cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پیشینه نام اراک
تاریخچه نام گذاری شهر
یکی از اهداف بنای شهر، ایجاد مرکزی نظامی و قلعه‌ای جنگی در بین بخش‌های فراهان، دولاخور، کزاز، سربند، شراء و گاپله یا چاپلق بوده‌است؛ از این رو نخست نام شهر یا قلعه نوبنیاد را «قلعه سلطان آباد» گذاشتند. پس از چندی واژه «قلعه» حذف گردید و این شهر فقط سلطان‌آباد نامیده شد. «سلطان‌آباد عراق» نامی بود که در سال‌های بعد، این شهر را با آن می‌خواندند. به مرور زمان «سلطان آباد عراق» به شهر عراق تبدیل گردید که این تغییر نام، در خلال جلسهٔ هیئت وزیران مورخ شهریور ۱۳۱۴، مصوب رسمی کشور شد. در سال ۱۳۱۷، هنگامی که راه‌آهن جنوب از کنار شهر عبور کرد و بنابراین ایستگاه قطاری در مجاورت شهر ایجاد شد، نام ایستگاه را اراک گذاشتند. مدتی بعد بخش‌نامه‌ای ابلاغ شد که به موجب آن، نام مناطق مسکونی مجاور ایستاه‌ها، می‌بایست به نام همان ایستگاه خوانده شوند. از این رو، این منطقه را اراک نامگذاری کردند. گفته شده‌است نخستین کسی که عراق را اراک خواند، میرزا آقاخان کرمانی بوده که نام مزبور را در متن شعری معرفی کرده‌است. بود. در شعر گفته شده از نام شهر به صورت زیر سخن به میان آمده‌است:
در خصوص علت این تصمیم تغییر نام از عراق به اراک، چند استدلال مطرح شده‌است: اراک و اوراک و وراک و هاور به معنی غرب است در ایران باستان ایران شرقی را که از کومش تا کاشغر بود خراسان و از ری تا سوریه را اراک یا آور و هاور و خاور و  خوروران می نامیدند
دگرگونی نام‌های پارسی در زبان عربی
برای واژه «اراک» معانی گوناگونی ذکر گردیده‌است که تعدادی از آن‌ها عبارت‌اند از: پایتخت، باغستان، نخلستان و شهرستان. بعضی افراد کلمه «اراک» را برگرفته از ایراک که معرب آن کلمه عراق است، دانسته‌اند، زیرا در دوره‌های باستان به مرکز فلات ایران، ایرانستان و ایرانک گفته می‌شد و در دوره اسلامی و به ویژه از قرن یازدهم میلادی جغرافی نویسان مسلمان، منطقه یا سرزمین اراک را به صورت عربی شده آن، یعنی عراق تبدیل کردند. ولایت اراک منطقه وسیعی را شامل می‌شد. در دوره رضا شاه نام قدیمی را برگرداندند، امّا این نام صرفاً به بخش سلطان آباد اطلاق شد. حدود ۷۰۰ سال ادبیات فارسی تحت تأثیر تلفظ عربی بود که در آن حروف پ، ژ، گ، ک، چ و… حذف و دگرگون می‌شد.
منابع
Azrbaycan_toponimlrinin_ensiklopedik_l.pdf Arakəl/Arakel/Arakul oyk. , mür. Xocavənd r-nunun eyniadlı i. ə.v. -də kənd. Çaylaq çayının (Araz çayının qolu) sol sahilində, Qarabağ silsiləsinin c. -Ģ. ətəyindədir. Kəndin əvvəlki adı Qara Quzey olmuĢdur. Arakel oykonimi türk dillərindəki arak və el sözlərindən ibarət olub, "su, çay kənarında yerləĢən kənd, oba" mənasına uyğundur. Çelyabinsk vilayətinin Silaçeki kəndi 1968-ci ilədək
تپه شهر سوخته ۲۰۱
تپه شهر سوخته ۲۰۱ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان زابل، بخش شیب آب، دهستان لوتک، روستای حومه شهر سوخته، ۱۲ کیلومتری جنوب غربی پایگاه باستان‌شناسی شهر سوخته واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۹۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
روابط ایران و برزیل
ایران و برزیل دارای روابطی تاریخی هستند و قدمت آن به بیش از یک سده می‌رسد. در سال ۱۲۸۲ خورشیدی (۱۹۰۳ میلادی) اسحاق خان مفخم‌الدوله وزیر مختار ایران در واشینگتن به چند کشور آمریکای جنوبی سفر کرد و عهدنامه دوستی و بازرگانی با کشورهای این ناحیه از جمله برزیل، آرژانتین، اروگوئه، مکزیک و شیلی به امضاء رساند. با وجود این که روابط سیاسی بین دو دولت از همان زمان برقرار گردید ولی تأسیس سفارت در برزیل حدود سی سال بعد محقق گردید. از زمان امضای سند موافقتنامه همکاری فرهنگی بین دو کشور در سال ۱۳۳۶، تاکنون ۴۶ موافقتنامه، یادداشت تفاهم و اسناد مختلف در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی، تجاری، علمی-آموزشی، فرهنگی و دانشگاهی به امضا رسانده‌اند.
سفر حاجی میرزا ابوالحسن‌خان ایلچی، سفیر ایران در لندن، را به ریودوژاینرو، پایتخت پیشین برزیل، می‌توان نخستین دیدار یک مقام ایرانی از برزیل و سرآغاز روابط سیاسی رسمی دو کشور دانست. روابط ایران و برزیل از سرآغاز تاکنون بیشتر جنبهٔ اقتصادی داشته و ایران صادر کنندهٔ نفت به برزیل و وارد کنندهٔ محصولات کشاورزی و صنعتی از این کشور بوده است. همکاریهای اقتصادی و فرهنگی دو کشور بیشتر در قالب موافقتنامه‌هایی میان وزارتخانه‌های دو کشور پیش‌بینی و اجرا می‌شده است.
برای نخستین بار در سال ۱۳۱۴ خورشیدی (۱۹۳۵ میلادی) سفیر ایران در آرژانتین به عنوان سفیر در برزیل معرفی شد و در نهایت در ۱۴ مرداد ۱۳۲۲ سفارت ایران در ریو دو ژانیرو پایتخت برزیل بنیان نهاده شد و تا سال ۱۳۳۹ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی) در آن شهر فعالیت بود. همزمان با انتقال پایتخت برزیل از ریو دو ژانیرو به برازیلیا در سال ۱۹۶۰، سفارت ایران به عنوان نخستین سفارتخانه در برازیلیا توسط آقای ژوزلینو کوبیچکک، رئیس جمهور وقت برزیل بازگشایی گردید.
در میان کشورهای آمریکای لاتین، برزیل گسترده‌ترین میزان صادرات را به ایران دارد، همچنین این کشور در میان ۳ کشور اصلی واردکننده محصولات ایران در آمریکای لاتین است.
از ابتدای روابط میان ایران برزیل، دو کشور در زمینه‌های فرهنگی، اقتصادی و سیاسی همکاری‌های خوبی با یکدیگر داشته و به طور پی در پی هیئت‌هایی در سطوح مختلف دررفت‌وآمد میان دو کشور بوده‌اند.
روابط فرهنگی
در سال‌های دههٔ ۱۳۸۰ خورشیدی در حوزهٔ فرهنگی روابط دو کشور بیشتر و نتیجهٔ آن توافقاتی در زمینه‌های ورزشی، دانشگاهی و تبادل استاد و دانشجو و همچنین ایجاد کرسی زبان فارسی و ایران‌شناسی در برخی از دانشگاه‌های برزیل از جمله در دانشگاه برازیلیا و همچنین برگزاری هفته‌های متعدد فرهنگی ایران در ایالت‌های مختلف بوده است. فیلم‌های هنری ایرانی و سینمای ایران در برزیل جایگاه خاصی داشته است.
نبیولا (شخصیت کمیک)
نِبیولا یک شخصیت خیالی ضد قهرمان در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. شخصیت نبیولا توسط نویسنده راجر استرن و طراح جان بوشما خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۲۵۷ انتقام‌جویان (ژوئیه ۱۹۸۵) حضور پیدا کرد. نبیولا یک دزد فضایی و مزدور در فضای بیرونی بود و اعتقاد داشت دخترخوانده شخصیت بد ذات تانوس است. او اغلب به عنوان دشمن گروه انتقام‌جویان و شخصیت‌های گامورا، استارفاکس و موج‌سوار نقره‌ای محسوب می‌شود. او خواهر ناتنی گامورا نیز است.
کارن گیلان نقش شخصیت نبیولا را در فیلم‌های نگهبانان کهکشان (۲۰۱۴)، دنبالهٔ آن نگهبانان کهکشان بخش ۲ (۲۰۱۷)، انتقام‌جویان: جنگ ابدیت (۲۰۱۸) و انتقام جویان: پایان بازی ایفا کرده‌است.
پیوند به بیرون
Nebula Marvel DatabaseNebula Marvel Universe or (Marvel.com)
یان مویر
یان مویر (Ian Muir؛ زادهٔ May 5, 1963 ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استراتفورد تاون، باشگاه فوتبال ترانمره راورز، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال دارلینگتون، باشگاه فوتبال نانیتون تاون، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، و باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی اشاره کرد.
کوپیدو
کوپیدو، کوپید یا کوپیدون در اساطیر رومی همان خدای عشق بود که به صورت کودکی برهنه مجسم می‌شد. کوپیدو صورت لاتینی این واژه است که به معنای میل یا خواهش و آرزوست. کوپیدو در واقع خدای عشق و زیبایی بود. او همچنین یک نام لاتین دیگر دارد و آن آمور است. کوپیدو پسر ایزدبانو ونوس (آفرودیت) و ایزد مارس است.
در فرهنگ عامه، کوپیدو یا همان خدای عشق، به صورت کودکی برهنه مجسم شده که در حال تیراندازی با کمان خود است. این خدا الهام‌بخش عشق رمانتیک بوده و اغلب به عنوان نماد روز ولنتاین شناخته شده‌است. کوپیدو در فرهنگ کنونی نیز به طور کلی نمادِ عشق و معاشقه است.
شرکت بهره‌برداری نفت و گاز زاگرس جنوبی
شرکت بهره‌برداری نفت و گاز زاگرس جنوبی یکی از سه شرکت تابعه شرکت نفت مناطق مرکزی ایران به مرکزیت ستاد شیراز است. این شرکت دارای پنج منطقه عملیاتی به نام‌های نار و کنگان، آغار و دالان، پارسیان، سرخون و گشوی جنوبی و سروستان و سعادت آباد است که ۹ میدان گازی شامل آغار، نار، کنگان، سرخون، تابناک، هما، وراوی و شانول و ۲ میدان نفتی فعال سعادت آباد و سروستان را در بر می‌گیرد.
با تأسیس شرکت بهره‌برداری نفت و گاز زاگرس جنوبی، بهره‌برداری از میدان‌های نفت وگاز پنج استان جنوبی ایران به عهده این شرکت با مرکزیت شیراز گذاشته شد. با توجه به تعدد و گستردگی میادین در استان‌های فارس، بوشهر، هرمزگان، کهگیلویه و بویراحمد و چهارمحال و بختیاری این شرکت موظف شد خوراک پالایشگاه‌های گازی فراشبند، فجر، سرخون و پارسیان را تأمین کند.
می‌درخت
می‌درخت (به هلندی: Mijdrecht) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در درونده فینن واقع شده‌است. می‌درخت ۱۵٫۹۴۰ نفر جمعیت دارد.
گروندونا (پیدمونت)
گروندونا (پیدمونت) (به ایتالیایی: Grondona, Piedmont) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
فیلیپ لورر
فیلیپ لورر (Philippe Lauraire؛ زادهٔ July 14, 1961) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است.
سیارک ۱۵۵۸۳
سیارک ۱۵۵۸۳ پانزده هزار و پانصد و هشتاد و سومین سیارک کشف شده‌است که در ۵ آوریل ۲۰۰۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۶.۲ است.
چنار (روسیه)
چنار (به لاتین: Chinar) یک شهرک در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
چنارسوخته (جهرم)
چنارسوخته (جهرم)، روستایی از توابع بخش کردیان شهرستان جهرم در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان علویه قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۰ نفر (۵۷ خانوار) بوده‌است.
جان برارد
جان برارد (John Barrard؛ ۳۰ نوامبر ۱۹۲۳ – ۱۳ اکتبر ۲۰۱۳) یک هنرپیشه اهل انگلستان بود.
ساول
ساول (به فرانسوی: Saül) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Maripasoula واقع شده‌است.
خصوصیات
ساول ۴٬۴۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۹ نفر جمعیت دارد.
گورستان خشکه دشت
گورستان خشکه دشت مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان طوالش، تالش به آق اولر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لاخه فورسه
لاخه فورسه (به هلندی: Lage Vuursche) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در بارن واقع شده‌است. لاخه فورسه ۱٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
معاون سیاسی وزیر کشور
معاون سیاسی وزیر کشور  مهم‌ترین معاون وزارت کشور در ایران است که دفترهای امور سیاسی، انتخابات و تقسیمات کشوری زیر نظر او اداره می‌شود. این معاونت در نتیجهٔ تفکیک «معاونت سیاسی و اجتماعی» پیش از انتخابات مجلس ششم تأسیس شد.
پیشنهاد برای انتخاب استانداران و فرمانداران به وزیر کشور و هیئت دولت از جمله وظایف معاون سیاسی است. علاوه بر این، معاون سیاسی مسئول ستاد انتخابات کشور و مسئول برگزاری انتخابات است. معاون سیاسی وزیر کشور همچنین مسئول چینش هیئت‌های اجرایی هم هست که عملاً صلاحیت داوطلبان نامزدی را پیش از شورای نگهبان بررسی می‌کنند.
جرج ردوود
جرج ردوود (George Redwood؛ 4 June 1885 – 1885:6:4, November 24, 1956 ) بازیکن فوتبال بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وستهام یونایتد و باشگاه فوتبال فولام اشاره کرد.
زنان ارمنی در ایران
زنان ارمنی در ایران همانند وضعیت اجتماعی سایر زنان در ایران در طول دوره‌های مختلف تاریخی و فرهنگی متفاوت بوده‌است. زنان ارمنی در حفظ وجود، تنازع بقاء، ایجاد شرایط برای زندگی کودکان و خانواده، ایجاد شرایط مجدد برای بقا و استمرار خانواده، دستیابی به منابع اقتصادی، بازتولید اعضای خانواده، نجات سنت خانواده ارمنی و منطبق کردن آن‌ها با جنبه‌های ویژه فرهنگی سیاسی و جغرافیایی اسکان جدید از جمله مسوولیت‌های زن ارمنی در دوران مهاجرت بوده‌است.
زنان ارمنی بعد از دوران مهاجرت نقش اساسی در سیاست، علم و دانش، موسیقی، سینما، نقاشی، تئاتر، چاپ و نشر، معماری و شرکت در جنگ ایران و عراق و غیره داشتند.
پوشاک زنان ارمنی
تنوع پوشاک زنان در سرپوش‌ها، تن‌پوش‌ها و زیورآلات و تزیینات وابسته به آنان به مراتب بیشتر از پوشاک مردان است. پوشاک زنان ارمنی منطقهٔ فریدن در تمام روستاها دارای یک شکل و الگوست. این لباس لباسی است که زنان ارمنی در زمان مهاجرت به ایران آن را به تن داشته و سال‌ها در حفظ و نگهداری آن تلاش کرده‌اند. در طول قرن‌های هفدهم تا بیستم میلادی فرهنگ بومی ارمنیان فریدن تأثیرات خواسته و ناخواستهٔ بسیاری را از فرهنگ و هنر ایرانی پذیرفته‌است.
دختران بین سنین کودکی تا اواخر نوجوانی از «چین شابیک» یا در اصطلاح پیراهن چین دار با رنگ‌های شاد و پیش بند استفاده می‌کردند. دختران هم به مانند زنان برای آرایش مو گیسوان خود را در یک یا دو رشته می‌بافتند و سپس، کلاه عرق چین سکه دوزی شده‌ای از جنس مخمل، چیت یا ابریشم بر سر می‌گذاشتند و بر روی عرق چین هم «لاچاک» (لاچاک روسری بزرگی به ابعاد ۱/۵ متر و به صورت چهارگوش بود که دختران از چیت گدار و زنان از جنس کُدَری به رنگ زرشکی با دنباله‌های بلند به سر می‌کردند) می‌انداختند. از دیگر زیورآلات آنان دستبندهایی از سکه و گلوبندهایی با مهره‌های رنگین بود. دختران فریدنی دهان خود را با «باشماخ» (باشماخ دستمالی سفید از جنس ململ بود که زنان بعد از ازدواج به صورت سه گوش بر روی چانه و دهان خود می‌بستند و آن را با بندهایی در پشت گردن محکم می‌کردند) نمی‌بستند.
دختران فریدن هنگام عروسی پس از پوشیدن لباس محلی زنانه که شامل «شابیک» ،(پیراهن را در اصطلاح محلی شابیک می‌گفتند. شابیک تن‌پوشی بود تا مچ پا، یقه گرد و دارای چاک کوچکی در قسمت جلو که معمولاً با بندینک باز و بسته می‌شد) «مینتان» (مینتان تن‌پوشی آستردار، جلوباز و یقه هفت بود که با یک دکمه (سکه) در قسمت شکم بسته می‌شد. مینتان دارای دو جیب در پهلوها، آستینی بلند و چاک بلندی تا آرنج بود که در صورت نیاز با دکمه و بندینک بسته می‌شد) و «گُگنوتس» (این تن‌پوش پیش بندی از جنس متقال به رنگ‌های قرمز عنابی و زرشکی بود که آن را بر روی مینتان می‌بستند). بود شروع به تزیین سر می‌کردند و گاه همراه با تزیینات برسر عروس «گلخی کُقر» (تور سر عروس را در اصطلاح محلی گلخی کُقر می‌گویند. گلخی کُقر پارچهٔ ترمهٔ چهار گوشی دارای ریش‌های تزیینی در چهار طرف بود که آن را هنگام عروسی به صورت سه گوش بر سر عروس می‌انداختند). دختران تنها به هنگام ازدواج مجاز به استفاده از تزیینات مخصوص زنان و عروسان بودند. ارمنیان چهار حال و بختیاری شیوهٔ لباس پوشیدن و البسه‌ای با نوع و جنس مخصوص به خود داشتند. این لباس‌ها به لحاظ وزن سنگین و گران‌بها بودند.
سینما گلریز
هنرکدهٔ آناهیتا
در بدو ساخته شدن این سالن در سال ۱۳۳۷، مصطفی اسکویی و مهین اسکویی که به تازگی از شوروی بازگشته‌بودند، در آنجا دست به تأسیس یک گروه هنری به نام آناهیتا زدند. در این هنرکده که به سینما - تئاتر آناهیتا معروف بود آثاری چون اتلو، طبقه ششم (آلفرد ژاری)، هیاهوی بسیار برای هیچ، تراموایی به نام هوس، سلمانی شهر سویل و عروسی فیگارو بر روی صحنه رفتند. با این حال اسکویی‌ها به دلیل مسائل مالی نتوانستند فعالیت خود را ادامه دهند و به همین دلیل تئاتر را تعطیل و به فرد دیگری واگذار کردند که از این سالن به عنوان سینما استفاده کرد و نام آن را «سینما گلدیس» گذاشت.
زنان ارمنی در ایران
نقش زنان ارمنی در جنبش مشروطه و روند مدرنیزاسیون
در جریان جنبش مشروطه ایران، زنان ارمنی ایرانی در جنبش زنان مشارکت کردند، به ویژه کوشش آنان در جلب توجه زنان ایرانی به مسائل زنان، افزایش سطح آگاهی آن‌ها نسبت به وضعیت زنان و به‌طور کلی افزایش هوشیاری آن‌ها دیده می‌شود. زنان داشناک دو کمیته به نام‌های «امید» و «رنگین کمان» تشکیل دادند. هر دو گروه تلاش کردند تا در زمینه سیاست، مسائل حزبی، اصول مشروطیت در مورد مسائل زنان، حق‌الارث و بهداشت زنان را تحت آموزش قرار دهند. آن‌ها با کمک یکدیگر شاخه‌ای از صلیب سرخ را تشکیل دادند. درآمد گروه از سوی اعضای خود گروه و فعالیت‌هایی مانند نمایش و سخنرانی که درآمدشان به نفع انجمن صرف می‌شد، عاید می‌شد. این گروه همچنین مجوز انتشار روزنامه‌ای را با نام «شکوفه» از سوی دولت ایران دریافت کرد که به مسائل زنان می‌پرداخت.
میرزا ملکم خان می‌نویسد:، زنان «آموزگاران کودکان و از این پس سازندگان کشور» شناخته می‌شوند.
انجمن خیریه زنان ارمنی
انجمن خیریهٔ بانوان ارمنی تهران در مهر ۱۲۸۴ خورشیدی به قصد یاری‌رسانی به مدرسهٔ ارمنیان هایکازیان تهران (تأسیس ۱۲۴۹ خورشیدی) و کمک به مستمندان و نیازمندان، بنیان‌گذاری شد و با سابقه‌ترین انجمن فعال ارمنیان در تهران است.
اهداف اولیهٔ انجمن عبارت بود از: دختران و زنان ارمنی هیجده سال و بالاتر می‌توانستند به عضویت این انجمن در آیند. منابع مالی برای تحقق اهداف انجمن شامل حق عضویت اعضا، اعانات و هدایای نقدی افراد، برنامه‌های درآمدزا مانند فروش کارهای دستی بانوان و سود وجوه سپرده بود.
انجمن در اردیبهشت ۱۳۲۵ خورشیدی، با شمارهٔ ۱۳۹ به ثبت رسید. در ۱۳۲۹ خورشیدی انجمن خیریهٔ بانوان ارمنی در محوطهٔ کلیسای سورپ گئورگ، خانهٔ سالمندان کلیسا را تأسیس کرد و سالمندان بی‌خانمان را در آن اسکان داد. در ۱۳۵۷ خورشیدی، انجمن خیریهٔ بانوان ارمنی «آسایشگاه سالمندان سوسه مایریک» را راه‌اندازی کرد؛ این آسایشگاه در مهر ۱۳۵۸ خورشیدی افتتاح شد.
انجمن بانوان ارمنی
انجمن بانوان ارمنی در ۱۳۱۸ خورشیدی پایه‌گذاری شد؛ پایه‌گذاران آن نه تن از دختران دانش آموز «دبیرستان نوربخش» بودند. اهداف انجمن با نیازهای وقت جامعه هماهنگ بود و فعالیت‌های آن در زمینه‌های گوناگون آموزشی، فرهنگی و اجتماعی گسترش یافت و بسیاری از بانوان فرهیختهٔ جامعهٔ ارمنی به عضویت آن درآمدند یا مدیریت آن را بر عهده گرفتند. برخی از فعالیت‌های انجمن بانوان ارمنی شامل:(در زمینه‌های آموزشی فعالیت انجمن بانوان ارمنی با آموزش زبان ارمنی به دانش آموزان آغاز شد. با بازگشایی مدارس ارمنی در ۱۳۲۱ خورشیدی انجمن در کنار هیئت امنای مدارس ارمنی به تأمین شهریه و رفع تنگناهای تحصیلی بسیاری از دانش آموزان نیازمند این مدارس و دیگر مدرسه‌ها پرداخت. در ۱۳۴۰ خورشیدی از سوی شورای خلیفه گری ارمنیان تهران مدرسهٔ عالی زبان و ادبیات ارمنی، راه‌اندازی شد. در زمینهٔ فرهنگی و هنری انجمن بانوان ارمنی به تشویق هنرمندان، فراهم آوردن امکانات برای نمایش و عرضهٔ هنر آنان به جامعه، برگزاری جلسات سخنرانی، بزرگداشت بانوان برجستهٔ ارمنی و چهره‌های فرهنگی و هنری و برپایی نمایشگاه‌هایی از آثار هنری، کارهای دستی و پوشاک سنتی، انتشار کتاب‌هایی از آثار بانوان در زمینه‌های گوناگون و تشکیل کلاس‌های آموزشی)
انجمن بانوان دوستدار کلیسا
به منظور مساعدت زنان در ادارهٔ امور کلیساها، از گروهی از بانوان دعوت به عمل آمد و در ۱۳۰۷ خورشیدی انجمن بانوان دوستدار کلیسا بنیان‌گذاری و هیئت مدیره‌ای مرکب از هفت نفر، به ریاست شخصی به نام «ویکتوریا پادماگریان»، برگزیده شد. بنا به اساسنامهٔ انجمن، بخشی از امور کلیسای سورپ گئورگ و کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس، از قبیل تزیینات داخلی کلیساها، فروش شمع، جمع‌آوری اعانات و امداد مستمندان به آن سپرده شد. عواید انجمن از حق عضویت، اعانات و نمایش فیلم حاصل می‌شد.
در اساسنامهٔ انجمن بانوان دوستدار کلیسا، در شرح اهداف آن، آمده‌است: «کمک به تزیین فضای درونی کلیساها، برگزاری سخنرانی یا اجتماعات در موضوعات دینی و اخلاقی برای تقویت روحیهٔ وابستگی به کلیسای حواری ارمنی در خانواده‌ها، تقویت سنن و مقدسات در جامعهٔ ارمنیان تهران، تقبل شهریهٔ دانش آموزان بی بضاعت. کمک به افراد مستمند و بسیار نیازمند. مساعدت در چاپ نشریات دینی و اخلاقی.»
نقش زنان ارمنی در آموزش
زنان ارمنی پیشگامان تأسیس مراکز آموزش و پرورش پیش دبستانی و تدوین برنامه‌های آموزشی و تربیتی در ایران بوده‌اند؛ آن چنان‌که تاریخچهٔ تأسیس کودکستان در ایران با نام بانوان ارمنی گره خورده‌است، بانوانی نظیر «وارواره کانانیان»، پایه‌گذار نخستین کودکستان ایران به نام «کانانیان» در ۱۲۷۹ خورشیدی در اصفهان؛ «شوشانیک چشمکیان (خان آزاد)»، پایه‌گذار کودکستان «قازاروس آقایان» در ۱۲۸۰ خورشیدی در تبریز؛ «مارگاریت هاروتونیان (سارواریان)»، پایه‌گذار کودکستان «مانکاکان پالاد» در ۱۲۸۹ خورشیدی در تهران و برسابه هوسپیان، پایه‌گذار نخستین کودکستان دارای مجوز رسمی از وزارت معارف وقت در ۱۳۱۰ خورشیدی؛ و «البیس فراهیان» در ۱۳۲۱ خورشیدی با حمایت شورای خلیفه‌گری ارامنه تهران و هیئت سرپرستی مدرسهٔ کوشش داودیان سنگ بنای «کودکستان کوشش» را بنا نهاد.
زنان ارمنی در سیاست
دیانا یک سال پس از اقامت در کوبه نخستین رمان خود را با نام (سوزان) منتشر ساخت. چندی بعد نیز رمان دوم خود را به نام (داستان‌های خانگی جنگ)، در مورد مردم ژاپن، به چاپ رساند.
دیانا، که هفتمین و آخرین فرزند خانوادهٔ آقابک بود، تحصیلات خود را در مدارس ارمنیان کلکته به پایان رساند و پس از بازگشت به خانه در ۲۹ سالگی با یک جوان ارمنی اهل جلفا به نام «میکائیل آبکار»، از بازرگانان جلفای اصفهان، که به کار تجارت ابریشم بین هند و ژاپن اشتغال داشت، ازدواج کرد. دیانا آبکار، که به غیر از زبان ارمنی، به زبان‌های انگلیسی، هندی و ژاپنی تسلط کامل داشت. پس از استقلال ارمنستان، دیانا آبکار که نفوذ بسیاری در بین دولتمردان ژاپن داشت، آنان را ترغیب به شناسایی استقلال ارمنستان کرد و سرانجام در ۷ مارس ۱۹۲۰ میلادی ژاپن استقلال ارمنستان را به رسمیت شناخت و طی نامه‌ای رسمی این موضوع را به کشورهای شرکت‌کننده در کنفرانس صلح پاریس اعلان داشت.
در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۰ میلادی، «هامو اوهانجانیان»، وزیر امور خارجهٔ وقت ارمنستان، طی حکمی دیانا آبکار را به سمت سفیر ارمنستان در ژاپن منصوب کرد. آبکار نخستین زنی است که به این سمت منصوب شد.
آرام چوبانیان
آرام چوبانیان (Արամ Վ. Չոբանյան; Aram Chobanian؛ زادهٔ ) دانشمند ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ رئیس دانشگاه بوستون بود.
زنان ارمنی در ایران
نقش زنان ارمنی در ورزش
«ماری عزیزیان، اِولین آواکیان، دیانا آوانسیان، مارو آوانسیان، هیلدا ملکومیان، اُدِت آقاجانیان، اِدنا عیسائیان، وانه خچومیان، وانا موسی خانیان، آیرین آرتونینان و نارینه آرتاشیان به تیم ملی راه یافتند.» «اولین زن ایرانی است که قله مون بلان را فتح نموده‌است.» «در سال ۱۳۲۷ خورشیدی در اصفهان متولد شده و در رشته دو و میدانی ۳ سال قهرمان ایران ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر (۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ خورشیدی)، و رکوردار ایران می‌باشد.»
آرام چوبانیان
دکتر چوبانیان به عنوان عضو خارجی فرهنگستان ملی علوم جمهوری ارمنستان برگزیده شده‌ است.
زنان ارمنی در ایران
نقش زنان ارمنی در ورزش
«متولد سال ۱۳۲۱ خورشیدی در تهران، او به عضویت باشگاه‌های هما و انجمن دوشیزگان ایران درآمده و مدت ده سال متوالی (۱۳۳۹–۱۳۴۹) کاپیتان تیم ملی والیبال ایران در مسابقات متعدد برون مرزی بوده‌است. در ششمین دوره مسابقات آسیایی بانکوک کاپیتان تیم والیبال بانوان ایران را به عهده گرفته و مفتخر به کسب مقام سوم و اولین مدال ورزش زنان ایران در سطح آسیا گشته‌است.» «متولد سال ۱۳۲۴ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ایران، شرکت در المپیک توکیو (۱۹۶۴ میلادی)، هشت سال قهرمان کشور بین سال‌های (۱۳۴۰ تا ۱۳۴۷ خورشیدی) در رشته ورزشی پرتاب وزنه، دیسک و نیزه.» «متولد سال ۱۳۲۷ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ژیمناستیک و مربی تیم ملی ژیمناستیک ایران (حرکت‌های زمینی)، بین سال‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ خورشیدی.» «متولد سال ۱۳۴۹ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی ژیمناستیک؛ مربی و داور تیم ملی ژیمناستیک ایران و دارای کارت داوری از فدراسیون ژیمناستیک آلمان در سال ۱۳۸۰ خورشیدی.» «عضو کوهنوردی بانوان کشور، صعود به قله دماوند و قلل البرز در سال ۱۳۳۳ و ۱۳۳۴ خورشیدی.» «متولد سال ۱۳۶۴ خورشیدی در تهران، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران، قهرمان مسابقات غرب آسیا در دوحه در دو ۴ × ۱۰۰ متر و مقام‌های چهارم در دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر.» «متولد سال ۱۳۳۶ خورشیدی در اصفهان، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران (دو ۱۵۰۰ متر) در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران.»
چیرکی
چیرکی (Чиркей) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آرام چوبانیان
چوبانیان مدرک بی‌ای خویش را از دانشگاه براون و مدرک دکترای پزشکی خویش را از مدرسه پزشکی هاروارد کسب کرده است.
سینما گلریز
سینما گلدیس و گلریز
این سینما زمانی سینما گلدیس خوانده می‌شد و محل اکران فیلم‌های روز سینمای جهان بود، پس از انقلاب -از سال ۱۳۶۶ تا امروز- زیر عنوان سینما-تئاتر گلریز علاوه بر اکرانِ یک فیلم از فیلم‌های روی پرده، صحنهٔ اجرای تئاترهایی با مضامین طنز بوده است. از مشهورترین کارهای طنزی که طی یک دههٔ اخیر روی صحنهٔ تئاتر گلریز رفته می‌توان به نمایش «دروغ چرا؟» به نویسندگی و کارگردانی بهزاد محمدی اشاره کرد که بیش از سه سال روی صحنه ماند و بعدها سی‌دی آن هم به بازار آمد و پرفروش شد.
آرام چوبانیان
وی مدال طلا از طرف دانشگاه پزشکی دولتی ایروان و نشان مسروپ ماشتوتس از سوی جاثلیق آرام یکم دریافت کرده است.
سینما گلریز
تعطیلی سینما و باز گشایی مجدد
سینما گلریز در سال 91 زمانی که فیلم دربند را روی پرده داشت تعطیل شد. علت تعطیلی سینما به گفته مسئولان عدم مسائل ایمنی و قدیمی بودن ساختمان اعلام شد که با تلاشهای فراوان آقای مهدی مصیبی رییس سینما گلریز ، بعد از شش سال مجددا بازگشایی شد و تغییرات و بروزرسانی هایی در دکور محوطه و سالنهای سینما انجام شد.
زنان ارمنی در ایران
تئاتر
در آذربایجان همانند سایر شهرها بازیگر زن نداشتند و سعی می‌کردند نمایشنامه‌ای اجرا کنند که نقش زن نداشته باشد. نخستین زنی که بر سِن تئاتر تبریز ظاهر شد «آشخن» دختر «کشیش پاپازیان» و آموزگار مدرسه ارمنیان تبریز بود. شرکت کشیش پاپازیان به عنوان کارگردان، و دختر او به عنوان بازیگر برای عامه مردم عجیب بود. در آن زمان چون سالنی برای اجرا وجود نداشت بیشتر نمایشنامه‌ها در خانه «تیگران گورویان» که مردی ادیب و فاضل بود اجرا می‌شد. او خانه مسکونی خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داده بود.
طی سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸ میلادی «آواک آواکیان» گروه تئاتری متشکل از دوازده نفر تشکیل داد و در سالن مدرسه آرامیان چند نمایشنامه با حضور والی آذربایجان اجرا کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت. گروه تئاتر ارمنیان تبریز برای همشهریان تُرک‌زبان خود نمایشنامه‌هایی به تُرکی اجرا می‌کرد. تلاش دوستداران هنر تئاتر بی‌وقفه ادامه داشت ولی فقط مردان مجاز به دیدن نمایش بودند و زنان اجازه حضور در سالن تئاتر نداشتند. این وضع تا حدود سال ۱۸۹۰ میلادی ادامه داشت. در ۱۸۹۱ میلادی چند تن از بانوان محلی در سالن تئاتر حضور یافتند؛ در ۱۸۹۲ میلادی گروهی از زنان آموزگار مدرسه محله لیل آباد نمایشی برای زنان ترتیب دادند و زنان تبریز برای نخستین بار موفق به دیدن نمایش شدند.
سرآغاز تئاتر تهران در سال ۱۸۷۸ میلادی (۱۲۵۷ خورشیدی) است. گروه تئاتر ابتدا نمایشنامه (اوستا بدروس) را به روی صحنه آورد و پس از چندی نمایشنامه (دو گرسنه) را اجرا کردند. در آغاز برخی با اجرای نمایش به مخالفت برخاستند ولی یکی دیگر از ارمنیان شیفته هنر به نام «هووسپ تادئوسیان خیاط باشی» بدون توجه به مخالفتهایی که می‌شد، خانه خود را در اختیار گروه تئاتر قرار داد و گروه تئاتر نمایشنامه (شوشانیگ یا دختر آسیابان) را در محل جدید اجرا کرد در تهران نیز نقش زنان را همچنان مردان به عهده می‌گرفتند.
مجمع عمومی انجمن خیریه زنان ارمنی تهران در سال ۱۹۱۶ میلادی برای انتخاب اعضای هیئت مدیره تشکیل گردید. در آن جلسه تصمیم گرفته شد برای کودکان ارمنی تهران کودکستان دایر کنند. چون برای گشایش کودکستان به پول نیاز بود، در مجمع مزبور پیشنهاد شد که نمایشنامه‌ای برای کسب درآمد به روی صحنه آورده شود. از «هوهانس توماسیان» که از پیشکسوتان تئاتر ارمنیان تهران بود برای همکاری دعوت به عمل آمد. او اپرت (آرشین مال آلان) را برای اجرا برگزید. چون قرار بود که این اپرت برای دوشیزگان و بانوان تهران نمایش داده شود کلیه نقش آفرینان آن را از میان اعضای انجمن خیریه زنان ارمنی تهران انتخاب کردند. (اپرت نمایش اپرایی کوچکی است که ارکستر با آن همراهی می‌کند و آهنگ‌های عامیانه و تفریحی سبک می‌نوازد و جنبه شوخ و شاد دارد).
سال ۱۹۲۰ میلادی نقطه عطفی برای تئاتر تهران بود. در این سال علاوه بر برادران «ایپیگیان»، زوج «وارتو طریان» و «آرتو طریان» و زوج «مارگو و میشا گوستانیان» بر صحنه تئاتر ظاهر شدند و به هنرنمایی پرداختند. تا سال ۱۹۲۰ میلادی گروه‌های تئاتر ارمنیان تهران به‌طور مجزا نمایشنامه اجرا می‌کردند ولی در این سال هنرمندان ارمنی همراه با سایر هم میهنان ایرانی خود گروه‌های تئاتر تشکیل دادند و حرکتی نو در تئاتر تهران به وجود آوردند. آنان با نمایشنامه‌هایی که خصوصاً آرتو و وارتو طریان در کلوپ (ایران جوان) به روی صحنه می‌آورد، به گواهی جراید آن روزگار تهران جهشی در تئاتر تهران به وجود آوردند.
سینما
از بازیگران مشهور زن ارمنی می‌توان به:
(ایرن زازیانس، آنیک شفرازیان، لوریک میناسیان، ساتنیک آقابابیان معروف به ساتو پری، مری آپیک، مادام سیرانوش، آسیا قسطانیان، لرتا هایراپتیان و آپیک یوسفیان) نام برد.
هنر نقاشی
کلارا آبکاریان از تبار ارمنیان، محله جلفای اصفهان در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. وی در هنرستان دختران آن زمان به عنوان هنرجویی ثبت نام نمود و پس از گذراندن دوره سه ساله هنرستان، وارد هنرستان عالی هنرهای زیبا شد. او به نگارگری ایرانی (مینیاتور)، تذهیب، تشعیرسازی، گره‌چینی و نقاشی زیر لاکی می‌پرداخت و ۳۰۰ اثر هنری از خود به جای گذاشت و در مکتب اصفهان فعالیت داشت و اکثراً درکشیدن مراسم بزم مشهور است، که به سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری اهدا کرده‌است و اکنون در موزه سعدآباد قرار دارد. یکی از ویژگی‌های بیانی در تابلوهای آبکار وجود خط‌های روان و موسیقایی بودن آن هاست. این خصوصیت در تابلوی «باده عشق» به صورت بارز نمایان است. کاری که در آن خطوط ساختاری کامل دارند و مملو از موسیقی هستند در تابلوهای نگارگری ایرانی آبکار مناظر اسب سواری، طبیعت بی جان، گل‌ها، آرامگاه‌های عمر خیام، عطار و شیخ احمد و همچنین برج‌های فیروزآباد و علی‌آباد کاشان که تحت نظر سازمان ملی هنر و موزه‌ها می‌باشد از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند. سونیا بالاسانیان در سال ۱۳۲۱ خورشیدی در اراک متولد شد. سونیا بالاسانیان دانش آموختهٔ دانشگاه هنرهای زیبای فیلادلفیا است. از جمله فعالیت‌های او می‌توان به (پایه‌گذاری مرکز هنرهای تجربی ارمنستان، شرکت در بیش از بیست نمایشگاه در شهرهای مختلف از جمله نگارخانه‌های زروان تهران، سامان تهران، اگزیت آرت نیویورک، گالری لوتوس نیویورک، فرانکلین فرنس نیویورک، پارت انستیتو بروکلین، دوسالانهٔ ونیز و نمایشگاه گروهی نیویورک) اشاره کرد. بالاسانیان دارای ده جایزهٔ بین‌المللی از موزه‌ها و دانشگاه‌های فیلادلفیا و نیویورک طی ۱۹۶۸–۱۹۷۳ میلادی است. آثار وی هم‌اکنون در موزهٔ هنرهای معاصر ایران و موزهٔ مرکز هنرهای معاصر ارمنستان و شماری از مجموعه‌های شخصی در سطح جهان نگهداری می‌شود. هاسمیک نرسسیان در سال ۱۳۰۸ خورشیدی در رشت متولد شد. تحصیلات متوسطه را در کالج انگلیسی اصفهان با پایان رساند و هنر نقاشی را در آکادمی «گوندولا» فرا گرفت. سبک او «فیگوراتیو» مدرن است و زن‌های محلی ارمنی و طبیعت اطراف را بر بوم نقش می‌کند و نور در کارهایش نقش مهم دارد.
هنر موسیقی
ساتنیک همچنین در زمینهٔ بازیگری نمایش و نمایشنامه‌نویسی نیز فعالیت داشته‌است. ساتنیک دانش آموختهٔ کنسرواتوار شارلتنبورگ برلین و کنسرواتوارهای سلطنتی مسکو، رم و فرانسه در رشتهٔ آواز، باله و نمایش بود. وی در ۱۳۰۶ خورشیدی اپرت (الههٔ جشن گل‌ها) را به نگارش درآورد و در ۱۳۰۷ خورشیدی سینما - تئاتر (پری) را در میدان مخبرالدوله پایه‌گذاری کرد. مادام پری را می‌توان نمادی از هنرمندان عرصهٔ نمایش ایران در آغاز سدهٔ اخیر و به ویژه، نمادی از نهضت هنری زنان آن دوره دانست.
طراح پوشاک
ادنا زینلیان دوران ابتدایی را در مدرسهٔ هور و دبیرستان را در مدرسهٔ کوشش ـ مریم طی کرد و در سال ۱۳۵۱ خورشیدی وارد دانشگاه فرح پهلوی سابق (الزهرا) شد. زینلیان درخرداد ۱۳۵۵ خورشیدی فارغ‌التحصیل شد. وی جزو اولین گروه از دانش آموختگانی است که در مقطع کارشناسی موفق به اخذ مدرک طراحی لباس شده‌اند. اولین نمایشی که زینلیان به منزلهٔ طراح لباس در کارنامهٔ کاری خود دارد (نمایش مونتسرا)، نوشتهٔ «امانوئل روبلس»، به کارگردانی «محمد علی جعفری»، است. این نمایش در ۱۳۵۸ خورشیدی، در تالار وحدت، به روی صحنه رفت. در ۱۳۵۹ خورشیدی، سه نمایش مهم دیگر با طراحی لباس زینلیان به روی صحنه رفت؛ (فیزیک‌دان‌ها)، اثر «فردریک دورنمات»، به کارگردانی رضا کرم‌رضایی و (نمایش جانشین)، نوشتهٔ غلامحسین ساعدی، به کارگردانی ایرج راد، در تالار وحدت و (نمایش بوعلی سینا)، به کارگردانی «مصطفی اسکویی»، در تالار مجموعهٔ آزادی، به نمایش درآمدند. سال ۱۳۶۱ و ۱۳۶۲ خورشیدی، اوج فعالیت‌های طراحی لباس برای زینلیان بود؛ سیزده نمایش در ۱۳۶۱ خورشیدی و شانزده نمایش در ۱۳۶۲ خورشیدی. خانم زینلیان در ۱۳۶۳ خورشیدی، برای تدریس در دانشگاه الزهرا (فرح پهلوی سابق) که خود سال‌ها در آن دانش اندوزی کرده بود دعوت و هم‌زمان با طراحی لباس برای نمایش‌های صحنه‌ای، به تدریس در دانشگاه هم مشغول شد. نکتهٔ قابل توجهی که در طراحی‌های زینلیان به چشم می‌خورد تنوع گونه‌ها و سبک‌های اجرایی و همین‌طور شیوهٔ کارگردانی‌های متفاوت هنرمندانی است که با او کار کرده‌اند. با مروری بر نمایش‌هایی که از ۱۳۵۸ خورشیدی تاکنون به روی صحنه رفته و طراحی لباس آن‌ها را ادنا زینلیان انجام داده‌است می‌توان به اهمیت حضور ارزشمند او در سه دههٔ اخیر پی برد.
معماری
نکتار پاپازیان در شهر اراک به دنیا آمد و بعد از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه در تهران و گرفتن دیپلم ریاضی، به تحصیل در رشته معماری دانشگاه تهران پرداخت. پس از آن، پاپازیان، برای ادامه تحصیل عازم فرانسه شد و در دانشگاه بوزار پاریس به ادامه تحصیل پرداخت. وی در مدت ده سالی که در پاریس اقامت داشت، به کار در دفاتر معماری نیز مشغول بود. نکتار پاپازیان از جمله معماران زن ایرانی شرکت‌کننده در کنگره بین‌المللی زنان معمار در سال ۱۳۵۶ بود. آثار او عبارت اند از: (دانشگاه جُندی‌شاپور) (بخش‌هایی از دانشگاه تبریز) (طرح جامع تبریز) (گمرک آستارا) (دبیرستان جامع دانشگاه بوعلی همدان) (انستیتو مربیان حرفه‌ای کرج)
مجسمه‌سازی-پیکره‌سازی
متولد ۱۳۰۱ خورشیدی در جلفای اصفهان. پیکره ساز و متخصص کنده کاری بر روی چوب. وی دانش آموختهٔ دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشگاه اکول ده بوزار پاریس است. مادر پیکره‌سازی مدرن ایران، در تهران به دنیا آمد. وی دانش آموختهٔ دانشگاه هنرهای زیبای بوزار فرانسه است. تدریس در دانشکدهٔ هنرهای زیبا دانشگاه تهران و دانشگاه آزاد اسلامی، پایه‌گذاری نخستین کارگاه ریخته‌گری برنز در دانشگاه هنرهای تزیینی، عضویت در کمیسیون نصب مجسمه‌ها و یادبودهای ایران (وزارت فرهنگ و هنر)، عضویت در هیئت داوران دو سالانهٔ مجسمه‌سازی تهران و شرکت در نمایشگاه استادان دانشگاه آزاد اسلامی از جمله فعالیت‌های طریان محسوب می‌شود.
آثار وی عبارت اند از: پیکرهٔ یپرم‌خان در محوطهٔ کلیسای مریم مقدس تهران و پیکرهٔ یادبود مسروپ ماشتوتس، در محوطهٔ کلیسای تارگمانچاتس مقدس تهران.
استاد دانشگاه
آلنوش طریان تحصیلات پایه را در مدرسهٔ ارمنی‌ها و دوره دبیرستان را در دبیرستان انوشیروان دادگر زرتشتیان سپری کرد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۳۲۶ خورشیدی از دانشگاه تهران دریافت کرد و همان‌جا به عنوان متصدی عملیات آزمایشگاهی دانشکده علوم استخدام شد. سپس برای بورس تحصیلی درخواست کرد ولی به دلیل زن بودن او، استادش، دکتر محمود حسابی، با این درخواست موافقت نکرد، بنابراین آلنوش طریان به خرج خانوادهٔ خود به دانشگاه سوربن رفت و سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) از آن دانشگاه مدرک دکترا گرفت. با وجود پیشنهاد استادی در دانشگاه سوربن، دکتر طریان با هدف خدمت به کشورش به ایران بازگشت و در دانشگاه تهران به عنوان دانشیار ترمودینامیک منصوب شد. او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی برای شرکت در بورسیهٔ دولتی آلمان غربی در مطالعه رصدخانه خورشیدی انتخاب شد و پس از چهار ماه مطالعه به ایران بازگشت و در سال ۱۳۴۵ خورشیدی نقش عمده‌ای را در بنیان‌گذاری نخستین رصدخانه فیزیک خورشیدی در ایران ایفا کرد. خانم دکتر طریان در سال ۱۳۴۳ خورشیدی به مقام استادی در دانشگاه تهران رسید و نخستین شخصی بود که درس فیزیک ستاره‌ها (اختر فیزیک) را در ایران تدریس کرد. دکترای دامپزشکی از دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۴ خورشیدی و استادیار دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران. دکترای شیمی آلی از دانشگاه مانین آلمان در ۱۳۴۴ خورشیدی و فوق لیسانس شیمی از دانشگاه مانین در ۱۳۴۱ خورشیدی و استادیار دانشکده شیمی دانشگاه صنعتی شریف. فوق لیسانس و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو و متخصص حوزه‌های سیاست قومی تطبیقی، مطالعات زنان و توسعه بین‌المللی، سیاست تطبیقی است. باقرامیان در سال ۱۹۸۳ در رشته فلسفه و انسان‌شناسی اجتماعی از دانشگاه کوئینز بلفاست فارغ‌التحصیل شده‌است. وی دکتری خویش را در رشته فلسفه منطق از کالج ترینیتی در سال ۱۹۹۰ کسب نموده‌است. زمینه‌های اصلی تحقیقاتی وی فلسفه زبان، نسبی‌گرایی، عقلانیت، فلسفه سده بیستم آمریکایی (پاتنم، دیویدسن، کواین)، عمل‌گرایی، فلسفه ذهن، علوم شناختی می‌باشند. باقرامیان بنیانگذار و رئیس "Society for Women in Philosophy (SWIP) – Ireland" در سال ۲۰۱۰ میلادی می‌باشد. دکترای دندان پزشک از دانشگاه تهران در ۱۳۳۵ خورشیدی و دانشیار دانشکده علوم پزشکی تهران در رشته پروتزهای ثابت. دکترای دامپزشکی از دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۷ خورشیدی و استاد در گروه انگل‌شناسی حیوانی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران. سرپرست مدیریت سرمایه‌گذاری و کسب و کار شرکت ملی نفت ایران
پزشکی
مریم اوهانجانیان متولد ۱۸۹۳ میلادی در شهر شوشی، آرتساخ. وی در طول سال‌های جنگ جهانی اول در بیمارستان نظامی جبهه قفقاز خدمت می‌کرد. اوهانجانیان در سال ۱۹۱۰ میلادی به تبریز نقل مکان کرد و مطب خود را در آن شهر دایر کرد. وی به همراه دکتر خانم «نیره قاجار»، رئیس سازمان شیر و خورشید تبریز در امور خیریه همکاری داشت. مریم اوهانجانیان در سال ۱۹۷۹ میلادی درگذشت. آنیک استپانیان در سال ۱۹۱۲ میلادی در تهران به دنیا آمد و پس از کسب تحصیلات ابتدایی در مدارس هایکازیان و ژاندارک، تحصیلات عالی خویش را در رشته دندانپزشکی پی گرفت و در سال ۱۹۴۱ میلادی فارغ‌التحصیل شد. آنیک استپانیان صاحب امتیاز و مدیر مدرسه خواهران روحانی کاتولیک و همچنین مدرسه دخترانه «ساهاکیان» بوده‌است. وی سال‌ها به عنوان رابط میان سازمان زنان ایران و انجمن خیریه زنان تهران به خدمت پرداخت و در ۱۹۶۵ میلادی از طرف این انجمن در کنفرانس حقوق زنان که در ایران برگزار گردید شرکت نمود. قایچوک وارطانیان در سال ۱۹۳۰ میلادی در تبریز به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۵۴ میلادی از دانشکده داروسازی با دریافت دکترا در رشته داروسازی فارغ‌التحصیل شد. وی به مدت ۳۰ سال در سازمان درمانی دانشگاه علوم پزشکی تبریز مسئول داروخانه‌های بیمارستان‌های تابعه دانشگاه تبریز بود. جما مرادخانیان متولد ۱۹۲۶ میلادی در تبریز. وی فارغ‌التحصیل دانشکده پزشکی دانشگاه تبریز در سال ۱۹۵۳ میلادی (دکترای زایمانی بی درد) بود. وی در سال ۱۹۵۷ میلادی رئیس درمانگاه فرح پهلوی بود. ریما بابایان متولد ۱۹۳۱ میلادی در تبریز. وی فارغ‌التحصیل رشته مامایی از دانشگاه تبریز و به عنوان ناظم فنی بیمارستان رازی تبریز مشغول به کار شد. هاسمیک خاچاطوریان متولد ۱۹۲۹ میلادی در تبریز. وی پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تبریز شد و در سال ۱۹۵۵ میلادی از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. هاسمیک خاچاطوریان متخصص بیماری‌های عفونی و حدود ۹ سال در بیمارستان دانشگاه به عنوان استاد به کار پرداخت و از سال ۱۹۶۳ میلادی در تهران به مدت حدود ۳۰ سال سرپرست بهداری آموزشگاه‌های تهران بود.
ژان بوتز
ژان بوتز (زاده ۸ ژوئن ۱۹۹۵)، بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که به عنوان دروازه‌بان برای آنتورپ بازی می‌کند.
دوران باشگاهی
بوتز در سال ۲۰۰۳ و در ۸ سالگی، برای جوانان لیل بازی می‌کرد. او در سال ۲۰۱۷، به صورت قرضی به موسکرون پیوست. وی نخستین بازی خود در لیگ برتر فوتبال بلژیک را در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۷ برابر اوستنده انجام داد.
گلوریا دکمجیان
گلوریا دکمجیان (Gloria May Deukmejian; زادهٔ ) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بانوی اول سابق ایالت کالیفرنیا (۱۹۸۳–۱۹۹۱) و همسر فرماندار سابق ایالت کالیفرنیا جرج دکمجیان است. وی در سال ۱۹۵۷ ازدواج نمود. این زوج صاحب دو دختر و یک پسر هستند.
مایکل بل (هنرپیشه)
مایکل بل (Michael Bell؛ زادهٔ July 30, 1938) یک هنرپیشه، و صدا پیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به به سوی خانه ۲ و چگونه بر هزینه‌های بالای زندگی غلبه کنیم اشاره کرد.
جاده ئی۳۷۳ اروپا
جاده ئی۳۷۳ اروپا یکی از جاده‌های درجه ۲ قاره اروپا است.
این جاده از شهر لوبلین (لهستان) شروع شده و در شهر ریونه (اوکراین) به پایان می‌رسد.
فیلیپ پوآسونیه
فیلیپ پوآسونیه (Philippe Poissonnier؛ زادهٔ June 7, 1951) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است.
ارگ حکومتی اراک
ارگ حکومتی اراک یکی از بناهای تاریخی شهر اراک است که در سال ۱۲۳۱ هجری قمری ساخته شد. ارگ حکومتی در اصل مرکز حکومتی شهر نهادهای حکومتی و محل سکونت حاکم و دیوانیان شهر بود. ناصرالدین شاه در سفر خود به عراق عجم که در سال ۱۳۰۹ انجام گرفت، در این ارگ سکنی گزید و در کتاب سفرنامه خود به توصیف این بنا پرداخته است که از طبقه فوقانی آن قادر بوده است شهر را برانداز کند. امروزه از ارگ حکومتی جز قسمتی از بنای منزل سپهدار چیزی باقی نمانده است. این مجموعه به مباشرت یوسف خان گرجی و همزمان با احداث نخستین پایه‌های شهر اراک در زمان فتحعلی شاه ساخته شد
ویژگی‌های بنا
به نوشته سالنامه معارف عراق، مساحت این ارگ برابر ۱٫۵ بقعه (قطعه زمین) بوده است. نقشه سلطان آباد قدیم که آخرین نمونه شهرسازی ایرانی- اسلامی است، به صورت چهارگوش شکل گرفت که ارگ حکومتی در شمال آن و خارج از دیوارهای شهر قرار داشت. مقر حکومتی با دیواری از شهر جدا می‌شد و در اصل در خارج از متن اصلی شهر قرار داشت. از مجموعه عظیم ارگ تا سال ۱۳۴۰ خورشیدی، تنها عمارت نظمیه، خانه سپهدار و برج شیشه باقی‌مانده بود. این مجموعه به سبب اهمیت تاریخی و فرهنگی، توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۵۴ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
از جمله بخش‌های این ارگ حکومتی می‌توان به: تالار آیینه‌خانه، برج قلعه فرنگی، اندرون امیر، حوضخانه، دیوانخانه، تالار کرناخانه، زیرخانه، مسجد ارگ، سرطویله، دروازه ارگ بالا، میدان دروازه ارگ بالا و حمام اشاره کرد.
تخریب بنا
در سال ۱۳۶۱ خورشیدی، این اثر به طور کلی تخریب شد و در مکان آن، دو دبستان پسرانه و دخترانه بنا گردید و تنها مخروبه‌ای از ارگ در منتهی‌الیه شهر واقع می‌باشد.
مارشال بل
مارشال بل (Marshall Bell؛ زادهٔ September 28, 1942) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ویروس، کاپوتی، شجاع، سربازان سفینه، خاطرات عجیب و غریب و ریباند، فضانورد کشاورز، هواپیمایی آمریکا، در خدمت سارا، کله‌پوک‌ها ، سوراخ، سکس و مرگ ۱۰۱، کارهایی که بعد از مرگت، هفت دقیقه در بهشت، سرگردان، گیلاس ۲۰۰۰، تعقیب و نانسی درو'' اشاره کرد.
بلاسینگ اوکاگباره
بلاسینگ اوکاگباره (Blessing Okagbare؛ زادهٔ September 10, 1988) ورزشکار پرش طول و دونده سرعت اهل نیجریه است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره پرش طول در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
سیارک ۲۲۳۴۸
سیارک ۲۲۳۴۸ بیست و دو هزار و سیصد و چهل و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۲ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۰.۷ است.
کونیوله
خصوصیات
کونیوله ۱۰٫۳۵ کیلومترمربع مساحت و ۴۴۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تپه شهر سوخته ۲۰۴
تپه شهر سوخته ۲۰۴ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان زابل، بخش شیب آب، دهستان لوتک، روستای حومه شهر سوخته، ۱۰/۸ کیلومتری جنوب غربی پایگاه باستان‌شناسی شهر سوخته واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۹۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خاطرات و کابوس‌های یک جامه‌دار از زندگی و قتل میرزا تقی خان فراهانی
داستان
این نمایش به بهانه نقل داستان قتل امیرکبیر رو در رویی جامه‌دار-نماد مردم خوش‌باور و پر امید اما ضعیف- با قهرمانی است که می‌خواهد از یک‌سو نظام فاسد سلطنتی را اصلاح کند و از سوی دیگر، تکیه‌گاه خود را در میان مردم از دست ندهد. تمام پرده‌های این نمایش در صحنهٔ یک حمام رخ می‌دهند. حمامی که در اولین پرده خون میرزا تقی خان برای ابدیت بر آن نقش بسته است.
عوامل و بازیگران
گروه متننویسنده: علی رفیعی با همکاری: محمد چرمشیردستیار متن: لیلا حکمت‌نیا
گروه کارگردانیکارگردان: علی رفیعیگروه کارگردانی: حمید پورآذری، مهرداد ضیایی، اشکان خیل‌نژاد، محمدزمان وفاجوییمنشی صحنه: شیما مرادی
گروه بازیگران:
هرتسبرگ
هرتسبرگ کلمه‌ای آلمانی است و می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
زمین‌لرزه ۲۰۰۰ سوماترا
زمین‌لرزه سوماترا  در تاریخ میلادی، برابر با ، ساعت ۱۶:۲۸:۲۶ به زمان یوتی‌سی در اندونزی، منطقه سوماترا رخ داد. ژرفای این زلزله ۳۴٫۱ کیلومتر بود، و بزرگی آن ۷٫۹ در مقیاس Mw اعلام شده‌است. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز یکشنبه، ساعت ۲۳ روی داده و منطقه زمانی آن یوتی‌سی +۷ بوده‌است.
سازمان زمین‌شناسی آمریکا نیز رومرکز این زمین‌لرزه را در مختصات -4.721°N, 102.087°W و ژرفای آن را در ۳۳ کیلومتر گزارش کرده‌است. بزرگی برگزیدهٔ این سازمان از میان بزرگی‌های محاسبه‌شدهٔ مختلف ۷٫۹ در مقیاس Mw بوده و از دید اثر، در میان چهار دسته‌بندی «نامحسوس»، «محسوس»، «زیان‌آور» یا «با تلفات»، زلزله را «با تلفات» اعلام کرده‌است.رانش زمین در آن به وجود آمده‌است.
پروژهٔ «تنسور گشتاور مرکزوار» زاویه‌های (راستا، شیب، ریک) گسل سازندهٔ زمین‌لرزه و صفحه عمود بر آن را (°۹۲، °۵۵، °۱۵۲) یا (°۱۹۹، °۶۷، °۳۸) و نوع گسل را «امتدادلغز» فرارسانده‌است.
شمار کشتگان زلزله حدود ۱۰۳ نفر بوده‌است.تعداد زخمیان ۲۵۸۵ نفر برآورده شده‌است.بی‌خانمان شدگان نیز ۲۰۰۰ نفر اعلام شده‌است.
پیر گوژه
پیر گوژه (Pierre Gouget؛ ۲۲ مارس ۱۹۳۲ – ۶ ژوئیه ۲۰۰۳) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود.
جان استرجس
جان اِلیوت اِستِرجِس  کارگردان و تهیه‌کنندهٔ شناخته‌شدهٔ آمریکایی هالیوود بود. او ۳ ژانویهٔ ۱۹۱۰ در آمریکا متولد شد و ۱۸ اوت ۱۹۹۲ از دنیا رفت.
از فیلم‌های او می‌شود به روز بد در بلک راک (۱۹۵۵)، جدال در اوکی کرال (فیلم) (۱۹۵۷)، هفت دلاور (۱۹۶۰) و فرار بزرگ (۱۹۶۳)اشاره کرد.
در سال ۲۰۱۳، فیلم هفت دلاور توسط کتابخانه کنگره آمریکا «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیبایی شناختی مهم» برای حفظ در فهرست آثار ملی ایالات متحده انتخاب شد.
زندگی‌نامه
جان استرجس کار خود را در هالیوود به عنوان سردبیر در سال ۱۹۳۲ آغاز کرد. در طول جنگ جهانی دوم، به عنوان کاپیتان در نیروی هوایی ارتش ایالات متحده حضور یافت و هم‌زمان تعدادی مستند و فیلم‌های آموزشی را برای ارتش کارگردانی کرد.
فیلمسازی او با ساخت فیلم «مردی که جرات کرد» در سال ۱۹۴۶ آغاز شد. او برای ساخت فیلم «روز بد در بلک راک» در سال ۱۹۵۵ نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد. در سال ۱۹۹۲ جایزه کفش طلایی به خاطر کمک مادام العمر به ژانر وسترن، به او تعلق گرفت.
جوایز و افتخارات
...
کادار (روسیه)
کادار (به لاتین: Kadar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
لز ویلدیو
لز ویلدیو (به فرانسوی: Les Villedieu) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Mouthe واقع شده‌است.
خصوصیات
لز ویلدیو ۱۵٫۰۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۹ نفر جمعیت دارد.
ویلنیس
ویلنیس (به هلندی: Wilnis) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در درونده فینن واقع شده‌است. ویلنیس ۵٬۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
چهارقاشی
چهارقاشی، روستایی از توابع بخش کردیان شهرستان جهرم در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان علویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن صفر نفر بوده‌است.
آندورا
آندورا با نام رسمی شاهزاده‌نشین آندورا  کشور کوچک، مستقل و محصور در خشکی واقع در اروپای غربی است. این کشور در کوه‌های پیرنه از غرب با اسپانیا و از شرق با فرانسه مرز مشترک دارد. پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آن آندورا لاولا است. مساحت آندورا ۴۶۷٫۶۳کیلومتر مربع و جمعیت این کشور در حدود ۸۵٬۴۷۰ نفر است. واحد پول آندورا، یورو است هرچند که این کشور در اتحادیه اروپا عضو نیست. از شهرهای آندورا می‌توان از اسکالدز-انگوردانی، انکمپ و سنت حولیا ده لوریا نام برد. زبان رسمی این کشور کاتالان است.
این کشور در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۳ به عضویت سازمان ملل متحد پذیرفته شد.
سیاست
حکومت آندورا میان رئیس‌جمهور فرانسه و اسقف اعظم ناحیه اورخل کشور اسپانیا مشترک است. نمایندگانی دائمی از سوی این دو مرجع، کشور را اداره می‌کنند. سیاست‌های آندورا در چارچوب دموکراسی پارلمانی جهت‌گیری می‌شوند که برابر این سیاست‌ها، نخست‌وزیر در جایگاه نخست دولت قرار می‌گیرد و نظام چندحزبی بر این کشور حاکم می‌گردد. قانون‌گذاری بر عهده دولت و پارلمان است و دولت به تنهایی قوای اجرایی کشور را در دست دارد. کشور آندورا قوه قضائیه و دادگستری مستقل دارد. آندورا نیروی نظامی ندارد و دو کشور فرانسه و اسپانیا مسئولیت پشتیبانی از خاک این کشور را بر عهده دارند. پایتخت آندورا مرتفع‌ترین پایتخت اروپا و در کوچکی ششمین کشور اروپاست. آندورا کشوری است شکوفا و مرفه که عمده درآمدش از گردشگری است. سالانه بیش از ده میلیون نفر از این کشور مناسب اسکی و ورزشهای زمستانی دیدن می‌کنند. از این گذشته آندورا به اتحادیه اروپائی نپیوسته و مطبوع کسانی است که نمی‌خواهند مالیات پردازند.
جغرافیا
آندورا در کوه‌های پیرنه قرار گرفته و ۴۶۸ کیلومتر مربع مساحت دارد. در میان دو کشور فرانسه (از شمال) و اسپانیا (از جنوب) محصور است.
اقتصاد
جهانگردی، ۸۰٪ تولید ناخالص ملی را تشکیل می‌دهد. تنها دو درصد از زمینهای کشور قابل کشت است. غلات و سبزیجات از فراورده‌های مهم کشاورزی آندورا هستند. محصولات چوبی و توتون از این کشور صادر می‌شود.
مردم
اسپانیولی ۴۳٪، آندورایی ۳۳٪، پرتغالی ۱۱٪، فرانسوی ۷٪، سایر ۶٪.
زبان
مردم آندورا به زبانهای اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی و فرانسوی سخن می‌گویند. زبان رسمی آندورا کاتالان است.
دین
بیشینه مردم پیرو کلیسای کاتولیک رم هستند.
پانویس
(Canillo) (دو حرف L در اسپانیایی صدای «ی» می‌دهد).
مانوئل گارسیا (تنور)
مانوئل گارسیا (Manuel García; January 21, 1775 – ) یک آهنگ‌ساز، خواننده اپرا، رهبر ارکستر، معلم آواز و تهیه‌کننده موسیقی اهل اسپانیا بود.
دو دختر او، «پولین ویاردو» و «ماریا مالیبران» و پسرش «مانوئل گارسیا» همگی از خوانندگان برجستهٔ اپرا در زمان خود بودند.
مانوئل گارسیا با آنکه اسپانیولی‌زبان بود، اما در زمان خود، یکی از برجسته‌ترین خوانندگان تنور به زبان و سبک ایتالیایی هم محسوب می‌شد و این ویژگی را پس از یادگیریِ مهارت‌های لازم، نزد تنور و مربی آوازِ مشهور ایتالیایی «جووانی آنسانی» کسب کرد.
او در سال ۱۹۳۲ درگذشت و در «گورستان پر-لاشز» به خاک سپرده شد. در مراسم تشییع وی، «فرانسوا جوزف فِتی» در ستایش او سخن گفت و در سال ۱۹۳۶ میلادی، فرانتز لیست با الهام از یکی از ترانه‌های او، یک قطعه موسیقی برای تکنوازی پیانو نوشت.
خشکچال
خشکچال، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای "خشکچال "در درهٔ الموت و به فاصلهٔ ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین واقع شده‌است. خشکچال از شمال به شهرستان تنکابن از جنوب به روستاهای توان و گازرخان از مشرق به آتان و از مغرب به روستاهای اندج و کوچنان محدود است. این محدوده با مختصات ۳۴–۵۰تا "۲۸ - "۳۶ و ارتفاع حدود ۲۴۰۰متر سطح دریا و در نزدیکی قلعهٔ الموت واقع شده‌ است. لیونل مسی به همراه آنتونلا روکازو در این منطقه بچه دار شده و به همین دلیل اسم بچه خود رو تیاگو نامید
از نظر تقسیمات کشوری روستای خشکچال تابع شهرستان قزوین، بخش رودبار الموت شرقی واقع شده‌است. <mapframe latitude="36.4535" longitude="50.5800" zoom="12" width="333" height="313" align="left" />
پیشینه تاریخی
مطالعات باستانشناسی نشان می‌دهد که استان فعلی قزوین در هزارهٔ دوم قبل از میلاد محل سکونت اقوامی بوده که به ساختن ظروف سفالی رنگین نقش دار می‌پرداخته‌اند.
عده‌ای از تاریخ نویسان معتقدند که شاپور ذوا لاکتاف (۳۱۰ ۳۷۱ میلادی) برای جلوگیری از تهاجمات مردم دیلم که در کوه‌های شمالی دشت قزوین سکونت داشته و از دستورهای حکومت مرکزی اطاعت نمی‌کردند، در محل فعلی شهر قزوین قلعهٔ مستحکمی ساخت و نام دهستان الموت که روستای "خشکچال" یکی از آبادیهای آن است از نام قلعهٔ مشهور بنام " آله آموت " گرفته شده که به معنای عقاب آشیان است، و چون عقاب در جاهای بلند آشیان می‌کند این قلعه را بدین نام خوانده‌اند و در اثر کثرت استعمال الموت شده‌است.
زمین‌داری و تحول آن
اراضی روستای "خشکچال "که در ارتفاعات کوه الموت واقع شده‌است تا قبل از دههٔ هفتاد در برگیرنده حدود ۱۴ هکتار اراضی آبی و ۲۲۶هکتار اراضی دیم و مرتع بوده‌است. در مصاحبه‌های که از اهالی انجام شد بیان کردن که اراضی این روستا تا دههٔ سی متعلق به خانواده های صفری الموتی دیلمی و کاظمی بوده‌است؛بنابراین در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی، از نظر مالکیت، روستای خشکچال خرده مالک خودکار بوده‌است از دههٔ هفتاد به بعد با انتقال آب از یکی از سرشاخه‌های رودخانهٔ الموت بنام تارولات به روستا، کشاورزان به صورت غیر فنی و سنتی سطح اراضی آبی را به بیش از ۱۵۰هکتار رسانده‌اند. از نظر مردم‌شناسی اهالی الموت خصوصاً اهالی خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به شغل کشاورزی اشتغال دارند.
جمعیت
این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 520 نفر (171خانوار) بوده‌است.
زبان
زبان رایج در روستای خشکچال تاتی الموتی است.
میتسومی
میتسومی شرکت الکترونیک ژاپنی است، که در زمینه ساخت دیسک نوری و فلاپی‌دیسک، صفحه‌کلید و موس، کنترل‌کننده‌های بازی و نیز قطعات مختلف کنسول‌های بازی مانند نینتندو دی‌اس، پلی‌استیشن و ایکس‌باکس، فعالیت می‌کند.
شرکت میتسومی در سال ۱۹۵۴ راه‌اندازی شد. دفتر مرکزی این شرکت در تاما، توکیو، ژاپن قرار دارد و سهام آن در بازارهای بورس توکیو و بورس اوساکا معامله می‌شود.
مستر تراست بانک با ۱۲٫۱۴٪ درصد و ژاپن تراستی سرویس بانک با در اختیار داشتن ۹٫۴۴٪ درصد از سهام میتسومی، بزرگترین سهام‌داران آن به‌شمار می‌آیند.
ایرج ایقانی
ایرج ایقانی (درگذشته تیر ۱۳۹۲) نوازنده آکاردئون وی ۴۰ سال پیش آهنگ به یادمانی لب کارون را به خوانندگی آغاسی اجرا نمود. ایرج ایقانی آهنگ‌های از کلاسیک تا اجرای ربع پرده‌های عربی را استادانه می‌نواخت وی بهترین نوازنده آکاردئون ایران در کنار عارف ابراهیم پور و بیژن داداشی بود. وی تیر ۱۳۹۲ در سن هفتاد و یک سالگی درگذشت. ایرج بهائی بود و اجازه دفن شدن در قطعه هنرمندان بهشت زهرا را نداشت. وی صبح روز ۱۷ تیر در گورستان بهائیان تهران (خاوران) به خاک سپرده شد.
ند بلامی
ند بلامی (Ned Bellamy؛ زادهٔ May 7, 1957) یک بازیگر سینما، و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم پسر روزنامه فروش، محصول یخی، جنگ، شرکت و کولاک و خون‌بها اشاره کرد.