آنارشیسم_در_ایالات_متحده_آمریکا
آنارشیسم فردگرای قرن نوزدهم
ولترین دو کلیر نویسنده و فمینیست آنارشیست آمریکایی بود. او نویسنده و سخنران پرکاری بود، مخالف دولت، ازدواج و سلطه دین در رابطه جنسی و زندگی زنان بود. او فعالیت فعالانه خود را در جنبش آزاداندیشی آغاز کرد. دی کلیر در ابتدا به سمت آنارشیسم فردگرایانه گرایش پیدا کرد اما از طریق دوجانبه گرایی به یک آنارشیسم بدون صفت تبدیل شد. وی معتقد بود هر سیستم قابل قبول است به شرطی که شامل زور نباشد. با این حال، به گفته نویسنده آنارشیست، آیین مک کی، او آرمان‌های کمونیسم بدون دولت را پذیرفت. د کلیر در سخنرانی خود در سال ۱۸۹۵ تحت عنوان برده داری جنسی ، آرمان‌های زیبایی را که زنان را به تحریف بدن و شیوه‌های اجتماعی شدن کودک که نقش‌های غیرطبیعی جنسیتی را ایجاد می‌کند، محکوم می‌کند. عنوان این مقاله اشاره به ترافیک در زنان برای مقاصد نمی فحشا، هر چند که نیز ذکر شده، بلکه به قوانین ازدواج اجازه می‌دهد که مردان به تجاوز به زنان خود را بدون عواقب آن. چنین قوانینی باعث می‌شود که «هر زن متأهلی همان چیزی باشد که هست، یک برده پیوند خورده، که نام ارباب خود، نان ارباب خود، دستورات ارباب خود را می‌گیرد و در خدمت علاقه‌های ارباب خود قرار می‌گیرد.» آنارشیسم فردگرا در ایالات متحده فضای مهم بحث و توسعه را در آنچه به عنوان آنارشیست‌های بوستون شناخته می‌شود، یافت. حتی در میان فردگرایان آمریکا ۱۹ قرن بود، وجود ندارد دکترین یکپارچه، به عنوان آنها در میان یکدیگر در مورد مسائل مختلف از جمله مخالف مالکیت معنوی حقوق و اختیار در مقابل اموال در زمین است. یک انشعاب بزرگ بعداً در قرن نوزدهم اتفاق افتاد که تاکر و برخی دیگر حمایت سنتی خود از حقوق طبیعی را که توسط لیساندر اسپونر مورد حمایت قرار گرفت رها کردند و به یک خودپرستی که از فلسفه استیرنر الگو گرفته شد، تبدیل شدند. اسپونر علاوه بر فعالیت آنارشیستی فردگرایانه خود، یک فعال ضد برده داری مهم نیز بود و به عضویت انترناسیونال اول درآمد. برخی از آنارشیست‌های بوستون، از جمله تاکر، خود را سوسیالیست معرفی کردند که در قرن نوزدهم غالباً به معنای تعهد به بهبود شرایط طبقه کارگر (یعنی " مشکل کار ") مورد استفاده قرار گرفت. آنارشیست‌های بوستون مانند تاکر و پیروانش به دلیل مخالفت با ربا تا به امروز سوسیالیست محسوب می‌شوند. لیبرتی یک نشریه آنارشیستی قرن نوزدهم بود که توسط بنیامین تاکر، از اوت ۱۸۸۱ تا آوریل ۱۹۰۸، در ایالات متحده منتشر شد. این نشریه در توسعه و رسمیت بخشیدن به فلسفه آنارشیست فردگرا از طریق انتشار مقالات و به عنوان قالب بحث، نقش مهمی داشت. مشارکت کنندگان شامل بنجامین تاکر، لیساندر اسپونر، اوبرون هربرت، دایر لوم، جوشوا ک اینگالس، جان هنری مکی، ویکتور یاروس، وردزورث دونیستورپ، جیمز ال واکر، جی ویلیام لوید، فلورانس فینچ کلی، ولتارین دو کلیر، استیون تی. بیینگتون، جان بورلی رابینسون، جو لابادی، لیلیان هارمن و هنری اپلتون. جمله ای از سخنان پیر پرودون در سر این مجموعه گنجانده شده‌است که می‌گوید آزادی "نه دختر بلکه مادر نظم" است. بعضی از آنارشیست‌های فردگرای آمریکایی بعداً در این دوره مانند بنیامین تاکر مواضع حقوق طبیعی را رها کردند و به آنارشیسم خودخواه ماکس اشتیرنر گرویدند. تاکر با رد ایده حقوق اخلاقی، گفت که فقط دو حق وجود دارد: "حق قدرت" و "حق قرارداد". وی همچنین گفت، پس از روی آوردن به فردگرایی خودخواهانه، "در زمان‌های گذشته … این عادت من بود که با شکوه از حق انسان در زمین صحبت کنم. این یک عادت بد بود، و من مدتها پیش آن را کنار زدم. . . تنها حق انسان در زمین، قدرت او بر آن است. تاکر با اتخاذ خودخواهی اشتیرنریت (۱۸۸۶)، حقوق طبیعی را که مدتها پیش بنیان آزادیخواهی قلمداد می‌شد، رد کرد. این رد، جنبش را به بحثهای شدید واداشت، و طرفداران حقوق طبیعی خودخواهان را به از بین بردن آزادیخواهی خود متهم کردند. این درگیری چنان تلخ بود که تعدادی از طرفداران حقوق طبیعی در اعتراض از صفحه آزادی به عقب‌نشینی پرداختند، حتی اگر تا آن زمان در میان عوامل مکرر آن بودند. پس از آن، لیبرتی از خودخواهی حمایت کرد، گرچه محتوای کلی آن تغییر چشمگیری نکرد.