cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ارنست استاورو بلوفلد
در فيلم
به تصویر کشیدن بلوفلد در فیلم تاثیر زیادی بر تصویر ابرشرورها و (همراه با تصویر دون ویتو کورلئونه در پدرخوانده) از روسای مافیا چه در فیلم ها و چه در رسانه های چاپی داشت، زیرا از اولین حضورش در پرده سينما در سال 1963، او را تحت تاثیر قرار داد. برخی «استانداردها» را که برای دهه‌ها تقلید می‌شد، ایجاد کرد، مانند هویت‌های اسرارآمیز، به تصویر کشیده شدن در حال نوازش حیوان خانگی و چهره‌ای که توسط تماشاگر یا شخصیت دیدگاه دیده نمی‌شود، و مفهوم اجرای تماشایی زیردست‌هایی که موفق به شکست دادن قهرمان اصلی نمی‌شوند.
جدول زمانی اصلی
در این مجموعه فیلم، بلوفلد ابتدا در «از روسیه با عشق» (با اعتبار «ارنست بلوفلد»، اگرچه نامش هرگز شنیده نمی‌شود)، سپس در «گلوله آتشین» (نامشخص) ظاهر می‌شود. در این دو ظاهر، نام او هرگز به زبان نمی‌آید، چهره‌اش دیده نمی‌شود و تنها پایین تنه‌اش دیده می‌شود که گربه سفید خود را نوازش می‌کند.
در اصل، در سرویس مخفی ملكه قرار بود این پیچ و تاب وجود داشته باشد که بلوفلد برادر دوقلوی اوریک گلدفینگر است و توسط گرت فروبه به تصویر کشیده می‌شود. با این حال، این طرح زمانی که به نفع You Only Live Twice به تأخیر افتاد لغو شد. بازیگر چک، یان وریچ در اصل توسط تهیه کننده هری سالتزمن برای بازی در نقش بلوفلد در فیلم You Only Live Twice انتخاب شد. آلبرت آر. بروکلی تهیه کننده و لوئیس گیلبرت کارگردان، پس از ورود او به صحنه فیلمبرداری Pinewood، احساس کردند که او انتخاب بدی است. با این وجود، گیلبرت در تلاش برای انجام کار بازیگری، فیلمبرداری را ادامه داد. پس از پنج روز، هم گیلبرت و هم بروکلی به این نتیجه رسیدند که وریچ به اندازه کافی جذاب نیست، و دونالد پلزنس را براي اين نقش انتخاب کردند - بهانه رسمی این بود که وریک بیمار بود.
در حضور سوم، چهارم و پنجم - You Only Live Twice، On Her Majesty's Secret Service و Diamonds Are Forever - او آنتاگونیست اصلی است که با باند رو در رو ملاقات می کند. در طول سکانس آغازین الماس ها همیشه هستند، باند بی وقفه به دنبال بلوفلد می گردد و او را در حال نظارت بر تبدیل یک بدل شبيه به خود به با استفاده از جراحی پلاستیک می یابد. باند بدل را در حمام گلی غرق می کند و بلوفلد را با هل دادن او به داخل یک استخر آتشفشانی می کشد و می گوید: «به جهنم خوش آمدی، بلوفلد». پس از تیتراژ، ام به باند می گوید که حالا که بلوفلد مرده و تمام شده است، انتظار دارد باند در «کار ساده و محکمی» شرکت کند. البته معلوم می شود که مردی که باند کشته است بدل بلوفلد است.
در نسخه فیلم On Her Majesty's Secret Service، او قاتل واقعی تریسی باند (دایانا ریگ) نیست. او ماشینی را رانندگی می کند که ایرما بانت (ایلسه استپت) از آن تیرهای مرگبار را به سمت تریسی شلیک می کند، دقایقی پس از ازدواج او با باند.
در ششمین حضور - در سکانس آغازين فقط بخاطر چشمان تو - او یک شرور ناشناس، طاس و شرور است که از ویلچر استفاده می کند و تلاش می کند یک بار دیگر باند را بکشد. بلوفلد بی نام باقی مانده است و در تیتراژ پایانی فیلم با عنوان "مرد سر کچل با گربه سفید" ذکر شده است. تنها سرنخ‌های هویت او گربه سفید علامت تجاری است،  لباس‌هایی شبیه به حضورهای قبلی‌اش روی صفحه، دیالوگ‌هایی که نشان می‌دهد او و باند قبلاً ملاقات کرده‌اند، و این واقعیت که صحنه با ادای احترام باند بر سر قبر تریسی آغاز می‌شود. تهیه کنندگان آن را به عنوان وسیله ای برای ایجاد "پیوند تداوم فوری" در صورت حضور بازیگر جدیدی در نقش باند در نظر می گیرند (اگرچه این پنجمین حضور راجر مور در نقش باند بود). ناشناس ماندن شخصیت شرور به دلیل اختلاف حقوقی بین کوین مک کلوری و Eon Productions بر سر حق چاپ تاندربال بود.
ظاهر بلوفلد با توجه به بازیگر شخصیت و تولید تغییر می کند. او یک سر پر از موهای مشکی در فیلم From Russia With Love و Thunderball دارد. سر طاس و زخم دوئل صورت در You Only Live Twice. سر طاس بدون زخم یا لاله گوش در سرویس مخفی اعلیحضرت. و موهای خاکستری نقره ای در Diamonds Are Forever. این دگردیسی با تصویر ادبی فلمینگ از یک جنایتکار استاد که تمام تلاش خود را برای حفظ ناشناس ماندن خود، از جمله استفاده از جراحی پلاستیک، انجام می دهد، مطابقت دارد. او اغلب یک ژاکت بدون برگردان می پوشد که به طور آزاد بر اساس کت نهرو یا کت و شلوار مائو است، ویژگی ای که در جعلیاتی مانند سری آستین پاورز استفاده می شود، اگرچه در دو حضور اولیه خود در فیلم او یک کت و شلوار تجاری مشکی می پوشد.
تداوم راه‌اندازی مجدد
در نوامبر 2013، Metro-Goldwyn-Mayer و املاک مک کلوری به طور رسمی مشکل را با Danjaq و MGM حل و فصل کردند و حق چاپ کامل شخصیت ها و مفاهیم Blofeld و SPECTRE را به دست آوردند. در نتیجه بلوفلد در Spectre با بازی کریستف والتز و با پس‌زمینه‌ای جدید دوباره ظاهر شد. در این تداوم، او فرانتس اوبرهاوزر، پسر هانس اوبرهاوزر (شخصیتی از داستان کوتاه اصلی «اختاپوس»)، قیم قانونی جیمز باند (دنیل کریگ) پس از یتیم شدن در سن 11 سالگی او را به فرزندخواندگی قبول كرد. فرانتس در جوانی از باند به خاطر اینکه مورد علاقه پدرش بود، کینه داشت و او را به کشتن پدرش، جعل مرگ خود و گرفتن نام مستعار «ارنست استاورو بلوفلد» که از اصل و نسب مادرش برگرفته بود، سوق داد. با گذشت زمان او یک سازمان جنایی جهانی به نام Spectre را تشکیل داد. علاوه بر این، فاش شد که شروران فیلم های قبلی کریگ - Le Chiffre (Mads Mikkelsen)، آقای White (Jesper Christensen)، Dominic Greene (Mathieu Amalric) و Raoul Silva (Javier Bardem) - همه برای Spectre کار می کردند. .
باند در حین تحقیق درباره یک شبکه تروریستی در سراسر جهان که بعداً مشخص شد اسپکتر است، با بلوفلد روبرو می شود. باند متوجه می شود که بلوفلد در تلاش است تا با کمک مأمور سرویس اطلاعات مشترک خیانتکار مکس دنبیگ (اندرو اسکات) کنترل Nine Eyes، یک برنامه نظارتی جهانی را در دست بگیرد و برای توجیه وجود برنامه، حملات تروریستی را ترتیب دهد. باند و مادلین سوان (لیا سیدو)، دختر آقای وایت، با بلوفلد در پایگاه بیابانی اش روبرو می شوند، جایی که او از مسئول چندین تراژدی در زندگی باند، از جمله مرگ معشوقش وسپر لیند (اوا گرین) و ام قبلی (جودي دنچ)ابراز خوشحالی می کند. او سپس برادر خوانده سابق خود را با بستن او به صندلی مکانیکی که برای برداشتن چشم های باند برنامه ریزی شده بود، شکنجه می کند. اما در آخرین ثانیه، باند صندلی را با ساعت انفجاری که کیو (بن ویشاو) به او داده بود، از بین می برد. انفجار چشم راست بلوفلد را از بین می‌برد و زخمی عمودی برای او باقی می‌گذارد که از حفره زخمی می‌گذرد. با این وجود، بلوفلد موفق به فرار می شود. باند در نهایت نقشه‌های بلوفلد را خنثی می‌کند و فرصتی برای کشتن او پیدا می‌کند، اما تصمیم می‌گیرد از جان او بگذرد و گرت مالوری (رالف فاینس)، ام فعلی، بلوفلد را بازداشت می‌کند.
با این حال، نقشه بلوفلد توسط لیوتسیفر سافین (رامی ملک) که کل خانواده اش به دستور بلوفلد توسط آقای وایت به قتل رسید، خراب می شود. سافین دارای سلاح زیستی است که توسط دانشمند سرکش MI6 والدو اوبروچف (دیوید دنچیک) تغییر داده شده است، به طوری که به جای باند، تمام عوامل اسپکتر را از بین می برد. سپس سافین سوان را مجبور می کند تا بلوفلد را با سویه ای از هراکلس که DNA او را هدف قرار می دهد، آلوده کند. سوان در حین شرکت در بازجویی باند از بلوفلد، قبل از اینکه نقشه سافین را اجرا کند، ناخودآگاه سلاح زیستی را به او می‌دهد. بلوفلد فاش می‌کند که باند را فريب داده است تا فکر کند سوان پنج سال قبل به او خیانت کرده است و در نتیجه باند به رابطه آنها پایان داد. باند اعصاب خود را از دست می دهد و شروع به خفه کردن بلوفلد می کند. این تماس باعث می شود بلوفلد در عرض چند ثانیه تسلیم عفونت شود و مدت کوتاهی پس از آن می میرد.
این تجسم یک ژاکت بدون یقه می پوشد و دارای موهایی پر است که به ترتیب یادآور نسخه های دونالد پلزنس، چارلز گری و تلی ساوالاس از شخصیت است. تغییر شکل او بعداً در فیلم بازتاب زخم و چشم کور نسخه پلزنس است. او همچنین برای مدت کوتاهی با یک گربه سفید نشان داده می شود که به طرز چشمگیری شبیه به گربه ای از فیلم های دوران شان کانری است.
جدول حضور فیلم
اتصال کوتاه (فیلم ۱۹۴۳)
اتصال کوتاه (Short Circuit) فیلمی ایتالیایی به کارگردانی جاکومو جنتیلومو است که در سال ۱۹۴۳ منتشر شد.
کلی میلر
کلی میلر (Kelly Miller) (۱۸ ژوئیه ۱۸۶۳ – ۲۹ دسامبر ۱۹۳۹) یک ریاضی‌دان، جامعه‌شناس، جستارنویس، ستون‌نویس روزنامه و مؤلف اهل آمریکا و یک شخصیت مهم در زندگی معنوی سیاه‌پوستان آمریکایی برای حدود نیم قرن بود. او معروف به «حماسه سرای پتومک» بود.
دوران کودکی و تحصیلات
میلر از ۱۸۷۸ – ۱۸۸۰ میلادی به مؤسسه فیرفیلد رفت. بر مبنای دستاوردهای که میلر داشت، به او بورسیه‌ای از طرف دانشگاه هاوارد که یک کالج مخصوص سیاه‌پوستان قبل از جنگ داخلی بود، پیشنهاد شد. میلر برنامه درسی سه-ساله دوره آمادگی، شامل زبان‌های یونانی و لاتین و سپس ریاضی را در مدت دو سال به اتمام رساند. پس از تکمیل نمودن یک دانشکده، او به سرعت به دانشکده دیگر رفت. میلر از ۱۸۸۲ – ۱۸۸۶ در دانشگاه هاوارد به دروس خود ادامه داد.
در ۱۸۸۶ میلادی به میلر این فرصت داده شد تا نزد سروان ادگار فریسبی به آموزش ریاضیات پیشرفته بپردازد. فریسبی یک ریاضی‌دان آمریکایی بود که در رصدخانه نیروهای دریایی ایالات متحده کار می‌کرد. دستیار فریسبی، سیمون نیوکام به استعداد ذهنی میلر پی‌برد و توصیه نمود تا او در دانشگاه جانز هاپکینز درس بخواند. میلر دو سال را در دانشگاه جانز هاپکینز گذراند (۱۸۸۷ – ۱۸۸۹ میلادی) و به نخستین آمریکای-آفریقایی مبدل شد که به دانشگاه می‌رود. میلر در رشته‌های ریاضی، فیزیک و ستاره‌شناسی درس خواند. او نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار بود که در ایالات متحده ریاضیات پیشرفته می‌خواند.
میلر عضو انجمن آلفا فی آلفا بود.
حرفه
میلر به دلیل محدودیت‌های مالی که داشت قادر نبود در دانشگاه جانز هاپکینز ادامه دهد. او از ۱۸۸۹ – ۱۸۹۰ میلادی در مدرسه عالی در خیابان ام (M Street) واشینگتن دی سی، ریاضی تدریس می‌کرد. او که در ۱۸۹۰ میلادی به عنوان پروفسور ریاضی در هاوارد گماشته شده بود، مضامین جامعه‌شناسی، ساختار توسعه و کارکرد جامعه انسانی را در ۱۸۹۵ میلادی وارد برنامه‌های درسی نموده و از ۱۸۹۵ تا ۱۹۳۴ میلادی به عنوان پرفیسور جامعه‌شناسی خدمت کرد. میلر در ۱۹۰۳ میلادی از مدرسه حقوق دانشگاه هاوارد فارغ‌التحصیل شد. او در ۱۹۰۷ میلادی به عنوان رئیس دانشکده علوم و هنر گماشته شد.
ریاست او برای دوازده سال ادامه داشت و در این مدت کالج به‌طور چشم‌گیری تغییر کرد. برنامه درسی کهنه و کلاسیک را مدرن ساخته و رشته‌های جدید در علوم طبیعی و علوم اجتماعی اضافه گردیده بود. میلر، حامی پُرجوش دانشگاه هاوارد بود و به‌طور فعالانه به این مدرسه شاگرد جذب می‌کرد. وی در ۱۹۱۴ میلادی یک موزه و کتابخانه آمریکایی سیاه‌پوست را برنامه‌ریزی کرد. او جیسی اِی. مورلند را قانع کرد تا کتابخانه بزرگ خصوصی‌اش که در مورد سیاه‌پوستان در آفریقا و ایالات متحده بود را به دانشگاه هاوارد ببخشد و این امر مبنای موزه و کتابخانه آمریکایی سیاه‌پوست وی را شکل داد.
میلر شناخت ملی خود را پس از فعالیت در جبنش دیگری که توسط ویلیام ادوارد برگهارت دیو بویس رهبری می‌گردید، حاصل کرد. او هنگام نزاع میان «آشتی‌گرایی» بوکر تی. واشینگتن و «بنیادگرایی» حقوق مدنی در حال رشد، از خود رهبری فکری چشم‌گیری نشان داد. میلر از دو جهت برای مردم شناخته شده‌است.
در رابطه به سیاست آموزش و پرروش آمریکایی-آفریقایی‌ها، میلر نه طرف‌دار «بنیادگراها» بود - دیو بویس و جنبش نیاگارا – و نه طرف‌دار «محافظه کاران» – پیروان بوکر تی. واشینگتن. میلر به جست‌جوی یک روش‌میانه بود، یک نظام جامع آموزش و پرورش که با پیشکش نمودن آموزش‌های حرفه‌ای و ذهنی باعث «توسعه متوازن» شهروندان آفریقایی-آمریکایی شود.
در فوریه ۱۹۲۴، میلر به عنوان رئیس کنفرانس نیگرو سنهدرین انتخاب گردیده بود، کنفرانسی در شیکاگو که نمایندگان ۶۱ مؤسسه آفریقایی-آمریکایی را گردهم آورد تا اتحاد خود را بیشتر نموده و تلاش نمایند تا به یک برنامه مشترک برای اصلاحات اجتماعی و سیاسی دست یابند.
وی باور داشت که سیاه‌پوستان باید بازار آزاد را نسبت به قدرت دولت یا اتحادیه‌ها ترجیح دهند، او بیان داشت:
دونو
دونو (به ایتالیایی: Duno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
کلی میلر
حرفه
"سرمایه‌دار تنها یک انگیزه غالب دارد، تولید و فروش کالاها. نژاد و رنگ تولیدکننده مهم است، اما نه چندان… سرمایه‌دار، طرف‌دار یک دکان آزاد است که برای تمامی مردان این حق را می‌دهد تا بدون هیچ مانعی بر مبنای توانایی و مهارت خود کار کنند. در این گزاره، سرمایه‌دار وسیاه‌پوست یکی هستند."
دریاچه قیر
دریاچه قیر (Pitch Lake) بزرگ‌ترین ذخیره‌گاه طبیعی آسفالت در جهان است. این دریاچه در کشور جزیره‌ای ترینیداد و توباگو واقع شده و آسفالت طبیعی موجود در آن ۱۰ میلیون تن برآورد می‌شود.
کلی میلر
حرفه
او منتقد تبعیض نژادی پلیس بود و در ۱۹۳۵ بیان داشت که خشونت پلیس به اعتماد جامعه آسیب می‌رساند: «غالباً بخش پلیس تنها ابزار قانون است که مردمان سیاه‌پوست با آن تماس برقرار می‌کنند. خشونت پلیس موجب ایجاد یک بی‌اعتمادی و دل‌خوری نسبت به تمامی مقامات دولتی و افسران اعمال قانون می‌گردد».
آثار مکتوب
میلر یک نویسندهٔ پُربار مقالات و جستارها بود که در روزنامه‌ها، مجله‌ها و کتاب به چاپ می‌رسید، وی همچنین چندین کتاب از جمله خارج از خانه اسارت را نوشته‌است. میلر به ویلیام ادوارد برگهارت دیو بویس در راستای ویراستاری بحران (The Crisis) که ژورنال رسمی انجمن ملی پیشرفت مردمان رنگین‌پوست بود، کمک کرد. میلر نشر مقالات خود را بدون ذکر نامش در روزنامه بوستون ترانسکریپت آغاز کرد. میلر همچنین نظریات خود را از طریق بررسی آموزشی، دایل، آموزش و پرورش و ژورنال علوم اجتماعی شریک ساخت. مقاله‌های بی‌نام وی بعداً به موضوع جستار اصلی وی در کتاب‌ش تعدیل نژاد که در ۱۹۰۸ به چاپ رسید، مبدل شد. میلر پیشنهاد نمود که آفریقایی-آمریکایی‌ها این حق را دارند تا بر علیه شرایط غیرعادلانه که با ظهور برتری سفیدپوستان در جنوب ایجاد شده‌است، اعتراض کنند. میلر از سازگاری نژادی، رشد و نهاد سازی حمایت کرد.
دریاچه قیر
دریاچه قیر در نزدیکی شهرک لابرئا در استان سیپاریا در جنوب غرب جزیره ترینیداد واقع شده‌است. این دریاچه محدوده‌ای حدود ۱۰۰ جریب فرنگی را می‌پوشاند و ژرفای آن ۲۵۰ پا گزارش شده‌است.
کلی میلر
آثار مکتوب
این نامه سرگشاده، همانند یک مقاله در کتابخانه‌های نیروهای نظامی ایالات متحده در جریان بود تا این‌که «اداره سانسور نظامی آمریکا» دستور داد تا این نامه از کتابخانه‌ها برداشته شود، چون «خواندن این نامه، روحیه سربازانی که علیه آلمان می‌جنگند را تضعیف می‌کند». میلر کتاب تاریخ کلی میر از جنگ جهانی برای حقوق بشر را در ۱۹۱۹ میلادی منتشر کرد که حاوی «مجموعه‌ای از تصاویر شگفت‌انگیز بود که از تصاویر رسمی اخیر ساخته شده بود و وسایل جدید و وحشتناک که در روش‌های ترسناک جنگی مدرن مورد استفاده قرار می‌گرفت را تشریح می‌کرد و به تصویر می‌کشید، در این مجموعه همچنین تصاویری از مردان سیاه‌پوست که در حال جنگ در ارتش و نیروهای دریایی بودند موجود بود».
دونو
خصوصیات
دونو ۲٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۶۳ نفر جمعیت دارد و ۵۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دریاچه قیر
دریاچه قیر از از جاذبه‌های گردشگی ترینیداد و توباگو است و موزه کوچکی نیز در کنار آن برپا شده که از آنجا راهنمایان، جهانگردان را به تماشای دریاچه می‌برند.
بیرون آمدن نفت از انباره‌های عمیق درون زمین از میان دو گسل باعث به وجود آمدن این پدیده شده‌است. پژوهشگران در دریاچه قیر جانداران شدیددوست یافتند.
کلی میلر
مرگ و میراث
زندگی میلر پس از جنگ جهانی اول، مشکل شد. پس از این‌که جی. ستانلی دورکی در ۱۹۱۸ میلادی به عنوان رئیس دانشگاه هاوارد مقرر شد و یک اداره مرکزی جدید ساخت، میلر در ۱۹۱۹ میلادی تنزل درجه داده شده و به عنوان رئیس یک کالج کوچک تازه تأسیس گماشته شد. میلر به نشر مقالات و ستون‌های هفته‌وار در رسانه‌های منتسب به سیاه‌پوستان ادامه داد. نظریات وی در بیش از ۱۰۰ روزنامه چاپ می‌شد.
دریاچه قیر
نخستین چاه‌ها برای استخراج قیر در این دریاچه در سال ۱۸۶۶ شد. از سال ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۵ از طریق تقطیر قیر دریاچه نفت سفید تولید می‌شد. امروزه شرکتی به نام «دریاچه آسفالت ترینیداد و توباگو» به بهره‌برداری قیر از این دریاچه مشغول است.
دریاچه قیر یکی از چند دریاچه آسفالت طبیعی موجود در جهان است. به جز دریاچه گواناکو در ونزوئلا چند دریاچه مشابه دیگر در ایالات متحده واقع شده‌اند.
کلی میلر
مرگ و میراث
شهرک ۱۶۰ خانه‌ای که در منطقه لی‌درویت پارک در ۱۹۴۱ ساخته شد و همچنین مدرسه کلی میلر در واشینگتن دی‌سی، به افتخار او نام‌گذاری شدند.
اپرلندز
اپرلندز (به انگلیسی: Upperlands) یک روستا در بریتانیا است که در شهرستان لندندری واقع شده‌است. اپرلندز ۵۳۵ نفر جمعیت دارد.
اوپندرا (فیلم)
اوپندرا فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ویمال کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوپندرا راو، راوینا تاندون و پرما ایفای نقش کرده‌اند.
روگوزینووو
روگوزینووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان هارمانلی واقع شده‌است.
تپه‌غوکیان
تپه‌غوکیان نام یک گونه از راسته قورباغه است. تپه‌غوکیان شباهت زیادی به قورباغه‌های درختی دارند.
طرح عملیاتی بارباروسا
طرح عملیاتی بارباروسا به مجموعه برنامه‌ریزی‌ها و طرح‌ریزی‌هایی نظامی اشاره دارد که توسط فرماندهی‌های عالی نیروی زمینی و نیروهای مسلح آلمان جهت آماده‌سازی برای اجرای عملیات بارباروسا، طرح حمله این کشور به شوروی، انجام گرفت. این مطالعات و طرح‌ریزی‌های عملیاتی از بهار سال ۱۹۴۰ آغاز شد و در نهایت با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، صورت راهبردی آن به پایان رسید.
این طرح که به صورت چند مرحله‌ای تنظیم شده بود، به صورت کلی نیروهای آلمانی را به سه گروه ارتش در شمال، مرکز و جنوب جبهه تقسیم نموده بود که بیشترین تمرکز آن بر بخش مرکزی بود. این سه گروه ارتش می‌بایست در سه محور واگرا به سمت شهرهای کلیدی لنینگراد، مسکو و کی‌یف پیشروی می‌کردند و پس از تحقق این اهداف خود را جهت در امان نگاه داشتن بدنه اصلی خاک آلمان از گزند بمب‌افکن‌های دشمن، به خط ولگا-آرخانگلسک می‌رساندند. با این وجود، هدف اصلی نیروهای آلمانی همان‌طور که آدولف هیتلر، پیشوای این کشور، نیز بر آن تأکید داشت، انهدام نیروهای ارتش سرخ از طریق اجرای تاکتیک بلیتس‌کریگ در غرب رودهای دوینای غربی و دنیپر پیش از عقب‌نشینی آن‌ها به عمق اراضی شوروی، تعیین گردیده بود.
پیش‌زمینه
پس از اشغال مناطق بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی و با احساس خطر از امکان دست‌اندازی ارتش سرخ به میدان‌های نفتی رومانی در پلویشت، آلمانی‌ها اقدام به تنظیم طرح‌های عملیاتی در زمینه مقابله با حمله احتمالی شوروی کردند. نخستین طرح گونه‌ای از دفاع مهاجمانه بود که با دفع حمله اولیه دشمن، در اولین قرصت اقدام به ضد حمله می‌کرد. روز ۲۶ ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، دستور انتقال قرارگاه ارتش هجدهم و پانزده لشکر پیاده‌نظام از مناطق غربی جهت تقویت مرزهای شرقی تا پایان ماه ژوئیه، صادر شد. در حین تمرکز بر نبرد بریتانیا و عملیات شیر دریایی، ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی روز ۳ ژوئیه از سرهنگ هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی خواست «ملزومات یک دخالت نظامی که روسیه را وادار به به‌رسمیت شناختن جایگاه مسلط آلمان در اروپا می‌کند» را بررسی نماید. هالدر روز ۴ ژوئیه، سپهبد گئورگ فن کوشلر، فرمانده ارتش هجدهم و سرتیپ اریش مارکس، رئیس ستاد این ارتش را موظف به آماده‌سازی طرح دفاعی دیگری توسط این ارتش برای محافظت از اراضی شرقی کرد. هالدر در نوشته‌های خود موارد زیر را هسته اقدامات لازم در این آماده‌سازی برمی‌شمارد:
این طرح تحت عنوان «دستورالعمل استقرار ارتش هجدهم» با تغییرات بنیادین نسبت به طرح قبلی، رویکردی کاملاً تهاجمی داشت و بر پایه فرض امکان شناسایی آماده‌سازی شوروی، تهاجم پیش‌دستانه پیش از آغاز عملیات‌های دشمن علیه آلمان را برنامه‌ریزی کرده بود. حتی در همین مرحله، طرح آلمان دیگر یک عکس‌العمل تهاجمی به جنگی که از پیش شروع شده بود، نبود بلکه عملیاتی به حساب می‌آمد که خود جنگ را آغاز می‌کرد. از همین رو، با وجود این که در ابتدا تنها اهداف محدودی را دنبال می‌کرد و حاصل هیچ دستوری از طرف هیتلر نبود، این طرح را می‌توان نخستین طرح تهاجم آلمان به شوروی به حساب آورد. بدین منظور گروه گودریان متشکل از دو سپاه موتوریزه شامل چهار لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه تحت امر ارتش هجدهم قرار گرفت. در این حال، در واکنش به انتقاد سرهنگ فریتس بایرلاین، رئیس ستاد گروه گودریان در ارتباط با خط مشی ناسازگار این دستورالعمل در بعد اهداف نظامی، مارکس تبیین روشن اهداف پیش از تحقق شرایط را غیرممکن دانست.
برآورد عملیاتی
با ارائه گزارش جلسه صدارت عظمی در روز بعد توسط فن براوخیچ به هالدر، برنامه‌ریزی اولیه با تحقیق چهار روزه ستاد سرهنگ دوم ابرهارد کینتسل در سازمان اطلاعات نظامی ارتش‌های خارجی شرق در ارتباط با توان ارتش سرخ در دستور کار قرار گرفت. اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۱ کینتسل توان زمان صلح ارتش سرخ را ۱۷۰ لشکر برآورد نمود. گزارش نهایی او ارتش سرخ را دارای کمبود افسر و لشکرهای آن را دچار کمبود تجهیزات مخصوصاً توپخانه توصیف کرد.
طبق فرمان هالدر همچنین دور جدیدی از مطالعات راهبردی توسط دپارتمان جغرافیای نظامی آغاز شد. «نخستین پیش‌نویس از یک مطالعه جغرافیایی-نظامی روسیه» روز ۱۰ اوت تکمیل گردید. مطالعات این دپارتمان استدلال معمول سلطه بر مسکو، لنینگراد و اوکراین را تأیید کرد. این مطالعه اوکراین را به جهت ثروت صنعتی و کشاورزی آن، ارزشمندترین قسمت شوروی خواند اما میدان‌های نفتی شوروی را بسیار دورتر از آن دانست که در حوزه سلطه آلمان قرار بگیرد. با این حال گزارش این دپارتمان نتیجه گرفت حتی اگر امکان اداره مستقیم چنین مناطق دور دستی وجود داشته باشد، تسلط بر آن‌ها تضمین کننده پایان مقاومت شوروی نخواهد بود چرا که مناطق آسیایی شوروی نیز از توسعه قابل توجهی برخوردار هستند. بر این اساس این مناطق دیگر نواحی دور افتاده‌ای با جمعیت پراکنده بومیان چادرنشین یا با سکونت‌گاه‌های منزوی، نیستند. این گزارش تصویری از توسعه مدرن در این قسمت‌ها ارائه می‌کرد که با جمعیتی چهل میلیون نفری دارای منابع توسعه‌یافته صنعتی و کشاورزی و در بخش‌های غربی شبکه در حال رشدی از خطوط آهن و ارتباطات هستند. دپارتمان جغرافیای نظامی در نهایت نتیجه می‌گیرد دشمنان اصلی هر گونه تهاجم به شوروی مساحت گسترده و آب‌وهوای آن است که اولی بیشترین اهمیت را دارد. باور بر این بود که مهم‌ترین مانع در بخش مرکزی جبهه مرداب‌های پریپیات است که قابل تردد توسط آرایش‌های بزرگ نظامی نمی‌باشد. سایر موانع طبیعی همچون رودهای دنیپر و دوینا و انشعابات آن که از شمال به جنوب در جریان بودند، محل عمده تقابل با دشمن پیش‌بینی می‌شد. ارزیابی عمومی ساختار خاک و پوشش گیاهی ناحیه عملیاتی نیز ارائه گشت. از همان ابتدا شبکه‌های مناسبی از خطوط‌آهن و جاده قابل انتظار نبود. پیاده‌نظام به شکل اختصاصی می‌بایست روش‌هایی جهت پیشروی ابداع می‌کرد. بهترین راه از نظر جغرافیایی و ترابری، به طرف مسکو، که تنها مسیر موفقیت نیروهای زرهی فرض می‌شد، از طریق «شکاف اسمولنسک» در طول پل خشکی مینسک-اورشا-اسمولنسک معرفی گردید. بر این اساس، محدودیت‌های جغرافیایی آغاز عملیات و همچنین ساختار نیروهای مهاجم خواهان تجهیز آرایش‌ها به یگان‌های مهندسی و ساخت‌وساز بود. همچنین لزوم به‌کارگیری نیروهای متحرک جهت سلطه هر چه سریع‌تر بر پل‌ها، گذرگاه رودها و جاده‌ها، بدون توجه به پوشش جناحین یا پیاده‌نظام در حال تعقیب، کاملاً روشن بود. در نهایت شرایط ترابری، جغرافیایی و آب‌وهوایی از همان ابتدا باعث ایجاد محدودیت در طول زمانی اجرای عملیات و لزوم اجرای آن با بیشترین سرعت شده بود.
آلمان بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ به صورت مخفیانه اقدام به عکس‌برداری هوایی از اراضی شوروی می‌کرد. با تمرکز بر جبهه غربی این اقدامات برای تحریک نکردن شوروی برای مدتی متوقف شده بود. در نهایت روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۰ فرمانده کل لوفت‌وافه شناسایی هوایی سازمان‌یافته از اراضی شوروی تا عمق ۳۰۰ کیلومتری را مجاز کرد. پس از سازماندهی یگان‌ها، گروه شناسایی روول مسئول این عمل شد. هواگردهای آلمانی در ارتفاع ۹ تا ۱۲ متری، ابتدا از نواحی مرزی عکس‌برداری می‌کردند اما بعداً با عدم مواجهه با جنگنده‌های شوروی، وارد عمق خاک آن شدند. این عمق ماه فوریه سال ۱۹۴۱ به خط مورمانسک-مسکو-روستوف-نا-دونو، با تأکید بر ناحیه کی‌یف-مینسک، محدود گشت. هواگردهای آلمانی در مجموع بیش از ۵۰۰ سورتی شناسایی، از جمله ۱۵۲ مورد در سال ۱۹۴۱، بر فراز اراضی شوروی انجام دادند. لوفت‌وافه علاوه بر شناسایی هوایی، اقدام به پیاده‌سازی عناصر اطلاعاتی درون خاک شوروی نیز می‌کرد. سرگرد رودولف لوتفِد-هاردِگ، یکی از افسران لوفت‌وافه نیز مأمور گردآوردی اطلاعات و برآورد توان نیروی هوایی شوروی شد. او در نهایت مجموع توان هوایی شوروی را ۱۴ هزار هواگرد که بجز تعداد اندکی مدل‌های نوین، عمدتاً از مدل‌های قدیمی هستند، گزارش نمود. رهبران لوفت‌وافه به کمک پروازهای غیرنظامی هواپیمایی لوفت‌هانزا بر فراز شوروی، اطلاعات بسیار خوبی از مواضع طرف مقابل به دست آورده بودند.
اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰، در دیداری که بین هالدر و سپهبد ارنست-آگوست کوسترینگ، فرستاده نظامی آلمان در شوروی انجام گرفت، کوسترینگ از ارتقا وضعیت ارتش سرخ سخن گفت اما اضافه کرد با توجه به ضربه‌ای که پاکسازی بزرگ به آن وارد آورده‌است، چهار سال زمان خواهد برد تا به سطح پیشین خود برسد. سخنان او به شکل متمایزی برخلاف اطلاعات جمع‌آوری شده توسط کینتسل در سازمان ارتش‌های خارجی شرق، جنبه‌ای انتقادی داشت. کوسترینگ به عنوان متخصص نظامی پیشرو در زمینه شوروی که با تسلط کامل به زبان روسی از سال ۱۹۳۵ در پایتخت این کشور به سر می‌برد، در زمینه فشاری که شرایط جغرافیایی شوروی بر ورماخت تحمیل خواهد کرد، هشدار داد. ماه بعد، او در گزارش اطلاعاتی که برای سازمان ارتش‌های خارجی شرق آماده شده بود، با اشاره به کیفیات دفاعی ارتش سرخ که حریفی جدی و قدرتمند به نظر می‌رسد، مجدداً بر در نظر گرفتن جانب احتیاط تأکید کرد. با این حال در این گزارش به این نکته نیز اشاره شده بود که ارتش سرخ از اجرای رزم متحرک در مقیاس بزرگ ناتوان است. کوسترینگ با پیش کشیدن مجدد مشکلات تحرک در اراضی شرقی، خواستار توجه به فقدان راه‌ها و سختی شرایط آب‌هوایی شد. او این مسائل را در کنار زمان و فضا، بزرگ‌ترین متحدان شوروی خواند.
طبیعت بسته جامعه اتحاد جماهیر شوروی مانع فوق‌العاده‌ای در مسیر برنامه‌ریزی آلمانی‌ها ایجاد کرده بود. مقدار بازدید گردشگران غربی از شوروی عملاً صفر بود و این مسئله امکان کاوش ظرفیت‌های دفاعی و صنعتی در اراضی داخلی کشور وسیع چون شوروی را برای آلمانی‌ها نفی می‌کرد. از این رو حتی دسترسی به ساده‌ترین نقشه‌ها از شوروی نیز با دشواری صورت می‌گرفت. بدین شکل مطالعات دپارتمان جغرافیای نظامی بر اساس آخرین اطلاعات در دسترس شامل گزارش‌ها، نقشه‌ها و سایر اقلام قدیمی‌تر صورت گرفت؛ چرا که امکان دستیابی به اطلاعات دقیق از شرایط راه‌ها و سایر تأسیسات ترابری، فراتر از این موارد، وجود نداشت. در هر حال، سرزمین‌های به‌تازگی اشغال شده توسط شوروی در اروپای شرقی، تعداد زیادی افراد محلی در خود داشت که در هم‌دلی با آلمان یا در دشمنی با شوروی اطلاعات تاکتیکی دقیقی از نواحی مرزی در اختیار سرویس‌های اطلاعاتی آلمانی قرار دادند.
برنامه‌ریزان آلمانی از اثر پاکسازی استالین در شرایط، توانایی‌ها و روحیه نظامیان شوروی آگاهی داشتند و سرویس‌های اطلاعاتی آلمانی ساختار فرماندهی و پشتیبانی شوروی را حجیم و دست و پاگیر، واکنش آن به حوادث را کند و غیر آماده برای انطباق با تغییرات سریع شرایط تاکتیکی برآورد می‌کردند.
طرح مارکس (فرماندهی عالی نیروی زمینی)
با توجه به این که آماده‌سازی جهت تهاجم به بریتانیا همچنان مسئله اصلی نیروی زمینی بود و هالدر و فن گرایفنبرگ، رئیس بخش عملیات‌های این نیرو نمی‌توانستند به شکل کامل بر بنیان یک عملیات عمده دیگر تمرکز کنند، با محول شدن مسئولیت طرح‌ریزی نیروی زمینی جهت تهاجم به شوروی به مارکس، دو هفته پس از آغاز آماده‌سازی‌های دفاعی توسط ارتش هجدهم، اهداف این طرح‌ریزی به شرایط تهاجمی تغییر یافت. این که چه اطلاعاتی در این زمان بدین منظور در اختیار مارکس قرار گرفته‌است به شکل دقیقی روشن نیست اما او احتمالاً به برآورد ستاد ارتش‌های شرق در ارتباط با مواضع دشمن و پیش‌نویس مطالعه دپارتمان جغرافیای نظامی ستاد کل نیروی زمینی، دسترسی داشته‌است.
مارکس ظاهراً قصد داشت به جناح جنوبی نیروهای تهاجم تأکید برابری نسبت به نیروهای بخش مرکزی داشته باشد. با این حال روز ۲۹ ژوئیه، با پرواز او به مقر هالدر در فونتن‌بلو در پنجاه کیلومتری جنوب شرقی پاریس، رئیس ستاد کل نیروی زمینی موجب تغییر تمرکز طرح مارکس از اوکراین به مسکو شد. هالدر روز ۱ اوت به مارکس اذعان داشت اگر نیروهای مربوط به اوکراین از رومانی شروع به حرکت نمایند، از پایگاه‌های ناامنی به عملیات خواهند پرداخت. او همچنین این مسئله را نیز اضافه کرد که تصرف منطقه بالتیک می‌بایست عملیات ثانویه‌ای باشد که با حرکت به سمت مسکو تلاقی نمی‌کند. هالدر سپس از مارکس خواست کار تنظیم طرح را با شمول جزئیاتی همچون آموزش، سازمان و تدارکات، آغاز نماید. بدین شکل مارکس موظف به «آماده‌سازی مبانی نظری یک عملیات در شرق موکداً توسط خود و بدون اتکا به هیچ بخش دیگری از ستاد کل نیروی زمینی» شد. مارکس طرح ۲۶ صفحه‌ای خود را تحت عنوان «پیش‌نویس عملیاتی شرق » در ۵ اوت تکمیل کرد. طرح مارکس یک «بررسی جامع» بود که به شکل کاملی آرای هالدر در ارتباط با جنگ با شوروی را بازتاب می‌کرد. این طرح پایه برنامه‌ریزی‌های ستادی با جزئیات بیشتر را شکل داد.
اتلو (فیلم ۱۹۲۲)
اتلو فیلمی صامت در سبک درام است که در سال ۱۹۲۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به امیل یانینگز، تئودور لوس و ورنر کراوس اشاره کرد.
طرح عملیاتی بارباروسا
پیش‌نویس عملیاتی شرق
با توجه به ابعاد حوزه عملیاتی، منفک شدن آن به دو قسمت و فرض پخش شدن نیروهای شوروی به شکل مساوی در آن، مارکس پیروزی از طریق یک محور بر شوروی را نامحتمل می‌دانست. از این رو، او به صورت کلی، نیروهای مهاجم را به دو بدنه اصلی در شمال و جنوب منطقه مردابی تقریباً غیرقابل عبور پریپیات با هدف نهایی مسکو تقسیم کرد. با توجه به فواصل تا اهداف برگزیده شده، موانع طبیعی، مواضع هماهنگ دفاعی دشمن و همچنین به جهت نیاز فوری به بازسازی یگان‌ها و گسترش کلی نظام تدارکاتی، طرح مارکس به صورت کلی شامل سه مرحله:
می‌شد. با فرض پیروزی در جنگ در مرحله سوم، در قالب مرحله چهارم، ماه آخر نیز صرف مرتب‌سازی جبهه و برقراری استحکامات دفاعی زمستانی در طول رود ولگا می‌گردید. طبق نظر مارکس پیروزی کل عملیات به موفقیت نیروهای زرهی بستگی داشت. بر این اساس، اگر پیشروی لشکرهای زرهی با سرعتی به موفقیت می‌رسید که آرایش‌های عمده دشمن به محاصره می‌افتادند و از ایجاد یک خط دفاعی منسجم توسط آن جلوگیری می‌شد، ممکن بود خروجی عملیات در همان مرحله اولیه مشخص گردید. اتصال مستقیم مرحله دوم و سوم به گستردگی خطوط‌آهن و شرایط ادوات موتوری نیروی زمینی و طول مرحله سوم به میزان مقاومت یگان‌های باقی مانده شوروی بستگی داشت. طبق این طرح، عملیات مجموعاً ۹ تا ۱۷ هفته به طول می‌انجامید.
مأموریت اصلی نیروی زمینی در طرح مارکس، انهدام نیروهای ارتش سرخ با یک یورش قدرتمندانه از ناحیه شمالی منطقه مردابی پریپیات و سپس حرکت به سمت مسکو، پایتخت اقتصادی و سیاسی شوروی بود. اوکراین و منطقه دونتس به عنوان منابع غذایی و صنعتی و مسکو و لنینگراد به عنوان مراکز تسلیحاتی می‌بایست تصرف می‌شدند. به عقیده او تصرف مسکو و انهدام ارتش سرخ باعث فروپاشیدن شوروی می‌گردد. بدین منظور نیروهای شمالی بین برست و گومبینن متمرکز می‌شدند و در ابتدا تا خط روگاچف-ویتبسک پیش می‌رفتند. او برای عملی شدن این طرح استفاده از ۱۴۷ لشکر از جمله ۲۴ لشکر زرهی و ۱۲ لشکر موتوریزه را پیشنهاد کرده بود. ۶۸ لشکر از مجموع این نیروها به همراه بیشتر قوای زرهی (۱۵ لشکر زرهی و ۲ لشکر موتوریزه) به قسمت شمالی عملیات تعلق می‌گرفت. در حالیکه ۳۵ لشکر شامل پنج لشکر زرهی و شش لشکر موتوریزه در جنوب و ۴۴ لشکر شامل چهار لشکر زرهی و چهار لشکر موتوریزه در جایگاه ذخیره قرار داشتند. بدون امکان پیشبینی نیروهای مورد نیاز در عملیات‌های ورماخت در شمال آفریفا و بالکان، تنها نیروهایی که از تمامی توان رزمی آلمان جهت به‌کارگیری در جنگ با شوروی توسط مارکس کاسته شده بود یگان‌های آلمانی مستقر در نروژ، دانمارک و نواحی غربی بود.
او نبردهای تعیین‌کننده‌ای در هفته‌های آغازین در طول خط مرزی پیش‌بینی می‌نمود که بار اصلی آن بر دوش نیروهای زرهی آلمان بود. مهم‌ترین شرط موفقیت به عقیده مارکس غافلگیری و سرعت حرکت تهاجمی بود. بدین جهت نیروهای متحرک در تمامی ارتش‌ها می‌بایست، با پشتیبانی لوفت‌وافه، در نخستین برخورد خط نیروهای شوروی را در غرب رود دنیپر و مواضع جنگلی می‌شکستند و گذرگاه‌های رود را به دست می‌آوردند. انتظار می‌رفت نبردهای اصلی در طول شش بزرگراه اصلی به وقوع بپیوندد که می‌بایست با اقدام سریع تصرف می‌شدند. به جهت تعداد اندک جاده‌های مناسب آرایش‌های زرهی و موتوریزه می‌بایست به شدت فشرده عمل می‌کردند که باعث لایه‌بندی قابل توجه آن‌ها در عمق می‌شد. پیاده‌نظام، با تعقیب نزدیک نیروهای جلودار، موظف بود نیروهای دشمن را محاصره و منهدم نماید. مقداری از یگان‌های پیاده‌نظام نیز می‌بایست به نیروهای متحرک متصل می‌باشند و دستاوردهای آن‌ها را گسترش دهند. مارکس خوهان انجام آماده‌سازی‌های ویژه در ارتباط با سازمان‌دهی، تجهیزات، آموزش و رهبری، برای پیشروی پیاده‌نظام بود. با توجه به افزایش مداوم عرض ناحیه عملیاتی، ورود مقادیر زیادی از نیروهای ذخیره نیروی زمینی لازم تلقی می‌گردید که خود این مسئله موجب ضرورت ایجاد فرماندهی ارتش‌های جدید و احتمالاً یک گروه ارتش جدید، در قسمت شمالی می‌گشت. این طرح بیش از آن که بر برتری عددی اندک مهاجمان تأکید بورزد، بر مزیت آموزشی، تجربی و کیفیت تسلیحاتی آن‌ها تکیه داشت. او معتقد بود هنگامی که خط دفاعی مرزی دشمن شکسته شود و نیروهای آلمانی وارد مناطق داخلی آن شوند، نظام فرماندهی و کنترل شوروی به سادگی فرو خواهد پاشید و امکان شکست نیروهای باقی‌مانده آن فراهم خواهد آمد.
بر اساس این طرح، با وجود برخورداری اراضی جنوبی از شرایط بهتر جغرافیایی برای نبرد، مناطق شمال مرداب‌های پریپیات با ارائه شبکه راه‌های بهتر تحرک‌پذیری بیشتری فراهم می‌آورد. او از گروه ارتش قدرتمندتر شمالی خواسته بود با استفاده از بهترین شبکه راه‌ها که از طریق «گذرگاه اورشا» بین رودهای دوینا و دنیپر، مینسک را به اسمولنسک متصل می‌کند، مستقیم‌ترین مسیر را در جهت پایتخت شوروی در پیش بگیرد. طبق این طرح، یک نیروی ثانویه با جدا شدن از گروه اصلی، از راه پسکوف بر لنینگراد مسلط می‌گشت و بنادر و پایگاه‌های دریایی بالتیک را تصرف می‌کرد؛ چرا که حرکت از بدو آغاز عملیات به سمت این شهر موجب طولانی‌تر شدن فاصله‌ای که باید پوشش داده می‌شد و برخورد با جنگل‌های متراکم شمال غربی مسکو می‌گشت. هنگام پیشروی، نیروهای هوابرد می‌بایست با فرود در شرق جنگل‌های مسیر در قسمت شمالی، از راه‌های خروجی آن محافظت می‌کردند و آن‌ها را باز نگاه می‌داشتند. پس از حصول سلطه بر مسکو و شمال روسیه، عناصری از نیروی تهاجمی اصلی می‌بایست به سمت جنوب چرخش می‌کردند و در اتصال با گروه ارتش جنوبی، اوکراین را تصرف می‌نمودند.
طبق نظر مارکس اگر امکان تهاجم بخش اصلی نیروها از رومانی و نیروی ثانویه آن از شمال شرقی مجارستان و جنوب غربی لهستان، با گذر از رود دنیپر به سمت مسکو فراهم بود، این قسمت از عملیات می‌توانست به بخش اصلی تهاجم بدل شود اما شرایط سیاسی بالکان و وضعیت جاده‌ها و ریل‌های مجارستان و رومانی اجازه استقرار به موقع نیروها پیش از آغاز عملیات را نمی‌داد و صرف تهاجم از جنوب شرقی لهستان به طرف کی‌یف، با توجه به کمبود فضا و فاصله بسیار زیاد تا مسکو، جلوی تحرک‌پذیری نیروها را می‌گرفت و این امکان را از بین می‌برد.
جهت هماهنگی تدارکاتی و ایجاد پایگاه‌های لازم در پشت سر دو گروه ارتش، ستاد ویژه‌ای می‌بایست شکل می‌گرفت. پیشبینی می‌شد شوروی به شکل گسترده‌ای اقدام به انهدام ذخایر تدارکاتی، خطوط آهن و پل‌ها کند که با دیدن تمهیداتی ممکن بود تا حدودی با این مسئله مقابله شود. در اوکراین، لیتوانی و لاتویا، عناصر آلمانی می‌توانستند با سلطه بر پل‌ها و تأسیسات ریلی، از نابودی آن‌ها جلوگیری نمایند. پس از محدوده لهستان، تمامی خطوط آهن می‌بایستی از عرض ریلی روسی به عرض معمول تغییر می‌افتند. برای اداره مناطق تصرف‌شده نیز یک دستگاه حاکمیتی نظامی بر پا می‌شد. ارکان این حاکمیت نظامی در کشورهای حوزه بالتیک، بلاروس و اوکراین، می‌بایست در جهت انتقال قدرت خود به دولت‌های خودمختار غیر کمونیستی محلی تلاش می‌کردند.
بر اساس این طرح، انهدام نیروهای دشمن در مناطق غربی این اجازه را به نیروهای آلمانی می‌داد که با سرعت به عمق اراضی شوروی پیشروی نمایند تا آلمان را از گزند بمب‌افکن‌های راهبردی در امان بدارند. هدف نهایی دستیابی به خطی بود که از رستوف در جنوب آغاز می‌شد و با گذر از گورکی در شرق مسکو تا آرخانگلسک در کرانه دریای سفید در شمال کشیده می‌شد. پیشبینی می‌گردید در نتیجه این پیشروی، مقاومت سازمان‌یافته شوروی فرو بپاشد و منابع لازم جهت اجرای عملیات‌های بزرگ از آن گرفته شود. طبق نظر او اگر پیش از آغاز مرحله سوم، نیروهای شوروی همچنان قادر به نشان دادن مقاومت سازمان یافته باشند، آغاز این مرحله باید به اندازه‌ای که تدارکات لازم جهت ادامه تهاجم به خط مقدم برسد، به تأخیر می‌افتاد که باعث به طول انجامیدن این مرحله بین سه تا شش هفته می‌شد. در ادامه اگر دولت شوروی همچنان فرو نپاشد و وادار به صلح نشود، نیروهای آلمانی می‌بایست به پیشروی خود به طرف کوه‌های اورال ادامه می‌دادند. مارکس می‌پنداشت دولت شوروی با منهدم شدن نیروهایش و از دست دادن ارزشمندترین اراضی اروپایی خود، احتمالاً دیگر نتواند عملیات نظامی ترتیب دهد اما با وجود این که بخش آسیایی روسیه توسعه زیادی ندارد، همچنان ممکن است با استقرار در آن شرایط جنگی را تا مدت نامعلومی ادامه دهد.
مارکس معتقد بود پاسخ راهبردی شوروی در یک دو راهی بنیادین قرار خواهد گرفت. درحالیکه تمایل به برگزیدن راهبردی همانند راهبرد سال ۱۸۱۲ و عقب‌نشینی به عمق کشور وجود خواهد داشت، نیروهای دشمن در شرایط رزم‌های مدرن، با ناتوانی در رها کردن خطوط تدارکاتی و منابع تولید، وادار به حفظ مواضع دفاعی در اراضی غربی خواهند شد. خط پووزک-برزینا-مرداب‌های پریپیات-زبروچ-پروت محتمل‌ترین انتخاب بدین منظور پیشبینی می‌گشت. او یک عقب‌نشینی حداکثر تا رود دوینا را همراه با اقدامات تأخیر آفرین برای مهاجمان در پیشروی و پوشش عقب نشستن نیروها، نیز ممکن می‌دانست. مارکس تنها استثنا در این واکنش دفاعی را امکان تهاجم به رومانی برای قطع منابع نفتی آلمان فرض می‌کرد. او همچنین رویکرد نیروی هوایی و دریایی شوروی (با اشاره ویژه به زیردریایی‌ها) را تهاجمی می‌دید که حملات شدیدی علیه میدان‌های نفتی رومانی انجام خواهند داد و اقدام به محاصره آلمان خواهند کرد. مارکس نیروی هوایی ارتش سرخ را عاملی می‌دانست که می‌بایست جدی گرفته شود. از نگاه مارکس حملات نیروی هوایی دشمن علیه تعداد اندک بزرگ‌راه‌های اصلی می‌توانست بسیار مؤثر واقع شود. شکست این نیرو احتمالاً مدتی به طول می‌انجامید. نیروی دریایی شوروی با برتری در یگان‌های سطحی و زیردریایی‌ها، احتمالاً قادر به دخالت در ترابری سنگ آهن از سوئد و آمد و شد در دریای بالتیک می‌بود. این مسئله هر گونه پیاده‌سازی دریایی در خاک شوروی یا فنلاند و همچنین انتقال منظم تدارکات از طریق دریای بالتیک را منتفی می‌ساخت. تنها پس از تصرف بنادر دریای بالتیک، نیروی دریایی شوروی در موقعیت واماندگی قرار می‌گرفت. در این صورت تنها راه ارتباطی بین شوروی و بریتانیا از طریق اقیانوس منجمد شمالی و دریای سفید می‌بود.
مارکس با مقداری افزایش برآورد کینتسل، توان ارتش سرخ را ۱۵۱ لشکر پیاده‌نظام، ۳۲ لشکر سواره‌نظام و ۳۸ تیپ موتوریزه برآورد می‌کرد که ۵۵ لشکر پیاده‌نظام، ۹ لشکر سواره‌نظام و ۱۰ تیپ موتوریزه آن در مرزهای فنلاند، ترکیه و ژاپن مستقر هستند و دشمن تنها از مابقی آن‌ها می‌تواند علیه آلمان استفاده نماید. از نقطه نظر او تا پیش از بهار سال ۱۹۴۱ امکان افزایش این مقدار برای شوروی وجود نداشت. او فرض را بر این گذاشته بود که فشار نیروهای ژاپنی شوروی را وادار به حفظ قوای خود در خاور دور خواهد کرد. مارکس همچنین حضور بخشی از نیروهای ارتش سرخ در اطراف مسکو به عنوان قوای ذخیره را نیز مد نظر قرار داده و با وجود این که تمرکز دشمن در اراضی شمالی یا جنوبی را وابسته به تحولات سیاسی دانسته بود، احتمالی می‌داد قدرت نیروهای بخش شمالی آن بیشتر از نیروهای بخش جنوبی باشد. از آن‌جایی که به عقیده او بخش قابل توجهی از نیروهای متحرک شوروی را سواره‌نظام تشکیل می‌داد، او برتری ویژه‌ای برای آلمانی‌ها با در اختیار داشتن ۲۴ لشکر زرهی از این منظر در مقابل آن‌ها قائل بود.
مارکس در ارتباط با طرح عملیاتی خود با سپهبد ارنست-آگوست کوسترینگ، فرستاده نظامی آلمان در شوروی به مشورت پرداخت. کوسترینگ با فرض مسکو به عنوان کلید پیروزی، موافق نبود. به عقیده او تصرف مسکو نمی‌توانست تعیین‌کننده باشد چرا که شوروی مقدار زیادی از منابع صنعتی آن سوی کوه‌های اورال در اختیار داشت و می‌توانست بدون این شهر، شبکه ترابری خود را مجدداً سازمان‌دهی کند.
مطالعه فایرآبنت
بررسی جوانب سازمانی، آموزشی و تجهیزاتی مورد درخواست مارکس، توسط سرهنگ دوم گرهارت فایرآبنت صورت گرفت. فایرآبنت از میانه ماه ژوئیه مسئله ترکیب یگان‌های نیروی زمینی جهت استقرار در شرق را مورد مطالعه داشت. در ضمیمه‌ای که از طرف فایرآبنت به «پیش‌نویس عملیاتی شرق» افزوده شد، او به تشریح ارتباط بین این موضوعات و استقرار تاکتیکی تیروها پرداخت. بر مبنای شرایط جغرافیایی و شبکه ترابری هر یک از نواحی پیشروی، فایرآبنت خواهان بررسی مجدد تجربیات کارزار لهستان شد. بر این مبنا، با توجه به این که تمامی جاده‌های مؤثر می‌بایست به شکل اختصاصی توسط یگان‌های متحرک استفاده می‌شد، پیاده‌نظام وادار به استفاده از مسیرهای ثانویه و بی‌راهه‌ها می‌گشت. ا این رو، ساختار و تجهیزات این یگان‌ها می‌بایست منطبق بر این نیاز می‌گردید. نتیجه‌گیری‌های فایرآبنت مبنای فرامین مربوط به آماده‌سازی نیروی زمینی در اراضی شرقی گشت.
ارزیابی وضعیت قرمز
مارکس چند هفته پس از ارائه این مطالعه عملیاتی، روز ۱۰ سپتامبر مطالعه دیگری تحت عنوان «ارزیابی وضعیت قرمز» در باب نتایج این عملیات انجام داد که تفاوت قابل توجهی با مطالعه اولیه او داشت. مارکس این بار سعی در تمرکز بر انشعابات ژئوپلیتیک گسترده‌تر در جنگ با شوروی و اشاره به ملاحظات جدید در تحلیل راهبردی خود از کارزار در شرق داشت. او با قطعیت یک ائتلاف بین شوروی و بریتانیا و اندکی بعد با ایالات متحده که از پیش به شکل اقتصادی درگیر جنگ با آلمان بود، پیشبینی می‌نمود که نیروهای محور را که مجبور به دفاع در تمامی جهات هستند، در شرایط محاصره شدید قرار خواهد داد تا منابع نظامی آلمان و ایتالیا را فرسوده سازد. مارکس پیوستن ترکیه به این ائتلاف در تحقق یک «برنامه جنگی قدیمی بریتانیا» را نیز محتمل دانست. در مرحله اولیه این راهبرد، دشمنان به دنبال مسدودسازی کامل دریایی خواهند بود که به عقیده مارکس اجرایی شدن آن مسلم است. مارکس، همانند مطالعه پیشین، فرض را در مرحله نخست جنگ، بر اتکای «جانب قرمز» بر فلج شدن ترابری آلمان در دریای بالتیک توسط نیروهای شوروی یا بریتانیا و متعاقباً لزوم تهاجم شوروی به سوئد به دنبال قطع تأمین سنگ آهن برای آلمان به وسیله آن، گذاشت. حمله متفقین به رومانی، با قرار گرفتن در قالب کلی عملیات ارتش سرخ، نیز می‌توانست از موارد ممکن باشد. مارکس انتظار حملات هوایی به نیمه غربی آلمان را داشت که بریتانیایی‌ها از زمستان ۴۲–۱۹۴۱ قادر به آن خواهند بود. این مسئله با حمله هوایی شوروی به بخش شرقی رایش تکمیل می‌گردید.
بدین ترتیب پیش‌زمینه عملیات‌های تهاجمی توسط متفقین، از شرق و غرب و پیاده‌سازی نیروهای انگلیسی-آمریکایی در اروپا فراهم خواهد آمد. در این هنگام شوروی می‌بایست تنها از نجات خود از تهاجم اولیه آلمان، اطمینان حاصل می‌کرد تا بتواند از توان جمعی استفاده کند و متعاقباً دست به اجرای ضد حملات بزند. مارکس می‌اندیشید این مسئله ممکن است در اواخر سال ۱۹۴۱ اتفاق بیفتد اما احتمال تحقق آن در سال ۱۹۴۲ بیشتر است. حفط مراکز تسلیحاتی اطراف مسکو و لنینگراد، پایگاه‌های دریایی بالتیک و منابع خام اوکراین پیش نیاز این مسئله خواهد بود. به عقیده مارکس فرماندهی ارتش سرخ برای رسیدن به این هدف، با استفاده از یگان‌های متحرک، با بهره‌گیری از شرایط سخت جغرافیایی محور اصلی تهاجم آلمانی‌ها به سمت مسکو، دست به رزم تأخیری خواهد زد. شوروی می‌بایست جهت تضمین پایگاه‌های لازم برای ضد حمله و حفظ بیشتر نیروهای خود، تهاجم آلمان را در خط ریگا-پولوتسک-برزینا-پریپیات-دنیپر-دریای سیاه متوقف کند. اگر عقب‌نشینی بیشتری صورت گیرد ممکن است ارتش سرخ از هم بپاشد و مابقی نیروهای آن تا رود ولگا عقب بنشینند. در این صورت ارتش سرخ به صنایع سیبری و اورال و کمک‌رسانی ایالات متحده وابسته خواهد بود. ژاپن قادر به قطع این دسترسی بود اما مارکس انتظار ورود آن به جنگ در جانب آلمان را نداشت.
پاسخ به ارزیابی وضعیت قرمز
سرلشکر کورت فن تیپلسکیرش، یکی از اعضای ستاد کل نیروی زمینی، با دریافت آرای مارکس نظر او در ارتباط با پیاده شدن نیروهای انگلیسی-آمریکایی در خاک اروپا را رد کرد؛ بلکه او معتقد به تهاجم آن‌ها به شمال آفریقا جهت سلطه تدریجی بر لیبی بود. طبق نظر فن تیپلسکیرش این مسئله، پس از اخراج ایتالیایی‌ها از لیبی، باعث ایجاد پایگاه‌های هوایی در آن برای جنگ با ایتالیا می‌شد. عواقب چنین عملیاتی، با وجود این که بدون شک برای اقدامات جنگی نیروهای محور ناخوشایند بود، به عقیده او موجب درگیر شدن اندازه‌ای از نیروهای آلمانی نمی‌شد که موجب ارتقا زیاد وضعیت شوروی برای اجرای یک تهاجم یا حتی دست زدن به دفاع شود. علاوه بر این، فن تیپلسکیرش بر این باور بود که ژاپن وارد جنگ خواهد شد. به هر صورت این پاسخ چیزی در ارتباط مسئله محوری امکان کش‌دار شدن جنگ توسط «ائتلاف قرمز» مطرح نساخت.
سرهنگ دوم کینتسل در پاسخ، خط دفاعی مستحکم مورد نظر مارکس در شوروی را نامناسب برای دفاع دانست. از طرفی، طبق رای کینتسل، با وجود این که نواحی صنعتی اطراف مسکو و لنینگراد خارج از برد لوفت‌وافه هستند، ناحیه صنعتی شرق اوکراین، با اهمیت برای ارتش سرخ، در برد آلمانی‌ها خواهد بود. کینتسل، بنابراین، نتیجه گرفت که بیشتر ارتش سرخ در غرب این خط ایستادگی و مبارزه خواهد کرد یا در غیر این صورت با اقدامات تأخیر آفرین، با گذر از رود دنیپر در جهت رود ولگا و کوه‌های اورال در شرق عقب خواهد نشست؛ با این حال، به نظر کینتسل، چنین کاری، مخصوصاً با توجه به مسئله تدارکات، به سختی از عهده فرماندهی شوروی برمی‌آمد. در ارتباط با حمله احتمالی شوروی به رومانی، کینتسل معتقد بود این نامطلوب‌ترین حالت برای آلمان است و اگر موفق باشد آلمان را تماماً به هر آنچه ذخایر نفتی که دارد محدود می‌سازد اما از آن‌جایی که شوروی در هیچ صورتی خود جنگ را شروع نخواهد کرد چنین اقدام جسورانه‌ای از طرف آن را با توجه به ظرفیت پیشگیرانه آلمان، می‌توان نادیده گرفت و انتظار نداشت.
به هر صورت با وجود دریافت چنین واکنش‌هایی، هیچ نشانه‌ای از رسیدن این مطالعه ثانویه به دست هالدر وجود ندارد و این پیشبینی‌های مارکس تأثیری بر طرح‌ریزی‌های آینده نگذاشت.
طرح فن لوسبرگ (فرماندهی عالی ورماخت)
با وجود برنامه‌ریزی‌ها و آماده‌سازی‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی، هیتلر همچنان هیچ اعلام رسمی از تصمیم خود صورت نداده و هیچ فرمانی در ارتباط با آماده‌سازی یک برنامه تهاجمی در شرق صادر نکرده بود. نهایتاً ۲۹ ژوئیه، هیتلر در دیداری خصوصی با آلفرد یودل، او را از تصمیم جدید خود مبنی آغاز یورش در بهار سال بعد آگاه کرد و خواهان شروع آماده‌سازی‌ها شد. به هر صورت، با توجه به ساختار رهبری نیروهای مسلح آلمان، فرمان پیشوا به فرماندهی عالی ورماخت در ابتدا تنها به معنای ایجاد هماهنگی بین ملزومات ایجاد شده در اثر مأموریت نیروی زمینی، با سایر نیروها و انطباق آن‌ها با ظرفیت‌های اقتصاد جنگ بود و هر گونه طرح‌ریزی عملیاتی همانند آنچه ستاد کل نیروی زمینی در حال انجام آن بود و اختیار صدور فرمان را دربرمی‌گرفت.
دو روز بعد در ۳۱ ژوئیه، در کنفرانس بزرگ «شرایط کلی جنگ» در برگهوف، هیتلر فرماندهان عالی نظامی را نیز از این تصمیم مطلع ساخت و به شرح دلایل و اهداف آن پرداخت. هیتلر در این کنفرانس اذعان نمود شوروی هر چه سریع‌تر شکست بخورد بهتر است. به عقیده او تصرف اراضی به تنهایی راضی‌کننده نخواهد بود و تمامی عملیات هنگامی معنا پیدا خواهد کرد که دشمن به یک باره در هم کوبیده شود. هیتلر در ادامه خاطر نشان ساخت اجرای عملیات در همین سال قابل ترجیح است اما دست زدن به آن عملی به نظر نمی‌رسد؛ چرا که توقف تهاجم در طول ماه‌های زمستان می‌تواند خطرناک باشد. به همین جهت بهترین کار این است که تا ماه مه سال ۱۹۴۱ صبر و سپس عملیات در طی پنج ماه به نتیجه موفقیت‌آمیز رسانده شود. او دو تهاجم واگرا را بدین منظور پیشبینی نمود: یک تهاجم در جنوب به سمت کی‌یف و رود دنیپر به همراه خنثی‌سازی ناحیه اودسا توسط لوفت‌وافه و تهاجم دیگر در شمال از طرق منطقه بالتیک به سمت مسکو. عملیات ثانویه‌ای نیز جهت تسلط بر میدان‌های نفتی باکو بعد از آن انجام می‌گرفت. هیتلر در نظر گرفتن رومانی و فنلاند به عنوان متحد را ممکن خواند اما مجارستان را چنین ندانست. او با افزایش برآورد پیشین خود، آلمان را نیازمند ۱۸۰ لشکر جهت محقق کردن اهداف آینده خود دانست که ۱۲۰ لشکر از آن به جبهه شرقی اختصاص میافت. بدین منظور نیروی زمینی می‌بایست ۴۰ لشکر دیگر در مناطق امن که دور از دسترس نیروی هوایی بریتانیا است، ایجاد می‌نمود. بدین شکل هیتلر در نهایت ماه مه سال ۱۹۴۱ را «تاریخ موقت» آغاز تهاجم معین ساخت. به اذعان والتر وارلیمونت، معاون یودل، هیتلر معتقد بود تقابل با بلشویسم اجتناب‌ناپذیر است و این جنگ بهتر است هم‌اکنون در اوج تسلط نظامی آلمان بر اروپا اتفاق بیفتد.
به این منظور به دستور سپهبد یودل، سرهنگ دوم برنارد فن لوسبرگ طرحی تا حدود زیادی به ابتکار خود و مقداری مشارکت یودل، از جانب فرماندهی عالی ورماخت مهیا ساخت که با فرمان فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، ۸ اوت با عنوان «آماده‌سازی شرق » خطاب به فرماندهی عالی ورماخت ابلاغ شد. این طرح فرمان به احداث زیرساخت‌های نظامی لازم شامل راه‌ها، پل‌ها، استحکامات دفاعی، فرودگاه‌ها، آشیانه‌ها، انبارهای ذخیره‌سازی سوخت و مهمات و ارتقا خطوط آهن داده بود. در کنار این، برنامه ایضایی کاملاً هماهنگی نیز جهت مخفی نگاه داشتن قصد این اقدامات در نظر گرفته شده بود. بدون مبنا قرار دادن طرح فرماندهی عالی نیروی زمینی، فن لوسبرگ طرح دیگری نیز با نام «مطالعه عملیاتی شرق » در ۱۵ ماه سپتامبر ارائه نمود.
مطالعه عملیاتی شرق
طرح فن لوسبرگ اساساً شباهت‌های زیادی به طرح مارکس داشت. او مطالعه خود را با تعیین کلیات اهداف آغاز کرد که به صورت انهدام بخش عمده ارتش سرخ در مناطق غربی جهت جلوگیری از عقب‌نشینی عناصر توانمند آن به عمق روسیه و سپس قطع ارتباط غرب روسیه با دریاها و پیشروی تا خطی که مهم‌ترین بخش‌های روسیه را در دست آلمانی‌ها قرار می‌دهد و امکان ساده ایجاد دفاعی در مقابل روسیه آسیایی را فراهم می‌آورد، تشریح گردید. فن لوسبرگ نیز در این طرح بر لزوم تمرکز نیروهای تهاجم در شمال منطقه مردابی پریپیات تأکید کرد تا این نیروها بتوانند در کوتاه‌ترین مسیر از طریق اسمولنسک خود را به مسکو برسانند. بر اساس این طرح در مجموع سه گروه ارتش برای عملیات استقرار می‌یافتند. دو گروه ارتش در شمال مرداب‌های پریپیات بودند و سومی در جنوب آن قرار می‌گرفت. گروه ارتش شمال می‌بایست از طریق منطقه بالتیک با گذر از رود دوینا به سمت لنینگراد یورش می‌برد. درحالیکه قدرتمندترین گروه ارتش در مرکز خط مقدم به همراه بیشتر لشکرهای موتوریزه و زرهی، می‌بایست با نبردهای محاصره‌ای در مینسک و اسمولنسک به سمت مسکو پیشروی می‌کرد. فن لوسبرگ برای گروه ارتش جنوب دو نقطه تمرکز یکی در جنوب لهستان و دیگری در طول کرانه شمالی دریای سیاه در رومانی پیش‌بینی می‌نمود. هدف این نیرو اعمال محاصره از دو جهت علیه نیروهای ارتش سرخ در بین دریای سیاه و مرداب‌های پریپیات تلقی می‌گردید تا پیش از آن که اقدام به عبور از رود دنیپر شود مقاومت دشمن از بین برود. در ادامه این گروه ارتش شرق اوکراین را به سلطه درمی‌آورد و با عناصر گروه ارتش مرکز اتصال برقرار می‌کرد.
بر طبق طرح فن لوسبرگ پس از سلطه گروه ارتش مرکز بر اسمولنسک، ادامه تهاجم به پیشروی گروه ارتش شمال بستگی پیدا می‌کرد. اگر این گروه ارتش به اندازه کافی قدرتمند ظاهر می‌شد و می‌توانست سیر حرکت خود به سمت لنینگراد را حفظ کند، گروه ارتش مرکز تمامی نیروهای خود را در ادامه یورش به سمت مسکو به کار می‌برد. در غیر این صورت، گروه ارتش مرکز می‌بایست متوقف می‌شد تا بخشی از نیروهای خود را جهت یاری گروه ارتش شمال عازم سازد. این طرح در ناحیه فنلاند، خواهان تمرکز تمامی نیروهای در دسترس آلمانی و فنلاندی در جنوب بود و هیچ تهاجمی به سمت مورمانسک برنامه‌ریزی نکرده بود. بر این اساس نیروهای فنلاندی در هماهنگی با گروه ارتش شمال می‌بایست از طریق باریکه کارلیا به سمت لنینگراد می‌رفتند یا در شرق دریاچه لادوگا راه تیخوین را پیش می‌گرفتند. فن لوسبرگ ارتش سرخ را از پیش در حالت بسیج می‌دادند و متعاقباً، همانند مارکس، افزایش قابل توجه در تعداد آرایش‌های آن تا پیش از بهار سال ۱۹۴۱ را دور از انتظار می‌شمارد. او همچنین با درگیر بودن بخشی از نیروهای شوروی در مرزهای فنلاند، رومانی، قفقاز و خاور دور موافق بود. فن لوسبرگ برای نیروی هوایی شوروی، با وجود توان عددی بالا، قابلیت اجرای عملیات عمده با هدایت مرکزی قائل نبود او خط نهایی پیشروی را آرخانگلسک-گورکی-ولگا-دون معرفی می‌سازد. فن لوسبرگ در طرح خود برای این پیشروی هیچ برنامه زمانی مطرح نکرد. فن لوسبرگ می‌پنداشت حتی با در نظر گرفتن منطقه صنعتی اورال، غیرممکن است شوروی بتواند پس از از دست دادن اراضی اروپایی و ارتباط خود با دریاها قادر به مقاومت باشد. به هر صورت به عقیده او رسیدن به خط نهایی پیشروی امکان بمباران ناحیه اورال را فراهم می‌آورد.
فن لوسبرگ، تا حدود زیادی همانند مارکس، وظیفه لوفت‌وافه را پشتیبانی از عملیات‌های زمینی در نقاط تمرکز، برهم ریختن شبکه خطوط‌آهن دشمن و تسخیر نقاط کلیدی با نیروهای چترباز و پیاده‌سازی هوایی یگان‌ها می‌داند. فن لوسبرگ در ارزیابی فرصت‌های عملیاتی کریگسمارینه، مجدداً تا حدود زیادی همانند مارکس، شوروی را دارای برتری دریایی فرض می‌کرد؛ بنابراین وظیفه اصلی کریگسمارینه محافظت از مواضع ساحلی آلمان و مسدود ساختن خروجی دریای بالتیک در مقابل اقدام یگان‌های دریایی دشمن برای گریز از آن بود. بر این اساس، تنها پس از پاکسازی پایگاه‌های دریایی شوروی، از جمله در لنینگراد، با عملیات‌های نیروی زمینی، ارتباطات در دریای بالتیک امن می‌شد. تنها در این صورت تدارکات می‌توانست از طریق دریا به جناح شمالی نیروی زمینی برسد.