «تبار آتش» - 1381
27-   دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از نهمين جشنواره‌ي تئاتر استان اردبيل براي نمايشنامه‌ي «معركه‌ي آوا» - 1381
28-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول نويسندگي از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «ترانه‌هاي تلخ تارا» - 1381
29-   دريافت جايزه‌ي تقدير كارگرداني از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «ترانه‌هاي تلخ تارا» - 1381
30-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول نويسندگي از سيزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استاني سوره براي نمايشنامه‌ي «ترانه‌هاي تلخ تارا» - 1381
31-  دريافت جايزه‌ي بهترین نويسندگي از چهاردهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «كشته‌ي مهر» - 1382
32-  دريافت جايزه‌ي بهترين كارگردان از چهاردهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «كشته‌ي مهر» - 1382
33-  دريافت جايزه‌ي بهترين طراح صحنه از چهاردهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «كشته‌ي مهر» - 1382
34-  دريافت جايزه‌ي تقدير نويسندگي از دهمين جشنواره‌ي تئاتر دانشجويي استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «پايكوبي» - 1383
35-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از پانزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «روز سرخ» - 1383
36-    دريافت جايزه‌ي بهترين نويسنده از پانزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌غربي براي نمايشنامه‌ي «گزارش» - 1383
37-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول نويسندگي از نخستين جشنواره‌ي سراسري تئاتر تك - كرج براي نمايشنامه‌ي «ققنوس سربي» - 1383
38-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم نويسندگي از پانزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «مه را ببر» - 1383
39-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم كارگرداني از پانزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايش «مه را ببر» - 1383
40-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم طراحي صحنه از پانزدهمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايش «مه را ببر» - 1383
42-  دريافت جايزه‌ي بهترين متن نمايشي از هشتمين جشنواره‌ي تئاتر دانشجويي استان آذربايجان‌غربي براي نمايشنامه‌ي «گزارش تن» - 1384
43-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم نويسندگي از بيستمين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجان‌شرقي براي نمايشنامه‌ي «دختران سفيد» - 1387
44-   دريافت تنديس ارديبهشت تئاتر ايران براي سال 1387 در استان آذربايجان‌شرقي - 1388
فرانه‌ها
فرانه‌ها نام یک سرده از خانواده پروانه‌های دم‌چلچله‌ای و همچنین تنها نماینده از تبار Papilionini است. کلمه papilio لاتین به معنای پروانه است.
فریدون ولایی
جوایز
46-    منتخب حضور در نخستين جشنواره‌ي بين‌المللي تئاتر حقيقت با نمايش «پايكوبي در بلندي»، 1389.
47-   دريافت تنديس ارديبهشت تئاتر ايران براي سال 1389 در استان آذربايجان‌شرقي – 1390.
فرانه‌ها
این شامل دم‌چلچله‌ای جهان قدیم (Papilio machaon) است که در نیمکره شمالی گسترده بوده و گونه نماد این جنس است و همچنین تعدادی دیگر از گونه‌های معروف آمریکای شمالی مانند دم‌چلچله‌ای ببر غربی (Papilio rutulus). گونه‌های آشنا در سایر نقاط جهان عبارتند از مورمون‌ها (دم‌چلچله‌ای مورمون معمولی، دم‌چلچله‌ای مورمون آبی، دم‌چلچله‌ای مورمون بزرگ و Papilio deiphobus) در آسیا، باغ میوه و دم‌چلجله‌ای اولیس در استرالیا (به ترتیب طاووس آبی کوهی و دم‌چلچله‌ای باغ میوه) و دم‌چلجله‌ای مرکبات در آفریقا (پروانه کریسمس).
فریدون ولایی
جوایز
48-   جزو ده برگزيده‌ي نخستين مسابقه ی نمايشنامه‌نويسي سراسري انتشارات افراز با نمايشنامه‌ي «پايكوبي در بلندي»- تهران 1390.
فرانه‌ها
طبقه‌بندی‌های قدیمی‌تر دم‌چلچله‌ها تمایل به استفاده از بسیاری از جنس‌های نسبتاً کوچک داشتند. طبقه‌بندی‌های اخیر محافظه‌کارانه‌تر بوده‌اند و در نتیجه تعدادی از جنس‌های سابق اکنون در Papilio جذب شده‌اند، مانند Achillides، Eleppone،  Druryia،  Heraclides (دم‌چلچله‌ای غول‌پیکر)،  Menelaides،  Princeps،  Pterourus (دم‌چلچله‌ای ببر)،  Sinoprinceps. این جنس که توسط سیستم‌های مدرن شناخته شده است حدود ۲۰۰ عضو دارد. جنس Chilasa توسط برخی از کارگران به عنوان یک زیرجنس از Papilio در نظر گرفته می‌شود، همانطور که دم‌چلچله‌های دم‌کیسه‌ای (Agehana) نیز وجود دارد، اگرچه آرایه دوم معمولاً زیرجنس Chilasa در نظر گرفته می‌شود.
فریدون ولایی
جوایز
49-  دریافت تندیس و لوح تقدیر همایش علمی پژوهشی سراسری «مراغه در گذر زمان» با مقاله ی «نگاهی به یک آیین نمایشی ناشناخته در مراغه» - مراغه،1390.
50-   دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي سوم كارگرداني از بيست‌و سومين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجانشرقي براي نمايش «آوازي نرم براي جهان» - تبريز1390.
فرانه‌ها
بسیاری از لاروها در مرحله رشد شبیه مدفوع پرندگان هستند. بزرگسالان برای پرندگان خوراکی هستند و برخی از گونه‌ها تقلید هستند.
فریدون ولایی
جوایز
51-   دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول نويسندگي از بيست‌و سومين جشنواره‌ي تئاتر استان آذربايجانشرقي براي نمايش «آوازي نرم براي جهان» - تبريز1390.
52-   انتخاب نمايش آوازي نرم براي جهان به بيست‌وسومين جشنواره‌ي منطقه‌ي 2 كشور- زنجان 1390.
53-   دريافت جايزه‌ي بهترين طراحي صحنه از بيست‌و سومين جشنواره‌ي منطقه‌ي 2 كشور براي نمايش «آوازي نرم براي جهان» - زنجان1390.
فرانه‌ها
گونه‌ها
زیرسرده: Heraclides زیرسرده: Pterourus زیرسرده: Sinoprinceps
فریدون ولایی
جوایز
54-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي دوم نويسندگي از بيست‌و سومين جشنواره‌ي منطقه‌ي 2 كشور براي نمايش «آوازي نرم براي جهان» - زنجان1390.
55-  دريافت جايزه‌ي رتبه‌ي اول كارگرداني از بيست‌و سومين جشنواره‌ي منطقه‌ي 2 كشور براي نمايش «آوازي نرم براي جهان» - زنجان1390.
56-    انتخاب نمايش آوازي نرم براي جهان به سي‌امين جشنواره‌ي بين‌المللي تئاتر فجر- تهران 1390.
57-   دریافت لوح یادمان جشن استقرار گروه‌های نمایشی سراسر کشور- تهران 1391.
58-   دریافت کارگردان برتر اولین و دومین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر صاحبدلان (حقیقت) برای نمایش «پایکوبی در بلندی»- تهران 1391.
60-    دريافت جايزه‌ي بهترین طراحی صحنه از سومين جشنواره‌ي استانی تئاتر ماه براي نمايش «گزارش به بالا» - تبریز، 1391.
61-    دريافت جايزه‌ي بهترین نمایشنامه از سومين جشنواره‌ي استانی تئاتر ماه براي نمايش «گزارش به بالا» - تبریز، 1391.
62-    دريافت جايزه‌ي اول کارگردانی از سومين جشنواره‌ي استانی تئاتر ماه براي نمايش «گزارش به بالا» - تبریز، 1391.
63-    دريافت جايزه‌ي بهترین کار منتخب سومين جشنواره‌ي استانی تئاتر ماه براي نمايش «گزارش به بالا» - تبریز، 1391.
64-    منتخب حضور در سومین جشنواره‌ي سراسری تئاتر صاحبدلان(حقيقت) با نمايش «گزارش به بالا»، 1391.
65-  دریافت جایزه‌ی تقدیر مسابقه‌ی نمایشنامه‌نویسی سی‌ویکمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر برای نمایشنامه‌ی «همه‌ی آب‌ها نام عباس را می‌دانند»، تهران، 1391.
66-    دریافت جایزه‌ی تقدیر کارگردانی از سی‌ویکمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر برای نمایش «سایه‌ها و باد»، تهران، 1391.
67-  دریافت رتبه‌ی اول نویسندگی مسابقه‌ی نمایشنامه‌نویسی جشنواره‌ی سراسری تئاتر جمیلا برای نمایشنامه‌ی «با مسیح می‌گریم»، قزوین، 1391.
موزه هنرهای معاصر تهران
گنجینهٔ موزه هنرهای معاصر تهران از اموال عمومی ایران محسوب می‌شود. میانگین قیمت کل آثار این گنجینه بین ۵ تا ۱۰ میلیارد دلار تخمین زده شده. این موزه در حال حاضر یکی از واحدهای معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.
پیشینه
جنبش هنر نوین و معاصر در ایران در حوالی دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی (دههٔ ۱۹۴۰ میلادی) و با مرگ کمال‌الملک و گشایش دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز شد. با ورود استادان غربی همچون آندره گدار و سفر دانشجویان هنر برای دانش‌اندوزی به اروپا، هنرمندان ایرانی به آرامی با اندیشه‌های نوین در هنر جهان – از جمله دریافتگری – آشنا شدند.
دم‌جنبانک کیپ
دم‌جنبانک کیپ نام یک گونه از سرده دم‌جنبانک است.
فریدون ولایی
جوایز
68-  دریافت لوح و تندیس هنرمند فعال تئاتر استان آذربایجان‌شرقی در سال 1391 در مراسم اردیبهشت تئاتر آذربایجانشرقی – تبریز 1392.
سامسون رافیلسون
سامسون رافیلسون (Samson Raphaelson؛ March 30, 1894 – 1894:3:30, July 16, 1983) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فریدون ولایی
جوایز
69-  دریافت تندیس و لوح تقدیر  نمایش منتخب سومین جشنواره‌ی سراسری تئاتر صاحبدلان برای نمایشنامه‌ی «گزارش به بالا»، تهران، 1392.
70-  دریافت لوح و تندیس هنرمند فعال تئاتر استان آذربایجان‌شرقی در سال 1392 در مراسم اردیبهشت تئاتر آذربایجانشرقی – تبریز 1393.
سامسون رافیلسون
وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون یک ساعت با تو، بهشت می‌تونه صبر کنه و سوءظن بوده است.
فریدون ولایی
جوایز
71-  دریافت تقدیر نویسندگی مسابقه‌ی نمایشنامه‌نویسی جشنواره‌ی منطقه‌ای قلم سبز برای نمایشنامه‌ی «سرباز ته صف»، سنندج، 1393.
72-  دریافت جایزه‌ی اول نویسندگی بیست‌وششمین جشنواره‌ی تئاتر استان آذربایجانشرقی برای نمایشنامه‌ی «ترانه‌های تلخ تارا»، تبریز، 1393.
73-   دریافت جایزه‌ی دوم نویسندگی جشنواره‌ی تئاتر منطقه‌ای فجر برای نمایشنامه‌ی «ترانه‌های تلخ تارا»، بندرعباس، 1393.
امپراتوری مورچه‌ها (فیلم)
امپراتوری مورچه‌ها فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی آلبرت آی گوردون است. در این فیلم بازیگرانی همچون جوآن کالینز، رابرت لانسینگ، جان دیوید کارسون، آلبر سلمی، جاکلین اسکات، رابرت پاین، آیرین تدرو ایفای نقش کرده‌اند.
موزه هنرهای معاصر تهران
پیشینه
دههٔ ۱۳۲۰ همچنین شاهد برگزاری نخستین نمایشگاه‌های هنری نوین در ایران، کشش به سبک‌های جدیدتر و برخورد هنرمندان نوگرا با سنت‌گرا بود. کسانی چون محمود جوادی‌پور، حسین کاظمی، و جلیل ضیاءپور از جمله پیشگامانی بودند که فضا را در ایران برای پذیرش هنر نوین باز کردند. ارتباط هنری میان این گروه از هنرمندان با افزایش تعداد گالری‌های تهران بیشتر شد و نخستین محفل‌های هنری ایران، به ویژه انجمن خروس جنگی، آغاز به کار کردند.
لاترا
لاترا (به ایتالیایی: Latera) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان ویتربو واقع شده‌است.
خصوصیات
لاترا ۲۲٫۶۶ کیلومترمربع مساحت و ۹۷۸ نفر جمعیت دارد و ۵۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موزه هنرهای معاصر تهران
پیشینه
دههٔ ۱۳۳۰ شاهد رفت‌وآمد بیشتر هنرمندان ایرانی به خارج و ارتباط آن‌ها با مکتب مینیمالیستی و تجسمی نیویورک بود. بازگشت تدریجی موج دانش‌جویان ایرانی از خارج به ایران در دههٔ ۱۳۳۰ و در پس آن ورود اندیشه‌های هنری نوین به کشور، نخستین گروه از هنرمندان جوان و مطرح آن سال‌ها، از جمله پرویز تناولی، حسین زنده‌رودی، و سیا ارمجانی را خواهان برپایی مکانی برای ارائهٔ آثار هنرمندان ایرانی کرد. اگرچه دوسالانه‌های هنر ایران برای پنج دوره پیش از انقلاب صورت پذیرفتند، اما پس از مدتی تعطیل شدند و بعدها هنرمندان نوگرا به باشگاه‌های چون «باشگاه هنرمندان» رفت‌وآمد می‌کردند. در این دوره، رویکرد حکومت، پشتیبانی از هنر سنتی ایران و آثار دانش‌آموختگان دانشکدهٔ هنرهای زیبا بود، اما با ازدواج فرح دیبا با محمدرضاشاه پهلوی، جریانی در حکومت پدید آمد که پشتیبان نوگرایی و هنر روز جهان بود. تا اواسط دههٔ ۱۳۵۰، فعالیت‌های «دفتر مخصوص شهبانو [فرح پهلوی]» باعث گسترش ارتباط فرهنگی ایران با نهادهای بین‌المللی همچون یونسکو و شورای بین‌المللی موزه‌ها و خرید انبوه هنر معاصر از سوی دستگاه‌های دولتی شده بود.
دورهٔ پهلوی
اندیشهٔ ساختنِ جایی در ایران برای نمایش آثار هنر معاصر ایرانی و خارجی را نخستین بار کامران دیبا، معمار و نقاش و پسرعموی فرح پهلوی، ملکهٔ ایران در دورهٔ محمدرضا شاه پهلوی، در گفتگوهای مستمرش با فرح پهلوی مطرح کرد. دیبا در این باره می‌گوید:
به گفتهٔ فرح پهلوی، علاقهٔ شخصی او به هنر نوین سبب شده بود تا در زمان حکومت همسرش، دستگاه‌های دولتی و اشخاص مجموعه‌دار را تشویق کند تا به جای خریدن آثار سنتی، پول بیشتری برای خرید و نمایش آثار نوین کنار بگذارند. هنگام بازدید از نمایشگاه کارهای ایران درودی، نقاش نامدار ایرانی، و در پی درخواست درودی از فرح پهلوی برای ایجاد مکانی برای نمایش همیشگی آثار، فرح پهلوی در نهایت مصمم شد تا موزهٔ هنرهای معاصر ساخته شود. این هنگامی بود که افزایش ناگهانی قیمت‌های نفت در سال‌های دهه ۱۳۵۰ (۱۹۷۰ میلادی) و اوج گرفتن آن در ۱۳۵۴ خورشیدی (۱۹۷۵)، پول زیادی به خزانهٔ دولت ریخته بود، و او می‌کوشید تا به نامِ برنامهٔ «تمدن بزرگ»، به نمایش چهره‌ای نوین از کشور و بالا بردن جایگاه ایران میان دیگر کشورهای جهان بپردازد. اِیمن استدلال می‌کند که قرار گرفتن هتل اینترکنتیننتال تهران (لاله کنونی)، موزهٔ هنرهای معاصر، پارک فرح پهلوی (لالهٔ کنونی)، و موزهٔ فرش در کنار هم، همگی تلاشی از سوی محمدرضاشاه برای مدرن‌تر کردن تهران و ارائهٔ تصویری شکوهمند از پایتخت ایران بود.
فرح پهلوی در آغاز، طرح ساخت موزه‌ای برای هنر معاصر در تهران را با شاه و امیرعباس هویدا، نخست‌وزیر وقت، در میان گذاشت. وی پیشنهاد کرده بود که هنگام سرشاری خزانه، بهترین زمانِ خرید آثار نوین و نیز سنتی و باستانی بود. بنا شد تا بنای دو موزه، یکی برای هنر نوین و دیگری (با نام موزهٔ فرش) برای نمایش آثار سنتی دستبافت ایرانی، در بخش‌هایی از پارک فرح گذاشته شود. فرح پهلوی همچنین قراردادی با آلوار آلتو، معمار سرشناس فنلاندی، امضا کرد تا شعبه‌ای از موزه را در شیراز برپا سازد، که به خاطر تأخیر انجام طرح و نیز وقوع انقلاب، ناتمام ماند. کامران دیبا در آغاز مأمور شد تا آثار هنری ارزشمند را از بیرون از کشور تهیه کند. به گفتهٔ آیدین آغداشلو، دیبا تعدادی از آثار مطرح هنر نوین را خریداری کرد و با خود به ایران آورد. در میان آن آثار، کارهای بی‌نظیر و گاه اما کارهای کم‌اهمیت‌تر به چشم می‌خورد.
کامران دیبا همچنین با کمک همکارانش آغاز به طراحی معماری موزه بر بنیاد اصول نوین و با نگاه به فرهنگ ایرانی کرد. «دفترِ مخصوصِ عُلیاحضرت شهبانو» در آن هنگام هزینهٔ ساخت موزه را در اختیار کامران دیبا گذاشت. این هزینه، بیش از ۷/۲ میلیون دلار تنها برای ساختمان تخمین زده شده‌است. اگرچه ایدهٔ اصلی ساخت موزه را دیبا سال‌ها پیشتر ارائه کرده بود، اما تا پیش از تحویل هزینهٔ ساخت از سوی سازمان برنامه و بودجه کشور، ساخت وسازی صورت نگرفته بود. در نهایت در ۱۳۵۶ کارِ ساختمان موزه به پایان رسید و موزه در زمینی به مساحت ۵٫۰۰۰ مترمربع (بدون احتساب باغ تندیس‌ها) و در کل ۸٫۵۰۰ مترمربع (با احتساب باغ‌ها) ساخته شد.
در ۲۲ مهر، برابر با زادروز ۳۹مین سالگی فرح پهلوی، موزه با حضور مهمانان ویژه‌ای چون خود محمدرضا و فرح پهلوی، نلسون آلدریچ راکفلر، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، تامس مسر رئیس موزهٔ گوگنهایم و دو ویلد، رئیس موزه اشتدلیک آمستردام گشایش یافت. راکفلر در مراسم گشایش موزه آن را «یکی از زیباترین موزه‌های جهان» و ادامه و تکمیل‌دهندهٔ موزهٔ گوگنهایم نامید. برای جشن گشایش، مجموعه‌ای سفارشی از کارهای دنیس اوپنهایم برای فضای بیرونی موزه ترتیب داده بودند و برنامه‌های موسیقی سنتی ایرانی و موسیقی کلاسیک همراه رقص‌های محلّی ایران و رقص‌های مدرن غربی درون و در محوطهٔ بیرونی موزه اجرا می‌شد. جشن افتتاحیه به مدت سه روز ادامه داشت.
ایدهٔ اصلی تشکیل موزه این بود که بازدیدکنندگان برای دیدن کارهای هنری معاصر سدهٔ ۲۰ میلادی تنها به یک موزه بروند؛ چراکه اگر همهٔ آثار موجود در موزهٔ هنرهای معاصر تهران به نمایش درمی‌آمد، بازدیدکننده می‌توانست دستِ‌کم یک کار از هر هنرمند مطرح این سده ببیند. دیوید گالووی، متخصص هنری که نخستین نمایشگاه‌گردان موزه بود، در وصف آن می‌گوید: «بازخوردی بسیار گرم و مثبت، تا انتهای کار، از مجموعه به عمل آمد. البته، تلاش ما این بود تا تعادل میان هنر معاصر ایرانی و هنر معاصر غربی درست کنیم». گالووی این موزه را «پلی میان شرق و غرب» دانسته‌است.
به گفتهٔ کامران دیبا، هنگام راه‌اندازی موزه، هنر معاصر کمتر در ایران شناخته شده بود. به جز تعداد کمی از هنرمندان که به اروپا رفته بودند و کارهای هنرمندان دریافتگرا را شناخته بودند، کمتر کسی از کارهای هنری در نیویورک آگاه بود. از سوی دیگر، مسئولان ایرانی بیشتر دیدی مایل به کارهای هنر زیبای سنتی داشتند. فرح پهلوی خود در آغاز علاقه داشت مجموعه‌ای از کارهای امپرسیونیستی گرد آید، ولی دیبا وی را قانع به خرید آثار هنر نوین از روی فهرست خودش کرد. دیبا برای خرید آثار به ایالات متحده و اروپا سفر می‌کرد و با دلالان هنری دیدار می‌کرد. دفتر فرح پهلوی همچنین سفارش‌هایی به حراجی‌های معتبری چون ساتبی و کریستی داد. آن‌ها برای خرید کارها با رقابت چندانی از سوی دیگر مجموعه‌داران روبرو نشدند، چرا که به خاطر بحران اقتصادی آن سال‌ها توان خرید در بسیاری مجموعه‌داران نمانده بود.
آثار ایرانی و خارجی به وسیلهٔ کارشناسان هنری چون دانا استاین و دیوید گالووی آمریکایی، کامران دیبا و کریم‌پاشا بهادری و زیر نظر مستقیم «دفتر مخصوص شهبانو» خریده شد. پول خرید این آثار از شرکت ملی نفت ایران و سازمان برنامه و بودجه تأمین می‌شد. استاین از جمله کارشناسان هنری خبره‌ای بود که چندین کار از پابلو پیکاسو، ژرژ براک، پل گوگن، و جکسون پولاک برای دفتر مخصوص خرید. او همچنین خریدار اصلی تندیس‌های بی‌مانند موزه، از جمله کارهای ماکس ارنست، آلبرتو جاکومتی، هنری مور، و مارینو مارینی بود؛ که امروز برخی از این‌ها در باغ تندیس‌های موزه است. کریم‌پاشا بهادری نیز با رئیسان حراجی‌های هنری معتبر و نیز گالری ارنست بیلر در سوئیس دیدار کرده بود و پس از گزینش آثار، با نظارت دفتر مخصوص آن‌ها را می‌خرید. پس از وی، کامران دیبا جریان گزینش را به دست گرفت. به گفتهٔ کامران دیبا، در هنگام مدیریت وی بر مجموعه (۱۳۵۵ تا ۱۳۵۷)، مبلغ ۳٬۶۰۰٬۰۰۰ دلار برای آثار هنری غربی و ۹۶٬۰۰۰ دلار برای کارهای هنرمندان معاصر ایرانی هزینه شد. دانا استاین، مشاور هنری موزه که مسئول خرید بخش اصلی آثار جمع‌آوری شده برای موزهٔ هنرهای معاصر بود، کل مبلغ هزینه‌شده برای خرید گنجینهٔ ارزشمند موزه را، مبلغی در حدود ۴۰ میلیون دلار تخمین‌زده‌است.
هیئت مدیره آغازین موزه فاطمه فرمانفرماییان، علی لاجوردی، کریم امامی تاریخ‌دان، شهردار وقت تهران، مهدی کوثر رئیس دانشکدهٔ معماری دانشگاه تهران، و داریوش مهرجویی کارگردان بودند.
در جریان انقلاب
گالووی می‌گوید هنگامی که در سال ۱۳۵۷ ایران دستخوش شورش و ناآرامی شد، وی واپسین بار از موزه دیدار کرد. او نقشی از تام وسلمان از مجموعهٔ نامدار Great American Nude را به یاد می‌آورد که نگاره‌ای از «زنی آمریکایی برهنه با پستان‌های بزرگ صورتی‌رنگ» بود. پس از وقوع انقلاب، یکی از کارمندان موزه برگه‌ای را از نقاشی آویزان دید که در زیر قاب چپانده شده بود و بر رویش نوشته بود: «دفعهٔ بعد به جای این برگه یک بمب خواهد بود!». گالووی سپس‌تر نمایش این اثر و نیز تابلوی زن ۳ کارِ دکونینگ را نادرست دانست.
گالووی اوایل سال ۱۳۵۶ شمسی، تنها یک سال پیش از انقلاب از سمت خود کناره گرفت و کامران دیبا نیز در اکتبر همان سال به کارکنان موزه اطلاع داده بود که به سبب بیماری از ایران خواهد رفت. تا ۲۶ دی ۱۳۵۷ که شاه و خانواده‌اش ایران را ترک کردند، کمتر کسی از بنیان‌گذاران اصلی موزه در ایران مانده بود.
با بالا گرفتن راهپیمایی‌ها و درگیری‌های خونین خیابانی، کارکنان موزه آثار موجود را به زیرزمین ساختمان – که در آن هنگام همچون پناهگاهی موقت در نظر گرفته بودند – منتقل کردند. آغداشلو در این باره می‌گوید:
به گفتهٔ گالووی، هنردوستی مردم ایران و فرهنگشان مانع نابودی آثار موزه در جریان انقلاب شد. به باور او عشق به زیبایی، ابراز هنرمندانه، تزئین، طراحی، و رنگ در ایرانیان آن‌گونه بوده‌است که گویی «در شکلی خنده‌دار، مجموعه‌ای که آثار اندی وارهول و روی لیختنشتاین را در خود جای داده باشد، بی‌تردید در چنان فرهنگی ریشه دارد.» به گفتهٔ آیدین آغداشلو، در سخت‌ترین روزهای انقلاب، مردم از موزه برابر تجاوز دفاع می‌کرده‌اند. مهدی کوثر – که در آن هنگام مدیر موزه شده بود – فهرستی از آثار موزه تهیه کرده و کمک کرده بود تا آثار در زیرزمین مجموعه پاسداری شود. کوثر که واپسین مدیر موزه پیش از انقلاب بود توانست همه کارهای هنری را به خوبی در زیرزمین قرار دهد تا در نهایت در نخستین روزهای اسفند ۱۳۵۷ و اندکی پس از ۲۲ بهمن، مدیریت موزه را به نیروهای پاسدار انقلاب – که از سوی آیت‌الله خمینی مأمور پاسداری از گنجینه‌های کشور شده بودند – سپرد.
با این حال تعداد انگشت‌شماری از آثار نتوانستند دوران انقلاب را سپری کنند. پس از وقوع انقلاب، پرتره‌ای از فرح پهلوی که وارهول به سال ۱۹۷۷ میلادی کشیده بود با چاقو تکه‌تکه شد و تندیسی از بهمن محصص را که غیراسلامی و تحریک‌آمیز پنداشته بودند، شکستند.
پس از انقلاب
در سال‌های آغازین پس از انقلاب، نمایشگاه‌های گوناگونی به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب در موزه برگزار شد. در این نمایشگاه‌ها آثاری از هنرمندان انقلابی و همچنین آثاری از هنرهای سنّتی مانند خوشنویسی و نگارگری به نمایش درمی‌آمد. این رویه تا چندین سال ادامه داشت تا اینکه موزهٔ هنرهای معاصر دست به برگزاری نمایشگاه‌های منظم دوسالانه و سه‌سالانه زد. نخستین نمایشگاه دوسالانهٔ نقاشی ایرانی در پاییز ۱۳۷۰ (۱۲ سال پس از انقلاب) با سازماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در موزه برگزار گردید. هدف از برگزاری این نمایشگاه، بنا بر کاتالوگ‌های آن، «بهبود کمی و کیفی هنر نقاشی و ایجاد فضایی رقابتی در میان هنرمندان به منظور کشف و حمایت از استعدادهای جوان» بود. بیشتر آثار انتخابی در این نمایشگاه کارهایی دارای مایه‌های ایرانی–اسلامی بود. نامِ بخشی از نمایشگاه را نیز «فلسطین» گذاشته بودند. موزه در طول دوسالانهٔ نخست، کنفرانسی با موضوع مرکزی «هویت فرهنگی و هنری» برگزار نمود. هویت فرهنگی و هنری از مباحثی بود که پیش از انقلاب نیز بدان پرداخته شده بود؛ وانگهی همایش این بار بر جنبه‌های انقلابی، اسلامی و سنتی فرهنگ متمرکز شد و مسئولان امیدوار بودند که بتوانند هنری اسلامی را ارائه نمایند. در سال ۱۳۷۲ دومین دوسالانه با گرایشی اندکی کمتر به هنر اسلامیِ صرف برگزار شد. از این تاریخ دوسالانهٔ جداگانه‌ای به نمایش نقّاشی‌های مینیاتور اختصاص یافت.
تا ۱۵ سال پس از انقلاب، موزه نزدیک به ۱۵ مدیر بر خود دید و گرایشش را به نمایش آثار هنر نوین، همچون هنر ایدئولوژیک در خدمت تبلیغات سیاسی تغییر داد. به گفتهٔ اِیمن، موزه در این هنگام تبدیل شده بود به یک گالری برای نمایش آثار جنگی مربوط به جنگ ایران و عراق، و تصویرهای کشتگان و نیز کارهای هنرمندان انقلابی فلسطینی و مکزیکی به نمایش درمی‌آمدند. این دوره‌ای از تاریخ موزهٔ هنرهای معاصر بود که می‌توان آن را «دورهٔ ارزش‌های انقلابی» نامید. مدیران موزه در این دوره از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منصوب می‌شدند و بیشترشان تحصیلات یا آشنایی هنری نداشتند.
موزهٔ هنرهای معاصر پس از انتخابات ۱۳۷۶ به مهم‌ترین مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تبدیل شد. موزه از این تاریخ به‌طور فعال و نظام‌مند سمینارها، نمایشگاه‌ها و دوسالانه‌هایی برگزار کرد. هنرمندان نوسنت‌گرا و برخی از بزرگان جنبش سقاخانه، مانند حسین زنده‌رودی، مسعود عربشاهی، محسن وزیری‌مقدم، منصوره حسینی، بهجت صدر و پرویز تناولی – که برخی گاه پس از انقلاب از جامعهٔ هنری ایران گسسته بودند – اکنون برای برگزاری نمایشگاه یا شرکت در سمینار به موزه دعوت می‌شدند و آثارشان در سلسله نمایشگاه‌های پیشگامان هنر مدرن ایران به نمایش درمی‌آمد. در این زمان موزه فعالیت خارج از کشورش را نیز افزایش داد و به برگزاری نمایشگاه‌هایی در اروپا، آمریکا و آسیا پرداخت. موزه در این هنگام با نمایش کارهای نقاشی، طراحی گرافیک، و مجسمه‌سازی توانست مخاطبان خود را گسترش دهد و هنرمندان نامدار بین‌المللی ایرانی چون عباس کیارستمی، آیدین آغداشلو، و فرح اصولی در آن به برگزاری نمایشگاه در کنار هنرمندان جوان‌تر پرداختند.
۲۲ سال پس از انقلاب نیز، بخش مهمی از آثار غربی گنجینهٔ موزه در چند نمایشگاه مرتبط با پاپ آرت، امپرسیونیسم، و مینی‌مالیسم طی ۵ سال به نمایش درآمد. تا آنکه سال ۲۰۰۵ میلادی، نزدیکِ ۲۷ سال پس از انقلاب، نمایشگاهی بزرگ از آثار ممنوعهٔ این مجموعه برای متخصصان هنری برگزار شد. البته شماری از آثار نامدار، از جمله «گابریل با پیراهن باز» از رنوار و گذر ۲ از جانز، در این نمایشگاه به نمایش درنیامد. همچنین پس از آنکه مسئولان تابلویی سه‌لتی از فرانسیس بیکن به نام «آرمیدن دو نفر بر تخت در حضور دیگران» را مظنون به داشتن مایهٔ همجنسگرایانه شناختند، نامه‌ای رسمی به برگزارکنندهٔ موزه فرستاده شد تا لت میانی را از نمایش به در بیاورد. این نمایشگاه که با نام «جنبش هنر مدرن» نامیده شده بود با کوشش مسئولان موزه و پشتیبانی مستقیم خاتمی برپا شد و نخستین بار بود که شماری از کارهای اندی وارهول، ونسان ون گوگ، تولوز لوترک، و سالوادور دالی پس از انقلاب به نمایش گذاشته می‌شد. سمیع‌آذر توانست به مسئولان حکومتی را بپذیراند تا آثار مجموعه را بی کم‌وکاست به تماشای متخصصان هنری داخلی و خارجی بگذارند. نمایشگاه تا ۵ ماه ادامه داشت و اقبال بسیار خوبی یافت. با این حال، پس از روی کار آمدن محمود احمدی‌نژاد، سمیع‌آذر از کار کناره گرفت و آثار بار دیگر به زیرزمین فرستاده شد.
با پایان ریاست سمیع‌آذر و تغییر سیاست‌های فرهنگی، حبیب‌الله صادقی نقاش انقلابی به ریاست موزه رسید و گرایش‌هایی ایدئولوژیک همچون آغاز انقلاب پی گرفت. پس از وی، محمود شالویی مدیریت موزه را بر عهده گرفت و از آنجا که هم‌زمان مدیرکل هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود، با شتاب سیاست‌های کنترلی سختی بر کارهای هنری به اجرا گذاشت. این دوره‌ای بود که به خاطر برگزاری نمایشگاه‌های ضعیف و گاه نامربوط به هنر معاصر، شمار بازدیدکنندگان موزه رو به کاهش نهاد.
فریدون ولایی
جوایز
74-  دریافت جایزه‌ی دوم نویسندگی جشنواره‌ی سراسری تئاتر بسیج برای نمایشنامه‌ی «همه‌ی آب‌ها نام عباس را می‌دانند»، کرمانشاه، 1394.
75-  دریافت بهترین نویسندگی جشنواره‌ی نمایشنامه‌نویسی سراسری دانشگاه‌های آزاد کشور برای نمایشنامه‌ی «روی دیگرم را هم ببوس»، مشهد، 1394.
76-  دریافت جایزه‌ی تقدیر نویسندگی بخش مسابقه‌ی نمایشنامه‌نویسی استاد اکبر رادی هیجدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران برای نمایشنامه‌ی «سرباز ته صف»، تهران، 1394.
77-  دریافت دیپلم و نشان دوازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کوفار در کشور بلاروس  برای نمایش «سایه‌ها و باد»، مینسک، 2015.
78-  دریافت لوح تقدیر و تندیس هفدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کارادنیز در کشور ترکیه  برای نمایش «سایه‌ها و باد»، ترابزون، 2016.
موزه هنرهای معاصر تهران
پس از انقلاب
در دسامبر ۲۰۱۵، ایالات متحده آمریکا تعداد ۱۴ قلم از آثار هنرمندانی چون پیتر آیزنمن، مایکل گریوز و رابرت استرن را که در سال ۱۹۷۸ (یک سال پیش از پیروزی انقلاب ۵۷) توسط موزه هنرهای معاصر تهران خریداری شده بود، را به ایران بازگرداند.
فریدون ولایی
جوایز
80-  دریافت لوح تقدیر و تندیس شانزدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر اسلاويا در کشور صربستان  برای نمایش «سایه‌ها و باد»، بلگراد، 2017.
81-  دریافت لوح و تندیس هنرمند فعال تئاتر استان آذربایجان‌شرقی در سال 1395 در مراسم اردیبهشت تئاتر آذربایجانشرقی – تبریز 1396.
82-  دریافت جایزه‌ی تقدیر نویسندگی نهمین مسابقه­ی نمایشنامه نویسی سراسری ایثار برای نمایشنامه‌ی «سرباز ته صف»، تهران، 1396.