cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نوده (مشهد)
جدیدا خیابان توس۶۳اسفالت شده و باعث کمتر شدن ترافیک خیابون اصلی گردیده است
وجود بازارهای لباس وکیف وکفش و دوطرفه بودن قسمت زیادی از مسیر باعث شلوغی خیابان مخصوصا در ساعات ابتدایی شب وعصرها شده است.
سیمین دانشور
سیمین دانشور (۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ – ۱۸ اسفند ۱۳۹۰) نویسنده و مترجم ایرانی بود. او نخستین زن ایرانی بود که به صورتی حرفه‌ای در زبان فارسی داستان نوشت. مهم‌ترین اثر او رمان سووشون است که نثری ساده دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده‌است. سووشون از جمله پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی در ایران به‌شمار می‌رود. دانشور، همراهِ همسرش جلال آل احمد، عضو کانون نویسندگان ایران بود و در نخستین انتخابات (فروردین ۱۳۴۷) به عنوان رئیس کانون نویسندگان ایران برگزیده شد.
نوده (مشهد)
جمعیت
این شهرک در بلوار  طوس قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰٬۷۷۱ نفر (۵٬۲۴۴خانوار) بوده‌است.
سیمین دانشور
کودکی و جوانی
سیمین دانشور در ۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ خورشیدی در شیراز زاده شد. او سومین فرزند محمدعلی دانشور (پزشک) و قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان دخترانه، نقاش؛ دخترعموی علی اصغر حکمت و سردار فاخر حکمت) بود. او سه برادر به نام‌های منوچهر، هوشنگ و خسرو و دو خواهر به نام‌های هما و ویکتوریا داشت. دورهٔ ابتدایی را در مدرسه انگلیسی‌زبان مهرآیین گذراند. او از کودکی با اشعار حافظ و سعدی و آثار نویسندگان ادبیات کلاسیک ایران نظیر ناصر خسرو و بیهقی آشنا شد. در کتابخانهٔ پدرش هم آثار نویسندگان ایرانی و هم آثار نویسندگان روز دنیا موجود بود. دو کتاب‌فروشی معرفت و احمدی که از کتابفروشی‌های معتبر شیراز بودند، با پدر او دوستی داشتند و کتاب‌های تازه چاپ‌شده‌شان را به پدرش هدیه می‌دادند. سیمین اشتیاق فراوانی به کتابخوانی داشت و به زبان انگلیسی هم مسلط بود. به این ترتیب، خیلی زود با ادبیات جهان نیز آشنا شد. دبیرستان را در همان مدرسه مهرآیین گذراند. در سال ۱۳۱۶ اولین مقاله‌اش را با نام زمستان بی‌شباهت به زندگی ما نیست در نشریه‌ای محلی چاپ کرد. در امتحان نهایی دیپلم شاگرد اول کل کشور شد. در سال ۱۳۱۷، به همراه هما و منوچهر به تهران آمد. هما در رشته پزشکی و منوچهر در رشته باستان‌شناسی مشغول تحصیل شدند. سیمین مدتی در شبانه‌روزی آمریکایی تهران ساکن شد و آموزش زبان انگلیسی را پی گرفت. بعد در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد.
نوده (مشهد)
جمعیت
جمعیت این شهرک به دلیل تراکم جمعیتی بالا بسیار بیشتر شده است
سیمین دانشور
کودکی و جوانی
سیمین دانشور ۲۰ ساله بود که پدرش، محمدعلی دانشور، درگذشت. پس از مرگ پدر، مادرش هم به تهران آمد و در خیابان ایرانشهر ساکن شدند. با این‌که از نظر مالی مشکلی نداشتند، سیمین تصمیم گرفت کار کند. در سال ۱۳۲۰ خورشیدی، به عنوان معاون اداره تبلیغات خارجی در رادیو تهران استخدام شد. علی اکبر کسمایی و احمد شاملو از همکاران او در رادیو بودند. دو سال بعد، در سال ۱۳۲۲، از کار رادیو کناره‌گیری کرد و در روزنامه ایران مشغول به کار شد. از این زمان به بعد، او با نام مستعار شیرازی بی‌نام برای نشریات مختلف مقاله می‌نوشت و ترجمه هم می‌کرد. مرتضی کیوان او را تشویق کرد داستان‌های پراکنده‌اش را جمع‌آوری و منتشر کند. در ۱۳۲۷، اولین کتاب خود را با نام آتش خاموش (شامل ۱۶ داستان کوتاه) منتشر کرد. آتش خاموش نخستین مجموعه داستانی است که به قلم زنی ایرانی چاپ شده‌است. داستان‌های این مجموعه با نقدهای منفی بسیاری مواجه شد. یک سال بعد به اخذ درجهٔ دکترای ادبیات فارسی نایل شد و باز یک سال بعد با جلال آل احمد، نویسنده و مبارز اجتماعی مطرح آن سال‌ها ازدواج کرد.
آشنایی و ازدواج با جلال آل احمد
سیمین دانشور در سال ۱۳۲۷ در حالی که در اتوبوس از تهران راهی شیراز بود، با جلال آل‌احمد، نویسنده و روشنفکر ایرانی، آشنا شد این آشنایی دو سال بعد به ازدواج انجامید.
خواهر سیمین دانشور (ویکتوریا دانشور) ماجرای آشنایی سیمین و جلال را این‌طور نقل می‌کند: "ما عید رفته بودیم اصفهان و در اتوبوسی که می‌خواستیم به تهران برگردیم، آقایی صندلی کنارش را به خانم سیمین تعارف کرد. آن دو کنار هم نشستند. بعد آمدیم خانه. صبح دیدم خانم سیمین دارند آماده می‌شوند که بروند بیرون. من هم می‌خواستم بروم خرید. وقتی در را باز کردم، دیدم آقای آل احمد مقابل در ایستاده‌است. نگو این‌ها روز قبل قرار مدارشان را گذاشته‌اند. روز نهم آشنایی‌شان هم قرار عقد گذاشتند. بعد همه را دعوت کردیم و در مراسمشان فامیل و همهٔ نویسندگان بودند. صادق هدایت هم بود. بعد آن‌ها خانه‌ای اجاره کردند و رفتند سر زندگی‌شان."
آل احمد از خانواده‌ای مذهبی بود. پدر و پدربزرگش روحانی بودند. خانواده دانشور مرفه و تحصیل‌کرده بودند. پدر آل احمد که راضی به این ازدواج نبود، در روز عقد جلال و سیمین به قم رفت و در مراسم حاضر نشد. او تا ده سال بعد هم پا به خانه آن‌ها نگذاشت. شمس آل احمد، برادر جلال، در کتاب سیر و سلوک خاطره‌ای از مراسم عروسی تعریف می‌کند. به گفتهٔ او، صادق هدایت، از جملهٔ مهمانان عروسی بود و یک قاشق چایخوری یک بار مصرف به عروس و داماد هدیه داد. گویا این ماجرا باعث تفریح حضار شده بود.
این ازدواج تا مرگ نابه‌هنگام آل احمد در سال ۱۳۴۸، به مدت ۲۰ سال دوام داشت. دانشور در گفت‌وگو با ناصر حریری گفته‌است که آن‌ها هر چه می‌نوشتند، به هم نشان می‌دادند اما او هرگز اجازه نمی‌داده جلال در نوشته‌هایش دست ببرد. همچنین دانشور هیچ‌گاه از نثر آل احمد که دست کم سه دهه یکه‌تاز میدان نویسندگی بود، تأثیر نپذیرفت و زندگی مشترک در شیوهٔ نگارش او اثر نگذاشت و استقلال خود را حفظ کرد.
فارغ‌التحصیلی از دانشگاه
در ۱۳۲۸ با مدرک دکترای ادبیات فارسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. عنوان رسالهٔ وی «علم‌الجمال و جمال در ادبیات فارسی تا قرن هفتم» بود. راهنمای این رساله در ابتدا فاطمه سیاح بود اما با مرگ نابه‌هنگام او کار ناتمام ماند و دانشور ادامهٔ کار را با راهنمایی بدیع‌الزمان فروزانفر پی گرفت. بخش اول این رساله که در زمان حیات سیاح و با راهنمایی او نوشته شده‌است، به «علم‌الجمال در غرب» می‌پردازد. موضوع بخش دوم که زیر نظر فروزانفر نوشته شده‌است، «علم‌الجمال در ایران» است. از استادان او در دانشکدهٔ ادبیات می‌توان به عباس اقبال، بدیع‌الزمان فروزانفر، ملک‌الشعرای بهار، علی اصغر حکمت، نصرالله فلسفی، لطفعلی صورتگر و احمد بهمنیار اشاره کرد. در همین سال سرباز شکلاتی جرج برنارد شاو را ترجمه و منتشر کرد و مقاله‌ها و داستان‌های کوتاهی نیز در روزنامه کیهان، مجله بانو و امید چاپ کرد.
تحصیل در آمریکا
دانشور در شهریور ۱۳۳۱ با دریافت بورس تحصیلی از مؤسسه فولبرایت به دانشگاه استنفورد آمریکا رفت و در رشتهٔ زیبایی‌شناسی تحصیل کرد. در این سفر همسرش، آل احمد، او را همراهی نمی‌کرد. نامه‌هایی که بین این دو در این مدت رد و بدل شد، بعدها در کتابی به نام نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد از سوی انتشارات نیلوفر منتشر شد. دانشور در استنفورد نزد والاس استگنر داستان‌نویسی و نزد فیل پریک نمایش‌نامه‌نویسی آموخت. او در مصاحبه‌هایش همواره به تأثیر استگنر بر داستان‌نویسی‌اش اشاره می‌کند: «تکنیک نویسندگی خود را مدیون والاس استگنر هستم. این که روایت نمی‌کنم و نشان می‌دهم که قید و صفت به کار می‌برم و این که از فعل و اسم بیشترین استفاده را می‌کنم.» در مدت زندگی و تحصیل در آمریکا دو داستان کوتاه به زبان انگلیسی نوشت که در نشریه دانشگاه استنفورد به نام د پسیفیک اسپکتیتر چاپ شد. در مدت تحصیل در آمریکا باغ آلبالو و دشمنان چخوف، رمان بئاتریس آرتور شنیتسلر و رمز موفق زیستن دیل کارنگی را هم ترجمه و منتشر کرد.
تدریس
سیمین دانشور هرچند بیست سال به تدریس در دانشگاه تهران پرداخت و بسیار محبوب دانشجویان و استادان بود، هرگز به رتبهٔ استادی ارتقا نیافت، چون ظاهراً ساواک اجازهٔ چنین کاری را نمی‌داد.
بازگشت به ایران و ادامه کار نویسندگی
دانشور در سال ۱۳۳۴ به ایران بازگشت و در هنرستان هنرهای زیبای دختران و پسران مشغول تدریس شد. مدیریت مجلهٔ نقش و نگار را پذیرفت. کمدی انسانی سارویان و داغ ننگ ناتانیل هاتورن را ترجمه کرد. در سال ۱۳۳۶ به همراه جلال آل احمد سفری به اروپا رفت. در ۱۳۳۷ کتاب همراه آفتاب، نوشتهٔ هارولد کورلندر را ترجمه و منتشر کرد. تا این‌که در سال ۱۳۳۸، به عنوان دانشیار کلنل علینقی وزیری در رشتهٔ باستان‌شناسی و تاریخ هنر دانشگاه تهران مشغول به کار شد. کار تدریس او در دانشگاه تهران تا بیست سال بعد، یعنی سال ۱۳۵۸ که از دانشگاه تهران بازنشسته شد، ادامه یافت.
در سال ۱۳۴۰، دومین مجموعه داستان خود با نام شهری چون بهشت را منتشر کرد. این مجموعه شامل ده داستان کوتاه بود. در سال ۱۳۴۳، بار دیگر سفری به آمریکا رفت تا در سمیناری در دانشگاه هاروارد شرکت کند.
در تیرماه ۱۳۴۸ رمان سَووشون را منتشر کرد که مشهورترین رمان او و از جملهٔ پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر است. تاکنون بیش از پانصد هزار نسخه از این کتاب در ایران به فروش رفته و به هفده زبان ترجمه شده‌است. بسیاری از منتقدان این اثر را یکی از ماندگارترین آثار ادبی فارسی می‌دانند. دو ماه بعد از انتشار سووشون، در ۱۸ شهریور ۱۳۴۸، جلال آل احمد درگذشت.
در سال ۱۳۵۱، کتاب چهل طوطی را منتشر کرد. این کتاب ترجمه‌ای است از مجموعه‌ای از حکایت‌های هندی که لین یوتانک، نویسندهٔ چینی، در کتابی به نام The Wisdom of India جمع‌آوری کرده‌است. این کتاب که تنها همکاری آل احمد و دانشور به حساب می‌آید، در سال ۱۳۵۱ با عنوان چهل طوطی اصل از سوی انتشارات موج به چاپ رسید.
در پاییز ۱۳۵۶، کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن روابط فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، شب‌های شعر گوته را برگزار کرد. این رویداد فرهنگی قدمتی چند ساله داشت اما واپسین دورهٔ آن که از ۱۸ تا ۲۷ مهرماه ۱۳۵۶ در باغ انجمن فرهنگی روابط ایران-آلمان برگزار شد، به دلایل متعدد اهمیت یافت. در این ده شب، ۶۰ نویسنده، شاعر، مترجم و پژوهشگر شرکت داشتند. ۳ زن و ۵۷ مرد سخنرانی کردند و ۴۴ شاعر شعر خواندند. سیمین دانشور نخستین سخنران برنامه بود و سخنرانی خود را با خواندن آیه‌ای از قرآن (ربِّ اشْرَحْ لِی صَدرِی و یَفقَهُوا قَوْلِی) آغاز کرد. موضوع سخنرانی او «مسائل هنر معاصر در جهان و در کشورهای جهان سوم» بود.
در سال ۱۳۶۱ کتابی را منتشر کرد به نام غروب جلال. این کتاب از دو بخش تشکیل شده‌است. بخش اول کتاب، با نام شوهرم، جلال در سال ۱۳۴۱ و در زمان حیات آل احمد نوشته شده‌است. دانشور این کتاب را با وصف آل احمدِ نویسنده آغاز می‌کند، افکار و ویژگی‌های اخلاقی او را از منظر خود توصیف می‌کند و به جنبه‌های فردی، اجتماعی و سیاسی زندگی او می‌پردازد. بخش دوم کتاب، تقریباً بیست و یک سال بعد نوشته شده‌است. در این بخش، دانشور خاطرهٔ روز درگذشت آل احمد را روایت می‌کند. نام کتاب، از همین بخش دوم گرفته شده‌است.
در سال ۱۳۶۳، کتاب جدال نقش با نقاش هوشنگ گلشیری منتشر شد که یکی از جدی‌ترین نقدها دربارهٔ آثار سیمین دانشور، به‌ویژه سووشون تا آن زمان بود. در سال ۱۳۷۲، اولین کتاب از سه‌گانهٔ سیمین دانشور، به نام جزیره سرگردانی منتشر شد که به دغدغه‌های روشنفکران ایران در دههٔ ۴۰ و ۵۰ می‌پرداخت. ۱۳۷۶، مجموعه داستان از پرنده‌های مهاجر بپرس با همکاری نشر نو و نشر کانون چاپ شد. در سال ۱۳۷۸ یادنامه جلال آل احمد توسط علی دهباشی منتشر شد که گفت‌وگویی مفصل با دانشور را شامل می‌شد. جلد دوم تریلوژی دانشور، ساربان سرگردان، در سال ۱۳۸۰ را چاپ کرد که به بازنگری وقایع پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران می‌پردازد. کتاب سوم این مجموعه کوه سرگردان است. گفته می‌شود دانشور این کتاب را در سال ۱۳۸۶ برای چاپ به انتشارات خوارزمی سپرد. دو سال بعد ناشر اعلام کرد که آخرین رمان دانشور مفقود شده‌است. از سال ۱۳۸۶، بیماری سبب شد دیگر نتواند به کار نوشتن ادامه دهد. آخرین اثر چاپ شدهٔ او مجموعه داستانی‌ است به نام انتخاب شامل ده داستانی که پیش‌تر در کتاب از پرنده مهاجر بپرس آمده بود، به اضافه شش داستان جدید. داستان‌های این مجموعه از نظر فرم و مضمون متفاوت‌اند و در نگارش آن‌ها از تکنیک‌های پست‌مدرن استفاده شده‌است.
دیدار کانون نویسندگان با سید روح‌الله خمینی
غلامحسین ساعدی می‌گوید:
با وجود این‌ها، تقی‌زاده معتقد است که دانشور از لحاظ مشرب فکری، آزاده و آزاده‌اندیش بود و پای‌بند هیچ ایدئولوژی خاصی نشده و به دسته و گروه و حزبی وابسته نبوده‌است. نیز بینش مسلط او را اعتدال، درون‌مایه مسلّط داستان‌هایش را آزادی‌های بنیادی زن و جهان‌بینی مسلّط او را امید به آینده می‌داند. همچنین در مستند سیمین، ساکن جزیره سرگردانی ساخته حسن صلح جو که اسفند ۱۳۹۴ از تلویزیون بی‌بی‌سی پخش شد، ابعاد جدیدی از زندگی سیمین دانشور را روایت کرد. در این مستند ابراهیم گلستان، عطاء الله مهاجرانی، اسماعیل خویی، عباس میلانی، ناصر پاکدامن، شهرنوش پارسی‌پور، پرتو نوری علا، عباس معروفی، احمد کریمی، محسن مخملباف و ناصر زراعتی تجربه و پندارهای خود دربارهٔ سیمین دانشور را بازگفتند.
درگذشت
۳۰ تیر ۱۳۸۶ خورشیدی دانشور به علت مشکلات حاد تنفسی در بیمارستان پارس تهران بستری شد، نیز شایع شد که وی درگذشته‌است اما این خبر تکذیب شد. او در ۲۲ مرداد ۱۳۸۶ با تشخیص تیم پزشکی از بیمارستان پارس مرخص شد. سیمین دانشور پس از یک دوره بیماری آنفلوآنزا، عصر روز ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ برابر با ۸ مارس ۲۰۱۲ در ۹۰ سالگی در خانه‌اش در تهران درگذشت. خبرگزاری مهر آدرس محل دفن او را قطعه ۸۸ (هنرمندان)، ردیف ۱۵۰، شماره ۳۱ ذکر کرده‌است.
آتش خاموش
آتش خاموش (اردیبهشت ۱۳۲۷) اولین مجموعه داستان دانشور و اولین مجموعه داستان از نویسندگان زن ایرانی‌ است. این مجموعه شامل ۱۶ داستان کوتاه است که بین سال‌های ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۶ نوشته شده‌اند. قهرمان داستان‌ها اغلب دختری تحصیل‌کرده از خانواده‌ای مرفه است که با عقب‌ماندگی‌های ایران سنتی سر ناسازگاری دارد. این مجموعه داستان را اغلب منتقدان ضعیف ارزیابی کرده‌اند و نشانهٔ بی‌تجربگی نویسنده دانسته‌اند اما احساسات زنانه‌ای که در داستان‌ها دیده می‌شود، در فضای داستان‌نویسی ایران تازگی دارد. هوشنگ گلشیری داستان‌های این مجموعه را سیاه‌مشقی بیش نمی‌داند. از نظر او «کلاغ کور» بهترین داستان این مجموعه است.
شهری چون بهشت
شهری چون بهشت دومین مجموعه داستان دانشور با فاصله‌ای ۱۳ ساله نسبت به کتاب اول، در دی ماه ۱۳۴۰ منتشر شد. این مجموعه شامل ده داستان است. در دوره‌ای که بسیاری از نویسندگان ایرانی نوشتن از نظرگاه کودکان را امتحان می‌کنند (و از آن جمله‌اند میرصادقی، تنکابنی، قریب، پاینده، پرویزی، بابامقدم، آل احمد و گلستان)، دانشور نیز تلاش می‌کند از دید قهرمانان نوجوانش بنویسد. شکست در عشق و زندگی و در عین حال تسلیم ناامیدی نشدن از مضامین عمده داستان‌های این مجموعه است. دنیای ذهنی و عینی زنان، شوربختی‌ها و امیدهایشان در هر ده داستان مجموعه حضور دارد. هوشنگ گلشیری معتقد است دانشور از کتاب قبلی تا این کتاب راه درازی را طی کرده و به قدرت نسبی رسیده‌است. او به تأثیر نویسندگانی چون فاکنر، همینگوی و چخوف در برخی داستان‌های این مجموعه اشاره می‌کند.
به کی سلام کنم
مجموعه داستان به کی سلام کنم؟ در خرداد ۱۳۵۹ منتشر شد. چهار داستان این مجموعه پیش‌تر در سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴، در جُنگ الفبا به سردبیری غلامحسین ساعدی چاپ شده بود و با تغییرات جزئی در کتاب آمده‌است. این چهار داستان عبارتند از: تیله شکسته، تصادف، به کی سلام کنم؟ و چشم خفته. شش داستان دیگر اولین بار در همین مجموعه منتشر شده‌اند. تمام داستان‌های این کتاب پیش از انقلاب نوشته شده‌اند. موضوع داستان‌های این مجموعه مسائل سیاسی و اجتماعی دههٔ ۵۰ و اختناق حاکم بر جامعه بود. در بعضی دیگر از داستان‌ها، دانشور به جنبه‌های منفی غرب و مصرف‌گرایی و تأثیر آن در ازخودبیگانگی زنان طبقه متوسط می‌پردازد. در برخی از داستان‌های این مجموعه از شیوهٔ تک‌گویی در روایت استفاده شده‌است.
انتخاب
مجموعه داستان کوتاه انتخاب شامل شانزده داستان کوتاه است؛ ده داستان مجموعهٔ از پرنده‌های مهاجر بپرس به اضافهٔ شش داستان تازه. این کتاب در سال ۱۳۸۶ منتشر شده‌است.
سووشون
سووشون، اولین و معروف‌ترین اثر دانشور، در تیر ۱۳۴۸ و مدت کوتاهی قبل از مرگ جلال آل‌احمد (فوت جلال هجده شهریور ۱۳۴۸) از سوی انتشارات خوارزمی منتشر شد. دربارهٔ این رمان نقدهای بسیاری منتشر شده‌است. سووشون تاکنون به ۱۷ زبان ترجمه شده‌است.
داستان سووشون در زمان جنگ جهانی دوم می‌گذرد. شخصیت اصلی داستان زنی‌ است به نام زری و داستان از نظرگاه او روایت می‌شود. شیراز مملو از نیروهای انگلیسی و غذا کم است. انگلیس، برای تأمین آذوقهٔ قشونش، غلهٔ ملاکان شیراز را یک‌جا می‌خرد. یوسف، همسر زری، هم از ملاکان شیراز است اما نمی‌خواهد محصولش را به انگلیسی‌ها بفروشد و رعیت را گرسنه بگذارد. زری در دل شجاعت و مقاومت همسرش را تحسین می‌کند اما از عاقبت کارهای او نگران است. نویسنده در عین حال که خط داستانی پرماجرایش را پیش می‌برد، اوضاع منطقهٔ فارس را نیز در این برههٔ زمانی توصیف می‌کند.
حسن میرعابدینی این رمان را آغازگر فصلی تازه در داستان‌نویسی ایران می‌داند. محمد حقوقی، محیط جنوب را در این داستان قابل تعمیم به تمام ایران می‌داند. به اعتقاد او، زری نمایندهٔ زن تحول‌یافتهٔ ایرانی‌ست و همسرش یوسف، نمایندهٔ روشنفکران مبارز است.
سه‌گانهٔ سیمین
آخرین اثر سیمین دانشور، رمان سه‌گانه‌ای است که دو رمان اول آن به نام‌های «جزیرهٔ سرگردانی» و «ساربان سرگردان» منتشر شده‌است. رمان جزیرهٔ سرگردانی پس از سی سال سکوت نویسنده در سال ۱۳۷۲، ظاهراً بیست سالی پس از نگارش آن به چاپ رسیده‌است.
ساربان سرگردان
ساربانْ سرگردان، ۱۳۸۰، انتشارات خوارزمی
ساربان سرگردان ادامهٔ داستان جزیرهٔ سرگردانی‌ است. هستی به دلیل فعالیت‌های مراد و رفقایش به زندان می‌افتد. سلیم از هستی جدا می‌شود و با زن دیگری ازدواج می‌کند. هستی و مراد به جزیره‌ای به نام جزیره سرگردانی تبعید می‌شوند. بعد از مدتی با کمک ناپدری هستی فرار می‌کنند، با هم ازدواج می‌کنند و صاحب پسری می‌شوند. در پایان رمان، جنگ ایران و عراق آغاز می‌شود و مراد عازم جبهه می‌شود.
کوه سرگردان
کوه سرگردان آخرین رمان سیمین دانشور بود که تاکنون منتشر نشده‌است. مجله ادبی ـ هنری نافه در شماره آبان ۱۳۸۹ خود در گزارشی که علیرضا غلامی با عنوان «در جستجوی کوه سرگردان» نوشته بود، برای نخستین بار خبر داد که رمان کوه سرگردان سیمین دانشور مفقود شده‌است. در این گزارش گفته شد که سیمین دانشور نگارش این رمان را قبل از تیر ۱۳۸۶ یعنی قبل از بیماری تمام کرده‌است، اما بعد از بهبود نسبی دانشور در پاییز همان سال، ناشر پی می‌برد که رمان کوه سرگردان ناپدید شده‌است. انتشارات خوارزمی دو سال تلاش کرده بود خبر مفقود شدن این رمان در رسانه‌ها درز نکند. مجله ادبی ـ هنری نافه در گزارش خود گفته‌است این رمان می‌توانست قبل از مرگ علیرضا حیدری، مدیر انتشارات خوارزمی منتشر شود، اما موضوع رمان و حساسیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نسبت به آن و همچنین محافظه‌کاری مدیران انتشارات خوارزمی از علل تأخیر در انتشار آن بوده‌است.
همچنین در سال 1401 فیلم مستندی با موضوع جست‌وجو و موضوع این رمان، توسط فطرس‌مدیا با عنوان "سیمین هم منتظر بود" تولید گردید که سعی کرده بود از این گمشده گره‌گشایی کند.
بررسی جایگاه زن در آثار
آثار داستانی سیمین دانشور در سراسر تاریخ داستان پردازی ایران کم‌نظیر و از جهاتی یگانه است و برخلاف منفی نگری دربارهٔ شخصیت زن که حجم وسیعی از داستان‌های ایرانی راپر کرده و حتی نویسندگان زن هم در این زمینه نسبت به همجنسان خود جفا کردند، او زن را با همه جنبه‌های شخصیتی اش به نمایش گذاشته‌است. شخصیت‌های زن داستان‌های دانشور، تسلیم محض نیستند و برای تغییر شرایط فعالیت‌هایی انجام می‌دهند. زنان داستان‌های دا نشور محصور در بند خانه نبوده و اکثراً (غیر از زن داستان تصادف، زن داستان مار و مرد و نیکو زن سلیم) در جامعه فعالیت می‌کنند. آنها گاهی در جایگاه قدرتمندی قرار دارند؛ سرپرست گروه باستان‌شناسی در داستان کوتاه تیله شکسته، گاهی استاد دانشگاه است؛ زنان در رمان‌های جزیره سرگردانی و ساربان سرگردان، گاهی وضع موجود را برنمی‌تابند و دست به مبارزه می‌زنند؛ هستی در رمان‌های جزیره سرگردانی و ساربان سرگردان. در داستان‌های سیمین دانشور هم زنانی از اقشار متوسط و بالای جامعه حضور دارند و هم زنانی از طبقه فرودست. اجتماع نکته جالب توجه این است که زنان طبقه پایین جامعه نیز کار می‌کنند. هر چند کار آنها کار غیررسمی و کلفتی و خدمتکاری است، اما همانند سه زن داستان گلریزان از راضیه تجار، تسلیم محض شرایط، سنت و مردان نیستند. احترام به آزادی‌های بنیادی زن، که درون مایه جهان‌بینی دانشور را تشکیل می‌دهد، تلاش برای برابری زبانهٔ ترازوی زنانگی ــ مردانگی و برقراری تعادل است.
اگر زن و مسایل زنان از هسته‌های بنیادی مباحث فمینیستی دانسته شود، سیمین دانشور همانگونه که خود نیز صراحت دارد، یک فمینیست است. سیمین دانشور، نخستین نویسنده زن ایرانی است که در تمام آثار خود، به شیوه‌های گوناگون، در پی بیان حقوق از دست رفته زنان است. او که به صراحت خود را فمینیست می‌داند، به نوعی از فمینیسم ایرانی و شرقی معتقد است که در آن از زیاده روی فمینیسم غربی خبری نیست. در فمینیسم دانشور جلوه‌هایی از فرهنگ دیرینه مردسالار، ناهنجاری‌های رفتاری مردان، مظلومیت و ستمدیدگی زنان، و بزرگداشت زن، آشکارا بازتاب می‌یابد.
ترجمه‌ها
سیمین دانشور در کنار داستان‌نویسی به کار ترجمه هم می‌پرداخت. او البته نوشتن را کار اصلی خود می‌دانست اما گاه به گاه هم او و هم آل‌احمد ناچار می‌شدند برای گذران زندگی دست به ترجمه بزنند. دانشور از انگلیسی و آل‌احمد از فرانسوی به فارسی ترجمه می‌کرد. او به جز داستان و رمان و نمایشنامه، چند مقاله نیز ترجمه کرده‌است.
اقتباس از آثار
فیلم زلزله دوم، نوشته و ساختهٔ افشین شرکت (۱۳۵۶) اقتباسی‌ست از داستان کوتاه تیله شکسته که نخستین بار در جلد اول مجله الفبا در تاریخ ۱۳۵۲/۶/۲۴ چاپ شد.
آثار دربارهٔ سیمین دانشور
حسن صلح‌جو فیلم سیمین ساکن جزیره سرگردانی را دربارهٔ زندگی و آثار سیمین دانشور برای بی‌بی‌سی فارسی ساخته‌است. به پاس خدمات او یادنامه‌ای با عنوان سرو سیمین، یادنامۀ دکتر سیمین دانشور به کوشش شاهین آریامنش در سال ۱۳۹۶ منتشر شد.
نظرات دیگران دربارهٔ او
صفدر تقی‌زاده: "«سیمین دانشور در تاریخ داستان‌نویسی ایران و به‌ویژه داستان‌نویسی زنان ایران، چهره‌ای یگانه است. چاپ و نشر آثار داستانی او تحولی در تاریخ داستان‌نویسی ایران به وجود آورد و خلأ نبود یک رمان‌نویس آگاه به رموز فوت و فن داستان‌نویسی را پر کرد و به زنان دیگر این جرأت را بخشید که ذوق داستان‌نویسی خود را بیازمایند و راه او را پی بگیرند. اکنون ما چیزی حدود دویست نویسنده و داستان‌نویس زن داریم، منهای نویسندگان داستان‌های عامه‌پسند. شهرت و اعتبار سیمین دانشور در کسوت یک رمان‌نویس پیشکسوت، تأثیرگذار و ماندگار، پیش از انتشار رمان‌های سه‌گانه به چنان مرتبه‌ای رسیده بود که اگر این اثر سه‌گانه هم منتشر نمی‌شد، همچنان استوار و پابرجا می‌ماند.»"
یادنامه
کتاب مفاخر میراث فرهنگی ایران (۳)، سرو سیمین، یادنامۀ دکتر سیمین دانشور به کوشش شاهین آریامنش در اردیبهشت ۱۳۹۶ در نکوداشت دانشور در پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری رونمایی شد. در آن سیدمحمد بهشتی، صادق ملک شهمیرزادی، شاهین آریامنش و احمد محیط طباطبایی درباره ویژگی‌های علمی و فرهنگی سیمین دانشور سخنرانی کردند.
خانه
خانه سیمین دانشور و همسرش جلال آل‌احمد در بن‌بست ارض، کوچه رهبری در محله دزاشیب شمیران قرار دارد؛ خانه‌ای که جلال آن را در زمانی که سیمین دانشور برای تحصیل در آمریکا بود، به دست خود ساخت. این خانه سال‌ها محل گرد آمدن نویسندگان بسیاری بود و تا زمان مرگ جلال، محل زندگی جلال و سیمین بود. بعد از مرگ جلال هم سیمین دانشور به تنهایی در آن زندگی می‌کرد. این خانه بزرگ و زیبا با حیاط پر از درختان سرسبز و حوض آبی‌اش، با دیوارهای پر از عکس و نقاشی از جلال و سیمین بعد از مرگ سیمین دانشور، محل زندگی ویکتوریا دانشور (خواهر سیمین دانشور) و همسرش پرویز فرجام بوده‌است.
جنجال
فروش خانهٔ سیمین دانشور و جلال آل احمد و تبدیل آن به خانهٔ ادبیات، موضوعی است مورد مناقشه میان شهرداری و وارثان سیمین و جلال. روزنامهٔ اعتماد ۱۰ اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۳ در واپسین رویهٔ خود گزارشی در این باره چاپ کرده‌است. در این گزارش، از قول معاون شهرداری نوشته شده که خانهٔ سیمین و جلال خریده شده‌است اما در سوی دیگر، علی خلاقی، همسر خواهرزاده و دخترخواندهٔ سیمین دانشور گفته‌است: «این خانه تا زمانی که حکم دادگاه مشخص نشده، نمی‌تواند به فروش برود و معامله از اساس باطل است چون شهرداری تحقیقی نکرده که بداند این خانه مالک دیگری دارد یا نه.» علی خلاقی در گفت‌وگویی که در «اعتماد» چاپ شده، به وصیت‌نامه سیمین دانشور اشاره کرده که بر پایهٔ آن، لیلی ریاحی (دخترخواندهٔ سیمین دانشور) وارث ثلث اموال دانشور و مسئول انتشار کتاب‌هایش دانسته‌است.
اسکار شلمر
اسکار شلمر ( - ) نقاش، مجسمه‌ساز، طراح و طراح رقص آلمانی، او با مدرسه باوهاوس همکاری می‌کرد. در سال ، پس از اینکه دوره‌ای را به سمت آموزگاری در کارگاه مجسمه‌سازی طی نمود. در کارگاه تئاتر باوهاوس با سمت استاد فُرم استخدام شد. از آثار برجسته او می‌توان از باله سه نفره که در آن سه بازیگر از حالت عادی به حجم‌های هندسی تغییر شکل می‌دهند نام برد. همچنین در رقص شیب و ترپنویتز لباس نمایشگران به گونه‌ای است که گویی مجسمه‌ها زنده و بخشی از صحنه نمایش هستند.
زندگی‌نامه
در سپتامبر ۱۸۸۸ در سوابیا، آلمان متولد شد. اسکار شلمر کوچکترین فرزند از میان ۶ فرزند خانواده بود. پدر و مادرش، کارل لئونارد شلمر و مینا نوهاوس، هر دو در حدود سال ۱۹۰۰ درگذشتند و اسکار جوان با خواهرش زندگی کرد و در همان سنین پایین آموخت که چگونه مستقل امرار معاش کند. در سال ۱۹۰۳ او کاملاً مستقل بود و به عنوان شاگرد در یک کارگاه خاتم‌کاری کار می‌کرد و از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۹ به کارآموزی در منبت‌کاری پرداخت.
اسکار شلمر در آموزشگاه هنر و صنایع دستی (دانشکده هنرهای کاربردی) اشتوتگارت تحصیل کرد و برای حضور در دانشکده هنرهای زیبا (دانشکده هنرهای زیبای اشتوتگارت) بورسیه تحصیلی دریافت کرد. او از سال ۱۹۰۶ زیر نظر نقاشان منظره‌نگاری کریستین لندنبرگر و فردریش فون کلر آموزش دید و تحصیل کرد. در سال ۱۹۱۰ شلمر به برلین نقل مکان کرد و در آنجا برخی از اولین آثار مهم خود را نقاشی کرد و سپس در سال ۱۹۱۲ به عنوان شاگرد استاد هنر انتزاعی آدولف هولزل به اشتوتگارت بازگشت و امپرسیونیسم را کنار گذاشت و در آثارش به سمت کوبیسم حرکت کرد. در سال ۱۹۱۴ شلمر برای جنگیدن در جبهه غربی در جنگ جهانی اول نام نویسی کرد و وقتی مجروح شد، در سمتی در واحد نقشه‌نگاری نظامی به کلمار منتقل شد و تا زمان بازگشت به کار زیر نظر هولزل در سال ۱۹۱۸ در آنجا اقامت داشت.
بیل کریستول
(با نام واقعی ویلیام) بیل کریستول ، سردبیر ویکلی استاندارد، یکی از بنیانگذاران پروژه‌ای برای قرن جدید آمریکایی (PNAC)، یکی از اعضای مجمع تحقیقاتی مؤسسه امریکن اینترپرایز (AEI)
زندگی
سپس در دانشگاه پنسیلوانیا و «مدرسه عالی حکومت» هاروارد به تدریس فلسفه سیاسی و سیاست آمریکا مشغول شد.
در سیاست
کریستول نیز مانند فرانک جفنی و ایلیوت آبرامز ابتدا کار سیاسی را با سناتور هنری جکسون دموکرات آغاز کرد، ولی در سال ۱۹۷۶ (میلادی) مشی سیاسی خود را عوض کرد و جمهوری‌خواه شد.
از سال ۱۹۸۵ (میلادی) کار در دولت را در وزارت آموزش و پرورش در دوره وزارت ویلیام بنت از دولت رونالد ریگان آغاز کرد. در دوران جورج بوش پدر مسئول دفتر دان کویل معاون اول رئیس‌جمهور بود.
سپس به ریاست پروژه آینده جمهوریخواهان برگزیده شد. بعد از آنکه در سال ۱۹۹۴ (میلادی) جمهوریخواهان کرسی‌های مجلس نمایندگان و مجلس سنا را گرفتند، کریستول به کمک جان پادهورتز و با سرمایه‌گذاری روپرت مورداک (Rupert Murdoch) نشریه ویکلی استاندارد را بنا گذاشت.
کریستول از سال ۱۹۹۱ مرتباً خواستار تغییر رژیم صدام در عراق بوده و با همکاری لورنس کاپلن کتاب «جنگ علیه عراق: ستمگری صدام و وظیفه آمریکا» را تألیف کرده‌است.
سال ۱۹۹۷ (میلادی) کریستول به همراه رابرت کاگان جنبشی را به نام پروژه‌ای برای قرن جدید آمریکایی (PNAC) بنیان گذاشت. از آثار این جنبش تأثیرگذاری بر دولت جورج بوش پدر برای اقدام نظامی در عراق بود.
کریستول در سال ۲۰۰۵ متن سخنرانی جورج بوش در مراسم تحلیف ریاست جمهوری در ایالات متحده بود را تهیه کرده بود.
وی عضو هیئت مشاوران بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، که پس از ۱۱ سپتامبر به یکی از کانون‌های تولید اندیشه تبدیل شده، نیز می‌باشد.
افسانه تارزان (فیلم ۲۰۱۶)
افسانه تارزان (The Legend of Tarzan) یک فیلم سینمایی اکشن ماجراجویی آمریکایی به کارگردانی دیوید یتس، و نویسندگی کریگ برو و آدام کوزاد است که بر اساس شخصیت ساختگی به همین نام، اثر ادگار رایس باروز ساخته شده‌است. از بازیگران این فیلم می‌توان به الکساندر اسکاشگورد در نقش تارزان، مارگو رابی، ساموئل ال. جکسون، کریستف والتس و جایمن هانسو اشاره کرد. افسانه تارزان در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در ایالات متحده به نمایش درآمد.
حاجی‌آباد (بروجرد)
مردم شناسی
ساکنان بومی حاجی‌آباد شامل نظامی، نظام‌الاسلامی، صفر بیرانوند، موسیوند، عزیزی و دیگر طوایف می‌باشند. در ۵۰ سال اخیر، طوایفی از ایل بیرانوند نیز در روستا ساکن شده‌اند که زبان آنها لری است. کار اهالی حاجی‌آباد، دامپروری و کشاورزی است. دکتر صیده و رضا الهویجه از افراد سرشناس حاجی‌آباد می‌باشند.
اقتصاد و محصولات
روستای حاجی‌آباد دارای باغ‌های سیب درجه یک و شلیل انجیری است. محصولات کشاورزی روستا بیشتر شامل گندم و حبوبات می‌باشد.
جمعیت
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت حاجی‌آباد در سال ۱۳۹۸، برابر با ۱۲۰۰ نفر بوده‌است.
%۸۶ اهالی حاجی‌آباد باسواد هستند. این روستا ۳۷۹ خانوار جمعیت دارد.
روبر شومان
روبر شومان در لوکزامبورگ آلمان به دنیا آمد. روبر شومان دولتمرد آلمانی فرانسوی بود. شومان از حزب دموکرات مسیحی (MRP) و متفکر و فعال سیاسی مستقل بود. او دو بار نخست‌وزیر فرانسه شد. وی همچنین وزیر امور خارجه و وزیر امور مالی در دولت‌های فرانسه بود. شومان یکی از بنیانگذاران اتحادیه اروپا، شورای اروپا و ناتو است.
فهرست (نوع داده انتزاعی)
در علوم رایانه، یک فهرست یا لیست یا دنباله، یک نوع دادهٔ انتزاعی است که نمایانگر تعداد شمارش‌پذیری از مقادیر مرتب است، به‌طوری که یک مقدار ممکن است بیش از یک بار مشاهده شود. یک فهرست نمایش کامپیوتری از مفهوم دنباله‌های متناهی در ریاضیات است. مفهوم نامتناهی قابل قیاس با فهرست، جریان (جریان داده) است. فهرست‌ها نمونهٔ ابتدایی از مخزن‌ها (به انگلیسی: Container) به‌شمار می‌رود، به این جهت که دربرگیرندهٔ دیگر مقادیر هستند. اگر مقدار مشخصی در فهرست بیش از یک بار رخ بدهد، هر تکرار به صورت مقدار مجزایی لحاظ می‌شود. عنوان فهرست برای چندین داده ساختار واقعی (غیرانتزاعی) که مفهوم انتزاعیِ فهرست را پیاده‌سازی کره اند، بکار گرفته شده‌است؛ مثلاً یک پیاده‌سازی معروف لیست‌های پیوندی است.
بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی نوع دادهٔ فهرست را در کتابخانه خود دارند و استفاده از آن قوانین، دستورها و عملگرهای بخصوصی دارند.
در برنامه‌نویسی کامپیوتر یک داده انتزاعی(enumerated type)یک نوع (data type)هست که شامل می‌شود یک مجموعه ای از مقادیر که اعضا یا عناصر یا شمارنده نامیده می‌شوند. اسامی شمارنده ها(enumerators) معمولاً شناسه ای هستند که مثل ثوابت در زبان برنامه‌نویسی عمل می‌کنند. داده انتزاعی می‌تواند به عنوان یک برچسب غیرقابل استفاده در برنامه دیده شوند.
به عنوان مثال، چهار لباس موجود در یک کارت ویزیت ممکن است چهار فهرست کننده به نام‌های Club, Diamond , Heart و Spade باشد که متعلق به یک نوع ذکر شده با نام کت و شلوار است. اگر متغیر V با توجه به نوع داده خود متناسب باشد، می‌توان هریک از آن چهار مقدار را به آن اختصاص داد.
هرچند شمارنده‌های معمولاً مجزا هستند. برخی از زبانها ممکن است اجازه دهند که شمارنده دو بار در اظهارنامه نوع ثبت شود.
نام شمارنده‌ها به هیچ وجه لازم نیست از نظر معنایی کامل یا سازگار باشد. به عنوان مثال، یک نوع (enumerated) به نام color ممکن است تعریف شده باشد که شامل شمارنده‌های red, green , zebra , lost و bacon است.
در برخی از زبانها، اعلامیه از enumerated type نیز به‌طور عمدی ترتیب سفارش اعضای آن را تعریف می‌کند. در بعضی دیگر، ثبت کنندگان بدون هماهنگی هستند. در برخی دیگر، یک سفارش ضمنی از کامپایلر بوجود می‌آید که به‌طور مشخص نمایندگان شمارنده را به عنوان عدد صحیح نشان می‌دهد.
متغیرها و مقادیر از نوع enumerated type معمولاً به عنوان رشته‌های از نوع Bit با طول پابت استفاده می‌شوند. و اغلب در یک قالب و سایز سازگار با integer type هستند. برخی از زبانها، به ویژه سیستم زبانهای برنامه‌نویسی، به کاربر این امکان را می‌دهند که ترکیب بیت را برای هر مترجم تعیین کند.
بنیاد و پایه (Rationale)
برخی از زبانهای برنامه‌نویسی اولیه در ابتدا enumerated type نداشتند. اگر یک برنامه‌نویس می بخواهد یک متغیر، به عنوان مثال myColor، مقدار قرمز داشته باشد، متغیر را قرمز اعلام می‌کند و مقداری دلخواه به آن اختصاص می‌دهد و معمولاً یک integer ثابت هست. سپس متغیر قرمز به myColor اختصاص می‌یابد. سایر تکنیک‌ها مقادیر دلخواه را به رشته‌های حاوی نام شمارنده‌ها (enumerators) اختصاص می‌دهند. این مقادیر دلخواه بعضی اوقات به عنوان اعداد جادویی شناخته می‌شوند زیرا اغلب توضیحی در مورد چگونگی به دست آوردن اعداد یا اینکه آیا ارزشهای واقعی آنها معنی دار است یا خیر، وجود ندارد. از این رو، شماره‌های جادویی می‌توانند (source code) را برای درک و حفظ دیگران سخت‌تر کنند. به عبارت دیگر (enumerated type)کد هارا خود مستندسازی می‌کنند. بسته به زبان، کامپایلر می‌تواند مقادیر پیش فرض را به‌طور خودکار به (enumerators) اختصاص دهد و بدین ترتیب جزئیات غیرضروری از برنامه‌نویس پنهان شود. این مقادیر حتی ممکن است برای برنامه‌نویس قابل مشاهده نباشد. (enumerated types) همچنین می‌توانند از نوشتن یک کد برنامه‌نویسی مانند برنامه‌های ریاضی روی مقادیر شمارنده ها(enumerators) جلوگیری کنند. اگر مقدار متغیری که یک enumerators اختصاص داده می‌شد چاپ شود، برخی از زبان‌های برنامه‌نویسی می‌توانند به جای مقدار عددی نام enumerators را چاپ کنند.
یک مزیت دیگر این است که انواع ذکر شده می‌توانند به کامپایلرها اجازه دهند صحت معنایی را اعمال کنند.
برای مثال: myColor = TRIANGLE ممکن است ممنوع باشد در حالی که: myColor = RED پذیرفته می‌شود، حتی اگر TRIANGLE و RED هر دو از لحاظ داخلی به عنوان ۱ نشان داده شوند. در واقع، a enumerated type شبیه لیست اسامی (کدهای عددی) است، از آنجا که به هر مقدار از نوع ممکن است، یک شماره طبیعی متمایز اختصاص داده شود. از این رو، یک enumerated type داده شده مشخص، اجرای مشخص این مفهوم است. هنگامی که یک order معنی دار است یا برای مقایسه استفاده می‌شود، یک نوع شمارش شده به یک نوع معمولی تبدیل می‌شود.
Conventions: زبانهای برنامه‌نویسی معمولاً چندین مرتبه، سبک‌های برنامه‌نویسی و کنوانسیون‌های نامگذاری خود را دارند. enumerations, معمولاً از یک کنوانسیون PascalCase یا حروف بزرگ پیروی می‌کنند، در حالی که حروف کوچک و دیگران کمتر دیده می‌شوند.
قواعد در سی پلاس پلاس: سی پلاس پلاس انواع enumeration types دارد که مستقیماً از C به ارث برده شده‌اند و عمدتاً مانند آنها کار می‌کنند. به جز اینکه a enumeration یک نوع واقعی در C ++ است و به بررسی زمان کامپایل اضافه می‌شود. همچنین (مانند ساختارها)، کلمه کلیدی enum در سی پلاس پلاس به‌طور خودکار با typedef ترکیب می‌شود، به طوری که به جای نامگذاری نام enum type، فقط آن را نامگذاری کنید. این را می‌توان در C با استفاده از typedef شبیه‌سازی کرد:
مثال: ;typedef enum {Value1, Value2} name سی پلاس پلاس enumeration typer ایمنی از نوع دوم را ارائه می‌دهد که به‌طور ضمنی به یک نوع عدد صحیح تبدیل نمی‌شود. آن اجازه می‌دهد جریان Io برای آن نوع تعریف شود. علاوه بر این که، تعداد ذکر شده نشت نمی‌کند، بنابراین آنها باید با Enumeration استفاده شوند: Type::enumeration این با عبارت "enum class" مشخص شده‌است. به عنوان مثال: ;{enum class Color {Red, Green, Blue نوع زمینه ای یک نوع انتگرال تعریف شده برای اجرای است که به اندازه کافی بزرگ برای نگه داشتن تمام مقادیر شمارش شده‌است (لازم نیست کوچک‌ترین نوع ممکن باشد!). در C ++ می‌توانید نوع زیربنایی را مستقیماً مشخص کنید. enum class Color: long {Red, Green, Blue}; // must fit in size and memory layout the type 'long' enum class Shapes: char; // forward declaration. If later there are values defined that don't fit in 'char' it is an error.
منابع:
ویکی‌پدیا انگلیسی.
تراکتور دو چرخ
تراکتور دو چرخ یا رتیواتور موتوری، یک گونه تراکتور است که تنها دو چرخ دارد که چرخ‌های محرک آن هستند. این وسیله فرمانی شبیه به فرمان موتورسیکلت دارد، هدایت آن به‌صورت دستی است و راننده یا به دنبال آن راه می‌رود یا بر روی وسیله‌ای که به دنبال آن بسته شده می‌نشیند. تیلرها یک خروجی PTO دارند که نیروی موردنیاز ادوات متصل را تأمین می‌کنند. ادواتی که به تراکتور دو چرخ متصل می‌شوند  عبارتند از یک جفت چرخ جهت حرکت دستگاه - تیغه‌های دوار - چرخ خاکورز - گاوآهن و نهرکن که معمولاً به صورت کششی هستند.
کاربردها
از رتیواتور موتوری در باغ‌ها و مزارع برنج استفاده می‌شود، معمولاً به آن ادواتی مانند گاوآهن، رتیواتور متصل می‌شود.
برای استفاده از تراکتور دو چرخ در مزارع برنج (شالیزار) به‌جای چرخ‌های لاستیکی معمولاً به این وسیله چرخ‌های پره‌دار متصل می‌شود تا در داخل گِل‌ولای بسیار شالیزارها امکان حرکت داشته باشد.
لیشتن
لیشتن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در زالتسودل واقع شده‌است. لیشتن ۳۰۶ نفر جمعیت دارد.
بهار (ابهام‌زدایی)
بهار نخستین فصل سال است.
بهار همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دانشگاه منچستر
دانشگاه منچستر یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کشور انگلستان است که در شهر منچستر قرار دارد.دانشگاه منچستر معروف به اولین شهر دانشگاه انگلستان ارتباط نزدیکی با توسعه منچستر بعنوان اولین شهر صنعتی جهان دارد. این دانشگاه در زمینه آموزش عالی و تحقیقات نورآورانه در جهان حائز اهمیت می باشد و با هدف ترقی و بهبود زندگی مردم از طریق آموزش و تحقیق و از طریق ایده ها، اکتشافات و علم و دانش به شکل گیری جهان مدرن کمک بسیاری کرده است.
دانشگاه منچستر فعالیت های گسترده خود را در 3 کالج زیر سازماندهی کرده است که هرکدام در زمینه آموزش و تحقیقات منطقه خاصی متمرکز هستند.
دانشکده علوم زیستی دانشکده علوم پزشکی دانشکده علوم بهداشت
این دانشگاه در سال ۱۸۲۹ تأسیس شده‌است و پردیس اصلی ان در شهر منچستر قرار دارد. دانشگاه منچستر در رده بهترین و معتبرترین دانشگاه‌های انگلستان و اروپا قرار گرفته‌است. این دانشگاه رتبه پنجم در انگلستان (پس از آکسفورد، کمبریج، دانشگاه کالج لندن و امپریال کالج لندن) و هفتم اروپا گرفته‌است. دانشگاه منچستر در رنکینگ سال ۲۰۱۲ شانگهای در رتبه ۴۰ و در رنکینگ QS در رتبه ۲۸ جهان قرار گرفته‌است. دانشکده مهندسی و همچنین مدرسه مدیریت منچستر (Manchester Business School) در رده بهترین‌های اروپا و جهان قرار دارند. طبق گزارش‌های فاینشنال تایمز مدرسه مدیریت منچستر طی سالهای ۲۰۰۹ تا۲۰۱۳ رتبه ۱ دوره‌های دکترا را در سطح دانشگاه‌های جهان به دست آورده و فارغ التحصیلان آن در بهترین و معتبرترین دانشگاه‌های جهان مشغول به فعالیت و کار علمی هستند. ۲۵ نفر از برندگان نوبل جزو کارکنان و دانشجویان دانشگاه منچستر بوده‌اند.
آخرین دستاوردها
در ژانویه ۲۰۱۳ شیمی‌دانان این دانشگاه موفق به ساخت یک ماشین مولکولی شدند. اندازه این ماشین فقط چند نانومتر است. اجزاء این ماشین می‌توانند با الگوی ساختمانی مولکولی شبیه ریبوزوم در دی ان ای بر روی هم سوار شود. این نوآوری می‌تواند دقیقاً و به‌طور الگو در علم پزشکی و پلیمر مورد استفاده قرار گیرد.
بر اساس ارزیابی چارچوب برتری پژوهش (Research Excellence Framework) در سال ۲۰۱۴ بالغ بر ۸۳٪ از پژوهش‌های این دانشگاه در سطح پیشتاز جهانی یا ممتاز بین‌المللی رتبه‌بندی شده‌اند.
دانشکده‌ها
دانشگاه منچستر دارای سه دانشکده می‌باشد:
آنه فرانک: تمام داستان
آنه فرانک: تمام داستان (Anne Frank: The Whole Story) مینی سریالی دو قسمتی به کارگردانی روبرت دورنهلم است که از روی کتاب آنه فرانک: زندگینامه اثر ملیسا مولر ساخته شده‌است.
استیون ویلیامز
استیون ویلیامز (Steven Williams؛ زاده January 7, 1949) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
آدریانا آلتاراس
آدریانا آلتاراس (Adriana Altaras؛ زادهٔ April 6, 1960) بازیگر، نویسنده و کارگردان تئاتر اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کاندوم قاتل، نینجای قاتل، و کنتس'' اشاره کرد.
سید علی کیا
سید علی کیا بنیان‌گذار حکومت کیاییان در گیلان و اولین فرمانروای این سلسله از ۷۶۹ تا ۷۹۱ هجری بود. سید علی کیا به کمک سادات مرعشی مازندران بر همه بیه پیش مسلط شد و تا قزوین و طارم و شمیران پیشروی کرد.
مهاجرت به آمل
او فرزند امیر کیای ملاطی بود که علیه حکومت ناصروندان در بیه پیش به پا خاسته بود ولی شکست خورده بود. دل کندگان از خیزش وگریختگان پس از فروکوفتن خیزش پس ازچندی شرمنده از تنها نهادن سیدامیرکیا برآن شدند تا باز گرد او به هم آیند و دربار ناصروندان را فروریزند. آمادگی دگرباره ناخرسندان برای خیزش، هم‌زمان با مرگ سیدامیر کیا شد و از این روگروهی از ناخرسندان گرد سیدعلی کیا به هم آمده و او را به رهبری خیزش برانگیختند. سیدعلی کیا که هنوز توان خود را برای برپایی خیزش به اندازه نمی‌دید، برآن شد تا از سادات قوامی چیره بر مازندران یاری جوید وازاین رو با شماری از پیرامونیان راهی مازندران شد. درمیان پیرامونیان سیدعلی کیا، سالوک مرد آویج، محمدتاج الدین برفجانی، تالش دیلمانی، کاووس خداداد وبدی، هندوبابا، دانی کوچانی، پاشاکیای تجنی واسماعیل داخلی و برخی ازدیگر ناخرسندان پاره خاوری گیلان گرد آمده بودند که به همراه سیدعلی کیا راهی مازندارن شدند. او پس از درگذشت پدر همراه با برادران اش به مازندران نزد سید قوام الدین مرعشی که او نیز از نسل زین العابدین بود و از سوی او گرامی داشته و در آمل ساکن شد. او مدتی نزد قوام الدین تحصیل کرده بود. پس از رایزنی با او برآن شد که زمینه بازگشت خود به گیلان را فراهم آورد و از آن رو محمد تاج الدین برفجانی را به نمایندگی از سوی خود به تنکابن فرستاد.
تسلط بر تنکابن
پس از چندی از حاکم تنکابن سید رکابزن کیای حسنی خواست به تنکابن منتقل شود. علت این درخواست به نوشته مرعشی نزدیکی به رانکوه وطن پیشین اش بود. البته گرایش مذهبی او (زیدی) هم مؤثر بوده‌است. سید رکابزن پذیرفت و او و پیروانش را در منطقة گرمه رود سخت سر اسکان داد. با آمدن سید علی کیا به منطقه سخت سر، بین او و خاندان ناصروند که در رانکوه ساکن و با پدر سید علی کیا جنگیده بودند، درگیری پیش آمد. سید رکابزن، به علت نداشتن قدرت رویارویی با امرای ناصروند با آن‌ها صلح کرد، در نتیجه سید علی ناچار به بازگشت به مازندران گردید. در مازندران، سید علی با پشتیبانی قوام الدین مرعشی به تنکابن حمله کرد. جنگ میان سید علی و فرزند رکابزن درگرفت و سید علی پیروز شد و بر تنکابن مسلط شد. به این ترتیب حکومت سادات کیا در سال ۷۶۹ قمری/ ۱۳۶۷میلادی آغاز شد.
با گذشت زمان تخت فرمانروایی تنکابن نشستگاه سید رکابزن کیا فرمانروای مؤیدی شد و از آنجا که وی شیعه زیدی بود و فروپاشی فرمانروایی‌های سنی گیلان می‌توانست زمینه قدرت بیشتر او را فراهم آورد، برآن بود که با سادات قوامی متحد شود و از توان آن‌ها برای ستیزه با ناصروندان بهره گیرد. آمادگی سیدرکابزن کیا برای همبستگی با سادات مازندران سبب کامیابی محمدتاج الدین برفجانی شد و از این رو سید علی کیا که پایگاه نزدیکی به گیلان یافته بود راهی تنکابن شد و در گرمرود بار انداخت. بازگشت سادات کیایی به تنکابن، ناصروندان را به تکاپو برای راندن آن‌ها و پاسداری از سرزمین زیر فرمان و فرمانروایی خود واداشت و امیره محمد فرمانروای رانکوه به امید آن که پسرش امیرنوپاشا توان راندن سادات را داشته باشد به سود او از تخت کناره گرفت و فرمانروایی را به وی سپرد و خود به چهارده رفت. امیر نوپاشا پس از نشستن بر تخت فرمانروایی بر آن شد که بدون یاری گرفتن از پسرعموی خود امیر جهان که بر لاهیجان فرمان می‌راند، بر سادات تاخته و آنان را به گریز وا دارد و از این راه نامی بزرگ یابد، وازاین رو لشکری آراست و راهی گرمه رود شد.
حمله امیرنوپاشا
در این هنگام سیدعلی کیا که پیشتر خبر لشکر آرایی امیر نوپاشا را شنیده و آماده رویارویی بود، هم‌زمان با به راه افتادن لشکر رانکوه از راهی دیگر، به رانکوه تاخت و در روزی که امیرنوپاشا در سخت سر خود را آماده تازش به گرمرود می‌کرد، سیدعلی کیا به چهارده تاخت وکشتاری بزرگ به راه انداخت و امیره محمد را کشت وچهارده را تاراج نمود و به تندی روبه بازگشت به گرمرود نهاد. امیر نوپاشا در سخت سر، خبر مرگ پدر و چپاول چهارده را شنید و از آن رو سردرگم، تازش به گرمرود رارها کرده و به رانکوه بازگشت تا شاید تا زندگان را در میان گرفته و نابود سازد ولی چون به رانکوه رسید، دانست که سیدعلی کیا آنچه خواسته، کرده و سپس گریخته‌است. امیرنوپاشا دانست که سیدعلی کیا و پیرامونیانش آنانی نیستند که وی می‌اندیشید و باید دربارهٔ آنان اندیشه‌ای دگر کرده و برای نابودی شان راهی دیگر یافت و از این رو از امیر جهان خواست تا یاورش باشد. به روزهایی که فرمانروایان ناصروند به همبستگی دوباره برای نابود کردن سادات کیایی که ناخرسندان بخش خاوری گیلان را گرد خود به هم آورده بودند می‌اندیشید، سیدعلی کیا نیز به جستجوی یاوری به رایزنی با سید رکابزن کیا نشست و او را با خود همراه کرد و دو نیرو رویاروی هم ایستادند. در یک سو فرمانروایان سنی پاره خاوری گیلان در دگر سو سادات شیعه و ناخرسندان بومی. ستیزه آن‌ها اندیشه چیرگی جوی زمانه بود و نتیجه آن ستیزه آشکار سازنده سرنوشت فردای گیلان. با به راه فتادن لشکر متحد ناصروندان، سیدرکابزن کیا می‌دانست برآیند آن رویارویی، شکست سخت سادات و نابودی توان کم ولی روبه رو شد تشیع درگیلان است، سید علی کیا را واداشت که چندی تنکابن را رها کرده و به مازندران بازگردد و برآمدن خواسته‌هایش را به آینده بسپارد.
بازگشت به مازندران
سیدعلی کیا یکبار دیگر ناخرسندان بومی را با خود همراه ساخت و به مازندران پس نشست. و لشکر ناصروندان پیش از رسیدن به تنکابن سر به فرمانی و پیشنهاد دوستی سید رکابزن کیا را پذیرفتند و به لاهیجان و رانکوه بازگشتند. آتش درگیری‌های درونی فرمانروایان پاره خاوری گیلان با پس نشینی سید علی کیا، از زیر خاکستر هراس چیرگی تشیع برون آمد و زبانه کشید. امیر نوپاشای توانجو برآن بود تا از زمانه بهره گیرد و بر توان خود بیفزاید و از این رو سیدرکابزن کیا را در راه نابودی پسرعموی خود امیرجهان با خود همراه ساخت. امیر جهان که از بلندپروازی‌های امیر نوپاشا آگاه و اتحاد وی باسیدرکابزن کیا را سرآغاز درگیری‌هایی که برآیند آن فروپاشی توان ناصروندان در گیلان بود می‌دانست، برآن شد تا امیر نوپاشا را از راهی که در پیش گرفته باز دارد وباخود همراه سازد و از آن رو مادر خود را که مادر همسر امیر نوپاشا نیز به‌شمار می‌رفت در پی آشتی جویی به رانکوه فرستاد و امیر نوپاشا که زمینه را برای نابودی امیر جهان آماده ساخته بود به نیرنگ پذیرای آشتی شد و پیشنهاد کرد که هر سه نفر، امیر جهان و سیدرکابزن کیا و امیرنوپاشا - درملات جمع شوند و به رایزنی برای اتحاد بیشتر و ایستادگی در برابر گسترش جویی سادات بپردازند. برآیند آن گردهمایی از پیش آشکار بود، سیدرکابزن کیا به ناگهان با زوبینی که در دست داشت، به چشم امیر جهان زد و او را کشت. با مرگ امیر جهان لشکر همراه او به رهبری محمدبن جلال الدین سپهسالار لاهیجان ازملات گریخت و به لاهیجان بازگشت تا از لاهیجان در برابر تازش امیر نوپاشا پاسداری کند.
فتح لاهیجان توسط سید رکابزن کیا
پس از مرگ امیرجهان، امیرنوپاشا و سیدرکابزن کیا بر لاهیجان سیطره یافتند ولی مردم آن منطقه سر به شورش نهادند و اردوی سید رکابزن کیا را درمیان گرفتند. سیدرکابزن کیا ناچار گریخت وکوشید راهی به بیرون از شهر لاهیجان بیابد ولی پیش از پشت سرنهادن شهر از سوی برخی ازکسانی که در پی اش بودند، زخمی وکشته شد. پس از چند روز محمدبن جلال الدین با فرزندان امیرجهان به لاهیجان بازگشت.
درگیری‌های خونبار درون خاندانی ناصروندان و فروپاشی کیان توانمند فرمانروایی آن خاندان، لاهیجان را آماه سرپسردن به فرمانروایی تازه کرده بود و مرگ سیدرکابزن کیا و ناتوانی پسرش در پاسداری از سرزمین زیرفرمانش دیواره‌ای را که سال‌ها پارة خاوری گیلان را از تازش فرمانروایان مازندران درامان داشته بود، فروریخت و سادات قوامی را که هنوز پایه‌های توان فرمانرواییشان بر مازندارن سخت نشده بود، به تازش به گیلان وچیرگی بر این پهنة پرارزش برانگیخت. سادات قوامی برآن بودند تا با یاوری رساندن به سادات کیایی زمینة توان یابی آنان را در پارة خاوری گیلان فراهم کنند و باهمبستگی با آنان اندک اندک همة گیلان را به زیرفرمان خود آورند. سید قوام الدین مرعشی که زمینه را برای برپایی تلاش جهت پیاده کردن خواستهای خود آماده می‌دید، سید علی کیا را به تازشی دیگر به گیلان برانگیخت و گروهی ازجنگجویان مازندرانی را همراه او به سوی گیلان روانه کرد. سیدعلی کیا چون به تنکابن رسید، دانست که زمینه توانیابی او فراهم آمده‌است، چه اینکه بسیاری از باشندگان تنکابن و پیرامون آن گرد اوهم آمدند و دست دوستی به او دادند. پسر سید رکابزن کیا که ایستادگی در برابر سیدعلی کیا ومردم برپاخاسته تنکابن رابی فایده می‌دید، نخست به دژ گرزمان سر  پناه برده و سپس برای دریافت یاری از فرمانروایان پاره‌های کوهستانی سر به جنوب نهاد و به گرجیان  رفت. سیدعلی کیا که دژ گرزمان سر را آماده فروریختن می‌دید به سوی آن شتافت و پس از درگیری سختی برآن دست یافت. چیرگی سیدعلی کیا بردژ گرزمان سربرآشفتگی پهنه خاوری گیلان افزود وفرمانورایان پهنه‌های کوچک و بزرگ گیلان را به تکاپو واداشت وامیر نوپاشا کوشید تا فرمانروایان بومی را گرد آورده و از نیروی همبستة آنان برای کوفتن این دشمن تازه بهره گیرد.
اتحاد با فرمانروایان بومی
با آغاز جنبش امیرنوپاشاه برای برپایی همبستگی میان فرمانروایان بومی، سیدعلی کیا نیز دست به کاری همسان زد و بر آن شد تا فرمانروایان بومی را برای ستیزه با امیر نوپاشا با خود همراه سازد و در این زمینه کیا اس ماعیل هزاراسپی فرمانروای اشکور را با خود همراه ساخت. هندو شاه پدرکیا اسماعیل با ناصروندان درگیر بود و پس از مرگ وی کیا اسماعیل پیگیر روش پدر شد ولی به سبب توان فراوان ناصروندان از ستیزه با آنان ناتوان ماند و چشم به فردا دوخت تا زمینة توان هزار اسپیان و ناتوا نی ناصروندان فراهم آید. برپاخاستن سیدعلی کیا، کیااسماعیل هزار اسپی را به فروافتادن ناصروندان امیدوار و به توانایی خود دلخوش ساخت و شاید او با این گمان که از یاری سیدعلی کیاسود برد و ناصروندان رافرواندازد و خود برجای آنان بنشیند و سادات کیایی را براند، خواس تة سیدعلی کیا را پذیرفت. امیرنوپاشا که گذشت زمان را به سود خود نمی‌دید، برآن شد که پیش از یاری جویی بیشتر سیدهای کیا، دژ گرزمان سر را گشوده و وی را از تنکابن براند و از اینرو به گرزمان سر، تاخت. هم‌زمان با تازش او، سیدعلی کیا از دژ بیرون آمد و از راهی دیگر به رانکوه تاخت و جایگاه امیرنوپاشا را به آتش کشید. امیر نوپاشا در میانة راه از آنچه که برسر رانکوه آمده بود آگاه شد و تازش به گرزمان سر را رها کرده و به رانکوه بازگشت. بازگشت امیرنوپاشا سبب توا نمندی بیشتر سادات کیایی وچیرگی آنان برتنکابن شد و آنان توانستند پایگاهی بزرگ برای دستیابی به رؤیاهای خود بیابند. سیدعلی کیا پس از چیرگی بر تنکابن، به پیشنهاد سیدقوام الدین مرعشی برادر خود سید هادی کیا را به فرمانروایی تنکابن و شیرود گماشت. امیرنوپاشا درمانده از ستیزه‌های پیاپی برای آخرین تلاش، یکبار دیگر پسر سید رکابزن کیا را به یاری خواست ولشکر درماندة آن‌ها برای رویارویی با لشکر سادات، راهی تنکابن شد. درستیزه خونبار میان دولشکر، پیروزی از آن سادات شد وامیرنوپاشا دگر باره شکست خورد و شرمنده به رانکوه پس نشست. شکست وگریز امیرنوپاشا مردم رانکوه را که از فرمانروایی ناصروندان خوشدل نبودند و تا آن زمان به ناچار پذیرای آنان بودند، به خیزش و رویارویی با آنان و دل بستن به سادات کیایی برانگیخت و باشندگان رانکوه دسته دسته دل کنده ازناصروندان، روبه تنکابن نهاده و به بیعت با سیدعلی کیا پرداختند. هم‌زمان با آغاز شمارش واژگونه برای فروپاشی فرمانروایی ناصروندان، فرومانروایان پارة باختری گیلان نیز که دهه‌هایی چند چشم به رسیدن روزهای ناتوانی و مرگ دربار ناصروندان دوخته بودند برآن شدند که از سستی دربارهای پارة خاور سود جسته و برخی از پهنه‌های خاوری را به چنگ آورند و از آن رو نخستین تازش باشندگان آن سوی سپیدرود از سوی امیرنوپاشا پسرامیر سالوک کوچصفهانی فرمانروای اسماعیلوند کرانه باختری سپیدرود انجام گرفت. وی به پاشیجا تاخت و آن را از دست ناصروندان لاهیجان بیرون آورد. تازش امیر نوپاشا اسماعیلوند، امیرنوپاشای ناصروند را سخت هراساند و به یافتن راهی تازه برای دور ساختن دشمنان دیرین ناصروندن از پهنه‌ای که سال‌ها پذیرای فرمان دربارهای ناصروندان بودند، واداشت و شگفت اینکه وی درمیان دو دشمن خود برای دل سپردن به یکی و راندن دیگری سید علی کیا را برای دوستی و فرمانروایان پارة باختری سپیدرود را برای دشمنی برگزید و کوشید تا به درگیری میان خود و کیاییان پایان دهد. وی نماینده‌ای به نزد سیدعلی کیافرستاد و از او خواست تا دست دوستی او را در دست گیرد و برای راندن تازندگان این سوی سپیدرود یاری اش دهد.
فتح رانکوه و لاهیجان و تأسیس حکومت کیاییان
پس از گریز امیرنوپاشا، سیدعلی کیا به رانکوه آمد و مردم گرداگرد او به هم آمدند و به نوشته سیدظهیر: "' اوامر و نواهی او را سادس فرایض خمسه شمردند '."
وی رانکوه را به سیدمهدی کیا سپرد و خود راهی لاهیجان شد. محمدبن جلال الدین سپهسالار لاهیجان که پس از گریز امیر نوپاشا دیوار ایستادگی ناصروندان را در برابر تازش سادات فروریخته می‌دید و می‌دانست که رویارویی لشکر بی توان او در برابر سادات سودی ندارد، نخست از برای ایستادگی آماده شده و به رویارویی با سیدعلی کیا شتافت، ولی پس از نخستین درگیری چون دانست که کاخ رؤیاهایش فروریخته از برابر آنان گریخت و فرزندان امیرجهان را برگرفت و به خرارود پناه برد تا شاید چون پیش، آنان را به کوشیجان سپرده و خود را برای دریافت یاری به دربار انوزوندان برساند. باگریز محمدبن جلال الدین، لاهیجان بی هیچ ایستادگی سربه فرمان سادات نهاد و سیدعلی کیا پابر خاک لاهیجان نهاد. چون سیدعلی کیا به لاهیجان درآمد به نوشتة سیدظهیر: "' … فقها و صلحا و داعیان شرع شریف ومفتیان دین حنیف، مجموع مقدم شریف آن حضرت را مغتنم شمرده بیعت کردند و امام ومقتدای خود دانستند … مجموع اهل ادیان رو پیش گیلان، به امامت سید اعتراف نموده واو را مفترض الطاعه ونافذ الحکم اسلام دانستند'".