cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مجموعه هنری نوردراین-وستفالن
تاریخچه
تاریخچه مجموعه هنری نوردراین-وستفالن در سال ۱۹۶۰ با خرید ۸۸ اثر از پاول کله از مجموعه تولیدکننده فولاد پیتسبورگ جی. دیوید تامپسون آغاز می‌شود. این خرید که توسط فروشنده هنری بازل ارنست بیلر انجام شد و توسط اولین نمایش دولتی آن زمان فرانتس مایر نظارت شد، هسته این مجموعه را تشکیل می‌دهد. این مجموعه در سال ۱۹۶۱ تحت عنوان «بنیاد مجموعه هنری نوردراین-وستفالن» تأسیس شد. ورنر اشمالنباخ بین سال ۱۹۶۲ و بازنشستگی در سال ۱۹۹۰، به عنوان اولین مدیر مجموعه تازه تأسیس خدمت کرد. او مجموعه‌ای با کیفیت فوق‌العاده از آثار هنری کلاسیک مدرنیستی را گردآوری کرد و بدین ترتیب تنها مجموعه منطقه‌ای تخصصی در آلمان در زمینه هنر نوگرا را ایجاد نمود. در ابتدا، این مجموعه در کاخ جاگرهوف نگهداری می‌شد. بلافاصله پس از افتتاح، محدودیت‌های فضا باعث شد که طرح‌هایی برای یک ساختمان جدید کلید بخورد. در سال ۱۹۷۵ مسابقه ای برای طراحی آن اعلام گردید. پیشنهاد برنده توسط دفتر معماری دانمارکی Dissing + Weitling ارائه شد. این ساختمان - که در تاریخ معماری در گذار از مدرنیسم پساجنگ به پست‌مدرنیسم قرار دارد - در ۱۴ مارس ۱۹۸۶ با حضور رئیس‌جمهور وقت آلمان، ریشارد فون وایتسکر افتتاح شد و از آن زمان به عنوان نماد شهر عمل کرده‌است. این ساختمان با نمای منحنی از سنگ سیاه طبیعی صیقلی، ویژگی خاصی را به گرب‌پلتس می‌بخشد. این میدان دقیقاً روبروی گالری هنر دوسلدورف قرار دارد و ساختمان آن همچنین به عنوان دفتر مرکزی انجمن هنری راینلند و وستفالن عمل می‌کند.
در سال ۱۹۹۰، آرمین زوایت، رئیس سابق گالری شهر در لنباخهاوس واقع شده در مونیخ، جانشین اشمالنباخ شد. در حالی که اشمالنباخ دارایی‌های موزه را تا حد زیادی با افزودن شاهکارهای نقاشی گسترش داده بود، اما مجسمه‌ها، تأسیسات و عکس‌های معاصر در درجه اول از سال ۱۹۹۰ با تلاش جانشین او وارد مجموعه شدند. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۹، ماریون آکرمن - مدیر سابق موزه هنر اشتوتگارت - مدیریت هنری مجموعه هنری نوردراین-وستفالن را بر عهده گرفت. او رویکردی پویا به مجموعه در پیش گرفته‌است و به دنبال ارتباط بیشتر هنر معاصر و مدرن کلاسیک با یکدیگر است. آکرمن به همراه هاگن لیپه وایسنفلد که در ۱ نوامبر ۲۰۰۸ به عنوان مدیر امور مالی و بازرگانی به تیم ملحق شد، ریاست بنیاد را بر عهده دارد.
در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۹، مجموعه هنری خانهٔ سابق گالری اشملا را، واقع در Mutter-Ey-Straße 3 در دوسلدورف-آلتشتات، به عنوان مکانی برای نمایشگاه‌ها، بحث‌ها و سایر فعالیت‌ها افتتاح کرد.
K20 در گرب‌پلتس پس از بیش از دو سال بسته ماندن در طول بازسازی‌های جامع و ساخت یک ساختمان، فعالیت خود را به‌عنوان مکان نمایشگاه در ژوئیه ۲۰۱۰ از سر گرفت. اکنون برای مجموعه و برای نمایشگاه‌های موقت، مساحت زیادی در دسترس است. اولین هنرمندانی که در آنجا آثار خود را به نمایش گذاشتند: تصویرگر بلژیکی، کریس مارتین و مجسمه‌ساز آلمانی، مایکل سیل استورفر بودند که برای دو گالری ساختمان جدید، یعنی گالری Klee Halle و Konrad und Gabriele Henkel که روی هم تقریباً ۲۰۰۰ متر مربع مساحت دارند، تأسیسات قابل دسترس ایجاد کردند.
تنها در دو هفته اول پس از بازگشایی، نزدیک به ۶۰۰۰۰ بازدیدکننده از ورود رایگان به مجموعه هنری استفاده کردند. این موزه در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ از ۱۰۰۰۰۰ بازدیدکننده خود استقبال نمود. نقاشی دیواری موزاییکی هنرمند آمریکایی سارا موریس، «هورنت» که در مقیاس بزرگ از کاشی‌های رنگارنگ و آثار تشکیل شده‌است، به حضور عمومی جدید و تأکیدی تر مجموعه هنری - که اکنون می‌تواند مجموعه‌های هنری این ایالت فدرال را جامع تر از همیشه به نمایش بگذارد - کمک می‌کند.
K20 در گرب‌پلتس
ساختمانی که مجموعه هنری KK20 در گرب‌پلتس را در خود جای داده‌است، با نمای متمایز خود از گرانیت بورنهولم سیاه، در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد. دفتر معماری کپنهاگ Dissing+Weitling، با کار بر اساس شیوه آرنه یاکوبسن، ساختمانی را ایجاد کرد که دارای جزئیات معمول زمان خود است و کیفیت آثار هنری نمایش داده شده را در پیش زمینه قرار می‌دهد.
قسمت ورودی به سمت Grabbe Halle در همان سطح باز می‌شود، بلندترین فضای گالری ساختمان، که دارای سقف‌های ۱۴ متری است. این سالن که برای نمایشگاه‌های موقت استفاده می‌شود، ۶۰۰ متر مربع و فاقد ستون‌های نگهدارنده است.
از لابی، سه راه پله تک پله که یکی پشت پله بعدی چیده شده‌اند، دسترسی به دو طبقه بالایی را فراهم می‌کنند. مانند گالری‌های طبقه دوم، سالن بزرگ در طبقه اول از نور طبیعی بالایی برخوردار است.
سنگ بنای توسعه در سال ۲۰۰۸ گذاشته شد و ساختمان جدید در ژوئیه ۲۰۱۰ افتتاح گردید. ساختمان جدید که توسط همان دفتر معماری انجام شده‌است، اصطلاح معماری ساختار اصلی را تداوم می‌بخشد. در طول دوره دو ساله تعطیلی، ساختمان اصلی به‌طور کامل بازسازی شد و مطابق با استانداردهای فنی فعلی بود.
در حال حاضر در دو سالن نمایشگاهی جدید ساختمان الحاقی - هر دو بدون ستون‌های نگهدارنده - در مجموع ۲۰۰۰ متر مربع مساحت دارند. Klee Halle در سمت راست سرسرا ساختمان قدیمی قرار دارد و عمدتاً برای نمایشگاه‌های موقت استفاده می‌شود. با فضای خالی ۶٫۴ متری، سالن به‌طور مصنوعی توسط بیش از ۵۰۰ نورافکن روشن می‌شود. یک راه پله باریک در عقب، سطح طبقه همکف را به سالن فوقانی جدید متصل می‌کند. کل سطح نمایشگاه مجموعه هنری KK20 در گرب‌پلتس اکنون بیش از ۵۰۰۰ متر مربع است.
K21 در خانه املاک
در ۱۸ آوریل ۲۰۰۲، ساختمان موزه معروف به Ständehaus am Kaiserteich (خانهٔ املاک در حوض قیصر) با حضور یوهانس راو رئیس‌جمهور وقت آلمان افتتاح شد و به دومین ستون اصلی مجموعه هنری برای هنر مدرن و معاصر تبدیل شد.
بین سال‌های ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰، استاندهاوس در دوسلدورف به سبک تاریخ‌گرایانه معماری احیای رنسانس توسط معمار جولیوس راشدورف ساخته شد. پارلمان ایالت فدرال نوردراین-وستفالن بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۸ در آنجا تشکیل جلسه می‌داد.
در اطراف میدان عمومی مرکزی ساختمان - که به شکل یک میدان بزرگ است - چهار شاخه شامل گذرگاه‌های طاقدار پیوسته‌است. تبدیل سه ساله این ساختمان به سبک تاریخی توسط معماران Kiessler+Partner مونیخ انجام شد. آنها یک ساختمان موزه مدرن با سقف گنبدی لعابدار چشمگیر به شکل طاق صومعه ای دراز، متشکل از ۱۹۱۹ ورق شیشه ایجاد کردند که ظاهر زیبایی شناختی ساختمان را شکل می‌دهد.
در حالی که نمای بیرونی حفظ شده‌است، تقریباً تمام وسایل اصلی از داخل خارج شده‌است. پلکان تاریخی حفظ شد و اکنون به گالری‌های سه طبقه بالایی منتهی می‌شود. گالری‌های نمایشگاهی انعطاف‌پذیر در سطح زیرزمین، همراه با اتاق‌های فوقانی، مجموعاً ۵۳۰۰ متر مربع از سطح نمایشگاه را تشکیل می‌دهند.
خانهٔ اشملا
خانهٔ اشملا توسط معمار هلندی آلدو وان آیک (۱۹۱۸–۱۹۹۹)، یکی از نمایندگان کلیدی معماری ساختارگرا ساخته شد. این بنا در سال ۱۹۷۱ افتتاح گردید و اکنون تحت حفاظت از بناهای تاریخی قرار دارد. اولین ساختمان این بنا در جمهوری آلمان فدرال بود که به‌طور خاص به عنوان یک گالری هنری خصوصی ساخته شد. این ساختمان پنج طبقه که از سنگ پومیک خاکستری ساخته شده‌است، با تعامل داخلی و خارجی، فضاهای مسکونی خصوصی و نمایشگاه عمومی آن مشخص می‌شود. ایالت فدرال نوردراین-وستفالن، این ساختمان را پس از تخلیه توسط گالری، خریداری نمود.
51.22722°N, 6.77556°W
مجموعه
این مجموعه مجموعه ای منحصر به فرد از آثار قرن ۲۰ و ۲۱ را در بر می‌گیرد. در میان نقاط برجسته می‌توان به نقاشی‌های اکسپرسیونیست‌های آلمانی، پابلو پیکاسو، واسیلی کاندینسکی و جکسون پولاک و چیدمان‌هایی از یوزف بویس و نام جون پایک اشاره کرد. در کنار این آثار که مدت‌هاست به جایگاهی نمادین دست یافته‌اند، نمونه‌های برجسته دیگری از مدرنیسم کلاسیک، هنر آمریکایی پس از سال ۱۹۴۵، به همراه آثار اصلی اینستالیشن، عکس‌ها و قطعات فیلم و ویدئو از هنرمندان معاصر وجود دارد. منتقدان از این مجموعه - که تک تک آثار آن به دلیل کیفیت برجسته شان قابل توجه است - به عنوان «گالری ملی مخفی» یاد کرده‌اند.
تمرکز این مجموعه مدرنیسم کلاسیک است. از نظر سبک، آثار مربوط به قبل از ۱۹۴۵ از فوویسم، اکسپرسیونیسم، پیتورا متافیسیکا و کوبیسم تا آثار اعضای گروه سوارکار آبی و همچنین دادائیسم و سوررئالیسم را شامل می‌شود. این مجموعه همچنین شامل ۱۰۰ اثر از پاول کله است. در سال ۱۹۶۰، ایالت فدرال نوردراین-وستفالن ۶ میلیون مارک آلمانی را برای خرید ۸۸ نقاشی، طراحی و مطالعات رنگی روی کاغذ توسط کله در نظر گرفت - مجموعه ای که هسته Kمجموعه هنری نوردراین-وستفالن را تشکیل می‌داد. اگرچه در آن زمان برچسب قیمت بالا به نظر می‌رسید، اما از منظر امروزی یک معامله نادر به نظر می‌رسد. این آثار از یک مجموعه خصوصی آمریکایی در پیتسبورگ آمده‌است.
در میان گروه‌هایی از آثار هنرمندان منفرد، مجموعه‌ای از ۱۲ اثر پابلو پیکاسو وجود دارد که تقریباً تمام مراحل خلاقیت اصلی کار او را در بر می‌گیرد. کوبیسم با آثاری به سبک پابلو پیکاسو، فرنان لژه، خوان گریس، ژرژ براک و دیگران، کانون مهم این مجموعه را تشکیل می‌دهد.
گزارش کاتسمان
گزارش کاتسمان یا گزارش نهایی کاتسمان یکی از مهمترین شهادت‌های موجود مربوط به هولوکاست در لهستان و نابودی یهودیان لهستان در طول جنگ جهانی دوم است. این گزارش به عنوان مدرکی در دادگاه نورنبرگ (مدرک شماره L-18 ایالات متحده، نمایش-۲۷۷) و دادرسی‌های متعدد دیگر علیه جنایتکاران جنگ در خارج از کشور مورد استفاده قرار گرفت.
این گزارش در پوششی چرمین توسط اس‌اس-گروپنفورر فریتس کاتسمان، فرمانده اس‌اس و پلیس آلمان در منطقه گالیسیا، با عنوان «Lösung der Judenfrage im Distrikt Galizien» (حل مسئلهٔ یهود در منطقه گالیسیا)، در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۳ به رئیس پلیس اس‌اس و پلیس فریدریش-ویلهلم کروگر فرستاده شد. این سند به توصیف بخشی از عملیات راینهارد می‌پردازد.
مناقشه
تاریخ‌دانان نوین از دیدگاه سند و مدرک بودن ارزش محدودی برای این گزارش قائل هستند، چرا که گزارش به شکل عمدی به تحریف واقعیت‌ها به منظور سرپوش گذاشتن بر سرقت عمده طلا و پول توسط مقامات مختلف آلمانی می‌پردازد. در این گزارش ۶۲ صفحه‌ای تلاش شده‌است تا پاکسازی یهودیان به شکل عملیاتی منظم ارائه شود. این کار با مجموعه عکسی با عنوان «حل مسئله یهود در گالیسیای شرقی» آغاز می‌شود، و در دنباله‌اش تحلیل هزینه و سود آورده شده‌است. این گزارش تنها دریچه کوچکی بر روی مقیاس بزرگتر چپاول دارایی‌های یهودیان می‌گشاید. هدف گزارش این است که خواننده را به درستی اصالت گزارش سوق دهد.
گزارش کاتسمان نه در سرزمین‌های اشغالی، بلکه در برلین و پس از سفر انجام وظیفه‌ای کاتسمان در منطقه گالیسی نوشته شده‌است؛ جایی که که وی شخصاً کشتار میان ۵۵۰۰۰ تا ۶۵۰۰۰ یهودی را در طی ۱۹۴۱–۱۹۴۲ در اطراف لمبرگ هدایت کرد. در ماه‌های بعد، «شکار یهودیان» وی همراه با به‌صف‌کشی‌ها برای تبعید دسته‌جمعی به اردوگاه‌های مرگ، منجر به کشته شدن ۱۴۳۰۰۰ نفر شدند. در کل، گزارش به توصیف برچیدن ۴۳۴۳۲۹ یهودی می‌پردازد؛ با زبانی به شکل کامل پاستوریزه و تأیید شده مبتنی بر «علوم نژادی» آدولف هیتلر و «متخصصان» وی، و به منظور کمک به پیشرفت کاتزمن در حرفه خود.
ابراهیم اسکوبی
ابراهیم بن حسن اسکوبی (۱۸۴۸–۱۹۱۳م) (نسب:ابراهیم بن حسن بن حسین بن رجب) شاعر حجازی آلبانیایی‌تبار بود. خاستگاهش از شهر «اسکوب» در یوگسلاوی بود، پدربزرگش حسین به مدینه کوچید. ابراهیم اسکوبی در مدینه زاده شد. سفرهای بسیاری به یمن، نجد، مصر، شام و ترکیه داشت. در مکه، هم‌نشین امیر آن شریف عون بود و از شاعران او شمرده می‌شد. به زبان‌های ترکی، فارسی و اردو آشنایی خوبی داشت. مجموعة از اشعار اوست که بیشتر منظوماتش را دربرمی‌گیرد که برخی از آن در مطبوعات مصر و سوریه همان زمان چاپ شد.
لانفرت
لانفرت (به آلمانی: Lanfert) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در اشمالنبرگ واقع شده‌است. لانفرت ۸ نفر جمعیت دارد.
ایرانشهر
ایرانشهر به موارد زیر اشاره دارد:
لیست نرم افزارهای شبیه سازی کامپیوتری
در زیر لیستی از نرم افزارهای شبیه سازی کامپیوتری قابل توجه آورده شده است.
ویلهلم لوتسوو
ویلهلم لوتسوو (Wilhelm Lützow; May 19, 1892 – January 1, 1916) شناگر و نظامی اهل آلمان بود.
ایرانشهر (سیستان و بلوچستان)
ایرانشهر (یِرانشَهر) یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان است که نام پیشین آن پهره (در فرهنگ فارسی معین به معنی نگهبانی می باشد. ) بوده‌است. این شهر در میانه سیستان و بلوچستان ایران قرار دارد.
شهرستان ایرانشهر با پهناوری افزون بر ۳۰۲۰۰ کیلومتر مربع (به بلوچی چارینه) و با بلندای میانگین ۵۹۱ متر از روی دریا در فاصله ۳۴۵ کیلومتری مرکز استان سیستان و بلوچستان است و ۱۵ درصد گستره استان را از آن خود کرده است و آب و هوای گرم و خشک دارد، همچنین سومین شهر پرجمعیت استان بوده؛ و از جمله شهرهای ایران است که دارای فرمانداری ویژه است.
تاریخچه
کهن‌ترین منابعی که از ایرانشهر نامی به میان آورده‌اند منابع تاریخی یونانی و لاتین می‌باشند که در آنها از شهر پورا (Poura) به عنوان پایتخت ساتراپی اصلی گدروزی نام برده‌اند. ساتراپی نامیست که یونانیان به‌طور کلی به شهربانی‌های مختلف شاهنشاهی هخامنشیان اطلاق کرده‌اند. از دیگر نام‌هایی که در تاریخ به این شهر از بلوچستان اطلاق می‌شده‌است می‌توان پره، پهره و معرب آن فهره را نام برد. در این منطقه می‌توان آثاری از اولین سکونتگاه‌های بشر را یافت. سایت‌های باستانی مانند بمپور و خوراب و اسپیدژ و غیره، از جمله این مکان‌ها هستند. همچنین، وجود قلعه‌های متعدد در این شهر نشان از رونق و اهمیت آن در ادوار گوناگون می‌دهد، بنای قلعه بمپور به دوره ساسانیان بازمی‌گردد و قلعه ناصری در عهد قاجاریان ساخته شده‌است. شهر بمپور از زمان افشاریان تا زمان قاجار به عنوان مرکز حکمفرمایی بلوچستان جنوبی شناخته می‌شده‌است، اما پس از دوره قاجار و مرکزیت یافتن ایرانشهر، بمپور اقتدار خود را از دست داد.
جغرافیا
شهرستان ایرانشهر از نظر جغرافیایی در ۶۰ درجه و ۴۱ دقیقه درازای خاوری و ۲۷ درجه و ۱۲ دقیقه پهنای شمالی و درقسمت مرکزی استان سیستان و بلوچستان واقع شده‌است. ایرانشهر از شمال به زاهدان، از باختر به بمپور، از خاور به مگس و از جنوب به چابهار محدود شده و در منتهی الیه قسمت خاوری با کشور پاکستان هم‌مرز است. شهرستان ایرانشهر در ۳۳۳ کیلومتری جنوب باختری زاهدان و در مسیر راه زاهدان – بندر چابهار در ۵۷۱ متری از سطح دریا قرار دارد. رود بمپور از ۴ کیلومتری جنوب شهر گذشته و پس از ۱۳۰ کیلومتر به هامون جازموریان می‌ریزد.
مسیرهای دسترسی به این منطقه عبارت اند از:
مردم‌شناسی
در ایرانشهر اکثریت مردم پیرو دین اسلام و مذهب اهل سنت می‌باشند.
مردم این منطقه از کشاورزی، دامداری، صیادی، صنایع دستی و تجارت امرار معاش می‌کنند. مردم این منطقه اکثراً درونگرا بوده اما فرهنگ عشیره ای، آن‌ها را به هم متعهد و همبسته می‌کند. همچنین، درصد بالایی از جمعیت مناطق روستایی ایرانشهر را عشایر تشکیل می‌دهند که عموماً در سیاه چادرها و کپرهای ساخته شده از شاخ و برگ نخل خرما زندگی می‌کنند و همچنین عده زیادی از جمعیت ساکن در این شهر از استان کرمان و شهر بم هستند؛ و عمده معیشت این قشر از طریق نگه داری دام به خصوص بز انجام می‌شود.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۱۳٬۷۵۰ نفر (۲۷٬۲۴۸ خانوار) بوده‌است.
زبان
زبان مردم این منطقه بلوچی بوده که در مناطق مختلف با گویش‌های مختلف رواج داشته و مانند زبان‌های گیلکی و کردی، ریشه‌ای پهلوی دارد. از جمله گویش‌های منطقه می‌توان به بمپوری، ایرندگانی، ابتری، دامنی، بزمانی، سرحدی، دلگانی و نرماشیری اشاره کرد. اولین محققی که لهجه‌های بلوچی را بیشتر به‌طور سیستماتیک مورد مطالعه قرارداد ویلهلم گایگر Wilhelm Geiger بود. او بلوچی را به دو لهجه اصلی تقسیم کرده و بلوچی شمالی (سرحدی) و بلوچی جنوبی (مکرانی) نامید. وی همچنین بلوچی جنوبی را به گروه‌های شرقی و غربی و بلوچی شمالی را به گروه‌های شمالی و جنوبی که به ترتیب توسط طوایف لغاری و مری نمایندگی می‌شدند تقسیم کرد. گیگر برای نشان دادن تفاوت لغوی لهجه‌ها به این واقعیت اشاره می‌کند که بلوچی شمالی به میزان بالایی از زبانهای هندی همسایه لغت اقتباس می‌کند در حالیکه بلوچی جنوبی بیشتر دارای لغات اقتباس شده با ریشه فارسی است. ترجمه و نقل از جهانی (۸۹)
یکی دیگر از محققین لهجه‌های بلوچی «سر جرج گریرسون» می‌باشد. او لهجه‌های بلوچی را به شرقی و غربی تقسیم کرد. وی معتقد بود که بلوچی غربی در محدوده حکومتی بریتانیا دارای سه لهجه است و آن‌ها را بر اساس منطقه عمده‌ای که در آن صحبت می‌شوند، لهجه کراچی، کیچی و پنجگوری نامید.
محقق برجسته دیگری که به صورت سیستماتیک لهجه‌های بلوچی را مطالعه کرده‌است پروفسور جوزف الفنبین می‌باشد، او در کتاب «زبان بلوچی، لهجه‌شناسی بامتن» برای نشان دادن تفاوت بین لهجه‌های مختلف، لیستی شامل آواشناسی، دستور (صرف و نحو) و لغت تهیه کرده و آن را به عنوان معیار مقایسه شباهت‌ها و تمایز لهجه‌ها بکار برده‌است.نقشه جغرافیایی لهجه‌ها
صنایع دستی
بدون تردید مهم‌ترین و مشهورترین صنایع دستی ایرانشهر سوزن دوزی است که دارای شهرت جهانی می‌باشد. شهرستان ایرانشهر واقع در بلوچستان در سال ۱۳۹۷ به عنوان شهر ملی سوزن دوزی ثبت شد. اما از صنایع ظریفه دیگر رایج و مشهور در این شهرستان می‌توان گلیم بافی، حصیر بافی ،پولک دوزی و سکه دوزی را نام برد.
فرودگاه
فرودگاه ایرانشهر فرودگاهی در کشور ایران با کد یاتا IHR و ایکائو OIZI است که در شهر ایرانشهر قرار دارد.
وتل (فیلم)
وتل فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی رولند جافه است. در این فیلم بازیگرانی همچون ژرار دوپاردیو، اوما تورمن، تیم راث، تیموتی اسپال، جولیان گلاور، جولیان سندز، ریچارد گریفیتس، آریل دومبال، فیلیپان لروآ-بولیو و فئودور آتکین ایفای نقش کرده‌اند.
نیدرهلتز کلا
نیدرهلتز کلا (به آلمانی: Niederholzklau) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فرویدن‌برگ (زیگرلند) واقع شده‌است. نیدرهلتز کلا ۲٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۳۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زبان‌های دنه-ینی‌سئیایی
دنه–ینی‌سئیایی یک خانواده زبانی پیشنهادی متشکل از زبان‌های ینی‌سئیایی سیبری مرکزی و زبان‌های نا-دنه شمال غربی آمریکای شمالی است.
این خانواده در میان متخصصان تا حد زیادی پذیرفته شده‌است. بدین ترتیب، زبان‌های دنه-ینی‌سئیایی در کنار بر زبان‌های اسکیمو-آلیوت (رایج در شرق دور سیبری و آمریکای شمالی) نخستین نشانه‌ها از وجود رابطه ژنتیکی مطابق با استانداردهای زبان‌شناسی تطبیقی و تاریخی میان خانواده‌های زبانی دنیای قدیم و دنیای جدید هستند.
دسته‌بندی
دنه-ینی‌سئیایی عموماً به صورت زیر دسته‌بندی می شود:
مقایسه واژگان
در زیر جدول مقایسه واژگان ناواهو (نا-دنه) و کت (ینی‌سئیایی) آمده است:
فناوری سامانه‌های نهفته ناول
فناوری سامانه های نهفته یا توکار مجموعه‌ای از واسط‌ های برنامه‌نویسی (API)، فرمت‌های داده و پروتکل های پشته شبکه میباشد که به شیوه‌ای انعطاف پذیر و قابل انتقال نوشته شده تا در سیستم های توکار استفاده شود. ایده این بود که امکان دسترسی دستگاه های کوچک مختلف به خدمات Novell NetWare فراهم شود، خدماتی را ارائه دهد یا از پروتکل IPX NetWare به عنوان یک سیستم ارتباطی (و در ادامه همچنین از TCP/IP) استفاده کند. Novell این مفهوم را "شبکه‌های گسترده" ‌نامید و در زمان شروع این تلاش‌ها، به دنبال این بود که تا سال 2000 یک میلیارد دستگاه به شبکه‌های NetWare متصل شوند. NEST در میانه سال 1994 در رقابت با تلاش‌های مشابه Microsoft at Work شرکت مایکروسافت که در سال 1993 آغاز شده بود، راه‌اندازی شد. هیچ یک از این فناوری‌ها حمایت قابل توجهی از طرف شرکت‌ها و توسعه‌دهندگان شخص ثالث ندیدند، اگرچه به نظر می‌رسد برخی از کدهای NEST در سرویس‌های چاپ توزیع شده (NDPS) و در ادامه در iPrint مورد استفاده قرار گرفته باشد.
معماری
NEST شامل یک پشته درایور پروتکل Novell میباشد که با استفاده از ANSI C پیاده‌سازی شده است. این پشته شامل درایورهایی برای سخت‌افزارهای رایج شبکه آن زمان بوده است که شامل اترنت، Token Ring و AppleTalk (که یک اشتباه رایج است و در واقع به LocalTalk اشاره دارد) و ISDN میباشد. همچنین این پشته شامل ماژول‌های سطح بالاتر برای پروتکل‌هایی مانند IPX اختصاصی Novell و AppleTalk، و در ادامه TCP/IP بوده است.
لایه خدمات NetWare از پروتکل‌های برنامه نویسی، به ویژه خدمات کلاینت NetWare مانند سرورهای فایل و همگام‌سازی زمان شبکه، همچنین NEST Requester که به عنوان نقطه پایانی شبیه به لوله (pipe-like endpoint) برای ارتباطات سبک عمل می‌کرد، پشتیبانی می‌نمود.
جدا از این خدمات، NEST همچنین شامل پیاده‌سازی‌های پایه از سرویس‌های PSERVER و NPRINTER شرکت Novell می‌شد.
NEST در نهایت یک رابط سیستم عامل نیز تعریف کرد که با عنوان (POSE (Portable Operating System Extension شناخته می‌شد. POSE یک ماژول ترجمه نازک (thin translation module) بود که تمام فراخوانی‌هایی که NEST برای پشتیبانی از عملکرد خود نیاز داشت، اعمال می‌کرد. این فراخوانی‌ها شامل مدیریت حافظه و ایجاد فرآیند (به عنوان زیرمجموعه‌های POSIX 1003.1، 1003.4، 1003.4A) بودند، که توسعه دهنده آن را به سیستم مورد نظر خود منتقل می‌کرد. این رابط سیستم عامل POSE به NEST امکان فعالیت و عملکرد صحیح را در سیستم عامل مقصد می‌داد. (به عبارت دیگر، این ماژول ترجمه نازک نیازی به ذخیره‌سازی وضعیت بلندمدت نداشت.)
در حالی که سیستم عامل چندکاربره و چند وظیفه‌ای بلادرنگ FlexOS که از شرکت Digital Research به ارث رسیده بود، توسط شرکت Novell به عنوان یک پلتفرم آزمایشی اصلی در طول فرآیند توسعه مورد استفاده قرار میگرفت. NEST شامل سیستم عامل مستقلی نبود و قرار شد این سیستم عامل به جای آن بر روی پلتفرم‌ها و سیستم‌عامل‌های موجود استفاده شود. یکی از سیستم عامل‌های شخص ثالثی که در سال ۱۹۹۵ از NEST پشتیبانی می‌کرد، pSOS+ بود که توسط شرکت Integrated Systems توسعه داده شد. این شرکت FlexOS را در ماه ژوئیه ۱۹۹۴ با قیمت سه میلیون دلار از شرکت Novell خریداری کرد. این معامله شامل پرداخت مستقیم نصف این مبلغ به علاوه ۲٪ سهام این شرکت می‌شد.
تأثیر
با این حال، همانند Microsoft at Work، عملا NEST نیز در دنیای واقعی چندان مورد استفاده قرار نگرفت. پس از انتشار اولیه در سال ۱۹۹۴، به نظر می‌رسد اخبار کمی در مورد NEST منتشر شده باشد، که در ادامه در اوایل سال ۱۹۹۶ با اضافه شدن پشتیبانی از TCP/IP، جان تازه ای
گرفت و همان زمان Novell اعلام کرد که بیش از ۸۰ شرکت از جمله شرکت‌های بزرگ ماشین‌آلات دفتری مانند کانن، هیولت-پاکارد، ریکو و زیراکس از NEST استفاده می‌کنند. اما NEST نیز به سرنوشت at Work دچار شد و در ژانویه ۱۹۹۷ توسط Novell کنار گذاشته‌شد.
سابینا سلیمویچ و سمرا کسینویچ
سابینا سلیمویچ (Sabina Selimovic زاده ح. ۱۶ فوریه ۱۹۹۹ - درگذشته ۲۰۱۴؟) و سمرا کسینویچ (Samra Kesinovic زاده ح ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۷ - درگذشته ۲۰۱۵؟) دو نوجوان اتریشی بودند که در آوریل ۲۰۱۴ به قلمروهای تحت کنترل داعش سفر کردند.
زندگی‌نامه
گفته شده‌است که این دو، در اکتبر ۲۰۱۴ قصد بازگشت به اتریش را داشته‌اند؛ اگر چه در سپتامبر گزارش شده بود که در حال جنگیدن برای داعش کشته شده‌اند. در اواخر ۲۰۱۵، گزارش شد که کسینویچ در هنگام تلاش برای گریختن از بردگی جنسی، در رقه، توسط ضربات چکش به قتل رسیده‌است.
شهرستان یونشی
شهرستان یونشی (به لاتین: Yunxi County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در شییان واقع شده‌است. شهرستان یونشی ۳٬۵۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۷٬۴۸۲ نفر جمعیت دارد.
کشتی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ – ۹۷ کیلوگرم آزاد مردان
رقابت‌های ۹۷ کیلوگرم آزاد مردان در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ در ورزشگاه جاکارتا کنوانسیون سنتر جاکارتا، اندونزی در در ۱۹ اوت ۲۰۱۸ برگزار شد.
زمان
تمامی زمان ها به وقت محلی اندونزی می باشد. (یوتی‌سی ۷:۰۰+)
هاوارد جکسون
هاوارد جکسون (Howard Jackson؛ February 8, 1900 – August 4, 1966) یک آهنگساز، موسیقی‌دان و ترانه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به در یک شب اتفاق افتاد، یک شب عشق، توئنتی‌اث سنچری، جزیره خشم و نقطه فروپاشی اشاره نمود.
نقطه فروپاشی (فیلم ۱۹۸۹)
نقطه فروپاشی (Breaking Point) یک فیلم مهیج آمریکایی به کارگردانی پیتر مارکل است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد.
پاول وربیژ
پاول وربیژ (Pavel Verbíř؛ زادهٔ November 13, 1972) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ و باشگاه فوتبال تپلیس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری چک بازی کرده‌است.
سایوز (ماهواره‌بر)
برای نزدیک به یک دهه، از آخرین پرواز شاتل فضایی در سال ۲۰۱۱ تا اولین مأموریت موشک فالکون ۹ اسپیس ایکس در سال ۲۰۲۰، موشک‌های سایوز تنها وسیله پرتابی بودند که قادر و مورد تأیید برای انتقال فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی بودند.
ماهواره‌بر سایوز به عنوان پرتابگر برای فضاپیمای خدمه‌دار سایوز به عنوان بخشی از برنامه فضایی سایوز، و همچنین برای پرتاب فضاپیمای تدارکاتی بدون سرنشین پروگرس به ایستگاه فضایی بین‌المللی و برای پرتاب‌های تجاری که توسط Starsem و Arianespace به بازار عرضه شده و اداره می‌شوند، استفاده می‌شود. همه موشک‌های سایوز از پیشرانه RP-1 (سوختی شبیه به سوخت جت) و اکسیژن مایع (LOX) استفاده می‌کنند، به استثنای Soyuz-U2 که از سینتین، گونه‌ای از RP-1، همراه با LOX استفاده می‌کرد. خانواده سایوز زیر مجموعه‌ای از خانواده موشک‌های R-7 است.
اسب بارکش فضایی
پرتابگر سایوز در سال ۱۹۶۶ معرفی شد که برگرفته از پرتابگر وستوک بود که خود بر اساس موشک بالستیک قاره‌پیمای 8K74 یا R-7a ساخته شد. این موشک در ابتدا یک راکت سه مرحله‌ای با مرحله بالایی بلاک ۱ بود. چهار پرتاب آزمایشی اول همه با شکست مواجه شدند، اما در نهایت موفق شدند. بعدها نوع دیگری از موشک تحت عنوان مولنیا از آن ساخته شد که با افزودن مرحله چهارم تولید شد و به آن اجازه داد تا به مدار بسیار بیضی شکل مولنیا برسد. گونه بعدی سایوز-یو بود.
تولید پرتابگرهای سایوز در اوایل دهه ۱۹۸۰ به اوج ۶۰ دستگاه در سال رسید. این پرتابگر فضایی با بیش از ۱۷۰۰ بار پرواز، بسیار بیشتر از هر موشک دیگری به فضا پرتاب شده‌است. با وجود قدمت بالا، شاید به لطف سادگی طراحی آن، این خانواده راکت به دلیل هزینه کم و قابلیت اطمینان بالا قابل توجه بوده‌است.
سایوز / فرگات
در اوایل دهه ۱۹۹۰، برنامه‌هایی برای بازطراحی گونه ای پرتابگر سایوز با یک استیج بالایی فرگات طراحی شد. موتور فرگات توسط NPO Lavochkin از ماژول پیشرانه کاوشگرهای بین سیاره‌ای فوبوس ساخته شد. اگرچه این طرح توسط Roscosmos و وزارت دفاع روسیه در سال ۱۹۹۳ تأیید شد و «روس» را به عنوان روسی سازی و مدرن سازی سایوز معرفی کرد و بعداً به سایوز-۲ تغییر نام داد، کمبود بودجه مانع اجرای این طرح شد. شکل‌گیری شرکت Starsem در ژوئیه ۱۹۹۶ بودجه جدیدی را برای ایجاد یک نوع کمتر جاه طلبانه، با نام Soyuz-Fregat یا Soyuz-U/Fregat فراهم کرد. این طرح شامل یک Soyuz-U کمی اصلاح شده همراه با مرحله فوقانی فرگات، با ظرفیت حمل بار تا ۱۳۵۰ کیلوگرم تا مدار انتقالی زمین‌ایستا است.
مونتاژ
مونتاژ این موشک به صورت افقی در ساختمان مونتاژ و آزمایش، انجام می‌شود. موشک مونتاژ شده در حالت افقی به محل پرتاب منتقل شده و سپس برپا می‌شود. این روش با روش مونتاژ عمودی که به عنوان مثال در Saturn V استفاده می‌شود، متفاوت است و یکی از ویژگی‌هایی است که آماده‌سازی سایوز برای پرتاب را ارزان‌تر می‌کند. مونتاژ یک موشک با موقعیت افقی نسبتاً ساده است زیرا همه ماژول‌ها به راحتی قابل دسترسی هستند. مونتاژ موشک در موقعیت عمودی نیاز به یک آشیانه بلند ضد باد دارد که در زمان طراحی موشک، به دلیل اقتصاد شکست خورده اتحاد جماهیر شوروی، از نظر مالی امکان‌پذیر نبود.
پیش راه‌اندازی
از آنجایی که سکوی پرتاب حذف شده‌است، قسمت پایینی موشک پایین آمده‌است. خرپاهای سیستم پرتاب بار باد را تحمل می‌کنند. مقاومت در برابر باد شدید یکی از ویژگی‌های مهم سیستم پرتاب است، زیرا استپ قزاقستان، جایی که سایت پرتاب بایکونور در آن قرار دارد، با طوفان‌های باد شناخته می‌شود.
پرتاب
موتورها بوسیله مشعل‌های پایروتکنیک الکتریکی، که بر روی birch pole نصب شده‌اند، مشتعل می‌شوند که در حدود ۲۰ ثانیه، قبل از ورود اجزای سوخت به محفظه احتراق، مشتعل می‌شوند. این سلسله عملیات به دلیل سادگی به ندرت دچار مشکل می‌شود. در حین پرتاب، بوم‌های پشتیبانی حرکت موشک را دنبال می‌کنند. پس از بیرون آمدن سرهای پشتیبان از شکاف تکیه گاه ویژه در بخش‌های دماغه اتصال تسمه‌ای، بوم‌ها و خرپاها از بدنه موشک جدا می‌شوند و روی محورهای پشتیبانی می‌چرخند و راه را برای بلند شدن موشک آزاد می‌کنند. در طول پرتاب، موشک و تأسیسات پرتاب یک سیستم پویای واحد را تشکیل می‌دهند.
هنگامی که موتورهای بوسترهای اتصال-تسمه‌ای متوقف می‌شوند، بوسترها بدون ایجاد ضربه سقوط می‌کنند و از آن جدا می‌شوند. اگر آسمان صاف باشد، ناظران زمینی می‌توانند صلیب کورولف (Korolev cross) را ببینند که توسط بوسترهای در حال سقوط تشکیل شده‌است.
اقلیت‌های قومی در چین
اقلیت‌های قومی در چین (Ethnic minorities in China) به قومیت‌های غیر از قوم هان در کشور چین گفته می‌شود که به‌طور رسمی شامل ۵۵ اقلیت قومی (فهرست گروه‌های قومی در چین) می‌شود حدود ۸٫۵ درصد جمعیت چین در سال ۲۰۱۰ یعنی ۱۱۳ میلیون نفر را تشکیل می‌داده‌اند. علاوه بر این‌ها گروه‌های قومی تاییدنشده در چین مانند مردم تووایی و اویرات‌ها هم وجود دارند.
رسوایی
رسوایی را می‌توان به‌طور گسترده به عنوان واکنش‌های اجتماعی شدید مانند خشم، عصبانیت یا تعجب تعریف کرد، زمانی که اتهامات یا شایعات به دلایلی در مورد شخص یا افرادی که تصور می‌شود به نحوی از قانونی تخطی کرده‌اند پخش می‌شود یا ظاهر می‌شود. این واکنش‌ها معمولاً پر سر و صدا هستند و ممکن است متناقض باشند و اغلب تأثیرات منفی بر وضعیت و اعتبار شخص یا سازمان‌های درگیر دارند. رسوایی‌ها ممکن است سیاسی، جنسی، اخلاقی، ادبی یا هنری در نظر گرفته شوند اما اغلب از قلمرویی به قلمروی دیگر سرایت می‌کنند. اساس یک رسوایی ممکن است واقعی یا نادرست یا ترکیبی از هر دو باشد. در دوران معاصر، افشای یک وضعیت رسوایی اغلب توسط رسانه‌های جمعی انجام می‌شود.
رسانه‌های معاصر این ظرفیت را دارند که اطلاعات پیرامون یک رسوایی را بیش از قرون گذشته گسترش دهند. برخی از رسوایی‌ها توسط افشاگرانی (سوت‌زنانی) که اطلاعات خلافکاری‌ها را در می‌میابند فاش می‌شوند، نظیر ویلیام مارک فلت در زمان رسوایی واترگیت در دهه ۱۹۷۰ در ایالات متحده. چنین افشاگرانی ممکن است توسط قوانینی که برای به دست آوردن اطلاعات تخلفات و اقدامات مضر برای مؤسسات آنها استفاده می‌شود، محافظت شوند.
سیاسی
یک رسوایی سیاسی زمانی رخ می‌دهد که فساد سیاسی یا سایر رفتارهای نادرست آشکار شود. سیاستمداران یا مقامات دولتی متهم به دست داشتن در اعمال غیرقانونی و فسادآور یا غیراخلاقی هستند. یک رسوایی سیاسی می‌تواند شامل زیر پا گذاشتن قوانین یا قوانین اخلاقی کشور باشد و ممکن است انواع دیگر رسوایی‌ها را دربرگیرد.
رسانه‌ها
از زمان توسعه چاپ، رسانه‌ها قدرت بیشتری در افشای رسوایی‌ها داشته‌اند و از زمان ظهور رسانه‌های جمعی، این قدرت افزایش یافته‌است. رسانه‌ها همچنین ظرفیت حمایت ویا مخالفت با سازمان‌ها و بی‌ثبات کردن آن‌ها را دارند و از این طریق خود در رسوایی‌ها و همچنین گزارش‌های منتشر شده از آنها درگیر می‌شوند.
پس از رسوایی واترگیت در ایالات متحده، سایر کشورهای انگلیسی زبان پسوند «گیت» را به عاریت گرفته و آن را به رسوایی‌های خود اضافه کردند.
روزنامه‌نگاری
رسوایی‌های روزنامه‌نگاری مربوط به حوادث یا اقدامات پرمخاطب است، خواه به صورت هدفمند یا تصادفی انجام شود. این می‌تواند در تضاد با اصول اخلاقی رایج و استانداردهای روزنامه‌نگاری باشد. همچنین می‌تواند مأموریت «ایده‌آل» روزنامه‌نگاری را نقض کند: انتشار «رویدادها و موضوعات خبری به‌طور دقیق و منصفانه».
آدام موری
آدام موری (Adam Murray؛ زادهٔ September 30, 1981 ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دربی کانتی، باشگاه فوتبال منزفیلد تاون، باشگاه فوتبال برتون آلبیون، باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون، باشگاه فوتبال لوتون تاون، باشگاه فوتبال تورکی یونایتد، باشگاه فوتبال آکسفورد یونایتد، باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد، باشگاه فوتبال کیدرمینستر هاریرس، و باشگاه فوتبال نوتس کانتی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال انگلستان بازی کرده‌است.
دافنه کین
دافنه ماریا کین فرناندز یک هنرپیشه انگلیسی-اسپانیایی است. از فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته می‌توان به شخصیت لورا کینی در لوگان، و لایرا بلاکوا در نیروی اهریمنی‌اش اشاره کرد.
فیلم‌شناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
یانیک زایدنبرگ
یانیک زایدنبرگ (Yannic Seidenberg؛ زادهٔ January 11, 1984) بازیکن هاکی روی یخ اهل آلمان است.
شونس ایفن
شونس ایفن (به آلمانی: Schöneseiffen) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در اشلایدن واقع شده‌است. شونس ایفن ۵۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش چهارم: بیلی عزیز
بخش چهارم: بیلی عزیز ، چهارمین قسمت از فصل چهارم سریال آمریکایی علمی–تخیلی ترسناک چیزهای عجیب است که در مجموع ۲۹امین اپیزود کل سریال به‌شمار می‌رود. پل دیچر فیلم‌نامه این قسمت را نوشته و شاون لوی آن را کارگردانی کرده‌است. در این قسمت تمرکز اصلی داستان بر روی شخصیت مکس است که توسط موجودی قدرتمند در دنیای وارونه به اسم «وکنا» طلسم شده و جانش در خطر است و گروه سعی دارند پیش از آنکه دیر شود برای نجات جان او اقدام کنند. بیلی عزیز به همراه شش قسمت دیگر از بخش نخست فصل چهارم در تاریخ ۲۷ مه ۲۰۲۲ توسط نتفلیکس منتشر شد.
بیلی عزیز با تحسین گسترده منتقدان و تماشاگران همراه بود و در زمینه داستان، شخصیت‌پردازی، کارگردانی لوی، استفاده از برداشت بلند، اجرای سیدی سینک و البته نقطه اوج پایانی و استفاده از آهنگ به سوی بالای تپه‌ اثر کیت بوش مورد ستایش قرار گرفت. منتقدان همچنین از درون‌مایه تاریک اپیزود و پرداخت به مسائلی همچون خودکشی و افسردگی تمجید کردند.
در راتن تومیتوز، این اپیزود امتیاز ۱۰۰٪ را کسب کرد. همچنین بعد از پخش این قسمت، قطعه به سوی بالای تپه‌ اثر کیت بوش بعد از تقریباً ۴۰ سال از زمان انشارش دوباره وارد جدول پرفروش‌ترین تک آهنگ‌های سال شد.
الموقر (اردن)
الموقر (به عربی: الموقر) یک منطقهٔ مسکونی در اردن است که در امان واقع شده‌است.
زندگی قبل از چشمان او
زندگی قبل از چشمان او فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی وادیم پرلمان است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوما تورمن، ایوان ریچل وود، اوا اموری، برت کالن، گابریل برنان، آدام چانلر-برات، اسکار آیزاک، تنر کوئن، لین کوئن، جان ماگارو و مالی پرایس ایفای نقش کرده‌اند.
صدای قلب تو (مجموعه تلویزیونی)
صدای قلب تو (The Sound Of Your Heart; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۶ با بازی لی کوانگ-سو و جونگ سو مین است. این سیت‌کام مبتنی بر وبتونی با همین نام است. ده قسمت اول به عنوان یک مجموعهٔ اینترنتی در ۷ نوامبر ۲۰۱۶ از طریق ناور تی‌وی کست، دوشنبه‌ها ساعت ۶:۰۰ (کی‌اس‌تی) و ده قسمت باقیمانده از دسامبر ۲۰۱۶ پخش شد. این مجموعهٔ اینترنتی ۱۰۰ میلیون بازدید در سوهو تی‌وی داشته و رتبهٔ ۱ را در بین درام‌های کره‌ای در این سایت کسب کرده‌است. این مجموعهٔ اینترنتی در ناور تی‌وی کست از فوریه ۲۰۱۷ بیش از ۴۰ میلیون بازدید در کره جنوبی دارد. همچنین اکنون از نتفلیکس پخش می‌شود.
خلاصهٔ داستان
داستان‌هایی دربارهٔ ماجراهای چو سوک (لی کوانگ-سو) با خانواده و همسرش ئه-بونگ (جونگ سو مین).
تولید
اولین جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی در ۲۴ مارس ۲۰۱۶ در ایستگاه پخش کی‌بی‌اس در یوئیدو، سئول، کره جنوبی انجام شد. فیلم‌برداری ۵۲ روز طول کشید و در ماه مارس آغاز شد و در ماه مه به پایان رسید.
زیلبر هوته
زیلبر هوته (به آلمانی: Silberhütte) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در بروانلاگه واقع شده‌است.
یان ولکوبورسکی
یان ولکوبورسکی (Jan Velkoborský؛ زادهٔ July 14, 1975) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف، باشگاه فوتبال بلشانی، باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن، باشگاه فوتبال روت وایس اهلن، و باشگاه فوتبال بانیک استراوا اشاره کرد.
علی دشتی
علی دشتی (۱۱ فروردین ۱۲۷۶ – ۲۶ دی ۱۳۶۰) پژوهش‌گر، نویسنده، اندیشمند، مترجم، منتقد ادبی، روزنامه‌نگار، دیپلمات ایرانی و از اعضای مجلس شورای ملی و مجلس سنای ایران در دوره‌ای از دودمان پهلوی بود. وی همچنین در دوره‌ای سفیر دولت شاهنشاهی ایران در مصر شد. علی دشتی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در حالی‌که در میانه دههٔ هشتاد زندگی‌اش بود، دستگیر، زندانی، شکنجه و در دادگاه انقلاب اسلامی به اتهام نوشتن کتاب ۲۳ سال و نقد اسلام، به اعدام محکوم شد.
یان ولکوبورسکی
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری چک و جمهوری چک بازی کرده‌است.
علی دشتی
دشتی در ۲۶ دی ۱۳۶۰ و در سن ۸۴ سالگی در بیمارستان جم در تهران درگذشت و در امامزاده عبدالله شهرری به خاک سپرده شد.
تولد و تحصیلات
در محلهٔ پشت بازار کربلا در خانواده‌ای ایرانی زاده شد. پدرش عبدالحسین دشتی از رؤسای منسوب به رئیس صالح دشتی، روحانی خوش‌نام و مورد احترام و از مردم روستای تلخو در بخش کاکی شهرستان دشتی، استان بوشهر بود. تحصیلاتش را در حوزه‌های علمیه نجف شروع کرد، و تحصیلات ابتدایی را در روستای گل اسپیه از توابع شهرستان دلفان به اتمام رساند.
روزنامه‌نگاری
جاذبهٔ آزادی بعد از عزل محمدعلی‌شاه و اوایل سلطنت احمد شاه، دشتی را در سال ۱۲۹۸ به ایران کشاند. در سن ۲۴ سالگی در کوران جنگ جهانی اول همراه پدر و برادرانش، عراق را به مقصد ایران ترک گفت و برخلاف تربیت مذهبی و توقعات خانوادگی، در فضای پرآشوب آن روزگار به دنیای سیاست و مطبوعات وارد شد. فعالیت روزنامه‌نگاری را در شهر شیراز و در روزنامهٔ فارس آغاز کرد.
دشتی در مقام ناشرِ هفته‌نامهٔ ستارهٔ ایران در تهران مشغول به کار شد و در همین زمان بود که به عنوان یکی از منتقدان قرارداد ۱۹۱۹، نخستین امکان را برای فعالیت سیاسی به دست آورد. او که در پی انتقاد از قرارداد ۱۹۱۹ برای نخستین بار با اقامت در زندان آشنا شده بود، سه بار دیگر محکوم به حبس و سرانجام به عراق تبعید شد.
دوره دوم زندانی شدن او در پی کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ بود که مانند بسیاری از فعالان سیاسی دیگر بازداشت شد و تا پایان دولت نود روزهٔ ضیاءالدین طباطبایی در زندان ماند. او در این مدت برداشت‌ها و انتقادهای خود را در یادداشت‌هایی گردآوری کرد که ابتدا در روزنامهٔ شفق و سپس در قالب کتابی به نام ایام محبس منتشر شد. این اولین کتاب دشتی بود و برایش شهرت زیادی به ارمغان آورد و تا مدت‌ها بارها تجدید چاپ شد. ایام محبس کتابی کاملاً احساسی دربارهٔ موضوعی کاملاً سیاسی بود و افزون بر ارزش ادبی، اولین کتابی است که به توصیف زندان و زندانی سیاسی می‌پردازد. دشتی در این کتاب به شدت بر اشرافیت و زندگی مدرن غربی می‌تازد و اسلام را راه رستگاری بشر می‌نمایاند.
هواداری از رضاخان
دشتی در ۱۱ اسفند ۱۳۰۰ روزنامهٔ شفق سرخ را منتشر کرد. این نشریه که هدفش را «تولید انقلاب افکار و تهییج روح و بیداری جامعه» اعلام کرده بود، از پیشاهنگان معرفی جمهوری آتاتورکی ترکیه به ایرانیان بود.
در این دوره هواداری دشتی از رضاخان بارزتر شد و شفق سرخ بارها به سبب چاپ مقالات تندش دچار توقف شد که نخستین بار آن، در سال ۱۳۰۱ در دوران نخست‌وزیری قوام السلطنه بود. شفق سرخ با پشت سر گذاشتن موانعی چون سانسور و توقیف، به مدت بیش از ۱۳ سال به چاپ رسید. دشتی افزون بر مسئولیت چاپ، همچنین به نوشتن مقالاتی در زمینهٔ امور سیاسی، اجتماعی و ادبی برای آن روزنامه پرداخت. روزنامهٔ شفق سرخ به‌زودی محل مناسبی برای چاپ آثار و ارائهٔ افکار روشنفکران آن دوره شد.
در انتخابات دورهٔ پنجم مجلس شورای ملی، علی دشتی با حمایت رضاخان نامزد نمایندگی ساوه شد. انتخابات از ۲۹ بهمن تا ۳ اسفند ۱۳۰۲ برگزار شد و او از مجموع ۱۰٬۲۵۵ رأی که به صندوق ریخته شد، ۷٬۲۳۹ رأی کسب کرد و انتخاب شد. اما عدهٔ زیادی از اهالی ساوه و خلجستان و خرقان و مناطق دیگر و همچنین اعضای انجمن نظارت بر انتخابات به مجلس شکایت کردند که حاکم ساوه و نایب‌الحکومه‌های بلوکات و مفتش وزارت داخله در انتخابات دخالت کرده‌اند.
مجلس از ۹ فروردین تا ۱۷ اردیبهشت ۱۳۰۳، پروندهٔ انتخاباتی دشتی را بررسی کرد و سرانجام از پانزده عضو شعبهٔ چهارم مجلس که به پرونده رسیدگی کردند، تنها یک نفر به صحت انتخابات رأی موافق داد، هشت نفر رأی مخالف و شش نفر رأی ممتنع دادند. مجلس در ۱۲ خرداد ۱۳۰۳ با ۶۶ رأی مخالف در برابر ۳۳ رأی موافق، اعتبارنامهٔ دشتی را رد کرد.
در رد اعتبارنامهٔ دشتی، مخالفت سید حسن مدرس و جمع دیگری از فراکسیون اقلیت مجلس، مخالفان رضاخان و جمهوری و حتی عده‌ای از طرفداران رضاخان که متحدان او بودند، نقش داشت. علت مخالفت مدرس، ارائهٔ اسنادی دال بر جاسوسی دشتی برای انگلیسی‌ها بود. با درخواست مدرس از مطبوعات روزنامهٔ سیاست که ارگان اقلیت مجلس بود، سندی با نشانهٔ سفارت انگلیس انتشار داد. در آن سند که در جلد دوم کتاب تاریخ بیست ساله ایران منتشر شده، آمده‌است که هاروارد سفیر وقت انگلیس دستور می‌دهد که به دشتی به سبب خدماتش به انگلیس، پول پرداخت شود.
به گفتهٔ عبدالله شهبازی، نویسندهٔ تاریخ زندگانی دشتی، ضمن آن‌که دشتی از مخالفان مهم ایده‌های مدرس و موافقان مظاهر تجدد در ایران (مانند: کشف حجاب، جمهوری، تغییر خط) محسوب می‌شد، مخالفت با اعتبارنامهٔ او، لایه‌های دیگری هم می‌تواند داشته باشد که نیارمند پژوهش‌های تفصیلی است.
سهم علی دشتی و شفق سرخ او در غوغای جمهوری رضاخانی چنان بزرگ بود که ملک‌الشعرای بهار در منظومه جمهوری‌نامه نام او را در کنار میرزا کریم‌خان رشتی و سید محمد تدین، به عنوان یکی از گردانندگان اصلی این غائله ذکر کرد:
دورۂ رضاشاه
نقطهٔ آغاز پیشرفت علی دشتی در زمینه سیاست با استقرار نظام پهلوی رضاشاه شکل گرفت. او در یکی از نطق‌هایش در مجلس شورای ملی (۳۰ خرداد ۱۳۱۳) گفته‌است: «ما اعلی‌حضرت پهلوی را تنها یک نفر پادشاه خودمان نمی‌دانیم بلکه او را مظهر ایدئال ملّی خودمان می‌دانیم… ما شاه خود را از صمیم قلب دوست داریم و مظهر افکار و ایدئال ملّی‌مان می‌دانیم.»
دشتی در سال ۱۳۰۵ به نمایندگی بوشهر به دوره ششم مجلس شورای ملی راه یافت و این کرسی را تا دوره نهم حفظ کرد. او در دوره هفتم لباس روحانیت را به کناری نهاد و از مدافعان سرسخت متحدالشکل شدن لباس شد. در اوایل کار این مجلس در سال ۱۳۰۷ که رضاشاه از لزوم تغییر لباس سخن گفت، شماری از نمایندگان به سخنگویی سید اسماعیل عراقی نماینده اراک، طرحی دو فوریتی در دستور کار مجلس گذاشتند که به خواسته رضاشاه جنبه قانونی بدهند. دشتی در نطق خود در مجلس، آن روزی را که این طرح به شور گذاشته شد (چهارم دی)، روز مبارکی خواند و گفت:
«الان شما به خوزستان تشریف ببرید دیگر عربی با چفیه و عقال نمی‌بینید همه کت و شلوار پوشیده‌اند همه آدم شده‌اند. بنده عقیده دارم که شکل چفیه و عقال در ایران شکل آدم نیست و هم مخالف ملیت ماست».
مغضوب رضا شاه
در خلال این سال‌ها هم اعتقادات مذهبی دشتی کمرنگ‌تر شد، هم از شغل حرفه‌ای روزنامه‌نگاری برای همیشه کناره‌گیری کرد. در سال ۱۳۱۴ یک روز پس از اتمام دوره وکالتش در مجلس نهم، به سبب نوشته‌هایش دوباره به زندان افتاد و روزنامه‌اش نیز ممنوع شد. بعدها در مجلس سیزدهم، سبب زندانی شدنش را «کمتر تملق گفتن» و تعریف نکردن زیاد از رضاشاه در کنفرانس بین المجالس در استانبول ذکر کرد.
پس از سه ماه حبس، دشتی که دچار بیماری شده بود، به بیمارستان منتقل و سرانجام پس از پنج ماه آزاد شد. در پی بهبودی و برداشته شدن محدودیت‌ها که حدود هفت ماه در بیرون از زندان برایش مقرر شده بود، خود را دوباره نامزد نمایندگی مجلس کرد اما در انتخابات ناکام ماند.
مدیریت سانسور
دشتی پس از ناکامی در انتخابات مجلس یازدهم، به ریاست اداره راهنمای نامه نگاری منصوب شد که بررسی و سانسور روزنامه‌ها و کتب را بر عهده داشت و بدون مهر آن (موسوم به مهر روا) هیچ چاپخانه‌ای مجاز به انتشار روزنامه یا کتابی نبود. دشتی سابقه فعالیت در اداره ممیزی را نیز داشت.
در سال ۱۳۱۸ پس از آن‌که صادق خان منتصرالسلطان نماینده منتخب دماوند پیش از شروع به کار مجلس درگذشت، دشتی در انتخابات میان‌دوره‌ای این حوزه انتخابیه که در دی ماه آن سال برگزار شد، شرکت کرد و پیروز شد و اعتبارنامه‌اش در ۵ اسفند به تصویب مجلس رسید و در دوره بعد (سیزدهم) نیز نماینده دماوند بود.
در آذر ۱۳۲۰ همراه با جمال امامی و ابراهیم خواجه‌نوری و کسانی دیگر، جزو هیئت مؤسسان حزب عدالت بود و طی دهه ۱۳۲۰ همراه با این حزب در صحنه انتخابات مجلس فعال بود. این فعالیت تا سال ۱۳۲۷ ادامه داشت.
دوره محمدرضا شاه
هنگامی که رضا شاه سقوط کرد، دشتی اولین وکیلی بود که علیه او در مجلس سخنرانی و اعلام کرد که «رضا پهلوی تا جواهرات سلطنتی را تحویل نداده از کشور خارج نشود». با روی کار آمدن قوام‌السلطنه در سال ۱۳۲۱ دشتی نطق تندی علیه او در مجلس ایراد کرد که با برخورد شدید قوام مواجه شد. دشتی و حزب عدالت از عوامل اصلی برانگیختن مردم در اعتراضات خونین سال ۱۳۲۱ شناخته شدند که به بلوای نان شهرت یافت. سال بعد دشتی به عنوان نماینده مردم تهران به مجلس چهاردهم راه یافت. در حالی که محمد مصدق و نه تن دیگر نیز با همین نمایندگی در مجلس حضور داشتند.
در این سال‌ها دشتی به یادگیری زبان فرانسه پرداخت. در زندگی او، فرانسه در حکم دروازه‌ای به فرهنگ و تمدن جهان مدرن بود. او همچنین در کنار آن زبان، توجه و علاقهٔ ویژه‌ای به تاریخ و فرهنگ انگلیس و روسیه داشت. علاوه بر زبان مادری، عربی و فرانسه، دو زبان اصلی بودند که ارتباط دشتی را با فرهنگ عرب و اروپا، به‌خصوص از طریق ترجمه کتاب‌های پرطرفدار برقرار می‌کردند. پرسشی که ذهن کنجکاو مترجم را در بررسی آثار اروپایی به خود مشغول می‌ساخت، یافتن راز موفقیت جهان غرب بود. علی دشتی برداشت و تفسیر دوگانه‌ای در جستجوی یافتن پاسخ آن پرسش داشت. او خود را وطن‌پرست ایرانی می‌دانست و علم، تکنولوژی، توانایی اقتصادی و نظامی، همچنین فردگرایی و تأثیر فرد بر امور اجتماعی و سیاسی در اندیشه دشتی ابعاد پیشرفت و تکامل بشریت را تشکیل می‌دهند و ضامن بقای جامعه در گذر زمانند. در پیشرفت هند و ژاپن در آن دوره، دشتی تحقق نظریات خود را بازمی‌یافت و ایران را در مسیر خود برای پیشرفت، کمتر از آن کشورها نمی‌دانست.
در ۲۰ بهمن ۱۳۲۸ اولین مجلس سنای ایران تشکیل شد. دشتی در سال ۱۳۳۲ وارد مجلس سنا شد و این سمت را تا پایان حکومت پهلوی به مدت ۲۶ سال برعهده داشت. در آذر ۱۳۲۷ به عنوان سفیر ایران وارد قاهره شد و تا اسفند ۱۳۲۹ در مصر ماند. همچنین در ۱۲ آبان ۱۳۴۱ به عنوان سفیر به بیروت اعزام شد.
انزوای سیاسی و سکوت
از سال ۱۳۴۴ به بعد دشتی به انتقاداتی از دولت امیرعباس هویدا نیز پرداخت اما پس از مدتی از ورود به مباحث سیاسی به‌کلی کناره گرفت و حتی با اوج‌گیری جنبش عمومی منجر به انقلاب سال ۱۳۵۷ نیز سکوت اختیار کرد و تنها به مسائل ادبی پرداخت.
دوره جمهوری اسلامی
وهاب‌زاده در خاطرات خود می‌نویسد که پس از انقلاب، برای یافتن نویسنده کتاب ۲۳ سال، اشخاص گوناگونی از جمله علی‌نقی منزوی (پسر آقابزرگ تهرانی) و علی دشتی را به اتهام نوشتن کتاب ۲۳ سال، زندانی کردند.
احسان نراقی نقل کرده که علی دشتی در بیمارستان جم از وی تقاضای تهیه سیانور کرده بود تا از تحقیر، شکنجه و آزارهای زندان خلاص شود. به گفته سعیدی سیرجانی، در زندان، بر اثر شکنجه، لگن خاصره دشتی آسیب دید.
مرگ
دشتی در ۲۶ دی ۱۳۶۰ در ۸۴ سالگی در بیمارستان جم در تهران درگذشت و در امامزاده عبدالله شهرری به خاک سپرده شد. او تا پایان عمر مجرد زیست و خواهرزاده‌اش مهدی ماحوزی که همدم سال‌های آخر عمرش بود، پس از درگذشتش، یادداشت‌های منتشر نشده او را دربارهٔ ناصرخسرو در تابستان ۱۳۶۲ با عنوان تصویری از ناصرخسرو منتشر کرد. او همچنین مجموعه‌ای از یادداشت‌ها و تقریرات سال‌های پایانی عمر دشتی را که از اواسط سال ۱۳۵۸ و اندکی پیش از دستگیری و مرگش تا آبان ۱۳۶۰ نوشته شده بود، به نام عوامل سقوط در سال ۱۳۸۱ منتشر کرد.
موسیقی
دشتی به موسیقی ایران رغبت بسیار داشت و به ویژه نوآوری را در آن می‌پسندید و حمایت می‌کرد. با علینقی وزیری دوستی داشت و از زمره نخستین فرهیختگانی بود که به عضویت کلوب موزیکال او درآمد تا بتواند در همه کنسرت‌های ماهانه مدرسه موسیقی شرکت کند.
یک بار که وزارت معارف نام مدرسه موسیقی متعلق به وزیری را از فهرست «مدارس عالی» حذف کرد، دشتی با نفوذی که داشت به حمایت از وزیری برخاست و متن دفاعیات او را در شفق سرخ انتشار داد.
عبدالرحمن بدوی؛ فیلسوف و مورخ مصری در خاطرات خود از ایران می‌نویسد:
زنان
در ۲۹ بهمن ۱۳۱۲ که لایحه تأسیس دارالمعلمین و دارالمعلمات (دانشسرا) در مجلس شورای ملی به شور گذاشته شده بود، دشتی که در آن زمان نماینده بوشهر بود، در مخالفت با برنامه‌های درسی وزارت معارف برای دختران گفت:
«بعضی مدارس دخترانه یک پروگرام‌هایی خیلی بی‌معنی دارد. در مدارس متوسطه دخترانه یک قسمت ریاضیاتی دارد که [ریاضیات] عالی درس می‌دهند و این برای کسانی است که فردا بخواهند مهندس بشوند. جبر و مقابله، تناسب، لگاریتم درس می‌دهند. اینها یعنی چه؟ بنده مکرر دخترهای پانزده، شانزده ساله را دیده‌ام بعضی اوقات به پدران‌شان متوسل شده‌اند که مسایل ریاضی را برای‌شان حل کنند، در صورتی که یک دختر هیچ وقت محتاج به ریاضیات عالی نیست. اول باید فکر کنیم که دختر را برای چه مدرسه می‌فرستیم. برای این که وقتی بیرون می‌آید، بچه‌داری خوب بتواند بکند، خانه‌داری خوب بلد باشد، معلومات داشته باشد که آن معلومات را از طفولیت و از شیرخوارگی به بچه یک ساله تا وقتی که مهیای مدرسه می‌شود، بیاموزد. برای اینهاست. ملاحظه بفرمایید یک دختر مثلثات و جبر و مقابله می‌خواهد چه کند؟ و فایده‌اش چیست و در عوض اگر مناژ (خانه‌داری) و طباخی به آنها خوب یاد بدهند، لباس‌دوزی به آنها خوب یاد بدهند، موسیقی به آنها یاد بدهند، این خیلی به‌مراتب بهتر است».
کسی در مجلس با سخنان دشتی مخالفتی نکرد.
مخالفت با واژه ارتش
دشتی مخالف برخی واژه‌گزینی‌های فرهنگستان زبان فارسی بود. از جمله به کلماتی همچون ارتش، ارتشتاران و تیمسار اعتراض داشت. در نطقی در مجلس سنا گفته بود:
«وقتی که به جای این کلمه می‌فرمایید بزرگ‌ارتشتاران فرمانده، بنده که خیال می‌کنم زبان ارمنی صحبت می‌کنند و وارد کردن این نوع کلمات قلمبه و سنگین در زبانی که سرتاسرش به آهنگ موسیقی بیان می‌شود و دارای هارمونی است چه لزومی دارد؟ … اصلاً خود کلمه ارتش که ریشه صحیح ندارد … آیا در تمام کتب لغت فقط در برهان قاطع یکجا نوشته شده ارتشتاران؟ آیا در جای دیگر یک کلمه ارتش ذکر شده‌است؟ در تمام آثار گویندگان فارسی‌زبان من‌جمله شاهنامه، این کتاب بزرگ جلیل‌القدر کلمه ارتش ذکر نشده. آخر چرا این کلمه را استعمال می‌کنید به جای لشکر؟ شما چرا سپاه استعمال نمی‌کنید؟ شما سرهنگ، سرلشکر، سپهبد، سرتیپ و سایر واژه‌ها، سالار، سردار و غیره دارید اینها را ول کرده‌اید رفته‌اید کلمات بیجایی را اختراع کرده‌اید؟».
برخی دیدگاه‌ها دربارهٔ دشتی
پیشینه نقد علی دشتی به زمانی بر می‌گردد که غلامحسین مصاحب-پدر ریاضیات جدید ایران و بنیانگذار اولین دایرةالمعارف فارسی، کتابی در نقد علی دشتی به نام دسیسه‌های علی دشتی در سال ۱۳۲۴ منتشر کرد. مصاحب نوشته دیگری دارد که با امضای نویسنده گمنام در شماره ۱۵۰ روزنامه شفق ۲۳ مرداد ۱۳۲۴ منتشر شده‌است.
به نوشته مصاحب «رضا شاه از روزی که وزیر جنگ شد قانون اساسی را نقض کرد و دشتی از او حمایت نمود». وی به مقاله دشتی در روزنامه شفق سرخ مورخ ۳۰ شهریور ۱۳۰۹ اشاره می‌کند و این روزنامه را «روزی‌نامه» می‌خواند.
آثار
نوشته‌ها و ترجمه‌های دشتی بازتاب اندیشه و مرام او در بررسی مسائل روز و باورهای مذهبی و سیاسی است و نگرش او به تاریخ، ادبیات و عرفان ایرانی را نشان می‌دهد. دشتی کتاب‌ها و مقالات متعددی نوشت اما از این میان، دو کتاب او بیش از تمامی آثارش بر شهرت و زندگی دشتی سایه افکنده‌است. او در کتاب تخت پولاد به انتقاد از «دین مرسوم» می‌پردازد و بیش از همه، کتاب ۲۳ سال جنجال‌برانگیز شد که در آن به‌کلی تمامیت اسلام را به عنوان دین مبتنی بر وحی نفی می‌کند. هر دو این کتاب‌ها بدون ذکر نام نویسنده به چاپ رسیدند. این در حالی است که او پیشتر در کتاب ایام محبس، اسلام را راه رستگاری بشر می‌نمایاند: «عقاید خشک مادیون و طبیعیون این هارا به طرف یأس، ناامیدی، بدبختی و قساوت و بالنتیجه جرایم و جنایات می‌کشاند، همچنان که عقاید تصوف به سوی ذلت و نکبت و اسارت سوق می‌دهد. پس بهترین طریق برای سعادتمند کردن مردم، یعنی ایجاد سعادت نسبی، همان حدودی است که تعالیم یک دیانتی مانند اسلام برای پیروان وظایف طبیعی و اخلاقی تعیین کرده‌است». عرفان کسرایی می‌نویسد که آثار شجاع‌الدین شفا و احمد کسروی و علی دشتی هنوز در بازار دست‌فروش‌ها و به عنوان کتب ممنوعه در ایران خرید و فروش می‌شوند.
کتاب ۲۳ سال
اگر چه دشتی کتاب ۲۳ سال (منظور: ۲۳ سال دورهٔ پیغمبری محمد بن عبدالله) را در سال ۱۳۱۱ به رشته تحریر درآورد، ولی تا سال ۱۳۲۶ در چاپ و انتشار آن اقدامی نکرد. احتمال دارد چاپ کتاب در بیروت انجام گرفته باشد؛ زیرا بین سال‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ رژیم شاه از چاپ و انتشار هر گونه نوشتاری که مخالف دین بود، جلوگیری می‌کرد. پس از انقلاب اسلامی، دشتی به گروه‌های مخالف حکومت جمهوری اسلامی که زیرزمینی فعالیت می‌کردند، اجازه داد به چاپ و انتشار این کتاب بپردازند. گفته می‌شود شمار نیم میلیون از این کتاب بین سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۵ به گونه غیرمجاز چاپ و به فروش رفته‌است.
کتاب ۵۵
در سال ۱۳۵۴ کتابی از دشتی چاپ شد با نام پنجاه و پنج که در آن به ستایش پنجاه و پنج سال سلطنت پهلوی پرداخته بود. شورای دانشگاه تهران، دشتی را نامزد دکترای افتخاری کرد. افرادی در تشویق یا انتقاد از دشتی برای این کتاب، قلم زدند. از جمله احسان طبری نوشت: «آقای علی دشتی … هر مایه‌ای که داشته‌اند به خاطر برخورداری از «لذات عمر» در خدمت ستمگر نهادند».
کتاب (منسوب) عوامل سقوط
با این حال دشتی پس از انقلاب ۱۳۵۷ و در زندان، کتابی نوشت به نام عوامل سقوط و در آن از پادشاهی پهلوی انتقاد کرد.
شسرال اوئست
شسرال اوئست (به لاتین: Chasseral Ouest) یک کوه در سوئیس است که در کانتون برن واقع شده‌است. شسرال اوئست ۱٬۵۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.