جنگ_ضدهوایی
جنگ جهانی دوم
پس از حمله Dambusters در سال ۱۹۴۳، یک سیستم کاملاً جدید توسعه یافت که برای سرنگونی هر هواپیمای در ارتفاع پایین با یک ضربه مورد نیاز بود. اولین تلاش برای تولید چنین سیستمی از ۵۰ استفاده شد تفنگ میلی‌متری، اما این نادرست و یک ۵۵ جدید ثابت شد تفنگ میلی‌متری جایگزین آن شد. این سیستم از یک سیستم کنترل متمرکز شامل رادار جستجو و هدف‌گیری استفاده می‌کرد که پس از در نظر گرفتن باد و بالستیک نقطه هدف اسلحه‌ها را محاسبه می‌کرد و سپس دستورهای الکتریکی را به تفنگ‌ها ارسال می‌کرد که از هیدرولیک برای نشان دادن خود در سرعت‌های بالا استفاده می‌کردند. اپراتورها به سادگی اسلحه‌ها را تغذیه می‌کردند و اهداف را انتخاب می‌کردند. این سیستم که حتی با استانداردهای امروزی مدرن است، با پایان جنگ در اواخر توسعه بود. انگلیسی‌ها قبلاً مجوز ساخت بوفور ۴۰ میلی‌متری را ترتیب داده بودند و آنها را وارد خدمت کرده بودند. اینها قدرت سقوط هواپیماهای با هر اندازه ای را داشتند، اما به اندازه کافی سبک بودند که متحرک باشند و به راحتی تاب بخورند. این اسلحه برای تلاش‌های جنگی بریتانیا به قدری مهم شد که آنها حتی فیلمی به نام تفنگ تولید کردند که کارگران در خط مونتاژ را تشویق می‌کرد تا بیشتر کار کنند. نقشه‌های تولید اندازه‌گیری امپریالیستی که بریتانیا تهیه کرده بود در اختیار آمریکایی‌هایی قرار گرفت که نسخه‌ای (بدون مجوز) خود را از ۴۰ تهیه کردند. میلی‌متر در آغاز جنگ، در اواسط سال ۱۹۴۱ به تولید مجاز رفت. با این حال، آزمایش‌های خدماتی مشکل دیگری را نشان داد: این که برد و ردیابی اهداف جدید با سرعت بالا تقریباً غیرممکن بود. در برد کوتاه، منطقه هدف ظاهری نسبتاً بزرگ است، مسیر مسطح و زمان پرواز کوتاه است، که امکان تصحیح سرب را با تماشای ردیاب‌ها فراهم می‌کند. در برد طولانی، هواپیما برای مدت طولانی در برد شلیک می‌ماند، بنابراین محاسبات لازم را می‌توان در تئوری با قوانین اسلاید انجام داد – اگرچه، زیرا خطاهای کوچک در فاصله باعث خطاهای بزرگ در ارتفاع سقوط پوسته و زمان انفجار، محدوده دقیق می‌شود. حیاتی است. برای محدوده‌ها و سرعت‌هایی که Bofors در آن کار می‌کردند، هیچ‌یک از این پاسخ‌ها به اندازه کافی خوب نبود. راه حل، اتوماسیون بود، به شکل یک کامپیوتر مکانیکی، Kerrison Predictor. اپراتورها آن را به سمت هدف نگه می‌داشتند و پیش‌بینی‌کننده سپس نقطه هدف مناسب را به‌طور خودکار محاسبه کرد و آن را به‌عنوان یک اشاره‌گر نصب شده روی تفنگ نمایش داد. اپراتورهای اسلحه به سادگی نشانگر را دنبال کردند و پوسته‌ها را پر کردند. کریسون نسبتاً ساده بود، اما راه را به نسل‌های آینده نشان داد که ابتدا رادار را برای برد و بعداً برای ردیابی در خود جای دادند. سیستم‌های پیش‌بینی مشابهی توسط آلمان در طول جنگ معرفی شد، همچنین با پیشروی جنگ، برد راداری اضافه شد. مجموعه‌ای از سامانه‌های ضدهوایی با کالیبر کوچک‌تر در اختیار نیروهای ترکیبی ورماخت آلمان بود، و از جمله آن‌ها Flakvierling quadruple-20 منشأ ۱۹۴۰ بود. سیستم تسلیحات ضدهوایی مبتنی بر توپ خودکار میلی متری یکی از رایج‌ترین سلاح‌هایی بود که هم در خشکی و هم در دریا مشاهده می‌شد. تسلیحات دفاع هوایی مشابه متفقین با کالیبر کوچکتر نیروهای آمریکایی نیز کاملاً توانا بودند، اگرچه توجه کمی به آنها می‌شود. نیازهای آن‌ها را می‌توان با تسلیحات با کالیبر کوچکتر فراتر از استفاده از مسلسل معمولی تک سوار کالیبر M2 .۵۰ در بالای برجک یک تانک برآورده کرد، زیرا چهار اسلحه زمینی «لوله سنگین» (M2HB) در کنار هم در آمریکایی نصب شده بودند. سلاح M45 Quadmount شرکت Maxson (به عنوان پاسخی مستقیم به Flakvierling)، که اغلب در پشت یک نیمه مسیر نصب می‌شدند تا Half Track, M16 GMC, Anti-Aircraft را تشکیل دهند. اگرچه قدرت کمتری نسبت به آلمان ۲۰ دارد سیستم‌های میلی‌متری، چهار یا پنج باتری رزمی معمولی یک گردان AAA ارتش اغلب کیلومترها از یکدیگر فاصله داشتند و به سرعت به واحدهای رزمی بزرگ‌تر زمینی متصل می‌شدند و جدا می‌شدند تا از هواپیماهای دشمن دفاع کنند. از گردان‌های AAA نیز برای کمک به سرکوب اهداف زمینی استفاده شد. اسلحه بزرگتر 90 میلی‌متری M3 آنها، مانند هشتاد و هشت، نشان می‌دهد که یک اسلحه ضد تانک عالی نیز می‌سازد، و در اواخر جنگ در این نقش به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. همچنین در شروع جنگ، اسلحه ۱۲۰ میلی‌متری M1 استراتوسفر در دسترس آمریکایی‌ها بود که قوی‌ترین اسلحه AA با 60000 ft قابل توجه بود. قابلیت ارتفاع، با این حال هیچ 120 M1 هرگز به هواپیمای دشمن شلیک نشد. ۹۰ میلی‌متر و ۱۲۰ اسلحه‌های میلی‌متری تا دهه ۱۹۵۰ همچنان مورد استفاده قرار گرفتند.