cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آتش بهرام
پیشینهٔ واژه‌شناختی آتش بهرام
آذَر یا آدَر، از آدور (ādur)، همان آتش یا آتَخش (ātaxš) در پارسی میانه، اوستایی آتَرْشْ (ātarš)؛ از نیا-ایرانی -ātr* و -ātar* که از نیا-هندواروپایی -h₂eh₁ter* (آتش) آمده.
بَهرام یا وَهرام (Wahrām) در پارسی میانه، دگرگون شدهٔ اوستایی وِرِثْرَقنَ (vərəθraγna)، همسان با هندوایرانی *vrtra-g'han (مانع‌شکن) با ریشهٔ نیا-هندواروپایی *-wltro-gwhen (زننده موانع)؛ سِرشتِ مانع‌شکنِ آورندهٔ پیروزمندی؛ «آتشی که با فَرّه پیروزمندی فروزان است». به «آتش پیروزمند» و «آتش پیروزی» تعبیر شده؛ و با اسطورهٔ ایزد پیروزی پیوند دارد. در پهلوی ādurān pādixšā pērōzgar آمده، یا آتشی که در نگهبانی از آنچه خویش و از خود (دوست) است پیروزی‌بخشی می‌کند؛ «سرشتِ یاری‌گرِ آورندهٔ پیروزمندی»، خوانده شده و به «شاهِ (نگهبانِ) پیروزمندِ آتش‌ها» برگردانده شده.
در فارسی امروزی، واژگانی مانند «زَدن» و «زَهر» با هجای دوم «وِرِثْرَغْنَه» هم‌ریشه‌اند (نیا-هندواروپایی gʷʰen- به معنی «زدن» یا «کشتن»). واژهٔ वृत्र در سانسکریت، به معنی «پوشاننده» یا «دربندآورنده» یا «لَفّاف»، و به مرور در معانی «دشمن» یا «بدخواه»، ریشهٔ نام «وْریتْرَ» است، همان اَسورای خشکسالی و دشمن «ایندْرَ»، که به شکل ماری تصویر شده که با چنبرهٔ خود جریان آب را متوقف می‌کند. این واژه با هجای نخست «وِرِثْرَغْنَه» هم‌ریشه است. در افسانه‌های ایرانی، موانعی که به یاری آتش بهرام از پیشِ رو برداشته می‌شوند، اغلب در لباس «تاریکیِ پوشاننده» تصویر شده‌اند.
مزرعه حاجی محمدعلی
مزرعه حاجی محمدعلی روستایی در دهستان خورمیز بخش مرکزی شهرستان مهریز استان یزد ایران است.
آتش بهرام
متون پهلوی
در نوشته‌های پارسی میانه و پس از آن، آتش‌های بهرام در جایگاه مقدس‌ترین آتش‌ها، در نقش نگهبانی از جهان و آفریدگان، نظم‌بخشی، پیش بردن کارها، و پس‌زدنِ «دیو و دروغ» توصیف می‌شوند. آتش‌های بهرام گاه با اسامی خاص و مرتبط با رویدادهای اساطیری مانند نبردهای نیروهای ایزدی با اهریمنی، یا پدید آمدن اندیشه‌های نو شناخته می‌شوند. آتش بهرام همچنین با آیین باز یکی کردنِ آتش‌ها، که روش آن در نوشته‌های موبدان زرتشتی آمده، بر آتشگاه می‌نشیند.
مزرعه حاجی محمدعلی
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
خضرآباد اعتمادی
خضرآباد اعتمادی، روستایی از توابع بخش بهمن شهرستان ابرکوه در استان یزد ایران است.
آتش بهرام
متون پهلوی
در بازگفت بُندَهِش (=زَندْ‌آگاهی؛ معرف آفرینش آغازین)، آتش‌های بهرام بسیارند که هر کدام را شاهی نشانده. از آتش‌هایی که شاهان پیشازرتشتی، فریدون، زوتهماسب، و افراسیاب، به آتشگاه نشانده بودند نام می‌برد، همچنین از آتش‌های بهرام «با نام‌های بسیار و شمار بسیار» که پس از آمدن دین زرتشت در پادشاهی گشتاسپ تا پایان دوران ساسانی نشانده شده‌اند. از گونه‌های پنج‌گانهٔ آتش، آتش بهرام را در کنار گونهٔ پنجم، آتش اسپینشت (=مقدس‌ترین)، همان آتش برکت‌بخشنده و آتشی که به گیتی به کار داشته شود، قرار می‌دهد. آتش بهرام آتشی است که «خورش خورد، آب نخورد.» از سه آتشِ آذر فَرْنَبَغ، آتشکده آذرگشسپ، و بُرزینْ‌مِهر نام می‌برد و آنها را فرّه‌هایی می‌داند که هرمزد در آغاز آفرینش برای نگهبانی از جهان آفرید و (همواره)، فرّه‌مندانه، در جهانند، و  در رویارویی آتش با اهریمن، به «پاسداری جهان و پاییدن آفریدگان» نظم‌آوری می‌کنند.
خضرآباد اعتمادی
جمعیت
این روستا در دهستان اسفندار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
آتش بهرام
متون پهلوی
در تصویرسازی بندهش، این سه آذر در پاسداری از جهان «وزان» اند و به مرور هر کدام در دورانِ شاهی در مکانی مشخص به آتشگاهی می‌نشینند. در داستانِ تهمورثِ دیویبَند، مردمی بر پشتِ هَدیوُش در پرواز بودند که شبی طوفانی آتش و آتشدانِ آنها به دریا می‌افکند [و در تاریکی فرومی‌روند]. آن سه آتشِ «فرهمند» [به یاری] به پیش می‌آیند تا روشنایی باقی بماند و از دریا گذر کنند. جَم، نخستین انسان، بسیاری سامان‌بخشی‌های آغازین را به یاری این سه آذر مانع‌شکن انجام می‌دهد و آذرفَرْنْبَغ را بر فراز فرهمندکوهِ خوارزم، به دادگاه می‌نشاند. آذر، پس‌تر [به یاری]، فرّه جم را از چنبرهٔ ضحاک رها می‌کند. گشتاسبِ نودین، آتش را از خوارزم به روشن‌کوهِ کاریان می‌برد. در تاختِ کیخسرو به بتکدهٔ ساحل دریایی چی‌چست، آذرگشنسب به یال اسب او می‌نشیند و با آوردن روشنی و پس راندن تاریکی بتکده را ویران می‌کند و بر فراز اَسنَوندکوه به آتشگاهی می‌نشیند. آذربُرزین‌مِهر پس از آوردنِ زرتشت سخنِ هورمزد را، تا گشتاسب و فرزندانش «بی‌گمان» شوند و در «دین ایزدان» بیاستند، آشکارگری می‌کند، و گشتاسب آن را بر فراز کوه ریوند به دادگاه می‌نشاند. هر سه آتش بهرام با آشکارگری، و پس راندنِ تاریکی و نیروهای حبس‌کننده، پیروزی‌بخشی می‌کنند. بندهش، آذرفَرْنْبَغ را آسروُن (=آتشبان، آذرْموبد) آذرها، آذرگشنسب را ارتشتار، و آذربُرزین‌مِهر را واستریوشِ (=دهقانِ) آذرها می‌خواند. در توضیح نام آتش بهرام می‌گوید: "«آتش را، به (نام)، بهرام از آن روی خوانند که همهٔ آتش‌ها را در جهان در پشتی از بهرام و پاسبانی از سروش است و ایشان را با هم همکاری است.»"و توضیح می‌دهد که فرّهٔ آتش بهرامی که خاموش شود، مانند روان آدمیان پس از مرگ، به مینوان بازمی‌گردد. بندهش از خاموش شدن بسیاری آتشکده‌ها نخست در یورش اسکندر و سپس در یورش سپاه اسلام به ایران می‌گوید. همچنین به آتش سه‌گانهٔ «کرکوی» در سیستان اشاره می‌کند و آتش‌های کهنی که پیش از آمدن دین زرتشت نشانده شده بودند را هم آتش بهرام می‌داند.
در نامهٔ شهرستان‌های ایرانشهر به سه آتش اشاره شده. کاووس پسر قباد و سیاوش پسر کاووس، شهرستان سمرقند را بنا می‌کنند و کیخسرو پسر سیاوش که در آنجا زاده شده «آتش ورجاوند بهرام» را آنجا می‌نشاند. گشتاسب (شاهی که زرتشت بر او پدیدار می‌شود) نسخه‌ای از اوستا را در گنجینهٔ این آتشکده می‌نهد. اسفندیار پسر گشتاسپ در بلخ بامی شهرستان نوازه را می‌سازد و آتش بهرام ورجاوند را آنجا می‌نشاند. افراسیاب تورانی شهرستان زرنگ را می‌سازد و «آتش ورجاوند کرکوی» را در آنجا نشانید، و سپس شهر را ویران و آتش را خاموش می‌کند. کیخسرو پسر سیاوش شهرستان را بازمی‌سازد و آتش «کرکوی» را باز می‌نشاند.
در گزیده‌های زادسپرم، نخست زیر نبرد دوم (نبرد آب با اهریمن) به آذرگشنسب «پیروزمند» و آذربرزین‌مهر «سودرسان» اشاره شده که در سواحل دریاچه‌های اسطوره‌ای چیچست و سوور قرار دارند. زیر نبرد هفتم (نبرد آتش با اهریمن) از سپردن نگهبانی جهان به سه آتش از آغاز آفرینش می‌گوید و داستانی شبیه به داستان بندهش آورده از مردمی سوار بر پشت هدیوش که آتشدنشان به دریا می‌افتد و با پدیدار شدن آتشی یاری رسان به مقصد می‌رسند. در این متن آن آتش به سه جز تقسیم می‌شود که همان سه آذر اسطوره‌ای‌اند و هر کدام بر آتشدانی در کوهی نشانده شده: آذرْفرنبغ ورجاوند بر کوه مقدس در خوارزم، آذرگشنسب تکاور بر کوه اسنوند، و آذربُرزین‌مِهر پرسود بر کوه ریوند.
در آغاز اَرداویرافْ‌نامَه، مُغان و پارسایان از سرتاسرِ سرزمین گردِ آذرْفرنبغ می‌آیند و از میان خود ویراف (ویراز) را برای سفر به جهان مردگان برمی‌گزینند (تا سخنی راستین و رهایی‌بخش بازآورد).
متون فارسی
تاریخ سیستان داستانی از پیدایش آتشکدهٔ «آتش کرکوی» و آذر گشنسب آورده. داستان با پدیدار شدن آذر گشنسب بر گوش اسب کیخسرو، شاه معجزه‌گر، در سفر به آذربادگان آغاز می‌شود. در ادامه شاه به کین سیاوش به توران می‌تازد. شاه توران افراسیاب اول به چین، سپس به هندوستان، و از آنجا به «بُنکوه» در سیستان پناه می‌آورد. در آنجا به همراهی مغان تاریکیِ فراگیری تا دو فرسنگ گرداگرد آن دژ می‌سازند (که پناه او و سپاهش می‌شود). کیخسرو که نمی‌تواند به آن تاریکی وارد شود، به معبد گرشاسب در کرکوی می‌رود، که مردم از آن مراد می‌گرفتند. در آنجا پلاس نیایش می‌پوشد و در پاسخ به نیایشِ او روشنایی‌ای فَرادید می‌آید، (که به یاری آن) دژ بُنکوه را در آتش می‌کشد و ویران می‌کند. افراسیاب به جادو می‌گریزد. نویسنده ناشناس متن، آتش کرکوی را آن روشنایی می‌داند (که پدید آمد)، و پیروان دین آن را «هوش گرشاسب» می‌پندارند آنچنان که در سرود کرکوی آمده.
به مردی من آن باره را بستدم/ بتان را همه بر زمین بر زدم
برافراختم آتش زردهشت/ که با مجمر آورده بود از بهشت». [این بخش به مرور گسترش می‌یابد].
ریشه‌های آتش مقدس
گمان می‌رود آتش از دیرباز در فلات ایران کاربردهای آیینی داشته. یکی از نمونهٔ آن بقایای آتش در محرابی در بنای مادی نوشیجان تپه است که (در کنار زیگورات دوراونتاش) به عنوان یکی از کهن‌ترین معابد کشف شده در ایران باستان شناخته می‌شود. بسیار پیش از این، ردِ آتش‌های آیینی گاهی در هزاره‌های پیشین در شهرنشینی‌های میاندورود یافت شده، مانند بقایای آتشْ در محرابِ معبدِ سپیدِ اوروک، نیایشگاهِ اینانا. آتشگاه‌ها، نیایشگاه‌های آتش-محور در فضای باز، به مرور در شاهنشاهی هخامنشی فراگیر می‌شوند. به گزارش هِرودوت، ایلامیان در پارسه تختان‌هایی بنا کرده بودند که مردمان دوران هخامنشی در آنها آتش می‌افروختند و آیین‌های نیایش هورمزد را در فضای باز سوی آسمان برگزار می‌کردند. سازه‌هایی مانند کوه آتشگاه در اصفهان هم به گمانی در آغاز، پرستشگاه‌های ایلامی یا قربان‌گاه‌های مهری بودند، که به مرور به آتشگاه تبدیل شدند.
آتش‌هایی که بی‌خورش می‌سوزند
شاید تنها نمونه‌های آتش‌های همیشه‌فروزان در این دوران، آتش‌های طبیعی مانند باباگورگور در کرکوک بودند، که به گمانی دست کم از ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌سوخته، و برای مردم غرب و شمال غرب فلات ایران و میاندورود باستان شناخته شده بوده. گفته شده که ردپای این آتش و پیوندش با بقای نسل از فرزند پسر گاهی هنوز در قصه‌های ساکنان آن نواحی دیده می‌شود. کمی دورتر، آتش همیشه‌فروزان طبیعی «یَنَرْتَشْ» (سنگ آتشین) در آنتالیای امروزی (لیکیهٔ باستان) الهام‌بخش افسانهٔ کوه شیمر بوده، که کهن‌ترین بازگفت آن در ایلیاد هومر آمده، و در نزدیکی آن معبدی منسوب به هفائستوس، ایزد یونانی آتش ساخته شده بوده که اکنون ویران شده. رد آتش‌های طبیعی را در فلات نفت‌خیز ایران هم در برخی منابع می‌توان یافت. بُندَهِش به اجمال از دو آتش نام برده که «بی‌خورش می‌سوزد»، و به نظر می‌رسد تا زمان اتمام گردآوری این نوشته (سه قرن بعد از سقوط ساسانیان) دست کم یکی همچنان روشن بوده. در آذربایجان، آتشگاه باکو تا سال ۱۹۶۹ با نشت طبیعی گاز روشن بوده که گمان می‌رود از دیرباز می‌سوخته. در نزدیکی آن آتش طبیعی یَنَردَگ همچنان می‌سوزد. دور از ذهن نیست که نخستین نیایشگاه‌های میزبان آتش‌های همیشه‌فروزان، به شکل حریم‌های مقدس اطراف این شعله‌ها پدید آمده باشند. در کنار بندهش، داستانی در ۲ مکابی آمده از یک آتش قدیمی نفتا که به دست کاهنان پنهان شده بوده و پس از بازیابی در دوران اشکانی به دستور شاه به عنوان حریم مقدس از آن نگهداری می‌شود. در شرفنامهٔ نظامی داستان مفصلی از خاموش شدن آتشکده‌ها پس از اشغال ایران به دست اسکندر مقدونی آمده که در آن به آتشی «خودسوز» در آذربایجان اشاره شده.
پیدایش آتشکده‌ها
تاریخ‌نگاران و باستان‌شناسان اما هنوز در مورد روند پیدایش نخستین آتشکده‌ها به توافق نظر نرسیده‌اند. تاریخ‌نگاری دقیق این روند، در پی تخریب‌های پی در پیِ بناها و کتابخانه‌ها طی هزاره‌ها، رسم ساخت بناهای مذهبی جدید روی پرستشگاه‌های کهن‌تر، و ناتمام رها شدن بسیاری از مطالعات باستان‌سناسی دوران مدرن، به دشواری برخورده. بخشی از این ابهام شاید ریشه در اختلاف نظر بر سر کیش هخامنشیان و میزان نفوذ و گستردگی طبقات مغان و موبدان زرتشتی در آن زمان داشته باشد، هر چند که ارج والای آتش بر محراب در نیم برجسته‌های دوران هخامنشی بارز است. به نظر می‌رسد ساخت و فراگیر شدن آتشکده‌ها، به مرور، و تنها پس از ورود محراب‌ها به آیین‌های آتش-محور آغاز شده. مری بویس معتقد است فراز آوردن آتش از زمین (اجاق) به آسمان (محراب) به ابتکار آذرموبدان متاخر دوران هخامنشی، به پر رنگ‌تر کردن نقشِ نمادینِ آتش در پرستشگاه‌های ایرانی کمک کرد. نمونه‌های بسیاری از کاربرد محراب‌های پله‌وار در پارسه، در این دوران پیدا می‌توان یافت، که شاید اشارهٔ هرودوت به آن‌ها بوده. از دید بویس، این کوشش برای همپایی با نیایشگاه‌های پیکره-محورِ اَناهیتا، ایزدبانوی آب‌ها، باروری، و جنگاوری، که اردشیرِ مِمْنان حوالی سدهٔ چهارم قبل از میلاد، در ستایش آیین‌های کهن بنا کرده بود، پدید آمد. مطالعات باستان‌شناسی اما بناهای محوطه‌هایی مانند کوه خواجه (انتهای دوران سلوکی و ابتدای اشکانی)، مله حیران در سرخس ترکمنستان (سدهٔ دوم بعد از میلاد)، و بندیان (سدهٔ پنجم بعد از میلاد) را کهن‌ترین آتشکده‌های اکتشاف شده معرفی می‌کنند. پیشینهٔ بنای آتشکده آذر گشنسب در تخت سلیمان به حوالی قرن پنجم پس از میلاد تخمین زده می‌شود که پس از آن به مهم‌ترین مکان مذهبی دوران ساسانی تبدیل شد. در مورد تاریخ پیشاساسانی این مکان مقدس که با اسطوره‌های کیخسرو و بتکدهٔ دریای چیچست پیوند خورده، به ویژه اهمیت آن در دوران هخامنشی، بین محققان اختلاف نظر وجود دارد.
خاموشیِ سراسریِ اسکندر
همطراز آوازهٔ اسکندر مقدونی در لباس سوزانندهٔ کاخ پارسه و محو کنندهٔ کتابخانهٔ اسطخر، از کوشش وی برای خاموش کردن آتش‌ها در منابع تاریخی می‌توان یافت. در رسالهٔ «کتابخانهٔ تاریخ» دیودور سیسیلی متاخراً (۶۳ پیش از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد) از روزهای واپسینِ شکست هخامنشیان از ارتش اسکندر مقدونی و اشغال ایران (حدود ۳۳۰ پیش از میلاد) و مراسم پرحاشیهٔ بدرودِ اسکندر با یارِ نزدیکش «هفَستیون» که در هگمتانه جان باخته بود گزارش می‌کند: "«شاه [اسکندر] دستور داد شهرهای نزدیک تا می‌توانند در برگزاریِ با شکوهِ مراسم همکاری کنند و به مردم آسیا حکم کرد که، تا انتهای مراسم، آتش‌هایی که پارسیان مقدس می‌خوانند را می‌بایست از سرِ احترام خاموش کنند. این آیینی بود که پارسیان به هنگام مرگِ شاهانشان اجرا می‌کردند.» "
آتش نیایشگاه اسطخر
نقل قولی از نوشته‌های بروس، کاهن و مورخ بابلی، در جلد اول رسالهٔ کلمنت اسکندریه گزارش می‌کند که اردشیر دوم هخامنشی پیکره‌هایی به بزرگداشت ایزدبانو اَناهید در معابد گوناگون از جمله در پارسه برافراخت. ارتش مقدونی پس از اشغال پارسه تخت جمشید و اسطخر را غارت کرد و از جمله شاه‌نوشتِ زرینِ اوستا را از بین برد. اسطخر دیگر بار در انتهای پادشاهیِ اشکانی به متن تاریخ وارد می‌شود وقتی فرزندِ ساسان خُدایْ، جفتِ شاهدختِ بازرنگیان و سرپرست نیایشگاهِ اسطخر در پارسه، به قدرت رسید و شاهنشاهیِ نوظهور را به نام او بنیان نهاد. در دوران ساسانی نیایشگاهِ اسطخر با نام ایزدبانو و به آتشی که در آن فروزان بود شناخته می‌شد و جایگاهِ نگهبانی از آن اعتباری روزافزون می‌یافت. از القابِ بی‌شمارِ کِرتیرْ موبدِ سرشناسِ ساسانی که هفت پادشاه را به عمر دید، یکی آیین‌بد  و پادخشایِ «''آتشِ [های] اَناهید-اردشیر و اَناهیدبانو در اسطخر» بوده. آوازهٔ آتشٍ نیایشگاهِ اَنَاهید در اسطخر تا هزارهٔ واپسینْ زنده ماند و در آثارِ تاریخ‌نگارانِ بغداد هم حفظ شد. از تصویرپردازیِ المسعودی (حوالی ۹۴۰ تا ۹۵۰ پس از میلاد)، در رسالهٔ اخبارالزمان که قرن‌ها پس از تخریب نیایشگاهِ اسطخر به دست مقدونی‌ها و بازیابی آن به دست ساسانیان نوشته شده، به ما رسیده که: "«یک فرسنگ دورتر از اسطخر، در پای کوهی که باد در آن، مانند غرش ابرها مهیب، روز و شب نفیر می‌کشید، ستون‌هایی سترگ رخ‌نمایی می‌کرد که از فراز آن‌ها پیکره‌هایی مرموز از اسب و حیوانات دیگر، در اشکال و اندازه‌های غول‌آسا قد می‌کشیدند. گرداگرد این بنا حیاطی بس گسترده بود که دیواری سنگی آراسته به نیم‌برجسته‌هایی زیبا و ظریف، آن را احاطه کرده بود.»"المسعودی این آتش را از «ستایش‌شده‌ترین آتش‌های زرتشتی» می‌خواند که شاهدخت‌هُمایْ با افروختنش نیایشگاهِ پیکره-محور را آتش-محور قرار داد. طبری از این نیایشگاه با عنوان «بیت‌النار اَناهید» نام برده. به گمان مری بویس، موبدان شاید پیش از اشغال اسطخر، آتش این نیایشگاه را به نزدیک یزد برده بودند و با آتشِ آتشگاه کاریان یکی کرده و سده‌ها پس‌تر در آتشکدهٔ یزد نشاندند. اسطخر در پی تاریخی خشونت‌بار به مرور از سکنه خالی و در درگیری‌ها با خاک یکسان شد و باستانشناسان در مورد مکان دقیق این دو آتش (اَناهید-اردشیر و اَناهیدبانو) هنوز به نتیجهٔ قطعی دست پیدا نکرده‌اند. گزارش المسعودی گاهی به توصیف از تخت جمشید یا نقش رجب تعبیر شده. اخیراً «بنای فرترکه» در مجاورت مجموعهٔ تخت جمشید به عنوان مکان دست کم یکی از دو آتش (اَناهیدبانو) پیشنهاد شده و شواهدی از جمله بخشی از نگارهٔ یک پیکره در بقایای بنایی سنگی در اسطخر که از پاره‌های آن قرن‌ها بعد در ساخت مسجد جامع استفاده شده، و اشاره‌ای به بنای معبدی در اسطخر در شرح‌حالی از مسیحیان مرو، گمانه‌زنی در مورد وجود نیایشگاه دوم در اسطخر را هم قوت بخشیده.
آتش دهقانان
دورتر در پارت، شاید به دستِ بُرزین‌مِهرنامی، بر کوه ریوند آتشی برافروخته می‌شود. از آذربرزین‌مهر آثارِ چندانی باقی نمانده، هر چند که جایگاه یگانهٔ این آتش و پیوند آن با کارَندِگان و رویش، در نوشته‌های ایرانی بارز است. به روایتی زرتشت سرو کاشمر را در مکان این آتش کاشت. همچنین آذرفرنبغ، که در دوران ساسانی اَرجَش فزون گردانیده شد، به روایتِ اساطیریِ بندهش از خوارزم به کاریان برده و نشانیده شد. [نیازمند تکمیل]
گوناگونی آیین‌ها در دوران اشکانی
آتشکده‌ها در انتهای پادشاهی هخامنشی و آغاز پادشاهی اشکانی در کنار آیین‌های کهن‌تر حضور بارز داشتند. استرابو (۶۴ پیش از میلاد تا ۲۴ پس از میلاد) هم‌عصر پادشاهان اشکانی، در رسالهٔ جغرافیا از آیین‌های اهالی کاپادوکیه آن دوران می‌گوید. به گفتهٔ او فرقه‌ای از مغان که آذرموبدان خوانده می‌شدند در کاپادوکیه حضور چشمگیر داشتند و بسیاری «معابد ایزدان ایرانی» در آنجا بنا شده بوده. در وصف آتشکده‌ها می‌گوید که محفظه‌ای (اتاقی) بود با محرابی در میان آن که مغان آتش را در آن همیشه فروزان نگاه می‌داشتند. او پرستشگاه‌های اَناهیتا و وهومنه را شبیه آتشکده‌ها می‌داند که در آنها به جای آتش در اجرای مناسک پیکره‌های چوبی «برمی‌افراختند». از آیین‌های ساکنان پارسه و تقدیم قربانی به آب و آتش روایت می‌کند که:"«پارسیان پیکره‌ها و آدریان [محراب] برنمی‌افرازند بلکه آیین‌های قربانی را در جایگاهی بلند به‌جای می‌آورند و آسمان را زئوس می‌پندارند. آنان همچنین خورشید را که مهرش می‌نامند و ماه را و آفرودیت را و آتش و زمین را و بادها و آب را نیز بزرگ می‌دارند. آنان پس از خواندن نیایش‌های اهدایی در حالیکه قربانی را به تاج گل‌ها آراسته‌اند آیین یزشن را در جای پاکیزه برگزار می‌کنند.»"
و مشاهده می‌کند که: "«در مورد آتش کنده‌های هیزم بی خار بر آتش می‌نهند و از بالا چربی بدان می‌ریزند و آنگاه در حین پاشیدن روغن آن را از پایین می‌افروزند و هرگز بر آتش نمی‌دمند بلکه با بادبزن آن را باد می‌زنند و کسانی را که آتش را خاموش کرده‌اند یا آن را با لاشهٔ مرده یا چیزهای ناپاک آلوده‌اند می‌کشند.»"
به گفتهٔ او مغانِ برگزارکنندهٔ آیین، گاه آیین‌های مخصوص خود را داشتند: "«مردگان خود را پس از آنکه با موم پوشاندند به خاک می‌سپارند اما [مغان مرده] را به خاک نمی‌سپارند بلکه آن‌ها را در جایی می‌نهند که مرغان بدرند.» "
سه آتش بنیادبخش ایرانشهر ساسانی
در پی سقوط اشکانیان و استقرار شاهنشاهی ساسانی، آتش مقدس به نمادی بسیار پررنگ از اقتدار ساسانیان، و همایی سه‌گانهٔ دهقانان، سواران جنگاور، و روحانیون در روایت رسمی قدرت از دوران تبدیل شد. نگارهٔ آتشدان و نگهبانان پیرامون آن در بسیاری از سکه‌های بازمانده از دوران ساسانی دیده می‌شود، و از آذران بهرام سه گانهٔ ایرانشهری، آذرفرنبغ در پارسه، آذرگشنسپ در ماد، آذرِبُرزین‌مِهر در پارت، در جای جایِ متون پهلوی نام برده می‌شود. گفته شده که بنیان‌گذاران سلسلهٔ ساسانی، پیش از بنای شاهنشاهی نو، نگهبانان آتشِ اَناهید-اردشیر در اسطخر بودند. از دید بویس، فاصله‌ای که زمان میان ساسانیان و هخامنشیان انداخته بود، جایگاه آتش‌های مقدس را به عنوان یادگارانی از دوران باستان بیش از پیش بالا برد. دوران باستانی که ساسانیان می‌کوشیدند خود را میراث‌دار و ادامه‌دهندهٔ آن معرفی کنند.
روش تهیه
آیین بر آتشگاه نشاندن آتش بهرام بر پایهٔ گردآوری، تطهیر، و بازیکی‌کردن ۱۶ آتش، طی مراسمی پیچیده که گاهی ممکن است یک سال طول بکشد، اجرا می‌شود. پارسیان هند بر این باورند که دستورِ تهیهٔ آتش بهرام، برداشتی است از گوشه ای از کتابِ نفیِ دیوان، وَندیداد، که با پرسشی از اهورامزدا آغاز می‌شود
کسی که آتش مردارسوز را به «آتش دادگاه» بازگرداند، پس از جدا شدن جان از تن او، پاداش وی چیست؟
اهورا مزدا پاسخ داد:
پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند، ده هزار پاره آتش را به «آتش دادگاه» برده باشد.»
این پرسش با همین الگو شانزده بار خوانده می‌شود و هر بار اهورامزدا، پاداشی را به پاره‌های آتش، برای «بازگرداندن» آتشی به «آتش دادگاه» می‌شمارد. از آتش مُردار سوز، آتش سَرگین سوز (داروسازان و رنگرزان)، آتش تـَپاله سوز (آتش گرمابه)، آتش کورهٔ آجرپزی، آتش کورهٔ سفالگری، آتش کورهٔ گاوآهن سازی، آتش بوتهٔ زرگری، آتش بوتهٔ سیم گدازی، آتش بوتهٔ برنج گدازی، آتش کورهٔ آهن گدازی، آتش تنور نانوایی، آتش زیر دیگ (آتش آشپزخانه)، آتش اردوگاهی، آتش شبانان، آتش کوچ نشینان، و آتش خانگی نام برده می‌شود.
با اندکی دگرگونی، فهرستی در نوشته‌های پارسیان هند آمده که عبارت است از آتش کورهٔ رنگرزی، آتش کورهٔ سفال‌گری، آتش کورهٔ آجرپزی، آتش بوتهٔ زرگری (یا کیمیاگری)، آتش کورهٔ آهنگری، آتش کورهٔ نانوایی، آتش کورهٔ آبجوسازی، آتش کورهٔ ضرابخانه، آتش کورهٔ کارگاه زرهی، آتش اجاق یک چوپان، آتش اجاق یک سرباز یا رهنورد، آتش اجاق یک درویش مسلک (فقیر، بریده از دنیا)، آتش اجاق سرای پادشاه، آتش اجاق یک بهدین، آتش مردارسوز، و آتش وازشت. هر آتش به اندازه‌ای که در کارها «آلوده» شده با بازخوانی سرودها و اورادی از اوستا (وندیداد و یسنا) با توالی‌ها و مناسک خاص پاکیزه می‌شود. واج‌خوانی‌های متناظر هر آتش در ستایش یک ایزد خاص به تعداد مشخص تکرار می‌شود: * آفریدگار. ** فرد زرتشتی، دستور، یا موبد؛ همچنین: آتشی که کسی با سنگ چخماق و چوب روشن کند.
آتش بهرام در ادبیات
در کنار نقش آتش‌های بهرام در افسانه‌ها، مثال‌های بسیاری از آن‌ها در کاربردهای ادبی در شعر می‌توان یافت. [این بخش نیازمند تکمیل است]
ادبیات ایرلند
در داستانِ آفرینش آغازینِ جهانِ افسانه‌ایِ جِی. آر.آر. تُولکین که در مجموعهٔ سیلْمْریلیون جمع‌آوری شده، پیشه‌ورِ نابغه «فِ.اِ. نُور» از روشناییِ دو درخت «تِلْپِریُون» (سیمین) و «لِئوُره‌لین» (زرین)، سه گوهرگونْ تشعشعِ زلالِ نور، سه «سیلْمْریل» برمی‌افرازد. سیلْمْریل‌ها، خود تابنده و انعکاس دهندهٔ دیگر نورها، بی‌همتا و به‌غایت گرانقدر بودند. پس از آنکه «مِلکُورِ» نغمه‌آلای با همراهیِ ماده‌عنکبوتِ غول‌آسا «اوُن. گُئوُلی. اِنْتْ» درختان گوهرین را از بین بردند، نوری از آن‌ها به‌جای نماند که با زهرِ اوُن. گُئولی. اِنْتْ آلوده نشده باشد، مگر به سیلْمْریل‌ها. فِ.اِ. نُور از دادن سیلْمْریل‌ها به وْلارها که در بازیابی نور دودرخت گوهرین ناکام مانده بودند سر باز زد. اما مِلکُورِ، پدر او «فینْ. وْواِیْ» شاهنشاهِ «نوُلْدُر» را کشت، هر سه سیلْمْریل را ربود، و به دژِ «اَنْگْ. بَنْد» گُریخت. در اعماقِ آن باروی پولادین، او سه گوهر را در تاجِ آهنینِ خود نشاند. فِ.اِ. نُور از آن پس او را «موُرْ. گاثْ» نامید، یعنی دشمنِ تاریکِ آفرینش.
آتش بهرام در دوران کنونی
افزون بر کاربردهای آیینی آنها، از آتش‌های بهرام به عنوان میراث فرهنگی جهانی و ملی پاسداری می‌شوند.
افغانستان
در میان میراث غنی افغانستان، بناهای آتشکده‌های بسیاری می‌توان یافت، مانند باقی‌مانده‌های معبد نُه‌گنبد (نوبهار) در بلخ، اما از آتش‌های بهرامی که هنوز فروزان باشند داده‌ای در دست نیست.
ایران
بسیاری آتشکده‌ها در ایران پس از یورش‌های اسکندر و سپاه اسلام خاموش و ویران شدند، که شماری از آن‌ها به شکل دژهای متروک و چارتاقی‌ها به جای مانده‌اند و برخی در آثار ملی ثبت شده‌اند. در قرنی که گذشت، پارسیان نیکوکار هند برای احیای آتش‌های آیینی زرتشتی در خاستگاه آن‌ها کوشیدند، که بنای آتشکدهٔ یزد بارزترین آن‌ها است. گمان می‌رود که آتشِ این آتشکده، به جای مانده از آذرفرنبغ (یا شاید یکی شدهٔ آذر فرنبغ و آتشِ آناهیتا در اسطخر) باشد که نزدیک ۱۵۰۰ سال فروزان نگه داشته شده.
هند
پارسیان هند پس از کوچ به گُجَرات، آتش بهرام ایرانشاه را در سال ۹۳۶ پس از میلاد در سنجان بنا کردند که بعداً به اودوادا برده شد و تا امروز فروزان است.
منابع
فارسی
انگلیسی
برنو هوبشمید
برنو هوبشمید (Bruno Hubschmid؛ زادهٔ March 7, 1950) دوچرخه‌سوار اهل سوئیس است.
تپه دم دره بلوران
تپه دم دره بلوران در شهرستان کوهدشت، بخش مرکزی، روستای بلوران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۹۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
لاک‌پشت رودخانه‌ای شمالی
لاک‌پشت رودخانه‌ای شمالی نام یک گونه از تیره لاک‌پشت‌های برکه‌ای اوراسیا است. این گونه بومی جنوب شرقی آسیا می‌باشد. این لاک‌پشت در اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت یک گونه در معرض انقراض طبقه‌بندی شده‌است. لاک‌پشت رودخانه‌ای شمالی یک گونه بزرگ از لاک‌پشت‌های آب‌شیرین است که طول آن به ۶۰ سانتی‌متر و وزنش نیز به ۱۸ کیلوگرم می‌رسد. دامنه پراکنش این گونه شامل، بنگلادش، کامبوج، هند، اندونزی و مالزی است.این لاک پشت ها به جز برای تخم گذاری به ندرت آب را ترک می کنند.
خانه ملت کارولینای جنوبی
خانه ایالت کارولینای جنوبی (South Carolina State House) بنایی است که شاخه مقننه دولت ایالت کارولینای جنوبی در آن قرار دارد.
بنای کنونی در سال ۱۸۵۵ با معماری John R. Niernsee ساخته گردید و در کلمبیا، کارولینای جنوبی قرار دارد.
این بنا خانه مجلس نمایندگان و سنای ایالت است.
تنکاوا، نارا
تنکاوا، نارا (به لاتین: Tenkawa, Nara) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در یوشینو واقع شده‌است. تنکاوا ۱٬۶۴۱ نفر جمعیت دارد.
۲-پنتانول
۲-پنتانول با فرمول شیمیایی C۵H۱۲O یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۲۲۳۸۶ است. که جرم مولی آن ۸۸٫۱۴۸ g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، مایع بی‌رنگ است.
هلرینگ-له-فنترانژ
هلرینگ-له-فنترانژ (به فرانسوی: Hellering-lès-Fénétrange) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Fénétrange واقع شده‌است.
خصوصیات
هلرینگ-له-فنترانژ ۴٫۰۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۷۵ نفر جمعیت دارد.
سیارک ۱۰۱۹۹
سیارک ۱۰۱۹۹ ده هزار و صد و نود و نهمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۵ فوریه ۱۹۹۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۶٫۴۰ است.
دانه‌خوار توسی‌رنگ
دانه‌خوار توسی‌رنگ نام یک گونه از سرده دانه‌خوارهای اصلی است.
سلیمانیه (کرمانشاه)
سلیمانیه (کرمانشاه)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمانشاه در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دورود فرامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۲۱ نفر (۲۶۸ خانوار) بوده‌است. این روستا یکی از پرجمعیت‌ترین روستاهای دهستان دورود فرامان می‌باشد.
آتش‌سوزی جنگل
آتش‌سوزی جنگل یک نوع آتش‌سوزی کنترل‌ناپذیر است که در منطقه‌ای با گیاهان اشتعال‌پذیر در نواحی روستایی یا در طبیعت وحش روی می‌دهد. آتش‌سوزی جنگل با دیگر انواع آتش‌سوزی‌ها از نظر گستردگی، سرعت گسترش از منشأ، پتانسیل تغییر جهت ناگهانی و توانایی جهیدن از میان فضاهای خالی مانند جاده‌ها، رودخانه‌ها و دیگر نقاط اشتعال‌ناپذیر تفاوت دارد. آتش‌سوزی جنگل از نظر علت آتش‌سوزی، ویژگی‌های فیزیکی آن مانند سرعت پراکندگی، وجود مواد اشتعال‌پذیر و تأثیر آب‌وهوا بر آتش توصیف می‌شوند.
آتش‌سوزی جنگل پدیده‌ای معمول در استرالیا است، زیرا اقلیم این منطقه به‌طور کلی اقلیمی داغ و خشک است که همین اقلیم در همهٔ طول سال زندگی و زیرساخت‌های آن را در معرض خطر بسیار زیاد آتش‌سوزی قرار می‌دهد که این خطر در ماه‌های داغتر تابستان و بهار چند برابر می‌شود. در ایالات متحده هر ساله بین ۶۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ آتش‌سوزی جنگل روی می‌دهد که ۱۳ میلیون تا ۴۵ میلیون متر مربع زمین را هر ساله می‌سوزاند. فسیل‌ها و تاریخ بشر نشان می‌دهند که آتش‌سوزی جنگل می‌تواند با فواصل دوره‌ای پدید آید. آتش‌سوزی جنگل می‌تواند آسیب گسترده‌ای به زندگی و دارایی‌های بشر وارد نماید، ولی دارای اثرات سودمندی بر روی طبیعت وحش است. رشد و تولید مثل برخی از گونه‌های گیاهی بستگی به اثرات آتش دارد، گرچه آتش‌سوزی‌های بزرگ ممکن است تأثیر منفی اکولوژیکی در پی داشته باشند. راهبردها برای جلوگیری، تشخیص و خاموش کردن آتش‌سوزی جنگل در طی سال‌ها دگرگون شده‌اند و متخصصان مدیریت بین‌المللی آتش‌سوزی جنگل تشویق به پیشرفت بیشتر تکنولوژی و انجام پژوهش‌های بیشتر می‌نمایند. یکی از تکنیک‌های بحث‌برانگیز آتش‌سوزی مصنوعی کنترل‌شده است. در این روش آتش‌سوزی‌های کوچکی برپا می‌کنند تا از میزان مواد اشتعال‌پذیر برای یک آتش‌سوزی بزرگ احتمالی بکاهند. برخی از آتش‌سوزی‌ها که در مناطق دورافتادهٔ جنگلی روی می‌دهند می‌توانند موجب ویرانی گستردهٔ خانه‌ها و دیگر دارایی‌های انسان که حد فاصل میان طبیعت وحش و شهرها قرار دارند بشوند.
اصطلاح آتش‌سوزی جنگل فقط به آتش‌سوزی‌هایی که در جنگل روی می‌دهد اطلاق نمی‌شود بلکه این اصطلاح به دیگر آتش‌سوزی‌ها مشابهی که در طبیعت وحش مانند چمن‌زار، بیشه‌زار، بوته‌زار و خاک باتلاقی روی می‌دهد نیز گفته می‌شود. ساختمان‌ها نیز چنانچه آتش به آن‌ها سرایت کند می‌توانند درگیر این آتش‌سوزی شوند. از آن جایی که علت آتش‌سوزی جنگل متفاوت است، نتیجه‌ای که از خود برجا می‌گذارد همیشه منحصربه‌فرد است. همهٔ آتش‌سوزی‌ها با سه ویژگی توصیف می‌شوند: ویژگی‌های فیزیکی، نوع سوخت و تأثیر آب‌وهوا بر روی آتش. چگونگی آتش‌سوزی جنگل و شدت آن‌ها بسته به ترکیب عواملی چون سوخت در دسترس، ویژگی‌های فیزیکی و آب و هوا دارد. آتش‌سوزی‌های جنگل می‌توانند هم بزرگ، فاجعه بار و کنترل‌نشدنی باشند و ۰٫۴ تا ۴۰۰ کیلومتر مربع یا بیشتر را در بر بگیرند و هم کوچک باشند و فقط یک کیلومتر مربع یا کمتر را در بر بگیرند. گرچه آتش‌سوزی‌های کوچکتر ممکن است در الگوی آتش‌سوزی جنگل جای بگیرند، ولی بیشتر آن‌ها توجه مطبوعات را به خود جلب نمی‌کنند. این مسئله می‌تواند در سیاست‌گذاری‌های آتش‌سوزی‌های عمومی که مربوط به آتش‌سوزی با هر اندازه‌ای می‌شوند مسئله‌ساز باشد، زیرا این سیاست‌گذاری‌ها بیشتر زیر تأثیر چگونگی بازتاب دادن آتش‌سوزی‌های فاجعه‌بار در رسانه‌ها هستند.
علت‌ها
چهار علت طبیعی اصلی برای آتش‌سوزی جنگل عبارتند از آذرخش، فوران آتشفشانی، جرقه در اثر فرو افتادن صخره‌ها و احتراق خودبخود. شعله‌های آتش‌سوزی در رگه‌های زغال سنگ در سرتاسر جهان مانند سنترالیای پنسیلوانیا و کوه سوزان می‌تواند مواد اشتعال‌پذیر در نزدیکی خود را به آتش بکشد. با وجود این بسیاری از آتش‌سوزی‌های جنگل در اثر عوامل انسانی مانند آتش‌سوزی عمدی، سیگارهای دور انداخته شده، جرقهٔ ابزار و وسائل و همچنین قوس‌های الکتریکی خطوط انتقال نیرو پدید می‌آیند. بر خلاف باور عمومی شیشهٔ دور انداخته‌ شده نمی‌تواند علتی برای آتش‌سوزی باشد.
در مناطقی که کشت متناوب انجام می‌شود و زمین کشاورزی باید به سرعت برای کشت آماده شود. قطع درختان و سوزاندن زمین ارزانترین راه برای آماده‌سازی زمین برای کشت است. مناطق جنگلی که در اثر قطع درختان صاف شده‌است احتمال آتش‌سوزی علف‌ها در آن‌ها افزایش پیدا می‌کند و جاده‌های متروکه‌ای که در اثر قطع درختان به وجود آمده و گیاهان در آن رشد کرده‌اند مانند راهروی آتش عمل می‌کنند. آتش‌سوزی‌های سالانه علفزارها در جنوب ویتنام تا اندازه‌ای در اثر نابودی مناطق جنگلی به وسیلهٔ ارتش آمریکا که سموم علف‌کش، مواد منفجره و دستگاه‌های مکانیکی برای صاف کردن زمین به کار می‌بردند یا در اثر انجام عملیات آتش‌افروزی آن‌ها در این مناطق در خلال جنگ ویتنام پدید می‌آیند.
بسته به مناطق جغرافیایی منشأ اصلی آتش‌سوزی جنگل می‌تواند متفاوت باشد. مثلاً در کانادا و شمال غربی چین آذرخش علت اصلی آتش‌سوزی است. در دیگر نقاط جهان دخالت انسان علت اصلی است. در مکزیک، آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی، آفریقا، آسیای جنوب شرقی، فیجی و نیوزلند آتش‌سوزی جنگل می‌تواند به فعالیت‌های انسانی مانند دامداری، کشاورزی و آتش زدن زمین کشاورزی مربوط شود. بی‌مبالاتی عامل اصلی آتش‌سوزی جنگل در چین و حوضه مدیترانه است. در ایالات متحده و استرالیا منبع آتش‌سوزی جنگل هم می‌تواند به آذرخش و هم به فعالیت‌های انسانی مانند جرقه‌های ماشین‌آلات و ته‌سیگارهای دور انداخته‌ شده مربوط شوند.
اثرات بر سلامت
دود آتش حاوی ذرات مهمی است که می‌تواند بر عوارض جانبی بر دستگاه تنفسی بگذارد. استنشاق دود ناشی از یک آتش‌سوزی می‌تواند یک خطر بهداشتی باشد. دود آتش از ترکیب محصولات احتراق از جمله؛ کربن دی‌اکسید ، کربن مونکسید ، بخارآب ، ذرات معلق ، مواد شیمیایی آلی ، نیتروژن اکسید و ترکیبات دیگر است. استنشاق ذرات معلق و مونوکسید کربن، مشکلات‌های اصلی سلامت به وجود می‌آورند.
تشدید آسم
دود آتش می‌تواند مشکلات بهداشتی برای گروهی از افراد از به ویژه، کودکان و کسانی که مشکلات تنفسی دارند ایجاد کند. یکی از عوامل بیماری‌های آلرژی مانند آسم ، آلودگی هوا است. به‌طور خاص، برخی از افراد مبتلا به آسم بیشتر از داروهای سرماخوردگی استفاده می‌کنند. به‌طور خاص، برخی از افراد مبتلا به آسم بیشتر از داروهای سرماخوردگی استفاده می‌کنند.
سوخت
گسترش آتش‌سوزی حیات وحش بسته به مواد اشتعال‌پذیر موجود و ترتیب عمودی آن متغیر است. مثلاً گیاهانی که در بلندی قرار دارند زودتر از گیاهانی که در پایین قرار دارند به وسیلهٔ آتش خشک و گرم می‌شوند. از طرفی درختانی که در بلندی سوخته و قطع شده‌اند در سرازیری به سوی پایین غلت خورده و دیگر گیاهان را در پایین‌دست به آتش می‌کشند. ترتیب قرار گرفتن و تراکم گیاهان تا اندازه‌ای بستگی به توپوگرافی منطقه دارد و زیر تأثیر آفتاب موجود و آب برای رشد گیاهان می‌باشد. به‌طور کلی انواع آتش‌سوزی بر حسب سوخت آن می‌تواند به صورت زیر طبقه‌بندی شود:
ویژگی‌های فیزیکی
آتش‌سوزی جنگل هنگامی که همهٔ عناصر لازم مثلث آتش در منطقهٔ آسیب‌پذیر فراهم است روی می‌دهد. مثلت آتش عبارت است از مواد اشتعال‌پذیر مانند گیاهان، گرمای کافی و اکسیژن کافی در اطراف آن. رطوبت بالا از اشتعال جلوگیری کرده یا سرعت پراکندگی آتش را کم می‌کند، زیرا دمای بالاتری نیاز است تا آب داخل مواد را بخار کرده و سوخت را تا نقطه آتش گرم نماید. جنگل‌های انبوه معمولاً سایهٔ بیشتری فراهم می‌آورند که این خود سبب دمای پایین‌تر محیط و رطوبت بیشتر می‌شود و بنابراین آسیب‌پذیری کمتری در برابر آتش‌سوزی دارند. موادی چون علف‌ها و برگ‌ها که تراکم کمتری دارند آسانتر آتش می‌گیرند، زیرا نسبت به مواد متراکم تر مانند شاخه‌ها و تنهٔ درختان آب کمتری دارا هستند. گیاهان در اثر فرایند تبخیر-تعرق پیوسته در حال آب از دست دادن هستند، ولی نسبت از دست دادن آب معمولاً با نسبت جذب آن از خاک، رطوبت یا باران برابری می‌کند. هنگامی که این توازن برهم بخورد گیاهان خشک شده و اشتعال‌پذیرتر می‌شوند.
آتش‌سوزی جنگل‌ها هنگامی که از میان سوخت‌های متراکم و به هم پیوسته حرکت می‌کند دارای سرعت گسترش رو به جلوی بیشتری است. این سرعت می‌تواند به ۱۰٫۸ کیلومتر در ساعت در جنگل‌ها و به ۲۲ کیلومتر در ساعت در علفزارها برسد. آتش‌سوزی جنگل می‌تواند از کنار به سوی جبههٔ اصلی پیشروی کرده و یک جبههٔ فرعی را تشکیل دهد یا در جهت مخالف جبههٔ اصلی عقب‌گرد کند. خاکسترهای داغ و دیگر مواد سوختنی می‌توانند به وسیلهٔ باد از روی جاده‌ها، رودخانه‌ها و دیگر سدها عبور کرده و باعث جهش آتش‌سوزی جنگل از این موانع شوند. آتش‌سوزی در سایبان درختان احتمال بروز لکه‌سوزی را افزایش داده و سوخت‌های روی زمین را که در اطراف آتش‌سوزی قرار دارند و نسبت به اشتعال با خاکسترهای داغ حساسند را خشک می‌نمایند. لکه سوزی زمانی روی می‌دهد که تکه چوب‌های ریز افروخته و خاکسترهای داغ به وسیلهٔ باد جابه‌جا شده و مواد اشتعال‌پذیر را به آتش می‌کشند. در آتش‌سوزی بیشه‌زارهای استرالیا، لکه سوزی ۲۰ کیلومتر دورتر از جبههٔ آتش روی داده بود.
تأثیر آب‌وهوا
امواج گرما، خشکسالی‌ها، تغییرات اقلیمی دوره‌ای مانند ال‌نینیو و الگوهای آب‌وهوایی منطقه‌ای لبهٔ پرفشار هوا می‌تواند خطر آتش‌سوزی جنگل را افزایش داده و چگونگی آن را دستخوش دگرگونی بنیادین کند. سال‌های پربارانی که دوران گرم را در پس خود دارند آتش‌سوزی‌های گسترده‌تر و فصل آتش‌سوزی طولانی تری را دربردارند. از اواسط دههٔ ۱۹۸۰ ذوب برف‌های زودرس و گرمای در پی آن مدت و شدت فصل آتش‌سوزی جنگل را در غرب ایالات متحده آمریکا افزایش داده، ولی یک عامل همیشه به تنهایی نمی‌تواند سبب افزایش فعالیت آتش‌سوزی جنگل شود. مثلاً آتش‌سوزی جنگل نمی‌تواند فقط به علت خشکسالی پدید آید، مگر این که علاوه بر خشکسالی عوامل دیگر نیز مانند آذرخش (منبع اشتعال) و تندبادها (سازوکار گسترش سریع) دخیل باشند.
شدت آتش‌سوزی در طول ساعات روز افزایش پیدا می‌کند. سوختن کنده‌ها در طول روز ۵ برابر بیشتر می‌شود، زیرا در روز رطوبت کمتر، دما بیشتر و سرعت باد بیشتر است. نور خورشید زمین را در طول روز گرم می‌کندکه سبب می‌شود جریان‌های هوا به سمت بلندی‌ها حرکت کنند. شبانگاه که زمین خنک می‌شود جریان‌های هوا به سوی پایین ارتفاعات حرکت می‌کنند. آتش‌سوزی جنگل اغلب اغلب به دنبال جریان هوا به بلندی‌ها و داخل دره‌ها حرکت می‌کند. آتش‌سوزی جنگل‌ها در اروپا معمولاً در خلال ساعت ۱۲ تا ۲ بعد از ظهر صورت می‌گیرد. عملیات خاموش کردن آتش‌سوزی جنگل در ایالات متحده در ۲۴ ساعت شبانه روز انجام می‌شود و آغاز عملیات از ساعت ۱۰ بامداد است، زیرا پیش‌بینی می‌شود که به علت گرم تر شدن هوا شدت آتش‌سوزی هم بیشتر می‌شود.
اکولوژی
آتش‌سوزی جنگل معمولاً در اقلیم‌هایی پدید می‌آید که رطوبت کافی برای رشد گیاهان در آن وجود داشته باشد، ولی دارای دوره‌های خشکسالی و داغ دوره‌ای هستند. این مناطق شامل استرالیا، آسیای جنوب شرقی، دشت‌های آفریقای جنوبی، غرب دماغهٔ امیدنیک در آفریقای جنوبی، نواحی جنگلی ایالات متحده و کانادا و حوضه مدیترانه می‌شود. پدیدهٔ گرم‌شدن زمین ممکن است شدت و بسامد خشکسالی را در نواحی بسیاری افزایش داده و در نتیجه آتش‌سوزی‌های شدیدتر و بیشتری را سبب شود.
گرچه برخی از اکوسیستم‌ها وابسته به آتش‌سوزی‌های طبیعی هستند تا رشد گیاهان را تنظیم کنند، ولی بسیاری از اکوسیستم‌ها نیز از آتش‌سوزی‌های بسیار آسیب می‌بینند، از جمله چاپارل در کالیفرنیای جنوبی و بیابان‌های کم ارتفاع جنوب غربی آمریکا. افزایش تعداد آتش‌سوزی‌ها در این منطقهٔ وابسته به آتش‌سوزی‌های معمولی به چرخهٔ طبیعی آسیب زده و به گیاهان بومی منطقه زیان وارد کرده و رشد علف‌های غیربومی را افزایش داده‌است. گونه‌های مهاجم مانند مارسرخس و علف بام می‌توانند به سرعت در مناطقی که به وسیلهٔ آتش آسیب دیده‌اند رشد کنند، زیرا این گونه‌ها به شدت اشتعال پذیر هستند و می‌توانند خطر آتش‌سوزی‌های بعدی را افزایش داده و باعث تخریب بیشتر پوشش گیاهی بومی شوند.
در جنگل‌های بارانی آمازون، خشک‌سالی، قطع درختان، گله‌داری، سوزاندن زمین برای کشت متناوب به جنگل‌های مقاوم در برابر آتش آسیب زده و رشد بوته‌های اشتعال‌پذیر را افزایش می‌دهد و چرخهٔ آتش‌سوزی بیشتر را پدید می‌آورند. آتش در جنگل‌های بارانی گونه‌های متنوع آن را تهدید کرده و دی‌اکسید کربن بسیاری را تولید می‌کند. آتش‌سوزی در جنگل‌های بارانی به همراه خشکسالی و دخالت انسانی می‌تواند به بیش از نیمی از جنگل‌های بارانی آمازون تا سال ۲۰۳۰ آسیب رسانده یا آن را نابود کند. آتش‌سوزی جنگل تولید خاکستر کرده و مواد غذایی در دسترس را نابود می‌کند و باعث هرز رفتن آب می‌شود و شرایط را برای بروز سیل‌های ناگهانی فراهم می‌آورد. آتش‌سوزی سال ۲۰۰۳ در خلنگزارهای یورک شمالی ۲/۵ کیلومتر مربع خلنگزار و لایه‌های تورب در زیر خاک را از میان برد. پس از آن باد خاکسترها را از روی خاک برچیده و بقایای باستان شناختی متعلق به ده هزار سال پیش از میلاد سر از خاک بیرون آورد. آتش‌سوزی جنگل می‌تواند با افزایش دادن کربن در اتمسفر و جلوگیری از رشد گیاهان که بر میزان جذب کربن به وسیلهٔ آن‌ها تأثیر می‌گذارد موجب تغییر اقلیم نیز بشود.
منابع
• 2
خرم‌آباد (ابرکوه)
خرم‌آباد روستایی از توابع بخش بهمن شهرستان ابرکوه در استان یزد ایران است. اکثر مردم روستا کشاورز هستند و بیشتر محصولات گندم و پسته می‌باشد. روستای خرم‌آباد در فاصله ۲۱ کیلومتری شرق ابرکوه قرار دارد.
جمعیت
این روستا در دهستان اسفندار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۶ نفر (۲۲۳خانوار) بوده‌است.
شاه‌ملکی
شاه‌ملکی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمانشاه در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دورود فرامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۳ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است.
هواپیمایی تاتارستان
هواپیمایی تاتارستان (Авиакомпания «Татарстан»، Татарстан Һава Юллары, Tatarstan Hawa Yulları) یک شرکت هواپیمایی است که در سال ۱۹۹۳ میلادی در شهر قازان، پایتخت تاتارستان واقع در فدراسیون روسیه بنیان‌گذاری شده است. شروع فعالیت این شرکت در سال ۱۹۹۹ میلادی به مقاصد داخلی روسیه (مسکو، سنت پترزبورگ، مخاچ قلعه) برنامه‌ریزی و پروازهای بین‌المللی نیز به مقصد جمهوری آذربایجان (باکو)، تاجیکستان (خجند، دوشنبه)، اسرائیل (تل آویو)، ترکیه (استانبول)، جمهوری چک (پراگ)، ارمنستان (ایروان)، و ازبکستان (تاشکند) بوده است. علاه بر این امروزه به مقاصد یونان، قبرس، مصر، امارات، کرواسی، مجارستان، اسپانیا، اوکراین، بلغارستان و اکثر شهرهای مهم فدراسیون روسیه نیز پروازهایی از سوی شرکت هواپیمایی تاتارستان طرح‌ریزی شده است.
در سال کاری ۱۲–۲۰۱۱، تعداد مقاصد پروازهای خارجی این شرکت به ۴۰ مورد رسید، تعداد مسافرین جابجا شده توسط شرکت هواپیمایی تاتارستان نیز سال ۲۰۰۹ به ۵۷۷٫۰۰۰ نفر، در سال ۲۰۱۰، ۶۰۳٬۰۰۰ نفر و بر اساس برآوردی در سال ۲۰۱۱، تعداد مسافران ۸۲۴٫۰۰۰ نفر می‌باشد.
فوم حافظه‌دار
فوم حافظه دار از پلی‌اورتان و مواد شیمیایی افزودشونده دیگر (برای بالا رفتن ویسکوزیته و چگالی آن) تشکیل شده‌است. اغلب به عنوان فوم پلی اورتان ویسکوالاستیک یا فوم پلی اورتان کم مقاومت (LRPu) شناخته می‌شود. حبابهای کف یا سلولها باز هستند و ماتریسی را ایجاد می‌کنند که از طریق آن هوا می‌تواند حرکت کند. فوم حافظه دار با چگالی بالاتر در واکنش به گرمای بدن نرم می‌شود و به آن اجازه می‌دهد تا در عرض چند دقیقه شکل بدن را به خود بگیرند. فوم‌های جدید با سرعت بیشتری به شکل اصلی خود برمیگردند.
تاریخچه
فوم حافظه دار در سال ۱۹۶۶ طبق قراردادی توسط مرکز تحقیقات آمس ناسا برای بهبود ایمنی کوسن‌های هواپیما ساخته شد. فوم حافظه دار حساس به دما در ابتدا به عنوان "فوم فنری آهسته" نامیده می‌شد، امروز آن را فوم گرم می‌نامند. فوم با ایجاد گاز در یک ماتریس پلیمری بوجود می‌آید، فوم دارای یک ساختار جامد سلولی باز است که با فشار بر روی آن تطبیق می‌یابد، و در نهایت به آرامی به شکل اصلی خود بازمی‌گردد. در مراحل بعدی این فوم در وسایل پزشکی مانند پدهای میز اشعه ایکس و تجهیزات ورزشی مانند آسترهای کلاه ایمنی فوتبال آمریکایی استفاده شده‌است. هنگامی که ناسا در اوایل دهه ۱۹۸۰ فوم حافظه را در عرضه عمومی قرار داد، شرکت Foordala World Foams یکی از معدود شرکتهایی بود که مایل به کار با فوم بود، چرا که روند تولید دشوار و غیرقابل اعتماد بود. محصول آنها درنهایت در سال ۱۹۹۱، تحت عنوان "تشک سوئدی حرارتی " تجاری شد.
کاربردهای فوم حافظه دار
فوم حافظه دار به سرعت در دستگاه‌های پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. به عنوان مثال، معمولاً در مواردی مورد استفاده قرار می‌گرفت که بیمار بایستی برای مدت زمان نامشخصی در تخت خود بدون حرکت باشد. فشار برخی از مناطق بدن روی تخت جریان خون به منطقه را مختل می‌کند و باعث بوجد آمدن زخم بستر می‌شود. تشک‌های فوم حافظه دار باعث کاهش چشمگیر چنین حوادثی می‌شوند. فوم حافظه دار در ابتدا برای استفاده گسترده بسیار گران بود. متداول‌ترین کاربردهای داخلی آن تشک، بالش، کفش و پتو است. همچنین دارای مصارف پزشکی مانند بالشتک‌های صندلی ویلچر، بالش‌های تختخوابی بیمارستانی و بالشتک برای افرادی است که از دردهای طولانی مدت یا مشکلات حرکتی رنج می‌برند. به عنوان مثال، یک بالش گردن فوم حافظه دار ممکن است درد مزمن گردن را کاهش می‌دهد. خواص نگهداری گرمایش آن می‌تواند به بیمارانی که گرما منجر به کاهش درد آنهامی شود نیز کمک کند. خصوصیات نگهدارنده گرما در هنگام استفاده در تشک و بالش می‌تواند یک ضرر نیز محسوب شود، بنابراین در فوم حافظه دار نسل دوم، شرکت‌ها استفاده از ساختار سلول باز برای بهبود تنفس را آغاز کردند. در سال ۲۰۰۶، نسل سوم فوم حافظه دار معرفی شد. فوم حافظه ژل یا ویسکوژل از ژلهایی تشکیل شده‌است تا گرمای بدن به دام افتاده را کاهش داده، زمان برگشت فنری را سرعت بخشیده و به نرم‌تر شدن تشک کمک می‌کند. پس از توسعه فوم حافظه دار، مواد دیگری مانند آلوئه ورا، عصاره چای سبز و ذغال فعال به ترکیب فوم برای کاهش بو و حتی آروماتراپی در هنگام خواب افزوده شده‌است. همچنین از ریون در پوشش‌های تشک بافته شده بر روی تخت‌های فوم حافظه دار استفاده شده‌است تا رطوبت را از بدن دور کند تا باعث افزایش راحتی شود.
خواص فیزیکی فوم حافظه دار
تشک فوم حافظه دار معمولاً از سایر تشک‌های فوم متراکم تر است و این باعث شده‌است که هم مستحکم تر و هم سنگین تر باشد. تشک‌های فوم حافظه دار اغلب با قیمت‌های بالاتر از تشک‌های قدیمی فروخته می‌شوند. فوم حافظه دار مورد استفاده در تشک‌ها معمولاً در تراکم‌هایی کمتر از ۲۴ کیلوگرم بر متر مکعب تا ۱۲۸ کیلوگرم بر متر مکعب تولید می‌شود. بیشتر فوم‌های حافظه استاندارد دارای چگالی ۱۶–۸۰ کیلوگرم بر متر مکعب هستند. خاصیت سختی (سخت تا نرم) فوم حافظه دار در تعیین راحتی استفاده می‌شود. سختی با درجه تورم نیروی تورفتگی فوم (IFD) اندازه‌گیری می‌شود. با این حال، این یک اندازه‌گیری کامل از احساس «نرمی» یا «سفتی» نیست. فوم با IFD بالاتر اما تراکم کمتر می‌تواند هنگام فشرده شدن احساس نرمی بیشتری را بوجود آورد
تشک‌های فوم حافظه دار
فوم‌های حافظه دار نسل دوم و سوم دارای ساختار سلول باز هستند که با قالب‌گیری به بدن درهنگام خواب در برابر گرما و وزن بدن واکنش نشان می‌دهند. تولیدکنندگان ادعا می‌کنند که این امر در نقاط فشار برای تسکین درد و ترویج خواب آرام تأثیرگذار است، اگرچه هیچ مطالعه عینی در مورد مزایای ادعا شده از تشک‌های فوم حافظه وجود ندارد. تشک‌های فوم حافظه دار گرمای بدن را حفظ می‌کنند، بنابراین در هوای گرم بیش از حد گرم می‌شوند. با این حال، فوم‌های حافظه دار از نوع ژل به دلیل قابلیت تنفس بیشتر، سردتر هستند.
انواع تشک‌های فوم حافظه دار
سه نوع تشک فوم حافظه دار وجود دارد:
بود چیپیلینگسکیه
بود چیپیلینگسکیه یک روستا در لهستان است که در گمینا پوکژونگتسا واقع شده‌است.
خانه ایالت مین
خانه ایالت مین (Maine State House) بنایی است که شاخه مقننه دولت ایالت مین در آن قرار دارد.
بنای کنونی در سال ۱۸۲۹-۱۸۳۲ با معماری چارلز بولفینچ ساخته گردید و در آگوستا قرار دارد.
این بنا خانه مجلس نمایندگان و سنای ایالت است.
سازمان پیمان امنیت جمعی
سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی مخفف CSTO  یک ائتلاف نظامی بین دولتی در اوراسیا است که در سال ۲۰۲۲ شش کشور پس از فروپاشی شوروی در آن عضویت دارند: ارمنستان، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان، روسیه و تاجیکستان. این معاهده ریشه در نیروهای مسلح شوروی داشت که در سال ۱۹۹۲ با نیروهای مسلح متحد کشورهای مشترک المنافع جایگزین شد و سپس خود، با نیروهای مسلح مجزای کشورهای مستقل مربوطه جایگزین شد.
سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی یکی از سازمان‌های فعال رزمی و چندمنظوره در حوزهٔ آسیای مرکزی و قفقاز است. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی توان سیاسی، اقتصادی و رزمی فدراسیون روسیه کاهش یافت. روسیه به هدف بالابردن ظرفیت‌ها و متحد نگه داشتنِ کشورهای عضو پیشین، چنین سازمانی را پایه‌گذاشت.
یکی از دیگر از اهداف عمدهٔ این سازمان، محدود کردن زمینهٔ گسترش ناتو و نفوذ ایالات متحده آمریکا در حوزهٔ کشورهای همسایه و متحدان پیشینِ آن است. دولت روسیه می‌خواست با ایجاد ساختارهای تازه سیاسی، اقتصادی و رزمی بازیگرِ اصلی در منطقهٔ آسیای میانه و قفقاز باشد.
اعضای ناظر
این پیمان در ۱۵ مه ۱۹۹۲ در شهر تاشکند ازبکستان امضا شد. امضاکنندگان این پیمان کشورهای ارمنستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ازبکستان روسیه بودند. جمهوری آذربایجان در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۳، گرجستان در ۹ دسامبر ۱۹۹۳ و بلاروس در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۳ این پیمان را امضا نمودند و پیمان مذکور از ۲۰ آوریل ۱۹۹۴ رسماً فعالیتش را آغاز کرد. مدت فعالیت سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی در آغاز، در صورت عدم تمدید، پنج سال تعیین شده بود. در ۲ آوریل ۱۹۹۹ تنها شش کشور عضو، پروتکلی را مبنی بر تجدید پیمان برای پنج سال دیگر امضا نمودند. اما سه عضو دیگر (جمهوری آذربایجان، گرجستان و ازبکستان) از امضای این پروتکل خودداری نموده و از آن خارج شدند. ازبکستان پس از خروج از سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی عضویت سازمان توسعه اقتصادی و دموکراسی گوآم پیوست که در سال ۱۹۹۷ توسط گرجستان، اوکراین، جمهوری آذربایجان و مولداوی برای مقابله با تأثیر روسیه در منطقه بنیاد‌گذاری شده‌بود. این گروه در بسیاری از موارد دید مخالف با روسیه داشت. یعنی هنوز ازبکستان مزهٔ جنگ داخلی و پیشروی طالبان را ندیده بود. پس از ۱۹۹۲ و پیشروی فعالیت تندروها در آسیای میانه، تشکیل چنین پیمانی بسیار ضروری پنداشته می‌شد. تاجکستان که پس از ۱۹۹۲ جنگ‌های خونین داخلی را پشت سر می‌گذاشت، بودنِ چنین پیمان رزمی‌ای برایش ارزش زر داشت؛ بنابراین جنگ کشوری بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان باعث ادامه درگیری‌ها در منطقه بود. زیرا حکومت جمهوری آذربایجان از گلبدین حکمتیار تقاضای همکاری نموده بود و عملاً افراد گلبدین حکمتیار در جمهوری آذربایجان با روسیه می‌جنگیدند. از مفاد عمدهٔ این پیمان این بود که تمامی دولت‌های شرکت‌کننده از تهدید و زور خودداری نمایند. امضاکنندگان این پیمان حق پیوستن به پیمان رزمی دیگری را ندارند و حمله رزمی به یکی از امضاکنندگان پیمان به منزلهٔ تعرّض به همه‌ي امضاکنندگان تلقی می‌شد و همه یکجا به دفاع برخیزند.
در هفتم اکتبر ۲۰۰۲ شش عضو، منشوری را امضا نموده و نام پیمان را به سازمان پیمان امنیت دسته جمعی سی.آی. اس تغییر دادند. در سال ۲۰۰۵ چندین رزمایش با شرکت کشورهای عضو انجام شد. در این سال ازبکستان از سازمان توسعه اقتصادی و دموکراسی گوآم خارج شده و روابط نزدیکتری با روسیه برقرار ساخت. در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۶ ولادیمیر پوتین اعلام کرد که ازبکستان عضو دائم این پیمان شده‌است. این پیمان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نقش ناظر را بر عهده دارد. سازمان پیمان امنیت دسته جمعی در ابتدا با اهداف کاملا رزمی بنیادگذاری شد؛ ولی پس از مدتی برای پیگیری اهداف متعددی شکل گرفت. اما توانست در چوکات سازمان ملل متحد رسمیت بین‌المللی را بخویش دهد. دفتر مرکزی سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی در شهر مسکو موقعیت داشته و زبان رسمی آن روسی است. در سال ۲۰۰۷ قرقیزستان و در سال ۲۰۰۸ ارمنستان مدیریت دوره‌ای را برای سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی پیشنهاد نمودند.
همکاری با سازمان همکاری شانگهای
در اکتبر ۲۰۰۷، سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی موافقت‌نامه‌‌ای با سازمان همکاری شانگهای درباره‌ی گسترش همکاری‌ها میان دو سازمان در حوزه مسائلی چون؛ فراهم‌سازی امینت، مبارزه با جرائم و قاچاق مواد مخدر در شهر دوشنبه به امضا رسانیدند. در ۶ اکتبر ۲۰۰۷ اعضای سازمان مذکور، به توسعه بیشتر سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی موافقت کردند که زمینه شکل‌گیری یک نیروی حافظ صلح، زیر نظر سازمان ملل متحد یا در یکی از کشورهای عضو بدون نظارت سازمان ملل متحد مستقر شود. این موافقتنامه همچنین به همه کشورهای عضو فرصت می‌دهد تا جنگ‌افزارهای روسی را به قیمت برابر بازارهای داخلی روسیه خریداری نمایند.
اهداف سازمان
با توجه به این که روسیه یکی از بنیان‌گذاران و طراحان بنیادگذاری سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی است، این کشور اهداف مشخصی در بدو بنیادگذاری سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی دارد. این اهداف در کنار دیگر اهداف پیشتر به اعضا پیشنهاد و مورد تأیید قرار گرفته‌است.
چالش‌ها
سازمان پیمان امنیت دسته جمعی در پیگیری اهداف خود با یک سری چالش‌ مواجه‌است. این چالش‌ها برآمده از اختلافات، نا‌هماهنگی‌ها، سوگیری‌های متفاوت و مسائل دیگری است که سازمان را در رسیدن به اهداف اش با کندی مواجه می‌کند. عمده‌ترین چالش‌های موجود در این زمینه را می‌توان چنین برشمرد.
اختلافات و منازعات میان کشورهای عضو روی مسائل مختلفی مانند تعیین حدود مرزی، استفاده از منابع آب، چگونگی روابط و همکاری‌های تجارتی با یکدیگر اختلافات ژرفی دارند. این مسئله نه تنها دشواری بزرگی پيش روي سازمان برای رسیدن به اهداف اش پنداشته می‌شود، بلکه باعث تزلزل سازمان و بی‌ثباتی آن نیز می‌شود. این مسئله همراه با سیاست‌های بی‌ثبات روسیه، حتی می‌تواند سبب فروپاشی سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی شود. رویکردهای متفاوت برخی از کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی در حوزه روابط خارجی شان
بنیادگذاری پایگاه‌های رزمی در خاک کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی، که با اجازه برخی کشورهای عضو پیمان و در راستای اهداف آمریکا صورت گرفته‌است، نیز موجب فاصله گرفتن پیمان از اهداف اولیه خود شده‌است.
فرودگاه کاآناگ
فرودگاه کاآناگ (به زبان بومی: Mittarfik Qaanaaq) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا NAQ است که یک باند فرود شن دارد و طول باند آن ۹۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور گرینلند قرار دارد.
مزرعه شریف
مزرعه شریف روستایی در دهستان خورمیز بخش مرکزی شهرستان مهریز استان یزد ایران است.
سازمان پیمان امنیت جمعی
چالش‌ها
گرجستان و جمهوری آذربایجان از جمله کشورهای هستند که با وجود امضای موافقتنامه نخستین برای بنیادگذاری سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی، بعداً از عضویت سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی خارج شدند. ازبکستان نیز در سال ۱۹۹۹ از عضویت سازمان مذکور خارج شد، اما بخاطر تحولات در مسائل سیاسی منطقه و بویژه پس از رویدادهای اندیجان، دوباره به عضویت سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی درآمد؛ ولی به‌تازگی دوباره از سازمان دوری گرفته‌است این مسائل نشاندهنده این واقعیت است که اعضای سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی به صورت جدی روی سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی حساب ننموده و در صورت که فرصت بهتری برای پیوستن به سازمان دیگری مساعد شود، از سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی خارج می‌شوند. رفتار این چنین کشورهای عضو نسبت به سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی، زمینه رشد و توسعه سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی را در سطح یک سازمان کارا منطقه‌ای از بین می‌برد.
مزرعه شریف
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۷ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
میریام مارگولیس
میریام مارگولیس (زاده ۱۸ مه ۱۹۴۱) بازیگر و گوینده انگلیسی است.
زندگی‌نامه
وی متولد آکسفورد انگلستان و فرزند جوزف مارگولیس فیزیکدان اسکاتلندی می‌باشد. وی یکی از اعضای سلطنتی بریتانیا نیز می‌باشد.
کانتایپس
کانتایپس (به اسپانیایی: Cantallops) یک شهرستان در اسپانیا است که در کاتالونیا واقع شده‌است.
خصوصیات
کانتایپس ۱۹٫۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۲۹۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دانه‌خوار سربی
دانه‌خوار سربی نام یک گونه از سرده دانه‌خوارهای اصلی است.
کمودور ۱۲۸
کمودور ۱۲۸  یا CBM 128 آخرین رایانه خانگی ۸-بیتی تولید شده توسط شرکت کمودور بود. این رایانه در ژانویه ۱۹۸۵ در نمایشگاه بین‌المللی سی‌ئی‌اس لاس وگاس معرفی گردید و سه سال پس از رایانه کمودور ۶۴ که پرفروشترین رایانه خانگی آن زمان بود، به بازار آمد.