cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مالبث
سرنگونی آرتدین
مالبث در هنگام تولد آرافانت چنین می‌گوید:
منابع
ویکی انگلیسی
کمپل استوارت
کمپل استوارت (Campbell Stewart؛ زادهٔ May 12, 1998) دوچرخه‌سوار اهل نیوزیلند است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره شده‌است.
ارتش بیانگ
ارتش بیانگ یا ارتش اقیانوس شمالی، ارتشی توانمند با آرایش غربی است که توسط دودمان چینگ در اواخر سدهٔ ۱۹ میلادی ایجاد شد. این ارتش بخش اصلی نیروی نظامی شاه چینگ بود. ارتش بیانگ نزدیک به سه دهه و احتمالاً تا ۱۹۴۹ نقش مهمی در سیاست چین داشت. این ارتش باعث شد تا انقلاب شین‌های ۱۹۱۱ ممکن شود. همچنین با افتادن حکومت به دست جنگ‌سالاران باعث ایجاد حکومت‌های محلی در چین شد.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
آریادنا اسکریابینا
آریادنا آلکساندرونا اسکریابینا (Ариадна Александровна Скрябина؛ همچنین به‌عنوان سارا نوت و رجینا شناخته می‌شود؛ ۲۶ اکتبر ۱۹۰۵ – ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴)؛ موسیقی‌دان، شاعر و نویسنده اهل امپراتوری روسیه و از فعالان مقاومت فرانسه بود که توسط یک مأمور شبه‌نظامی فرانسه به قتل رسید.
پس از مرگش او مدال صلیب جنگ و همچنین مدال مقاومت را دریافت کرد. آریادنا بزرگ‌ترین دختر آهنگساز روسی، الکساندر اسکریابین، و تاتیانا اشلتزر بود. پس از مرگ پدرش، آدریانا نام خانوادگی او را برگزید و پس از مرگ مادرش به فرانسه رفت. او که شاعر بود، شعرهایش را منتشر می‌کرد و بخشی از دایره ادبی جماعت روس در فرانسه بود. او سه بار ازدواج کرد، آخرین ازدواج وی با یک شاعر به نام دیوید کنوت بود. او و همسرش از ایده‌های تجدیدنظرطلبی صهیونیستی حمایت می‌کردند. او که به‌عنوان یک مسیحی ارتدکس غسل تعمید شده بود، پس از ازدواج با دوید، یهودی شده و نامش را به سارا تغییر داد.
در اشغال فرانسه توسط آلمان، او سازمانده و همچنین عضو فعال مقاومت یهودی فرانسه در جنوب این کشور بود. او در شهر تولوز توسط یک مأمور شبه‌نظامی فرانسه کمی قبل تر از سقوط حکومت ویشی کشته شد.
زندگی‌نامه
در ژانویه ۱۹۲۲، دانشگاه آریادنا بسته شد و مادرش نیز در مارس فوت کرد و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد. سپس آریادنا به پاریس فرستاده شد تا با عمویش زندگی کند.
در پاریس با همسر آینده‌اش دوید نوت، یک شاعر روسی یهودی، آشنا شد. آن‌ها با اضطراب شاهد رشد احساسات ضد صهیونیستی در اروپا به‌خصوص در آلمان بودند.
در اوایل ۱۹۳۹، دوید و آریادنا توانستند نشریه‌ای را تحت عنوان «تصدیق» تأسیس کنند که هدف آن بیداری وجدان ملی یهودیان بود. دوید نه تنها سردبیر، بلکه به‌عنوان روزنامه‌نگار نیز در آن فعالیت می‌کرد. این روزنامه برای یهودیان در پاریس یک رویداد مهم محسوب می‌شد و در اوت ۱۹۳۹، نوت‌ها به بیست و یکمین کنگره جهانی صهیونیسم دعوت شدند.
شروع جنگ جهانی دوم
یک هفته پس از کنگره، جنگ جهانی دوم شروع شد و در روز اول جنگ، در یک سپتامبر ۱۹۳۹، نوت به ارتش فرانسه پیوست و روزنامه بسته شد. او در پاریس خدمت می‌کرد و در ۳۰ مارس ۱۹۴۰، او و آریادنا بالاخره ازدواج خود را به صورت رسمی ثبت کردند. چند روز بعد آدریانا به یهودیت تغییر دین داد و نام خود را نیز به سارا تغییر داد. او اصرار داشت که دوستانش او را با نام جدیدش صدا کنند.
با نزدیک شدن نیروهای آلمانی به پایتخت، واحد نظامی نوت به سمت جنوب منتقل شد، در حالی‌که آریادنا با فرزندانش در پاریس اقامت داشتند. او شروع به کار در یک کارخانه کرد، اما تنها سه روز بعد از شروع کار، کارخانه به دلیل فرار بسیاری از افراد از پاریس، بسته شد. کمی قبل از اینکه آلمانی‌ها وارد پاریس شدند، او به شوهرش در تولوز پیوست.
تولوز
تولوز به اصطلاح «منطقه آزاد» بود، که تا نوامبر ۱۹۴۲ شاهد جنگ و نیروهای اشغالگر نبود، اما یک نیروی شبه نظامی محلی که توسط رژیم ویشی تعیین شده بود، در اختیار داشت. نگرش آنها نسبت به یهودیان آنقدر شدید بود که نوت‌ها دیگر به زبان روسی صحبت نمی‌کردند و تنها از فرانسوی حتی در صحبت با فرزندانشان استفاده می‌کردند. اکثر یهودیان سعی کردند از طریق مارسی به آمریکای جنوبی فرار کنند؛ نوت‌ها هم تلاش خود را کردند اما شکست خوردند. زندگی آنها بسیار فقیرانه و سخت بود و هر شغل در دسترس را می‌پذیرفتند.
ارتش یهودی
در اوایل سال ۱۹۴۲، دوید و آریادنا جزوه ای با عنوان «چه باید کرد؟» در مورد تضاد یهودیان در جنگ جهانی دوم منتشر کردند که در آن نیاز به یک سازمان زیرزمینی یهودی را مورد بحث قرار دادند. دوید این جزوه را برای چندین صهیونیست در تولوز خواند، اما تنها ابراهام پولونسکی با او موافقت کرد، در حالی که دیگران ایده مبارزه زیرزمینی را خودکشی دانستند. علی‌رغم مخالفت صهیونیست‌ها، نوت‌ها، پولونسکی و همسرش یک سازمان تشکیل دادند که ابتدا به نام بنی داوود و بعد از آن «ارتش یهودی» آغاز به کار کرد. به دلایل نگرانی از توطئه، سارا-آریادنا نام مستعار رجینا را برای خود گذاشت. او برای اعضای جدید یک سوگند و مراسم ابداع کرد و در طول سال‌ها تقریباً ۲۰۰۰ نفر از این طریق وارد ارتش یهودی شدند.
اعضای «ارتش یهودی» در میان کارگران کارخانه، دانشجویان دانشگاه تولوز و کنیسه‌ها استخدام شدند. اولین وظیفه آنها نسبتاً ساده بود، برای مثال غذا دادن به پناهندگان یهودی از آلمان، که در کمپ دو رسیبدو در نزدیکی تولوز در شرایط سختی نگهداری می‌شدند. بعدها، آنها شروع به جمع‌آوری سلاح و اطلاعات حساس، پنهان کردن یهودیان با ریسک بالا در مزارع و صومعه‌های دور افتاده و انتقال آنها به سوئیس و اسپانیا کردند. آنها همچنین اقدام به خرابکاری علیه نازی‌ها و مزدورانش کردند. آریادنا در یکی از دشوارترین و خطرناکترین ماموریت‌ها دخیل بود؛ یعنی منتقل کردن فرزندان یهودیانی که به اردوگاه‌ها برده شده بودند. به بچه‌ها آموزش داده شد بود تا هیچ‌گونه سوء ظن ایجاد نکنند و به رویدادهای پیش‌بینی نشده در طی سفر واکنش درست نشان دهند.
اقدامات نظامی «ارتش یهودی» عمدتاً محدود به کشتن عوامل شبه نظامیانی که در شناسایی یهودیان در خیابان‌ها شرکت داشتند، بود. اسلحه برای این کار عمدتاً از طریق هواپیماهای بریتانیا که اسلحه برای پارتیزان‌های فرانسوی به زمین می‌انداختند، تأمین می‌شد.
مرگ
در نوامبر ۱۹۴۲ پلیس، آرنولد مندل، عضو ارتش یهودی که همچنین دوست کنوت در پاریس بود را دستگیر کردند. ماندل نام و آدرس کنوت را به مأمورین تحویل داد، اما جنبش زیرزمینی از طریق خبرچینان خود از این موضوع اطلاع پیدا کرد. هنگامی که پلیس به خانه کنوت حمله کردند، هیچ مدرکی دال بر فعالیت آنها پیدا نکردند. با این وجود کنوت تحت سوء ظن قرار گرفت و به سوئیس فرستاده شد. آریادنا که جذب فعالیت‌های زیرزمینی شده بود، اگرچه حامله بود، نپذیرفت که با او برود.
در ۲۲ مه سال ۱۹۴۳، آریادنا، جوزف را به دنیا آورد و در نوامبر-دسامبر، پسرش الی، تاتیانا-میریام و جوزف را به سوئیس فرستاد.
در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴، آریادنا برای ارتقاء یک عضو جدید از «ارتش یهودی» اقدام کرد. او و رائول لئون توسط دو مأمور شبه نظامی دستگیر شدند. یکی از آنها برای خبر کردن و فرستادن نیروی تقویتی صحنه را ترک کرد درحالی‌که مأمور باقیمانده، بر روی آریادنا و رائول سلاح کشیده بود. در حالی‌که منتظر بودند، لئون یک بطری خالی را به سمت مأمور انداخت و در واکنش مأمور آتش باز کرد که منجر به کشته شدن آریادنا شد. لئون با وجود اینکه هر دو پایش مجروح شد، موفق به فرار گردید و بعداً گزارش مفصلی از این رویداد را ارائه کرد.
متازوسین
متازوسین (Metazocine) یک ضددرد شبه افیونی مربوط به پنتازوسین است. در حالی که متازوسین دارای اثرات ضد درد قابل‌توجهی است، که از طریق یک اثر ترکیبی آگونیست-آنتاگونیست در گیرنده مواد افیونی مو واسطه می‌شود، کاربرد بالینی آن به دلیل اثرات ناهنجار و توهم‌زایی محدود می‌شود که به احتمال زیاد ناشی از فعالیت در گیرنده‌های اپیوئیدی کاپا است (جایی که اثر منفی بالایی دارد). آگونیست) و/یا گیرنده‌های سیگما.
مریم مرسل
مریم مرسل (Maryan Mursal, مریم مرسل) (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۵۰) آهنگساز و خواننده سومالیایی است.
زندگی‌نامه
مرسل در سومالی در خانواده‌ای مسلمان با چهار دختر بزرگ شد. خانوادهٔ مرسل اصالتاً اهل سومالی و از قبیلهٔ مادیبان هستند.
او در نوجوانی سنت‌شکنی کرد و به‌طور حرفه‌ای خوانندگی را در موگادیشو آغاز کرد. در کلوپ‌های شبانه اجرا می‌کرد و برند موسیقی‌اش، با ترکیبی از بلوز، سول، تأثیرات سومالیایی و عربی و معروف به جاز سومالی، در سراسر کشور محبوب شد. او که عمدتاً به صورت انفرادی اجرا می‌کرد، با Waaberi، یک گروه موسیقی و رقص ۳۰۰ نفره مرتبط با تئاتر ملی سومالی، همکاری کرد. بعداً، پس از انتقاد از دولت نظامی حاکم وقت سومالی، او به مدت دو سال از خوانندگی محروم شد و با تاکسی امرار معاش می‌کرد.
در طول جنگ داخلی متعاقب آن در سرزمین مادری، مرسل و پنج فرزندش به جیبوتی همسایه نقل مکان کردند و او آنجا در سفارت دانمارک پناهندگی یافت. ایشن پیشامد بود که زمینهٔ ضبط انفرادی او به نام The Journey با گیتارها، سکانس‌ها و آوازهای پشتیبان پیتر گابریل را فراهم کرد.
مرسل هنوز در خارج از کشور زندگی می‌کند و اکنون در بریتانیا اقامت دارد. او با وابری به اروپا سفر کرده و با نینا سیمون ظاهر شده‌است. کار او توسط کمپانی رکورد پیتر گابریل Real World تولید شده‌است.
علاءالدین حسین غوری
او متصرفات ولایت کاسی غور را مطیع کرده و به فیروزکوه (غور) آمد و چون مردم در غیاب وی ملک ناصرالدین حسین بن محمد را از مادین آورده و بر تخت نشانیده بودند، با اطلاع از قدرت علاءالدین، ناصرالدین را بکشتند و به علاءالدین تسلیم شدند. وی بامیان، تخارستان، بلاد جروم، گرمسیر، تولک، جبال هرات و غرجستان مرغاب را نیز تحت سلطهٔ غوریان درآورد و داعیان اسماعیلی را نیز به غور راه داد. علاءالدین حسین جهانسوز سرانجام در سال ۵۵۶ هجری / ۱۱۶۱ میلادی در سنگهٔ غور از جهان رفت و پس از او فرزندش، سیف‌الدین محمد، به امارت رسید.
آغاز سلطنت
پس از مرگ بهاءالدین سام که در راه غزنه اتفاق افتاد، علاءالدین حسین به سلطنت غور رسید. تاریخ‌نویسان از تاریخ تولد و آغاز زندگی وی اطلاعی به یادگار نگذاشته‌اند و تنها مطلبی که از دوران جوانی او به دست آمده آن است که او در رشته ادبیات و الهیات و فنون نظامی که در آن زمان هر شاهزاده می‌بایست نسبت به این علوم آگاهی داشته باشند. علاءالدین حسین هنگامی که خبر مرگ بهاءالدین را شنید در اواسط سال ۵۴۴ هجری / ۱۷۰۸ میلادی به تخت سلطنت غور نشست و سپس بدون فوت وقت به بهانه گرفتن انتقام سپاهیان خود را آماده کرده و با ارتش پنجاه‌هزار نفری به سوی غزنه به راه افتاد. بهرامشاه غزنوی از حرکت ارتش غور آگاه گشت و با اطمینان به ارتش تازه‌نفس هندی و سپاهیان غزنه، پایتخت خود را ترک کرد و از راه رخج و تگیناباد رهسپار زمین داور شد تا راه بر دشمن ببندد. هنگامی که سپاهیان دو رقیب در دشت زمین داور در برابر یکدیگر قرار گرفتند؛ بهرامشاه سفرائی نزد علاءالدین فرستاد تا او را ضمن تهدید از جنگ بازدارد ولی علاءالدین پاسخ فرستاد که وی برای گرفتن انتقام قتل غیرعادلانه دو برادرش آماده جنگ است و به تصمیم خود پایبند است. پس از آن که این گفتگوها نتیجه‌ای دربر نداشت هر دو سپاه خود را برای نبرد آماده کردند. دولتشاه (غوری) پسر بهرامشاه که فرمانده سواره نظام فیل‌های جنگی بود به سپاه غور حمله کرد. سربازان پیاده غوری به دستور علاءالدین حسین دست به حیله نظامی زده صف خود را شکافته راه را برای آن‌ها باز کردند ولی بلافاصله اطراف سواره‌نظام دولتشاه را گرفته، او و سربازانش را قتل‌عام کردند. این شکست اثری بد بر سر سربازان بهرامشاه نهاد پس ناچار عقب‌نشینی کردند. بهرامشاه در حال عقب‌نشینی هنگامی که به محلی به‌نام جوش آب‌گرم، نزدیک تگیناباد رسید درصدد جنگ دوباره برآمد اما این‌بار نیز شکست خورده و با عجله به غزنه بازگشت. در آنجا مجدداً سپاهیان تار و مار شده را جمع کرده و درصدد دفاع برآمد ولی بار سوم نیز دچار شکست گردید. علاءالدین بدون از دست دادن وقت شهر غزنه را با حمله‌ای برق‌آسا اشغال کرد و فرمان داد تا مدت هفت شبانه روز شهر را به آتش کشیدند و بناهای سلاطین غزنوی، به استثنای چند ساختمان همه را خراب کردند. در این میان غارت و کشتار طرفداران بهرامشاه با شدت هرچه تمامتر ادامه داشت و حتی گروهی از زنان غزنه را که شایع بود در هنگام اسارت سیف‌الدین سوری به دنبال او به راه افتاده و با دف و آواز اشعار توهین‌آمیزی خوانده بودند در حمامی زندانی و با بستن منفذهای آن همه را خفه کردند. علاءالدین حسین فرمانی نیز صادر کرد تا مکانی را که در آن سیف‌الدین سوری و وزیرش سید مجدالدین موسوی را به دار زده بودند با خاک یکسان کنند سپس چند سید اهل غزنه را وادار کرد تا توبره‌هایی از خاک غزنه را به گردن آویخته به فیروزکوه حمل کنند. در آنجا به دستور وی آن خاک را با خون چند سید آمیخته در بنای چند قلعه به کار بردند. چنانچه در این واقعه بیش از شصت هزار تا هفتاد هزار نفر کشته شده‌اند. تاریخ‌نویسان همه از رفتار خشن علاءالدین انتقاد کرده‌اند و جوزجانی اولین کسی است که به او لقب جهانسوز داده‌است. علاءالدین حسین بعد از آن که انتقام خود را گرفت و مردم شهر را مطیع خود ساخت، برای ارضای بیشتر خاطر خود ابیاتی با مضمون‌های عالی و مملو از تحسین و تمجید خویش ساخت و سپس لباس سوگواری پوشیده، هفت شبانه روز بر سر قبر برادرانش مراسم عزاداری بجا آورد؛ آنگاه دستور داد تا جسد آن‌ها را در صندوق‌هایی بگذارند و همراه خود به غور برده و در آنجا آن‌ها را در جوار آرامگاه اسلاف خویش دفن کرد.
علاءالدین حسین پیش از بازگشت به سوی غور، وضع هرج و مرج غزنه را آرام کرده و در برگرداندن آن منطقه به حالت اولیه‌اش بسیار کوشید آنگاه از راه بست و زمین داور به پایتخت خود بازگشت. بست در آن زمان شهری مشهور و مرکز بازرگانی بود و برخلاف گفته بعضی تاریخ‌نویسان، علاءالدین این شهر را ویران نکرده‌است چون مدارک باستان‌شناسی نشان می‌دهد که این شهر فقط اندکی خسارت دیده، سپس دوباره مرمت یافته‌است.
این شهر که از دوران پارت‌ها سابقه تاریخی دارد، در قرن اول اسلامی نیز یکی از مراکز مهم بازرگانی بوده و در حمله مغول مانند سایر شهرهای این ناحیه خراب و نابود شده‌است. یکی از آثار هنری و زیبایی این شهر که خوشبختانه تاکنون نیز برجای مانده‌است دروازه قوسی شکل مسجد قلعه بست می‌باشد؛ که به عقیده باستان‌شناسان به سبک معماری دوران غوریان یا خوارزمشاهیان بنا گردیده و احتمالاً قبل از حمله مغول یعنی در زمان علاءالدین حسین خرابی یافته‌است. یکی دیگر از نقاطی که مورد این حمله قرار گرفته و آسیب دیده‌است قصر معروف غزنویان به نام لشکری بازار است که در محل پیوستن رود ارغنداب و هیلمند واقع بوده و به عقیده چند نفر از باستان‌شناسان خرابی اول آن به دستور علاءالدین حسین صورت گرفته‌است. تاریخ‌نویسان دربارهٔ این جنگ و سرنوشت بهرامشاه عقاید ضد و نقیضی دارند. عده‌ای از آن‌ها از جمله بیهقی، فخر مدبر، خواندمیر و بناکتی عقیده دارند که بهرامشاه قبل از حمله علاءالدین حسین در غزنه مرده‌است؛ ولی مسلم است که بهرامشاه در آن جنگ رهبری سپاهیانش را برعهده داشته‌است. حتی خواندمیر که در یک جا مرگ بهرامشاه را قبل از حمله علاءالدین به غزنه ذکر کرده‌است در جای دیگر می‌نویسد: «... و قول اصح آن که بین‌الجانبین چند کرت مقاتله روی نموده.» یا به گفته جوزجانی و دیگران «سه کرت از پیش علاءالدین غوری منهزم گشت.» در هر حال با توجه به عقاید بیشتر این مورخان٬بهرامشاه پس از سه بار شکست به هند فرار کرده‌است. علاءالدین حسین قبل از بازگشت به غور یکی از سران لشکری به نام امیرخان را با پنج هزار سپاهی در غزنه مستقر و او را مأمور حفاظت آن ناحیه کرد. امیرخان مردی خشن و ستمگر بوده‌است. مبارکشاه فخر مدبر دربارهٔ دوران حکومت وی داستانی نقل کرده و می‌نویسد: «غزنه به‌طور معجزه‌آسایی به وسیله شخصی روحانی به نام خواجه ابوالموید که از جور و ستم امیرخان نجات یافته‌است؛ نتیجه این معجزه آن بود که ناگهان لشکری بزرگ در نزدیکی غزنه ظاهر شده و امیرخان از ترس آن با همه لشکریانش غزنه را ترک و فرار کرده‌است.» در واقع ظهور معجزه‌آسا این لشکر عظیم چیزی جز بازگشت بهرامشاه همراه سپاهیان تازه‌اش از هند نبوده‌است. حقیقت تاریخی این افسانه توسط یک سند تاریخ‌دار تأیید شده‌است که برطبق آن بهرامشاه قبل از ربیع‌الاول سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹ شاهنشاهی) به غزنه بازگشته‌است یعنی زمانی که علاءالدین حسین در غور سرگرم اعزام قشون به هرات و مشغول زد و خورد با سلطان سنجر بوده‌است. در هر صورت بهرامشاه پس از اخراج امیرخان مدت‌ها در غزنه بوده و در سال ۵۵۲ هجری (۱۷۱۶ شاهنشاهی) در آن شهر در گذشته‌است. علاءالدین حسین اندکی بعد نسبت به برادر زادگان خود غیاث‌الدین، شهاب‌الدین غوری و (معزالدین) بدگمان شد و پس از مقرر کردن مبلغی وجه نقد به عنوان مخارج روزمره آن‌ها را در قلعه نظامی وجیرستان زندانی کرد. سبب بدگمانی او فقط توسط ابن اثیر ذکر گردیده‌است که طبق آن علاءالدین حسین نواحی سنگه، تیول قبلی بهاءالدین سام و گرمسیر و تگیناباد را به آن دو برادر تفویض کرده بوده‌است و این دو برادر در آن نواحی سیاست بسیار ملایمی در پیش گرفتند و با بخشش‌های خود باعث جلب توجه مردم نسبت به خود شده‌بودند تا در موقع مناسب از حمایت آن‌ها در مقاصد سیاسی خود استفاده کنند. این موضوع و رفتار جاه‌طلبانه آن‌ها به گوش علاءالدین حسین رسید و باعث بدگمانی شده‌بود و به همین دلیل تا پایان زندگی خود آن دو برادر در زندان قلعه وجیرستان تحت نظر نگهداشته شدند.
لشکرکشی علاءالدین حسین به هرات
هنگامی که علاءالدین حسین در غور سرگرم تجهیز سپاه بود؛ خسرو شاه پسر بهرامشاه غزنوی سپاه بزرگی در لاهور فراهم کرد و به سوی غزنه هجوم آورد. علاءالدین که درصدد حمله به هرات بود میل داشت که با او از در صلح وارد شود به این طریق که خسرو شاه شهر و قلعه تگیناباد را به او واگذار کند و به غزنه قناعت کند؛ ولی خسروشاه که به کمک و پشتیبانی سنجر اطمینان داشت حاضر به صلح نشد. در این موقع برحسب اتفاق گرفتاری‌های سلطان سنجر بعد اعلای خود رسیده‌بود و نمی‌توانست به او کمک کند. خسروشاه که به این دلیل ناامید شده‌بود ناچار غزنه را ترک و به اهواز فرار کرد. وی در همان‌جا ماند تا آن که در سال ۵۵۵ هجری (اوایل سال ۱۷۱۹ شاهنشاهی) درگذشت. پیروزی غزنه علاءالدین را ترغیب کرد تا به تلافی پشتیبانی‌های سلطان سنجر از بهرامشاه که منجر به قتل سیف‌الدین سوری شده‌بود با وی بجنگد به ویژه آن که در آن زمان سلطان سنجر دوران سقوط خود را طی می‌کرد و دشمنانش از هر طرف آماده نابودی وی بودند. علاءالدین در آغاز برای نشان دادن خود مختاری خویش از پرداخت باج و خراج مقرر به سنجر امتناع ورزید. در این لحظات وضع نابسامان و درهم سیاسی هرات در اوایل سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹ شاهنشاهی) بهترین موقع برای حمله علاءالدین حسین و اجرای نقشه انتقام جویانه وی بود. علی چتری تیولدار هرات، که به گفته طعن‌آمیز راوندی و خواندمیر «سلطان سنجر او را از مرتبه مسخرگی به درجه امارت رسانیده بود» نیز با پشتیبانی مردم ستمدیده آن شهر که آرزوی آزادی خود را داشتند برضد سنجر قیام کرده‌بود.
علاءالدین حسین و علی چتری برای تحکیم وضع خود در برابر سلطان سنجر با هم متحد شدند و علاءالدین در اوایل ربیع الاول سال ۵۴۵ هجری(۱۷۰۹ شاهنشاهی) از دعوت علی چتری استقبال کرد و وارد هرات شد اما تلاش کرد تا در امور سیاسی هرات دخالتی نکند و وضع مردم را به حال خود باقی بگذارد. علاءالدین در آن‌جا برای فریب سنجر، دستور داد تا خطبه را طبق معمول به نام او بخوانند ولی سنجر که از ماجرا با خبر شده‌بود از مرو به سوی هرات حرکت کرد و پیام‌هایی برای متحدانش از جمله تاج‌الدین سیستانی و بهرامشاه فرستاد و لزوم تشکیل نیروی واحدی را تأکید کرد. در آن موقع بهرامشاه هنوز از ضربه خرد کننده‌ای که علاءالدین حسین به او وارد کرده بود رنج می‌برد و تاج‌الدین سیستانی بهترین تیول‌دار وفادار سنجر هم این سیاست را که با کمک به سنجر دشمن جدیدی برای خود فراهم سازد؛ ابلهانه دانسته و به بهانه‌ای از همکاری سرباز زد. در چنین موقعیتی سنجر دریافت که عقب‌نشینی و انتظار برای فرصتی مناسب‌تر عاقلانه‌تر است.
لشکرکشی به بلخ و جنگ با سنجر
علاءالدین از مدت‌ها پیش به تخارستان نظر داشت و به همین دلیل به منظور پیشبرد خواسته خود نظر غزها را به سوی خود جلب کرد و شروع به توسعه متصرفات خود در مرز شمالی بامیان کرد ولی امیر قماج سر راه او قرار گرفت. در اینجا غزها چون منافع بیشتری نصیبشان می‌شد به پشتیبانی علاءالدین برخاسته و باعث شکست قماج شدند. علاءالدین بلافاصله پس از این پیروزی بامیان و تخارستان را تصاحب کرد. سنجر از پیشرفت‌های علاءالدین نگران شده‌بود رهسپار مرز بلخ گردید و از اردوی سلطنتی خود در اطراف بلخ نامه‌ای به بهرامشاه نوشته و از او تقاضای کمک کرد. علاءالدین که شهر بلخ را در تصرف داشت با حمله سنجر مجبور شد آن منطقه را ترک کند. سنجر فهمید که از طرف بهرامشاه کمکی حاصل نمی‌شود چون از نیروی غزها اطلاع داشت با اعطای امتیازاتی توانست آن‌ها را به کمک خود بطلبد و درصدد سرکوبی علاءالدین و علی چتری درآید. علاءالدین حسین نیز به همراه متحد خود، علی چتری برای جلوگیری از نفوذ سنجر به سوی وی حرکت کرد. دو سپاه در دره هریرود، برای جنگی حتمی رودرروی هم قرار گرفتند. دربارهٔ تاریخ وقوع این جنگ اغلب تاریخ نویسان یا سکوت کرده‌اند یا سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹شاهنشاهی) را ذکر کرده‌اند. نظامی عروضی که منسوب به دودمان غوری بود، گفته‌است: «... من بنده در هرات چون متواری گونه همی‌گشتم…» وی تاریخ این جنگ را سال ۵۴۷هجری (۱۷۱۱شاهنشاهی) ذکر کرده‌است. علاءالدین چون از وفاداری سربازان ترک و غز لشکر خود اطمینان کامل نداشت دستور داد تا به منظور استقامت و پایداری آن‌ها یک روز قبل از شروع جنگ، آب هریرود را به زمین‌های پشت جبهه جاری سازند. در آغاز جنگ شش هزار سرباز غز و ترک، لشکر علاءالدین حسین و علی چتری را ترک کرده و به اردوی سلطان سنجر پیوستند. این عمل ضربه شدیدی به روح جنگاوری سپاه غوریان وارد ساخت و باعث شد دست به فرار بزنند. در این کشمکش عدهٔ زیادی در گل‌ولای فرورفته به دست دشمن کشته شدند. علاءالدین و علی چتری نیز دستگیر شدند و به محضر سلطان سنجر برده شدند. وی دستور داد تا فوراً علی چتری را بکشند و علاءالدین حسین را به زندان بیاندازند. سلطان سنجر با توجه به اوضاع سیاسی و موقعیت خطرناک خود با علاءالدین حسین به مهربانی رفتار کرد و پس از چند روز او را از زندان بیرون آورده و مورد لطف و بخشش خویش قرار داد و به گفته جوزجانی «ندیم خاص سلطان سنجر گشت». علاءالدین حسین از آن پس پیوسته در دربار سنجر حضور داشت و نظر به لطف و محبت سلطان نسبت به خود اشعاری در ستایش او می‌سرود. البته این اظهار محبت و دوستی زیرکانه سنجر نسبت به علاءالدین نقشه سیاسی بود چون سلطان سلجوقی با توجه به اوضاع خطرناک امپراتوری خود از جمله خوارزمشاه، قراختائیان و غزهای صلاح در آن دید که نظر علاءالدین حسین را به سوی خود جلب کند تا از نیروی نظامی وی به عنوان یک متفق بانفوذ و وفادار استفاده نماید. در این هنگام غزها که از ضعف دولت سنجر آگاه بودند در اطراف بلخ شروع به ایجاد مزاحمت و شورش کرده‌بودند و به همین دلیل هم سلطان سنجر پیش از آن که به سرکوبی غزها اقدام کند، علاءالدین را با بدرقه‌ای شایان به غور فرستاد. از طرفی چون سلطان سنجر نسبت به پیروزی خود بر غزها اطمینان کامل نداشت، تمامی اسب و گلهٔ شتران و خزانه خود را به امانت تحویل علاءالدین داد تا آن‌ها را به غور برده و در موقع مناسبی دوباره به دربار سنجر برگرداند.
نبرد امیر زنگی با امیر قماج
پیروزی علاءالدین در به دست آوردن کمک، او را تشویق کرد که از وضع وخیم سیاسی سنجر استفاده کند و به اصطلاح از آب گل‌آلود ماهی بگیرد. در این میان در تخارستان سرحد شمالی غز هم دو دستگی‌هایی به وجود آمده‌بود. امیر زنگی بن خلیفه (حاکم تخارستان) با امیرقماج حکمران دست نشانده سنجر در بلخ، اختلاف پیدا کرده‌بود لذا غزهای ساکن در منطقه حکومتی را به کمک طلبیده آن‌ها را برضد قماج تجهیز کرده‌بود ولی امیر قماج توانست با دادن وعده‌های فریبنده، غزها را به سوی خود بکشاند و بالاخره در جنگی که میان آن دو رقیب رخ داد امیر قماج پیروز شد و توانست امیر زنگی و پسرش را اسیر کرده و به قتل برساند.
دوران اسارت
دوران اسارت علاءالدین حسین در دربار سلطان سنجر برخلاف نظر چند نفر از مورخان از جمله کارل بروکلمن که دو سال ذکر کرده‌است، نمی‌تواند بیش از چند ماه بوده‌باشد. جنگ میان علاءالدین حسین و سلطان سنجر طبق نظر چند تن از مورخان از جمله نظامی عروضی سمرقندی که خود شاهد جریانات بوده در سال ۵۴۷ هجری (۱۷۱۱ شاهنشاهی) رخ داده‌است. از طرف دیگر جنگ سنجر بر ضد غزها و شکست و اسارت او در محرم سال ۵۴۸ هجری (۱۷۱۲شاهنشاهی) صورت گرفته‌است پس در این صورت اسارت علاءالدین حسین فقط چند ماه یا به گفته خواندمیر «چندگاهی» بیشتر نبوده‌است.
رهایی از اسارت
در چند ماهی که علاءالدین حسین از کشور خود دور افتاده‌بود، عده‌ای از امیران و بزرگان غور برادرزاده او ناصرالدین حسین مادینی را به سلطنت نشانده‌بودند. این سلطان دست نشانده چندان موفقیتی در کارهای کشوری نداشت چون بلافاصله پس از جلوس وی برتخت سلطنت عده‌ای در ولایت‌کشی به بهانهٔ مختلف از جمله گرفتن انعام دست به غارت اموال دولتی زدند. غیبت چند ماهه رهبری قدرتمند مانند علاءالدین نشان داد که اوضاع داخلی سرزمین کوهستانی غور به زودی دستخوش شورش‌های متعددی قرار خواهدگرفت اما بلافاصله پس از آن که خبر آزادی و بازگشت وی در غور منتشر شد چند نفر از زنان حرمسرا به تحریک سران کشوری طرفدار علاءالدین شبانه ناصرالدین حسین را با بالش خفه کردند.
علاءالدین حسین پس از ترک دربار سنجر پیش از آن که به فیروزکوه، پایتخت خود برود به سوی ولایت کشی رفته، متمردان و سرکشان آن ناحیه را سرکوبی و دژهای آن‌ها را خراب کرد و سپس به سوی فیروزکوه که مردم آن با اشتیاق در انتظارش بودند، رهسپار گردید. وی پس از استقرار و تنظیم امور داخلی غور به فکر مناطقی افتاد که قبل از جنگ با سلطان سنجر به دست آورده‌بود. در این زمان سنجر در اسارت غزها بود و دیگر مانعی برای پیشرفت‌های سیاسی وی وجود نداشت لذا به زودی به نواحی بلخ و تخارستان دست‌اندازی کرده و آن نواحی را به تصرف درآورد. در چنین موقعیتی ناپایدار و مشوش یعنی زمانی که غزها مشغول غارت مرو و نیشابور و دیگر شهرهای خراسان بودند. علاءالدین روی به فتوحات دیگر آورد و شهرهای جروم، داور، بست و قلعه تولک را که در کوهستان‌های هرات بود را ضمیمه متصرفات خود کرد و آنگاه متوجه غرستان (غرچستان) گردید. حاکم آن ناحیه، ابراهیم شاه رابطه دوستانه‌ای با او به وجود آورد و علاءالدین را به خاطر تحکیم آن رابطه دوستانه، دختر وی به نام حره‌نور ملک را به زنی گرفت و سپس دره حاصلخیز مرغاب را پس از درهم شکستن مقاومت ساکنان آن اشغال نمود. این پیروزی برای علاءالدین کار آسانی نبود چون برای تصرف یکی از دژهای معروف آن‌جا به نام سبکجی مدت‌ها وقت صرف کرد تا به نتیجه رسید. علاءالدین از آن پس تا پایان زندگی قلمروی حکومتش را با به دست آوردن مناطق مهم سوق‌الجیشی و حساس مرزی استحکام بخشید. در طی جریانات گذشته یعنی به هنگام درگیری علاءالدین با سلطان سنجر، شهر غزنه مجدداً به دست خسروشاه افتاده‌بود ولی به زودی گرفتار حمله غزها شد و چون توان برابری با آن‌ها را نداشت به سوی لاهور فرار کرد. بعضی تاریخ‌نویسان در این مورد دچار اشتباه شده‌اند و عقیده دارند که پس از استیلا و ورود خسروشاه در غزنه، علاءالدین به آن شهر حمله برده و باعث فرار خسروشاه گردیده‌است.
خواندمیر در این مورد نظر دیگری دارد و می‌نویسد که علاءالدین پس از فتح غزنه حکومت آن‌جا را به غیاث‌الدین و شهاب‌الدین برادرزادگان خود تفویض کرد و آن دو برادر خسروشاه را با لطائف‌الحیل به دست آورده و در قلعه‌ای محبوس کردند و او در سال ۵۵۵ هجری درگذشت. این تاریخ‌نویس، خسروشاه را با خسروملک اشتباه گرفته‌است چون این خسروملک بوده که بعدها به فرمان غیاث‌الدین در قلعه بلروان غرجستان زندانی شده و بالاخره به قتل رسیده‌است.
آمدن مبلغین اسماعیلی به غور
یکی از اتفاقات مهم که در آخرین سال‌های زندگی علاءالدین حسین رخ داده‌است؛ آمدن مبلغین اسماعیلیه به سرزمین غور می‌باشد. در این زمان فرقه اسماعیلیه می‌خواستند قلمروی خود را از جهت خراسان توسعه دهند با ارسال داعی به منظور تبلیغ بین مردم غور و به ویژه سلطان قدرتمند آن سرزمین دست به کار شده‌بودند. عقیده علاءالدین نسبت به این فرقه درست مشخص نیست و تنها از گفته جوزجانی در می‌یابیم که او به آن‌ها اجازه داده‌بود تا در قلمرو غور به کار دعوت و تبلیغ مشغول باشند و حتی به گفته همین تاریخ‌نویس «سلطان علاءالدین… ایشان را اعزاز کرد و به هرجا از مواضع غور در سر دعوت کردند و ملاحده‌الموت طمع به ضبط و انقیاد اهل غور در بستند.» اتفاقاً این موضوع یکی از مواردی است که مورد بدگویی تاریخ‌نویسان قرار گرفته‌است و آن را «غبار بدنامی بر ذیل دولت او» دانسته‌اند.
مرگ
علاءالدین حسین که یکی از سلاطین نیرومند غور بود در ربیع‌الثانی سال ۵۵۶ هجری (اواخر ۱۷۱۹ شاهنشاهی) درگذشت. جسد او را در آرامگاه خانوادگی و در جوار برادرانش در سنگه به خاک سپردند.
اگین گول
اگین گول (به لاتین: Egiin Gol) یک رود در مغولستان است که در استان بولگن واقع شده‌است.
چاه رحمت (خاش)
چاه رحمت (خاش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان پشتکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
پیر اسلیدجا
پیر اسلیدجا (Pierre Slidja؛ زادهٔ February 18, 1996) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسین و باشگاه ورزشی آمیان اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team و زیر ۲۰ سال فرانسه بازی کرده‌است.
توماس وایت (سیاستمدار استرالیایی)
سر توماس والتر وایت ، (۲۶ آوریل ۱۸۸۸ – ۱۳ اکتبر ۱۹۵۷) سیاستمدار و خلبان استرالیایی در جنگ جهانی اول بود. در سال ۱۹۱۴ وی به عنوان یکی از اولین افراد هوایی آموزش دیده برای سپاه پرواز استرالیا (AFC) شد و سال بعد وی در میان اولین اعضای AFC بود و هنگام استقرار در خاور میانه با پرواز نیم بین النهرین به آنجا اعزام شد. وی پس از انجام چندین مأموریت در پشت خطوط ترکیه، در نوامبر ۱۹۱۵ دستگیر شد اما در ژوئیه ۱۹۱۸ فرار کرد. وایت به دلیل خدمات جنگی خود مدال صلیب پرواز ممتاز را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۲۰ با ورا دیکین، کارگر صلیب سرخ و دختر نخست‌وزیر سابق استرالیا، آلفرد دیکین ازدواج کرد.
وایت فعالیت پارلمانی خود را در سال ۱۹۲۹ و هنگامی که به عنوان نماینده در بالاکلاوا در ویکتوریا به مجلس نمایندگان استرالیا انتخاب شد، آغاز کرد. وی از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ به عنوان وزیر تجارت و گمرک در دولت حزب متحد استرالیای جوزف لیونز فعالیت داشت، اما با استثنا از کابینه داخلی لیونز استعفا داد. او اندکی پس از آغاز جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) پیوست و در استرالیا و انگلستان خدمات دید. وی در سال ۱۹۴۵ به عنوان عضوی از حزب تازه تأسیس لیبرال استرالیا به پارلمان بازگشت و از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ به عنوان وزیر هوا و وزیر هواپیمایی کشوری در دولت رابرت منزیس خدمت کرد. دوره وی همزمان با تعهد گروهان RAAF به جنگ کره و اورژانس مالایا بود. وایت در اکتبر ۱۹۵۷ درگذشت.
ابوت، آرکانزاس
ابوت، ارکانساس (به انگلیسی: Abbott, Arkansas) در ایالات متحده آمریکا است که در آرکانزاس واقع شده‌است.
باغ‌علی
باغ‌علی (به لاتین: Bağəli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیللی واقع شده است.
لیفان ۶۳۰
لیفان ۶۳۰ یک خودرو سدان است که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ توسط کمپانی چینی لیفان تولید می‌شد. این خودرو به‌عنوان جانشین لیفان ۶۲۰ معرفی شده‌بود، اما در کنار ۶۲۰ تولید می‌شد. در کشورهای دیگر این خودرو تحت نام لیفان سولانو به فروش می‌رسید.
قیمت این خودرو در زمان عرضه از ۵۴٬۹۰۰ یوان شروع می‌شد و گران‌ترین نسخهٔ آن (نسخهٔ الکتریکی) ۷۲۹۰۰ یوان قیمت داشت.
این خودرو از دو موتور ۱٫۵ و ۱٫۸ لیتری چهار سیلندر بهره می‌برد.
اوشان چانگ‌شینگ
موتورها
ای۶۰۰ از یک موتور ۱٫۵ لیتری چهارسیلندر و یک موتور ۱٫۰ لیتری توربو چهارسیلندر بهره می‌برد. موتور ۱٫۵ لیتری با جعبه‌دنده پنج سرعته دستی و موتور ۱٫۰ لیتری توربو با جعبه‌دنده شش سرعته خودکار به فروش می‌رسد.
اوشان چانگ‌شینگ
اوشان چانگ‌شینگ (欧尚长行) یک فیس‌لیفت از ای۶۰۰، پس از راه‌اندازی مجدد این برند با نام اوشان (اوشانگ/اوشان) است. چانگ‌شینگ در سال ۲۰۱۸ با یک موتور ۱٫۵ لیتری چهارسیلندر و یک موتور ۱٫۶ لیتری چهارسیلندر عرضه شد.از سال ۲۰۲۰، تنها موتور ۱٫۵ لیتری متصل به جعبه‌دنده پنج سرعته دستی موجود است.
دسترس‌پذیری بازی
در حوزه تعامل انسان و رایانه، دسترس‌پذیری بازی به دسترس‌پذیری بازی ویدئویی اشاره دارد. عموما دسترس‌پذیری بازی به دسترس‌پذیری همه‌ی محصولات بازی مانند بازی‌های ویدئویی، نقش‌آفرینی و بازی تخته‌ای و سایر محصولات مرتبط اشاره دارد. دسترس‌پذیری بازی زیر شاخه دسترس‌پذیری رایانه به شمار می‌رود و تحقیق می‌کند که چگونه نرم افزار و رایانه در هنگام اختلالات مختلف برای کاربران دسترس‌پذیر شود.
تاومور
تاومور (به لاتین: Tomorr) یک کوه و انسان‌انگاری در آلبانی است که در استان برات واقع شده‌است. تاومور ۲٬۴۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جویی (مجموعه تلویزیونی)
جویی یک کمدی موقعیت آمریکایی و اسپین-آفی از سریال محبوب دوستان است که از سال ۲۰۰۴–۲۰۰۶ از شبکه NBC پخش می‌شد. ستاره این سریال مت له بلانک، ایفاگر نقش سابق خود، جویی تریبیانی است. جویی پس از مهاجرت از نیویورک به لس آنجلس برای ادامه بازیگری ماجراهای تازه‌ای را با خواهر و خواهر زاده اش رقم می‌زند.
مربی جنسیت کودک
مربی جنسیت کودک (Baby Gender Mentor) نام تجاری یک آزمایش خون بحث‌برانگیز است که برای تشخیص جنسیت قبل از تولد طراحی شده‌است. این آزمایش توسط Acu-Gen Biolab, Inc.، یک شرکت زیست‌فناوری در لوول، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا ساخته شد. این آزمایش اولین بار در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵ در برنامه امروز (برنامه کانال ان‌بی‌سی) و در نیوزویک در اکتبر ۲۰۰۵ به نمایش درآمد. حدود ۴۵۰۰ نفر تا مارس ۲۰۰۶ این آزمون را خریداری کرده بودند.
این آزمایش ادعا کرد که جایگزینی برای آمنیوسنتز و اولتراسوند ارائه می‌دهد. مربی جنسیت ادعا کرد که زنان انگیزه‌های زیادی برای استفاده از این آزمایش برای یادگیری جنسیت جنین خود در اوایل بارداری داشتند، از جمله آمادگی ذهنی و برنامه‌ریزی برای خریدهای جنسیتی خاص، یا به دلیل بحث‌برانگیزترِ سقط جنین انتخابی بر اساس جنسیت نوزاد.
مشتریان و دانشمندان صحت آزمایش را زیر سؤال برده‌اند. اقدامات قانونی علیه Acu-Gen و تأمین کننده آنها انجام شد. در این شکایت‌ها ادعا شد که محصولات Acu-Gen جنسیت نوزاد را به درستی پیش‌بینی نمی‌کنند. در دفاع از خود، Acu-Gen اظهار داشت که پیش‌بینی سونوگرافی جنسیت جنین همیشه دقیق نیست، و به یکی از خانواده‌ها گفت که نوزادشان ناهنجاری‌های جنسیتی دارد.
به زنان دستور داده شد که انگشت خود را سوراخ کنند تا مقدار کمی خون بکشند، که روی کارتی قرار داده شده تا به Acu-Gen ارسال شود تا با قیمت ۲۵۰ دلار آمریکا آنالیز شود. این کیت نیازی به تنظیم ندارد زیرا بیماری را تشخیص نمی‌دهد و پیشگیری یا درمان نمی‌کند. شرکت موظف به افشای نتایج آزمایشات نبود.
Acu-Gen مطالعات مربوط به شناسایی سلول‌های خون جنینی را که در گردش خون مادر وجود دارد، فهرست کرد، اما مطالعات به‌طور خاص به تست مربی جنسیت کودک اشاره نکردند. این شرکت ادعا کرد که کیت آنها می‌تواند دوقلوها را تشخیص دهد.
توجه اولیه رسانه‌ها
این آزمایش در یک قسمت از امروز (برنامه کانال ان‌بی‌سی) در ژوئن ۲۰۰۵ نمایش داده شد. and it was featured in Newsweek in October 2005. در آن برنامه، کیتی کوریک با زنی به نام هالی آزبرن که مادر دو دختر بود و منتظر فرزند سومش بود، مصاحبه کرد. آزبورن گفت که می‌خواست جنسیت را بداند زیرا می‌خواست اتاق کودک را آبی رنگ کند. شری بونلی، مدیر عامل PregnancyStore.com نیز مصاحبه ای انجام داد و گفت که این آزمایش تنها دو هفته است که در دسترس بوده و افراد زیادی در مدت کوتاهی در مورد آن پرس و جو کرده‌اند. او همچنین گفت که Acu-Gen 2000 بارداری را تا زمان تولد دنبال کرده‌است و نتایج آزمایشگاهی که توسط مربی جنسیت کودک ارائه شده‌است هرگز اشتباه نبوده‌است. تست مربی جنسیت از فناوری qPCR برای تعیین جنسیت نوزاد استفاده کرد. سال‌ها بود که شرکت‌ها سعی می‌کردند از qPCR برای تعیین جنسیت نوزاد در اوایل بارداری استفاده کنند، و محصول مربی جنسیت اولین محصولی بود که با استفاده از این فناوری به بازار عرضه شد (که بدیهی است که سایر رقبا را که سال‌ها تلاش کرده‌اند را ناامید کند. دقیقاً همان چیزی است) مربی جنسیت ادعا کرد که در ۲۰۰۰۰ بارداری استفاده شده‌است. در برنامه، نتایج آزمایش آزبورن نشان داد که قرار است دختر دیگری داشته باشد. اولین نگرانی او این بود که آیا میزان دقت اعلام شده به دست آمده در ۲۰۰۰ مورد آزمایش در استفاده در دنیای واقعی تحقق می‌یابد یا خیر. نگرانی دوم او این بود که آیا زوج‌هایی که این آزمایش را خریداری می‌کنند ممکن است از نتایج برای ایجاد تعادل در خانواده استفاده کنند، که به معنای تصمیم به استفاده از سقط جنین انتخابی برای به دست آوردن نوزادی از جنس دلخواه است. دکتر واپنر (رئیس بخش نوزادان بیمارستان نیویورک-پرسبیترین) گفت که یکی از جنبه‌های مثبت تست مربی جنسیت کودک، ماهیت غیر تهاجمی این آزمایش است، به این معنی که خطر آسیب به جنین وجود ندارد.
این آزمون به عنوان یکی از ۱۰ نوآوری برتر سال ۲۰۰۵ توسط شرکت تحقیقاتی دیتامانیتور فهرست شد. دیتامانیتور در گزارش خود با عنوان «ساخت تله موش بهتر»، انتخاب‌های خود را برای «بهترین غذاها، نوشیدنی‌ها، بهداشت، محصولات خانگی و حیوانات خانگی در سال ۲۰۰۵» مشخص می‌کند. آنها این آزمون را به عنوان نوآوری شماره ۸ سال ذکر کردند.
صحت آزمون مورد
حداقل ۴۰ زن حاضر شدند تا بگویند آزمایش‌های مربی جنسیت نوزادشان جنسیت اشتباه را پیش‌بینی کرده‌است. در مقایسه با ۲۰۰۰۰ زن که از تست مربی جنسیت کودک با موفقیت استفاده کردند، این بیش از ۴۰ تست «نادرست» تنها ۰٫۲٪ از تست‌های انجام شده را تشکیل می‌دهند. طبق گزارش رادیو عمومی ملی (NPR)، این شرکت نتایج نادرست خاصی را به عنوان نتیجه ناپدید شدن دوقلو، جنینی که به زودی پس از لقاح متوقف شد، توضیح داده‌است. Acu-Gen ادعا کرد که کیت آنها می‌تواند مجموعه ای از دوقلوها را پیش‌بینی کند، بنابراین آزمایش باید به جای پیش‌بینی نوزاد که جنسیتش نادرست است، دوقلوها را پیش‌بینی می‌کرد.
یکی دیگر از دلایل احتمالی برای زنانی که ادعاهای نادرستی مطرح می‌کنند، ضمانت بازگشت دو برابری پول است - که باعث می‌شود محصول برای تقلب با افرادی که فقط تلاش می‌کنند پول بیشتری نسبت به آنچه برای آزمایش پرداخت کرده‌اند، آماده کنند. همچنین ممکن است برای دریافت این ضمانت بازگشت وجه، «مادر» نمونه خون مادر باردار دیگری را با جنسیت متفاوت با هدف دریافت ضمانت بازگشت وجه تحویل دهد.
چالش‌ها و تحقیقات قانونی متعددی در حال انجام است. گیل اوکانر، دادستان کل ایالت ایلینوی، می‌گوید که آنها در حال تحقیق در مورد PregnancyStore.com برای کلاهبرداری احتمالی هستند. هیچ اتهامی برای کلاهبرداری علیه PregnancyStore.com صورت نگرفت. جیم دیویس، مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از فلوریدا، از سازمان غذا و داروی آمریکا خواسته‌است که دربارهٔ Acu-Gen تحقیق کند، و دادستان کل فلوریدا تحقیقاتی را علیه Acu-Gen آغاز کرده‌است. یک شرکت حقوقی به نام گاینی و مک‌کنا یک شکایت دسته جمعی تنظیم کرده‌است و حداقل یک شرکت دیگر از افراد دعوت می‌کند تا در صورت نارضایتی از نتایج آزمایش خود، در مورد حقوق طبیعی و قانونی خود با آنها تماس بگیرند. شکایت گاینی و مک‌کنا به دنبال این است که شرکت را از تبلیغات نادرست در بازاریابی آزمایش خود منع کند و شرکت را وادار به رعایت ضمانت بازگشت پول خود کند. این مؤسسه حقوقی به هفت زمینه اختلاف اشاره می‌کند، از جمله صحت ادعاهای صحت و نقض قوانین HIPAA و سایر قوانین.
بانیرس دماریولا
بانیِرِس دِ ماریولا دهستانی در استان آلیکانتهٔ اسپانیا است.
در این دهستان ۷٬۲۲۳ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۰٫۴۹ کیلومتر مربع است.
ارباب حلقه‌ها: پیروزی
ارباب حلقه‌ها: پیروزی یا به اختصار LOTR: Conquest، یک بازی ویدئویی به سبک اکشن از مجموعه ارباب حلقه‌ها است که توسط Pandemic Studios توسعه یافته و در سال ۲۰۰۹ به‌وسیلهٔ شرکت الکترونیک آرتس برای پلی‌استیشن ۳، مایکروسافت ویندوز، اکس‌باکس ۳۶۰ و نینتندو دی‌اس منتشر شده‌است.
مراحل اصلی
در مراحل نیروهای شر، بازی از جایی آغاز می‌شود که بازیکن باید با یک نازگول به سراغ فرودو برود و حلقه را از او بگیرد، سپس زمان را به عقب برگشته و تمامی قهرمانان سائورون را زنده می‌کند و ...
مراحل فرعی
درجه سختی: درجه سختی بازی به سه درجه آسان، قهرمانانه، و افسانه‌ای تقسیم می‌شود. دو درجه اول از ابتدا در دسترس هستند& اما درجه افسانه‌ای در صورت اتمام بازی با نیروهای شر در دسترس قرار خواهد گرفت.
پیر اومانگا
پیر اومانگا (Pierre Omanga؛ زادهٔ April 10, 1988) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
مامولقان
مامولقان (به لاتین: Mamulğan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است. مامولقان ۴۶۸ نفر جمعیت دارد.
شلوب
شلوب (Shelob) نام یک عنکبوت غول پیکر در سرزمین میانی در داستان‌های جی. آر. آر. تالکین است که در پایان کتاب چهارم، جلد دوم در داستان دو برج ارباب حلقه‌ها، دربارهٔ او سخن به میان می‌آید. راهروی عبوری از لانهٔ شلوب مستقیم به موردور راه دارد. گالوم از قصد فرودو را از مسیر لانهٔ او می‌برد تا شلوب فرودو را شکار کند و حلقه دوباره از آن او شود. اما سم‌وایز گمجی به شدت شلوب را با استینگ، خنجر ویژهٔ فرودو و جام نورانی که گالادریل داده بود، زخمی می‌کند.
توضیح
شلوب یک موجود پلید (مؤنث) در قالب عنکبوت است. او آخرین فرزند آنگولیانت است تا سرزمین غمگین را دچار مشکل کند. شلوب با اینکه موجودی پلید است و در محدودهٔ موردور زندگی می‌کند اما از سائورون و نقشه‌هایش جدا است. شلوب در خدمت هیچ‌کس جز خودش نیست؛ خون انسان‌ها و الف‌ها را می‌نوشد و از این راه فربه می‌شود، او بر سر قربانیانش می‌نشیند، برای تمام موجودات زنده ای که می‌توانند خوراکش شوند تارهای تاریکی می‌بافد و تاریکی بالا می‌آورد. از جمله نوادگان او می‌توان به عنکبوتی اشاره کرد که بیلبو در رمان هابیت شکست داد.
شلوب از سوی گالوم مورد پرستش بود. اورک‌ها به او «شالوب بزرگ» و «بانوی من» می‌گفتند و در مقابل گالوم را «خبرچین او» نامیده بودند. سائورون از وجود شالوب در آن منقطه استفاده می‌کرد و او را به عنوان نگهبان مسیر می‌دانست همچنین گاهی زندانیانش را به شلوب می‌داد تا بخورد.
گالوم تلاش کرد تا فرودو و سم را به چنگ شلوب اندازد تا آنها را بخورد و بعد حلقه یگانه را از آن خود کند.
الس اندروز
الس اندروز (Ellesse Andrews؛ زادهٔ December 31, 1999) دوچرخه‌سوار اهل نیوزیلند است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
قوم سالار
سالار از اقوام ترک ساکن ایالت گانسو چین هستند که در غرب شهر لانچو در حاشیه جنوبی رود هوانگهو زندگی می‌کنند. معیشت ترک‌های سالار اغلب از راه زراعت و دامپروری است.
سالارها مسلمانند و جامعه آنان فلاحتی و پدرسالارانه است.
تاریخ
بنا به روایت کاشغری سالارها همان نژاد سالغُر اوغوزها هستند. آنان در دوران حکمرانی خاندان یوان در قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی از سمرقند و تورفان کوچ کرده‌اند و چنین به نظر می‌رسد که آمیختن آنان با اقوام تبتی، هان و هوئی قومی دورگه به وجود آورده‌است.
روایت شده‌است که سالارها از ناحیه سمرقند به ساحل هوانگهو کوچیده‌اند. سالارها از اوایل حکومت مغولی یوان تا ابتدای قرن سیزدهم میلادی در استان چینگخای چین سکنی گزیده بودند. به هنگام فتوحات چنگیزخان، آنان به عنوان قبیله خراسانی سالیر شناخته می‌شدند. یکی از فرماندهان سالیر پذیرفت که دو قائم‌مقام خود یعنی آقمان و قرامان را به عنوان سرباز اجیر به لشکر مغول تسلیم کند. این‌چنین ترکمنان سالیر مانع قتل و ویرانی‌ای شدند که لشکریان مغول بر امپراتوری خوارزمشاهیان نازل می‌کردند. چهل سال بعد از غلبه چنگیزخان بر خوارزم دو قائم مقام سالیر، آقمان و قرامان نیز در محاصره دیااُیو در سی چوآن شرکت جستند که دژ سلسله سانگ بود. بعداً قرامان و نیروهای تحت امرش سمرقند را (که امروزه جزو ازبکستان است) ترک کردند و در ناحیه چینگخای ساکن شدند؛ جایی که امروزه به شونخوا معروف است. اعقاب قرامان هنوز زبان ترکی خود را که به زبان سالار معروف است، حفظ کرده‌اند.
طبق عقیده قوم سالار، اجدادشان در طی قرون چهاردهم و پانزدهم احتمالاً از یک قبیله اوغوز از ترکان سلجوقی نهایتاً در ایالت کانسو (محل کنونی‌شان) مقیم شده‌اند. در سراسر دوره تاریخی سالارها این اعتقاد وجود داشته‌است که اجداد آنان با تبتی‌ها، قوم چینی هان و مغولان ادغام شده‌اند تا آنکه سالار امروزی شکل یافته‌است. حاصل شورش سالارها در سال ۱۷۸۱ برای ترکان سالار فاجعه‌آمیز بود؛ همچنانکه ارتش خاندان Qing به شدت این قیام را سرکوب کرد؛ به گونه‌ای که ۴۰٪ از کل جمعیت سالارها در این واقعه کشته شدند.
دین
اکثر ترکهای سالار در سال ۱۷۵۰به دین اسلام گرویده‌اند. تعداد مساجد آنان در سال ۱۹۸۰ بالغ بر هشتاد بوده‌است. سالارها با وجود همزیستی با تبتی‌ها شدیداً با آیین بودایی مقابله کرده‌اند.
یکی از دو فرقه عمده نقشبندیه موسوم به آق‌تاغلیق یا آفاقیه پیروان بسیاری در میان سالارها و هوئی‌های گانسو و چینگخای دارد.
فرهنگ
پوشش خاص قوم سالار بسیار به مسلمانان دیگر در آن منطقه شبیه‌است. اغلب مردان معمولاً محاسن دارند، پیراهن سفید می‌پوشند و عرقچین سفید یا سیاه بر سر می‌گذارند. دختران جوان عادت دارند که لباسهای چینی با رنگ روشن بپوشند؛ اما زنان لباسهای سنتی سیاه یا سفید می‌پوشند.
سالارها ساز زهی موسوم به Kouxuan دارند که در ساخت آن نقره یا مس (در ویکی‌پدیای ترکی: سیم مسی یا نقره‌ای) به کار می‌رود و فقط زنان آن را می‌نوازند.
سالارها در دوران حکمرانی امرای مغول یوان، در ایالت چینگخای چین بوده‌اند. آنان قرنهاست که زبان ترکی اوغوزی خود را حفظ کرده‌اند که بسیار به زبان ترکمنی مورد تکلم در قراقوم شبیه‌است.
بسیاری از سنن ترکمنی کوچ‌گری از میان رفته و موسیقی ترکمنی به فراموشی سپرده شده‌است. خیلی از غیرمذهبی‌های سالار به موسیقی مناسب تبتی یا مغولی (مغولان مسلمان ساکن در چینگخای) روی آورده‌اند.
جستارهای وابسته
زبان سالار
ویکتور پوگانوفسکی
ویکتور پوگانوفسکی (Viktor Poganovsky؛ زادهٔ November 23, 1949) سوارکار اهل شوروی بود.
ابوت، میسیسیپی
ابوت، می‌سی‌سی‌پی (به انگلیسی: Abbott, Mississippi) در ایالات متحده آمریکا است که در ایالت میسیسیپی واقع شده‌است.
رود تارواگاتای
رود تارواگاتای (به لاتین: Tarvagatai River) یک رود در مغولستان است که در استان بولگن واقع شده‌است.
کروک، داکوتای جنوبی
کروک شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۲۶۹ نفر بوده‌است.
ایستگاه راه‌آهن یاروسلافسکی مسکو
ایستگاه راه‌آهن یاروسلافسکی مسکو (Ярославский вокзал) یکی از ۹ ایستگاه اصلی راه‌آهن در شهر مسکو، روسیه است.
این ایستگاه که در سال ۱۸۶۲ تأسیس شده به خطوط راه‌آهن سراسری روسیه و کشو چین متصل است.
متازوسین (آدرنرژیک)
متازوسین (Metazosin) یک آنتاگونیست گیرنده گیرنده α1 آدرنرژیک ضد فشار خون است.
کمال‌آباد (خاش)
کمال‌آباد (خاش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان پشتکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۶ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
امیرابراهیم‌خان مظفرالدوله
امیرابراهیم‌خان مظفرالدوله از فرماندهان نظامی دوران قاجار و از سرداران سپاه ایران در جنگ هرات بود. پس از فتح هرات به دستور ناصرالدین‌شاه به مظفرالدوله ملقب شد و به رتبه «امیرتومانی» ارتقاء یافت. او در اواخر عمر به حکومت سیستان منصوب شد و قلعه ناصری را بنیان‌گذاشت که اکنون به شهر زابل تبدیل شده است.
ابراهیم‌خان با شمس‌الملوک دختر عبدالله میرزا (پسر یازدهم فتحعلی‌شاه) ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد:
از ازدواج دوم خود نیز پسری به نام رضاقلی‌خان داشت که با جمیله‌خانم دختر ذوالفقارخان اسعدالدوله ازدواج کرد. تنها دختر رضاقلی‌خان قمرتاج‌خانم احتجاب‌السلطنه بود که به ازدواج پسردائی‌اش حسینقلی‌خان اسعدالدوله ذوالفقاری درآمد.
گبی کارتر
گبی کارتر (زاده ۴ اوت ۲۰۰۰) بازیگر پورنوگرافی و مدل عکاسی شهوانی آمریکایی است.
وگلبرگ (پاسسوانگ)
وگلبرگ (به لاتین: Vogelberg) یک کوه در سوئیس است که در کانتون سولوتورن واقع شده‌است. وگلبرگ ۱٬۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تیان ژوانگ‌ژوانگ
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به سپتامبر و آخرین خواجه اشاره نمود.
لورینه ژنست
لورینه ژنست (Lauriane Genest؛ زادهٔ May 28, 1998) دوچرخه‌سوار زن اهل کانادا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
بناسائو
بناسائو دهستانی در استان آلیکانتهٔ اسپانیا است.
در این دهستان ۱۹۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۹٫۰۷ کیلومتر مربع است.
فرنتس‌واروش
فرنتس‌واروش ناحیهٔ ۹ از ۲۳ ناحیهٔ بوداپست در مجارستان است. فرنتس‌واروش ۱۲٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۹٬۴۲۷ نفر جمعیت دارد.
مرز چپ قلب
مرز چپ قلب از نقطه‌ای در دومین فضای میان دنده‌ای سمت چپ تا حدود ۵٫۲ میلی‌متر از حاشیه جناغ به سمت پایین و چپ با تحدب و برآمدگی امتداد می‌یابد. این مرز تا راس قلب ادامه دارد.
قطعنامه
قطعنامه طرحی پیشنهادی‌است که توسط مجمعی تصویب می‌شود. ماهیت قطعنامه عموماً می‌تواند هر چیزی باشد که به واسطهٔ پیش‌نویس طرح، پیشنهاد می‌شود. طرح‌های طولانی یا مهم بهتر است که بر روی کاغذ نوشته شوند تا بحث در خصوص آن راحت‌تر پیش رود و توزیع طرح پس از تصویب، در بیرون از رکن جمعی امکان‌پذیر باشد. قطعنامه شامل یک مقدمه که معمولاً مبنای تصمیمات و اقدامات اتخاذی را بیان می‌کند و مجموعه‌ای از پاراگراف‌های عملیاتی متضمن رهنمودها یا اقداماتی است. تصمیمات ارکان مختلف سازمان ملل متحد نظیر مجمع عمومی و شورای امنیت در قالب قطعنامه ارائه می‌شود. قطعنامه‌های سازمان‌های بین‌المللی به عنوان منبع حقوق بین‌الملل که در خارج از محدودهٔ مادهٔ ۳۸ اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری قرار دارد، شناخته شده‌اند و در توسعه و تدوین حقوق بین‌الملل اهمیت دارند.
انواع قطعنامه
قطعنامه در نظام حقوقی بین‌المللی از اعتبار مختلفی برخوردار است. برخی از قطعنامه‌ها جنبهٔ الزامی و برخی صرفاً جنبهٔ اعلامی یا توصیه‌ای دارند. قطعنامه‌های شورای امنیت که بر طبق فصل ۷ منشور ملل متحد صادر می‌شود، جنبهٔ الزامی دارند. معمولاً قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد علی‌رغم این‌که دارای اثر حقوقی هستند، از قدرت اجرایی مانند قطعنامه‌های الزام‌آور برخوردار نیستند. اما برخی از قطعنامه‌های مجمع عمومی که مرتبط با ادارهٔ خود این رکن می‌باشد قطعی و الزام‌آور است.
مرز راست قلب
مرز راست قلب یا حاشیه راست قلب یک مرز طولانی روی سطح قلب و بیشتر توسط دهلیز راست ایجاد می‌شود.
ابوت، ویرجینیا
ابوت، ویرجینیا (به انگلیسی: Abbott, Virginia) در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیا واقع شده‌است.
کتاب مقدس رام
کتاب مقدس رام فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی سانجی گوپتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جکی شروف، آدیتای پانچولی، مانیشا کویرالا، دیپتی بهاتناگار، انوپم کهیر، موکش ریشی، جانی لور، آلوک نات، تیکو تالسانیا، آسرانی، آنو آگروال ایفای نقش کرده‌اند.
تومبا پیک (بلاشیکا)
تومبا پیک (به لاتین: Tumba Peak) یک قله در یونان است که در بلغارستان واقع شده‌ است. تومبا پیک ۱٬۸۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌ است.
گورچان (خاش)
گورچان ،مرکز بخش پشتکوه شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان پشتکوه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۸۵تن (۱۳۹خانوار) بوده‌است
پیر ایو آندره
پیر ایو آندره (Pierre-Yves André؛ زادهٔ May 14, 1974) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال بولتون واندررز، باشگاه فوتبال نانت، باشگاه فوتبال گنگام، و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد.
سازمان بازرسی شهرداری تهران
سازمان بازرسی شهرداری تهران یکی از سازمان‌های وابسته به شهرداری تهران است که با هدف نظارت و پیگیری، انجام تحقیقات و بازرسی‌های مستمر و ادواری لازم از کلیه واحدهای مختلف شهرداری تهران و سازمانها و شرکتهای وابسته به آن به فعالیت می‌پردازد.
بررسی شکایت‌های مردمی و جمع‌آوری اسناد و مدارک مرتبط با موضوعات شکایت به منظور کشف نوع خلاف بخشی از شرح وظایف این سازمان می‌باشد. دو بازوی اساسی سازمان بازرسی شهردای تهران در انجام وظایف ذاتی خود عبارت است از سامانه مدیریت شهری ۱۳۷ و سامانه نظارت همگانی سازمان بازرسی شهرداری تهران ۱۸۸۸ که به‌طور مستمر فعالیت‌ها و درخواست‌های شهروندان را دریافت، پایش و به سازمانها و مناطق شهرداری تهران ارجاع می‌نمایند. سامانه ۱۳۷ با هدف دریافت پیام شهروندان در خصوص مسائل شهری در سال ۱۳۷۹ به صورت یک صندوق صوتی پیام گیر ایجاد شد. در مهرماه سال ۸۱ مرکز ارتباطات مردمی که زیر نظر اداره کل روابط عمومی و بین‌الملل شهرداری تهران اداره می‌شد، جایگزین سیستم پیام گیر شهر گردید که این مرکز در سوم دی ماه سال ۸۴ باتوجه به گسترش درخواست‌های مردمی، با بکارگیری بستر فناوری اطلاعات جایگزین روش قبلی شده و به تدریج از مرکز ارتباطات مردمی به مرکز هدایت و کنترل، ساماندهی و رسیدگی به معضلات شهری، شناخت مشکلات شهری و پل ارتباطی بین شهروندان و شهرداری تحت عنوان مرکز سامانه مدیریت شهری ۱۳۷ ارتقا یافت. مرکز نظارت همگانی ۱۸۸۸ در ۲۶ اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۵ در راستای، ایجاد درگاهی واحد برای انعکاس نقطه نظرات مردمی در سازمان شهرداری، اعمال نظارت عمومی شهروندان بر عملکرد مدیریت شهری، بسترسازی مطلوب در مسیر تحقق سلامت اداری و تضمین اثربخشی سازمانی راه اندازی گردید. شعار «شهروند مسئول ـ مدیر پاسخگو» شعار محوری این نهاد نظارتی است. مرکز نظارت همگانی شهرداری تهران از سال ۱۳۹۰ با حفظ هویت سازمانی خود در مجموعه سازمانی بازرسی شهرداری ادغام شد و از آن زمان بعنوان سامانه نظارت همگانی سازمان بازرسی شهرداری تهران۱۸۸۸ آماده دریافت پیام‌های شهروندان در قالب ۴ گانه (انتقاد، شکایت، پیشنهاد و تقدیر و تشکر) می‌باشد.
ویکتور پولوپانوف
ویکتور پولوپانوف (Viktor Polupanov؛ زادهٔ January 1, 1946) بازیکن هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
قاباق‌دیبی
قاباق‌دیبی (به لاتین: Qabaqdibi) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است. قاباق‌دیبی ۱۳۷۴ نفر جمعیت دارد.
بانک برنبرگ
بانک برنبرگ مؤسسه مالی و بانکداری آلمانی است، که طیف وسیعی از خدمات بانکی شامل: بانکداری خرد، بانکداری اختصاصی، بانکداری شرکتی، بانکداری سرمایه‌گذاری، مدیریت سرمایه‌گذاری و خدمات بیمه را ارائه می‌نماید.
بانک برنبرگ در سال ۱۵۹۰ توسط هانس و پال برنبرگ راه‌اندازی شد و در حال حاضر قدیمی‌ترین بانک جهان می‌باشد که کماکان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
شعبه مرکزی این بانک در شهر هامبورگ، آلمان قرار دارد و اکثریت سهام آن در اختیار خانواده برنبرگ می‌باشد.
پیر باپتیست باهرله
پیر باپتیست باهرله (Pierre-Baptiste Baherlé؛ زادهٔ July 7, 1991) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد.