cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سیومارا کاسترو
سیومارا کاسترو (Xiomara Castro؛ زادهٔ September 30, 1959) یک سیاست‌مدار هندوراسی است که از ژانویه ۲۰۲۲ به عنوان ۵۶امین رئیس‌جمهور هندوراس خدمت می‌کند. او نخستین رئیس جمهور زن این کشور و نیز از زمان استقرار مجدد دموکراسی در سال ۱۹۸۲ نخستین رئیس جمهوری است که عضو حزب ملی‌گرا و حزب لیبرال هندوراس نمی‌باشد. وی پیشتر از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان بانوی اول در دوران ریاست‌جمهوری همسرش، مانوئل زلایا فعالیت می‌کرده‌است.
زندگی و حرفه
کاسترو در انتخابات ریاست جمهوری هندوراس در نوامبر ۲۰۱۳ شرکت نمود و بعد از آن او به نمایندگی از حزب سیاسی چپگرای آزادی و بنیاد همچنین تحت عنوان ("آزادی و بازسازی") مشارکت نمود. همسر رئیس جمهور معزول پیشین هندوراس از پیشوایان نهضت مقاومت در مقابل کودتای ملی سال ۲۰۰۹ بود که همسرش را زودتر از موعد از قدرت اخراج نمود. بعدها در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۱۳، خوان اورلاندو ارناندز که به عنوان رئیس جمهور منصوب شد، بعد از آن به طور رسمی به عنوان پیروز انتخابات اعلام شد. بعد از آن رای گیری مورد مناقشه واقع گردید و بعدها سیومارا کاسترو دومین آراء را کسب کرد و بعد از آن او نتیجه را قبول نکرد.
بعد از آن این وضعیت در سال ۲۰۱۷ برای بار دیگر تکرار شد، هنگامی که ارناندز به شکل بحث برانگیزی برای بار دیگر به عنوان رئیس جمهور منصوب می شود.
دیزی ارلز
هیلدا اِما اشنایدر (Daisy Earles؛ April 29, 1907 – 1907:04:29, March 15, 1980) با نام هنری دِیزی اِرلز، بازیگر و هنرمند کوتاه‌قامت اهل آلمان و عضوی از خانواده دال بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۸ میلادی در سینمای آمریکا فعالیت می‌کرد و به او لقب «می وست مینیاتوری» داده بودند. او به همراه یک برادر و دو خواهر کوتاه‌فامت دیگرش، در واقع چهار فرزند از هفت فرزند «آملیا اما پروشه» و «گوستاو اشنایدر» ساکن اشتولپن آلمان بودند و پدرشان آنان را تشویق کرد تا در حوزهٔ سرگرمی و نمایش فعالیت کنند و از وضعیت کم‌کاری هیپوفیز خود، کمال استفاده را ببرند. آنها پس از مهاجرت به کالیفرنیا نام‌خانوادگی مدیر برنامه های خود «اِرلز» را برای خود برگزیدند، اما پس از مرگ این شخص نام‌خانوادگی شان را به «دال» تغییر دادند. او به‌همراه سایر اعضای خانواده دال در سال ۱۹۵۸ بازنشسته شدند.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به بزرگ‌ترین نمایش روی زمین، عجیب‌الخلقه‌ها و جادوگر شهر از اشاره کرد.
فیلمِ عجیب‌الخلقه‌ها پس از انتشار در ۱۹۳۲ میلادی، وحشتناک توصیف شد و در ایالات متحده آمریکا با حذف صحنه‌های فراوانی اکران شد، در بریتانیا ممنوع گردید و در کانادا «بی رحمانه، غیر عادی و مضحک» نامیده شد.
قره‌خان بی‌لی (فضولی)
قره‌خان بی‌لی (Qaraxanbəyli) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است. این دهکده در خط آتش‌بس میان نیروهای تدافعی جمهوری آرتساخ و نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان قرار دارد. ادعاهایی مبنی بر نقض آتش‌بس در مجاورت روستا وجود داشته است.
چال‌سر
چال‌سر، روستایی در دهستان علیشروان بخش مرکزی شهرستان بدره در استان ایلام ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۷ نفر (۸ خانوار) بوده‌است.
رافائله کولامونیچی
رافائله کولامونیچی (Raffaele Colamonici) تهیه‌کننده فیلم و مدیر تولید اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به ناپل سبز و آبی و شهبانوی ناوارا اشاره کرد.
تاکسی شماره ۹۲۱۱
تاکسی شماره ۹۲۱۱ فیلمی است محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی میلان لوتیرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون نانا پاتیکار، جان آبراهام، سمیرا ردی، سونالی کولکارنی، شیواجی ساتام، سانجی دات، پریانکا چوپرا ایفای نقش کرده‌اند.
بیلی لوماس
بیلی لوماس (Billy Lomas; July 4, 1885 – January 1, 1976) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ترانمره راورز، باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال برنلی، و باشگاه فوتبال لیتون اورینت اشاره کرد.
بیداری ما
بیداری ما نشریه‌ای برای زنان و از نشریات رادیکالی بود که با شعار «ما هم در این خانه حقی داریم» و با گرایش چپ در ایران منتشر می‌شد.
این نشریه بین سال‌های ۱۳۲۳ و ۱۳۲۶ توسط تشکیلات زنان ایران، شاخه‌ای از حزب توده در تهران منتشر می‌شد.
نظر مشورتی درباره اعلامیه استقلال کوزوو
مطابقت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو با حقوق بین‌الملل، درخواست نظر مشورتی از دیوان بین‌المللی دادگستری بود که از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد و پیرو صدور اعلامیهٔ استقلال کوزوو در سال ۲۰۰۸ مطرح شد. سرزمین کوزوو سال‌ها موضوع اختلاف بین صربستان و جمهوری کوزوو بوده‌است. این نخستین بار بود که موضوع اعلان استقلال یکجانبه، در دیوان بین‌المللی دادگستری طرح می‌شد.
دیوان نظر مشورتی خود را در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۰ و با اکثریت ۱۰ به ۴ صادر کرد. دیوان در نظر خود اعلام کرد که تصویب اعلامیهٔ استقلال مورخ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۸، ناقض حقوق بین‌الملل عمومی نیست زیرا در حقوق بین‌الملل ممنوعیتی برای صدور اعلامیهٔ استقلال وجود ندارد. دیوان همچنین اعلام کرد که تصویب این اعلامیه، ناقض قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل و چارچوب اساسی (The Constitutional Framework) که توسط نمایندهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد از طرف مأموریت مدیریت موقت سازمان ملل متحد در کوزوو تعیین شده، نیست.
خودمختاری کوزوو و درگیری با صربستان
کوزوو منطقه‌ای در جنوب صربستان است که با کشورهای آلبانی، مقدونیه و مونته‌نگرو مرز مشترک دارد. اکثریت مردم این منطقه آلبانیایی‌تبار و مسلمان هستند. در دههٔ ۱۹۵۰، به سرزمین‌های کوزوو و وویوودینا در چارچوب جمهوری صربستان، خودمختاری اعطا شد و نفوذ و اعتبار پیشین صرب‌ها در ساختار قدرت کشور کاهش یافت. افزایش جمعیت آلبانیایی‌تبارهای کوزوو، موجب نگرانی صرب‌ها از گسترش نفوذ و تسلط آلبانیایی‌تبارها در این ناحیهٔ تاریخی شده بود. رهبران آلبانیایی‌تبار کوزوو هم وضعیت موجود را مطلوب ندانسته و خواهان ارتقای وضعیت اداری و سیاسی کوزوو به سطح یک جمهوری مستقل مانند شش جمهوری دیگر جمهوری فدرال یوگسلاوی بودند.
مرگ یوسیپ بروز تیتو برای ملی‌گرایان صرب فرصتی طلایی پدیدآورد تا خودمختاری کوزوو را محدود سازند. اسلوبودان میلوشویچ (رهبر ملی‌گرایان افراطی صرب) به بهانهٔ آزار و اذیت صرب‌ها در کوزوو و تلاش رهبران آلبانیایی‌تبار برای تجزیهٔ کوزوو از صربستان، اختیارات حکومت محلی کوزوو را بسیار محدود کرد تا جایی که در ژوئیهٔ ۱۹۹۰ پارلمان کوزوو منحل شد و در نهایت به موجب قانون اساسی جدید صربستان، خودمختاری کوزوو از بین رفت. در واکنش به اقدامات دولت مرکزی صربستان و پیرو صدور بیانیهٔ استقلال از سوی اسلوونی و کرواسی در ژوئن ۱۹۹۱ و هجوم ارتش صرب به این جمهوری‌ها، پارلمان در تبعید کوزوو اعلام کرد که کوزوو به یک جمهوری مستقل تبدیل شده و این پارلمان در تبعید، انجام یک همه‌پرسی را در این خصوص تصویب کردند. ۸۷ درصد مردم کوزوو در همه‌پرسی سپتامبر ۱۹۹۱ شرکت کردند و ۹۱ درصد رای‌دهندگان، از استقلال کوزوو حمایت کردند. در طرف مقابل، میلووشویچ در دسامبر ۱۹۹۲ به ریاست‌جمهوری صربستان رسید و فشار علیه آلبانیایی‌تبارها فزونی گرفت. وقوع درگیری در بوسنی و هرزگوین و دخالت ارتش صرب در آنجا باعث شد که اعمال فشار صرب‌ها بر آلبانیایی‌تبارها مدتی کاهش یابد اما پس از انعقاد موافقت‌نامه صلح دیتون و خاتمهٔ درگیری‌ها در بوسنی، بار دیگر توجه صرب‌ها به کوزوو معطوف شد و ملی‌گرایان صرب با توجه به شکست در حفظ یوگسلاوی و ناکامی در جلوگیری از استقلال جمهوری‌های تشکیل‌دهندهٔ کشور، بیش از گذشته مصمم به حفظ کوزوو شدند.
این موضوع باعث شد که میان ارتش صرب و ارتش آزادی‌بخش کوزوو در سال ۱۹۹۶ جنگ خونینی رخ بدهد که در زمستان ۱۹۹۸ منجر به آوارگی بیش از ۳۰۰ هزار نفر شد. این جنگ باعث شد که مردم کوزوو علاوه بر تلفات جانی با کمبود مواد اولیه از جمله غذا نیز روبه‌رو شوند و بحران انسانی پدیدار گردد.
مداخلهٔ ناتو
در این شرایط، کشورهای غربی و به ویژه ناتو، تحت فشار افکار عمومی و پس از ناکامی در کسب مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحد، در روز ۲۴ مارس ۱۹۹۹ وارد جنگ شدند که تا روز ۱۰ ژوئن همان سال به مدت ۷۷ روز به طول انجامید. پایان مداخلهٔ ناتو در این منطقه، همزمان با صدور قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت بود که بر اساس آن، ادارهٔ کوزوو از سوی شورای امنیت به «هیئت مأموریت سازمان ملل برای ادارهٔ موقت کوزوو» واگذار می‌شد. در مقدمهٔ این قطعنامه «تعهد تمام دولت‌های عضو سازمان به رعایت احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری فدرال یوگسلاوی و دیگر کشورهای منطقه آن‌گونه که در بیانیهٔ نهایی کنفراس هلسینکی و ضمیمهٔ دوم قطعنامهٔ اخیر ذکر شده مورد تأیید مجدد قرار می‌گیرد». علاوه بر آن «قطعنامه‌های پیشین شورا درخصوص لزوم رعایت خودمختاری قابل توجه و حق تعیین سرنوشت معنادار برای کوزوو را یادآور می‌گردد».
اما روابط خونین صرب‌ها و آلبانیایی‌تبارها در گذشته نشان می‌داد که هم‌زیستی مشترک آنان در یک کشور واحد به آسانی امکان‌پذیر نخواهد بود و لازم است در وضعیت حقوقی کوزوو تغییری ایجاد شود. بر این اساس، از فوریهٔ ۲۰۰۶ مذاکرات بین‌المللی برای تعیین وضعیت نهایی کوزوو به سرپرستی مارتی آهتیساری (رئیس‌جمهور سابق فنلاند و نمایندهٔ ویژهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد) آغاز شد. این مذاکرات عمدتاً مبتنی بر ایجاد حکومتی غیرمتمرکز در کوزوو و لزوم رعایت حقوق اقلیت‌های ساکن کوزوو به ویژه صرب‌ها بود. آهتیساری در ۲ فوریه ۲۰۰۷ گزارش خود را منتشر کرد. گزارش وی دربردارندهٔ اعطای امتیازهایی به اقلیت صرب بود. همچنین در گزارش اگرچه از عنوان استقلال استفاده نشد، اما آثار آن به صورت ضمنی از متن گزارش قابل استنباط بود؛ چنان‌که به کوزوو حق درخواست عضویت در سازمان‌های بین‌المللی، ایجاد نیروی امنیتی و تصویب نشان‌های ملی را اعطا می‌کرد. با توجه به آنکه آلبانیایی‌تبارها همچنان خواهان استقلال بوده و صرب‌ها بر حفظ و تدوام حاکمیت خود بر کوزوو تأکید می‌کردند لذا مذاکرات تعیین وضعیت به بن‌بست رسید و آهتیساری اعلام کرد که گزارش خود را به همراه پیشنهادهایش به شورای امنیت تسلیم خواهد کرد.
در اوایل ماه مه ۲۰۰۷، اعضای اروپایی شورای امنیت (غیر از روسیه)، آلمان و ایالات متحده، متن پیش‌نویس قطعنامه‌ای را به شورای امنیت تسلیم کردند که جایگزین قطعنامهٔ ۱۲۴۴ می‌شد و پیشنهادهای آهتیساری را تأیید می‌کرد و به وظایف «هیئت مأموریت ملل متحد برای ادارهٔ کوزوو» پس از طی یک دورهٔ انتقالی ۱۲۰روزه خاتمه می‌داد؛ اما از آنجا که این گزارش با مخالفت بلگراد روبه‌رو شد، رئیس‌جمهور روسیه اعلام کرد که از صدور هرگونه قطعنامه در شورای امنیت که مورد موافقت هر دو طرف بحران، یعنی صربستان و کوزوو، نباشد جلوگیری و آن را وتو می‌کند. بر این اساس، هرچند دیگر دولت‌های دائم عضو شورای امنیت، چهار بار قطعنامه را جهت رفع نگرانی روسیه و درج ملاحظات این کشور اصلاح کردند، اما روسیه همچنان به تصویب آن رضایت نداد.
در نهایت پس از هشت سال بلاتکلیفی و دو سال گفتگوی بی‌نتیجه، مجلس کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ اعلامیهٔ استقلال کوزوو را به تصویب رساند. صدور این بیانیه با اعلام مخالفت بلگراد و مسکو مواجه شد اما دولت‌های دیگر به‌ویژه کشورهای غربی اقدام به شناسایی کوزوو کردند چنان‌که تا تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۰، تعداد دولت‌های شناسایی‌کننده کوزوو به ۶۶ کشور رسید.
پس از صدور این اعلامیه، صربستان برای کسب تأیید و حمایت بین‌المللی برای موضع خود مبنی بر اینکه اعلامیهٔ استقلال کوزوو غیرقانونی است، تصمیم گرفت به دیوان بین‌المللی دادگستری رجوع کند. در سپتامبر ۲۰۱۲، نظارت بین‌المللی بر کوزوو پایان یافت و کوزوو مسئول حکمرانی بر سرزمین خود شد.
درخواست نظر مشورتی از دیوان بین‌المللی دادگستری
در ۲۶ مارس ۲۰۰۸، دولت صربستان از قصد خود برای نظرخواهی از دیوان بین‌المللی دادگستری درخصوص اعلامیهٔ استقلال کوزوو خبر داد. صربستان قصد داشت از دیوان بخواهد که اعلام شود آیا این اعلامیه، مصداق نقض حقوق بین‌الملل است یا خیر. در جلسهٔ مجمع عمومی سازمان ملل که در سپتامبر ۲۰۰۸ در نیویورک برگزار شد، صربستان کوشید حمایت بین‌المللی را به نفع موضع خود جلب کند. در ۱۵ اوت ۲۰۰۸، ووک یرمیچ (وزیر امور خارجهٔ صربستان) رسماً از سازمان ملل تقاضا کرد که نظر دیوان بین‌المللی دادگستری را در این خصوص خواستار شود.
در پیش‌نویس مصوبهٔ مجمع عمومی ملل متحد در این خصوص، با استناد به مادهٔ ۹۶ منشور ملل متحد و مادهٔ ۶۵ اساسنامهٔ دیوان بین‌المللی دادگستری، از دیوان خواسته شده بود که نظر مشورتی خود دربارهٔ این سؤال را صادر کند: «آیا اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال از سوی نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو، با حقوق بین‌الملل مطابقت دارد؟»
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۸، در یک رای‌گیری آزمایشی، ابتکار عمل صربستان مورد حمایت ۱۲۰ کشور عضو سازمان ملل قرار گرفت. در رای‌گیری واقعی در ۸ اکتبر ۲۰۰۸، این مصوبه با ۷۷ رای مثبت، ۶ رای منفی و ۷۴ رای ممتنع، در قالب قطعنامهٔ ۶۳/۳ به تصویب رسید.
۷۴ کشوری که از رای ممتنع دادند عبارت بودند از افغانستان، آندورا، ارمنستان، استرالیا، اتریش، باهاما، بحرین، بنگلادش، باربادوس، بلژیک، بلیز، بنین، بوتان، بلغارستان، بورکینافاسو، کامرون، کانادا، کلمبیا، کرواسی، جمهوری چک. دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، گرجستان، آلمان، غنا، گرانادا، هائیتی، مجارستان، ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، لتونی، لبنان، لیتوانی، لوکزامبورگ، مقدونیه، مالزی، مالت، مولداوی، موناکو، مغولستان، مراکش، نپال، هلند، نیوزیلند، عمان، پاکستان، پرو، لهستان، پرتغال، قطر، سنت‌لوسیا، ساموآ، سن‌مارینو، عربستان سعودی، سنگال، سیرالئون، اسلوونی، کرهٔ جنوبی، سوئد، سوئیس، تایلند، توگو، ترینیداد و توباگو، اوگاندا، اوکراین، امارات متحدهٔ عربی، بریتانیا، وانواتو و یمن.
کشورهای زیر در رای‌گیری غایب بودند: بوسنی و هرزگوین، بوروندی، کیپ‌ورد، چاد، ساحل عاج، اکوادور، اتیوپی، گابن، گامبیا، عراق، کیریباتی، کویت، لائوس، لیبی، مالاوی، مالدیو، مالی، موریتانی، موزامبیک، رواندا، سنت کیتس و نویس، سیشل، تونگا، تونس، ترکیه، ترکمنستان، تووالو و ونزوئلا.
کشورهای زیر به دلیل عدم پرداخت حق عضویت سازمان ملل، اجازهٔ رای دادن نداشتند: جمهوری آفریقای مرکزی، کومور، گینهٔ بیسائو، لیبریا، سائوتومه و پرنسیپ، سومالی و تاجیکستان.
ارائه اسناد توسط سازمان ملل متحد
در ۹ اکتبر ۲۰۰۸، دبیرخانهٔ سازمان ملل متحد به دیوان بین‌المللی دادگستری اطلاع داد که آماده‌سازی پروندهٔ اسناد مربوط به این سؤال حقوقی را آغاز کرده‌است.
علاوه بر نکات مقدماتی، این پرونده حاوی نسخه‌ای از قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد (مورخ ۱۹۹۹)، مذاکرات شورای امنیت، گزارش‌های رسمی از فعالیت‌های نمایندگی سازمان ملل در کوزوو (UNMIK)، گزارش‌هایی دربارهٔ نیروی امنیتی KFOR تحت رهبری ناتو، مقررات و قراردادهای بین‌المللی منعقده توسط نمایندگی سازمان ملل در کوزوو، گزارش‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو و وضعیت سیاسی کوزوو بود. در این پرونده اسناد دیگری از جمله اسناد حقوق بین‌الملل عمومی اعم از جهانی و منطقه‌ای مانند منشور ملل متحد، سند نهایی کنفرانس خلع سلاح هلسینکی و توافقنامه‌های مختلف در مورد حقوق مدنی و بشری، و همچنین اسناد حقوقی دیگر مرتبط با منطقهٔ بالکان (از جمله آرای کمیسیون بادینتر) گنجانده شده بود.
اظهارات کتبی
در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، دیوان بین‌المللی دادگستری اعلام کرد که ۳۵ کشور عضو سازمان ملل، ظرف مهلت تعیین‌شده از سوی دیوان (۱۷ آوریل ۲۰۰۹) در مورد مسئله مشروعیت اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، اظهارات کتبی خود را تسلیم کرده‌اند. کوزوو هم نظرات خود را کتباً به دیوان ارائه داد. کشورهای زیر اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کردند (به ترتیب دریافت): جمهوری چک، فرانسه، قبرس، جمهوری خلق چین، سوئیس، رومانی، آلبانی، اتریش، مصر، آلمان، اسلواکی، روسیه، فنلاند، لهستان، لوکزامبورگ، لیبی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، صربستان، اسپانیا، ایران، استونی، نروژ، هلند، اسلوونی، لتونی، ژاپن، برزیل، ایرلند، دانمارک، آرژانتین، آذربایجان، مالدیو، سیرالئون، و بولیوی. . این اولین بار بود که چین به‌طور رسمی در مورد پرونده‌ای در دیوان بین‌المللی دادگستری نظر می‌داد. دولت‌ها و سازمان‌هایی که اظهارات کتبی خود را ارائه کرده بودند اجازه داشتند که نظرات کتبی خود درخصوص اظهارات کشورهای دیگر را تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ تسلیم کنند. ونزوئلا به مهلت تعیین‌شده نرسید اما اجازه پیدا کرد اظهارات کتبی خود را تسلیم دیوان کند. مفصل‌ترین اظهارات کتبی از سوی صربستان، و پس از آن از سوی ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، قبرس، آلبانی، آرژانتین، فرانسه، اسپانیا و روسیه ارائه شد. لیبی یکی از کوتاه‌ترین بیانیه‌ها را ارائه کرد. قبرس فهرستی از مناطق اروپا را ارائه کرد که می‌توان انتظار داشت از همین روش پیروی کرده و دست به اقدامات تجزیه‌طلبانهٔ مشابه بزنند. روسیه و اسلوونی در این خصوص استدلال کردند که آیا مورد کوزوو منحصربه‌فرد است یا خیر.
دیوان بین‌المللی دادگستری همچنین از بان کی مون، دبیرکل وقت سازمان ملل، دعوت کرد که نظرات خود را ارائه کند. بیانیهٔ او شامل سه بخش است که در بخش اول آن، روند ارجاع امر به دیوان مرور می‌شود. در بخش دوم، به نحوهٔ تشکیل مأموریت سازمان ملل متحد در کوزوو اشاره و به «دو تاریخ مرتبط» اشاره می‌شود: مارس ۱۹۹۸ به‌عنوان آغاز مداخلهٔ سازمان ملل در کوزوو، و فوریهٔ ۲۰۰۸ که به عنوان «تاریخ پایان» یعنی تاریخ صدور استقلال کوزوو، نام برده می‌شود. بان کی مون در بخش سوم بیانیهٔ خود، دربارهٔ مفاد حقوق بین‌الملل که مربوط به این پرونده هستند سخن می‌گوید و البته به نفع یا علیه استقلال کوزوو موضع‌گیری نمی‌کند.
۱۴ کشور که اظهارات کتبی خود را به دیوان ارائه کرده بودند، دربارهٔ اظهارات کتبی کشورهای دیگر هم کتبا نظر دادند. این کشورها عبارتند از (به ترتیب دریافت): فرانسه، نروژ، قبرس، صربستان، آرژانتین، آلمان، هلند، آلبانی، اسلوونی، سوئیس، بولیوی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، و اسپانیا. نویسندگان اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو هم ملاحظات کتبی خود را که شامل نظر آنها دربارهٔ اظهارات کشورهای دیگر بود به دیوان تسلیم کردند.
جلسات عمومی
جلسات عمومی دیوان در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ آغاز شد. در طول این جلسات، بیانیه‌ها و نظرات به‌طور شفاهی از سوی برخی کشورهای عضو سازمان ملل (چه اظهارات یا نظرات کتبی خود را قبلاً تقدیم کرده بودند و چه نکرده بودند) و نمایندگانی از کوزوو (تحت عنوان «نویسندگان اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال») ارائه شد. در یکم دسامبر ۲۰۰۹، به صربستان و کوزوو سه ساعت فرصت داده شد تا موضع خود را تشریح کنند. ۲۷ کشور دیگر، به ترتیب حروف الفبای فرانسوی، هریک ۴۵ دقیقه فرصت یافتند که مواضع خود را در دیوان مطرح کنند. جلسات دیوان تا ۱۱ دسامبر ۲۰۰۹ طول کشید.
استدلال‌ها علیه اعلامیهٔ استقلال
استدلال‌های حقوقی علیه اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو که از سوی کشورهای مختلف مطرح شد، بیشتر متمرکز بر یکپارچگی سرزمینی جمهوری فدرال یوگسلاوی در اسناد بین‌المللی از جمله در منشور ملل متحد و قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت بود. این استدلال‌ها عموماً علیه یا نافی حق اخلاقی آلبانیایی‌ها ی کوزوو برای تعیین سرنوشت نبود، بلکه بر قانونی‌بودن یا نبودن اقدام یکجانبهٔ نهادهای موقت دولت خودگردان کوزوو تمرکز داشت و ادعا می‌شد که این نهادهای موقت، قدرت و اختیارات لازم برای اعلام استقلال را نداشته‌اند.
استدلال‌ها در حمایت از اعلامیهٔ استقلال
استدلال‌های طرح‌شده در حمایت از اعلامیهٔ یکجانبهٔ استقلال کوزوو، پنج جنبهٔ اصلی را پوشش می‌دهد. اول، این فرض در حقوق بین‌الملل که از حقوق مدنی و بشری تمامی انسان‌ها از جمله حقوق اقلیت‌ها باید حفاظت شود و هدف این بود که نشان داده شود حقوق مردم کوزوو از سوی دولت حاکم صربستان به رهبری اسلوبودان میلوشویچ نقض شده‌است. دوم، اشاره به تأکید ضمائم اسناد بین‌المللی مانند قطعنامهٔ ۱۲۴۴ بر یک روند سیاسی برای تعیین وضعیت نهایی سرزمین کوزوو بود و موافقان معتقد بودند که این روند با تشکیل مجلس کوزوو به‌صورت موفقیت‌آمیز طی شده‌است. سوم اینکه ارجاع‌ها به یکپارچگی سرزمینی صربستان تنها در مقدمه و بخش غیرحکمی قطعنامه آمده و نه در بخش حکمی و ماهوی و الزام‌آور آن؛ لذا این سند بین‌المللی درخصوص شکلی که وضعیت نهایی کوزوو به خود می‌گیرد ساکت است. چهارم، اصل تمامیت ارضی تنها در روابط میان کشورها جاری است و ارتباطی به اعلامیهٔ استقلال گروه‌های قومی و نژادی در داخل کشورها ندارد. پنجم اینکه حق تعیین سرنوشت، که دیوان بین‌المللی دادگستری در پروندهٔ تیمور شرقی آن را به‌عنوان یکی از قواعد آمره در حقوق بین‌الملل (jus cogens) شناسایی کرد، حقی متعلق به تمامی مردمان جهان است و نه فقط مردمانی که در فضای استعماری زندگی می‌کنند.
یک استدلال مهم دیگر، لزوم حفظ انسجام و ثبات رویه بود: در آخرین قانون اساسی مشروع یوگسلاوی، کوزوو دارای همان حق تعیین سرنوشتی بود که مبنای استقلال پنج کشور از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی قرار گرفت یعنی کرواسی، اسلوونی، مونته‌نگرو، مقدونیه و بوسنی و هرزگوین. در اصلاحات قانون اساسی که طی سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۴ انجام شد، یوگسلاوی دو منطقهٔ خودمختار کوزوو و وویوودینا را عملاً به وضعیت حقوقی سایر جماهیر یوگسلاوی ارتقا داد چنان‌که این دو منطقه، دارای دولت و مجلس و قوهٔ قضائیهٔ متعلق به خود بودند و در تمامی نهادهای فدرال یوگسلاوی مشارکت برابر داشتند و حتی در پارلمان فدرال یوگسلاوی قدرت وتو داشتند. با وجود این، دولت میلوشویچ در دههٔ ۱۹۸۰، نهادهای حکومتی کوزوو را منحل کرد و یکجانبه قانون اساسی را تغییر داد تا این دو منطقه را از خودمختاری محروم کند. این استدلال در جلسات رسیدگی دیوان از سوی کرواسی مطرح شد.
صدور نظر مشورتی دیوان
دیوان پس از ملاحظهٔ اوضاع و احوال و بررسی تمامی شرایط، مدارک و مستندات، در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۰ نظر مشورتی خود را صادر و اعلام کرد که اعلامیهٔ استقلال کوزوو ناقض حقوق بین‌الملل عمومی، قطعنامهٔ ۱۲۴۴ شورای امنیت یا چارچوب اساسی (The Constitutional Framework) نیست و این اعلامیه هیچ قاعدهٔ لازم‌اجرای حقوق بین‌الملل را نقض نکرده‌است؛ بنابراین دیوان به اتفاق آرا صلاحیت ارائه نظر مشورتی را احراز و با ۱۰ رای در برابر ۴ رای اعلام کرد که اعلامیهٔ استقلال کوزوو ناقض حقوق بین‌الملل عمومی نیست.
این نظر، واکنش‌های بسیاری در سراسر جهان برانگیخت. اغلب کشورهایی که پیش از صدور نظر دیوان، کوزوو را به رسمیت شناخته بودند از این نظر استقبال کردند و البته آن را «منحصربه‌فرد» خوانده و گفتند که باعث ایجاد رویهٔ حقوقی بین‌المللی نخواهد بود. از سوی دیگر، کشورهایی که کوزوو را به رسمیت نشناخته بودند اعلام کردند که کماکان حاضر به شناسایی کوزوو نیستند زیرا این کار باعث ایجاد سابقه و رویه‌ای برای تأیید تجزیه‌طلبی در نقاط دیگر جهان خواهد شد.
قاضی کروما که از قضات مخالف نظر مشورتی بود، در نظریهٔ مخالف خود گفت که نمی‌تواند با نظر دیوان همراهی کند که اعلامیهٔ استقلال، حقوق بین‌الملل را نقض نکرده‌است زیرا پذیرش گروه‌های قومی، زبانی یا مذهبی و اجازهٔ اعلام استقلال به آنها و جداشدن از دولتی که خود بخشی از آن هستند، بدون رضایت دولت کنونی و خارج از زمینهٔ استعمارزدایی، رویهٔ خطرناکی را به وجود می‌آورد که نتیجهٔ آن این خواهد بود که همهٔ گروه‌های قومی و زبانی آزاد خواهند بود تا با صدور یک اعلامیه، اعلان استقلال کنند. از نظر او، دیوان در هر مورد باید نیت دولت‌ها و در این مورد خاص نیت شورای امنیت سازمان ملل متحد را در نظر می‌گرفت. به نظر قاضی کروما اعلامیهٔ استقلال به دو دلیل ناقض قطعنامهٔ ۱۲۴۴ است؛ اول آنکه قطعنامه برای برقراری یک مصالحه تنظیم شده بود تا نظر موافق همهٔ گروه‌های مربوطه دربارهٔ وضعیت نهایی کوزوو رعایت شود اما تنظیم‌کنندگان اعلامیه این امر را نادیده گرفتند، و دوم آن که مفاد اعلامیهٔ استقلال، اساس قطعنامه را که در جستجوی یک راه‌حل سیاسی بر اساس احترام به تمامیت ارضی جمهوری صربستان و خودمختاری کوزوو است، نقض می‌کند. قاضی کروما معتقد بود که این اعلامیه مطابق با قواعد حقوق بین‌الملل عمومی نیست و اصل احترام به حاکمیت و تمامیت ارضی دولت‌ها را نقض کرده‌است.
منابع حقوق
در هر نظام حقوقی، حقوق ناشی از مقام و قدرتی است که حق وضع قانون را دارد و آن قانون را در سرحدهای حاکمیت خود اجرا می‌کند. به این مقام منبع حقوق گفته می‌شود. عبارت منبع حقوق همچنین می‌توانند اشاره به سرچشمه و اصل قوانین حقوقی داشته باشد. منبع حقوق در نظام‌های حقوقی گوناگون متفاوت است، ولی ممکن است شامل موارد زیر بشوند:
واگذاری هنگ کنگ
واگذاری هنگ کنگ (انگلیسی: Handover of Hong Kong) به انتقال رسمی قدرت بر قلمرو مستعمره وقت هنگ کنگ از بریتانیا به جمهوری خلق چین در نیمه شب ۱ ژوئیه ۱۹۹۷ اطلاق می‌شود. این رویداد به ۱۵۶ سال حکومت بریتانیا بر مستعمره سابقش پایان داد. هنگ کنگ به مدت ۵۰ سال به عنوان یک منطقه ویژه اداری چین (SAR) تأسیس شد و در این مدت دستگاه‌های‌های اقتصادی و حکومتی خود را از سرزمین اصلی چین حفظ می‌کند، اگرچه نفوذ دولت مرکزی پکن پس از اجرایی شدن قانون امنیت ملی هنگ کنگ در سال ۲۰۲۰ افزایش یافت.
هنگ کنگ از سال ۱۸۴۱ به جز چهار سال اشغال ژاپن از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ مستعمره امپراتوری بریتانیا بود، پس از جنگ نخست تریاک، قلمرو آن در دو نوبت گسترش یافت. در سال ۱۸۶۰ با اضافه شدن شبه جزیره کاولون و جزیره سنگ‌شکن‌ها، و دوباره در سال ۱۸۹۸ زمانی که بریتانیا یک اجاره نامه ۹۹ ساله برای مناطق جدید دریافت کرد. تاریخ واگذاری در سال ۱۹۹۷ پایان این اجاره‌نامه بود. اعلامیه مشترک چین و بریتانیا در سال ۱۹۸۴ شرایطی را تعیین کرده بود که تحت آن هنگ کنگ به چین منتقل می‌شد و چین نیز موافقت کرده بود که ساختارهای دولتی و اقتصادی موجود را بر اساس اصل «یک کشور، دو سیستم» برای مدت ۵۰ سال حفظ کند. هنگ کنگ اولین منطقه اداری ویژه چین شد. ماکائو پس از واگذاری آن از پرتغال در سال ۱۹۹۹ تحت شرایظ مشابه، منتقل شد.
هنگ کنگ با جمعیتی در حدود ۶٫۵ میلیون نفر در سال ۱۹۹۷، ۹۷ درصد از کل جمعیت تمام مناطق وابسته بریتانیا را در آن زمان تشکیل می‌داد و یکی از آخرین مناطق مهم استعماری بریتانیا بود. واگذاری آن پایانی بر اعتبار استعماری بریتانیا در منطقه آسیا و اقیانوسیه بود، گرچه که این اعتبار هرگز پس از جنگ جهانی دوم و به ویژه غرق رزم‌ناوهای پرنس ولز و رپولس، سقوط سنگاپور و بحران سوئز بهبود نیافته بود. این انتقال، که با یک مراسم واگذاری با حضور شاهزاده ولز (پادشاه چارلز سوم فعلی) و پخش در سراسر جهان مشخص شد، اغلب به عنوان پایان قطعی امپراتوری بریتانیا در نظر گرفته می‌شود.
ژاک اسپکس
ژاک اسپکس (Jacques Specx؛ ۱۵۸۸ – ۲۲ ژوئیه ۱۶۵۲)فرماندار کل هند شرقی هلند و بازرگان اهل هلند و آغازگر تجارت با ژاپن و کره در سال ۱۶۰۹ بود.
کامپانیگنج
کامپانیگنج (به لاتین: Companiganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه نواکهلی واقع شده‌است. کامپانیگنج ۳۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۹٬۸۷۰ نفر جمعیت دارد.
اوزون قوئی دو
اوزون قوئی دو یک روستا در ایران است که در دهستان تازه‌کند (پارس‌آباد) واقع شده‌است. اوزون قوئی دو ۴۰۱ نفر جمعیت دارد.
جیمز الیسون (بازیگر)
جیمز اِلیسون (James Ellison؛ May 4, 1910 – 1910:5:4, December 23, 1993) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۶۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به فرودگاه مرکزی، کارولینا، عملیات کارگر مزرعه، جانی دیگه اینجا زندگی نمی‌کنه، زنوبیا، با یک زامبی راه رفتم، پس از ساعت اداری، دختر خیابان پنجم و آنی در ویندی پاپلز اشاره کرد.
بیلی لیتون
بیلی لیتون (Billy Layton؛ 28 June 1882 – 1946 ) بازیکن فوتبال بود.
بیلی لی (بازیکن فوتبال)
بیلی لی (Billy Lee; August 12, 1878 – 1878:8:12, November 5, 1934) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
آرماندو فیتساروتی
آرماندو فیتساروتی (Armando Fizzarotti؛ February 16, 1892 – 1892:02:16, February 15, 1966) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و عکاس اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به ناپل سبز و آبی و ناپل همیشه ناپل است اشاره کرد.
چتخیل
چتخیل (به لاتین: Chatkhil) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه نواکهلی واقع شده‌است. چتخیل ۱۳۳٫۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۳٬۰۷۵ نفر جمعیت دارد.
به خاطر شما (فیلم ۲۰۰۶)
به خاطر شما فیلمی است محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی دارمش دارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشای کانا، پریانکا چوپرا، آمیشا پاتل، دینو مورئا، سونیل شتی، انوپم کهیر، لیلیت دوبی، تیکو تالسانیا ایفای نقش کرده‌اند.
سالی (فیلم ۱۹۲۹)
سالی (Sally) فیلمی به کارگردانی جان فرانسیس دیلان است که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مریلین میلر، جو ای براون، فورد استرلینگ، آنیتا گاروین و ماد ترنر گوردون اشاره کرد.
چارلز آجمیان
'''چارلز ای. آجمیان''' (Չարլզ Աճեմյան; Charles A. Agemian; زاده – درگذشته 1909:7:22, March 30, 1996) بانکدار ارمنی که مدیر و رئیس اجرایی Garden State National Bank بود.
زندگی‌نامه
در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۰۹ در حلب به دنیا آمد و در سن ۱۴ سالگی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. پس از دریافت مدرک بی‌ای از مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا آجمیان با مدرک MBA از مدرسه کسب‌وکار کلمبیا فارغ‌التحصیل شد. آجمیان فعالیت بانکی خویش را در سال ۱۹۲۷ به عنوان پیام رسان برای Bank of Manhattan Co شروع کرد. آجمیان در سال 1981 از Garden State بازنشسته شد ولی همچنان به عنوان عضو هیات‌علمی در دانشکده تحصیلات تکمیلی بانکداری استونیر و دانشگاه پیس فعالیت نمود. در ۳۰ مارس ۱۹۹۶ در سن ۸۶ سالگی در نپتون سیتی، نیوجرسی درگذشت.
نگران نباش عزیزم (فیلم ۲۰۲۲)
نگران نباش عزیزم (Don't Worry Darling) فیلمی آمریکایی در ژانر دلهره‌آور روان‌شناختی به کارگردانی اولیویا وایلد از سال ۲۰۲۲ است. فیلم‌نامهٔ این فیلم را کیتی سیلبرمن بر اساس داستانی از کری ون دایک، شین ون دایک و سیلبرمن به نگارش درآورده است. تولید این فیلم بر عهدهٔ نیو لاین سینما و ورتیگو انترتینمنت بوده‌است. فلورنس پیو نقش یک زن خانه‌دار ناراضی در دههٔ ۱۹۵۰ و هری استایلز نقش همسرش را ایفا می‌کند. وایلد، جما چان، کیکی لین، نیک کرول و کریس پاین از دیگر بازیگران فیلم هستند.
پس از موفقیت هنری اولین تجربهٔ کارگردانی بلند وایلد، بوک اسمارت (۲۰۱۹)، مناقصه‌ای چند استودیویی برای کسب حق انتشار دومین فیلم او رخ داد که در نهایت نیو لاین سینما پیروز شد. پیو در آوریل ۲۰۲۰ به گروه بازیگران پیوست و استایلز در سپتامبر آن سال به این گروه اضافه شد و جایگزین شایا لباف شد. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۲۰ در لس آنجلس آغاز شد و تا فوریه ۲۰۲۱ ادامه داشت. طبق گزارش‌ها، تولید مشکل‌ساز فیلم از جمله گزارش‌های متناقض در مورد شرایط خروج لباف و درگیری‌های بین وایلد و پیو موضوع مورد پوشش رسانه‌ها و جنجال‌ها بود.
نگران نباش عزیزم در ۵ سپتامبر ۲۰۲۲ در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ به‌وسیلهٔ برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با نقدهای ضد و نقیضی از سوی منتقدان مواجه شد که نقش‌آفرینی استایلز، فیلم‌برداری و طراحی صحنه مورد ستایش قرار گرفت اما از فیلم‌نامه و کارگردانی انتقاد شد. منتقدان به شباهت‌های این فیلم با دیگر آثار این ژانر مانند همسران استپفورد (۱۹۷۵) و برو بیرون (۲۰۱۷) تأکید داشتند. این فیلم با بودجهٔ ۳۵ میلیون دلاری ساخته شد و بیش از ۸۸ میلیون دلار در جهان فروش داشت.
داستان
آلیس و جک چمبرز زوج جوان و شادی هستند که در دهه ۱۹۵۰ در شهر شرکت به ظاهر عالی ویکتوری زندگی می‌کنند که توسط شرکت مرموز جک ساخته شده‌است. این موضوع باعث کنجکاوی آلیس در مورد ماهیت کار شوهرش در این پروژهٔ مخفی می‌شود.
تولید
در آوریل ۲۰۲۰، فلورنس پیو، شایا لباف و کریس پاین به جمع بازیگران فیلم ملحق شدند، و داکوتا جانسون ماه بعد به آن ملحق شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، هری استایلز به جمع بازیگران فیلم ملحق شد، و جایگزین لباف شد که گفته می‌شد به دلیل درگیری در برنامه‌ریزی‌هایش آن را ترک کرده بود. با این حال، بعداً گزارش شد که لباف توسط وایلد به دلیل رفتار بد و درگیری با بازیگران و گروه تولید اخراج شده‌است. در اکتبر ۲۰۲۰، جما چان و کیکی لین به جمع بازیگران فیلم پیوستند و لین جایگزین جانسون شد که به دلیل برنامه‌ریزی دختر گمشده (۲۰۲۱) مجبور به ترک این پروژه شده بود. در همان ماه سیدنی چندلر، نیک کرول، داگلاس اسمیت، کیت برلانت ، آصف علی، تیموتی سیمونز و آریل استاچل به جمع بازیگران فیلم پیوستند.
تصویربرداری اصلی در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ در لس آنجلس آغاز شد. پس از مثبت شدن آزمایش کووید ۱۹ یکی از خدمه که منجر به قرنطینه ستارگان اصلی فیلم شده بود، مراحل تولید در ۴ نوامبر به مدت دو هفته متوقف شد. فیلمبرداری در ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به پایان رسید. موسیقی متن اصلی فیلم توسط جان پاول ساخته شده‌است.
بازاریابی
وایلد در سینماکان ۲۰۲۲ تأیید کرد که این ایده فیلم از سرآغاز، ماتریکس و نمایش ترومن الهام گرفته شده‌است. تریلر فیلم ابتدا در سینماکان نمایش داده شد، و در ۲ می ۲۰۲۲ به صورت آنلاین منتشر شد.
انتشار
نگران نباش عزیزم در ۵ سپتامبر ۲۰۲۲ برای اولین بار در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز نمایش داده شد. این فیلم در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ اکران شد. این فیلم در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۲ برای VOD و در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۲ بر روی فرمت‌های اولترا اچ‌دی بلوری و دی‌وی‌دی بلوری منتشر شد. پخش آن برای مشترکین اچ‌بی‌او مکس در ۷ نوامبر ۲۰۲۲ آغاز شد. این فیلم در طول هفته اول پخش، در بین ۲٫۷ میلیون خانواده تماشا شد.
بازخورد
نگران نباش عزیزم نقدهای ضد و نقیضی را از سوی منتقدان دریافت کرد. نقش‌آفرینی پیو تحسین شد اما در زمینهٔ فیلم‌نامه، نقش‌آفرینی استایلز و کارگردانی وایلد مورد انتقادهایی قرار گرفت. تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره «B–» در مقیاس A+ تا F دادند. همچنین در پست‌ترک نمره کلی ٪۶۷ مثبت را به فیلم دادند و ٪۵۳ درصد گفتند که قطعاً آن را توصیه می‌کنند.
قوانین کشاورزی هند (۲۰۲۰)
قوانین کشاورزی هند (2020 Indian agriculture acts) در سال ۲۰۲۰ به تصویب مجلس هند رسید و شامل سه قانون می باشد که در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۰ در لوک سبها و در ۲۰ سپتامبر در راجیه سبها تصویب شد. رئیس جمهور هند رام نات کوویند آن را در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۰ ابلاغ کرد. این قوانین از نظام حکومتی بازار کلی فروشی مقررات زدایی می کند و اجازه می دهد که کشاورزان مستقیما محصولات خود را به تولیدکنندگان مواد غذایی بفروشند. ولی کشاورزان می ترسیدند که این کار منجر به خاتمه کف قیمت تضمینی دولتی شود و در نتیجه قیمت محصولات آنها کاهش یابد. این امر به اعتراضات علیه قوانین دامن زد. در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۱ دیوان عالی هند اجرای قوانین را متوقف کرد و کمیته ای را مسئول رسیدگی به شکایات کشاورزان نمود. در ۱ دسامبر ۲۰۲۱ قوانین رسما ملغی شد.
پلنگلو
پلنگلو یک روستا در ایران است که در دهستان انگوت غربی واقع شده‌است.
باب دوبکین
رابرت سی دوبکین (متولد ۱۹۴۳ در فیلادلفیا ) یک مهندس برق آمریکایی، بنیانگذار شرکت لینیر تکنولوژی و کارآزموده طراح مدار یکپارچه خطی (آنالوگ) است.
حرفه
دوبکین در دانشگاه MIT در رشته مهندسی برق تحصیل کرده است، اما مدرک دانشگاهی را نگرفته است. پس از مشاغل اولیه، به عنوان مثال در سامانه بازگشت مجدد فضانوردان GE، وی به فیلبریک نکسس در ماساچوست پیوست و در زمینه توسعه آی‌سی با باب پیز کار کرد. وی در ژانویه سال ۱۹۶۹ بهنشنال سمی‌کنداکتر (NSC) پیوست. وی از سمت خود به عنوان مدیر توسعه مدارهای پیشرفته NSC در ژوئیه ۱۹۸۱ استعفا داد و در همان سال با رابرت جی ویدلر، لینیر تکنولوژی را تأسیس کرد.
دوبکین همچنان به عنوان مدیر ارشد فنی شرکت فعالیت می‌کند. او از ۲۰ مارس ۲۰۱۳ مدیر شرکت اسپکترا۷ میکروسیستم بوده است.
دوه‌لی‌اورن (قره‌تاش)
دوه‌لی‌اورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره‌تاش (شهر) واقع شده‌است.
هتل فولرتون سنگاپور
ساختمان کنونی هتل در سال ۱۹۲۴ میلادی و به‌عنوان بخشی از جشن صد سالگی حکومت بریتانیا بر سنگاپور، با کاربری اداره پست عمومی راه‌اندازی شده‌بود. بعدها به عنوان ساختمان اداری اصلی شرکت «Major P.H. Keys of Keys & Dowdeswell»، شرکت معماران شانگهای طراحی شد   که این پروژه را از طریق طراحی معماری، ساختمان کنگره، ساختمان پیوسته و بیمارستان عمومی سنگاپور طراحی کرد.
فورت فولرتون و سنگ سنگاپوری
بخش شمالی این ساختمان، قلعه فورت فولرتون است که در سال ۱۸۲۹ ساخته شد تا از ساکنان آن در برابر هر نوع حملات دریایی دفاع کند. این قلعه شامل یک توپ توپخانه، یک خانه برای افسران، سربازخانه برای سربازان و یک تفنگ ۶۸ پوندی است که از ورودی رودخانه محافظت می‌کند که قبلاً به نام میدان فولرتون شناخته می‌شد. در سال ۱۸۴۳ این قلعه بوسیله یک سنگ ماسه ای یکپارچه، با سنگ سنگاپوری گسترش یافت با یک کتیبه نوشته شده که تخریب شده‌است و احتمالاً قدمت آن به قرن سیزدهم بازمی‌گردد. متأسفانه سنگ سنگاپوری توسط انگلیسی‌ها نابود شد. تکه‌ای از این سنگ یکپارچه، در مجموعه موزه ملی در خیابان استامفورد «Stamford» نجات داده شد. با این حال، انتقادات زیادی در خصوص ساختمان فورت فولرتون وجود داشت.
دفتر پست عمومی
این ساختمان بعنوان دفتر عمومی پست (GPO) در نظر گرفته شده‌بود و این هدف استراتژیک از بنای این ساختمان بود. GPO دو طبقه پایین را با سالن‌های پست، دفاتر و اتاق‌های مرتب‌سازی پوشش می‌داد. نامه‌هایی دریافت شده از طریق یک نوار نقاله به زیرزمین می‌رفت و به اتاق تفکیک نامه‌ها ارسال می‌شد. یکی از خاطره‌انگیزترین ویژگی‌ها، باجه خدمات منحنی شکل بود که تقریباً ۹۰ متر طول داشت. زیرزمین به یک دالان ۳۵ متری وصل بود، که تونل GPO می‌نامیدند که در زیر جاده فولرتون تا اسکله امتداد داشت. از آنجا با یک آسانسور کیسه‌های نامه را به اسکله اصلی می‌آورد و سپس به کشتی‌هایی که در اسکله لنگر انداخته بودند، منتقل می‌شد.
باشگاه سنگاپور
باشگاه اختصاصی سنگاپور به طبقات بالای ساختمان اجاره می‌دهد تا نیازها و راحتی اعضای خود را تأمین کند. این شرکت فقط اجازه ورود به سرمایه‌داران مهم اروپایی و کارمندان دولت بریتانیا را می‌داد. آپارتمانی وجود داشت که در آن اعضا شام می‌خوردند، لم می‌دادند، و بیلیارد و ورق‌بازی می‌کردند. آسایشگاه‌ها در طبقه زیر شیروانی، اتاق نشیمن را برای اعضا فراهم می‌کرد. زمانی که هیئت‌مدیره توسعه اقتصادی (EDB)در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد، باشگاه سنگاپور را از ساختمان فولرتن بیرون کرد. پس از آن، باشگاه سنگاپور در کلیفورد هوس (Clifford House) در اسکله کالیر و سپس به ساختمان تجاری تنگ در نزدیک اسکله قایق کالیفرنیا نقل مکان کرد و ساختمان فولرتن برای استفاده از EDB و دفاتر دولتی دیگر آزاد شد.
جنگ جهانی دوم
چند روز قبل از تسلیم شدن انگلستان به ژاپن در سال ۱۹۴۲، ساختمان به عنوان بیمارستان مورد استفاده قرار می‌گرفت و به اتاق‌های جراحی موقت برای مداوای سربازان مجروح انگلیسی تبدیل شده‌بود. در طی اشغال سنگاپور توسط ژاپن، سر شنتون توماس و لیدی توماس به اتاق‌های خواب باشگاه سنگاپور پناه بردند.
نوخالی صدر
نوخالی صدر (به لاتین: Noakhali Sadar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه نواکهلی واقع شده‌است. نوخالی صدر ۳۳۶٫۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲۵٬۹۳۴ نفر جمعیت دارد.
بیلی لیز
بیلی لیز (Billy Leese; March 10, 1961 – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورت ویل اشاره کرد.
روزنامه آساهی
روزنامه آساهی یکی از ۵ روزنامه ملی ژاپن است.
«آساهی شیمبون» روزنامه صبح ژاپن یکی از پنج روزنامه اصلی این کشور محسوب می‌شود و بعد از «یومیوری شیمبون» دومین روزنامه پرتیراژ جهان است. در ژوئن ۲۰۱۰ این روزنامه در نوبت صبحگاهی با تیراژ ۷,۹۶ میلیون نسخه و در نوبت عصرگاهی با تیراژ ۳.۱ میلیون نسخه به چاپ رسید تا رکورد جهانی را برجا بگذارد و به‌عنوان دومین روزنامه پرتیراژ جهان معرفی شود. کمپانی اصلی که مدیریت این روزنامه را در اختیار دارد با همین نام فعالیت می‌کند و دفتر مرکزی آن در شهر توکیوی ژاپن واقع شده است. با وجود این «آساهی شیمبون» در شهرهای مختلف ژاپن و حتی برخی کشورهای دیگر هم شعبه دارد تا هر صبح به دست مخاطبان برسد.
تاریخچه
«آساهی شیمبون» که یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین روزنامه‌های ملی ژاپن محسوب می‌شود نخستین بار در تاریخ ۲۵ ژانویه ۱۸۷۹ در شهر اوزاکا منتشر شد و آن زمان یک کاغذ چاپ شده در قطع کوچک بود که تنها چهار صفحه داشت و هر کپی از آن به قیمت یک‌صدم ین به فروش می‌رسید. تیراژ این روزنامه در بدو ورود سه هزار نسخه بود و سه خبرنگار به تنهایی همه مطالب آن را جمع‌آوری می‌کردند. در سال ۱۸۸۱ میلدی آساهی توانست به‌دنبال کسب محبوبیت نزد مخاطبان، چند سرمایه‌گذار را جذب کند و سپس دولت ژاپن نیز به این مجموعه کمک مالی کرد و «اوئنو ریچی» یکی از بنیانگذاران روزنامه مدیریت آن را در دست گرفت. موفقیت‌های این روزنامه همچنان ادامه یافت تا سرانجام توانست در دیگر شهرهای ژاپن هم به چاپ برسد و سرانجام به دومین روزنامه پرتیراژ جهان تبدیل شود. «آساهی شیمبون» در زمینه رسوایی‌های سیاسی بزرگ سابقه بسیار طولانی دارد و نسبت به همتایان محافظه‌کار خود بسیار جلوتر حرکت می‌کند. این روزنامه که به حزب چپ ژاپن وابسته است، قانون اساسی پس از جنگ این کشور را بشدت مورد پشتیبانی قرار می‌دهد و مخالف سیاست تدافعی شخصی در کشور ژاپن است. روزنامه «آساهی شیمبون» که هم‌اکنون ده‌ها نشریه، شبکه تلویزیونی و ایستگاه رادیویی را در زیرمجموعه خود قرار داده‌است تفکرات لیبرالیسم را در کشور ژاپن پیش می‌برد و همچنان توانسته‌است با تیراژ بالا حضور خود را در این کشور حفظ کند.
فعالیت دومین روزنامه پرتیراژ جهان در ایران
چندی پیش سفیرایران در ژاپن به دفتر این روزنامه رفت و در دیدار با “ماساتاکا واتاتابه ” رئیس روزنامه آساهی پیشاپیش 140 امین سالگرد تاسیس روزنامه آساهی را تبریک گفت.
“ماساتاکا واتاتابه ” در این دیدار تصویر روزنامه آساهی که تحولات انقلاب را منعکس می کرد را به مرتضی رحمانی موحد نشان داد و بیان داشت که تلاش داریم واقعیات‌های ایران را به مردم ژاپن منعکس کنیم. ایران کشوری مهم با تاریخ طولانی در جهان هست که مورد احترام مردم ژاپن قرار دارد. کمپانی اصلی که مدیریت این روزنامه را در اختیار دارد با همین نام فعالیت می‌کند و دفتر مرکزی آن در شهر توکیوی ژاپن واقع شده است. با وجود این «آساهی شیمبون» در شهرهای مختلف ژاپن و حتی برخی کشورهای دیگر هم شعبه دارد تا هر صبح به دست مخاطبان برسد.
آساهی که یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ ترین روزنامه‌های ملی ژاپن است در لغت، خورشید صبح معنا می‌شود ونخستین بار در تاریخ 25 ژانویه 1879 در شهر اوزاکا منتشر شد. آن زمان یک کاغذ چاپ شده در قطع کوچک بود که تنها چهار صفحه داشت و هر کپی از آن به قیمت یک‌صدم ین به فروش می‌رسید. تیراژ این روزنامه در بدو ورود سه هزار نسخه بود و سه خبرنگار به تنهایی همه مطالب آن را جمع‌آوری می‌کردند. در سال 1881 میلادی آساهی توانست به‌دنبال کسب محبوبیت نزد مخاطبان، چند سرمایه‌گذار را جذب کند و سپس دولت ژاپن نیز به این مجموعه کمک مالی کرد و «اوئنو ریچی» یکی از بنیانگذاران روزنامه مدیریت آن را در دست گرفت.
موفقیت‌های این روزنامه همچنان ادامه یافت تا سرانجام توانست در دیگر شهرهای ژاپن هم به چاپ برسد و سرانجام به دومین روزنامه پرتیراژ جهان تبدیل شود.
آساهی شیمبون در زمینه رسوایی‌های سیاسی بزرگ سابقه بسیار طولانی دارد و نسبت به همتایان محافظه‌کار خود بسیار جلوتر حرکت می‌کند.
روزنامه «آساهی شیمبون» که هم‌اکنون ده‌ها نشریه، شبکه تلویزیونی و ایستگاه رادیویی را در زیرمجموعه خود قرار داده است تفکرات لیبرالیسم را در کشور ژاپن پیش می‌برد و همچنان توانسته است با تیراژ بالا حضور خود را در این کشور حفظ کند.
آساهی شیمبون به لحاظ کادر قوی سیاسی‌اش شهره است به گونه‌ای که حتی این روزنامه می‌تواند بر انتخاب نخست وزیر ژاپن نیز تاثیر بگذارد. این روزنامه در عین نفوذی که در میان مردم و مقامات دولتی دارد به عنوان روزنامه‌ای پیشرو دارای دیدگاه‌های آزاد منشانه و روشنفکرانه شناخته می‌شود.
همکاری ایرنا با روزنامه‌ی آساهی
در هفتم تیرماه۱۳۹۶، محمد خدادی و یونجی ناکایا در جریان گفت‌وگوهای خود، خاطر نشان کردند که بیش از هرچیز مهم است که طرفین بر تبادل مستقیم خبری و رسانه‌ای متمرکز شوند. آن‌ها به این توافق رسیدند که با توجه به قابلیت‌های بالای رسانه‌ای که دو کشور دارند تا حد امکان به صورت مستقیم از منابع خبری یکدیگر بدون واسطه بهره‌مند شوند. در همین حال مدیر عامل ایرنا تاكید ورزید كه ایرنا با توجه به سوابق طولانی كه در امور خبری و رسانه ای دارد می خواهد در بخش های ابتكاری و نوین رسانه ای نیز با آساهی همكاری داشته باشد. دو طرف به‌ویژه در این ملاقات روی تبادل تصاویر و عكس های خبری و برپایی برنامه های رسانه‌ای تاكید كرده و افزودند كه این همكاری می تواند برای توسعه فعالیت‌های رسانه‌ای هر دو كشور مفید فایده باشد. ضرورت تبادل مستقیم اخبار از منابع موثق و همكاری در موضوعات سیاسی و اقتصادی و فرهنگی برای شناخت بهتر طرفین و تبادلات اطلاعات صحیح با استفاده از همه ظرفیت‌ها از مواردی بود كه خدادی در این دیدار مورد توجه قرار داد. مدیر آساهی نیز گفت كه با توجه به حضور خبرنگار این روزنامه در ایران برای همكاری بین رسانه‌ای دو طرف و تبادل اطلاعات و بخصوص عكس و تصاویر خبری فرصت‌های فراوانی وجود دارد. در این دیدار طرفین راه‌های گسترش همكاری رسانه‌ای و تبادل اطلاعات و عكس و راه‌های جدید مشاركت رسانه‌ای و خبری را مورد بحث و بررسی قرار دادند. «محمد خدادی» مدیر عامل ایرنا و «ماساكی فوكویوما» (Masaki Fukoyama) همتای ژاپنی وی در توكیو نیز روز گذشته قراردادی امضا كردند تا مناسبات و همكاری‌های دو خبرگزاری هر چه بیشتر گسترش یابد. دو طرف در جریان امضای این تفاهم نامه كه در 12 بند تنظیم شده با ابراز تمایل نسبت به افزایش ارتباط همكاری بین خبرگزاری‌های ژاپن و ایران، خواستار گسترش مناسبات دوجانبه و استفاده از تجارب یكدیگر شدند. طرفین همچنین به اهمیت نقش رسانه‌ها در امر اطلاع رسانی صحیح اشاره و یادآور شدند كه با هم افزایی و همچنین استفاده از نقاط قوت خود در مناطق مختلف خبری جهان، زمینه‌های كار طرف مقابل را تقویت كنند. همكاری در پروژه های مشترک، برگزاری نمایشگاه های عكس مشترک در دو كشور و ارائه خدمات خبری به یكدیگر در چارچوب مشخص و تعریف شده از دیگر بندهای در نظر گرفته شده در این تفاهم نامه می باشد. محمد خدادی، مدیرعامل ایرنا به دعوت «ماساكی فوكویاما» به توكیو سفر كرده بود. وی همچنین بر اساس دعوت دولت چین امروز چهارشنبه در دومین اجلاس سازمان‌های غیردولتی سیكا (كنفرانس تعامل و اعتمادسازی آسیا) شركت كرد.
شرح نوع تجارت
تجارت محتوایی با استفاده از روزنامه‌ها و رسانه‌های دیجیتال ، فعالیت‌های رویدادی مانند نمایشگاه‌ها ، تجارت املاک و مستغلات
انتقال حاکمیت ماکائو
انتقال حاکمیت ماکائو (چینی: 澳門回歸؛ Transferência da soberania de Macau) از پرتغال به جمهوری خلق چین (PRC) در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۹ رخ داد.
ماکائو توسط بازرگانان پرتغالی در سال ۱۵۵۷ در زمان دودمان مینگ مسکونی شد و متعاقباً تا سال ۱۹۹۹ تحت درجات مختلف حکومت پرتغالی‌ها قرار داشت. دخالت پرتغال در منطقه به‌طور رسمی توسط دودمان چینگ در سال ۱۷۴۹ به رسمیت شناخته شد. فرماندار پرتغالی ژوائو ماریا فریرا دو آمارال، که با جنگ نخست تریاک و پیمان نانکینگ جسارت یافته بود، تلاش کرد این قلمرو را ضمیمه پرتغال کند و مقامات کینگ را در سال ۱۸۴۶ اخراج کرد، اما ترور شد. پس از جنگ دوم تریاک، دولت پرتغال به همراه یک نماینده بریتانیا، پیمان پکن را در سال ۱۸۸۷ امضا کردند که به پرتغال حقوق دائمی استعماری را به ماکائو می‌داد، مشروط بر اینکه پرتغال در تلاش برای پایان دادن به قاچاق تریاک همکاری کند.
پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ و انتقال کرسی چین به جمهوری خلق چین در سازمان ملل در سال ۱۹۷۱، هوانگ هوا، وزیر امور خارجه، از کمیته ویژه سازمان ملل برای استعمارزدایی درخواست کرد تا ماکائو (و هنگ کنگ) را از فهرست مستعمرات خود حذف کند. او ترجیح می‌داد که مذاکرات دوجانبه به بازگرداندن آن‌ها به چین به جای استقلال آن‌ها (چنانچه که از گنجاندن آن‌ها در این فهرست برمی‌آمد) ختم شود.
هال جانسون
هال جانسون (Hall Johnson؛ March 12, 1888 – 1888:3:12, April 30, 1970) آهنگساز، تنظیم‌کننده و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
انتقال حاکمیت ماکائو
در ۲۵ آوریل ۱۹۷۴، گروهی از افسران چپگرای پرتغالی کودتایی را سازماندهی کردند و جکومت دیکتاتوری را که برای ۴۸ سال در قدرت بود، سرنگون کردند. دولت جدید شروع به انتقال پرتغال به یک سیستم دموکراتیک کرد و متعهد به استعمارزدایی شد. دولت سیاست‌های استعمارزدایی فراوانی را اجرا کرد و پیشنهاد واگذاری ماکائو به چین را در سال ۱۹۷۸ ارائه نمود. دولت چین این پیشنهاد را رد کرد و معتقد بود که انتقال زودهنگام ماکائو بر روابط با هنگ کنگ تأثیر می‌گذارد.
هال جانسون
زندگی‌نامه
او مدرک خود را از دانشگاه آلن در کلمبیا، کارولینای جنوبی دریافت داشت و در مدرسه جولیارد، مدرسهٔ موسیقی هان و دانشگاه پنسیلوانیا نیز تحصیل نمود. در دوران کودکی نیز خواهرش نواختن پیانو را به او آموزش داد. وی کار حرفه‌ای‌اش را در سال ۱۹۱۰ با نوازندگی ویولن در نیویورک آغاز کرد و بعدها گروه کُری بنیان نهاد که به شهرت فراوانی دست یافت و در نمایشنامه های تئاتر برادوی و همچنین چندین فیلم سینمایی موسیقی اجرا کردند؛ از جمله در افق گمشده، سفیدبرفی و هفت کوتوله، زنوبیا، دامبو و ترانه جنوب. او علاوه بر زبان مادری‌اش به زبان آلمانی و زبان فرانسوی تسلط کامل داشت.
انتقال حاکمیت ماکائو
در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۵، دولت پرتغال نیروهای باقی‌مانده خود را از ماکائو خارج کرد. در ۸ فوریه ۱۹۷۹، دولت پرتغال تصمیم گرفت روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری چین قطع کند و روز بعد با جمهوری خلق چین روابط دیپلماتیک برقرار کرد. پرتغال و جمهوری خلق چین، هر دو ماکائو را به عنوان قلمرو چین به رسمیت شناختند. این مستعمره تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۹ تحت حاکمیت پرتغال باقی ماند و در آن تاریخ به چین منتقل شد و به منطقه اداری ویژه ماکائو در جمهوری خلق چین تبدیل شد. این پایانِ نزدیک به ۶۰۰ سال دوران استعمار اروپا بود.
والدمار یانگ
والدمار یانگ (Waldemar Young؛ – ۱۸۷۸:۷:۱, ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جنبش‌های دموکراسی چین
جنبش‌های دموکراسی چین مجموعه‌ای از جنبش‌های سیاسی سازمان‌یافته در داخل و خارج از جمهوری خلق چین علیه ادامه حکومت تک‌حزبی حزب کمونیست چین هستند. می‌توان آن‌ها را تا چالش لیانگ شومینگ با مائو تسه‌تونگ در کنفرانس عالی شورای اداری دولت جمهوری خلق چین در سال ۱۹۵۳ ردیابی کرد. در آن سال، حزب کمونیست به زور مالکیت زمین‌های روستایی را از مالکیت خصوصی به مالکیت جمعی تغییر داد که باعث انزجار دهقانان شد.
پس از مرگ مائو، یکی از این جنبش‌ها در جریان بهار پکن در نوامبر ۱۹۷۸ آغاز شد و دوباره در اعتراضات و قتل‌عام میدان تیان‌آن‌من در سال ۱۹۸۹ مطرح شد.
پنجعلی خرابه سی
پنجعلی خرابه سی، روستایی در دهستان انگوت شرقی بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است.
بهروز نقدی‌بیک
بهروز نقدی‌بیک (۱۳۳۷–۱۳۹۸) سرهنگ خلبان اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی شاهنشاهی و داسو میراژ اف۱ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود.
وی به همراه حسین خلیلی از جوان‌ترین خلبانان جنگنده شکاری این نیرو از ابتدای دوران جنگ ایران و عراق بوده‌اند. عمده سرشناسی وی شرکت در جنگ ایران و عراق با ثبت ۴۴ عملیات موفق و همچنین مدیریت پروژه عملیاتی داسو میراژ اف۱‌هایی بود که در خلال جنگ اول خلیج فارس به ایران آورده شدند. به نقدی بیک عنوان پدر خوانده میراژ ایران داده شده‌است.
پیشینه
نقدی بیک در سال ۱۳۳۷ در تهران دیده به جهان گشود و در سال ۱۳۵۵ وارد نیروی هوایی شد. وی مراحل آموزش خلبانی را بر روی هواپیماهای تی ۳۷، تی ۴۱ و تی ۳۸ در ایالات متحده با موفقیت گذراند و کمی پیش از وقوع انقلاب به کشور بازگشت و دوره آموزش خلبانی جنگنده بمب‌افکن اف ۴ فانتوم را در گردان ۱۱ پایگاه یکم شکاری مهرآباد گذرانید.
از سال ۱۳۷۲ وی با نام «پدرخوانده» میراژ شناخته می‌شود، اولین هواپیمای میراژ را بدون هرگونه کتابچه‌های آموزشی به پرواز درآورد و از رهگذر ماموریت‌ها و بر حسب تجربیات خود، کتاب آموزش پرواز با این جنگنده را تألیف کرد.
پدرخوانده میراژ
۲۴ فروند میراژ اف - ۱ عراقی در جریان جنگ آزادسازی کویت (جنگ اول خلیج فارس) به ایران گریختند. ایران هم این میراژها را به عنوان بخشی از خسارت جنگ تحمیلی به غنیمت گرفت و این جنگنده‌ها را در نیروی هوایی ارتش بکار گرفته‌است. این هواپیماها در حالی وارد ایران شدند که نه تنها هیچ کتاب راهنما و دفترچه فنی به همراه نداشتند، بلکه همه آن‌ها فاقد جایگاه‌های حمل جنگ‌افزار بودند. قطعات یدکی نیز برای این هواپیما موجود نبود و این در حالی بود که سطح فناوری‌های میراژ اجازه نمی‌داد از آن صرف نظر شود؛ بنابراین با تصمیم منصور ستاری، فرمانده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران متخصصان ایرانی دست به کار شدند و برای عملیاتی کردن این هواپیما بدون مراجعه به کشور سازنده اقدام نمودند. با راه‌اندازی و اورهال این هواپیماها، یک فروند هواپیمای میراژ اف۱ در تابستان ۱۳۷۲ در پایگاه همدان آماده پرواز شد. با توجه به این‌که جنگنده میراژ اف۱ هواپیمای سازمانی نیروی هوایی محسوب نمی‌شد و هیچ کتاب آموزشی، تجهیزات زمینی یا برخی ملزومات اساسی برای پرواز میراژ در دسترس نبود، باید خلبانی باتجربه، ریسک پرواز با این جنگنده ناآشنا را برعهده می‌گرفت. در این میان سرهنگ بهروز نقدی‌بیک با اتکا به تجربیاتش از هواپیمای جنگنده-بمب‌افکن مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲، داوطلب اولین پرواز با میراژ شد. سرهنگ خلبان بهروز نقدی‌بیک ۲۴ مهر ۱۳۷۲ نخستین پرواز با این جنگنده را در پایگاه هوایی نوژه در حضور فرمانده نیروی هوایی ارتش با موفقیت انجام داد که این اتفاق، سرآغاز به خدمت‌گیری این جنگنده در ناوگان عملیاتی نیروی هوایی ایران شد.
درگذشت
وی در شامگاه ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۸ در سن ۶۱ سالگی و در بیمارستان بقیةالله (عج) تهران، درگذشت.
بگومگانج
بگومگانج (به لاتین: Begumganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه نواکهلی واقع شده‌است. بگومگانج ۲۳۸٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۴۹٬۳۰۸ نفر جمعیت دارد.