cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
فلسفه سارتر
وانگهی این گفته که بشر آفرینندهٔ ارزش‌هاست دارای مفهومی جز این نیست که زندگی مفهومِ "از پیش بوده‌ای" را ندارد. پیش از اینکه شما زندگی کنید، زندگی به خودی خود هیچ نیست؛ اما به عهده شماست که به زندگی معنایی ببخشید. "ارزش" چیزی نیست جز معنایی که شما برای آن بر می‌گزینید.
اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی سارتر، که در خصوص آزادی و مسؤولیت فردی و ممکن‌بودن وجود ما و فاصله‌ئی که ما از خودمان داریم، همچنان می‌تواند برای فلسفه‌ی جدید مهم باشد. اما سارتر اخلاق‌گرا نیز بود و کوششی که برای طرح نظریه‌ای اخلاقی کرد همچنان می‌تواند برای فلسفه «بعد-از-نو» مهم باشد. کم‌تر فیلسوفی چون سارتر این اقبال را داشته‌است که در عمر خود شاهد شهرت و نفوذ اندیشه‌اش باشد. اما سارتر با همهٔ فلاسفه‌ای که تاکنون بوده‌اند متفاوت است.
مردمان بودو
مردم بودو یک جامعهٔ قومی و زبانی هستند که بیشتر در منطقهٔ آسام در شمال شرقی هند زندگی می‌کنند. این مردمان ازجمله نخستین اقوامی هستند که به این سرزمین مهاجرت کرده‌اند. براساس سرشماری سال ۱۹۹۱، ۱٫۲ میلیون بودو در ایالت آسام زندگی می کرده اند که ۵٫۳٪ کلّ جمعیّت این ایالت را تشکیل می‌دادند. بودوها خود متعلّق به یک قومیّت بزرگتر به نام بودو-کَچَری هستند. در برنامهٔ ششم قانون اساسی هند بودوها به‌عنوان یک قبیله به رسمیّت شناخته شده‌اند. اودالگوری و کوکراجهار مراکز سرزمین بودوها هستند.
بودو-کچری
بودوها یکی از بزرگترین ۱۸ زیرگروه قومی گروه کچری هستند. این قوم نخستین‌بار در قرن ۱۹ام رده‌بندی شدند. بودوها در بیشتر نقاط شمال شرقی هند و نیز در برخی از بخش‌های نپال زندگی می‌کنند. مردم بودو طیف متنوّعی از مردمان بومی شمال شرقی هند را تشکیل می‌دهند. درحقیقت عبارت «بودو» معنی بسیار فراگیری دارد و مردمانی را که درجات مختلفی از میراث فرهنگی و زبانیشان با هم مشترک است را توصیف می‌کند. ضمناً این عبارت به جمعیّت‌ها، جوامع، و گروه‌های قومی بسیاری، مانند بورو کچری، دیماسا کچری، سونوال کچری، مچ کچری، رابها کچری، تنگال کچری، تیوا (لالائونگ)، سارانیا، موران-موتوک، و توئیپراس (تیپراسا/دوبورمان، رینگز، جاماتیا، نوتیا، اوچای، و مغ) اشاره دارد که هرکدام مراسم، زبان، فرهنگ، و هویّت تاریخی منحصربه‌فردی را دارند که با سایرین متفاوت است.
دین
در گذشته، بودوها اجداد خود را پرستش می‌کردند و مراسم ویژه‌ای برای این کار داشتند؛ امّا در سال‌های اخیر بودوها به طور گسترده‌ای به دین‌هایی مانند هندوئیسم، باتوئیسم، و مسیحیّت روی‌آورده‌اند. در میان مسیحیان بودو، تعداد زیادی متعلّق به کلیسای لوتران انجیلی بودو هستند.
بودوها در حال حاضر
در سال ۲۰۱۲ و در جریان خشونت‌های ۲۰۱۲ آسام میان بودوها (که بیشتر مسیحی و هندو هستند) با مهاجران مسلمانی که از بنگلادش به آسام آمده‌بودند درگیری شدیدی پیش‌آمد که به‌دنبال آن ۵۸ نفر کشته و ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بی‌خانمان شدند.
خوش‌آب (جهرم)
خوش‌آب نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جهرم در استان فارس است.
سن فرناندو د آپوره
سن فرناندو د آپوره یکی از شهرهای ونزوئلا و پایتخت ایالت آپوره است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۱ بالغ بر ۱۷۵٬۰۵۶ نفر برآورد شده‌است.
پرچم فدراسیون بوسنی و هرزگوین
پرچم فدراسیون بوسنی و هرزگوین در پذیرفته شد.این پرچم سه نوار عمودی قرمز و سفید وسبز دارد که نوار سفید پهن تر و در وسط قرار دارد.
لاولند پارک، اوهایو
لاولند پارک (به انگلیسی: Loveland Park) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اوهایو واقع شده‌است. لاولند پارک ۳٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
توس غربی
توس غربی نام یک گونه از سرده توس است.
شرکت تضامنی با مسئولیت محدود
شرکت تضامنی با مسئولیت محدود یک شرکت تضامنی است که بیشتر شرکا یا تمام آنها (با توجه به صلاحیت) در برابر بدهی‌های شرکت مسئولیت دارند. در این شرکت‌ها هر شریک برای رفتار و سهل‌انگاری دیگر شرکا مسئول نیست.
دهستان لنه-هاریو
دهستان لنه-هاریو (به لاتین: Lääne-Harju Parish) یک دهستان در استونی است که در شهرستان هاریو واقع شده‌است. دهستان لنه-هاریو ۶۴۵٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۸۶۵ نفر جمعیت دارد.
آندسیلنیک اسید
آندسیلنیک اسید یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۵۶۳۴ است.
ساروس خورشیدی ۱۵۱
ساروس ۱۵۱ دوره‌ای زمانی با چرخه‌ای حدود ۱۸ سال و ۱۱ روز و ۸ ساعت (تقریباً ۶۵۸۵ و یک سوم روز) است که شامل ۷۲ خورشیدگرفتگی می‌شود.
ویلپشایر
ویلپشایر (به انگلیسی: Wilpshire) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Ribble Valley واقع شده‌است. ویلپشایر ۲٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد.
برونو آندراده (بازیکن فوتبال)
برونو آندراده (Bruno Andrade؛ زادهٔ October 2, 1993) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال ووکینگ، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، و باشگاه فوتبال استیونج اشاره کرد.
جازستان (خرم‌آباد)
جازستان روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کشور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
اسفیر شوب
اسفیر ایلینچنا شوب (Эсфи́рь Ильи́нична Шуб؛ ۱۶ مارس ۱۸۹۴ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۹) یک تدوینگر و کارگردان اهل اتحاد شوروی بود.
زندگی‌نامه
نخستین کارگردان زن در سینمای شوروی و یکی از پیشگامان، و شاید هم بنیانگذاران یک مکتب سینمایی جدید - تألیف فیلم (Compilation Film) - است او که کارش را به عنوان پیوندگر فیلم آغاز کرده بود (که بعدها تدوین فیلم‌های خبری و مستند پس از انقلاب روسیه سهم عظیمی داشت) به این فکر افتاد که یک فیلم تاریخی دربارهٔ سقوط رژیم تزاری روسیه با استفاده از فیلم‌های خبری موجود در موزه‌ها و انبارهای فیلم مسکو بسازد. سرانجام او پس از مشکلات زیاد، اجازه گرفت این فیلم را برای نمایش در جشن دهمین سال انقلاب فوریه بسازد. حاصل این طرح عظیم «سقوط خاندان رومانوف» و به فاصله کوتاهی «جاده بزرگ» بود که این دومی می‌بایست در جشن سالروز انقلاب کبیر به نمایش درآید. این نخستین بار بود که یک فیلم با مضامین عاطفی بر اساس تصاویر کوتاه گرفته شده از وقایع حقیقی بازآفریده می‌شد.
«شوب» در تکوین سینمای مستند نقش بسیار بااهمیتی دارد. در مقایسه با «رابرت فلاهرتی» که تماشاگر را با دیدگاه شخصی و ذهنی اول شخص مفرد آشنا کرد و گزارش‌های عینی - سوم شخص مفرد - لومیر، فیلم‌های «شوب» به قصد درگیر ساختن تماشاکر با صحنه‌های مربوط به خودش - ایجاد وحدت بین بازیگر و تماشاگر - تألیف می‌گردد. فیلم‌های او از نظر تایخی ضرورتاً دقیق نبود و البته بیشتر با توجه به تماشاگر معاصر ساخته می‌شد. اما تأثیر کار او در سبک فیلمسازی خبری، فیلم‌های تبلیغاتی سیاسی و برنامه‌های تلویزیونی خارج از تصور اوست.
چناچه ذکرش رفت او مونتاژگری چیرده دست بود. در این رابطه می‌توان به عنوان نمونه از فیلم «اسپانیا» (۱۹۳۹) نام برد که «شوب» با پیوند برگزیده‌ای از فیلم‌هایی که «رومن کارمن» و «ماکاسیف» فیلمبرداری مرده بودند ساخت که نتیجهٔ آن بسیار عالی بود.
فیلمشناسی
همه فیلم‌های «شوب» مستند است:
خط غرب لندن
خط غرب لندن (West London Line) یکی از خط‌های متروی زمینی لندن است.
این خط در سال ۱۸۴۴ افتتاح شده و دارای ۶ ایستگاه می‌باشد.
داریوش اسدزاده
داریوش اسدزاده (زادهٔ ، کرمانشاه – درگذشتهٔ ، تهران) هنرپیشه تئاتر، فیلم و سریال ایرانی بود. اصالتاً اهل تهران بود اما بخاطر شغل نظامی پدر در کرمانشاه زاده شد. او دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر جمهوری اسلامی ایران بود. ایشان در ۲۰ سالگی وارد زمینهٔ بازیگری شد و در مقام بازیگر، نویسنده و کارگردان در تئاتر نصر (تئاتر تهران) فعالیت کرد. در دهه ۱۳۴۰ و دهه ۱۳۵۰ در بیش از پنجاه فیلم سینمایی ایفای نقش نمود. در سال ۱۳۵۵ ایران را ترک کرد و در سال ۱۳۶۵ پس از ده سال زندگی در ایالات متحده آمریکا به ایران بازگشت و در دو سریال سمندون و خانه سبز شرکت داشت. از دیگر آثار او می‌توان به بازی در فیلم کوتاه دایره، اثر محمد شیروانی و برگزیده منتقدان بین‌المللی جشنواره کن در ۱۹۹۹، اشاره کرد. فعالیت او در دهه ۱۳۹۰ متمرکز بر نوشتن کتاب‌هایی دربارهٔ تاریخ نمایش در ایران و تاریخ تهران بود. او ۳ شهریور ۱۳۹۸ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
زندگی‌نامه
داریوش اسدزاده، ۱ آذر ماه سال ۱۳۰۲ خورشیدی در کرمانشاه زاده شد. پدرش ارتشی و زادهٔ و بزرگ شده خیابان ری تهران بود. او فرزند نخست خانواده و دارای دو خواهر و یک برادر بود. او تا پنج سالگی به‌همراه خانواده، در کرمانشاه زندگی کرد و در سال ۱۳۰۷ همراه با خانواده به تهران بازگشت. دوره ابتدایی را در «دبستان ترقی» و دبیرستان را در دارالفنون به پایان برد. سپس وارد دانشکده بازرگانی و دارایی شد.
او در کودکی به همراه پدرش به دیدن تئاتر می‌رفت. هر هفته درسش را به خوبی می‌خواند تا پدرش برای تشویق، او را به دیدن تئاتر ببرد. بعدها که بزرگتر شد عاشق هنر شد. پدرش که خود او را با هنر نمایش آشنا کرده بود، به‌شدت با کار هنری مخالف بود و از او می‌خواست تا آموزش نظامی ببیند و صاحب مقام و منصب شود. اسدزاده در جوانی ویولن می‌نواخت و طبع شعر هم داشت، اما به‌دلیل مخالفت شدید پدر مجبور شد موسیقی را رها کند. او پس از پایان دورهٔ دبیرستان، این بار به دور از چشم پدر، وارد نخستین دوره هنرستان هنرپیشگی شد و هم‌زمان برای خاطر جمعی پدرش به دانشگاه نیز رفت. هنرستان هنرپیشگی که زیرنظر سید علی نصر اداره می‌شد نخستین مدرسهٔ حرفه‌ای تئاتر در ایران بود و از بطن آن تئاتر تهران (نصر) گشایش یافت. مدتی نگذشت که برای بازی در نمایشنامه‌های رادیویی که توسط فضل‌الله بایگان اجرا می‌شد، به رادیو ایران رفت. در آن زمان شمار کمی از مردم در خانه‌های خود رادیو داشتند. از این رو پدر اسدزاده خبر بازیگری پسرش را در آن نمایش‌ها، نه از رادیو که از زبان آشنایان شنید و او را به جرم «مطرب شدن» به خانه راه نداد تا آنکه بعد از یک ماه، با وساطت اقوام، به خانه برگشت. پدر با آنکه از راهی که پسرش انتخاب کرده بود راضی نبود، اما رفته رفته با آن کنار آمد. در سال ۱۳۲۳ (خورشیدی) در زمانی که احمد قوام نخست‌وزیر ایران بود به استخدام وزارت دارایی درآمد و در آنجا نیز از گوشه و کنایه‌های همکارانش که او را مطرب می‌خواندند، در امان نبود.
او از سال ۱۳۲۱ کار در تئاتر را با بازیگری، کارگردانی و نویسندگی در تئاتر تهران (نصر) و دهقان (لاله‌زار) آغاز کرد. نخستین بازی حرفه‌ای او بر صحنه تئاتر در سال ۱۳۲۱، در نمایشی به نام «لیلی و مجنون کمدی» به نویسندگی و کارگردانی معزدیوان فکری بود. «تئاتر تهران» نخستین جایی بود که اسدزاده در آن بازی کرد. این تئاتر نخستین مکان ثابت و دائمی بود که در ایران برای تئاتر کلاسیک ساخته شده بود و این استاد بزرگوار در همه سال‌ها مدیریت این تئاتر را هم برعهده داشت و از تأثیر گذاران آن دوران طلایی تئاتر به‌شمار می‌رفت که سه رکن اساسی تئاتر یعنی نویسندگی (ترجمه) کارگردانی و بازیگری را گاه همزمان و گاهی در یک رشته نمایشی را به صحنه می‌برد.
پس از آن در سال ۱۳۲۸، کار در سینما را با فیلم همسر مزاحم آغاز کرد. او همچنین در سال ۱۳۳۵، از طرف اداره کل هنرهای زیبای ایران برای بزرگترین جشنواره بین‌المللی تئاتر به پاریس فرانسه فرستاده شد و به مدت سه ماه به پژوهش و مطالعه پرداخت. پس از بازگشت به ایران، از طرف رادیوی ایران دعوت بکار شد. از آنجایی که او به تئاتر علاقهٔ زیادی داشت، به نویسندگی و کارگردانی نمایشنامه‌هایی چون: ازدواج فوری، سه زندانی، هنرپیشه، پرواز دخترها، میشل استروگف و مسیو ژوزف و… که شمار آن‌ها به ۲۰ نمایشنامه می‌رسد و ایفای نقش در ۲۰۰ نمایش پرداخت. در بازدیدی که هنرمندان آمریکایی از تئاترهای ایران داشتند، هنر او (کارگردانی، نویسندگی، و بازیگری) در دید آن‌ها بی‌همتا آمد و در سال ۱۳۴۶، به دعوت یک شرکت فیلم‌سازی آمریکایی در شهر مینیاپولیس، رهسپار ایالات متحده آمریکا شد و در فیلم در آمریکا اتفاق افتاد به ایفای نقش پرداخت و علاوه بر آن در نوشتن فیلم‌نامه فیلم با جواد قائم‌مقامی (کارگردان فیلم) مشارکت کرد. این فیلم در در همان سال‌ها در ایران به اکران عمومی درآمد.
او که از همان آغاز با جدیت کار هنری را در پیش گرفته بود، همزمان به عنوان کارمند وزارت دارایی نیز کار می‌کرد. نهایتاً در سال ۱۳۴۸، با توجه به حجم بالای فعالیت‌هایی که در وادی نمایش به او پیشنهاد می‌شد و با وجود آنکه پست بالایی در وزارت دارایی داشت، تقاضای بازنشستگی داد و پس از آن به کار هنری که به آن علاقه داشت پرداخت.
او در سال ۱۳۵۱ به عضویت هیئت مدیرهٔ سندیکای سینمای ایران درآمد. در سال ۱۳۵۵، برای مطالعه و پژوهش در امور تئاتر، به همراه خانواده‌اش به آمریکا رهسپار شد. در زمانی که در لس آنجلس زندگی داشت در یک مینی‌مارکت (مغازه خواربارفروشی) و جایگاه سوخت سرمایه‌گذاری کرد اما ورشکست شد. در سال ۱۳۶۵ به ایران بازگشت و بار دیگر در زمینهٔ بازیگری در تئاتر و سینما به ایفای نقش پرداخت. او در سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ به ریاست انجمن بازیگران ایران منصوب شد و همچنین به مدت پنج دوره، عضویت داوران خانه سینمای ایران را بر عهده داشت. نگارش در زمینهٔ تاریخ تئاتر، از جمله فعالیت‌های مورد علاقهٔ او بوده که می‌توان به کتاب‌های تماشاخانه تهران، سیری در تاریخ تئاتر ایران و برگ‌های خواندنی: گزینشی از رویدادهای تاریخی اشاره کرد. کتاب دیگری که در دست نگارش دارد، تاریخ تئاتر ایران از لاله زار تا شانزلیزه نام دارد. او همچنین جوایز و تقدیرنامه‌های فراوانی را از دولت‌مردان، استادان و صاحب‌نظران دریافت نموده‌است.
اسدزاده در سال ۱۳۷۷، در فیلم کوتاه دایره ساخته محمد شیروانی بازی کرد که این فیلم منتخب منتقدان بین‌المللی جشنواره کن در سال ۱۹۹۹ میلادی شد.
در سال ۱۳۹۵ ابراهیم شفیعی، فیلم مستند «زندگی و دیگر هیچ» را، دربارهٔ زندگی داریوش اسدزاده و در تقدیر از هفتاد سال فعالیت او در سینما، ساخت.
در سال ۱۳۹۵ در سریال روزنه آبی به کارگردانی فرزاد فره وشی حضور داشت که این سریال پس از ۹ سال تولید (از سال ۱۳۸۶) در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. این سریال با حضور یا همکاری ۳۰۱ نفر از هنرمندان ایران اولین سریال تحلیلی پژوهشی دربارهٔ شکلگیری تاتر نوین ایران است که بهمن مفید، مرتضی عقیلی، محمدعلی کشاورز، علی نصیریان، بهزاد فراهانی، بهروز بقایی، ژرژ پطروسی، جعفر والی، پرویز بهرام، مهتاج نجومی در آن حضور دارند.
چند ماه پس از درگذشت وی فیلم پرنده آبی به کارگردانی فرزاد فره وشی در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. موضوع دربارهٔ عبدالحسین نوشین است و داریوش اسدزاده از خاطراتش با او سخن می‌گوید. در این فیلم انور خامه ای، مرسده بایگان، جعفر والی، غلامحسین دولت‌آبادی، اصغر همت و هشیار نوشین حضور دارند.
دریافت نشان درجه یک هنری
وی در سال ۱۳۹۱ از محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت ایران، نشان درجه یک فرهنگ و هنر دریافت کرد. او در دوران زندگی در آمریکا، پژوهش‌هایی در دانشگاه انجام داد و دوره‌هایی را طی کرد که مدرک معادل آن از سوی دانشگاه تهران به عنوان دکترا در رشته «ادبیات هنر» ارزیابی شده‌است.
زندگی شخصی
او در بیست و هفت سالگی با یکی از طرفدارانش به نام «هما شاهرخی» که از نوادگان قاجاریان بود، ازدواج کرد؛ ولی پس از هفت سال زندگی مشترک، از آنجایی که صاحب فرزندی نشدند از او جدا شد. او از همسر دومش به نام «سهیلا غزلی» دو پسر دارد. پس از مهاجرت به آمریکا، به دلیل مسائل خانوادگی از همسر دومش نیز جدا شد. او در هفتاد و شش سالگی برای سومین بار ازدواج کرد. نام سومین همسر او «طاهره‌خاتون میرزایی» است.
بیماری و درگذشت
وی در آبان ماه سال ۱۳۹۷ بر اثر احساس درد در ناحیه قفسه سینه در بیمارستان بستری شد. مدتی بعد به دلیل سرطان مثانه تحت عمل سیستوسکوپی قرار گرفت و پس از یک روز استراحت روانه خانه شد. او بار دیگر در تیرماه سال ۱۳۹۸ با مراجعه به پزشک و پس از چکاپ‌های لازم با توصیه پزشکان در بیمارستان بستری شد و پس از ۱۴ روز به منزل رفت. او که در دوران کهنسالی بارها می‌گفت آرزو دارد یک قرن را سپری کند، سرانجام در ۳ شهریور ماه سال ۱۳۹۸ در منزل و در سن ۹۶ سالگی درگذشت. پیکر او در ۵ شهریور ماه سال ۱۳۹۸ از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و در کنار مزار غلامحسین نقشینه به خاک سپرده شد.
مگنولیا کوچک
مگنولیا کوچک نام یک گونه از سرده ماگنولیا است.
پرچم جزیره وایت
پرچم جزیره وایت در ژانویه ۲۰۰۹ پذیرفته شد.
خانه رسول بقایی
خانه رسول بقایی مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، محله جویباره، خیابان آرامگاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
اووه رایندرس
اووه رایندرس بازیکن فوتبال و مهاجم اهل آلمان است که از سال ۱۹۸۲ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان بوده‌است. وی در ۴ بازی ملی حضور داشته است و آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۸۲ میلادی انجام داد. اووه رایندرس در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
سیدظاهر
سیدظاهر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اهواز در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان الهایی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۱۸ نفر (۵۷خانوار) بوده‌است.
قلعه نارین کالا
قلعه نارین کالا یا نارین کلا قلعه‌ای باستانی است که توسط شاهنشاهی ساسانی در قفقاز ساخته شده و در قسمت کوهستانی دربند روسیه در داغستان واقع شده‌است. این قلعه توسط دیواره‌های دوتایی به دریای خزر متصل می‌شود که برای پوشاندن دروازه‌های خزر به شاهنشاهی ایران طراحی شده‌است.
دباغی نعمتی
دباغی‌نعمتی نام روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جهرم در استان فارس است.
توحیدسوری
توحیدسوری، روستایی از توابع بخش رومشکان شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان رومشکان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۸ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
حداده (سوق اهراس)
حداده یک شهرداری و عوارض جغرافیایی در الجزایر است که در استان سوق اهراس واقع شده‌است.
اومبلولون
اومبلولون یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۹۱۱۹۵ است.
الامدا، ساسکاچوان
الامدا، ساسکاچوان (به انگلیسی: Alameda, Saskatchewan) یک شهرک در کانادا است که در ساسکاچوان واقع شده‌است.
خصوصیات
الامدا ۲٫۵۵ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۱ نفر جمعیت دارد.
بلوط سیاه
بلوط سیاه نام یک گونه از سرده بلوط است.
سافی فیه
سافی فیه (Safi Faye؛ زادهٔ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۴۳ - درگذشته ۲۲ فوریه ۲۰۲۳)، کارگردان و انسان‌شناس اهل سنگال بود. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تا کنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سینمای "سنگال معتبرترین سینما در میان کشورهای آفریقائی محسوب می‌شود چرا که هنرمندان بزرگی چون "عثمان ثمبن" دارد که از شهرتی جهانی برخوردار است. ولی در سنگال او تنها نیست و سینماگران خوب دیگری نیز فعالیت می‌کنند که خانم "سافی فیه" یکی از آنهاست. او نخستین کارگردان زن سنگال می‌باشد که با ساختن فیلم‌های "عابر" (۱۹۷۲) و "نامه‌های روستائی" (۱۹۷۵) توجه منتقدان را به خود جلب کرده و موجب افتخار کشورش گردیده‌است.
آئودی آر۸ (مفهومی)
آئودی آر ۸ (Audi R۸) نام یک ماشین سوپر اسپورت با قیمت مناسب و پر سرعت و قدرتمند از کمپانی آئودی است. موتور ۱۲ سیلندر ۶ لیتری آن می‌تواند حداکثر قدرتی معادل ۵۰۰ اسب بخار تولید کند و گشتاورد آن ۱۰۰۰ نیوتون بر متر است و حداکثر سرعت آن ۳۴۰ کیلو متر بر ساعت است. شتاب ۰تا۱۰۰ آن ۴٫۲ ثانیه‌است و به طور قابل توجهی کم مصرف است.
شکل بدنه در عین زیبایی کوچک و سبک است و آن را به یک آیرودینامک عالی تبدیل کرده‌است. به قول سازندگانش هر چه بخواهید درونش وجود دارد.
پرچم جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان
پرچم جمهوری سوسیالیستی قزاقستان شوروی در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۳ پذیرفته شد.
قشرباط
قشرباط یکی از روستاهای استان خراسان رضوی است که در دهستان پائین رخ بخش جلگه‌رخ شهرستان تربت حیدریه واقع شده‌است.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۴۷۰ نفر (۱۰۲ خانوار) بوده است.
باغ سنقری
باغ سنقری احداث این باغ چنانکه از نام آن پیداست به اتابک سنقر منسوب است و قدمت آن به هشت و نیم سده می‌رسد. خیابان مجاور ضلع شرقی باغ سنقری به نام پوزهٔ سنقری شهرت داشته‌است. این باغ که از بین رفته بوده در دوران قاجار به وسیلهٔ مسعودالدوله حاجی فضلعلی خان دوباره احداث گردیده‌است. امروزه بخش عمدهٔ این باغ برجای مانده و از باغ‌های آباد و دیدنی به شمار می‌رود.
سیدسعد
سیدسعد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اهواز در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان الهایی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۱۵ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است.
آلوی چینی
آلوی چینی یا زردآلوی ژاپنی یک درخت برگریز و یکی از گونه‌های زیرسردهٔ Prunus متعلق به سردهٔ پرونوس است. شکوفه‌های این درخت از زمان‌های قدیم از موضوعات مورد توجهٔ نقاشان شرق آسیا بوده‌است. این درخت به هر دو گروه درختان آلو و زردآلو تعلق دارد. در انگلستان عموماً بیشتر از یک نوع زردآلو به عنوان یک نوع درخت آلو شهرت دارد.
در زبان ژاپنی پرونوس مومه، اومه نامیده می‌شود.
خانه محمدباقر نیلفروشان
خانه محمدباقر نیلفروشان مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، محله دردشت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
چول (خرم‌آباد)
چول روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کشور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
سراشیبی
سراشیبی (Downhill) یک فیلم در ژانر کمدی و درام به کارگردانی نت فکسون و جیم رش است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. نخستین نمایش جهانی این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس در تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۲۰ بود. این فیلم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰ توسط فاکس سرچلایت پیکچرز منتشر شد.
باراکوداسائورویدس
باراکوداسائورویدس سرده‌ای از راسته ماهی‌خزنده‌سانان (ایکتیوسورها) است که منقرض شده‌است. از خزندگان پیش از تاریخ آسیا می‌باشد که در دوره تریاس میانه زندگی می‌کرده‌است. فسیل این خزنده-ماهی در گوئیژو چین کشف شد و در سال ۲۰۱۰ میلادی توصیف علمی گردید.
پرچم استان خودمختار وویوودینا
پرچم استان خودمختار وویوودینا در ۲۷ فوریه ۱۹۰۴ پذیرفته شد.
اسکابن
روستا تاریخی و زیبا اسکابن
از نظر وسعت بزرگترین روستای بخش عمارلو بوده و با عنوان سنگ هفت در سازمان ثبت اسناد به ثبت رسیده‌است.
روستای اسکابن را می‌توان قدیمی‌ترین روستای عمارلو و شاید حتی استان گیلان دانست. (طی کاوشهای باستان‌شناسی باستان شناسان ایرانی و ژاپنی احتمال سکونت انسانهای اولیه در این روستا داده شده است)
جمعیت
این روستا در دهستان جیرنده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
مردم
مردم اسکابن مسلمان شیعه هستند و به زبان تاتی سخن می‌گویند. اکثراً آن‌ها بازنشسته معدن زغال سنگ البرز غربی می‌باشند و همچنین در کنار آن به کشاورزی و باغداری نیز مشغولند.
ریشه نام گذاری اسکابن
از دو کلمه اسکان+بن ساخته شده است؛ و از آنجا که بن در تاتی به معنای پایین است، اسکابن را می‌توان روستای پایین معنا کرد.
مکان‌های تاریخی اسکابن
۲. غار " زرکردکان" اسکابن و محوطهٔ خلوش از قدیمی‌ترین و زیباترین مناطق تاریخی گیلان هستند که جلوه‌های گردشگری بسیاری را در دل خود دارد و می‌تواند برای سیاحان داخلی و خارجی جالب ودیدنی باشد.
به گزارش خبرنگار باشگاه خبرنگاران گیلان :رئیس مرکز باستان‌شناسی استان گیلان با اعلام این خبر گفت: کاوشهای باستان‌شناسی که از یکصد سال قبل در گیلان آغاز شده است، نشان می‌دهد که در حال حاضر ۶۵ غار باستانی در گیلان وجود دارد که ۱۲ غار در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است.
رنگ انار
رنگ انار  فیلمی محصول سال ۱۹۶۸ به کارگردانی سرگئی پاراجانف، کارگردانی ارمنی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی است. پاراجانف این فیلم را رشته نگاره‌هایی از نگارگری ایرانی توصیف کرده‌است.
داستان فیلم
رنگ انار، زندگی‌نامه عاشوق ارمنی، سایات‌نووا (پادشاه نوا) است که بیشتر با دیدی شاعرانه و بصری به نمایش زندگی این شاعر می‌پردازد تا با دید ادبی. این فیلم در فصل‌های، دوران کودکی و نوجوانی، دربار شاهزاده (شکست در عشق)، ورود به صومعه، رؤیاها، کهن‌سالی، فرشته مرگ و در نهایت مرگ شاعر را به نمایش می‌گذارد. همه این موارد با تصاویر ارائه شده از سوی پاراجانف و اشعار سایات‌نووا، قالب بندی شده‌است. بازیگر زن سوفیکو چیائوریلی به ویژه شش نقش را هم در نقش زن و هم در نقش مرد، بازی می‌کند.
رنگ انار آمیزه‌ای است از نمادهای انجیلی، تصویرپردازی مذهبی و معماری و هنر بومی ارمنستان. سبک پاراجانف در این فیلم بسیار فراتر می‌رود و فیلم را تبدیل به نوعی رقص نمایش می‌کند.
جای‌ها
فیلم در تعدادی از اماکن تاریخی ارمنستان فیلمبرداری شده‌است از جمله در صومعه ساناهین، صومعه هاقپات، کلیسای سنت جان آردوی، و صومعه آختالا. لوکیش‌های گرجستان عبارتنداز: صومعه آلاوردی، ییلاق حومه مجموعه صومعه‌های داویت گاریجا و در نزدیکی تلاوی. لوکیشن‌های جمهوری آذربایجان شامل ایچری‌شهر و قلعه نارداران
اکران
برای اینکه فیلم در دیگر مناطق اتحاد شوروی غیر از ارمنستان پخش شود، پنج دقیقه از این فیلم به خاطر مسائل مذهبی حذف شد. به این فیلم مجوز پخش در خارج از اتحاد جماهیر شوروی داده نشد و انتشار آن در اتحاد جماهیر شوروی هم پس از دو ماه متوقف شد.
افتخارات
این فیلم در فهرست «ده فیلم برتر» کایه دو سینما سال ۱۹۸۲ و همچنین در فهرست «۱۰۰ فیلم برتر تایم اوت» گنجانده شده‌است.
حدائق (استان سکیکده)
حدائق یک شهرداری در الجزایر است که در استان سکیکده واقع شده‌است.
کاهوی کانادایی
کاهوی کانادایی نام یک گونه از سرده کاهو است.
ورنر کولمه‌یر
ورنر کولمه‌یر بازیکن فوتبال و مدافع اهل آلمان است که از سال ۱۹۵۱ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان بوده‌است. وی در ۲۲ بازی ملی حضور داشته است و آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۵۵ میلادی انجام داد. ورنر کولمه‌یر در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند.
ویمبورن سنک گیلس
ویمبورن سنک گیلس (به انگلیسی: Wimborne St Giles) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در East Dorset واقع شده‌است. ویمبورن سنک گیلس ۳۶۶ نفر جمعیت دارد.
محمودآباد (جلگه‌رخ)
محمودآباد یکی از روستاهای استان خراسان رضوی است که در دهستان پائین رخ بخش جلگه‌رخ شهرستان تربت حیدریه واقع شده‌است.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۲۹۸ نفر (۷۰ خانوار) بوده است.
خانه محمدتقی لواف
خانه محمد تقی لواف مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، کوچه عباس کنده‌ای، میدان قیام، خیابان هارونیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
فدر سوند، فلوریدا
فدر سوند (به انگلیسی: Feather Sound) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پاینلاس، فلوریدا واقع شده‌است. فدر سوند ۹٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱٫۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حوزه انتخابیه ماهشهر، امیدیه و هندیجان
حوزهٔ انتخاباتی بندر ماهشهر، امیدیه، هندیجان و جولکی یکی از حوزه‌های استان خوزستان برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت ماهشهر ۱ نماینده دارد.
اسدآباد (رومشکان)
اسدآباد روستایی در دهستان سوری بخش سوری شهرستان رومشکان استان لرستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۷۸۱ نفر (۲۲۰خانوار) بوده‌است.
پارودبار
پارودبار، روستایی از توابع بخش عمارلو شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است.
پرچم اتحادیه کشورهای عرب
پرچم اتحادیه کشورهای عرب شامل یک درفش سبزرنگ است که شعار اتحادیه عرب را دربردارد.
پارودبار
جمعیت
این روستا در دهستان جیرنده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۸۸ نفر (۱۱۸خانوار) بوده‌است. اکنون تعداد ۹۵ خانوار با جمعیت حدود ۴۵۰ نفر در روستا زندگی می‌کنند
زبان گفتاری
ترکیبی از زبان‌های تاتی، کرمانجی و لکی زبان رایج در روستای پارودبار است.
الامدا، اسپانیا
الامدا (به اسپانیایی: Alameda) یک شهرستان در اسپانیا است که در اندلس واقع شده‌است.
خصوصیات
الامدا ۶۵ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۴۲۶ نفر جمعیت دارد.
ویمبوتشام
ویمبوتشام (به انگلیسی: Wimbotsham) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در King's Lynn and West Norfolk واقع شده‌است. ویمبوتشام ۶٫۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶۴ نفر جمعیت دارد.
اولیور ریسر
اولیور ریسر (Oliver Risser؛ زادهٔ September 17, 1980) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بریدابلیک، باشگاه فوتبال کوپیون پالوسئورا، باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال ایستلی، باشگاه فوتبال اس‌وی زاندهاوزن، باشگاه فوتبال استیونج، و باشگاه فوتبال لین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال نامیبیا بازی کرده‌است.
پل الکساندر سوم
پل الکساندر سوم در شهر پاریس بر روی رودخانه سن می‌باشد که محل اتصال محله‌های شانزلیزه، برج ایفل و لس اینولید است.
این پل به سبک هنرهای نو و با کمک هنر مجسمه‌سازی مابین سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۰ میلادی ساخته شده‌است. این پل برای اتحاد کشورهای روسیه و فرانسه به نام تزار الکساندر سوم روسیه نام‌گذاری شد. پل پونت الکساندر سوم توسط دو معمار به نام‌های جوسف کاسیان-برنارد و گاستون کوسیان ساخته شده.
از ویژگی‌های این پل نصب ۴ مجسمه برنزی اسب بال‌دار در چهار طرف آن است که بر روی پایه‌هایی با ارتفاع ۱۷ متر قرار گرفته‌اند.
شمشاد غربی
شمشاد غربی نام یک گونه از سرده گوشوارک است.
اتحاد کوسو
اتحاد کوسو یک اتحاد نظامی بود که در سال ۱۵۴۴ مابین خاندان تاکدای ولایت کای و خاندان هوجوی ولایت ساگامی در دوره سنگوکو بسته شد. در این زمان هر دو خاندان در حال جنگ با خاندان اوئسوگی بودند. این اتحاد گسترش پیدا کرد و خاندان ایماگاوای ولایت سوروگا نیز به این اتحاد پیوست. این اتحاد سه‌گانه به اتحاد سه ولایت کوسوسون شهرت دارد.
حمله شینگن به سوروگا و فسخ اتحاد
ایماگاوا یوشیموتو در سال ۱۵۶۰ توسط اودا نوبوناگا در نبرد اوکه‌هازاما کشته شد. در سال ۱۵۶۸ تاکدا شینگن به ولایت سوروگا (که شامل پایتخت ایماگاوا یعنی سونپو بود) حمله کرد و این اتحاد از بین رفت و خاندان هوجو با دشمن شینگن خاندان اوئسوگی پیمان اتحاد بست.
برقراری دوباره اتحاد
در سال ۱۵۶۹ و پس از حمله دوم شینگن به سوروگا بین شینگن و دو دایمیوی متحد توکوگاوا ایه‌یاسو و اودا نوبوناگا بر سر تقسیم قدرت در دو ولایت تازه تصرف شده سوروگا و ولایت توتومی اختلاف افتاد. از سوی دیگر خاندان هوجو اتحاد با خاندان اوئسوگی را به سودمند نمی‌دید، پس از مرگ پدر هوجو اوجیماسا و شروع رهبری وی تمایل یافت که دوباره با شینگن اتحاد برقرار کند. در پس گفتگوهای پنهانی و در سال ۱۵۷۱ دوباره این اتحاد بین دو خاندان تاکدا و هوجو برقرار شد.
سربالا (تربت حیدریه)
سربالا یکی از روستاهای استان خراسان رضوی است که دردهستان پائین رخ بخش جلگه‌رخ شهرستان تربت حیدریه واقع شده‌است.
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۱۶۸۸ نفر (۴۲۴ خانوار) بوده است.
کلیفورد چنس
کلیفورد چنس یک شرکت حقوقی چندملیتی است که در سال ۱۹۸۷ در لندن از طریق ادغام دو شرکت حقوقی کلیفورد ترنر و کاورد چنس تأسیس شد. این شرکت بیش از ۳٬۴۰۰ وکیل و در ۳۵ دفتر در ۲۵ کشور دارد. دفتر مرکزی این شرکت در لندن واقع است.
درآمد این شرکت در سال مالی ۲۰۱۲-۲۰۱۳ معادل ۱٫۲۷۱ میلیارد پوند بود که از سود آن ۱ میلیون پوند به هر شریک شرکت تعلق گرفت.
یوکی-۴۳۲٬۰۹۷
یو کی ۴۳۲٬۰۹۷ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۹۸۳۳۵۱۹ است.
دفکاندر
دفکاندر، روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کشور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
لیلیانا کاوانی
لیلیانا کاوانی (Liliana Cavani؛ زادهٔ ) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا است. هتلبان شب مشهورترین فیلم اوست. او زنی مهربان است که همواره در موئسسه‌های خیریه شراکت دارد و دوست دار کمک بچه‌های بی سرپرست و بد سرپرست است. کاوانی داوری منصف در امر قضاوت فیلم‌ها در جشنوارهٔ ونیز در سال ۲۰۰۹ بود.
آتشکده تشویر
آتشکده تشویر (سردخانه تشویر) مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان طارم، بخش مرکزی، روستای تشویر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
حرازه
حرازه یک شهرداری در الجزایر است که در استان برج بوعریریج واقع شده‌است. حرازه ۵٬۷۰۷ نفر جمعیت دارد.
الژبیتا کیوفسکا
الژبیتا کیوفسکا (Elżbieta Kijowska؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۵۰) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به خانه کشیش، قانون حقیقی، مادران، تقارن، چه خوب و چه بد، طایفه، صفر-هفت، به‌گوشم و روز کوتاه کاری اشاره نمود.
دربند (رودبار)
دربند ، روستایی از توابع بخش عمارلو شهرستان رودبار در استان گیلان ایران است.این روستا در آبریز روستای معدن سنگرود و با فاصله 5 کیلیومتری از آن قرار دارد.نام جدید روستا بعلت عمران و آبادی یکی از اهالی سخت کوش آن به نام آقای حمزه علی سلطانشاهی به حمزه آباد معروف است.این روستا از امکانات اولیه اعم از جاده ،آب شرب سالم ،برق و تلفن برخوردار نیست. شغل اصلی اهالی دامداری از نوع بز و میش و همینطور کشاورزی و از عمده محصول آن زیتون می باشد. راهاهای ارتباطی آن از روستای پارودبار به مدت 2 ساعت پیاده و از سنگرود به مدت 4 ساعت می باشد. اساسی ترین مشکل اهالی نبوده جاده دسترسی به آبادی و خسارت سنگین بعلت عدم توانایی در عرضه محصولات خود به بازار می باشد. در زمستان سرد خشک و در تابستان گرم خشک می باشد. اولین محصول آن بادام درختی در اسفند ماه می باشد.
جمعیت
این روستا در دهستان جیرنده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سید محمود حسینی
سید محمود حسینی (زاده ۱۱ آبان ۱۳۳۴ خوراسگان) سیاست‌مدار و مدیر ارشد اجرایی ایرانی است، که در فاصله سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱ استاندار سیستان و بلوچستان و از ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۴ استاندار اصفهان در دوره اصلاحات بود.
حسینی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد فیزیک از دانشگاه اصفهان است. وی در سال ۱۳۷۳ به شرکت ملی گاز ایران پیوست ودر سال ۱۳۹۶ بازنشسته شد. او از اعضای بنیاد باران می‌باشد.
ابتدای زندگی
سید محمود حسینی در آبان سال ۱۳۳۴ در خوراسگان، اصفهان زاده شد. وی پس از پایان تحصیلات متوسطه، در دانشگاه اصفهان به تحصیل پرداخت و مدرک کارشناسی فیزیک و کارشناسی ارشد فیزیک از دانشگاه اصفهان اخذ کرد.
فعالیت سیاسی
حسینی برای انتخابات مجلس ایران در سال ۸۹ و شورای شهر سال ۹۳ اصفهان به عنوان نامزد اصلاح طلب کاندیدا شد ولی صلاحیت وی توسط شورای نگهبان رد شد. وی همچنین نامه‌ای را که توسط میر حسین موسوی، محمد خاتمی و مهدی کروبی به مراجع شیعه ایران برای حل مسائل پس از نا آرامی‌های پس از انتخابات ۸۸ نوشته شده بود، امضا کرد.
باغ ناری
باغ ناری در دامنهٔ کوه‌های شمال غربی شیراز واقع شده و در دوران قاجار به وسیلهٔ زکی‌خان نوری مازندرانی احداث شده‌است. در اواخر دوران قاجار این باغ تقریباً از رونق افتاد ولی در سال‌های بعد مجدداً احیاء شد و در آن خیابان‌کشی و درختکاری مفصلی به عمل آمد. عمارت قدیمی باغ که توسط خاندان نوری احداث شده‌بود، بعداً به وسیلهٔ خاندان قوام تعمیراتی در آن صورت گرفت و کلاً از بین رفته‌است. صاحب فارسنامه ناصری دربارهٔ این باغ می‌نویسد «باغ ناری از بناهای زکیخان نوری وزیر سابق فارس است. در میانهٔ باغ تخت و باغ ارم افتاده‌است. عمارتی داشته که رو به خرابی گذاشته‌است. درخت‌های این باغ از طراوت افتاده‌است.» عمارت فعلی باغ ناری جدید در وسط باغ واقع است.
آلامدییا
الامدیلا (به اسپانیایی: Alamedilla) یک شهرستان در اسپانیا است.
پرچم ناتو
پرچم ناتو در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۳ پذیرفته شد.این پرچم دارای زمینه سرمه ای با نماد ستاره چهار پهلو در وسط است.
ایمید
ایمید یک گروه عاملی در شیمی آلی است که از دو گروه آسیل متصل شده به یک اتم نیتروژن تشکیل شده است.
پیچکه
پیچَکِه نوعی سیر کوهی است که برگ‌هایی سه‌گوش دارد و مزهٔ آن به پیازچهٔ خام شبیه است، و از آن در خوراک‌هایی همچون کلانه استفاده می‌شود.
این گیاه برگ‌هایی باریک همچون گیاه تره دارد و از جوشاندهٔ آن برای زدودن ترش‌کردن معده و تلخی دهان استفاده می‌شود. پیچکه برگ‌های بلندی دارد که در انتها سفید بوده و در برش سه‌گوش است. از پیچکه در پخت نان کلانه استفاده می‌شود. پیچکه بسیار تند بوده و هنگام خرد کردن باعث آبریزش می‌شود. در استان کرمانشاه و ایلام این گیاه خوراکی، با نام "پوورچگ" و "پورچگ" و "پیچگ"، معمولاً در فصل بهار از بازارها قابل تهیه است.
وینچفیلد
وینچفیلد (به انگلیسی: Winchfield) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Hart واقع شده‌است. وینچفیلد ۶۶۴ نفر جمعیت دارد.
بالاتنه
بالاتنه قسمت بالایی بدن انسان(شامل اعضای بالا ی کمر) گویند. سر، دست‌ها و سینه بالاتنه به حساب می‌آیند.
بالاتنه در خیاطی نیز پرکاربرد هست و برای دوخت لباس ها اندازه گیری میشود و اهمیت بالایی دارد.
پیکره
بالاتنه هم چنین برای پیکره‌هایی که فقط قسمت بالایی بدن انسان (معمولاً شامل سر و گردن و قسمتی از سینه و شانه‌ها) را نمایش می‌دهند، نیز کاربرد دارد. در این مورد در برخی مواقع از کلماتی نظیر "مجسمه نیم تنه"، "پاسنگ"، "پایه ستون" یا "پایه مجسمه" نیز استفاده می‌شود.
ورنر کرمر
ورنر کرمر بازیکن فوتبال و مهاجم اهل آلمان است که از سال ۱۹۶۳ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان بوده‌است. وی در ۱۳ بازی ملی حضور داشته است و آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۶۷ میلادی انجام داد. ورنر کرمر در بازی‌های ملی‌اش ۳ گل به ثمر رساند.
آتشکده پیرچم
آتشکده پیرچم مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان طارم، بخش مرکزی، دهستان آببر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
سنج و دمام
سنج و دمام، مراسمی است سنتی که در ایام عزاداری مذهبی( شیعیان) در استان های خوزستان، بوشهر و هرمزگان از دیرباز تاکنون اجرا می‌شده‌است. یک گروه سنج و دمام معمولاً هفت، نه یا یازده دمام، تعدادی سنج و یک بوق است. بعضی نیز یک گروه سنج و دمام را فقط هفت دمام،هشت سنج و یک بوق دانسته‌اند.
بوق
در قسمت فوقانی بوق کوی بهبهانی‌های بوشهر سری از جنس نقره قرار دارد که به آن تاج می‌گویند. تاج این بوق در هندوستان ساخته شده و بر روی آن قلم زنی شده‌است و هم‌زمان با این بوق که جزو قدیمی‌ترین بوقهای منطقه‌است وارد بوشهر شده‌است البته از دیگر زینتهای این بوق حلقه‌هایی است که مانند طوق بر روی آن قرار گرفته و همچنین دسته‌ای که در ابتدای بوق مشاهده می‌شود این زینتها همگی از جنس نقره می‌باشند و حکاکی شده‌اند بوق کوی بهبهانی‌ها پنج طوق داشته که دو تای آن مفقود شده و در حال حاضر تنها سه طوق دارد. بوق دارای صداهایی از دو اکتاو است و با فشار هوا و تغییر لب فواصل آن عوض می‌شود. ابتدا و انتهای سنج و دمام بوق زده می‌شود و در حین اجرای سنج و دمام این ساز بداهه نوازی می‌کند بوق یک سوراخ (دهنی) و یک خروجی دارد. بوقها دارای اندازه‌های متفاوتی هستند مثلاً بوق مسجد بهبهانیها سه پیچه بوده و بزرگتر از بوق مسجد شنبدی است که دو پیچ دارد. بوق بهبهانی‌ها یکصد و چهار سانتیمتر طول و هشتاد و شش سانتی‌متر ارتفاع دارد. به منظور حفظ و ممانعت از تخریب این ساز هر چند گاه یک بار با روغن کنجد آن را چرب می‌کنند، این کار مانع از ترک خوردن آن می‌شود.
سنج
این ساز از دسته سازهای زنگ وار، بدون ارتفاع معین است. متشکل از دو قرص فلزی مدور به قطر ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر که به هم کوبیده می‌شوند (قرص‌ها بی شباهت به سینی نیستند). هر یک از قرص‌ها در ناحیهٔ مرکزی پشت خود حلقه‌ای چرمی دارند که نوازنده آن را به دست می‌کند. اجرای متداول بیشتر این است که لبهٔ قرص را با یکدیگر در تماس دهیم یا یک قرص را بر قرص دیگر سُر دهیم. همچنین می‌گویند آلیاژی است از هفت فلز که به آن هفت جوش گویند. این ساز نیز از شهر پونای هند آورده شده‌است، سنج سر ضرب را نگه می‌دارد، البته بعضی از نوازندگان هنگام نوازندگی سنج اصطلاحاً ریز می‌گیرند و به عبارتی ریتم را خرد می‌کنند. این ساز دارای قطری بین بیست تا بیست و پنج سانتی‌متر و دارای دسته‌ای کوتاه به اندازه ده سانتی‌متر است و برای اینکه بر اثر تماس با دست زنگ صدای آن از بین نرود دسته‌ها را با تکه‌های پارچه عایق می‌کنند.
دمام
نوازنده با چوبی از جنس شاخه‌های درخت خرما بر روی آن می‌نوازد این چوب با اندازه‌ای حدود چهل سانتی‌متر باید هنگام نوازندگی در دست راست نوازنده باشد و بر آن طرف از دمام نواخته شود که بدون علامت است، نوازنده همچنین با دست دیگر خود (بدون چوب) بر آن سوی دمام (که نشاندار است) می‌نوازد. طرف نشاندار را که طرف دستی یا شمالی نیز می‌گویند دارای صدایی زیرتر است.
دمامها بنا به مورد استفاده‌ای که در یک گروه سنج و دمام دارند دارای ابعادی متفاوت هستند ولی ضخامت همه پیپ‌ها حدود دو سانتی‌متر است که در لبه‌ها به یک سانتی‌متر می‌رسد.
انواع دمام
در یک گروه سنج و دمام سه نوع دمام وجود دارد:
دمام اشکون
این دمام به نسبت سایر دمام‌ها باید کوچکتر باشد و صدای بهتری نیز داشته باشد. در مساجد یک دمام مخصوص را برای این کار در نظر می‌گیرند و هنگام پوست‌گیری در مورد آن دقت بیشتری معمول می‌دارند، قطر این دمام حدود سی تا سی و چهار سانتی‌متر و طول آن تقریباً چهل و پنج سانتی‌متر است. همان‌طور که از اسم این دمام بر میآید کار اصلی آن بداهه نوازی و شکستن ریتم است و ریتمهای آن غالباً ضد ضرب اجرا می‌شود. بعد از اشکون سایر دمامها را «غمبر» می‌نامند ولی معمولاً منظور از دمام غمبر، دو دمامی است که بعد از دمام اشکون رو به روی یکدیگر قرار می‌گیرند ریتم این دو دمام با چهار دمام دیگر فرق می‌کند و همین‌طور است اندازه آنها، طول تقریبی این دو دمام بین چهل تا پنجاه سانتی‌متر است و قطر آن‌ها حدود سی و هشت سانتی‌متر می‌باشد سایر دمامهای غمبر دارای ریتمی ساده می‌باشند و از نظر اندازه نیز کوچکتر از دو دمام غمبر یاد شده. این دمامها نیز قطر حدود سی تا سی و چهار سانتی‌متر و طولی برابر با چهل و هفت تا پنجاه سانتی‌متر دارند. نکته‌ای که باید مورد توجه قرار داد این است که در وهله اول این ریتم و شیوه اجراست که دمامها را از یکدیکر متمایز می‌سازد و موجب ایجاد نامهای مختلف بر آن‌ها می‌شود.
در بوشهر افرادی هستند که به‌طور حرفه‌ای به ساختنِ دمام می‌پردازند.
نواختن سنج و دمام
در گذشته برای جمع‌آوری عزاداران و سینه زنان بعد از ذکر و روضه و زیارتنامه و قبل از سینه زنی مراسم سنج و دمام اجرا می شده‌است. هنگام نواختن سنج و دمام در روحیه فرد شنونده حس عجیبی ایجاد می‌شود به‌طوری‌که احساس می‌کند می‌تواند یک تنه به لشکر بزند و با هر زورگویی به نبرد بپردازد. هر محله تعدادی دمام داشته که در مراسم عزاداری به کار بسته می‌شده است.
منابع
غمبر، به غمبر کمر دمام نیز گفته می شود، اصولا اشخاصی بعنوان غمبر زن قرار می گیرند که تبحر خاصی در نواختن این ساز که شامل کنترل کلی دمامها از نظر تندی و کندی ریتم و پوشش اشتباهات دمامهای دیگر "غیر از اشکون" و در بعضی موارد که اشکون زن ناوارد باشد دمام را به شییوه مقتضی کنترل می کند تا شخصی که در وسط بر دمام قرار گرفته است اشکون زن را تعویض کند
یک غمبر زن معمولا کسی است که سالها دمام زده است و الان قادر به کنترل کلی گروه را دارا است.
مسخضه غمبر زن خوب نواختن دمام با دست بدون چوب است که اکثر صدای دمام غمبر را تشکیل می دهد
منتظر الزیدی
منتظر الزیدی (متولد ۱۹۷۹) خبرنگار شیعه مذهب عراقی تلویزیون البغدادیه است که پس از پرتاب کفش‌هایش به سمت جرج بوش رئیس‌جمهور آمریکا معروف شد.
پرتاب کفش به سوی جرج بوش
در غروب یکشنبه ۱۴ دسامبر ۲۰۰۸ (۲۴ آذر ۱۳۸۷) در جریان مصاحبه مشترک مطبوعاتی جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا و نوری مالکی با خبرنگاران در بغداد، توسط منتظر الزیدی خبرنگار عراقی تلویزیون البغدادیه رخ داد.
واکنش دولت عراق
مقامات عراقی حادثه اخیر را شرم‌آور توصیف کرده‌اند. در بیانیه‌ای که دولت عراق انتشار داده، گفته شده که «اقدام منتظر الزیدی به شهرت خبرنگاران عراقی و حرفه خبرنگاری در عراق آسیب زده‌است».
پرتاب کفش به سمت میهمان، در کشورهای عربی نهایت توهین و بی‌احترامی محسوب می‌شود.
الزیدی پس از آزادی از مدعی شد که در زندان مورد شکنجه قرارگرفته و به خاطر شکستگی استخوان، دندان و دیگر آسیب‌های شکنجه درخواست غرامت کرد.
واکنش‌ها در ایران
انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان ضمن صدور بیانیه در حمایت از این اقدام اعلام کرد در تلاشند تا به جمع‌بندی برای اقدامات بعدی برسند.
احمد جنتی دبیر شورای نگهبان و امام جمعه موقت تهران نیز گفت که نباید از آنچه وی «انتفاضه کفش» نامید به سادگی گذشت. وی توصیه کرد که از این پس هر تظاهراتی در ایران یا عراق انجام می‌شود حتماً همراه با کفش باشد.
خبرنگاران خبرگزاری موج نیز اعلام کردند در حمایت از منتظر الزیدی کفش‌هایشان را برای سفارت سوئیس در تهران (حافظ منافع آمریکا در ایران) ارسال خوهند کرد.
خبرنگاران خبرگزاری فارس نیز در بیانیه‌ای از وی حمایت کردند.
عذرخواهی و محاکمه
منتظر الزیدی در نامه‌ای به نوری المالکی نخست‌وزیر عراق، خواستار بخشودگی خود به خاطر ارتکاب این «حرکت زشت» شده‌است. در این زمینه، رئیس دادگاه رسیدگی‌کننده به این موضوع، درخواست منتظر الزیدی برای آزادی موقت را به خاطر ادامه تحقیقات و نگرانی از امنیت او، رد کرد. در پی دادگاه او به جرم اهانت به یک مقام خارجی در حین سفر رسمی به ۳ سال زندان محکوم شد.
دیدگاه نسبت به ایران
به گفته منابع غربی منتظر الزیدی علاوه بر آمریکا، از ایران نیز به دلیل دخالت‌های خود در عراق، «اظهار انزجار» نموده‌است. به گفته خانواده اش در مصاحبه با آسوشیتد پرس، «الزیدی همانقدری از اشغال نظامی عراق توسط آمریکاییان تنفر دارد که از اشغال عقیدتی عراق توسط ایرانیان». بگفته وی «ایرانیان آنروی سکه‌ای هستند که آمریکاییان در یک طرفش قرار دارند».
با اینحال برخی منابع داخل ایران گزارشهای متفاوتی از منتظر الزیدی و خانواده اش ارائه داده، و مدعی دروغ بودن گزارشات رسانه‌های غربی هستند.
پناهندگی سیاسی
او پس از آزادی از زندان کار خبرنگاری را ترک کرد و پس از مدتی از کشور سوئیس با توجه به اینکه در کشورش آینده نخواهد داشت و زندگانیش تبدیل به جهنم خواهد شد درخواست پناهندگی سیاسی کرد. او در اروپا یک سازمان کمک‌های انسانی برای قربانیان جنگ عراق تأسیس کرد.
حمله متقابل
در دسامبر ۲۰۰۹ الزیدی که دریک کنفرانس خبری در پاریس شرکت کرده بود، با پرتاب کفش از سوی یک خبرنگار دیگر عراقی مواجه شد. پس از این پرتاب بین برادر الزیدی و خبرنگار کفش پران درگیری صورت گرفت و برادر الزیدی در حمایت از برادر خود سعی کرد تا با کفش به خبرنگار مقابل ضربه بزند. رسانه‌های فرانسه گفته‌اند شخص پرتاب‌کننده کفش که یک روزنامه‌نگار تبعیدشده عراقی است قبل از آنکه به سوی زیدی کفش پرتاب کند او را به «همدستی با دیکتاتورهای حاکم بر عراق» متهم کرده‌است.
فعالیت سیاسی
وی در انتخابات مجلس عراق ۱۲ مه ۲۰۱۸ (۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۷) از ائتلاف سائرون مقتدی صدر، نامزد شده‌است. وی هدف خود را مبارزه با فساد عنوان کرد.
خانه شیخ الاسلام
خانه شیخ الاسلام مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار واقع در اصفهان است که محل سکونت علامه محقق سبزواری، شیخ الاسلام اصفهان و نوادگان او بوده و در تاریخ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مشخصات بنا
خانه شیخ الاسلام با مسا حتی در حدود ۱۶۵۰ متر مربع و زیر بنای۶۸۲ مترمربع از نوع خانه‌های دو ایوانی است. ضلع شمالی خانه به شکل نمونه وار خانه‌های معماری ایران در دوره صفوی است. در این نوع بناها یک اتاق شاه نشین در وسط ضلع که بهترین دید را به حیاط دارد قرار می‌گیرد که معمولاً هم به صورت پنج دری یا ارسی و گاه هفت دری (در اینجا ارسی) می‌باشد. راه ورودی این اتاق از دو راهروی کناری (اصطلاحاً میان در) می‌باشد. هر یک از این راهروها علاوه بر این که راه ورودی به یک اتاق دیگر (سه دری) در دو طرف اتاق ارسی می‌باشد. در منتهی‌الیه ضلع ساختمان نیز اتاق‌های کم‌اهمیت یا فضاهای خدماتی قرار می‌گیرد که این فضاها ورودی بیواسطه ای از خود حیا ط دارند. در منتهی‌الیه شرقی این ضلع راه پلهٔ پشت بام و در منتهی‌الیه غربی سرویس‌های بهداشتی قرار گرفته‌اند. سقف این ضلع بنا در گذشته فرو ریخته‌است و در حال حاضر سقف بنا از نوع مسطح (تیر و تخته) است که بر روی ان تزئینات گچ بری صورت گرفته‌است. ضلع جنوبی شامل یک ایوان بزرگ و بلند با کاربندی‌های نفیس تزئینی از دوره صفوی در ضلع اصلی و گچ بری و نقا شیهای زیبای دوره معماری قاجاری در ضلع‌های طرفین و سقف است. سقف ان از نوع مسطح بوده و بر دو ستون چوبی تکیه داده‌است. در سمت شرق ایوان یک اتاق گوشواره جالب با سقف گنبدی و تزئینات نقش برجسته گچی قرار دارد. این قسمت از بنا کاملاً تخریب شده بوده‌است که در سال‌های اخیر بر اساس ضوابط میراث فرهنگی موردباز سازی و بهره‌برداری قرار گرفته‌است. در سمت غرب ایوان اتاق‌هایی قرار دارند که حد فا صل حیاط عمومی و خصوصی خانه است و در حال حاضر با تیغه کشی از عرصه عمومی بنا جدا شده‌اند و در مالکیت باز ماندگان شیخ الاسلام است. در قسمت خصوصی خانه دخل و تصرفات بسیاری صورت گرفته و به جز اتاق‌های سمت عرصه عمومی که همچنان قدمت و اصالت صفوی خود را دارند بقیه ساختمان دارای معماری دوره پهلوی دوم است. ورودی اصلی خانه در ضلع غربی حیاط و از داخل یک کوچه نیمه خصوصی است که طریق یک هشتی از کوچه اصلی جدا می‌شود. قسمت خصوصی خانه نیز در حال حاضر دو ورودی به همین کوچه دارد
نوع بهره‌برداری بنا
فضای این خانه به گونه ای طراحی شده که هم منزل مسکونی و هم فضای مناسب برای انجام کارهای مدعی العموم و مراسم مذهبی بوده‌است
دیوان خانه (عدالتخانه)
در دوران قاجار نظام قضاوت و دادرسی دیوان خانه‌هایی بود که رۆسای آن توسط شاه منصوب می‌شدند، دیوان خانه در حقیقت مکانی برای رسیدگی به شکایات مردم بود. طرز کار دیوانخانه چنین بود که شکایات و دعوای حقوقی را به حکام شرع ارجاع می‌کردند و حاکم شرع یعنی روحانی و مجتهد دربارة شکایات حکم می‌داد. در دوره قاجار شیخ الاسلام به ریاست محاکم شرع گماشته می‌شد. در شهرهای بزرگ یک قاضی شرع هم بود که زیر نظر شیخ الاسلام انجام وظیفه می‌کرد در سال۱۲۶۸ ه‍.ش (۱۳۰۶ ه‍. ق)ناصرالدین‌شاه قاجار در هر یک از شهرهای ایران انجمنی زیر نظر حکومت بنام عدالتخانه تشکیل داد که شامل۳ عضو بود که کارهای مدعی العموم راانجام می‌دادند و به دعوا و شکایات مردم رسیدگی می‌کردند. در سال ۱۲۶۸ ه‍.ش (۱۳۰۶ ه‍.ق) میرزا حسن شیخ الا سلام جزو اولین اعضای این عدالتخانه در اصفهان بود که پس از فوتش در سال۱۲۷۰ ه‍.ش برادرش میرزا علی اکبر شیخ الاسلام علی‌رغم داشتن سن کمتر نسبت به برادر دیگر، میرزا علی شیخ الاسلام، به سبب لکنت زبان برادر بزرگتر که شایسته سخنرانی در مراسم بزرگان حکومت نبود جایگزین او شد
مجالس عزاداری و تعزیه
سبک خاص معماری این خانه به گونه ای است که از ان به عنوان تکیه جهت برگزاری مراسم سوگواری محرم و تعزیه خوانی می‌توانست استفاده شود ایوان و دو گوشواره آن که مرتفع‌ترین بخش خانه می‌باشد، وجود سقف شیب‌داری برفراز ایوان که این ارتفاع را افزایش داده، سکوهای اطراف حیاط جهت تماشای افراد عامه، اتاق‌های گوشواره در قسمت تالار محل تماشای خواص، دو باغچه در حیاط جهت نگهداری اسب و احشام تعزیه خوانی طراحی شده بودند. این تغییرات باعث ایجاد نقشه ساختمانی نامتعارفی است که بانقشه سایر خانه‌های قدیمی اصفهان تفاوت اساسی دارد در حیاط خانه از یک پوش (چادر) ۱۰۰۰ متری و چندین ستون بلند چوبی برای برپائی پوش و لامپ‌های بزرگ برای روشنائی مراسم استفاده می‌شده‌است. هر ساله نزدیک به ۸۰روز مجالس عزاداری و تعزیه در خانه شیخ الاسلام برگزار می‌شد که در ان عموم طبقات از عالم و تاجر و کاسب و زن و مرد و کلیه مقامات دولتی از کشوری و لشکری و ادارات مختلف شرکت می‌کردند ملا میرزا از اهالی خورزوق که یکی از تعزیه خوان‌های برجسته و مرشد تعزیه اصفهان بود از اواخر دوره قاحاریه که ظل السلطان حاکم اصفهان بود در خانه شیخ الاسلام تعزیه خوانی می‌کرد. ۳ نسل از اوشامل نوه اش اسماعیل معینی که او نیزاز تعزیه خوان‌های برجسته اصفهان است برای نوه‌های شیخ الاسلام تا چند سال پیش در این خانه تعزیه خوانی می‌کردند. برپایی عزاداری امام حسین (ع) در این خانه تا زمان رضاشاه ادامه داشت و پس از منع عزاداری امام حسین در آن زمان، مردم به صورت مخفیانه در قسمت پشت ساختمان عزاداری می‌کردند تعزیه‌ای قوی، حرفه‌ای و پرجاذبه ای که در این خانه طراحی و اجرا می‌شد طبق نظر برخی از کارشناسان، بسترهای مناسب را برای تئاتر نوپای ایران که در دهه‌های بعد به‌تدریج جان می‌گرفت، فراهم ساخت.
مسکونی
دیوانخانه شیخ الاسلام در حدود ۳۰۰ سال محل سکونت ۱۰نسل از نوادگان محقق سبزواری بوده و آخرین ساکنین ان، نوادگان میرزا علی و میرزا علی اکبر شیخ الاسلام بودند که تا اواخر ده ۱۳۳۰ ه‍.ش در این خانه زندگی می‌کردند سرانجام دیوانخانه بصوابدید علی شیخ‌الاسلام و موافقت دیگر فرزندان علی اکبر ونوادگان میرزا علی به اداره میراث فرهنگی واگذار شد. قسمت جنوب غربی خانه (معروف به خلوت) متعلق به ورثه میرزا عباس شیخ الاسلام (واعظ معروف اصفهانی) می‌باشد که هم‌اکنون، فرزندان او از این خانه به صورت موقت استفاده می‌کنند
در سیاحتنامه
در این ناحیه سه خانه است. خانه اول به نام محمد باقر خراسانی رئیس مدرسه ملا عبدالله و متوالی مدرسه ملا عبدلله که مهم‌ترین مدارس اصفهان است. این شیخ از علمای بزرگه زمان خود و شایسته لقب مجتهد بوده‌است.
خانه نساجی سنتی
سازمان میراث فرهنگی درتاریخ ۱۸ بهمن ۱۳۸۹ خانه نساجی سنتی در شهر اصفهان را در خانه شیخ الاسلام افتتاح کرد. واحدهای صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی در ان مستقر شدند و خانه به موزه ای از هنرهای سنتی از جمله ترمه بافی ،زری بافی ،گلابتون سازی، چادرشب‌بافی، شعر بافی، مخمل بافی، رنگرزی، عبا بافی، ریسنگی و حلاجی تبدیل شد و کارگاه‌های زری بافی، گلابتون دوزی و ترمه بافی به صورت فعال توسط استاد کاران و هنر مندان نساجی به حفظ هنرهای مذکور و به نمایش گذاشتن آن‌ها می‌پردازند. در کنار این کارگاه‌ها ماکت تعدادی از هنرمندان برجسته رشته‌های نساجی سنتی در رشته‌های شعر بافی، مخمل بافی، کار بافی، عبا بافی، رنگرزی سنتی، حلاجی و نخ ریسی به صورت نمادین ساخته شده و در کنار دستگاه‌های مرتبط با فعالیت این هنرمندان قرار گرفته‌است.
مقاله و پایان‌نامه
مقال‌ها و تحقیقاتی که در ارتباط با خانه شیخ الاسلام به چاپ و انجام رسیده‌است:
بمباران خانه شیخ الاسلام
در سال ۱۳۶۵در جریان جنگ ایران و عراق و حملات هوائی عراق، این خانه بمباران شد و در نتیجه قسمت جنوب‌شرقی بنا (معروف به کاش خانه) کاملاً ویران و تزیینات کاشیکاری آن از میان رفت. از همان زمان اقدامات مرمتی به‌خصوص در قسمت تزیینات و ساخت درهای مشبک توسط استادکاران متخصص و زیرنظر سازمان میراث‌فرهنگی آغاز شد. کارشناسان سازمان میراث‌فرهنگی همچنین گام‌های مؤثری در جهت استحکام‌بخشی بنا برداشته‌اند ولی بازسازی و مرمت این خانه به‌طور کامل به‌اتمام نرسید. به گفته کارشناسان عدم مرمت بخش از تزیینات خانه که در قسمت‌های جنوب‌شرقی در اثر بمباران کاملاً تخریب و از میان رفته‌است، نشان دادن آثار زمان جنگ به علاقه‌مندان می‌باشد و به‌معنای عدم‌توجه مسئولان در حفظ این بنای باقیمانده از دوران گذشته نیست