فعالیت_های_سیا_در_کلمبیا
کلمبیا ۱۹۹۱
اسمیت گفت:"اما سیا یک نهاد جنگ سرد باقی می‌ماند. بسیاری از افسران، به ویژه در جناح عملیات مخفی، هنوز هم کمونیست‌ها را پشت هر دری می‌بینند. آنها روابط گرمی با نیروهای ارتش راستگرا در سراسر جهان دارند که در حال مشارکت هستند.'بعداً در مقاله، او سلب مسئولیت می‌کند که در سال۱۹۹۴، عفو بین‌الملل پنتاگون را متهم کرد که اجازه داده‌است کمک‌های ضد مواد مخدر به عملیات‌های ضدشورش که منجر به نقض حقوق بشر می‌شود، منحرف شود.مقامات ایالات متحده از جمله ژنرال بری آر مک کافری، تزار مواد مخدر دولت کلینتون که در آن زمان مسئول فرماندهی جنوب ایالات متحده بود، علناً آن را رد کردند. اما در دفتر، مک کافری دستور ممیزی داخلی داد"در مقاله نسبتاً مفصلی توسط بروس مایکل بگلی، استاد دانشگاه میامی، اشاره ای به مک کافری وجود دارد. او مقاله خود گفت:"این مقاله تأثیر سیاست‌های کنترل مواد مخدر دولت ایالات متحده و کلمبیا را بر تکامل کشت مواد مخدر، قاچاق مواد مخدر و خشونت سیاسی در کلمبیا در طول دهه۱۹۹۰ بررسی می‌کند. تز اصلی آن این است که جنگ تحت حمایت واشنگتن/بوگوتا علیه مواد مخدر در کلمبیا در طول یک دهه نه تنها در مهار رشد تجارت مواد مخدر کلمبیا و فساد ناشی از آن ناکام ماند، بلکه در واقع نتیجه معکوس داشت. از جمله مهمترین پیامدهای ناخواسته انفجار فعالیت‌های کشت و تولید مواد مخدر، پراکندگی و گسترش جنایات سازمان یافته و گسترش و تشدید خشونت‌های سیاسی و جنگ‌های چریکی در کشور بود. در نتیجه، کلمبیا در آغاز سال۲۰۰۰ با تهدیدهای جدی تری نسبت به سال۱۹۹۰ برای امنیت ملی و ثبات سیاسی خود مواجه شد. این مقاله نتیجه‌گیری می‌کند که تشدید گسترده استراتژی‌های معیوب مبارزه با مواد مخدر در دهه گذشته که توسط دولت کلینتون در ژانویه۲۰۰۰ پیشنهاد شده بود، به احتمال زیاد مشکلات جاری کلمبیا در زمینه خشونت و ناامنی را بدتر می‌کند تا حل و فصل آنها."او نتیجه می‌گیرد،"واضح است که استراتژی کنونی واشنگتن در قبال کلمبیا نه تندروها و نه اصلاح طلبان را به طور کامل راضی نمی‌کند. در واقع به دنبال این است که مرز بین آنها را طی کند. جنگ مواد مخدر اولویت رسمی و نظارت بر حقوق بشر شرط کمک‌های ایالات متحده است. با این حال، بخش عمده ای از کمک‌های ایالات متحده به جای اصلاحات اجتماعی اقتصادی، به سمت ارتش کلمبیا خواهد رفت. این استراتژی «۲مسیری» ممکن است به خوبی بتواند کلمبیا را حداقل برای چند سال آینده حمایت کند، اما بعید است که در دهه آینده صلح پایدار یا ثبات سیاسی پایدار را تقویت کند."بازگشت به مقاله اسمیت:"این گزارش دریافت که از هر ۱۴واحد ارتش کلمبیا، ۱۳واحد که عفو بین‌الملل به‌طور خاص به آنها اشاره کرده بود، قبلاً آموزش یا تسلیحات آمریکایی دریافت کرده‌اند"به گفته اسمیت، عفو بین الملل این اسناد را در سال۱۹۹۶عمومی کرد. در سایت عفو بین الملل هیچ اشاره ای به آنها نشده‌است. گزارش سالانه ای در سال۱۹۹۹در مورد جوخه‌های مرگ در کلمبیا وجود داشت، اما هیچ گونه دخالت غیرکلمبیایی، بجز کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل، ذکر نشده بود. برخی از این نگرانی‌ها در بیانیه‌ای از سوی رئیس کمیسیون مطرح شد که در آن نسبت به شدت و ابعاد نقض حقوق بشر و نقض قوانین بین‌المللی بشردوستانه ابراز نگرانی کرد و از جمله، از دولت خواست تا اقداماتی را برای پایان دادن به مصونیت از مجازات انجام دهد. اقدامات مؤثری برای جلوگیری از جابجایی داخلی انجام دهید. کمیسیون از توافق با دولت کلمبیا برای تمدید مأموریت دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل در کلمبیا تا آوریل۱۹۹۹ استقبال کرد. اما وضعیتی که عفو بین‌الملل توصیف کرد، این بود:"بیش از ۱۰۰۰غیرنظامی توسط نیروهای امنیتی یا گروه‌های شبه نظامی که با حمایت یا رضایت آنها عمل می‌کردند کشته شدند. بسیاری از قربانیان قبل از کشته شدن شکنجه شدند. حداقل ۱۵۰ نفر ناپدید شدند. فعالان حقوق بشر مورد تهدید و حمله قرار گرفتند. حداقل ۶نفر کشته شدند. کشتار به سبک جوخه مرگ در مناطق شهری ادامه یافت. چندین افسر ارتش در ارتباط با نقض حقوق بشر متهم شدند. بسیاری دیگر همچنان از پاسخگویی فرار کردند. گروه‌های مخالف مسلح مسئول نقض حقوق بشر متعدد از جمله قتل عمدی و خودسرانه و گروگان‌گیری صدها نفر بودند. آندرس پاسترانا آرانگو، نامزد حزب محافظه کار، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و در ماه اوت مسئولیت را بر عهده گرفت. او بلافاصله آمادگی خود را برای مذاکره با گروه‌های مخالف مسلح برای پایان دادن به چندین دهه درگیری مسلحانه اعلام کرد. در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری، هر دو گروه مخالف مسلح اصلی نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا، و ارتش آزادیبخش ملی تمایل خود را برای وارد شدن به گفتگو با نیروهای ورودی اعلام کردند. دولت."