cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
خوان کاراسکو
جزئیات زیادی از زندگی کاراسکو در دست نیست. او در زمانی میان سال‌های ۱۷۷۵ و ۱۷۸۰ در آکادمی سن تلمو در اسپانیا تحصیل کرد. تحت فرماندهی فرانسیسکو آنتونیو مورله در فیلیپین خدمت کرد و سپس در سال ۱۷۸۴ به شمال غربی اقیانوس آرام سفر نمود.
سفر ۱۷۹۰ تحت فرمان کویمپر
در ۴ ژوئیه ۱۷۹۰، اسپانیایی‌ها اسکویمالت را ترک کردند و به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفتند و در نزدیکی دانجنس اسپایت لنگر انداختند. در حالی که از قایق‌ها برای کاوش در انتهای شرقی تنگه، پیچ و خم جزایر و کانال‌هایی که در آنجا یافتند استفاده می‌شد، کشتی پرنسس رئال در لنگرگاه ماند.
در اواسط ژوئیه، کویمپر با کشتی‌ران‌های خود، کاراسکو و هارو، مشورت کرد که آیا آنها باید اکتشاف‌های بیشتری انجام دهند و خطر بازگشت دشوار به نوتکا را داشته باشند یا فوراً بازگردند. تصمیم به بازگشت گرفته شد. در راه، کانال بزرگ دیگری که به شمال منتهی می‌شد، پیدا شد و به نام کشتی‌ران هارو نام‌گذاری شد. امروزه نیز به نام تنگه هارو شناخته می‌شود و مسیر مرز بین‌المللی میان تنگه خوان دی فوکا و تنگه جورجیا است. پرنسس رئال اولین کشتی اروپایی بود که وارد بندر اسکویمالت شد. سپس گروه اعزامی به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفت و در امتداد ساحل به سمت غرب حرکت کرد و تا اوت به خلیج نئه رسید.
آنها در ۱ سپتامبر ۱۷۹۰ به مونتری رسیدند. کشتی اسپانیایی دیگری به نام سان کارلوس به زودی از آلاسکا به جنوب رسید. این دو کشتی با هم به سن بلاس، مکزیک رفتند و در ۱۳ نوامبر ۱۷۹۰ رسیدند.
سفر ۱۷۹۱ تحت فرمان الیزا
در سال ۱۷۹۱ کاراسکو در یک سفر اکتشافی به رهبری ناوبان، فرانسیسکو دی الیزاکه فرماندهٔ جدید نوتکا ساوندبود، شرکت کرد. دو کشتی مورد استفاده قرار گرفت، سان کارلوسکه تحت هدایت الیزا بود و کشتی دو دکلی کوچکتر، سانتا ساتورنینا. کاراسکو به عنوان کشتی‌ران در سانتا ساتورنینا، ابتدا به عنوان فرمانده دوم زیر نظر خوزه ماریا نارواز و بعداً به عنوان فرمانده کشتی، خدمت کرد.
الیزا به کشتی‌رانان خوان پانتوجا و آریاگا دستور داد تا تنگه هارو را با سانتا ساترنینا و یک قایق دراز، کاوش کنند. آنها در ۱۴ ژوئن وارد تنگه شدند و به سرعت از جزیره ونکوور و جزیره سان خوان عبور کردند. در ۱۵ ژوئن آنها به سمت شمال شرقی چرخیدند و قبل از ورود به آب‌های آزاد تنگه جورجیا که اسپانیایی‌ها کانال د نسترا سینیورا دل روزاریو نامیدند، از سواحل جزیره پندر و جزیره ساتورنا عبور کردند. گروه به سمت شرق حرکت کرد و به‌زودی به نزدیکی جزیره لومی در انتهای شمالی تنگه روزاریو رسید. از آنجا، گروه از راهی که آمده بود به اسکویمالت بازگشت و خبر تنگه جورجیا را به الیزا رساند.
سپس پایگاه عملیات الیزا به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا در پورتو د کوادرا (بندر دیسکاوری) منتقل شد. سان کارلوس همچنان در آنجا لنگر انداخته بود در حالی که سانتا ساترنینا، زیر نظر نارواز، برای کاوش در تنگه روزاریو حرکت می‌کرد. کاراسکو کشتی‌ران نارواز و دومین فرمانده بود. آنها در ۱ ژوئیه ۱۷۹۱ به راه افتادند. به سرعت از تنگه روزاریو عبور کردند و به سمت شمال به تنگه جورجیا رفتند و به نقطه رابرتز رسیدند که فکر می‌کردند یک جزیره است و نام آن را ایسلا د زپدا گذاشتند. در ادامه به سمت شمال، پوینت گری و پوینت اتکینسون را دیدند، سپس در فاصله کوتاهی به ورودی بورارد در نزدیکی ونکوور کنونی، بریتیش کلمبیا رفتند.
سانتا ساتورنینا از شمال تا جزیره تگزادا، جزیره هورنبی و جزیره دنمن ادامه داد. آنها همچنین بندرگاه نانایمو را پیدا کردند و آن را بوکاس د وینسویسن نامیدند. با کشتی در امتداد جزیره گالیانو و جزیره والدس، گذرگاه پورلیه را نشانه‌گذاری کردند و نام کنونی آن را (انگلسایزد) به آن دادند.
در طول اکتشاف تنگه جورجیا، خدمه سانتا سانتورنینا، مقادیر زیادی آب شیرین را مشاهده کردند و به درستی دریافتند که دهانه یک رودخانه بزرگ در نزدیکی آن قرار دارد. رودخانه فریزر بود، اما گروه نتوانست مکان آن را معین کند. تعداد زیادی نهنگ در تنگه مشاهده شد که باعث شد الیزا بعداً به درستی پیوند دوم با اقیانوس را تشخیص دهد. علاوه بر این، الیزا دوباره به درستی مشکوک شد که نوتکا ساوند در سرزمین اصلی نیست، بلکه در یک جزیره است.
سانتا ساترنینا در اواخر ژوئیه به بندر دیسکاوری بازگشت. مسیر دقیق طی شده نامشخص است. در آن زمان، بسیاری از ملوانان الیزا و همچنین خود الیزا، بیمار بودند. کشف‌های بیشتر متوقف شد و کشتی‌ها به زودی به سمت نوتکا حرکت کردند. الیزا نارواز را به سن کارلوس منتقل کرد و به خوان کاراسکو فرماندهی سانتا ساتورنینا را سپرد.
دو کشتی اعزامی الساندرو مالاسپینا در آن زمان در مونتری بودند که پنج روز زودتر به آنجا رسیده بودند؛ بنابراین مالاسپینا، شخصیت قدرت‌مند نیروی دریایی اسپانیا در آن زمان، اولین کسی بود که از کشف تنگه جورجیا، غیر از ملوانان الیزا در نوتکا ساوند، مطلع شد. مالاسپینا بلافاصله به اهمیت استراتژیک اکتشافات بیشتر پی‌برد. امیدهای اروپایی‌ها برای کشف یک گذرگاه شمال غربی در آن زمان هنوز از نظر سیاسی مهم بود و تنگه جورجیا بسیاری از مسیرهای امیدوارکننده که به شرق و شمال منتهی می‌شد، یکی از آخرین احتمالات واقع بینانه را نشان می‌داد. مالاسپینا به تازگی جستجوی بی‌ثمری را برای گذرگاه شمال غربی در آلاسکا به پایان رسانده بود. اندکی پس از رویارویی با کاراسکو، مالاسپینا به سان بلاس و آکاپولکو رفت و در آنجا ترتیبی داد که دو تن از افسرانش، دیونیسیو آلکالا گالیانو و کایتانو والدس، فرماندهی دو کشتی را به منظور کاوش کامل در تنگه جورجیا به عهده بگیرند.
پس از برخورد با مالاسپینا در مونتری، کاراسکو با کشتی سانتا ساتورنینا به سن بلاس رفت. او حداقل تا سال ۱۸۰۳ به عنوان یکی از کشتیرانان اداره نیروی دریایی سن بلاس به خدمت در نیروی دریایی اسپانیا، ادامه داد.
میراث
جزیره محافظت شده در تنگه خوان دی فوکا در سال ۱۷۹۰ به نام اسلا د کاراسکو داده شد. نام کنونی آن توسط جورج ونکوور در سال ۱۷۹۲ داده شد. بارکلی ساوند، در ساحل غربی جزیره ونکوور، توسط اسپانیایی‌ها بوکا د کاراسکو نامیده شد.
پناتاران
پناتاران (Candi Penataran) یکی از بزرگترین ویرانه‌های معبد هندو در جاوه شرقی اندونزی است. این ویرانه‌ها تقریباً در ۱۲ کیلومتری شمال شرقی بلیتار قرار دارد و نزدیک‌ترین فرودگاه در مالانگ است.
مجموعه پناتاران در دامنه‌های پایینی آتشفشان کلود قرار دارد و بزرگترین معبد هندو در جاوه شرقی است که قدمت آن به دوره بین ۱۱۹۷ و ۱۴۵۴ می‌رسد. قدمت معبد اصلی در پاناتاران به سال ۱۳۴۷ می‌رسد. نقش برجسته‌های آن داستان رامایانا را روایت می‌کنند. این معبد به ایزد شیوا تقدیم شده‌است و برای حداقل ۳۰۰ سال، از قرن ۱۲ تا ۱۵ مورد استفاده بوده‌است. با این حال، بیشتر ساختمان‌هایی که امروزه دیده می‌شوند، در عصر طلایی ماجاپاهیت (=قرن چهاردهم) ساخته شده‌اند.
باور بر این است که پناتاران بین قرن دوازدهم تا قرن پانزدهم ساخته شده‌است، این معبد نقش مهمی در پادشاهی ماجاپاهیت، به ویژه در زمان پادشاه هایام ووروک، ایفا کرد. او این محل را پناهگاه مورد علاقه خود را می‌دانست. قدمت پناتاران مربوط به دوران کدیری است.
چیدمان معبد شبیه به پورای معاصر بالی است. تعدادی ساختمان کوچک در داخل یک حیاط محصور تقدیس شده پراکنده شده‌اند و بزرگترین و مهم‌ترین نیایشگاه در پشت مجموعه است.
به دلیل گنجاندن یکی از بزرگترین مجموعه‌های برجسته اندونزیایی که داستان زندگی ایزد هندو، ویشنو، را در آواتارهای مختلف نشان می‌دهد، قابل توجه است. معبد قدیمی در مجموعه پناتاران این سایت در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۵ در رده فرهنگی به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد.
ان‌جی‌سی ۷۰۲۹
ان‌جی‌سی ۷۰۲۹ (NGC 7029) یک کهکشان بیضوی است که در فاصله ۱۲۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی هندی واقع شده است. قطر NGC 7029 حدود ۱۲۹۰۰۰ سال نوری برآورد شده است. این کهکشان در ۱۰ اکتبر ۱۸۳۴ توسط ستاره شناس جان هرشل کشف شد. این کهکشان در یک جفت کهکشان با NGC 7022 قرار دارد.
هواگردسازی سییروا
هواگردسازی سییروا یک شرکت سازنده هواچرخ بود که در سال ۱۹۲۶ توسط «خوآن دلا سییروا» اسپانیایی بنیانگذاری شد. وی به عنوان پدر صنعت هواچرخ شناخته می‌شود و پروژه‌های آزمایشی او الهام‌بخش طرح‌های آینده و ساخت بالگرد شدند. وی در سال ۱۹۳۶ در یک سفر هوایی درحالیکه با یک هواپیمای مسافربری داگلاس دی‌سی-۲ از انگلستان به هلند می‌رفت دچار سانحه شد و درگذشت. هواپیمای مسافربری با مه غلیظ روبرو شده و خلبان دید خود را از دست داد و سقوط کرد که ۱۵ سرنشین ازجمله خوآن سییروا کشته و ۲ نفر زخمی شدند ولی نجات یافتند. مرگ خوآن سییروا در ۴۱ سالگی موجب شد که او به رویاهایش نرسد ولی طرح‌های او الهام‌بخش آلمان نازی شد و مهندسان آلمانی یک هواچرخ آزمایشی با نام اف-دابلیو ۶۱ طراحی کردند که تنها ۲ فروند از آن تولید شد. انگلستان نیز با بهره‌گیری از تجربیات او، بالگرد آمیخته اف-بی۱ را ساخت که آن نیز تولید انبوه نشد.
سرگئی بورتکویچ
سرگئی ادواردویچ بورتکویچ (Сергі́й Едуа́рдович Бортке́вич؛ Серге́й Эдуа́рдович Бортке́вич؛  February 28, 1877 – October 25, 1952) آهنگساز رومانتیک، موسیقی‌دان و نوازنده پیانو لهستانی‌تبار اهل اوکراین بود.
او از شاگردان آناتولی لیادوف و کارل فون آرک در «هنرستان موسیقی سن پترزبورگ» بود. وی سپس در سال ۱۹۰۰ به لایپزیگ رفت و دورهٔ تکمیلی موسیقی را در «هنرستان موسیقی لایپزیگ» زیر نظر آلفرد رایسنائر و زالومون یاداسون (هر دو از شاگردان فرانتس لیست) گذراند.
سبک پیانوی او مبتنی بر سبک‌های فرانتس لیست و فردریک شوپن بود که مایه‌هایی از سبک‌های پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، سرگئی راخمانینف، الکساندر اسکریابین، ریشارد واگنر و موسیقی فولکلور اوکراینی را هم در بر می‌گرفت.
سرگئی بورتکویچ برای نخستین بار، نامه‌های نادیژدا فون مک و چایکوفسکی را از روسی به آلمانی ترجمه کرد.
ماریو تقدسی
ماریو تقدسی (زادهٔ ۱۳۳۷)، خوانندهٔ باریتونِ اُپرا، مُدرس آواز و موسیقی‌دان اهل ایران است.
زندگی هنری
محمد تقدسی، مشهور به ماریو تقدسی در سال ۱۳۳۷ در تهران متولد شد. پدر او تقی تقدسی، دوبلور، بازیگر و از بنیانگذاران برنامهٔ فکاهی طنز ایران بود. او از ده سالگی به هنرستان موسیقی تهران راه یافت و نواختنِ ویلن را آغاز کرد. پس از آن در سن هفده سالگی با یک بورس تحصیلی، برای ادامهٔ تحصیلات موسیقی، به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه یو اس سی کالیفرنیای جنوبی به تحصیل اپرا مشغول شد. وی در مدت چهار سال تحصیل در این دانشگاه، همزمان به اجرای اپرا نیز مشغول بود و در این مدت ۸ نقش مختلف اپرا را اجرا کرد. سال‌های آغازین تحصیل او در دانشگاه، همزمان با انقلاب ۱۳۵۷ ایران و تعطیلی مراکز آموزش موسیقی بود. وی به همین دلیل به ایران بازنگشت و پس از پایان تحصیل در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، عازم نیویورک شد و در مسترکلاس‌های متعددی در مدرسهٔ جولیارد شرکت کرد.
ماریو تقدسی پس از این دوره‌ها به اتریش رفت و زبان آلمانی را فرا گرفت، سپس در امتحان ورودی اپرای وین شرکت کرد و از بین ۲۷۰ نفر، جزوِ دوازده نفر برگزیده، انتخاب شد. او سپس توسط لورین مازل که در آن زمان رهبری اپرای وین را در اختیار داشت، به مدت سه سال به استخدام درآمد. تقدسی در این هنگام با لوچیانو پاواروتی، خوانندهٔ شهیرِ اپرای جهان آشنا شد و به عنوان تنها شاگرد ایرانیِ پاواروتی از آموزش‌های وی بهره‌های بسیار گرفت. او همزمان، تحصیلات خود را در کنسرواتوار وین به پایان برد. از جمله استادان او می‌توان به هنرمندانی نظیر: شریل مینس، رناتا تبالدی، مونتسرات کابایه و بیریگت نلسون اشاره کرد. وی پس از پایان تحصیلات موسیقی خود به آلمان رفت و خوانندگی اپرا را دنبال کرد.
ماریو تقدسی از سال ۱۳۸۸ به بعد، در سفرهایی به ایران، هر سال مسترکلاس‌هایی را در شهرهای مختلف برگزار می‌کند. او نخستین بار در ایران، به دعوت محمد سریر در جشن خانه موسیقی، با عنوان «شب محمد نوری»، که در مهر ۱۳۹۰ در تالار وحدت تهران برگزار شد، به اجرای برنامه پرداخت. وی پس از آن، همکاری خود را به صورت دوره‌ای با ارکسترهای مختلف در ایران آغاز کرد. تقدسی در سال ۱۳۹۴ از سوی دولت اسپانیا برای تأسیس بنیاد هنری و آکادمی آواز در مایورکا دعوت شد.
بهمن ۱۳۹۹، در آیینِ ششمین سال‌نوای موسیقی ایران، از ماریو تقدسی، تقدیر به ‌عمل آمد. فرهاد هراتی در غیاب وی، لوح تقدیر و تندیس «سال‌نوا» را دریافت کرد.
فعالیت‌های هنری
از جمله فعالیت‌های ماریو تقدسی، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
سولیست اپرای وین، اجرای کنسرت در کشورهای مختلف از جمله انگلستان، ژاپن، بلژیک، آلمان، اتریش، فرانسه و اسپانیا، همکاری با علی رهبری در «موزیکال مرگ»، آموزش آواز کلاسیک در ایران، مستر کلاس در قصر باشکوه سوئیس، داوری نخستین جشنواره موسیقی آئینی سنتی خلیج‌فارس
آثار هنری
ماریو تقدسی، رپرتواری شامل بیش از ۲۰ عنوان اپرا و چندین اثر موزیکال، از آثار آهنگسازان سرشناس دنیا را در کارنامهٔ هنری خود دارد. او در آلمان، چند آلبوم موسیقی کلاسیک و پاپ از جمله: آلبوم سامر فانتزی در سال ۲۰۰۲ و آلبوم آفتاب در قلب شما در سال ۲۰۰۴ را منتشر کرده‌است.
اپرا
از جمله اپراهایی که توسط ماریو تقدسی اجرا شده‌است، به موراد زیر می‌توان اشاره کرد:
نانوکامپوزیت گرافنی
ورقه‌های گرافن خالص با وجود ویژگی‌های عالی که دارد، کاربرد بسیار محدودی از آن‌ها دیده می‌شود؛ بنابراین جذابیت نانوکامپوزیت‌های گرافنی برای محققان بسیار افزایش می‌یابد. گرافن و نانوکامپوزیت‌های پایه گرافنی عامل دار شده با فلز، اکسیدهای فلزی، کالکوژن‌ها، کوانتوم دات و … خواص شیمیایی، نوری، الکترونی و مکانیکی منحصر به فرد دارد که می‌توانند بنیان و اساسی برای گسترش محدوده از مواد نانوساختار باشند. در دهه گذشته پیشرفت روبه رو رشدی در کاربردهای مختلف مانند ذخیره انرژی، محیط زیست، حسگرهای زیست پزشکی/ شیمیایی، دارورسانی و مهندسی بافت داشته‌است.
معرفی
در این کامپوزیت‌ها وجود گرافن سبب می‌گردد که رسانایی و استحکام مواد توده ای (سه بعدی) افزایش یابد. به علاوه در این کامپوزیت‌ها می‌توان از گرافنی استفاده نمود که با روش‌های ارزان تری تولید شده‌است. به عنوان مثال لایه برداری از گرافیت یکی از روش‌های ارزان تولید گرافن است. گفتنی است که بسیاری از مواد هنگامی که به شکل توده ای هستند، نسبت به شکل تک لایه ای (دوبعدی) خود رفتار متفاوتی نشان می‌دهند. منشأ این اختلاف رفتار، نیروهای ضعیفی است که تعداد زیادی تک لایه را در کنار هم نگه می‌دارند و یک توده از آن ماده را ایجاد می‌کنند. از آنجا که تولید مواد به شکل تک لایه و در ابعاد بزرگ با چالش‌هایی همراه است و تقریباً غیرممکن می‌باشد، استفاده از شکل توده ای ماده می‌تواند راه ساده ای برای بهره‌گیری از خواص منحصر به فرد تک لایه‌ها باشد.
امروزه محققان توانسته‌اند با افزودن مقدار کمی گرافن به فلزات، پلیمرها و سرامیک‌ها، موادی چقرمه و سبک تولید کنند. معمولاً کامپوزیت‌ها نسبت به مواد توده ای خالص از رسانایی الکتریکی بیشتری برخوردار هستند و در مقابل حرارت نیز بیشتر مقاومت می‌کنند. پیش از گرافن، اکثر پژوهش‌های روی نانوکامپوزیت‌های پایه پلیمری تهیه شده از نانولوله‌های کربن با هدف استفاده از خواص مکانیکی، رسانایی الکتریکی و مقاومت در برابر حرارت بی نظیر نانولوله‌های کربن متمرکز بود. با این وجود همچنان مشکلاتی در راستای تهیه نانولوله‌های کربنی وجود دارد که باید رفع شوند تا کاربرد آن‌ها ارتقا یابد. یکی از این مشکلات، قیمت بالای این مواد است؛ گرافن جایگزین مناسبی برای تولید آن نانوکامپوزیت‌ها است. افزون براین، ایجاد گروه‌های عاملی روی سطح گرافن، سطح ویژه زیاد گرافن و قدرت بالای چسبندگی بین سطح مشترک گرافن و ماده منتخب، خواص نهایی نانوکامپوزیت را ارتقا می‌دهد.
در سال ۲۰۱۲ میلادی، محققانی از کشور آلمان عملکرد کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/نانو صفحات گرافن را ارزیابی نمودند. سپس عملکرد این کامپوزیت، عملکرد کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/نانو لوله‌های کربن و عملکرد کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/گرافیت قابل انبساط را با یکدیگر مقایسه کردند. گفتنی است که لاستیک استایرن بوتادین یک نوع لاستیک خودرو می‌باشد. نانو صفحات گرافن خواص الکتریکی لاستیک استایرن بوتادین را افزایش داده بودند. به عبارت دیگر با افزودن نانو صفحات گرافن، مقاومت ویژه این لاستیک ۱۵٪ کاهش یافت. در حالیکه افزودن نانولوله‌های کربن چند دیواره مقاومت ویژه لاستیک را تنها ۵٪ کاهش داده بود. لازم است ذکر شود که مقاومت ویژه از مشخصات ماده اولیه است و کمتر به نمونه ساخته شده از آن مربوط می‌شود. برای آزمایش خواص مکانیکی کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/نانو صفحات گرافن نیز از روش‌هایی نظیر آنچه در بالا گفته شد، استفاده گردید. نتایج آزمایش‌ها حاکی از آن بود که نانولوله‌های کربن چند دیواره بیشتر از نانو صفحات گرافن، استحکام کششی لاستیک استایرن بوتادین را افزایش می‌دهند. زیرا نانولوله‌های مذکور در غلظت پایین نیز به صورت شبکه در می‌آیند. البته عملکرد نانو صفحات گرافن نیز خوب بود. اگرچه نانولوله‌های کربن چند دیواره در کامپوزیت‌های لاستیک استایرن بوتادین از خود عملکرد بهتری نشان می‌دهند، اما برای تولید انبوه این لاستیک‌ها استفاده از نانو صفحات گرافن مقرون به صرفه تر است. هدف از ساخت نانوکامپوزیت‌های پایه گرافنی با پلیمر پراکندگی کافی، یکنواخت و همگن گرافن در زمینه است تا خواصی مانند خواص مکانیکی بهبود یابد. لازمه تحقق این هدف درفصل مشترک گرافن با پلیمر مورد نظر و ضریب شکل پرکننده کامپوزیت نهفته‌است. گرافن به کار رفته برای ساخت نانوکامپوزیت‌ها به صورت پولک یا فیلم‌های پیوسته‌است. درصورتی که از گرافن پولکی استفاده شود لازم است تا پولک‌ها به اندازه میکرون باشند و اگر از نوع فیلم استفاده می‌شود بهتر است در ابعاد میلی‌متر باشد.
''' برای تولید کامپوزیت با فیلر گرافنی از روش اختلاط محلول‌ها، اختلاط مذاب یا پلیمریزاسیون درجا استفاده می‌شود. عواملی که در در انتخاب گرافن مؤثر است شامل موارد زیر است:
با توجه به موارد فوق استفاده از روش تورق گرافیت، تورق یا احیای اکسید گرافیت یا روش CVD برای تولید گرافن در ساخت این نوع کامپوزیت کاربردی است.
روش‌های ساخت نانوکامپوزیت‌های پایه گرافنی با پلیمر
شیوه انتخاب روش‌های تولید این نانوکامپوزیت‌ها براساس وزن مولکولی، قطبش مولکول‌ها، آبگریزی و نوع گروه‌های واکنشی است. روش‌های ساخت کامپوزیت‌های پایه گرافنی با پلیمر عبارتند از:
روش ترکیب محلول‌ها
در این روش پلیمر مورد نظر با حلال موافقش به شکل محلول آماده می‌شود و با سوسپانسیون گرافنی به روش ساده، برشی یا با استفاده از فراصوت مخلوط می‌شود. سپس مخلوط مورد نظر در یک قالب ریخته می‌شود تا حلال آن حذف شود. برای حذف حلال مخلوط از افزودن حلال دیگری استفاده می‌شود که با جایگزینی سبب رسوب گذاری ناگهانی در پلیمر شود. در این حالت مولکول‌های پلیمر به صورت کپسول در می‌آیند و هر ذره گرافنی در این کپسول‌ها قرار می‌گیرند؛ بنابراین پولک‌های گرافنی به‌طور یکنواخت در زمینه پراکنده می‌شوند.
ممکن است هنگام حذف حلال از مخلوط، ذرات تقویت‌کننده ری اگریگیت شوند که این امر مانع از پراکندگی یکنواخت ذرات در زمینه می‌شود. معمولاً حذف کامل حلال‌ها از محصول نهایی بسیار دشوار است. از طرفی حلال‌های به کار رفته برای رسوب گذاری پلیمر، اغلب سمی هستند. در مجموع این روش آسان است و به سرعت به نتیجه می‌رسد.
روش پلیمرسازی درجا
در این روش پولک‌های گرافن با منومر ها یا پیش پلیمرها مخلوط می‌شوند. سپس در اثر یک واکنش شیمیایی میان این دو پلیمرسازی صورت می‌گیرد و همزمان پولک‌های گرافن در زمینه به‌طور یکنواخت پراکنده می‌شوند. این واکنش شیمیایی سبب می‌شود که بین گرافن و پلیمر مورد نظر پیوند شیمیایی برقرار شود. ممکن است در این حالت گرافن عامل دار شود، اما این اتفاق همیشه رخ نمی‌دهد. برقراری پیوند میان گرافن و پلیمر سبب می‌شود تا دو جز تقویت‌کننده و زمینه برای تشکیل کامپوزیت سازگاری بیشتری با هم داشته باشند.
روش اختلاط مذاب
در این روش یک پلیمر در دمای بالا ذوب می‌شود و پولک‌های گرافن که به شکل پودر آماده شده‌اند با استفاده از اکسترودر در زمینه قرار می‌گیرند. حلزون اکسترودر مورد استفاده در این روش می‌تواند از نوع یگانه، دوگانه، سه‌گانه یا حتی چهارگانه باشد. این روش در صنعت برای تولید نانوکامپوزیت‌های ترموپلاستیک و خصوصاً نانوکامپوزیت‌های پایه گرافن ی استفاده می‌شود.
از جمله متغیرهایی که در این فرایند مؤثر هستند درجه پراکندگی گرافن در زمینه است. همچنین دمای فرایند حین اختلاط باید کنترل شود زیرا دمای بالا می‌تواند پلیمر را تخریب کند. نیروی برشی که اکسترودر به نمونه وارد می‌کند در اختلاط پلیمر با پولک‌های گرافن مؤثر است. در صورتی که این نیروی برشی از مقدار مجازش بیشتر باشد ورقه‌های گرافنی خم می‌شوند یا ممکن است بشکنند. چنانچه هر یک از این متغیرها کنترل نشوند خواص کامپوزیت مورد نظر به شدت افت می‌کند. به‌طور کلی پراکندگی گرافن در زمینه با این روش نسبت به روش ترکیب محلول‌ها و روش پلیمرسازی درجا غیریکنواخت تر است، بنابراین خواص کامپوزیت ساخته شده با این روش ضعیف تر از دو روش مذکور است.
روش اختلاط با فراورش مذاب
اختلاط نانوذره و فاز زمینه پلیمری به روش اختلاط مذاب از نظر تجاری بیشتر از دو روش دیگر مورد توجه پژوهشگران و صنعتگران قرار دارد. زیرا دو روش دیگر در عین سادگی، تنوع
مشکل اساسی در این روش، چگالی کم گرافن است که خوراک دهی آن را به اکسترودر با مشکل مواجه می‌سازد.
اجتماع لایه به لایه
در این روش نانو مواد گوناگون با مواد دیگر ترکیب می‌شوند و فیلم‌های کامپوزیتی تولید می‌کنند. این فیلم‌ها چند لایه و با ضخامت مشخصی هستند. با استفاده از جایگزینی فازهای آنیونی و کاتیونی در زیر لایه ایجاد می‌شوند. با تنظیم ترتیب رسوب کردن مواد به کار رفته می‌شود مواد عاملی جدید ایجاد کنیم. عواملی که در این روش ساخت کامپوزیت مؤثر هستند شامل دما، pH، قدرت یونی، پلی الکترولیت واقعی و عوامل مؤثر بر واکنش و نوع گرافن یا اکسید گرافن سازنده فیلم‌ها است. عواملی که بر واکنش میان تقویت‌کننده و زمینه صورت می‌گیرد تا کامپوزیت ایجاد شود عبارتند از: نوع پیوندهای شیمیایی که می‌تواند هیدروژنی، کووالانسی یا الکترواستاتیک باشد و انتقال بار الکتریکی است. فیلم‌های چند لایه گرافنی ممکن است دوبعدی یا حتی سه بعدی باشد. روی صفحات اصلی اکسید گرافن به کارگرفته شده گروه‌های اپوک سی یا هیدروکسیل وجود دارد. همچنین می‌توان از اکسید گرافنی استفاده کرد که در لبه‌هایش کربوکسیل‌ها یا کربونیل‌ها وجود دارد. وجود این گروه‌های عاملی روی صفات و لبه‌های اکسید گرافن به افزایش واکنش‌های الکترواستاتیک و پیوندهای هیدروژنی حین ساخت کامپوزیت به روش اجتماع لایه به لایه کمک می‌کند.
خواص نانوکامپوزیت‌های پایه گرافنی با پلیمر
ساخت کامپوزیت گرافنی با پلیمر سبب بهبود خواص الکتریکی، حرارتی و مکانیکی می‌شود. نانوورقه‌های گرافنی به عنوان یک مدل دو بعدی برای آرایش پلیمرها استفاده می‌شوند که سبب می‌شود قابلیت حلالیت پلیمر افزایش یابد. با ساخت کامپوزیت‌های پایه گرافنی با پلیمر به روش اجتماع لایه به لایه مدول یانگ کامپوزیت نسبت به مدول یانگ پلیمر خالص افزایش دو برابری دارد و سختی کامپوزیت در ابعاد نانومتری افزایش می‌یابد. این دو تغییر در خواص مکانیکی ماده به دلیل کاهش عمق نفوذ فیلم‌های گرافنی در پلیمر است و روش ساخت اجتماع لایه به لایه به جهت‌گیری اکسیدهای گرافن کمک می‌کند.
خواص مکانیکی
همانند نانو کامپوزیت‌های تهیه شده با سایر نانو افزایه‌ها، خواص مکانیکی به غلظت نحوه توزیع نانو افزایه و… بستگی دارد. اگرچه گرافن خالص بالاترین استحکام تئوری را دارد ولی وجود گروه‌های عاملی بر روی سطح اسید گرافن این مزیت را دارد که میزان پراکنش اکسید گرافن را در حلال‌های قطبی و آب افزایش می‌دهد. بهبود برهمکنش اکسید گرافن با پلیمر، پراکنش در سطح مولکولی را تسهیل می‌کند و برهمکنش بین سطحی را تقویت می‌کند که منجر به خواص مکانیکی بهتر می‌شود. تحقیقات در زمینه کامپوزیت‌های بر پایه گرافن عمدتاً بر روی بهبود مدول و استحکام مکانیکی با استفاده از گرافن به عنوان تقویت‌کننده متمرکز می‌باشد. وجود گروه‌های عاملی بر روی سطح اکسید گرافن این مزیت را دارد که میزان پراکنش اکسید گرافن با پلیمر، پراکنش در سطح مولکولی را تسهیل می‌کند و برهمکنش بین سطحی را تقویت می‌کند که منجر به بهبود خواص مکانیکی می‌شود. خواص مکانیکی بالاتر کامپوزیت‌های گرافنی در مقایسه با نانو افزایه و ماتریس پلیمری به واسطه سطوح چین خورده گرافن است.
خواص الکتریکی
وقتی از گرافن به عنوان نانو افزایه در ماتریس پلیمری عایق استفاده می‌شود ممکن است رسانایی الکتریکی کامپوزیت را به میزان زیادی تقویت کند. برای این که یک نانو کامپوزیت با یک ماتریس عایق رسانای الکتریکی باشد غلظت نانو افزایه رسانا باید بیش از آستانهٔ نفوذ الکتریکی باشد. افزایش رسانایی تابع از میزان بارگذاری نانو افزایه است. رسانایی می‌تواند از طریق تونل زدن بین لایهٔ پلیمری نازک محصورکننده ذرات نانو افزایه رخ دهد یا این مقاومت تونل زدن می‌تواند فاکتور محدودکننده در رسانایی کامپوزیت باشد. عوامل مختلفی بر رسانایی الکتریکی و آستانهٔ نفوذ در این کامپوزیت‌ها تأثیرگذار است. از جمله این عوامل می‌توان به تجمع نانو افزایه‌ها، وجود گروه‌های عاملی بر روی صفحات گرافن، غلظت نانو افزایه‌ها، اتصال بین لایه‌های گرافن، توزیع در داخل ماتریس، چین و تاخوردگی صفحات گرافنی و … می‌باشد.
رسانایی حرارتی
با وجود رسانایی حرارتی بالای صفحات گرافن، تقویت و رسانایی حرارتی نانو کامپوزیت‌ها مشابه رسانایی الکتریکی نیست زیرا نسبت رسانایی حرارتی گرافن به پلیمر تقریباً هفت برابر است. در حالی که نسبت رسانایی الکتریکی گرافن به پلیمر سیزده برابر است. رسانایی حرارتی این کامپوزیت‌ها تحت تأثیر عواملی مانند جهت‌گیری، پراکنش نانو صفحات گرافن و نسبت سطح به حجم است.
خواص سد کنندگی
گرافن با برخورداری از ساختار دو بعدی و مسطح به عنوان یک گزینه مناسب جهت بهبود خواص سدکنندگی در پوشش‌های نانو کامپوزیتی به کار می‌رود که که کاربرد گسترده‌ای در صنایع غذایی و دارویی دارد.
کاربرد نانوکامپوزیت‌های پایه گرافنی با پلیمر
کامپوزیت‌های پایه گرافنی کاربردهای گسترده‌ای در زمینه‌های الکترونیک، زیست پزشکی ایدز، غشاها، حسگرهای پوشیدنی منعطف و محرک‌ها دارند. کامپوزیت‌هایی که به صورت فیلم‌های پلیمری تهیه شده‌اند و حاوی گرافن‌های لایه ای بودند، اغلب در فتوولتائیک و غشاهای مقاوم به نیرو استفاده می‌شوند. کامپوزیت‌هایی که به روش اجتماع لایه به لایه تولید می‌شوند اغلب در باتری‌های لیتیمی، غشاها، آندها، ترانزیستورهایی که اثر زمینه ای دارند و ابرخازن‌ها به کار می‌رود. بزرگترین مشکلی که محصولات کامپوزیتی یا پلیمری با آن مواجه هستند، وجود بار ساکن بر روی سطح آن هاست. به عنوان مثال، کفپوش‌های اپوکسی از محبوبیت و استفاده بالایی برخوردارند، اما به دلیل تجمع بارهای ساکن روی سطح این کفپوش، ممکن است سبب ایجاد جرقه و آتش‌سوزی شوند. به طرز مشابه، تولید الکتریسیته ساکن در پره‌های توربین‌های بادی، می‌تواند سبب آسیب رساندن به ژنراتورها و سیم کشی‌ها شود. ایجاد بار ساکن، پدیده ساده ای است که هر روز با آن مواجهیم و در عین حال به سادگی از کنار آن می‌گذریم، اما در عین حال ممکن است پیامدهای جدی را به دنبال داشته باشد. با این حال حل مشکل الکتریسیته ساکن به راحتی امکان‌پذیر است: افزودن نانوگرافن به کف پوش اپوکسی یا رزین‌های پلی استر به میزان ۰٫۵ تا ۱٫۵ درصد وزنی باعث ایجاد کامپوزیت‌ها و رزین‌هایی با خصوصیت آنتی استاتیک می‌شود. از سوی دیگر، استفاده از کامپوزیت‌ها و پلیمرها به قدرت و ماندگاری آن‌ها نیز بستگی دارد. استفاده از نانوگرافن در پلیمرها سبب جلب توجه قابل ملاحظه ای در صنایع اتوموبیل، هوافضا و کشتی سازی و قایق سازی شده‌است. افزودن فقط چند صدم درصد از این ماده به کامپوزیت‌ها و پلیمرها باعث تقویت استحکام از ۹۰ تا ۱۰۰ درصد می‌شود. به لحاظ علمی می‌توان با افزودن مقادیری گرافن به پلیمرها، آن‌ها را هادی الکتریسته نمود. هم‌اکنون گرافن در پلی استایرن، پلی اتیلن، پلی پروپیلن و گستره وسیعی از محصولات الکتریکی نظیر پریز، سوکت، سوئیچ‌های مختلف، آلارم‌ها، قطع کننده‌های مدار و غیره مورد استفاده قرار می‌گیرد. به علاوه از پلیمرهای هادی شده به وسیلهٔ گرافن در ساخت لایه‌های محافظ کابل‌های الکتریسیته نیز استفاده می‌شود. نکته حائز اهمیت این است که گرافن را می‌توان در خطوط تولید مختلفی مورد استفاده قرار داد بدون اینکه نیاز باشد تغییری در فرایند تولید رخ دهد. در عین حال این کار منجر به دستیابی به رزین‌ها و پلیمرهای مختلفی می‌گردد که هم از حیث کیفیت و هم هزینه از مزایای قابل ملاحظه ای برخوردارند.
کاربردهای دیگر آن عبارت اند از:
به دلیل نفوذپذیری پایین نسبت به اکسیژن، نیتروژن، رطوبت و دی اکسیدکربن پیدا کرده‌اند در صنایع بسته‌بندی مواد غذایی، لوازم پزشکی و الکترونیک کاربرد دارد.
بهبود خواص مکان کیی ماتریس‌های پلیمری، استفاده از این مواد را در صنایع مرتبط با حمل و نقل میسر می‌سازد، ب هویژه در خودروهای پیشرفته، که مقاومت مکان کیی زیاد، وزن کم و خواص زیستی مناسب برای مصرف سوخت به صرفه مورد نیاز است.
رسانایی زیاد و نسبت طول به عرض ذاتی گرافن، دستیابی به آستانه تراوایی الکتر یکی را در کسر وزنی‌های کمتر در مقایسه با دوده و نانو لوله‌های کربنی چنددیواره ممکن ساخته‌است این رسانایی کاربرد نانوکامپوزیت‌های پلیمرهای رسانا را از حسگرها تا موادی با قابلیت تخلیه الکتروستاتکیی و مواد محافظ و مداخله گر امواج الکترومغناطیسی و الکترودها گسترش می‌دهد.
اخیراً گرافن و نانوکامپوزیت‌های آن به صورت گسترده در پزشکی برای تحویل دارو/ ژن، درمان سرطان، مهندسی بافت و زیست حسگرها بکار گرفته می‌شوند. گرافن و مشتقات آن (GO و rGO) مواد بسیاری عالی برای استفاده در پزشکی هستند. تا به امروز چندین نانوکامپوزیت پایه گرافنی ساخته شده و با موفقیت برای تشخیص و درمان سرطان بکار رفته‌اند. این کامپوزیت‌ها می‌توانند عموماً بر پایهٔ گروه‌های عملگر متصل شده طبقه‌بندی شوند که این طبقه‌بندی شامل پلیمرها (PEG, Tween 80، PVA و …)، مواد آلی (اسید فولیک)، نانو لوله‌های کربنی (SWCNTs)، زیست مواد (DNA, RNA، پلاسمید و …)، ساختارهای غیرآلی (فلزات و اکسید فلزات)، و هیبریدهای آلی – غیرآلی (کیتوسان، هیبرید مغناطیسی). گزارش شده‌است، این کامپوزیت‌ها در محدوده گسترده ای از کاربردهای سرطانی شامل: زیست حسگرهای تشخیص دهنده، تحویل ژن/ دارو، فوتوتراپی و تفکیک سلول بنیادی موفق بوده‌اند. در اینجا گرافن و مشتقات آن (GO) در کاربردهای نام برده شده داوطلب است، به دلیل داشتن طبیعت آبدوست و آبگریز به صورت همزمان که پایداری در سلول‌های زنده را فراهم می‌کند و به دلیل داشتن سطح ویژه بالا سیگنال دارو/ پروب محموله دریافتی را بزرگنمایی می‌کند. همه این عوامل عملکرد دارو و حس را بر گرافن افزایش داده‌است. در کاربردهای تشخیصی، زیست حسگرهای بر پایهٔ گرافن به دلیل تشخیص دقیق و حساس بسیار جذاب هستند و برای جلوگیری از پیشرفت تهاجمی سرطان در اولویت هستند. عکس بردار بودن و سمیّت کمتر از رنگ‌های فلوئورسنت معمولی، کامپوزیت‌های بر پایهٔ گرافن برای روش‌های مختلف عکسبرداری شامل عکس‌های نوری، سونوگرافی، (US), MRI و CT مناسب هستند. نشان داده شده‌است که کامپوزیت PEG-GO به شدت در محدوده نزدیک امواج رادیویی (NIR) فوتولومینسانس نشان می‌دهد که این پایهٔ پروب NIR برای روش تصویربرداری سرطان است. امروزه کامپوزیت‌های پایه گرافنی برای ساخت زیست حسگرها یک گزینه مفید و سودمند هستند. ظرفیت بالای بارگذاری (بالاتر از ۲۰۰٪)، حلالیت دارو، رهایش کنترل شده، زیست سازگاری و فرار از سیستم ایمنی بدن (RES) خصوصیات انتقال دهنده‌های هوشمند بر پایه گرافن است که ممکن است بهتر از دارو یا انتقال دهنده‌های معمولی باشند. عناصر فلزی نجیب دارای خواص نوری منحصربفردی هستند که به رزونانس پلاسمون سطحی (SPR) آن‌ها مربوط است و خصوصیات تابشی و غیر تابشی آن‌ها را بهبود می‌دهد.
La و همکارانش پروتئین-۲ مورفوژن استخوانی را بر زیرلایه Ti پوشش دهی شده با لایه‌های با بار مثبت GO-NH3+ و بار منفی GO-COO- با بازده بالای بارگذاری و حفظ زیست فعالی، بارگذاری کردند. همچنین بررسی‌های پزشکی در موش شکل‌گیری قوی تر استخوان جدیدی را با کاشتنی‌های Ti-GO-BMP2 در مقایسه با کاشتنی‌های Ti یا Ti-GO یا Ti-BMP2 نشان داد که این باعث ساخت کامپوزیت جدید با انتقال دهندگی بسیار مؤثر برای درمان توسط تحویل دارو شد.
نانوکامپوزیت گرافن – طلا، در خصوص در حوزه سرطان، در بخش‌های آشکارسازی و تشخیص سرطان به وسیلهٔ زیست حسگرها و درمان آن توسط تحویل دارو، فوتوتراپی و ترکیبی از این دو کاربرد دارند. نانوذرات طلا تصویربرداری الکترومغناطیسی شامل فلوئورسنت و SERS را بهبود می‌دهند (عناصر فلزی نجیب دارای خواص نوری منحصربفردی هستند که به رزونانس پلاسمون سطحی (SPR) آن‌ها مربوط است و خصوصیات تابشی و غیر تابشی آن‌ها را بهبود می‌دهد). آسانی ساخت، اصلاح و همچنین زیست سازگاری نانوذرات طلا همراه با پایداری در برابر اکسید شدن این ذرات، غلبه بر محدودیت‌ها و بالابردن قدرت تشخیص سرطان و درمان آن‌ها را بخش عملگر گرافن یا اکسیدگرافن نامیدند.
دانیل مونتنگرو
تیم ملی
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Argentina U20 و آرژانتین بازی کرده‌است.
کارپ خاچوانیان
کارپ "کاراپت" مکرتچی خاچوانیان (Karp "Karapet" Mkrtchi Khachvankyan; Կարպ Խաչվանքյան) یک هنرپیشه و کارگردان اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه
از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ وی در کالج هنرپیشگی استودیو فیلم تفلیس تحصیل نمود. از سال ۱۹۴۱ تا زمان درگذشتش به عنوان هنرپیشه در تئاتر کمدی موزیکال پارونیان ایروان فعالیت نمود. وی در بیش از ۱۰۰ نقش حضور یافت. وی به عنوان «هنرپیشه مردمی ارمنستان» در سال ۱۹۶۷ برگزیده شد.
سوان پاند، ویرجینیای غربی
سوان پاند (به انگلیسی: Swan Pond) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برکلی، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
شارلوت اسپیدوی
شارلوت اسپیدوی (به انگلیسی: Charlotte Speedway) در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۹ محل برگزاری اولین مسابقه از سری رقابت‌های NASCAR Strictly Stock (سری رقابت‌های جام ناسکار فعلی) بود. این پیست در چند مایلی غرب تالار مشاهیر ناسکار در جاده Little Rock قرار داشت. مالکان آن کارل سی. آلیسون و همسرش کاترین مونتگومری آلیسون بودند. وقتی سازۂ بزرگراه میان ایالتی ۸۵ محوطه پارکینگ آن را گرفت، پیست مجبور به تعطیلی شد.
تاریخچه ناسکار
دوازده رویداد بین سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۶ در این پیست برگزار شد. برندگان این پیست عبارتند از: جیم روپر (۱)، تیم فلاک (۱)، کرتیس ترنر (۲)، هرب توماس (۲)، دیک پَسواتر (۱)، باک بیکر (۳)، فونتی فلاک (۱)، و اسپیدی تامپسون (۱).
روهرباخ آندر گولسن
روهرباخ آندر گولسن یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه لیلینفلد واقع شده‌است. روهرباخ آندر گولسن ۱٬۵۴۶ نفر جمعیت دارد.
کومارانی
کومارانی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نووا واروش واقع شده‌است. کومارانی ۳۴۶ نفر جمعیت دارد.
نیکلاس نیکلبی (فیلم ۱۹۴۷)
«نیکلاس نیکلبی» (The Life and Adventures of Nicholas Nickleby (1947 film)) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آلبرتو کاوالکانچی است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به استنلی هالووی و سدریک هاردویک اشاره کرد.
جاناتان اوکیتا
جاناتان اوکیتا (Jonathan Okita؛ زادهٔ October 5, 1996) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری دموکراتیک کنگو بازی کرده‌است.
جونگ هه-سونگ
جونگ هه-سونگ (정혜성؛ Jung Hye-sung، زادهٔ جونگ اون-جو (کره‌ای: 정은주) در ۲۹ آوریل ۱۹۹۱) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است.
خوان د اونیاتی
خوان د اونیاتی ایی سالاسار (Juan de Oñate y Salazar) (۱۵۵۰ – ۱۶۲۶ میلادی)، کنکیستادور اسپانیایی از اسپانیای نو، کاوشگر و فرماندار مستعمراتی استان سانتافه دو نوومکزیکو در قلمرو نایب‌السلطنه اسپانیای نو بود. او نخستین سفرهای اکتشافی اسپانیا را به دشت‌های بزرگ و قسمت‌های پایینی دره رودخانه کلرادو رهبری نموده و با تعداد زیادی از اقوام بومی خطرناک در سرزمین مادری آنها مقابله نمود. اونیاتی زیستگاه‌های را در ولایتی بنیان‌گذاری نمود که حالا ایالت‌های جنوب‌غربی آمریکا است.
اونیاتی با قتل‌عام آکوما در ۱۵۹۹ میلادی، بدنام است. پس از مشاجرهٔ که منتهی به کمین زدن و مرگ سیزده اسپانیای از جمله برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی خوان دی زالدیوار به دستان مردم آکوما شد، اونیاتی دستور انتقام وحشی را بر علیه پوئبلو آکوما [دهکده سرخ‌پوستان] صادر کرد. این پوئبلو کاملاً ویران شد. حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد آکوما به قتل رسیدند.
از میان ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند، اونیاتی در دادگاهی که در اوکی آوین برگزار شد، بیشتر مردان بیست ساله را به «بردگی شخصی» اجباری محکوم نموده و علاوه بر آن فرمان صادر نمود تا یک پای تمامی مردانی که بالای بیست و پنج سال هستند، قطع شود. پژوهش‌های اخیر نشان داده‌است که هیچ مدرکی مبنی بر انجام شدن این فرمان وجود نداشته و زندانیان در نهایت، تنها یک انگشت پای خود را ار دست دادند. نظریه دومی منطقی‌تر به‌نظر می‌رسد، چون درصورت قطع شدن تنها انگشت پا به عوض کل پا، زندانیان می‌توانند به عنوان خدمتکار مفید واقع گردند. اونیاتی در خاطرات شخصی خود، به‌طور مشخص به قطع کردن «las puntas del pie» (قسمت‌های از پا، انگشتان) به عنوان مجازات برای جنگ جویان آکوما اشاره می‌کند. در نهایت، او که از طرف حکومت اسپانیا به استفاده از «نیروی بیش از حد» در مقابل مردمان آکوما مجرم شناخته شد، برای پنج سال از نیو مکزیکو ممنوع شده و از مکزیک تبعید شد.
اونیاتی امروزه به عنوان یک شخصیت بحث‌برانگیز در تاریخ نیومکزیکو باقی مانده‌است: در ۱۹۹۸ میلادی، پای راست مجسمهٔ این کنکیستادور که در الکالاد، نیومکزیکو بلند شده بود در اعتراض به قتل‌عام قطع شد و مناقشه قابل توجه زمانی بلند شد که یک مجسمه اسب‌سوار اونیاتی در ۲۰۰۶ میلادی در ال پاسو، تگزاس بلند شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، مجسمه اونیاتی که در الکالاد، نیومکزیکو قرار داشت با هدایت مقامات دولتی، به‌طور موقتی توسط کارگران شهرستان ریو آریبا برداشته شد. نهادهای مدنی تصمیم نهایی را در مورد آینده این مجسمه اتخاذ خواهند کرد.
سال‌های اولیه
اونیاتی در ۱۵۵۰ میلادی در شهر زاکاتکاس در اسپانیای نو (مکزیک استعماری) زاده شد، پدر وی، کریستوبال د اونیاتی یک کنکیستادور و بارون نقره‌ای اسپانیای-باسک و از خانواده اشرافی خانهِ هارو بود. مادر اونیاتی، دونا کاتالینا سالاسار ایی دی لا کادینا، در میان اجداد خود مسیحی‌های جدید با اصالت-یهودی داشت که «از اواخر دهه ۱۳۰۰ تا اواسط دهه ۱۵۰۰ در دربار شاهی پادشاهان اسپانیا خدمت می‌کردند». مادر وی دارای اجداد اسپانیای بوده و در نزدیکترین شاخه‌های شجره خانوادگی وی یهودیان سابقی قرار داشتند که به مسیحیت گرویده بودند. یکی از این خویشاوندان وی که به مسیحیت گرویده بودند، پدربزرگ پدری وی دکتر گوادالوپ دی سالاسار بود که به عنوان پزشک دربار خدمت می‌کرد. سایر اعضای خانواده وی در دهه ۱۳۹۰ میلادی حدود ۱۶۰ سال قبل از به‌دنیا آمدن اونیاتی به مسیحیت گرویده بودند و این تغییر دین آنها به احتمال قوی در نتیجه موجی از خشونت‌های یهود-ستیزی بود که با کشتار ۱۳۹۱ میلادی پایان یافت و بعدتر منتهی به ایجاد اداره تفتیش عقاید اسپانیی به عنوان راهی برای مقابله با مسئله دین در چارچوب قانون و بدون پوگروم [حذف گروه‌های دینی] شد، کاری که ظاهراً در سایر نقاط اروپا نیز مروج بود. پدربزرگ مادری وی گونزالو دی سالزار بود، کسی که ریاست چندین شورای اداره‌کننده اسپانیای نو را هنگام سفر ارنان کورتوس به هندوراس در ۱۵۲۵–۲۶ میلادی بر عهده داشت.
فرمانداری و سفر اکتشافی ۱۵۹۸ نیومکزیکو
در پاسخ به پیشنهادی از سوی خوان باوتیستا دی لوماس ایی کولمناریس که متعاقباً از سوی شاه رد گردید، نایب‌السلطنهِ فلیپه دوم در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۵، اونیاتی را از میان دو یا چند نامزد برگزید تا منابع قلمرو تازه تصرف‌شده را مدیریت نماید.
تفاهم با نایب‌السلطنه ولاسکو، برای اونیاتی دو هدف مشخص را در پی داشت؛ هدف که ظاهراً بیشتر معلوم بود، اکتشاف و استعمار اراضی ناشناخته بود که به شاهی جدید لئون ی کاستیلا (منطقه امروزی نیومکزیکو) و قلمرو نایب‌السلطنه اسپانیای نو ضمیمه شده بود. هدف دومی دستگیری کاپیتان فرانسیسکو لیوا دی بونیلا بود (کسی که به پادشاه خیانت کرده بود و قرار اطلاعات در همین منطقه حضور داشت)، چون او قبلاً انتقال سایر مجرمین به آن منطقه را آغاز کرده بود. اما، هدفی که او به ظاهر بیان می‌داشت، گسترش مذهب کاتولیک در این منطقه با تأسیس پایگاه‌های تبلیغ مذهبی در نیومکزیکو بود. از اونیاتی به عنوان بانی ولایت سانتافه دو نوومکزیکو یاد شده و او از ۱۵۹۸ تا ۱۶۱۰ میلادی به عنوان فرماندار این مستعمره خدمت می‌کرد. مقر فرمانداری او در اوکی آوین قرار داشت و او نام این دهکده را به «سن خوان دی لوس کابالروس» تغییر داد.
در اواخر ۱۵۹۵ میلادی، نایب‌السلطنه گاسپار دی زونیگا از توصیه خلف خود پیروی نموده و در تابستان ۱۵۹۶ سفر اکتشافی اونیاتی را به تأخیر انداخت تا مواد تفاهم‌نامه اصلی که پیش از ترک دفتر توسط نایب‌السلطنه قبلی به امضاء رسیده بود، را بررسی نماید. سفر اکتشافی اونیاتی در مارس ۱۵۹۸ حرکت خود را آغاز نموده و در اواخر آوریل از رودخانه ریو گرانده (ریو دیل نارتی) در جنوب منطقه امروزی ال پاسو و سیوداد خوارس، عبور کرد.
در ۳۰ آوریل ۱۵۹۸، روز جشن عروج از نظر تقویم کاتولیک، گروه اکتشافی در بستر جنوبی رودخانه ریو گرانده، گردهم آمدند. اونیاتی مراسم بزرگداشت از روز عروج را رهبری نموده و او برای ضمیمه تمامی قلمرو امتداد رودخانه را برای امپراتوری اسپانیا دعا کرد. مواد تفاهم‌نامه اولی اونیاتی این بود تا این قلمرو به یک نایب‌السلطنه مجزا برای شاهی اسپانیا مبدل شد؛ اما این تفاهم، پس از تجدید نظر در تفاهم‌نامه توسط زونیگا تحقق نیافت.
اونیاتی این اراضی را به استعمارگرانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند اعطاء نموده و از آنها حمایت نمود تا مردم را به بردگی گرفته و از بومیان آمریکایی خراج بگیرند.
قتل‌عام آکوما
در اکتبر ۱۵۹۸، زمانی که دسته کوچکی از افراد اونیاتی برای مبادله مواد غذایی با مردم آکوما پوئبلو توقف کردند، میان آنها درگیری صورت گرفت. مردم آکوما خود برای اینکه زمستان پیشرو را زنده بمانند، به مواد غذایی شان نیاز داشتند. مردم آکوما مقاومت کردند و ۱۱ اسپانیایی به کمین افتاده و کشته شدند که در میان کشته‌شدگان برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی به‌نام خوان دی زالدیوار نیز بود. در ژانویه ۱۵۹۹، اونیاتی با محکوم کردن این درگیری، آنرا یک شورش خوانده و دستور ویران کردن پوئبلو را صادر کرد، دستوری که توسط برادر خوان دی زالدیوار به‌نام ویسنتی دی زالدیوار در یورشی معروف به قتل‌عام آکوما به انجام رسید. در جریان محاصره پوئبلو حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد به قتل سیده و ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند نیز توسط اونیاتی محاکمه و مجازات شدند.
هیپاخ
هیپاخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در شواس واقع شده‌است. هیپاخ ۳۹٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۶۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آلفرد رایسنائر
آلفرد رایسنائر (Alfred Reisenauer؛ November 1, 1863 – October 3, 1907) آهنگساز، موسیقی‌دان، نوازنده پیانو، مدرس موسیقی و استاد دانشگاه اهل آلمان بود.
او یکی از شاگردان فرانتس لیست و یکی از بزرگترین معلمان و نوازندگان پیانو در عصر خود و همچنین استاد اصلی پیانو در «هنرستان موسیقی زوندرزهاوزن» بود.
آندرس آنولت
آندرس آنولت (Andres Anvelt؛ زادهٔ September 30, 1969) سیاستمدار اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ وزیر کشور استونی و از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ مدیر کالج پلیس آکادمی علوم امنیتی استونی بوده است.
آلفرد رایسنائر
از شاگردان او می‌توان به سرگئی بورتکویچ اشاره کرد.
انرژی انباشتگی گسل
انرژی انباشتگی گسل (SFE) یک ویژگی مواد در مقیاس بسیار کوچک است. که به عنوان γ SFE در واحد انرژی در هر واحد ذکر شده است.
گسل انباشتگی یک فاصله در توالی انباشته شدن عادی صفحات اتمی در یک ساختار بلوری است. این فاصله ها حامل انرژی انباشتگی گسل خاصی هستند.
عرض گسل انباشتگی نتیجه تعادل بین نیروی دافعه بین دو نابجایی جزئی از یک سو و از سوی دیگر نیروی جاذبه ناشی از کشش سطحی گسل انباشتگی است. به همین جهت عرض تعادل تا حدی توسط انرژی انباشتگی-گسل تعیین می شود.
ان‌جی‌سی ۷۰۴۱
ان‌جی‌سی ۷۰۴۱ (NGC 7041) یک کهکشان عدسی شکل است که در فاصله ۸۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی هندی واقع شده است. کهکشان NGC 7041 توسط اخترشناس جان هرشل در ۷ ژوئیه ۱۸۳۴ کشف شد.
انرژی انباشتگی گسل
هنگامی که SFE بالا باشد، تفکیک یک نابجایی کامل به دو قسمت از نظر انرژی نامطلوب است، ماده می‌تواند به وسیله لغزش نابجایی یا لغزش عرضی تغییر شکل دهد. مواد با SFE پایین تر، خطاهای انباشتگی گسترده تری را نشان می دهند و معمولا مشکلات بیشتری برای لغزش عرضی دارند.
ان‌جی‌سی ۷۰۴۱
کهکشان NGC 7041 بخشی از کهکشان های سه گانه سند است که شامل کهکشان نزدیک NGC 7049 و کهکشان NGC 7029 است.
انرژی انباشتگی گسل
SFE توانایی نابجایی در یک کریستال را برای سر خوردن روی صفحه لغزش متقاطع اصلاح می کند. هنگامی که SFE کم است، تحرک نابجایی ها در یک ماده کاهش می یابد.
توقف انرژی هدر رفته و انباشته شدن این انرژی
خطای دسته‌ای یک بی‌نظمی در توالی دسته‌ای مسطح اتم‌ها در یک کریستال در فلزهای FCC توالی دسته‌ای نرمال ABCABC و غیره است،اما اگر خطای دسته‌ای معرفی شود، ممکن است یک بی‌نظمی مانند ABCBCABC را به توالی دسته‌ای نرمال معرفی کند. این بی‌نظمی‌ها انرژی خاصی را حمل می‌کنند که انرژی خطای دسته‌ای نامیده می‌شود.
تأثیرات روی انرژی هدر رفته انباشته
انرژی شکست به شدت تحت‌تاثیر چند عامل اصلی است، مانند: فلزات پایه، فلزات آلیاژی، درصد فلزات آلیاژی و نسبت ظرفیت - الکترون به اتم.
اثرات عناصر آلیاژی بر SFE
از مدت‌ها پیش ثابت شده‌است که افزودن عناصر آلیاژی به طور قابل‌توجهی SFE اکثر فلزات را کاهش می‌دهد. این که کدام ماده و چه مقدار اضافه می‌شود به طور چشمگیری بر SFE ماده تاثیر می‌گذارد. شکل های سمت راست نشان می دهد که چگونه SFE مس با افزودن دو عنصر آلیاژی مختلف کاهش می یابد. در هر دو حالت با افزودن روی و آلومینیوم SFE برنج کاهش می یابد.
نسبت e/a
عامل دیگری که تاثیر قابل‌توجهی بر SFE ماده دارد و با محتوای آلیاژ بسیار مرتبط است نسبت e / a یا نسبت الکترون‌های ظرفیت به اتم‌ها است. تورنتون این را در سال 1962 با ترسیم نسبت e/a در برابر SFE برای چند آلیاژ مس نشان داد. او دریافت که نسبت ظرفیت - الکترون به اتم، پیش‌بینی‌کننده خوبی برای انرژی خطای دسته‌ای است، حتی زمانی که عنصر آلیاژی تغییر می‌کند.
این به طور مستقیم از نمودارهای سمت راست پشتیبانی می کند. روی یک عنصر سنگین‌تر است و تنها دو الکترون ظرفیت دارد، در حالی که آلومینیوم سبک‌تر است و سه الکترون ظرفیت دارد.
بنابراین هر درصد وزنی آلومینیوم تاثیر بیشتری بر SFE آلیاژ پایه مس نسبت به روی دارد.
اثرات انباشته شدن انرژی گسل بر تغییر شکل و بافت
دو روش اصلی تغییر شکل در فلزات لغزش و پیچش است. لغزش با لغزش نابجایی دررفتگی‌های پیچ یا لبه در یک صفحه لغزش رخ می‌دهد.
لغزش تا حد زیادی رایج ترین مکانیسم است.دوقلویی کم‌تر رایج است اما به راحتی در برخی شرایط رخ می‌دهد.
به منظور تطبیق کرنش‌های بزرگ بدون شکست، باید حداقل پنج سیستم لغزش مستقل و فعال وجود داشته باشد. هنگامی که لغزش متقابل به طور مکرر رخ می‌دهد و معیارهای دیگری نیز در نظر گرفته می‌شوند، گاهی اوقات تنها سه سیستم لغزش مستقل برای انطباق تغییرشکل های بزرگ مورد نیاز است.
به دلیل مکانیزم‌های تغییر شکل متفاوت در مواد SFE بالا و پایین، آن‌ها بافت‌های مختلفی را توسعه می‌دهند.
مواد با SFE بالا
مواد SFE بالا با لغزش دررفتگی‌های کامل از بین می‌رونداز آنجا که هیچ خطای دسته‌ای وجود ندارد، نابجایی در پیچ ممکن است دچار لغزش متقاطع شود.اسمالمن دریافت که لغزش عرضی تحت تنش کم برای مواد SFE بالا مانند آلومینیوم (۱۹۶۴)اتفاق می‌افتد.این امر شکل‌پذیری اضافی فلزی را ایجاد می‌کند زیرا با لغزش عرضی تنها به سه سیستم لغزش فعال دیگر برای تحمل کرنش‌های بزرگ نیاز دارد. این موضوع حتی زمانی که کریستال به طور ایده‌آل جهت گیری نشده باشد نیز صدق می‌کند.
بنابراین مواد SFE بالا نیازی به تغییر جهت به منظور تطبیق تغییر شکل‌های بزرگ به دلیل لغزش عرضی ندارند. با حرکت دانه‌ها در طول تغییر شکل، برخی تغییر جهت و توسعه بافت رخ خواهد داد.
لغزش عرضی گسترده ناشی از تغییر شکل بزرگ نیز باعث چرخش دانه می‌شود.. با این حال، این جهت گیری مجدد دانه‌ها در مواد SFE بالا بسیار کم‌تر از مواد SFE پایین است.
مواد با SFE کم
مواد با SFE پایین نیز در هنگام اعمال فشار جفت می‌شوند. اگر نابه‌جایی دوقلویی با نابه‌جایی برشی منظم ترکیب شود، دانه‌ها در نهایت به سمت جهت گیری ترجیحی پیش می‌روند. هنگامی که بسیاری از دانه‌های مختلف، بافت بسیار ناهمسانگرد را هم تراز می‌کنند، ایجاد می‌شود.
نادیژدا فون مک
نادیـِژدا فون مِـک (Надежда Филаретовна фон Мекк؛ ۱۰ فوریه ۱۸۳۱ – 1831:2:10, January 13, 1894) یک بانوی سرمایه‌دار و بازرگان اهل امپراتوری روسیه و یکی از حامیان بانفوذ و مهم هنر به‌ویژه موسیقی در آن دوران بود. امروزه او را به سبب رابطهٔ هنری‌اش با پیوتر ایلیچ چایکوفسکی می‌شناسند که به مدت سیزده سال از وی پشتیبانی مالی نمود تا او بتواند به‌طور تمام‌وقت، خود را وقف ساختِ موسیقی کند؛ با این شرط که ایندو هرگز ملاقات حضوری نداشته باشند و یکدیگر را از نزدیک نبینند. چایکوفسکی سمفونی شماره ۴ خود را به او تقدیم نمود. این بانوی ثروتمند چندین هنرمند دیگر از جمله نیکلای روبینشتاین و کلود دبوسی را نیز حمایت مالی نمود.
وی خودش در جوانی موسیقی آموخته بود و نوازندهٔ پیانوی ماهری بود و دانش خوبی در زمینهٔ رپرتوارهای کلاسیک داشت. او همچنین چندین زبان می‌دانست و مطالعاتی در زمینهٔ ادبیات، تاریخ، فلسفه و به‌ویژه آثار آرتور شوپنهاور و ولادیمیر سولویوف داشت.
مابین سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۹۰ میلادی، نادیژدا فون مک و چایکوفسکی بیش از ۱۲۰۰ نامه به هم نوشتند و میزان اطلاعاتی که میان این دو در این نامه‌ها رد و بدل شد، شگفت‌انگیز است، به‌خصوص آنکه ایندو هرگز یکدیگر را ندیده بودند. چایکوفسکی چنان اعتمادی به او داشت که تمامی جزئیات زندگی شخصی و هنری‌اش را با او در میان می‌گذاشت و نظرِ نادیژدا بسیار برایش مهم بود، تا آنجا که وقتی منتقدان سمفونی شماره ۵ او را به باد انتقاد گرفتند، نادیژدا بود که او را حمایت کرد و باعث شد تا چایکوفسکی این سمفونی را نگه دارد. نادیژدا مبلغ ۶۰۰۰ روبل در سال به چایکوفسکی می‌داد که آن چنان زیاد بود که او توانست کرسی استادی کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو را رها کند و به‌طور تمام وقت به آهنگسازی بپردازد.
نادیژدا ۲ ماه پس از مرگ چایکوفسکی، در سن ۶۲ سالگی در اثر ابتلا به سل در نیس فرانسه درگذشت.
سوانینگتون، ایندیانا
سوانینگتون (به انگلیسی: Swanington) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بنتون، ایندیانا واقع شده‌است. سوانینگتون ۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۴۴٫۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوماریتسا
کوماریتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولاسوتینتسه واقع شده‌است. کوماریتسا ۱۹۸ نفر جمعیت دارد.
نیکلاس نیکلبی (فیلم ۲۰۰۱)
«نیکلاس نیکلبی» (The Life and Adventures of Nicholas Nickleby (2001 film)) فیلمی در ژانر کمدی-درام است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
آغاسی بابایان
آغاسی هاروتیونی بابایان (Աղասի Հարությունի Բաբայան; زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۲۱ - درگذشته 1921:12:21, November 17, 1995) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و هنرپیشه اهل ارمنستان بود.
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دختر دشت آرارات (۱۹۴۹ به عنوان بازیگر)، درسو اوزالا (۱۹۶۱ به عنوان کارگردان) اشاره کرد.
هیدروژنه‌کردن نامتقارن نویوری
در شیمی، هیدروژنه‌کردن نامتقارن نویوری یا هیدروژناسیون نامتقارن نویوری به روشی برای کاهش انتخابی کتون‌ها و گروه‌های عاملی مرتبط اشاره می‌کند. این روش توسط ریوجی نویوری در سال ۲۰۰۱ معرفی شد. وی بخاطر مشارکت در تحقیق و مطالعه پیرامون هیدروژنه‌کردن نامتقارن به صورت مشترک جایزه نوبل شیمی را دریافت نمود. این روش هیدروژنه‌کردن در تولید چندین دارو مانند لووفلوکساسین، آنتی‌بیوتیک کارباپنم و عامل ضدروان‌پریشی BMS181100 استفاده می‌شود.
کاربردهای صنعتی
کاتالیزورهای الهام گرفته شده از هیدروژنه‌کردن نویوری برای سنتز تجاری تعدادی از مواد شیمیایی با اهمیت استفاده شده‌است. (R)-۲،۱-پروپان‌دی‌ال، پیش ساز ضدباکتری لووفلوکساسین، می‌تواند به‌طور مؤثری از هیدروکسی‌استون با استفاده از هیدروژنه‌کردن نامتقارن نویوری سنتز شود: مسیرهای جدیدتر بر هیدروژنه‌کردن (R)-متیل لاکتات تمرکز می‌کنند.
آنتی‌بیوتیک‌های کارباپنم نیز با استفاده از هیدروژنه‌کردن نامتقارن نویوری از طریق (2S،3R)-متیل ۲-(بنزآمیدومتیل)-۳-هیدروکسی‌بوتانوئات تهیه می‌شود که خود از متیل ۲-(بنزامیدومتیل)-۳-اکسوبوتانوئات راسمیک با dynamic kinetic resolution سنتز می‌شود. داروی ضدروان‌پریشی BMS 181100 با استفاده از کاتالیزور BINAP/diamine-Ru سنتز می‌شود.
استفن اف. مارتین
استفن اف مارتین (Stephen F. Martin) دانشمند در زمینه شیمی آلی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ماریانو پاون
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لانوس، باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال کروز آزول، باشگاه فوتبال استودیانتس، باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، باشگاه فوتبال کولو-کولو، باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
دانیل فلاهرتی
دانیل فلاهرتی (Daniel Flaherty؛ زادهٔ June 11, 1993) بازیگر و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
صالح مرسی
صالح مرسی (زاده ۱۹۲۹ در «کفرالزیات» از استان «الغربیه» مصر - درگذشت ۱۹۹۶ اسکندریه مصر) نویسنده مصری است.
عدیله اشراق
عدیله اشراق بازیگر اهل ایران است. عدیله اشراق در ۱۰ فیلم بازیگر بود. نخستین کار سینمایی او بازی در فیلمِ هاشم‌خان به سال ۱۳۴۵ و واپسین کارش بازی در فیلمِ بلندپرواز به سال ۱۳۵۲ بود.
جاناتان کوتزکه
جاناتان کوتزکه (Jonatan Kotzke؛ زادهٔ May 18, 1990) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وی‌اف‌آر آلن، باشگاه فوتبال یان رگنسبورگ، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، باشگاه فوتبال نورنبرگ، و باشگاه فوتبال وهن ویسبادن اشاره کرد.
نیکلودئون (فیلم)
«نیکلودئون» (Nickelodeon (film)) یک فیلم به کارگردانی پیتر بوگدانوویچ است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.