cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
انجمن حجتیه
ساختار
واکنش بهائیان صلح طلب    به حجّتیه بر اساس اعتقادات‌شان اتخاذ یک وضعیت تدافعی و محتاطانه و خودداری از بحث و جدل و رو در رویی‌های علنی بود. این پاسخ، اعضای حجّتیه را از مؤثر بودن رویکرد خود مطمئن کرد و سبب تشویق آنان در ادامهٔ فعالیت‌هاشان شد. سازمان به‌طور مداوم رشد می‌کرد و در ابتدای دهه ۱۳۵۰ در سراسر ایران و تعدادی از کشورهای همسایه مانند پاکستان و هند نیز گسترش یافت. در بخش‌هایی از ایران وسعت حجّتیه با میزان خطر تهدید بهائیت توازن نداشت و این امر اختلاف نظر، خشم و حسدِ دیگر سازمان‌های اسلامی را برانگیخت. این سازمان‌ها قصد الگوبرداری از موفقیت‌های حجّتیه را داشته یا برای استفاده از منبع اصلی عضوگیری حجّتیه یعنی جوانان مذهبیِ مستعد، همواره با این انجمن در رقابت بودند.
فعالیت‌های انجمن
از ابتدای دههٔ ۱۳۳۰ تا اوایل دهه‌ی۱۳۵۰، بسیاری از نخبگان آیندهٔ انقلاب ایران (۱۳۵۷) از آموزش‌های حجّتیه بهره‌مند شدند. آن‌ها معمولاً به‌عنوان یک مرحله مقطعی در دوران رشد ایدئولوژیکی خود، در برنامه‌های عملی و آموزشی که توسط حجّتیه ترتیب داده می‌شد، شرکت می‌کردند. علاوه بر اهداف مشخص و تعریف‌شدهٔ حجّتیه؛ حس فداکاری، تعهد و وفاداری همانند نوعی تعصب فرقه‌ای نسل بعدی اعضای حجّتیه را به ادامهٔ فعالیت ترغیب می‌نمود. در آن دوران انجمنِ حجّتیه در کنار مدرسهٔ علوی به مدیریت علی‌اصغر کرباسچیان، نشان‌گر تلاش اسلام شیعی سنتی برای خوگیری با دنیای مدرن پیرامون بود. حجّتیه به رهبری محمود حلبی توانست اجازهٔ دریافت و استفاده از بخشی از عشریه‌ها (سهم امام) را در فعالیت‌های خود از مراجع تقلید شیعه کسب کند. این وجوه صرفاً برای مقاصد طرح‌ریزی انجمن به مصرف می‌رسید، زیرا کل هیئت حجّتیه از اعضای داوطلب تشکیل شده بود. فعالیّت حجّتیه از روزهای اولِ شکل‌گیری توجه ساواک را برانگیخته بود. بر اساس اسنادی که پس از انقلاب منتشر شد، رهبری حجّتیه تحت فشار قرار گرفته بود تا انجمن را به‌طور رسمی به‌عنوان یک سازمان غیرانتفاعی خیریه با نام «انجمن خیریهٔ حجّتیهٔ مهدویه» ثبت کند. و قول دهد که از فعالیت‌های سیاسی خودداری نماید. گفتنی است که این تعهد بعد از انقلاب ۱۳۵۷ (۱۹۷۸) دامنگیر انجمن شد.
برخی معتقدند حجّتیه در تلاش برای مقابله با بهائیت برخی از ویژگی‌های بهائیان را تقلید کرد. مانند فعالیت محرمانه با مقیّد بودن بر کارایی بوروکراسی ناشی از آن، و با دست‌یابی به آثار و نوشته‌جاتِ بهائی، ماهیت طبقاتی غیرمذهبی سازمان، و استفاده از وسایل مدرن ارتباطی را به‌کار برد. برای مثال، حتی در تدارک محل سخنرانی‌هایش مدت‌ها پیش از افتتاح حسینیهٔ ارشاد که نخستین سالن سخنرانی اسلامی مدرن در شمال تهران بود، حجّتیه با برگزاری تجمعات عمومی، نخستین سازمان اسلامی بود که مانند جلسه‌های بهائیان، منبر و قالی را با تریبون (سَکّوب سخنرانی) و صندلی عوض کرد. اعضای حجّتیه برخلاف برادران مذهبی سنتی خود، آراسته و مرتب بودند تا در دنیای آموزشی و حرفه‌ایِ سکولار موفق باشند. انجمن ضدبهائی، خود را به‌فعالیت‌های آموزشی محدود نمی‌کرد، بلکه تقاضاهای دیگری از اعضای خود داشت؛ نظیر حضور در اجتماعات بهائیان، تظاهر به‌شیفته شدن توسط بهائیت و اختلاط در محافل آن‌ها در یک دورهٔ زمانی با تظاهر دروغین به‌دنبال کردن راه آنها و گه‌گاه کتک زدن مردم یا کتک خوردن یا درگیر شدن در جروبحث‌ها و مخالفت‌های شدید با آنان. انجمن حجّتیه دین مبتنی بر حقوق انسانی، مردم‌سالاری دینی، نسبیت تفسیر و غیره را به‌کسی یاد نمی‌داد. البته برای تسریع در بازگشت امام غایب هم به‌مردم نمی‌گفت که مفسد باشند و به‌گناه‌کاری مشغول گردند.
تشکیل چندین کمیته آموزشی، برگزاری جلسات بحث و مناظره و انجام پژوهش‌ها و تحقیقاتی دربارهٔ بهائیت، از اقدامات انجمن بود. این اقدامات در شهرهایی که محل تجمع بهائیان بود، پررنگ‌تر صورت می‌گرفت. این انجمن در هر شهر دفتری داشت که با عنوان بیت (بیت امام زمان) شناخته می‌شد. این بیت مسئولی داشت که نظارت بر کار سه گروه تدریس، تحقیق، و ارشاد را به عهده داشت؛ گروه تدریس به آموزش نیروها در سه مرحلهٔ ابتدایی، متوسطه و عالی می‌پرداخت؛ گروه تحقیق در پیِ یافتن مسلمانانی بود که به بهائیت گرویده بودند. گروه ارشاد مسئولیت بحث با مبلغان بهائی و دعوت بهائیان به اسلام و خنثی سازی تأثیرات فعالیت‌های مبلغان بهائی را بر عهده داشتند. افراد انجمن در روز میلاد ولیِّ عصر جشن گرفته و از سخنرانان معروف برای سخنرانی دعوت می‌کردند و در این روز بهائیانِ مسلمان شده توبه نامه‌ای می‌نوشتند. سخنرانان این جلسات، از طبقهٔ روحانیت نبودند و معمولاً از کسانی بودند که خود انجمن آنان را تربیت کرده بود.
برخی از محققین همسو با انجمن و اعضای سابق آن سعی کرده‌اند انجمن را گروهی عمدتاً پیشرو و عاری از خشونت معرفی کنند. با این حال تصویر دقیق‌تری از فعالیت‌های انجمن و ماهیت گاه خشونت‌آمیز آن توسط سایر اعضای انجمن و همچنین بهاییانی که مورد حمله فیزیکی گروه قرار گرفته‌اند، به ثبت رسیده‌است. اظهارات عبدالکریم سروش مبنی بر اینکه چرا در جوانی انجمن را ترک کرده‌است، گواه این واقعیت است که فعالیت‌های انجمن شامل خشونت فیزیکی نیز بوده‌است.
انجمن توانست تا روزهای آغازین انقلاب اسلامی، با شعار مبارزه با بهائیت تعداد بسیاری از نیروهای جوان را در بسیاری از شهرها به‌سوی خود جذب کرده و ارادت پرشور اعضای خود به امام دوازدهم را به وسواس بی رحمانه ای علیه بهائیان تبدیل کند. فعالان گروه حجّتیه تا آنجا پیش رفتند که در محافل بهائیان وارد شدند، اعضای آن را شناسائی کردند، و مبدّل به نیرویی برای محدود کردن و در تحت‌نظر قرار دادن بهائیان در زمان شاه، و سپس در انقلاب ۱۳۵۷ خورشیدی (۱۹۷۸میلادی) به نمادی بی‌رحم برای اجرای خشونت‌بار قانون علیه اعضای این دین تبدیل شدند. انجمن حجّتیه بعد از انقلاب با اطلاعاتی که با دقت تمام در طول سال‌ها دربارهٔ بهائیان جمع‌آوری کرده بود به بهائیان فشار آورد که دین بهائی را ترک کنند، و از همکاری با چنان نیروی «منحوسی» که هرگز با نام اصلی خود یاد نمی‌شد و فقط به‌اصطلاح طبقهٔ روحانیت با عنوان «فرقهٔ ضاله» (گروه گمراه) به آن اشاره می‌شد؛ دست بردارند، یا آنکه عواقبی دلخراش و گاه مرگ‌آور را بپذیرند. هزاران بهائی حقوق بازنشستگی، خانه و کاشانه، و کار و محل کسب خود را به این دلیل از دست دادند و به‌ زورگوئی رژیم سر ننهادند.
نتیجهٔ مستقیم پیشرفت انجمن حجّتیه افزایش چشمگیر آزار و شکنجه بهائیان بود. آزار و شکنجه‌ای که دامنهٔ آن شباهت‌هایی با قوانین نژادپرستانه‌ای که ابتدا در آلمان نازی در سال ۱۹۳۵ تصویب شده بود، دارد.
پس از انقلاب
فعالیت این انجمن با فضای خاص سیاسی دهه‌های منتهی به انقلاب سال پنجاه وهفت و رشد ایدئولوژی اسلامی و اسلام انقلابی همراه شد. اما این انجمن مانند بروجردی از نظریهٔ سنتی شیعه دربارهٔ حکومت پیروی می‌کرد که به سلطانِ وقت مشروعیت می‌داد ولی به‌اقتدار پنهان سیاسی فقیه باور داشت و به هر روی تشکیل حکومت دینی را تنها در قلمرو اختیارات امام معصوم می‌دانست. انقلابیونِ جوان در حوزهٔ علمیه و دیگر محافل مذهبی از پی خمینی رفتند و هواداران و اعضای انجمن حجّتیه را مرتجع، متحجّر و مؤمن به‌تفسیری عقب مانده از اسلام خواندند که توانایی انطباق با شرایط دنیای جدید را ندارد.
انقلاب اسلامی ایران، حجّتیه را غافلگیر کرد. واکنش آغازین رهبری انجمن نسبت به انقلاب با بدگمانی و بدبینی همراه بود. این موضوع باعث ریزش بسیاری از نیروهای سازمان شد. با پیروزی انقلاب، شماری از هواداران انجمن حجّتیه که دیگر به‌صورت سازمان فعالیت نمی‌کرد به‌صف انقلابیون پیوستند و حتی مانند علی‌اکبر پرورش یا علی‌اکبر ولایتی به‌مقام وزارت هم رسیدند و شماری دیگر نیز در حوزهٔ علمیه یا بیرون از آن به منتقدان حکومت بدل شدند. با این همه، خمینی در مناسبت‌های مختلف، به‌ویژه در پیامی خطاب به‌روحانیت در سال‌های آخر عمر خود «خطر متحجران و انجمن حجّتیه‌ای‌ها» را بزرگ‌تر از هر خطر دیگر توصیف کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی فعالیت‌های انجمن حجّتیه کمتر شد و نیروهای تربیت شده انجمن به سه دسته تقسیم شدند: دسته اول، افرادی مانند علی اکبر پرورش، صادقی (استاد دانشکده الهیات مشهد)، عبدالکریم و مصحف بودند که به‌صف انقلابیون پیوستند و برخی مانند طیّب که مسئولیت سخنرانی‌های انجمن را در تهران برعهده داشت و نه‌تنها در صف انقلابیون قرار گرفت، بلکه در مقابل انجمن نیز ایستاد. دسته دوم، در برابر انقلاب بی‌تفاوت ماندند و دسته سوم به‌انتقاد از انقلاب پرداخته، در صفِ مخالفان دین‌دار قرار گرفتند!
با پیروزی انقلاب، حجّتیه به رهبری حلبی، که به‌قراری از دوستان نزدیک خمینی بود، درصدد آشتی‌جویی با رهبری انقلاب برآمد اما مورد استقبال قرار نگرفت. روح‌الله خمینی که پیش از این انجمن را تأیید کرده بود، اجازهٔ انتقاد علنی را از ماهیت غیرسیاسی و گرایش محافظه‌کارانه انجمن در تفسیر اسلام داد. نهایتاً، پنج‌سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی خمینی در اشاره‌ای تلویحی به‌انجمن آن‌ها را به‌سرکوب خشونت‌بار تهدید کرد: «یک دسته دیگر هم تزشان این‌است که بگذارید معصیت زیاد شود تا حضرت صاحب بیاید. حضرت صاحب مگر برای چی می‌آید؟ حضرت صاحب می‌آید که معصیت را بردارد. ما معصیت می‌کنیم که او بیاید؟ این اعوجاجات را بردارید… در این موجی که الآن این ملت را به‌پیش می‌برد، در این موج خودتان را وارد کنید و برخلاف این موج حرکت نکنید که دست و پای‌تان خواهد شکست.» پاسخ حلبی تعلیق کامل تمام فعالیت‌های انجمن بود. بیانیهٔ کوتاه حلبی که تعطیلی حجّتیه را اعلام می‌کرد در ۵ فروردین ۱۳۶۲ در روزنامه‌ها به چاپ رسید. پس از آن جنبشی برای تصفیهٔ وابستگانِ حجّتیه از نهادهای آموزشی، دانشگاهی و سیاست‌گذاری در سراسر ایران ایجاد گردید. در این‌میان، انتشار کتاب در شناخت حزب قاعدین زمان، که توسط عمادالدین باقی به‌رشتهٔ تحریر درآمده بود، بر شدت مخالفت طرفداران انقلاب اسلامی با انجمن حجّتیه افزود. عمادالدین باقی در این کتاب با انتقاد از انجمن حجّتیه و فعالیت‌های آنان، آشکارا این انجمن را عامل استعمار خواند. او سال‌ها بعد، اعلام کرد که در زمانِ نگارش این کتاب تحت تأثیر فضای حاکم در انتقاد و بدبینی نسبت به حجّتیه قرار گرفته و زیاده‌روی کرده‌است:
او همچنین با اشاره به‌نظرات انجمن حجّتیه در مورد ولایت، اعلام می‌کند که انتقادات او بر این انجمن، ناشی از تقلید او از روح‌اللّه خمینی بوده و بعد از گذشت سال‌ها، هنگامی که با دیدهٔ یک محقّق به‌آن مطالب نگاه می‌کند، پشیمانی وجودش را فرا می‌گیرد:
«در شرایطی که پذیرفتن خطایای گذشته هنوز در جامعهٔ ما به‌شکل یک فرهنگ درنیامده و بسیاری از آقایان که امروز به نظر و موضع خاصی دست یافته‌اند، با تکذیب عملکرد گذشته‌شان اصرار دارند که بگویند از بدو تولد چنین نظری داشته‌اند؛ من صادقانه می‌گویم که مواضعم در خصوص انجمن حجّتیه اشتباه بوده و در آن تجدیدِ نظر کرده‌ام. امروز نظراتم به‌برخی از دیدگاه‌های انجمن حجّتیه (نه همهٔ آنها) نزدیک‌تر از گذشته شده‌است.»
دشمنی حلبی و خمینی به اختلاف آشکار آنان در مورد مفهوم موعودگرایی در اسلام (مهدویت) بازمی‌گشت. تفسیر کاملاً محافظه‌کارانهٔ حجّتیه از موعودگرایی را می‌توان مشابه جهان‌بینی پیشاهزاره‌ای در دنیای یهودی مسیحی دانست. آن‌ها در حالی‌که از تمرین زاهدانه و مشتاقانهٔ انتظارِ ظهورِ منجی دفاع می‌کردند، انقلابِ عملی برای تعجیل در ظهور مهدی یا هر اقدامی در جهت ساختن آرمان‌شهرِ نوید داده شدهٔ اسلامی را در غیاب شخصِ منتظَر نفی می‌کردند. از سوی دیگر فعالیت انقلابی خمینی گرایش پساهزاره‌ای در مسیحیت و یهودیت را به ذهن متبادر می‌کند که از برعهده گرفتن نقش فعال در ایجاد جامعهٔ عادل اسلامی پیش از ظهور مهدی دفاع می‌کند تا زمینهٔ آمدن او را فراهم آورد. در این زمینه می‌توان، به برگزاری تجمع وابستگان حجّتیه در ماه‌های آغازین پس از انقلاب اشاره کرد که به‌خوبی این تمایز یاد شده را نشان می‌دهد، شعار آنها این بود:
«مهدی بیا مهدی بیا»
«خدایا خدایا تا انقلاب مهدی، حتی کنار مهدی، خمینی را نگهدار».
در سال‌های پس از پایان فعالیت‌های حجّتیه، در مورد منشأ، ماهیت و اهداف انجمن بحث‌هایی مطرح می‌شود که بسیاری از اوقات بی‌دقت و جانبدارانه هستند. منتقدان نامنصف در هر دو جناح چپ و راست با پراکندن افسانه‌ها و تئوری‌های توطئه در مورد حجّتیه به ایجادِِ دیدگاهی اغراق‌آمیز و تحریف شده از میزان اثرگذاری و برنامه‌های حجّتیه، کمک کردند. سازمان‌ها و اشخاص هوادار خمینی از جمله سپاه پاسداران و صادق خلخالی بارها به‌زنده بودن خط فکری حجّتیه اشاره کرده و آن را تهدیدی جدی برای نهضت انقلابی می‌دانستند. منتقدان سکولار از جمله حزب توده و متحدان ایدئولوژیک آن نیز مدعی بودند که با وجود سقوط آشکارِ محبوبیت حجّتیه، آن‌ها همچنان دلال واقعی قدرت در پشت صحنه هستند. آن‌ها از واژهٔ حجّتیه به‌عنوان لقب هر آن‌که از نظر آن‌ها مرتجع، مستبد و بورژوا به‌نظر می‌رسید استفاده می‌کردند و آن را عامل امپریالیسم در ایران پساانقلابی می‌دانستند.
پس از آن نیز جناح‌های مختلف حکومت ایران نسبت به‌فعالیت دوبارهٔ حجّتیه هشدار داده و مدعی نفوذ آن در ارکان حکومت شده‌اند. برای مثال علی اکبر محتشمی معتقد است که حجّتیه به‌واسطهٔ ارتباط با برخی مراجع توانستند در نهادهای حکومتی چون جامعهٔ مدرسین حوزهٔ علمیهٔ قم، شورای نگهبان و مجلس خبرگان رهبری نفوذ نمایند. با این حال اعضای اصلی انجمن حجّتیه عمدتاً از پاسخ‌گویی به‌اتهامات و ورود به این مباحثات خودداری کرده‌اند. این امر ممکن است دلایل متعددی داشته باشد از میل ذاتی برای رازداری و پنهان‌کاری گرفته تا ترس واقعی از سرکوب شدن.
انجمن حجّتیه ایجاد حکومت اسلامی را تنها با حضور مهدی، امام دوازدهم شیعیان، میسر می‌دانست و همچنین نظریه ولایت فقیهِ مرسوم در جمهوری اسلامی را مردود دانسته و بیان می‌کرد که ولایت سیاسی فقیه فقط به امام معصوم تعلق دارد. به‌همین علت بین اعضاء انجمن و افرادی که به‌ولایت مطلقهٔ فقیه معتقد بودند اختلاف‌های زیادی وجود داشت. البته انجمن به ولایت محدود فقیه اعتقاد داشت و از مراجع تقلید تبعیت می‌کرد.
با بالا گرفتن اختلاف میان انجمن حجّتیه و پاره‌ای از سران نظام جمهوری اسلامی، ارگان‌ها و نهادها، روح‌الله خمینی که اساس حکومتش توسط انجمن به زیر سؤال رفته بود به بهانهٔ این که بهائیان در اثر حمایت حکومت شاه رشد کرده و با رفتن شاه، بهائیت نیز از بین خواهد رفت، در یک سخنرانی، در سال ۱۳۶۲ خواهان انحلال انجمن حجّتیه شد.
روح‌الله خمینی سال ۱۳۶۷ در پیامی که به «منشور روحانیت» معروف بود نوشت:
«... دیروز حجّتیه‌ای‌ها مبارزه را حرام کرده بودند و در بحبوحهٔ مبارزات، تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانی نیمه شعبان را به‌نفع شاه بشکنند، امروز انقلابی‌تر از انقلابیون شده‌اند! ولایتی‌های دیروز که در سکوت و تحجّر خود آبروی اسلام و مسلمین را ریخته‌اند، در عمل پشت پیامبر و اهل بیت عصمت و طهارت را شکسته‌اند و عنوان ولایت برایشان جز تکسّب و تعیّش نبوده‌است، امروز خود را بانی و وارث ولایت نموده و حسرت ولایت دوران شاه را می‌خورند!»
انجمن حجّتیه در کنار کارهای تبلیغاتی خود ضد بهائیت به نقد عقاید آن‌ها هم می‌پرداخت. این نقدها به گونه‌های مختلف و با در اختیار گذاشتن آن‌ها در دسترس دیگران انتشار می‌یافت. محمدباقر نجفی در کتاب بهائیان خود از محمود حلبی بابت در اختیار گذاشتن اسناد ضد بهائیت تشکر کرده‌است.
اعضای سرشناس حجّتیه
با جلوس علی خامنه‌ای به‌مقام رهبری، برخی از کسانی‌که در مشرب سیاسی و اعتقادی خود با انجمن حجّتیه همدلی می‌کردند و به‌ویژه در مؤسسهٔ موسوم به «در راه حق» در قم فعالیت داشتند، به کانون‌های اقتدار سیاسی نزدیک شدند.
در سال‌های ۱۹۶۲–۶۳، عبدالکریم سروش که یکی از شاگردان دبیرستان علوی بود به گفتهٔ خود در سن ۱۷–۱۸ سالگی حدود یک‌سال به‌عضویت انجمن حجّتیه که آن‌زمان انجمن «ضد بهائیت» نامیده می‌شد پیوست. او گفته که انجمن حجّتیه برای جلب اعضای جدید درمدرسهٔ علوی بسیار فعال بود. به‌گفتهٔ سروش برخی از شاگردان همان مدرسه و همچنین از هم‌کلاسی‌های قدیمی وی بعداً وارد عرصه سیاست شدند و به‌مقام‌های مهمی در سیستم جمهوری اسلامی رسیدند. آنان نیز هم‌زمان با او وارد انجمن حجّتیه شده بودند. عده‌ای هم بودند که به‌مجاهدین پیوستند و سرنوشت دیگری داشتند (البته این‌ها هم از انجمن حجّتیه آموزش دیده بودند). از هم‌کلاسی‌های او کمال خرازی (وزیر امور خارجه)، نعمت‌زاده (وزیر صنایع و معادن)، حداد عادل (سرپرست آکادمی زبان و ادبیات) اعضای انجمن حجّتیه بودند. از دیگر اعضای انجمن محمد قندی (در پست وزارت خدمت کرد). علی اکبر ولایتی (به‌وزارت امور خارجه رسید)، و علی اکبر پرورش (وزیر آموزش و پرورش، که البته از دانش آموزان دبیرستان علوی نبود) افرادی مانند خدایی، احمدی الوان آبادی، حیاتی، و ابریشم‌چی نیز در مدرسهٔ علوی تحصیل کردند و قبل از پیوستن به مجاهدین در انجمن حجّتیه بودند. یکی از اساتید و مروجین بزرگ حجّتیه که به پرویزی معروف بود (نام اصلی ایشان نبود) به مدرسهٔ علوی می‌آمد و به‌تدریس علوم دینی می‌پرداخت. از دیگر اعضای سابق انجمن می‌توان به محمد جواد ظریف اشاره کرد.
مشارکت دولت و دستگاه روحانیت در سرکوب بهائی‌ها
قانون اساسی مشروطه ایران (۱۲۸۵/۱۹۰۶م) زمینه‌ساز آزار و تعقیب نهادینهٔ بهائیان شد و این دشمنی نسبت به بهائیان با استقرار سلسلهٔ پهلوی منسجم‌تر گردید. قانون اساسی و متمم آن (۱۲۸۶) شامل اصولی بودند که «به‌روحانیت شیعه قدرت‌های نهادینهٔ بیسابقه‌ای تفویض می‌کرد» و در آن هیچ اصلی در حمایت از آزادی مذهب گنجانده نشده بود.
با به‌قدرت رسیدن رضا شاه از کشتارهای گروهی بابیان و بهائیان دورهٔ قاجاریه به‌نحو چشم‌گیری کم شد. آخرین قتل‌عام در دورهٔ رضا شاه در سال ۱۳۰۵ اتفاق افتاد که دسته‌های خشمگین مردم بین هشت تا دوازده بهائی را در جهرم به قتل رساندند. در مقابل حمایت روحانیون از قاتلین در دستگاه‌های قضائی، اقدامات بهائیان برای دادخواهی به‌کلّی بی‌نتیجه ماند. بعد از بابی‌ستیزی در ایران بهائی‌ستیزی در آغاز قرن بیستم شروع شد و با پیشرفت قدرت سلسلهٔ پهلوی شدت یافت. اگرچه در این دوره، از قتل‌عام پیروان بهائیت کاسته شد، اما در سال ۱۳۱۲ شمسی (۱۹۳۳میلادی) نشر آثار بهائی منع شد، ازدواج بهائی به‌رسمیت شناخته نشد، مرکز روحانی بهائیان به‌آتش کشیده شد، و ۵۰ مدرسه بهائی تعطیل شدند. حکومت همچنین شروع به آزار بهائیان در ارتباط با فرم‌های سرشماری و اسناد ازدواج و تولد کرد و بعضی از بهائیان را از شغل‌های دولتی اخراج نمود و تعدادی از بهائیان را از نیروی انتظامی و ارتش بر کنار کرد.
در سال ۱۳۲۰، با رفتن رضا شاه از ایران، پسر ارشد او محمدرضا، بر تخت سلطنت نشست. با توجّه به اوضاع بسیار ضعیف سیاسیِ وی، و اقتصاد نابسامان کشور، شاه نظارت بر بعضی امور مذهبی را به روحانیون واگذار نمود. این امر باعث نفوذ دوبارهٔ طبقهٔ روحانیت در ایران شد و اوضاع بهائیان و گرفتاری‌های آنان را شدّت بخشید. رژیم شاه بر سر این دوراهی قرار داشت که از یک سو محتاج به‌حمایت مقامات مذهبی برای پیشبرد سیاست‌های داخلی و خارجی خود بود و از سوی دیگر نمی‌توانست اجازه دهد که کنترل امور چنان از دستش خارج شود که از طرف افکار عمومی بین‌المللی محکوم گردد. به گفتهٔ اخوی ویژگی بارز فعالیت‌های ضد بهایی در دههٔ ۱۳۳۰ این‌بود که روحانیت به‌طور پیوسته و هماهنگ رهبری این فعالیت‌ها را برعهده داشت و دولت از مداخله در آن‌ها خودداری می‌نمود. با وجود این اخوی خاطرنشان می‌سازد که گرچه علما آشکارا عامل اصلی این حوادث بودند، دولت سعی می‌کرد که از این رویدادها برای پیشبرد مقاصد خود بهره‌برداری نماید و در عین‌حال مشارکت خود را در کل این جریان به‌حداقل ممکن برساند.
گفته شده که در این دوران روحانیت شیعه با سه جریان مختلف روبرو گردید: ۱) محصلین ایرانی بازگشته از اروپا و آشنائی آن‌ها با علوم جدید و مظاهر تجدد که با برداشت‌های سنتی آنان به هیچ‌وجه هم‌خوانی نداشت و نیز تعداد روزافزون دانشجویانی که تحت نفوذ معلمان و استادان از اروپا برگشته بودند، و هر دو گروه قدرت روحانیون را سخت خدشه‌دار می‌کردند. ۲) نیروهای چپ که هیچ‌گونه سازشی با تفکرات دینی نداشتند و روحانیت کلاً مورد قبول آن‌ها نبود. ۳) بهائیان که منکر قدرت روحانیون بودند و پایهٔ نسبتاً بزرگی در جامعه داشتند. بنابر این مجموعه‌ای از مقررات تبعیض‌آمیز علیه بهائیان به‌وسیلهٔ دولت اتخاذ و توسط ساواک به‌اجراء درآمدند. بنا بر قانون استخدام کشوری جدید، متقاضیان مشاغل دولتی می‌بایست مذهب خود را ذکر کنند و تنها در صورتی‌که متدین به یکی از مذاهب به رسمیت شناخته شده کشور بودند می‌توانستند استخدام شوند.
رابطه انجمن حجّتیه با دستگاه امنیت در دوران حکومت محمد رضا شاه
در تاریخ ایران گاهی اقلیت‌های مذهبی قربانی اختلافات روحانیون با همدیگر یا اختلافات روحانیون با حکام می‌شدند. محمد رضا شاه جوان در سال ۱۳۲۰ جانشین پدر شد. او که با نگرانی از گسترش کمونیسم در ایران و هراس از نفوذ سیاست‌مدارانی چون احمد قوام سلطنت خود را آغاز کرد، پیوندهای محکمی با علماء برقرار نمود که با نفوذترین آن‌ها در آن زمان حسین بروجردی (درگذشت ۱۳۴۰) مرجع تقلید بی‌رقیب ایرانیان شیعه بین سالهای ۱۳۲۶ تا ۱۳۴۰ بود. بروجردی که اجازهٔ تشکیل «انجمن ضد بهائیت» را به‌ حلبی داد، خودش ضدیتی شدید و بی‌آزرم با دین بهائی داشت و در ملاقات‌های خود با شاه خواسته‌های خود را با وی در میان می‌گذاشت. او به‌عنوان رئیس حوزه، طلبه‌ها را به‌نقاط مختلف ایران می‌فرستاد تا بهائیان را سرکوب کنند. و حتی قبل از اینکه به‌مقام مرجعیت برسد موفق به‌سرکوب بهائیان در بروجرد شده بود. بدین ترتیب که مسئولان شهر یک بهائی را از شغل خود که معاونت شعبهٔ یکی از دفاتر دولتی ادارهٔ ثبت احوال بود برکنار نمودند و بهائیان را از آن شهر بیرون راندند. آنچه احمد شاهرودی (یکی از طلبه‌های اعزامی) از گفته‌های بروجردی در زمان اعزام خود و دو نفر دیگر به‌ثبت رسانده، حاکی از قتل‌های پراکندهٔ بهائیان به تحریک بروجردی در دههٔ ۱۳۲۰ و اوایل دههٔ ۱۳۳۰ در اطراف ایران، و قدرت و مصونیتی است که این مرجع شیعه در برابر قانون داشته‌است. بروجردی بدون هیچ واهمه‌ای به‌طلبه‌ها دستور می‌داد که «بروید! این‌ها (بهائی‌ها) را بکشید! اگر توانستید بکشید! بکشید و اطمینان داشته باشید.»
اعضای گروه حجتیّه مطمئن بودند که برهم ریختن یک جلسه بهائی با شکایت صاحب‌خانه یا مراجعه به‌مقامات انتظامی هیچ‌گونه خطری برای آن‌ها نخواهد داشت و از این‌راه موفق شدند که تا حدود زیادی فعالیت‌های تبلیغی بهائیان را مسدود کنند. از قرار، دستگیری بهائیان بعد از انقلاب اکثراً به‌کمک افراد حجّتیه، و توسط بازجویان آنان بوده، که خود را به‌ظاهر بهائی معرفی کرده بودند. این مطلب توسط بهائیان زندانی که موفق به ارسال نامه‌هایی از طریق هم‌بندان مسلمان خود به‌بیرون از زندان شده بودند، روشن شده‌است. بازجویان اطلاعات دقیقی از درون جامعهٔ بهائی داشتند زیرا موفق شده بودند که مدارک زیادی از مراکز بهائی به‌دست آورند. حتّی برخی از اعدام شدگان بهائی، صدای بازجویان خود که روزی به‌اصطلاح بهائی بوده‌اند را تشخیص داده بودند. به گفتهٔ عبدالکریم سروش اعضای فعال حجّتیه اسامی اصلی خود را به‌کار نمی‌بردند.
در تبصرهٔ ۲ اساس‌نامه، انجمن حجّتیه هر نوع فعالیت سیاسی از جانب اعضای خود را ممنوع اعلام می‌کند و بدین ترتیب عملاً حمایت دستگاه امنیت (ساواک) را به‌خود جلب می‌نماید. میزان اعتماد دستگاه امنیت به‌حلبی به حدی بود که رئیس واحد اطلاعات دستگاه امنیت به اعضای خود دستور می‌داد که هرگونه اقدام نسبت به‌گروه (حجّتیه) با نظر حلبی انجام شود، بر اساس اسناد به دست آمده ساواک، همکاری دستگاه امنیت ایران و گروه حجّتیه به خوبی محرز است. افرادی که از رویِ بی‌اطّلاعی از روابط انجمن با دستگاه امنیت اقداماتی علیه برخی از فعالان حجّتیه انجام می‌دادند مورد توبیخ دستگاه امنیت و رئیس آن قرار می‌گرفتند. به گفتهٔ علی اکبر پرورش از فعالین اولیهٔ انجمن حجّتیه که بعد از انقلاب ۵۷ به پست‌های وزارت فرهنگ و نیابت ریاست مجلس رسید، دستگاه امنیت (ساواک) از استعفای وی از انجمن حجّتیه راضی نبود و او را با خشونت تحت بازجوئی قرار داد.
انجمن حجّتیه با توافق دولت و پشتیبانی مالی و انسانی عظیمی که از او حمایت می‌کرده‌است به‌مبارزه با بهائیان اقدام می‌نمود.
سوسوز (صندوق‌لی)
سوسوز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در صندوق‌لی واقع شده‌است.
ایوان فیلا
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به «سلطان دزدان» (۲۰۰۴) اشاره نمود.
راجش کومار (کشتی‌گیر)
راجش کومار (Rajesh Kumar؛ زادهٔ September 15, 1969) کشتی‌گیر اهل هند است. او در وزن ۴۸ کیلوگرم رشته آزاد کشتی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ حضور داشت.
معماری نئوگوتیک
معماری نئوگوتیک (گوتیک ویکتوریایی، احیای گوتیک)، یک جنبش معماری است که در اواخر سال‌های ۱۷۴۰ میلادی در انگستان به وجود آمد. محبوبیت این سبک در اوایل قرن نوزدهم افزایش یافت در آن زمان بسیاری از ستایندگان تحصیل کرده سبک نئوگوتیک بر خلاف پیروی از سبک نئوکلاسیک رایج در آن زمان به دنبال احیای سبک گوتیک قرون وسطایی رفتند. نئوگوتیک ویژگی‌های خاصی را از سبک گوتیک اصلی مانند الگوهای تزینی، گلدسته‌ها، لبه‌های ترینی و پنجره‌های نوک تیز به ارث می‌برد.
تنورین
تنورین (به عربی: تنورين) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان البترون واقع شده‌است. تنورین ۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
گو-بوگیو
گو-بوگیو به هیئتی پنج نفره گفته می‌شود که به همراه هیئت پنج نفره گوتایرو پس از مرگ تویوتومی هیده‌یوشی زمام امور کشور ژاپن را در دست گرفتند. اعضای هیئت مدیر و موکل و گرفتن تصمیمات سیاسی در مورد اداره پایتخت کیوتو و مناطق اطراف آن بودند که به آنها کینای یا استان‌های داخلی گفته می‌شد.
اعضای هیئت
پس از حادثه هاراکیری هیده‌تسوگو، آسانو ناگاماسا مدتی از این این هیئت برکنار شد و به جای وی میابه کیجون و تومیتا ایپاکو به این هیئت اضافه شده و اعضای آن به شش نفر افزایش یافت.
زمین (فیلمنامه)
متن
زمین به سالِ ۱۳۶۱ نگاشته شد و نخستین بار در ۱۳۶۴ به وسیلهٔ انتشاراتِ ابتکار منتشر شد. سپس‌تر انتشاراتِ روشنگران و مطالعاتِ زنان ناشرِ این کتاب شد.
در نظرِ دیگران
شهرام جعفری‌نژاد ساختارِ این فیلمنامه را «مغشوش» و داستانش را «نه چندان جذاب» وصف کرده و بر آن بوده که «مکث بر دستمایهٔ اخلاقگرایانهٔ حرص و طمع آدمی، موفقیتی برای بیضایی محسوب نمی‌شود و مایه‌های دیگر نیز در اثر به قوامی که باید یا مورد نظر بوده، نمی‌رسند.»
مائدا گنئی
مائدا گنئی (۱۵۳۹ – ۹ ژوئیه، ۱۶۰۲) یک راهب آیین بودایی بود. او توسط تویوتومی هیده‌یوشی به عنوان یکی از اعضای گو-بوگیو انتخاب شد.
بتن مسلح شده با پارچه
بتن مسلح شده با پارچه یا Textile reinforced concrete نوعی بتن تقویت شده‌است که در آن میله‌های تقویت‌کننده فولاد با مواد نساجی و الیاف جایگزین می‌شوند. در این روش به جای استفاده از ساختار تقویت کننده فلزی در داخل بتن، از یک ساختار پارچه ای درون بتن استفاده می‌شود.
والاس واتلز
والاس واتلز (Wallas Watles) (۱۸۶۰-۱۹۱۱) یک نویسنده آمریکایی پیرو اندیشه نو بود. نوشته‌های وی به طور گسترده‌ای در حیطه خودیاری به چاپ رسید. از معروفترین کتاب‌های وی که در ایران نیز به چاپ رسیده می‌توان به کتاب «علم چگونه توانگر شدن» اشاره کرد.
بتن مسلح شده با پارچه
بررسی اجمالی
موادی با مقاومت کششی بالا و با کرنش کششی ناچیز، با پارچه‌های بافته شده یا بی‌بافت تقویت می‌شوند. الیاف استفاده شده برای ساخت پارچه، از جنس مواد مقاومی مانند جوت، الیاف شیشه، کولار، پلی پروپیلن، پلی آمیدها (نایلون) و غیره هستند. بافت پارچه یا به صورت کلاف یا به‌صورت لایه‌ای انجام می‌شود. مواد مذاب، رسهای سرامیکی، پلاستیک‌ها یا بتن سیمانی به گونه‌ای روی پارچه پایه رسوب می‌کنند که پارچه داخلی کاملاً با بتن یا پلاستیک در هم تنیده می‌شود.
اولین ثبت اختراع
ایجاد اولیه بتن مسلح با پارچه (TRC) از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. مفاهیم TRC از Sächsisches Textiforschungs-institute نشات گرفته شده‌است. V. STFI، یک مؤسسه آلمانی با تمرکز بر فناوری نساجی. اولین حق ثبت اختراع برای طراحی بتن مسلح به پارچه، که در سال ۱۹۸۲ اعطا شد، مربوط به موارد ایمنی مربوط به حمل و نقل بود. هدف از این موارد به‌طور خاص، تقویت شدن با موادی غیر از فولاد بود. در سال ۱۹۸۸، یک ثبت اختراع به یک مانع ایمنی که از یک تقویت کننده طناب مانند به عنوان طرح خود استفاده می‌کرد، اعطا شد. این آرماتور از ضایعات بتن و الیاف ها ساخته شده‌است، و نوع ابتکاری و اندازه الیاف تقویت کننده در داخل قابل توجه است. آرماتورها در جای خود قرار گرفتند تا بتن در آن ریخته شود و اندازه آرماتور با استفاده از قطر و اندازه مش شرح داده شد.
کانو بتن و بتن مسلح نساجی
در سال ۱۹۹۶، دانشجویان دانشگاه آلمان با استفاده از تقویت‌کننده‌های پارچه‌ای، دو قایق بتونی ایجاد کردند. یک قایق از شیشه مقاوم در برابر قلیایی به عنوان تقویت‌کننده پارچه استفاده کرده‌است. برای تولید شیشه در پارچه، فرایندی به نام Malimo-Technology برای نگهداری شیشه در یک نخ پیوسته استفاده شد، به گونه ای که می‌توان از آن برای ساخت پارچه استفاده کرد. قایق دیگر با استفاده از پارچه الیاف کربن به عنوان روش تقویت آن ساخته شده‌است. این قایق‌ها در سال ۱۹۹۶، در کانتین بتونی بتونی در درسدن، آلمان رقابت کردند و این اولین باری بود که بتن مسلح با پارچه مورد توجه عموم قرار گرفت. قایق‌ها برای طراحی خود جایزه دریافت کردند.
ساخت و ساز
هنگام ساخت TRC چهار فاکتور مهم است که شامل کیفیت بتن، اثر متقابل الیاف بکار رفته شده برای تقویت بتن و خود بتن، میزان الیاف استفاده شده و ترتیب آرماتورهای نساجی داخل بتن است.
اندازه ذرات بتن باید با دقت تمام انتخاب شوند. اگر بتن بیش از حد درشت باشد، نمی‌تواند از بین ساختار تقویت‌کننده‌های نساجی نفوذ کند. برای دستیابی به بهترین نتیجه، باید از بتن تازه استفاده شود. برای کمک به چسبندگی، می‌توان مواد افزودنی شیمیایی اضافه کرد تا فیبرها به بتن بچسبند. از ویژگی‌های مشخص TRC می‌توان به ساختار نازک و خاصیت انعطاف‌پذیری آن و همچنین توانایی تحمل تنش کششی بالا اشاره کرد. این به دلیل تقویت‌کننده در بتن است که از الیاف طولانی و ادامه‌دار استفاده می‌کند که در جهت خاصی بافته می‌شوند تا مقاومت ایجاد کنند. در نتیجه، قدرت و خصوصیات مختلف مورد نیاز برای پشتیبانی از بارگذاری صحیح، انواع مختلفی از نخ، بافت الیاف‌ها و اشکال وجود دارد که می‌توانند در TRC استفاده شوند. نساجی با یک نخ شروع می‌شود که از یک رشته پیوسته از هم ساخته شده‌است. این نخ می‌تواند از جنس فیلامنت یا کاغذی باشد. نخ بسته به نیاز پروژه بافته می‌شود، گره می‌خورد، چسبانده می‌شود، بافته می‌شود یا نبافته می‌ماند. کربن، شیشه AR و بازالت مواد خوبی برای انتخاب و استفاده در این فرایند هستند. کربن دارای مقاومت کششی خوب و انبساط حرارتی کمی است، اما هزینه بر است و چسبندگی خوبی به بتن ندارد. بازالت از ذوب سنگ بازالت تشکیل می‌شود. مقرون به صرفه تر از کربن است و دارای مقاومت کششی خوبی است. عیب بازالت زمانی است که در محلول قلیایی مانند بتن قرار می‌گیرد، مقداری از حجم الیاف خود را از دست می‌دهد، بنابراین مقاومت آن کاهش می‌یابد. این بدان معنی است که برای افزایش طول عمر ساخت و ساز، باید از یک پوشش پلیمری نانو کامپوزیت استفاده شود. شیشه AR نیز این مشکل را دارد، اما نکات مثبت استفاده از شیشه AR در ساختار TRC، از جمله چسبندگی آن به بتن و هزینه پایین، بیش از این موارد است.
بتن تقویت شده با پارچه به عنوان یک کامپوزیت سخت‌کننده کرنش توصیف می‌شود. کامپوزیت‌های سخت‌کننده کرنش از تقویت کننده‌های الیاف کوتاه مانند نخ ساخته شده از فیبر کربن برای تقویت ماده استفاده می‌کنند. سخت شدن کرنش برای دستیابی به مقاومت مطلوب نیاز به آرماتورها و ماتریس بتنی پیرامون آرماتور دارد. جهت تحمل بار اصلی و تنشهایی که انتظار می‌رود در هنگام طراحی، الیاف ها باید جهت‌گیری صحیح داشته باشند. انواع بافتهایی که می‌توان برای ساخت پارچه‌های TRC استفاده کرد شامل بافت ساده، بافت لنو، تار باف و فاصله دهنده سه بعدی است.
جنبه مهم دیگر بتن مسلح با پارچه، بحث نفوذ پذیری بافت پارچه ای است. باید توجه ویژه ای به ساختار آن داشت، به گونه ای که بافت پارچه ای به اندازه کافی باز باشد تا بتن از آن عبور کند، در حالی که به اندازه کافی پایدار است و می‌تواند شکل خود را حفظ کند، زیرا قرار دادن آرماتور برای مقاومت نهایی قطعه حیاتی است. مواد نساجی همچنین باید دارای مقاومت کششی بالا، کشیدگی زیاد قبل از شکستن و مدول یانگ بالاتر از بتن اطراف آن باشد.
الیاف ها را می‌توان به صورت دستی در بتن گذاشت. همچنین می‌توان فرایند را برای افزایش کارایی، مکانیزه کرد. روشهای مختلف ایجاد بتن مسلح با پارچه از ریخته‌گری سنتی، تا Pultrusion متفاوت است. هنگام ساخت TRC با استفاده از ریخته‌گری، باید فرم کار ساخته شود، و تقویت کننده‌های نساجی باید از قبل نصب شده و آماده ریختن بتن باشد. پس از ریختن بتن و زمان سخت شدنش را سپری کند، فرم کار برداشته می‌شود تا ساختار مشخص شود. روش دیگر ایجاد ساختار TRC، لمینیت با دست است. مشابه ریخته‌گری، برای قرار دادن بتن و الیاف ها باید یک فرم کار ایجاد شود. سپس بتن در قالب‌بندی به‌طور مساوی پخش می‌شود و سپس الیاف ها روی آن گذاشته می‌شود. سپس بتن بیشتری روی آن ریخته می‌شود و از غلتک برای فشار دادن بتن به فضاهای موجود در پارچه استفاده می‌شود. این مرحله به صورت لایه به لایه تکمیل می‌شود، تا زمانی که ساختار به اندازه مورد نیاز خود برسد. TRC همچنین می‌تواند توسط Pultrusion ایجاد شود. در این فرایند، الیاف ها از طریق محفظه نفوذ دوغاب، جایی که پارچه پوشانده شده و با بتن جاسازی می‌شود، رانده می‌شوند. غلتک‌ها بتن را به داخل پارچه فشرده می‌کنند و برای بدست آوردن شکل و اندازه دلخواه می‌توان غلتک‌های مختلفی را اندازه گرفت.
کاربرد
استفاده از مواد تقویت شده الیاف‌ها، بتن‌ها در ترکیب با علم مواد و فناوری نساجی در روزهای مدرن به‌طور گسترده‌ای افزایش می‌یابد. پل‌ها، ستون‌ها و جاده‌های محفاظتی توسط بتن‌های تقویت شده کولار یا جوت آماده می‌شوند تا در برابر ارتعاشات، حرکتهای ناگهانی و پیچش (مکانیک) مقاومت کنند. استفاده از ساخت بتن آرمه در دنیای مدرن از دسترس گسترده مواد تشکیل دهنده آن - فولاد تقویت کننده و همچنین بتن ناشی می‌شود. بتن مسلح تقریباً در هر فرم متناسب است و بسیار متنوع است، بنابراین به‌طور گسترده‌ای در ساخت ساختمان‌ها، پل‌ها و غیره استفاده می‌شود. مهمترین عیب RC این است که آرماتورهای فولادی آن مستعد خوردگی است. بتن بسیار قلیایی است و یک لایه منفعل بر روی فولاد ایجاد می‌کند و از آن در برابر خوردگی محافظت می‌کند. مواد نفوذی از خارج به بتن (کربن دهی) با گذشت زمان (خوردگی) قلیائیت را کاهش می‌دهد، در نتیجه تقویت کننده فولاد محافظت خود را از دست می‌دهد در نتیجه منجر به خوردگی می‌شود. این منجر به جوش خوردن بتن، کاهش ماندگاری سازه به عنوان یک کل و منجر به خرابی سازه در موارد شدید می‌شود.
بتن مسلح با الیاف ها همچنین می‌تواند برای تقویت، تعمیر یا افزودن ساختمانهای موجود، به صورت ساختاری یا آرایشی استفاده شود. علاوه بر این، به دلیل عدم خوردگی مرتبط با این مکانیزم، می‌توان از TRC برای ایجاد یک لایه محافظ برای سازه‌های قدیمی یا مقاوم‌سازی مجدد عناصر جدید در یک سازه قدیمی استفاده کرد. برخلاف فولاد که در صورت ایجاد ترک، زنگ می‌زند، TRC خورده نمی‌شود و حتی با ترک‌های کوچک مقاومت خود را حفظ می‌کند. اگر از پارچه الیاف کربن به عنوان پارچه استفاده شود، می‌توان از TRC برای گرم کردن ساختمان استفاده کرد. فیبر کربن رسانا است و می‌تواند برای حمایت از ساختمان و همچنین گرم کردن آن استفاده شود.
نمونه‌های فعلی
بتن مسلح با پارچه در مقیاس بزرگ را می‌توان در آلمان، در دانشگاه RWTH آخن مشاهده کرد، جایی که غرفه‌ای با استفاده از سقف بتونی تقویت شده با پارچه ساخته شده‌است. سقف با استفاده از چهار قطعه TRC مهندسی شده‌است. هر قطعه به شکل یک پارابولید هذلولی نازک و دو بار خمیده بود. با توجه به فرم کار پیچیده‌ای که برای ایجاد قطعه لازم است، طراحی بتونی سنتی اجازه این ساختار را نمی‌دهد. دانشگاه RWTH آخن همچنین از بتن مسلح شده با الیاف برای ایجاد صفحات نمای بر روی پسوند جدیدی که به ساختمان مؤسسه بتن سازه ای آنها اضافه شده‌است، استفاده کرد. این نما با استفاده از شیشه AR ساخته شده‌است و از وزن بسیار کمتری برخوردار بوده و از لحاظ هزینه مقرون به صرفه‌تر از نمای سنتی از بتن یا فولاد تقویت شده‌است. همچنین در سال ۲۰۱۰، دانشگاه RWTH آخن به طراحی یک پل بتونی تقویت شده با پارچه در آلبشتات، آلمان، با استفاده از شیشه AR به عنوان تقویت کننده کمک کرد. طول این پل تقریباً ۱۰۰ متر است و انتظار می‌رود که عمر آن بسیار بیشتر از پل بتونی فولادی باشد که جایگزین آن شده‌است.
پایداری
بتن مسلح با پارچه به‌طور کلی نازک‌تر از بتن مسلح با فولاد، به روش سنتی، است. ساختار تقویت شده با فولاد ۱۰۰ تا ۳۰۰ است میلی‌متر ضخامت دارد، در حالی که ضخامت ساختار TRC به‌طور کلی ۵۰ میلی‌متر است. TRC به دلیل یک لایه محافظتی اضافی از بتن که برای طراحی آن نیازی نیست، بسیار نازک‌تر است. به دلیل این ساختار نازک‌تر، مواد کمتری در ساخت قطعه استفاده می‌شود، که به کاهش قیمت استفاده از بتن کمک می‌کند، زیرا مقدار بتن مورد نیاز نیز کاهش می‌یابد. از آنجا که می‌توان از TRC برای افزایش طول عمر سازه‌های موجود استفاده کرد، برای ایجاد ساختارهای جدید، هزینه مواد و نیروی انسانی مورد نیاز برای تخریب این ساختارهای موجود را کاهش می‌دهد. به جای جایگزینی سازه‌های قدیمی، اکنون می‌توان آنها را تعمیر کرد تا سالها به عمر خدمت آنها اضافه شود.
ملا سلطان
ملا سلطان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۱ نفر (۹۵خانوار) بوده‌است.
استاکیای
استاکیای (به لاتین: Stakiai) یک شهرک در لیتوانی است که در شهرستان تاوراگه واقع شده‌است. استاکیای ۱۷۰ نفر جمعیت دارد.
گودی سیرز
گودی سَیرز (Goldie Sayers؛ زادهٔ July 16, 1982) پرتاب‌گر نیزه زن اهل بریتانیا است.
اوا ویوس
اِوا ویوِس (Eva Vives؛ زادهٔ ۹ ژانویهٔ ۱۹۷۶) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به رابطه پنهانی اشاره نمود.
سم‌زدایی دارو
سم‌زدایی دارو (Drug detoxification) شیوه‌های گوناگونی از اقدامات در جهت درمان وابستگی فیزیکی به دارو است. این فرایند تحمل نوعی سندروم ترک و هر نوع درمان به‌منظور ترک بیش‌مصرفی دارو را به دنبال دارد.
برنامهٔ سم‌زدایی به‌منظور وابستگی فیزیکی لزوماً به سوابق اعتیاد، عوامل اجتماعی، اعتیاد روانی، یا مسائل رفتاری اغلب پیچیده که با اعتیاد آمیخته می‌شود، نمی‌پردازد.
آسانو ناگاماسا
آسانو ناگاماسا (۱۵۴۶ – ۲۹ مه، ۱۶۱۱) یک دایمیو در دوره سنگوکو بود. او توسط تویوتومی هیده‌یوشی به عنوان یکی از اعضای گو-بوگیو انتخاب شد.
جف اندرو
جف اندرو (Geoff Andrew؛ زادهٔ ۱۹۵۴) نویسنده و مدرس بریتانیایی در زمینه سینما، و در حال حاضر طرح‌ریز انستیتوی فیلم بریتانیا در ساوت بانک است. پس از تحصیل در مدرسه گرامر نورث همپتون و کسب درجه اول کلاسیک در کینگز کالج کمبریج، اندرو چند سال در سینمای الکتریک لندن در ناتینگ هیل برنامه‌نویس بود و سپس سردبیر و منتقد اصلی بخش فیلم تایم اوت شد.
در میان دیگر زمینه‌های فیلم، او علاقه خاصی به سینمای فرانسه از خود نشان داده‌است. در سال ۲۰۰۹، دولت فرانسه به خاطر نقشی که اندرو در سینمای فرانسه داشت، از او با عنوان شوالیه و نشان هنر و ادب تقدیر کرد.
اندرو در نظرسنجی منتقدان سایت اند ساند در سال ۲۰۱۲ شرکت کرد و ده فیلم مورد علاقه خود را به شرح زیر فهرست کرد: آتالانت، همشهری کین، ژنرال، منشی همه‌کاره او، مرگ سرخ، شب من نزد مود، اردت، پرسونا، ده و داستان توکیو.
مارشین او پن
مارشین او پن (به لاتین: Marchienne-au-Pont) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در شارلروآ واقع شده‌است. مارشین او پن ۶٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۷۳۹ نفر جمعیت دارد.
مرجان‌لی پایین
مرجان‌لی پایین (Aşağı Mərcanlı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است.
رسول غلام
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۶ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است.
شیمی خوراک
شیمی خوراک یا شیمی موادغذایی ، شاخه‌ای از دانش بنیادین شیمی و علوم غذایی است که به بررسی و مطالعهٔ فرایندها و برهم‌کنش‌های شیمیایی همه اجزای زیستی و غیر زیستی خوراکی‌ها و ساختار شیمیایی و خواص مواد غذایی و تغییرات شیمیایی آن‌ها را در مراحل فراوری، تهیه، توزیع، مصرف و نگهداری می‌پردازد.
این دانش، مشترکات بسیاری با زیست‌شیمی از قبیل کربوهیدراتها، لیپیدها و پروتئینها دارد، اما بخش‌های فراتری نظیر رنگ، مزه، افزودنی‌های غذایی، مواد معدنی، آب، آنزیم‌ها و ویتامین‌ها را نیز شامل می‌گردد.
پروتئین‌ها در رژیم غذایی
مواد مغذی اصلی هر سلول زنده هستند. در ساختمان آن‌ها نه تنها کربن، هیدروژن و اکسیژن وجود دارد، بلکه ازت و گاهی گوگرد نیز موجود می‌باشد. پروتئین‌ها مسئول انجام اعمال گوناگونی هستند. نقش آن‌ها از تشکیل ماده انقباضی عضلات گرفته تا ساختن بعضی از هورمون‌ها، آنزیم‌ها و آنتی‌بادی‌ها، تبدیل انرژی شیمیایی به کار و انتقال اکسیژن و هیدروژن متنوع می‌باشد.
مواد مغذی معدنی
عنصرهای غذایی (که معمولاً به عنوان معدنی در رژیم غذایی شناخته می‌شوند) یا مواد معدنی عناصر شیمیایی مورد نیاز موجودات زنده'''، ارگانیسم‌ها، به غیر از چهار عنصر کربن، هیدروژن، نیتروژن و اکسیژن، در مولکول‌های آلیِ عنصری رایج هستند. اصطلاحِ «مواد معدنی در رژیم غذایی» یک اصطلاحِ باستان‌گرایانه است، زیرا به موادی که اشاره دارد همان عناصر شیمیایی هستند تا مواد معدنی واقعی.
عناصر شیمیایی به ترتیبِ فراوانی در بدن انسان، شامل هفت عنصر عمده در رژیم غذایی: کلسیم، فسفر، پتاسیم، گوگرد، سدیم، کلر، و منیزیم است. عناصر غذایی مهم و لازم برای زندگی پستانداران، شامل: آهن، کبالت، مس، روی، منگنز، مولیبدن، ید، برم، و سلنیوم است. این‌ها نیز «عناصر غذایی جزئی»، یا «ریزمغذی» ها هستند که این واژهٔ «جزئی» یا «ریز» اشاره به «مقدار» و نه به «اهمیت» آنهاست. از آنجا که محتوای مواد معدنی‌ها در مواد غذایی را سوختنی‌ها و بخارشدنی‌ها تشکل نداده‌اند، روش‌های تجزیه‌وتحلیل تغذیهٔ شامل احتراق ممکن است محتوای مواد معدنیِ کلِ مواد غذایی را به عنوان «خاکستر خام» گزارش کنند.
رنگ‌های خوراکی
رنگ خوراکی یا رنگ‌آمیزی غذا (افزودنی رنگی)، به رنگدانه‌ها یا موادی اطلاق می‌شوند که در صورت افزودنشان به غذا یا نوشیدنی باعث انتقال رنگ به آن‌ها می‌گردند. این مواد در اشکال مختلف مایع، پودر، ژل و خمیر یافت می‌شوند. رنگ‌های خوراکی هم در تولید مواد غذایی تجاری و هم در آشپزی و پخت‌وپز خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. با توجه به میزان ایمنی (سلامت) و به‌طور کلی در دسترس بودن، رنگ‌های خوراکی در مصارف غیر خوراکی متنوعی از قبیل لوازم آرایشی، داروسازی، صنایع دستی و تجهیزات پزشکی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
افزودنی‌های غذایی
به مواد شیمیایی و طبیعی که به مقدار کم و به منظور بالا بردن کیفیت، رنگ و طعم مزه و افزایش ماندگاری غذا به انواع غذا در حین تولید، فراوری، بسته‌بندی، انبارداری افزوده می‌شود، افزودنی‌های غذایی گفته می‌شود. این مواد همچنین برای طولانی‌تر کردن ماندگاری غذا به خوراکی‌ها اضافه می‌شود.
پرواز فضایی (مجله)
پرواز فضایی یک مجله ماهانه درباره فضانوردی است که از سال ۱۹۵۶ (میلادی) توسط انجمن بین سیاره‌ای بریتانیا چاپ می‌شود.
شماره سال ۲۰۰۸ (میلادی) آن که توسط کلایو سیمپسون ویرایش شده بود برنده جایزه آرتور سی. کلارک در بخش بهترین گرازش فضایی شد.
خائیمه کماس
خائیمه کُماس خیل (Jaime Comas Gil؛ زادهٔ ۱۹۳۶ میلادی) فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به به خاطر یک مشت دلار، کابوبلانکو و تجاوز اشاره نمود.
ماشیتا ناگاموری
ماشیتا ناگاموری (۱۵۴۵ – ۲۳ ژوئن، ۱۶۱۵) یک دایمیو در دوره سنگوکو بود. او توسط تویوتومی هیده‌یوشی به عنوان یکی از اعضای گو-بوگیو انتخاب شد.
حبوش
حبوش (به عربی: حبوش) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان نبطیه واقع شده‌است.
آزموند ازینوا
آزموند ازینوا (Osmond Ezinwa؛ زادهٔ November 22, 1971) دونده دو سرعت اهل نیجریه بود.
بیمارستان عمومی اتوبیکو
بیمارستان عمومی اتوبیکو (Etobicoke General Hospital) که با نام بیمارستان ویلیام آسلر هم شناخته می‌شود، یک بیمارستان محلی است که در پلاک ۱۰۱ بلوار دانشکدهٔ هامبر در منطقهٔ اتوبیکوی تورنتو در کشور کانادا واقع است و مناطق اتوبیکو، میسیساگا، برمپتون، کالدون و وودبریج را تحت پوشش قرار می‌دهد.
این بیمارستان که در سال ۱۹۷۲ راه‌اندازی شد، ۲۶۲ تخت دارد و همه‌ساله در حدود ۵۰٬۲۷۰ بیمار سرپایی، ۱۵٬۷۸۵ مورد بستری و ۷۰٬۰۰۰ مراجعه‌کننده اورژانس را پذیراست. این بیمارستان ۱۰۲۶ کارمند حرفه‌ای و بیش از ۲۰۰ پزشک عمومی و پزشک متخصص دارد.
ستریبرنه هوری (ناحیه هاولیتشکوف برود)
ستریبرنه هوری (ناحیه هاولیتشکوف برود) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه هاولیتشکوف برود واقع شده‌است. ستریبرنه هوری ۳٫۷۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۲ نفر جمعیت دارد و ۴۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اکسیداسیون جزئی
اکسیداسیون جزئی به انگلیسی Partial oxidation به صورت خلاصه POX یک نوع واکنش شیمیایی است که هنگامی که مخلوطی از هوا-سوخت به صورت جزئی در یک اصلاحگر می‌سوزد، اتفاق می‌افتد و باعث تشکیل یک گاز سنتز سرشار از هیدروژن می‌شود. این گاز در جاهای دیگر مانند پیل سوختی کاربرد دارد. میان اکسیداسیون جزئی گرمایی (TPOX) و اکسیداسیون جزئی کاتالیزی (CPOX) تفاوت وجود دارد.
اصول
اکسیداسیون جزئی راه مناسبی برای آمیختن یک سوخت با هیدروکربن سنگین یا گاز طبیعی با مقدار محدودی اکسیژن طی یک فرایند گرمازا است. در واکنش نفت گرمایشی می‌توان برای کاهش دما، آب نیز افزود. واکنش TPOX معمولاً در دمای ۱۲۰۰ درجهٔ سلسیوس به بالا انجام می‌شود و دما در آن به نسبت هوا-سوخت یا نسبت نسبت اکسیژن-سوخت وابسته است.
معماری نئوکلاسیک
معماری نئوکلاسیک ون حدوداً از نیمه دوم قرن هجدهم تا نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی در اروپا رواج داشت. در سبک معماری نوکلاسیسیسم (Neoclassical) در خالص‌ترین شکل از عصر کلاسیک، اصول ویتروویوس و معمار ایتالیایی آندرا پالادیو الهام گرفته شده‌است. در معماری نئوکلاسیک تأثیر بر دیوار است و برای هر کدام از قسمت‌های مختلف شخصیت جداگانه‌ای در نظر می‌گیرد. این سبک هم در جزئیاتش به عنوان واکنشی در برابر تزئینات سبک روکوکو و هم در فرمول معماری‌اش به عنوان نتیجه سنتی‌سازی ویژگی‌های باروک پسین تجلی می‌یابد. امروزه معماری نئوکلاسیک در بناهای معاصر به عنوان معماری کلاسیک جدید شناخته می‌شود.
اولین سبک معماری غربی در زمان سلطنت ناصرالدین شاه، به سبب سفرهای مکرر وی به فرنگ، در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی به عنوان نمادی از تجددگرایی وارد ایران شد و معماری ایران را تحت تأثیر خود قرار داد.
تاریخچه
جنبشی که از نظر تاریخی به عنوان نئوکلاسیسیسم تعریف می‌شود مختص یک دوره تاریخی است. معماری کلاسیک، سنتی قدیمی که امروزه نیز ادامه دارد، از این تلاش محدود برای مطالعه «علمی» یونان و روم متمایز است. معماری نئوکلاسیک وجود دارد، سبک و لحظه ای خاص در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ که به‌طور خاص با روشنگری، تجربه گرایی و مطالعه مکان‌ها توسط باستان شناسان اولیه همراه بود. معماری کلاسیک پس از حدود سال ۱۸۴۰ باید به عنوان یکی از سری سبک‌های «احیا» مانند یونانی، رنسانس یا ایتالیایی طبقه‌بندی شود. مورخان قرن نوزدهم این موضوع را از دهه ۱۹۷۰ به روشنی بیان کرده‌اند. باید دید که معماری کلاسیک در طول قرن بیستم چیزی فراتر از یک تجدید حیات است، اما در عوض بازگشت به سبکی است که تصور می‌شود با ظهور مدرنیسم ناپدید شده‌است، اما واقعاً مثل همیشه حیاتی است.
پالادیانیسم
بازگشت به فرم‌های معماری کلاسیک به عنوان واکنش به سبک روکوکو را می‌توان در برخی از معماری‌های اروپایی اوایل قرن هجدهم، که به وضوح در معماری پالادیان گرجستان بریتانیا و ایرلند نشان داده شده‌است، تشخیص داد. این نام به طراحی‌های معمار ونیزی قرن شانزدهم آندره پالادیو اشاره دارد. سبک باروک هرگز مطابق سلیقه انگلیسی نبوده‌است. چهار کتاب تأثیرگذار در سه‌ماهه اول قرن هجدهم منتشر شد که سادگی و خلوص معماری کلاسیک را برجسته می‌کند: Vitruvius Britannicus توسط Colen Campbell (1715)، Palladio's I quattro libri dell'architettura (چهار کتاب معماری، ۱۷۱۵)، De re aedificatoria توسط لئون باتیستا آلبرتی (۱۷۲۶) و طرح‌های اینیگو جونز … با برخی از طرح‌های اضافی (۱۷۲۷). مشهورترین آن Vitruvius Britannicus چهار جلدی از کولن کمبل بود. این کتاب حاوی چاپ‌های معماری از بناهای معروف انگلیس بود که از معماران بزرگ از ویتروویوس گرفته تا پالادیو الهام گرفته شده بود. در ابتدا این کتاب عمدتاً شامل آثار اینیگو جونز بود، اما در جلدهای بعدی حاوی نقشه‌ها و نقشه‌هایی از کمپبل و دیگر معماران قرن ۱۸ بود. معماری پالادیان در انگلیس در قرن هجدهم کاملاً تثبیت شد. در خط مقدم مکتب جدید طراحی "ارل معمار" اشرافی، ریچارد بویل، سومین ارل از برلینگتون بود. در سال ۱۷۲۹، وی و ویلیام کنت ، خانه Chiswick را طراحی کردند. این خانه برداشتی دوباره از ویلا کاپرا پالادیو "La Rotonda" بود، اما از عناصر و تزئینات قرن شانزدهم تمیز شد. این کمبود شدید تزئینات از ویژگیهای Palladianism بود. در سال ۱۷۳۴، ویلیام کنت و لرد برلینگتون با تالار هولکام در نورفولک یکی از بهترین نمونه‌های معماری پالادیان در انگلیس را طراحی کردند. بلوک اصلی این خانه دستورات پالادیو را کاملاً دقیق دنبال می‌کرد، اما از نظر اهمیت، بالهای پالادیو که اغلب جدا و منفصل بودند، ارتقا می‌یافتند. همچنین این رگ کلاسیک در معماری متاخر باروک در پاریس، مانند ستون لوور، به میزان کمتری قابل تشخیص بود. این جابجایی حتی در رم در نمای طراحی شده برای Archbasilica از سنت جان لاتران قابل مشاهده بود.
نئوکلاسیسیسم
در اواسط قرن هجدهم، جنبش گسترش یافت تا دامنه وسیعی از تأثیرات کلاسیک را شامل شود، از جمله تأثیرات یونان باستان. مرکز اولیه نئوکلاسیسیسم ایتالیا، به ویژه ناپل، بود. جایی که در دهه ۱۷۳۰ معماران دربار مانند لوئیجی وانویتلی و فردیناندو فوگا در حال بازیابی فرم‌های کلاسیک، پالادیان و منیریست در معماری باروک خود بودند. به دنبال هدایت آنها، جیووانی آنتونیو مدرانو شروع به ساخت اولین سازه‌های واقعاً نئوکلاسیک در ایتالیا در دهه ۱۷۳۰ کرد. در همان دوره، الساندرو پمپی نئوکلاسیسیسم را به جمهوری ونیز وارد کرد و یکی از اولین لاپیداریوم‌های اروپا را در ورونا، به سبک دوریک (۱۷۳۸) ساخت. در همان دوره، عناصر نئوکلاسیک توسط معمار Jean Nicolas Jadot de Ville-Issey، معمار دربار فرانسیس استفان لورین، به توسکانی وارد شدند. با هدایت جادوت، یک سبک نئوکلاسیک بدیع توسط گاسپار پائولتی توسعه یافت و فلورانس را به مهمترین مرکز نئوکلاسیسیسم در شبه جزیره تبدیل کرد. در نیمه دوم قرن، نئوکلاسیسیسم در تورین، میلان (جوزپه پیرمارینی) و تریسته (ماتئو پرتش) نیز شکوفا شد. در دو شهر اخیر، درست مانند توسکانی، سبک نئوکلاسیک هوشیار با اصلاح طلبی سلطنت‌های روشنفکر حاکم هابسبورگ مرتبط بود. تغییر به سمت معماری نئوکلاسیک به‌طور متعارف مربوط به دهه ۱۷۵۰ است. ابتدا در انگلستان و فرانسه نفوذ یافت. در انگلستان، کاوش‌های سر ویلیام همیلتون در پمپئی و مکانهای دیگر، تأثیر تور بزرگ و کارهای ویلیام چمبرز و رابرت آدام، از این نظر محوری بود. در فرانسه این جنبش توسط نسلی از دانشجویان هنر فرانسوی که در روم آموزش دیده بودند، پیش رفت و تحت تأثیر نوشته‌های یوهان یواخیم وینکلمن قرار گرفت. این سبک همچنین توسط محافل مترقی سایر کشورها مانند سوئد و روسیه پذیرفته شد. نمونه ای از معماری نئوکلاسیک بین‌المللی در ساختمانهای کارل فردریش شینکل، به ویژه موزه آلتس در برلین، بانک سر جان سوان انگلیس در لندن و کاخ سفید و پایتخت تازه ساخته شده در واشینگتن دی سی جمهوری نوپای آمریکایی مثال زد. سبک بین‌المللی بود. کلیسای بالتیمور که توسط بنجامین هنری لاتروب در سال ۱۸۰۶ طراحی شد، یکی از بهترین نمونه‌های معماری نئوکلاسیک در جهان به حساب می‌آید. موج دوم نئوکلاسیک شدیدتر، با مطالعه بیشتر و آگاهانه تر باستان‌شناسی، با اوج امپراتوری اول فرانسه همراه است. در فرانسه مرحله اول نئوکلاسیسیسم به سبک لوئی شانزدهم و مرحله دوم در سبک‌هایی به نام Directoire و Empire بیان شد. طرفداران اصلی آن پرسیه و فونتین بودند، معماران دربار که در زمینه دکوراسیون داخلی تخصص داشتند. در هنرهای تزئینی نئوکلاسیسیسم در مبلمان فرانسوی به سبک امپراتوری مثال زدنی است. مبلمان انگلیسی چیپندیل، جورج هپل وایت و رابرت آدام، نقش برجسته‌های ودگود و گلدان‌های «بازالت سیاه» و مبلمان بیدرمایر اتریش. معمار اسکاتلندی چارلز کامرون فضای داخلی عالی ایتالیایی را برای کاترین دوم بزرگ متولد آلمان در سن پترزبورگ ایجاد کرد.
گلشاه نارویی
گلشاه نارویی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۱ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
فانوس جادویی
فانوس جادویی (به انگلیسی: Magic Lantern) فیلمی به کارگردانی امیر نادری و محصول سال ۲۰۱۸ میلادی است.
پومپنای
پومپنای (به لاتین: Pumpėnai) یک شهرک در لیتوانی است که در شهرستان پانه‌وژیس واقع شده‌است. پومپنای ۸۵۵ نفر جمعیت دارد.
میوه‌های روی میز
میوه‌های روی میز یا طبیعت بی‌جان با سیب‌ها و انگورها نقاشی طبیعت بی‌جان است که در سال ۱۸۸۹ توسط پل گوگن نقاش فرانسوی کشیده شده‌است. میوه‌های روی میز یکی از دو نقاشی گوگن است که در سال ۱۹۷۰ از کلکسیون خصوصی ترنس اف کندی ربوده شد و در سال ۲۰۱۴ توسط کارابینیری ایتالیا پیدا شد.
نقاشی شامل دو کاسه میوه انگور و سیب است که روی رومیزی یک میز چوبی قرار دارند و در زمینه نقاشی سگ کوچکی در روی زمین خوابیده‌است. نقاشی به کنتس نیمال اهدا شده‌است.
وست‌کپل، بلژیوم
وست‌کپل (به لاتین: Westkapelle) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در کنوکئست واقع شده‌است. وست‌کپل ۲۱٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۷۹۷ نفر جمعیت دارد.
تومبولو
تومبولو (Tombolo) نوعی زمین‌چهر حاصل از رسوب‌گذاری است که در آن یک جزیره توسط خشکی باریکی مانند زبانه ماسه‌ای یا سد ساحلی به سرزمین اصلی متصل شده‌است. این هنگامی که به خشکی متصل شود، جزیره ساحلی نامیده می‌شود. اگر چندین جزیره توسط زبانه‌هایی بالاتر از سطح آب به هم متصل شوند، خوشه تومبولو شکل می‌گیرد. گاهی دو یا چند تومبولو پهنه‌ای را تشکیل می‌دهند که به آن تالاب داخلی (لاگون) گفته می‌شود و در نهایت ممکن است با رسوبات پر شود. گاهی تومبولو به عنوان نوعی باریکه خاکی نیز در نظر گرفته می‌شود.