cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
صدا روی پروتکل اینترنت
اجرا
چالش دیگر، مسیریابی تراکم VoIP از میان دیوارهای آتش و ترجمه‌کنندگان آدرس است. کنترل‌کنندگان محدودهٔ جلسات خصوصی همراه دیوارهای آتش، برای برقراری تماس‌های وُیپ از یک شبکهٔ سازمانی حفاظت شده، استفاده می‌کنند. Skype از یک پروتکل اختصاصی برای مسیردهی به تماس‌ها استفاده می‌کند و از طریق Skypeهای دیگر در شبکه، عبور از NATS متقارن و دیوارهای آتش را اجازه می‌دهد. دیگر روش‌ها برای عبور از دیوارهای آتش، استفاده از پروتکل‌هایی از قبیل STUN یا ICE را درگیر می‌کند.
چالش‌های VoIP: • پهنای باند در دسترس •  تأخیر نهفتگی شبکه •  اتلاف بسته •  ناپایداری سیگنال •  انعکاس صدا •  امنیت •  پایایی •  ضربان شماره‌گیری برای ترجمهٔ DTMF
بسیاری از تهیه‌کنندگان VoIP پالس شماره‌گیری را از تلفن‌های قدیمی به DTMF ترجمه نمی‌کنند. استفاده‌کننده از VoIP ممکن است از یک پالس VoIP برای تبدیل‌کنندهٔ Tone اگر نیاز باشد، استفاده کند.
تاخیرهای ثابت نمی‌تواند کنترل شود اما برخی تاخیرها می‌توانند به‌وسیلهٔ نشان‌دار کردن بسته‌های صدا به‌عنوان حساس به تأخیر، حداقل شوند. (برای مثال Diffserv را ببینید)
عامل اصلی گم شدن ازدحام است که می‌تواند به وسیلهٔ مدیریت ازدحام و پرهیز کنترل شود. حامل شبکه‌های VoIP به‌وسیلهٔ مهندسی ترافیک راه دور، از ازدحام پرهیز می‌کند.
تغییر در تأخیر، jitter نامیده می‌شود. اثرات jitter به‌وسیلهٔ ذخیره کردن بسته‌های پستی در یک بافر (بافر پخش‌کنندهٔ بیرونی) روی ورودی و قبل از پخش آن‌ها، می‌تواند کاهش یابد. این از یک حالت شناخته شده (ناتوانی بافر) که فرایند پخش دادهٔ صدا (برای پخش) به آخر می‌رسد، پرهیز می‌کند زیرا بستهٔ صدای بعدی هنوز نرسیده‌است اما تأخیر را به‌وسیلهٔ طول بافر افزایش می‌دهد.
علل مشترک بازگشت صدا، عدم تناسب در مقاومت ظاهری در مدار آنالوگ، جفت‌شدگی صوتی مخابره و دریافت سیگنال در انتهای دریافت را شامل می‌شود.
پایایی (قابلیت اعتماد)
تلفن‌های معمولی به‌طور مستقیم به خطوط تلفن شرکت‌های تلفن متصل هستند، که در هنگام قطع برق به‌وسیلهٔ تولیدکنندگان بک‌آپ یا باتری‌های قرار داده شده در تبادل تلفن، دایر نگاه داشته می‌شوند. به‌هر حال خانوادهٔ سخت‌افزار VoIP از مودم‌های پهن‌باند و دیگر تجهیزات تقویت شده به‌وسیلهٔ خانوادهٔ برق، که ممکن است برای زمان قطع برق در غیاب یک تأمین‌کنندهٔ برق غیرقابل انقطاع یا ژنراتور باشند، استفاده می‌کنند. کاربران (قبول‌کنندگان) اولیهٔ VoIP ممکن است همچنین استفاده‌کنندگان تجهیزات دیگر تلفن از قبیل PBX و پایگاه‌های تلفن بدون سیم باشند، که روی قدرتی که به‌وسیلهٔ شرکت‌های تلفن تأمین نشده‌است، تکیه می‌کنند. حتی با برق محلی در دسترس، خود حامل پهن‌باند هنوز ممکن است قطعی برق را به‌همان خوبی تجربه کند. در حالی که از عمر PSTN دهه‌ها می‌گذرد و به‌طور معمول به‌شدت قابل اعتماد است، بیشتر شبکه‌های پهن‌باند کمتر از ده سال عمر دارند، و حتی بهترین آن‌ها هنوز موضوعی برای قطع برق متناوب هستند. به‌علاوه تکنولوژی‌های شبکه از قبیل کابل و DSL اغلب همان درجات سرویس، هنگامی که PSTN یا تکنولوژی‌های کسب و کار با اتصالی از قبیل T1 به دست می‌آورند، را به دست نمی‌دهند.
کیفیت سرویس
بعضی از اتصالات پهن‌باند ممکن است کیفیتی کمتر از کیفیت مطلوب داشته باشند. جایی که بسته‌های IP در هر نقطه‌ای در شبکه بین استفاده‌کنندگان وُیپ گم شده یا تأخیر یافته هستند، یک قطع شدگی زودگذر صدا وجود خواهد داشت. این بیشتر در شبکه‌های با ازدحام بالا قابل توجه‌است / یا جایی که مسافت‌های طولانی وجود دارد / یا میان کارکردی بین نقاط انتهایی است. تکنولوژی، قابلیت اعتماد و کیفیت صدا را با گذر زمان پیشرفت داده و به توسعهٔ کارایی VoIP همچنان که زمان به جلو می‌رود، ادامه خواهد داد.
تعدادی قوانین برای حمایت از گزارش کیفیت سرویس، برای تماس‌های VoIP تعریف شده‌اند. این‌ها گزارش‌های خلاصهٔ RTCP XR(RFC۳۶۱۱)،SIP RTCP و H.۴۶۰٫۹ ضمیمهٔ B(برای H.۳۲۳) و H.۲۴۸٫۳۰ و MGCP الحاقی را شامل می‌شود. بلوک متریک RFC3611 VoIP به‌وسیلهٔ یک تلفن IP یا دروازه(gateway) در طی یک مکالمهٔ زنده تولید می‌شود و اطلاعات نرخ اتلاف پکت، نرخ دور ریخت پکت (ناشی از جیتر)، اتلاف بسته/ دور ریخت خطاهای پیاپی متریک (طول خطاهای پیاپی/ چگالی، طول شکاف/چگالی)، تأخیر شبکه، و تأخیر سامانه انتهایی، سیگنال/ پارازیت/ درجهٔ بازتاب صدا، نمرات MOS و فاکتور R و پیکربندی اطلاعات مرتبط برای میان‌گیر جیتر را شامل می‌شود.
گزارش‌های متریک RFC3611 VoIP بین نقاط انتهایی IP، بر یک مبنای اتفاقی در طول یک مکالمه، و یک انتهای پیام تلفنی فرستاده شده از طریق گزارش خلاصهٔ SIP RTCP یا یکی از دیگر پروتکل‌های علامت‌دهی الحاقی، مبادله می‌شوند. گزارش‌های متریک RFC3611 VoIP برای حمایت از بازخورد زمان واقعی مرتبط با مسایل QoS، تبادل اطلاعات بین نقاط انتهایی برای محاسبهٔ کیفیت تماس بهبود یافته و یک تنوع درخواست‌های دیگر نامزد شده‌اند.
مشکل در ارسال دورنویس (Fax)
مشکل در ارسال دورنویس پشتیبانی از ارسال دورنویس روی VoIP هنوز محدود است. وسایل رمزگذار صدای موجود، برای مخابرهٔ دورنویس طراحی نشده‌اند. تلاشی برای علاج این مشکل به‌وسیلهٔ تعریف یک راه حل مبتنی بر IP متناوب برای تحویل دورنویس روی IP، به نام پروتکل T.۳۸ در حال انجام است. راه حل ممکن دیگر برای چیره‌شدن بر مشکل، برخورد با سامانه دورنویس به‌عنوان یک سامانه switching (مسیریابی) پیام است (که به مخابرهٔ داده در زمان واقعی نیاز ندارد) – از قبیل ارسال یک دورنویس هنگامی که یک پیوست ایمیل وجود دارد(Fax را ببینید) یا نسخهٔ چاپی از راه دور (پروتکل چاپ اینترنتی را ببینید). سامانه انتهایی می‌تواند به‌طور کامل دادهٔ دورنویس وارده را قبل از نمایش یا چاپ تصویر دورنویس میانگیری کند.
یکپارچگی با سامانه تلفن جهانی
هنگامی که سرویس تلفن قدیمی (POTS) و شبکه‌های تلفن سیار، یک استاندارد جهانی مشترک را(E.۱۶۴) که هر خط تلفن ویژه‌ای را شناسایی و اختصاص می‌دهد، به اشتراک می‌گذارند، چیزی شبیه استاندارد برای شبکه‌های VoIP خیلی پذیرفته نیست. برخی شماره‌ای(E.۱۶۴) که می‌تواند به‌خوبی برای تماس‌های ورودی و خروجی VoIP استفاده شود را تخصیص می‌دهند. به‌هر حال، اغلب اوقات، شماهای ناسازگار زمان تماس، بین تهیه‌کنندگان VoIP که کدهای کوتاه مخصوص تهیه‌کننده را استفاده می‌کنند، وجود دارد.
نقطهٔ تنهای تماس
با راه‌حل‌های سخت‌افزاری VoIP، اتصال مسیریاب VoIP به جعبهٔ تلفن مرکزی موجود در خانه و هر تلفنی که قبلاً به VoIP متصل شده‌است، ممکن می‌گردد. خدمات VoIP مبتنی بر نرم‌افزار، نیازمند به استفاده از یک کامپیوتر است، لذا این خدمات به نقطهٔ تنهای تماس محدود می‌شوند، به‌هر حال اکنون مجموعه تلفن‌هایی در دسترس هستند که بدون نیاز به یک PC امکان استفاده از VoIP را میسر می‌سازند. برخی سرویس‌ها توانایی اتصال به تلفن‌های WiFi SIP را فراهم می‌کنند آنچنانکه سرویس می‌تواند در سر تا سر ملک، و خارج از آن، برای هر محلی با یک hotspot باز، توسعه یابد. به‌هر حال، توجه کنید که بسیاری از hotspotها به تصدیق مبتنی بر مرورگر، که بیشتر تلفن‌های SIP نمی‌توانند از آن پشتیبانی کنند، نیاز دارند.
تلفن‌های سیار و تجهیزات دستی
شرکت‌های تلفن و مصرف‌کنندگان، میلیاردها دلار در تجهیزات تلفن سیار سرمایه‌گذاری کرده‌اند. در کشورهای توسعه یافته، خطوط موبایل تقریباً به نفوذ کامل در بازار دست یافته‌اند، و بسیاری از مردم خطوط زمینی‌شان (خطوط ارتباطی با کابل) را رها و منحصراً از خطوط سیار استفاده می‌کنند. در چنین موقعیتی، تقاضای فراگیر برای استفاده از VoIP در میان مصرف‌کنندگان کاملاً محرز نیست تا هم بخش عمومی یا مجموعهٔ شرکت‌های شبکه‌های بی‌سیم پوشش جغرافیایی شبیه، برای شبکه‌های سلولی (ایجاد خطوط VoIP سیار بدان وسیله، چنان‌که خطوط WiFi یا VoWLAN نامیده می‌شود) برای آن ایجاد یا VoIP را روی شبکه‌های ۳Gی به ارث رسیده، اجرا نمایند. به‌هر حال، مجموعهٔ تلفن‌های «دو نمایه» که تحویل ارتباط بدون انقطاع را بین یک شبکهٔ سلولار و یک شبکهٔ WiFi ممکن می‌سازند، برای کمک به رواج بیشتر VoIP مورد انتظار هستند.
تلفن‌هایی شبیه به NEC N۹۰۰iL، و مدل‌های بعد از آن(Nokia E۶۰، ۶۱)، اولین مجموعه تلفن‌های دو نمایهٔ قادر به تحویل VoIP سیار بوده‌اند. با بیشتر و بیشتر شدن خطوط سیار و تجهیزات دستی استفاده‌کنندگان VoIP، اسامی مستعار MoIP و MVoip(موبایل VoIP) به این کاربردهای سیار انتساب یافته‌اند.
وسایل دستی دیگر، وسایل نوع بارکد استحکام یافته هستند که در انبارها و محیط‌های خرده‌فروشی استفاده می‌شوند. این نوع وسایل روی خدمات «داخل چهار دیواری» VoIP که به دنیای خارجی متصل نمی‌شوند و منحصراً برای ارتباطات یک کارمند به کارمند دیگر استفاده می‌شوند، تکیه می‌کنند.
امنیت
VoIP بسیاری از مصرف‌کنندگان هنوز از رمزگذاری پشتیبانی نمی‌کند، اگر چه داشتن یک تلفن امن با VoIP ساده‌تر از خطوط تلفن سنتی است. به‌عنوان یک نتیجه، استراق سمع روی تماس‌های VoIP و حتی تغییر محتویاتشان برای یک متخصص شبکه که دارای ابزارهای نرم‌افزاری لازم باشد، نسبتاً ساده‌است. چندین راه‌حل منبع باز وجود دارد که دریافت و ردیابی محاورات VoIP را تسهیل می‌کند. مقدار اندکی از امنیت، برای کدهای سماعی انحصاری که به‌طور ساده برای درخواست‌های منبع باز در دسترس نیستند، به‌طور مقتضی حاصل می‌شود، به‌هر حال اینچنین امنیت مبهم به اثبات نرسیده‌ای در کاربرد طولانی مدت در دیگر زمینه‌ها، مؤثر نیست. برخی فروشندگان نیز تراکم را برای مشکل‌تر ساختن استراق سمع، مورد استفاده قرار می‌دهند. به‌هر حال، امنیت واقعی به کدگذاری و پنهان کردن و تصدیق نهفته که به‌طور گسترده در دسترس مصرف‌کننده نیست، نیاز دارد. استاندارد ایمن موجود SRTP و پروتکل ZRTP جدید در مبدل‌های تلفن آنالوگ(ATAs) به‌همان خوبی تلفن‌های نرم‌افزاری متغیر، در دسترس است. این امر، استفاده از IPsec برای P2P VoIP ایمن را با استفاده از رمزگذاری فرصت‌طلبانه ممکن می‌سازد. Skype از SRTP استفاده نمی‌کند، اما از رمزگذاری که برای تهیه‌کنندگان Skype شفاف است، استفاده می‌کند.
گزینهٔ VPN صدا، صدای ایمن را برای شبکه‌های وُیپ با درخواست رمزگذاری IPsec برای جریان صدای دیجیتال تأمین می‌کند.
کارت‌های تلفن پیش‌پرداخت شده
VoIP به یک تکنولوژی مهم برای سرویس‌های تلفن برای مسافران تبدیل شده‌است، کارگران مهاجر و تبعیدشدگان، که هر یک، به‌علت هزینه‌های بالای سفر در کشور بیگانه به اجبار فاقد تلفن ثابت یا سیار هستند، سرویس‌های VoIP را برای تماس‌های تلفنی انتخاب می‌کنند. کارت‌های تلفن پیش‌پرداخت همچنین می‌تواند از یک تلفن معمولی یا کافهٔ اینترنتی که سرویس‌های تلفن دارند، استفاده شود. کشورهای توسعه یافته و محدوده‌های با توریست بالا یا انجمنهای مهاجرت به‌طور کلی ادراک بیشتری نسبت به این موضوع دارند.
تعیین هویت تماس گیرنده
تعیین هویت تماس گیرنده از سوی تهیه‌کنندگان متفاوت VoIP پشتیبانی می‌شود، هر چند اکثریت تهیه‌کنندگان VoIP حالا تعیین هویت کامل تماس گیرنده (با نام، یا یادآوری تماس‌های گرفته شده) را پیشنهاد می‌کنند. هنگام تماس یک شمارهٔ PSTN سنتی، از سوی برخی تهیه‌کنندگان VoIP، تعیین هویت تماس‌گیرنده پشتیبانی نمی‌شود. در حالات بسیار اندکی، تهیه‌کنندگان VoIP اجازهٔ کلاهبرداری از اطلاعات تعیین هویت تماس گیرنده را به یک تماس‌گیرنده می‌دهند، این امر زمانی اتفاق می‌افتد که هر از چندگاهی آن‌ها از یک شمارهٔ متفاوت تماس می‌گیرند. درجهٔ تجاری تجهیزات VoIP و نرم‌افزار، اغلب آن را برای تصحیح اطلاعات تعیین هویت تماس‌گیرنده ساده می‌سازد. اگر چه این امر می‌تواند انعطاف بسیار زیاد تجاری ایجاد کند، اما راه را برای سوء استفاده نیز بازمی‌گذارد.
صدا روی پیام فوری(VoIM)
صدای روی پیام لحظه‌ای(VoIP,(VoIM را در هنگامی که یک ارتباط در میان چندین ارتباط وجود دارد، با یک لیست تماس و حضور واسط، به‌عنوان تجربهٔ ابتدایی کاربر معرفی می‌کند. بسیاری از سرویس‌های پیام‌آور لحظه‌ای، مشتری به مشتری یا مشتری به PSTN VoIP را در متوسط ۲۰۰۰ ثانیه اضافه می‌کند.
اختیار
بازاریابی انبوه تلفن
آغاز یک توسعهٔ اساسی در سال ۲۰۰۴، مقدمهٔ خدمات انبوه بازار VoIP روی سرویس‌های دسترسی به اینترنت پهن‌باند بوده‌است، که مشترکین هنگامی که روی PSTN هستند تماس‌ها را ایجاد و دریافت می‌کنند. شرکت‌های تلفن VoIP خدمات کامل تلفن تماس‌های به درون و به بیرون را با تماس‌گیری مستقیم به‌درون تهیه می‌کنند. بسیاری تماس نامحدود به آمریکا، و بعضی برای کانادا یا کشورهای انتخاب شده در اروپا یا آسیا را به همان خوبی، با هزینهٔ ماهیانهٔ یکسان پیشنهاد می‌دهند.
این خدمات تنوع وسیعی از شکل‌هایی که می‌تواند بیشتر یا کمتر شبیه به POTS سنتی باشد را در برمی‌گیرد. در نهایت، تلفن آنالوگ(ATA) ممکن است برای سرویس‌گیری به اتصال اینترنتی پهن‌باند و یک جک تلفن موجود که تقریباً غیرقابل تشخیص از POTS در جک‌های دیگر اقامتگاه است، متصل شود. این نوع خدمت، که مخصوص یک مکان ثابت است، به‌طور عمومی به‌وسیلهٔ تهیه‌کنندگان اینترنت پهن‌باند از قبیل شرکت‌های کابلی و شرکت‌های تلفنی به‌عنوان یک خدمت تلفنی سنتی با نرخ ارزان‌تر یکسان پیشنهاد شده‌است. عبارت "VoIP" اغلب در فروش این خدمات استفاده نمی‌شود، ولی صنعت به جای آن از عبارت‌های "تلفن اینترنتی"، "تلفن دیجیتال" یا "تلفن نرم" برای استفاده‌کنندگان تلفن معمولی که لزوماً دانا به تکنولوژی نیستند، استفاده کرده‌است. به‌طور معمول، تهیه‌کننده فواید قادر بودن برای نگهداری شماره تلفن موجود یک فرد را، اعلام می‌کند.
از سوی دیگر خدماتی شبیه به پروژهٔ (جیزمو) و اسکایپ وجود دارند که روی یک مشتری نرم‌افزاری در یک کامپیوتر (به جهت قرار دادن یک تماس روی شبکه) تکیه می‌کنند، جایی که یک استفاده‌کنندهٔ ID می‌تواند روی بسیاری از کامپیوترهای متفاوت یا در مکان‌های متفاوت روی یک لپ‌تاپ استفاده کند. در این میان سرویس‌های ناصحیح که یک تماس گیرندهٔ تلفن برای وصل شدن به اتصال پهن‌باند تهیه می‌کند، شبیه به سرویس‌های پیشنهاد شده به‌وسیلهٔ تهیه‌کنندگان پهن‌باند (و در برخی حالات اجازهٔ اتصالات مستقیم تلفن‌های SIP را نیز می‌دهد) بر ادراک بیشتر مصرف‌کننده از تکنولوژی، هدف‌گذاری شده‌اند که قابلیت حمل را از مکانی به مکانی دیگر اجازه می‌دهد. فایدهٔ این دو نوع خدمت، توانایی برای ایجاد و دریافت تماس‌ها با هر جایی در دنیا و نه با هزینهٔ بالا، هنگامی که فرد در منزل است، می‌باشد. هزینهٔ اضافه‌ای هنگام انحراف تماس از طریق PSTN وجود ندارد، و مجموعهٔ تماس‌ها، برای تماس اصلی هزینه‌ای در برندارد. برای مثال اگر یک مشتری با یک شماره تلفن خانگی در آمریکا یا کانادا با فرد دیگری در محدودهٔ تماس محلی‌اش، تماس بگیرد، آن همانند تماس محلی، صرف‌نظر از جای فرد در دنیا، عمل خواهد کرد. استفاده‌کننده اغلب ممکن است کدهای منطقهٔ فرد دیگری در محدودهٔ خودش را برای به حداقل رساندن هزینه‌های تلفن (برای یک شمارهٔ تماس تکراری با مسافت طولانی) انتخاب کند.
برای برخی استفاده‌کنندگان، مکمل‌های تلفن پهن‌باند برای جابجایی‌های سریع‌تر، از یک خط PSTN خدمات سنتی، لازم است. VoIP به یک اتصال اینترنتی پهن‌باند نیاز دارد و اگر یک تلفن اختیاری استفاده می‌شود، یک برق در اختیار معمولاً مورد نیاز است. در زمان قطع برق، سرویس‌های VoIP معمولاً عمل نمی‌کنند. به علاوه، یک تماس به شمارهٔ ۹۱۱(خدمات اورژانس) برای اعزام به نزدیک‌ترین مرکز اورژانس محلی ممکن است به‌طور خودکار مسیریابی نشود، و برای مشتری‌های خارجی آمریکا می‌تواند استفاده‌ای نداشته باشد. این واقعیت بالقوه‌ای برای استفاده‌کنندگان است که یک شماره با کد خارج از محدودهٔ خودشان را انتخاب کنند. بعضی تهیه‌کنندگان VoIP به استفاده‌کنندگان توانایی برای ثبت آدرس‌هایشان را پیشنهاد می‌کنند به‌نحوی که سرویس‌های ۹۱۱ آنچنانکه آنان متوقع هستند، کار کنند.
چالش دیگر این خدمات، کارکرد مناسب تماس‌های صادره از ماشین‌های FAX، جعبه‌های TiVo/ReplayTV، دریافت‌کنندگان تلویزیون ماهواره‌ای، سامانه‌های هشداردهنده، مودم‌های متعارف یا فکس مودم‌ها و دیگر وسایل شبیه‌است که دسترسی به یک خط تلفن رتبه‌بندی صدا برای بعضی یا به همهٔ عاملیتشان بستگی دارد. در حال حاضر، بعضی اوقات انواع تماس‌ها بدون هیچ مشکلی به‌طور سراسری انجام می‌شود، اما در حالات دیگر آن‌ها به‌هیچ وجه سرتاسر پیش نمی‌روند؛ و در برخی حالات، این تجهیز می‌تواند برای کار روی یک اتصال VoIP، اگر سرعت ارسال به یک نرخ بایت بر ثانیهٔ پایین‌تر تغییر کند، ساخته شود. اگر VoIP و جانشین سلولار خیلی عمومی شود، برخی سازندگان تجهیزات فرعی ممکن است برای طراحی دوبارهٔ تجهیزات تحت فشار قرار گیرند زیرا امکان تظاهر طولانی‌تر به وجود یک خط تلفن در دسترس رتبه‌بندی صدای معمولی در تقریباً همهٔ خانه‌ها در آمریکای شمالی و اروپای غربی ممکن نیست. وب‌سایت TestYourVoIP یک سرویس مجانی برای تست کیفیت (یا تشخیص) یک اتصال اینترنت با برقراری تماس‌های VoIP، شبیه به هر مرورگر ساده شدهٔ وب توانمند شده با جاوا، یا از هر تلفن یا وسیلهٔ VoIP قادر به تماس با شبکهٔ PSTN را پیشنهاد می‌کند.
اشخاص حقیقی و شرکت‌های ارتباط از راه دور استفاده‌کننده
اگر چه محیط‌های دفتری کمی و حتی خانه‌های کمتری از یک زیرساخت VoIP ناب استفاده می‌کنند، تهیه‌کنندگان ارتباطات راه دور هر روز از علم تلفن IP، اغلب روی یک شبکهٔ IP اختصاصی، برای اتصال ایستگاه‌های سوییچینگ (راه‌گزینی) سیگنال‌های صدای تبدیل یافته به بسته‌ها و برعکس استفاده می‌کنند. نتیجه، ایجاد یک شبکهٔ دیجیتال دیتای خلاصه شدهٔ مجز است که تهیه‌کننده می‌تواند به‌راحتی برای اهداف چندگانه مورد استفاده قرار دهد و آن را ارتقا بخشد.
VoIP به‌طور گسترده به‌وسیلهٔ حامل‌ها، مخصوصاً برای تماس‌های تلفنی بین‌المللی به‌خدمت گرفته شده‌است. آن به‌طور عمومی برای شروع آمد و شد مسیر و پایان در تلفن‌های PSTN معمولی استفاده شده‌است.
بسیاری از شرکت‌های ارتباط از راه دور زیرسامانه چند رسانه‌ای IMS)IP)، که تکنولوژی‌های اینترنت را با دنیای موبایل یکی خواهد کرد (استفاده از یک زیرساخت VoIP خالص) جستجو می‌کنند. این، آن‌ها را برای ارتقای سامانه‌های موجودشان هنگام پذیرفتن تکنولوژی‌های اینترنت از قبیل ایمیل، وب، پیام فوری، حضور و کنفرانس‌های ویدئویی توانا خواهد ساخت. آن همچنین به سامانه‌های VoIP موجود به‌عنوان واسط با PSTN معمولی و تلفن‌های سیار (موبایل) اجازه خواهد داد.
شماره‌گیری الکترونیکی(ENUM) از شماره‌های تلفن استاندارد(E.۱۶۴) استفاده می‌کند، اما اجازهٔ اتصالات کامل روی اینترنت را می‌دهد. اگر بخش دیگری از ENUM استفاده کند، هزینه فقط شامل اتصال به اینترنت است. PBX مجازی (یا IP PBX) به شرکت‌ها برای کنترل شبکهٔ تلفن داخلی‌شان روی یک LAN موجود اجازه داده و بدون نیاز به سیم یک شبکهٔ تلفن مجزا، سرویس می‌دهد. سپس استفاده‌کنندگان از طریق این محیط می‌توانند از تلفن‌های استاندارد دوبل (زوج) با یک FXS، تلفن IP متصل شده به یک پورت داده یا یک تلفن نرم روی PCیشان استفاده کنند. شبکه‌های تلفن VoIP داخلی، تماس خارج از محدوده و داخل محدوده روی خطوط PSTN استاندارد را به‌واسطهٔ استفاده از وفق‌دهنده‌های (مبدل‌های) FXO اجازه می‌دهد.
استفاده در رادیوی غیر حرفه‌ای
بعضی وقت‌ها رادیوی نامیده شده روی پروتکل اینترنت یا RoIP، یا رادیوی آماتور، VoIP را به‌وسیلهٔ تکرارکننده‌های ارتباط و استفاده‌کنندگان از Echolink, IRLP, D-STAR, Dingotel و EQSO اقتباس کرده‌است. در حقیقت، اکولینک به استفاده‌کنندگان برای اتصال به تکرارکننده‌ها از طریق کامپیوترهایشان (روی اینترنت) و بیشتر (و سریع‌تر) به‌وسیلهٔ استفاده از یک رادیو، اجازه می‌دهد. به‌وسیلهٔ استفاده از رادیوی آماتور VoIP اپراتورها قادرند که ایجاد کنند شبکه‌های تکرارکنندهٔ بزرگ را در همکاری با تکرارکننده‌ها روی دنیا، جایی که اپراتورها می‌توانند دسترسی داشته باشند به سامانه با رادیوهای تازه‌کار واقعی.
رادیوهای استفاده‌کننده از اپراتورهای رادیوی جدید قادر به تنظیم (تغییر) فرکانس با تکرارکننده‌های با امکانات VoIP و استفاده از سیگنال‌های DTMF برای دستور به تکرارکننده برای اتصال به تکرارکننده‌های دیگر هستند، از اینرو به آن‌ها برای صحبت کردن با مردم سراسر دنیا، حتی با رادیوهای VHF «خط دید» اجازه می‌دهد.
ضربه برای تماس
ضربه برای تماس، سرویسی است که به استفاده‌کنندگان اجازه می‌دهد به یک دکمه ضربه بزنند و بی‌درنگ با یک نمایندهٔ سرویس مشتری صحبت کنند. تماس همچنین می‌تواند روی VoIP حمل شود، یا مشتری ممکن است یک تماس به عقب فوری را با ورود شماره تلفن آن‌ها تقاضا کند. یک سود مهم برای تهیه‌کنندگان «ضربه برای تماس» آن است که به شرکت‌ها برای بازبینی کردن، هنگامی که دیدارگران آنلاین از وب‌سایت به یک کانال فروش تلفن تغییر می‌کنند، اجازه می‌دهد.
مسایل قانونی در کشورهای مختلف
هنگامی که محبوبیت VoIP رشد می‌کند، و کاربران PSTN در افزایش اعضا به VoIP سوئیچ می‌کنند، دولت‌ها در تعدیل VoIP، شبیه به خدمات PSTN، علاقه‌مندتر می‌شوند، به خصوص با تشویق انحصارگران تلفن تحت قیمومیت دولت، فروشندگان انحصاری یک کشور، که این را به‌عنوان راهی برای رقابت جدید آرام گرفته، تلقی می‌نمایند.
در آمریکا کمیتهٔ ارتباطات فدرال هم‌اکنون به همهٔ اپراتورهای VoIP که از ۹۱۱ افزوده شده پشتیبانی نمی‌کنند نیاز دارد، تا یک برچسب خطا، که: «سرویس‌های ۹۱۱ سنتی در دسترس نیستند» را الحاق کند. FCC(سازمان آمریکایی مسئول منظم کردن ارتباطات) اخیراً به اپراتورهای VoIP برای حمایت از عاملیت استراق سمع CALEA نیاز داشت. پیمان ارتباطات از راه دور ۲۰۰۵ افزودن بیشتر مقررات PSTN سنتی، از قبیل قابلیت انتقال شمارهٔ محلی و حقوق لازمه سرویس جهانی را پیشنهاد می‌دهد. مسایل دیگر قانونی آینده شبیه به: شامل شدن قوانین در مقابل استراق سمع، و بی‌طرفی شبکه هستند.
برخی از کشورهای آمریکای لاتین و وابسته به دریای کارائیب، برای خدمات تلفنی ایالت‌های خودشان، که محدودیت‌هایی روی استفاده از VoIP تحمیل شده‌است، بیمناک هستند، شامل پاناما، جایی که برای VoIPمالیات وضع شده‌است. در اتیوپی، جایی که حکومت تنها سرویس‌دهندهٔ ارتباط از راه دور است، و پیشنهاد برای استفاده از خدمات VoIP یک گناه مجرمانه‌است. کشور، دیوارهای آتش را برای جلوگیری از تماس‌های بین‌المللی ایجاد شده با استفاده از VoIP، نصب کرده‌است. این اقدام‌ها که بعد از عمومیت و محبوبیت VoIP اتخاذ گردید، درآمد شرکت ارتباط از راه دور مالک ایالت را کاهش داد.
در اروپای واحد رفتار تهیه‌کنندگان خدمات VoIP یک تصمیم برای هر عضو تعدیل‌کنندهٔ ارتباطات از راه دور ملی ایالت است، که باید از قانون رقابت برای تعریف بازارهای ملی مربوط و مناسب استفاده کند و سپس تعیین کند که آیا هر تهیه‌کنندهٔ سرویس در بازارهای ملی آن‌ها «قدرت بازاری عمده» دارد (فلذا موضوع برای تعهد، باید مشخص باشد). معمولاً یک تمایز عمومی بین خدمات VoIP روی شبکه‌های مدیریت شده (از طریق اتصالات پهن‌باند) و خدمات VoIP روی شبکه‌های مدیریت نشده (الزاماً، اینترنت) ایجاد می‌شود.
خدمات وُیپ که روی شبکه‌های مدیریت شده عمل می‌کنند اغلب یک جایگزین پایدار برای خدمات تلفن PSTN(با وجود مسایل قطع برق و فقدان اطلاعات جغرافیایی) محسوب می‌گردند، به‌عنوان یک نتیجه، اپراتورهای دستی (در عمل، اپراتورهای متصدی) که این خدمات را تهیه می‌کنند ممکن است محدودهٔ خودشان را به‌وسیلهٔ التزام کنترل قیمت، یا جداسازی شماره حساب، پیدا کنند.
خدمات VoIP که روی شبکه‌های مدیریت نشده عمل می‌کنند اغلب آنچنان از نظر کیفیت فقیر در نظر گرفته می‌شوند که یک جانشین قابل دوام برای خدمات PSTN باشند، به‌عنوان یک نتیجه، آن‌ها ممکن است بدون هیچ وظیفهٔ مشخصی تهیه شده باشند، حتی اگر یک تهیه‌کنندهٔ خدمت، «قدرت بازاری عمده» داشته باشد.
در پیش‌نویس رهنمود جامعهٔ اروپا وظایفی که می‌تواند به‌طور مستقل از قدرت بازار وجود داشته باشد شفاف نیست (برای مثال وظیفهٔ پیشنهاد دسترسی به تماس‌های اورژانس)، و اظهارنظر قطعی در مورد این‌که هر دو نوع تهیه‌کنندگان سرویس VoIP به‌وسیلهٔ این رهنمود محدود شده‌اند، غیرممکن است. یک بازبینی در رهنمود اروپا در حال انجام است و باید تا سال ۲۰۰۷ کامل شود.
در هند، استفاده از VoIP قانونی است، اما داشتن Gatewayهای VoIP در داخل هند غیرقانونی است. این به‌طور مشخص به این معناست که افرادی که PC دارند می‌توانند از آن برای ایجاد یک تماس VoIP روی هر شماره‌ای استفاده کنند، اما اگر طرف دور یک تلفن معمولی است، Gatewayای که تماس VoIP را برای یک تماس POTS تبدیل می‌کند نباید داخل هند باشد.
در UAE، استفاده از هر شکل VoIP، برای وسعتی که وب‌سایت‌های Skype و پروژهٔ جیزمو کار نمی‌کنند، غیرقانونی است.
تلفن IP در ژاپن
در ژاپن تلفن IP電話، IP Denwa?)IP) به‌عنوان یک سرویس کاربردی تکنولوژی VoIP، به‌عنوان تمام یا یک بخش از خط تلفن در نظر گرفته می‌شود. از سال ۲۰۰۳(شروع تلفن IP)، سرویس تلفن IP به اعضای تلفن که آمادگی داشتند، واگذار شد. صدا تنها سرویس تلفن IP نیست، بلکه سرویس تلفن ویدیو نیز وجود دارد. بر اساس قانون تجارت ارتباط از راه دور، تقسیم‌بندی سرویس برای تلفن IP، بر سرویس تهیه شده از طریق اینترنت نیز که به هیچ عضو تلفنی واگذار نشده، دلالت می‌کند. تلفن IP به‌طور پایه‌ای، به‌وسیلهٔ وزارت امور داخلی و ارتباطات(MIC)، به‌عنوان یک سرویس ارتباط از راه دور در نظر گرفته شده‌است. اپراتورها مجبور به افشای اطلاعات ضروری روی کیفیت، و دیگر مسایل آن و اولویت برای عقد قرارداد با مشتریان هستند، و برای پاسخ به شکایات آن‌ها از صمیم قلب، التزام دارند.
بسیاری از رسانندگان خدمات اینترنتی(رساننده خدمات اینترنتیها)، خدمات تلفن IP را ارائه می‌دهند. از این رو، تهیه‌کننده، که سرویس تلفن IP را ارائه می‌دهد، " ITSP (رساننده سرویس تلفن اینترنت)" نامیده می‌شود. اخیراً، رقابت بین ITSPها، به‌وسیلهٔ انتخاب گزینه‌ای یا مجموعهٔ فروش، همراه با خدمات ADSL یا اف تی تی ایکس فعال شده‌است.
سامانه تعرفهٔ معمولی استفاده شده برای تلفن IP ژاپنی‌ها، به‌شرح موارد زیر گرایش دارد: • تماس بین مشترکین تلفن IP، محدود شده به همان گروه، اغلب بدون هزینه‌است. • تماس از مشترکین تلفن IP به خطوط ثابت یا PHS، بیشتر نرخ ثابت و یکسان روی کل کشور دارد. بین ITSP، هزینهٔ تماس داخلی بیشتر در حد VoIP نگهداری می‌شود. • در صورت واگذاری تلفن IP به عضو تلفن معمولی(۰AB – J)، تماس داخلی همانند تلفن معمولی در نظر گرفته می‌شود. • در صورت واگذاری تلفن IP به عضو تلفن ویژه(۰۵۰)، تماس داخلی همانند زیر در نظر گرفته می‌شود،
o تماس داخلی بعضی اوقات هزینه‌دار است (و برخی زمان‌ها، بدون هزینه). در حالت بدون هزینه، بیشتر، ترافیک‌ها از طریق اتصال P2P با همان استاندارد وُیپ مبادله می‌شوند. وگرنه، محاورهٔ مشخص، نیازمند به نقطهٔ گت‌وی VoIP است، که به هزینه‌های اجرایی نیاز دارد.
شماره تلفن برای تلفن IP در ژاپن
از سپتامبر ۲۰۰۲، MIC تلفن IP را در حالتی که سرویس آن در داخل طبقه‌بندی‌های خواسته شدهٔ مشخص کیفیت می‌افتد، به اعضای تلفن، واگذار کرده‌است. تلفن IP با کیفیت بالا به یک عضو تلفن واگذار می‌شود. به‌طور معمول شماره با عدد ۰۵۰ شروع می‌شود. اما هنگامی که کیفیت آنچنان بالاست که مشتری تقریباً نمی‌تواند تفاوت بین آن و یک تلفن معمولی را بیان کند و هنگامی که تهیه‌کننده شمارهٔ آن را با یک مکان گزارش می‌دهد و اتصال را با امکانات برقراری تماس اضطراری ارائه می‌کند، تهیه‌کننده اجازه دارد یک شماره تلفن معمولی را، که یک شمارهٔ "۰AB-J" نامیده می‌شود، واگذار کند.
جزئیات فنی
دو استاندارد اصلی مختلف برای VoIP، استاندارد SIP,IETF و استاندارد H.323,ITU هستند. در ابتدا H.۳۲۳ عمومی‌ترین پروتکل بود، اگر چه در «چرخش محلی»، SIP از آن پیش افتاده‌است. این مقدمهٔ لازم برای پیمایش بهتر NAT و دیوارهای آتش بود، اگر چه تغییرات اخیر معرفی شده برای H.۳۲۳ این مزیت را جابجا کرده‌است.
به‌هر حال، در شبکه‌های زیرساخت(backbone) تلفن، جایی که هر چیز زیر کنترل عملگر شبکه یا ارتباط از راه دور است، H.۳۲۳ پروتکل انتخابی است. بسیاری از بزرگ‌ترین شرکت‌های اتصال دهنده، از H.۳۲۳ در مرکز backbone استفاده می‌کنند و خیل عظیم تماس‌گیرندگان که تماس‌های POTS آن‌ها روی VoIP منتقل می‌شود اصلاً یا کمتر متوجه آن می‌شوند.
جایی که VoIP از میان سوئیچ‌های نرم‌افزاری انتقال دهندگان متعدد عبور می‌کند، مفاهیم رسانهٔ کامل و نوع علامت‌دهی مهم هستند. در H.۳۲۳، داده، از سه جریان داده به دست می‌آید: ۱)علامت‌دهی تماس H.۲۲۵٫۰ 2)H.۲۴۵ ۳) رسانه. بنابر این اگر شما در لندن هستید، انتقال دهندگان میانی شما در استرالیاست و شما می‌خواهید که با آمریکا تماس بگیرید، پس در حالت پروکسی کامل، هر سه جریان نیمی از دور دنیا را طی خواهند کرد و تأخیر بالا(۵۰۰ تا ۶۰۰ میلی ثانیه) و بسته گم شده زیاد خواهد بود. به‌هر حال در حالت نمایندگی علامت‌دهی، جایی که فقط جریان‌های علامت‌دهی از طریق تهیه‌کننده وجود دارد، تأخیر، با کاربرد سهل‌تر، به ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلی ثانیه کاهش داده خواهد شد.
یکی از مسایل کلیدی همهٔ پروتکل‌های وُیپ سنتی، پهنای باند تلف شدهٔ مصرفی برای سرآیند بسته‌هاست. به‌طور معمول، برای ارسال یک G.۷۲۳٫۱ با روش فشرده‌سازی صدا ۶/۵ کیلوبیت بر ثانیه، به پهنای باند ۱۸ کیلوبیت بر ثانیه مبتنی بر نرخ‌های نمونهٔ استاندارد نیاز است. اختلاف بین ۶/۵ کیلوبیت بر ثانیه و ۱۸ کیلوبیت بر ثانیه سرآیندهای بسته‌است. تعدادی تکنیک‌های بهینه‌سازی استفاده از پهنای باند از قبیل منع سکوت و فشرده‌سازی سرآیند وجود دارد. این می‌تواند به‌طور عادی ۳۵٪ پهنای باند استفاده شده را، ذخیره کند.
تکنیک‌های تهویهٔ VoIP از قبیل TDMoIP می‌تواند سربار پهنای باند را تا دو برابر بیشتر به‌وسیلهٔ انتقال چندتایی پیام‌های محاورات چندگانه که برای همان مقصد عنوان‌گذاری می‌شوند و آن‌ها را به‌داخل همان بسته‌ها کپسول می‌کند، کاهش دهد؛ زیرا سربار سرآیند بسته، بین بسیاری جریان‌های هم‌زمان تسهیم شده‌است، TDMoIP می‌تواند نزدیک به هزینهٔ کیفیت شنیداری، یک سربار سرآیند بستهٔ بر هر جریان، فقط در حدود ۱ کیلوبیت بر ثانیه را پیشنهاد دهد.
شهرستان ماریون، ویرجینیای غربی
شهرستان ماریون، ویرجینیای غربی (به انگلیسی: Marion County, West Virginia) یک شهرستان در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان ماریون ۸۰۸٫۰۸ کیلومترمربع مساحت دارد.
طلاور دو
طلاور دو، روستایی در دهستان صیدون شمالی بخش مرکزی شهرستان صیدون در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۴ نفر (۶۷ خانوار) بوده‌است.
نیاب (بام و صفی‌آباد)
نیاب، روستایی در دهستان صفی‌آباد بخش مرکزی شهرستان بام و صفی‌آباد در استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۷ نفر (۲۱ خانوار) بوده‌است.
استیون ام. یانگ
'''استیون ام. یانگ''' سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۱ میلادی سناتور ایالت اوهایو در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
زمین‌لرزه ۱۳۵۶ باب تنگل
زمین‌لرزه ایران  در تاریخ میلادی، برابر با ، ساعت ۲۳:۳۴:۳۴ به زمان یوتی‌سی در ایران رخ داد. ژرفای این زلزله ۱۳٫۷ کیلومتر بود، و بزرگی آن ۵٫۹ در مقیاس Mw اعلام شده‌است. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز سه‌شنبه، ساعت ۲٫۵ روی داده و منطقه زمانی آن یوتی‌سی +۳٫۵ بوده‌است.
سازمان زمین‌شناسی آمریکا نیز رومرکز این زمین‌لرزه را در مختصات 30.954°N, 56.473°W و ژرفای آن را در ۳۱ کیلومتر گزارش کرده‌است. بزرگی برگزیدهٔ این سازمان از میان بزرگیهای محاسبه‌شدهٔ مختلف ۵٫۸ در مقیاس Ms بوده و از دید اثر، در میان چهار دسته‌بندی «نامحسوس»، «محسوس»، «زیان‌آور» یا «با تلفات»، زلزله را «با تلفات» اعلام کرده‌است.۳ روستا در زمین‌لرزه خراب و ۱۳ روستا آسیب دیده‌است.
پروژهٔ «تنسور گشتاور مرکزوار» زاویه‌های (راستا، شیب، ریک) گسل سازندهٔ زمین‌لرزه و صفحه عمود بر آن را (°۲۳۱، °۶۹، °۴) یا (°۱۴۰، °۸۶، °۱۵۹) و نوع گسل را «امتدادلغز» فرارسانده‌است.
شمار کشتگان زلزله حدود ۶۶۵ نفر بوده‌است.تعداد زخمیان ۱۰۰۰ نفر برآورده شده‌است.
بیدل
ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بن عبدالخالق ارلاس، (۱۰۵4–۱۱۳۳) متخلص به بیدل، و نیز مشهور با نام بیدل دهلوی، شاعر پارسی‌سرای سبک هندی در اواخر قرن یازدهم و اوایل قرن دوازدهم هجری است.
زندگی‌نامه
ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل فرزند میرزا عبدالخالق در سال ۱۰۵۴ هـ. ق در پتنه در ایالت بهار هندوستان به دنیا آمد و در آن‌جا رشد کرد و تربیت یافت. سال تولد او از «انتخاب» و «فیض قدس» در می‌آید. <references group="بیدل دهلوی، میرزا عبدالقادر: کلیات بیدل، پوهنی، وزارت دارالتألیف ریاست، کابل، ۱۳۴۲، ج۲، ص۱۳۶/"/>او شاعر پارسی‌گوی است که از ترکان جغتایی برلاس یا ارلاس بدخشان بود؛ وی بیشتر عمر خود را در شاه جهان‌آباد دهلی زندگی کرد و آثار منظوم و منثور خود را خلق کرد.
او در سال ۱۰۷۹ ه‍.ق به‌خدمت محمداعظم بن اورنگ زیب پیوست. سپس، به سیاحت پرداخت، و سرانجام، در «سال ۱۰۹۶ ه‍. ق» در دهلی سکنی گزید، و نزد آصف جاه اول، (نظام حیدرآباد) دکن منزلت بلند داشت.
بیدل در روز پنج‌شنبه چهارم صفر سال ۱۱۳۳ ه‍. ق در دهلی زندگی را به‌درود گفت و در صحن خانه‌اش، در جایی که خودش وصیت کرده بود، دفن گردید.
مرگ و محل دفن بیدل
علامه صلاح‌الدین سلجوقی در صفحهٔ ۸۷ کتاب نقد بیدل این‌طور می‌نویسد:"«حینی که به هند بودم، از بیدل خیلی جستجو نمودم، ولی، معلوم شد که مردم هند کنون بیدل را فراموش کرده‌اند. (مظهر) و (ظهوری) نزد ایشان بارها بلندتر است از بیدل. قبر بیدل هم پیدا نشد، و من به درجهٔ اخیر به حیث یک جنرال قونسل افغانی که نزد اهل هند محترم است خیلی کوشیدم. در پایان کوشش خود به این فکر آمدم که بقایای او را به کابل آورده‌اند، و من درین‌باره با استاد سیدمحمدداود الحسینی همنوا هستم. اسناد استاد موصوف خوب قوی است، و علاوه بر آن، گم شدن و ناپدید شدن ناگهانی قبر در زمانی که در آن محیط بزرگ‌ترین شاعر و صوفی و ادیب محسوب می‌شد، هیچ معنی ندارد به‌جز این‌که جثهٔ او را از خانه‌اش (که طبعاً قبر در خانه معنی دیگری ندارد به‌جز این‌که موقت باشد) رسماً به وطنش و باز به جایی که در قریهٔ (خواجه رواش) به‌نام محلهٔ چغتایی‌ها، یعنی اقوام بیدل، معمور و معروف بوده‌است و تا کنون مرکز صوفی‌های وحدت‌الوجودی یعنی انصاری‌های پای منار است، آورده‌اند»."استاد سلجوقی سپس ادامه می‌دهد:"«اینکه اگر بعضی می‌گویند یا بگویند که قبر بیدل از طرف بعضی مهاجمین از بین رفته‌است معنی ندارد. مهاجمین به بسیاری قبرها حمله کرده‌اند؛ ولی قبر از میان نرفته‌است. این کار به قبر جامی هم صورت گرفت ولی قبر باقی ماند و کنون مرجع خاص و عام است. مخصوصاً که مهاجم مانند سیل زودگذر باشد؛ و طبیعی است که آن‌طور مقبرهٔ مورد تجاوز هنوز محترم‌تر و محبوب‌تر و آبادتر می‌گردد.»"در اسناد استاد سیدمحمدداود الحسینی که سلجوقی عنوان کرده، از حدود ۸۶ شخصیت یاد شده‌است، که آوردن نام همهٔ آنان در این مقاله جایز و میسر نیست. در این‌جا تنها برخی از این اشخاص ذکر می‌شوند: استاد بیتاب، علامه صلاح‌الدین سلجوقی، میرغلام حضرت شایق جمال، میرغلام‌محمد غبار، سرور گویا اعتمادی، استاد خلیل‌الله خلیلی، دکتر میرنجم‌الدین انصاری، پروفسور میرامان‌الدین انصاری، میرمحمد آصف انصاری، غلام‌حسن مجددی، محمدابراهیم خلیل، علی‌محمد‌خان آدینه وزیر دربار، خال‌محمد خسته، وزیر علوم و معارف و وزیر امور خارجه فیض محمد زکریا، دکتر نجیب‌الله توروایانا، محمدابراهیم صفا، دکتر عبدالاحمد جاوید، احمدعلی محمد حیدر ژوبل، پروفسور عبدالحی حبیبی، محمدطاهر بدخشی، سیدشمس‌الدین مجروح، دکتور محمد انس، غلام سرور ناشر، پروفسور الساندر بوزانی استاد دانشگاه ناپل ایتالیا، مولوی فیض‌الله قندهاری، مولانا سیدمحمد‌عمر هروی، مولانا عبدالقدیر شهاب، مولانا فضل حق رامپوری و مولانا اشرف‌علی نهادنی و مولانا امجد‌علی بهاری، دکتر عبدالغنی (نویسندهٔ کتاب احوال و آثار میرزا عبدالقادر بیدل) و پروفسور محمدباقر رئیس دانشگاه پنجاب.
این دانشمندان همه متفق به یک نظر هستند که استخوان‌های بیدل به وطن اصلی آن شاعر انتقال داده شد.
بقایای جسد میرزا عبدالقادر بیدل را در کنار مقبرهٔ میرزا ظریف و شخص دیگری که غازی‌خان نام داشته‌است، به خاک سپردند.
به اساس مدارک و شواهد به‌دست‌آمده و روایت برخی، حفریاتی که به‌وسیلهٔ دانشمندان در مزار بیدل در خواجه‌رواش کابل صورت گرفت، دخمه‌ای در آن‌جا پیدا شد که در سمت غربی آن گوری وجود داشت که با گچ و آجر پخته ساخته شده بود و لوح سنگی نیمه شکسته‌ای داشت. از عبارت لوحه سنگ برمی‌آمد که قبر از آن چه کسی بوده و در سال ۱۰۲۶ هـ.ق قبل از ولادت بیدل وفات نموده‌است. در سمت شرقی دخمه استخوان‌های دو نفر به صورت نامنظم در صحن دخمه دفن شده بودند که دلیلی بر انتقال استخوان‌ها می‌باشد.
محلهٔ مذکور از قدیم نزد مردم آن دیار به یکه‌ظریف یعنی ظریف‌آباد شهرت دارد، بدون آن‌که متوجه باشند که میرزا ظریف مامای بیدل بوده‌است و با دخترش در خواجه‌رواش ساکن هستند. بر خاک بیدل لوح سنگی‌ای هم وجود داشت، ولی در دورهٔ فرمان‌روایی امیر عبدالرحمن‌خان، در هنگام قیام هزاره، که در اثر آن از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ جنگ شدیدی جریان داشت، این لوح سنگی به دست تیمور شاه، احمد شاه و سلطان شاه، صاحبان باغ و زمینی که مزار بیدل و مامایش میرزا ظریف در آن قرار داشت، از بین رفت. آنان بر این باور بودند که توجه شخص امیر عبدالرحمن‌خان که به زیارت بیدل آمده بود و تصمیم ساختن آبادی را داشت، به اصطلاح باعث رونق باغ و جایگاه ایشان خواهد شد. تمام جزئیات از بین بردن و محو کردن لوح سنگی مزار بیدل را صاحب شاه، وارث عاملان این کار اعتراف کرده و به صورت تحریری به استاد سیدمحمدداود الحسینی پژوهشگر مزار بیدل تسلیم کرده‌است.
در اواخر سال‌های چهل شمسی قرار بود به پیشنهاد و ابتکار حسینی و تأیید و اداره دولت وقت افغانستان، گنبدی بر مزار بیدل آباد شود. لوح سنگی هم به خط موصوف که خطاط بود، تهیه شد و بر مزار بیدل گذاشته شد. معماری مزار این شاعر صوفی که از سوی ریاست سازمان وزارت دفاع ملی افغانستان آغاز شده بود، بنابر تغییرات پی‌درپی سیاسی در افغانستان تاکنون به پایان نرسیده‌است.
محمد حیدر ژوبل که استاد تاریخ ادبیات در دانشکدهٔ ادبیات کابل بود، در کتاب خود با عنوان «بیدل و تأثیر سبک وی در ادبیات ما» در صفحهٔ ۱۲۹ نوشته‌است که: «بیدل به‌عمر هفتاد و هفت سالگی در دهلی وفات نمود و در خانهٔ خود در شاه‌جهان‌آباد (دهلی قدیم) مدفون شد و… بعد به کابل انتقال داده شد.» پس به صراحت باید گفت که پژوهش‌های عاری از اهداف شخصی و نفسی سیدداود حسینی، طوری‌که در بالا نظر سلجوقی را خواندیم، کاملاً درست بوده و واضح است که بیدل در محلهٔ یکه ظریفِ، قریهٔ خواجه‌رواش کابل آرمیده‌است. بیدل در ایران، افغانستان، بخشی از سین‌کیانگ چین، تاجیکستان و ازبکستان محبوبیت بسیار دارد.
در مجموع بیدل شاعری پارسی‌گوی بود و تابع سبک هندی، بود و در این‌باره شکی نیست؛ زیرا آثار و مضامین او از فرهنگ و هویتی فارسی و دری خبر می‌دهند.
سبک و هنر شعری
در آثار بیدل، افکار عرفانی با مضامین پیچیده، استعارات، و کنایات به‌هم آمیخته، و خیال‌پردازی و ابداع مضامین تازه با دقت و موشکافی زیادی همراه گردیده‌است. در نظم و نثر سبکی خاص دارد، و از بهترین نمونه‌های سبک هندی به‌شمار می‌آید.
شفیعی کدکنی در کتاب شاعر آیینه‌ها در مورد بیدل می‌گوید: «بیدل را باید نماینده تمام‌عیار اسلوب هندی به‌شمار آوریم.»
آثار
مجموع آثار این سخن‌پرداز و متفکر، به اهتمام و دقتی که شایستهٔ آن بود، تا سال ۱۳۴۱ شمسی انجام نشده بود. تقریباً مجموعه‌ای از آثار او در سال ۱۲۹۹ هجری قمری در مطبعهٔ صفدری در بمبئی به اهتمام ملا نور دین بن جیواو به‌دستور مختارشاه کشمیری و ملا عبدالحکیم مرغینانی نوشته شده‌است. چند بار هم در هند و ماوراءالنهر - گاهی غزلیات و گاهی هم غزلیات با یکی دو اثر دیگر او چاپ گردیده بود؛ ولی، هیچ‌یک از این نسخ مشتمل بر تمام آثارش نبوده‌است. تنها نسخهٔ چاپخانه صفدری نسبت به تمام نسخه‌های چاپ‌شده کامل‌تر بود، اما این نسخه نیز تمام آثار منظوم و منثور بیدل را دربرنداشت و سرشار از خطاهای املایی بود. گذشته از آن چون نوشتن کتاب در متن و حاشیه صورت گرفته بود، برای خواننده خسته‌کننده بود. با وجود کمبودهای موجود در کتاب، نسخه‌های آن نایاب شده بود.
نسخهٔ جامع دیگری بعدها به ارادهٔ سردار نصرالل‌خان نایب‌السلطنه در چاپخانه کابل به شکل حروفی با قطع بزرگ، زیر چاپ رفت. اما چاپ نسخهٔ مذکور، که در ترتیب و تدوین آن جمعی از دانشمندان افغانستان اهتمام ورزیده بودند، نزدیک به پایان ردیف دال رسیده بود که نایب‌السلطنه جهان را وداع نمود و دیوان غزل بیدل ناتمام ماند.
در ضمن سایر جنبش‌های علمی و ادبی که توأم با نهضت‌های اجتماعی در سال‌های چهل هجری شمسی پدید آمد، تصمیم گرفته شد تا کلیات بیدل در چاپخانه معارف افغانستان چاپ شود. در اوایل مرداد سال ۱۳۴۱ هجری شمسی، غزلیات بیدل که جلد اول از آثار او قرار داده شده بود، در مدت کمتر از یک سال در همان چاپخانه، چاپ شد و به این طریق پیامی که این شاعر و متفکر بزرگ به جهان بشریت دارد، در دسترس علاقه‌مندان گذاشته شد؛ و به‌همین ترتیب جلدهای بعدی یکی پس از دیگری به چاپ رسیدند:
در این دیوان، هر غزل به‌ترتیب حروف هجا که در آخر قافیه‌ها آمده، به سلسلهٔ حروف الفبا چاپ شده و این ترتیب در حرف اول مصراع اول مطلع نیز رعایت گردیده‌است. در پایان هر جلد فهرستی نیز ترتیب و چاپ شده که جستجو کردن و یافتن غزل‌ها آسان شود. در چاپ این دیوان، توجه دکتر میرنجم‎الدین انصاری، سعی استاد عبدالحق بیتاب، همکاری سید محمد داود حسینی به‌خصوص اهتمام و کوشش شبانه‌روزی شاعر و محقق خال محمد خسته قابل یادآوری است. قابل ذکر است که مطابق ادعای رابندرابنداس خوشگو، مؤلف کتاب «سفینهٔ خوشگو، طبع پتنه، بهار» کلیات بیدل در هنگام حیات خودش نیز تدوین شده بود و تعداد اشعار او را قید نموده که نظم و نثر آثار بیدل را نود و نه هزار بیت می‌داند و از آن جمله تعداد غزلیات را پنجاه و چند هزار درج کرده‌است. مثنوی عرفان هم از آثار اوست که به زبان فارسی نوشته شده‌است.
طور معرفت
طُوَرِ معرفت مثنوی دوم از مثنویات عرفانیات بیدل دهلوی است که بر وزن «یوسف و زلیخا»ی جامی و «شیرین و خسرو» ی امیرخسرو دهلوی است که در هزار و سیصد بیت است و سفرنامه‌ای رمزی است که آن را طور معرفت می‌نامیده‌اند. بیدل در این مثنوی مانند شبستری کوه طور یا سینا را مقام تجلی و جلوه دانسته‌است. این مثنوی دارای سه‌هزار بیت است.
فاطمه معصومه
فاطمه (۱ ذی‌القعده ۱۷۳ ه‍.ق – ۱۰ ربیع‌الثانی ۲۰۱) مشهور به فاطمه معصومه، یکی از فرزندان موسی بن جعفر، هفتمین امام شیعیان، و نجمه خاتون است. وی در دوران حکومت عباسیان و در خلافت هارون الرشید، امین و مأمون زندگی می‌کرد. فاطمه معصومه ازدواج نکرد و منابع در علت این امر، تحلیل‌هایی را از جمله وصیت پدر، نبود هم‌کفو و مبارزه با دست خلافت عنوان کرده‌اند. او از شخصیت‌های مورد احترام شیعیان به شمار می‌رود.
زمانی که برادرش علی بن موسی الرضا پس از انتصاب به ولایتعهدی مأمون، از مدینه به مرو برده شد، فاطمه معصومه پس از یک سال، عزم مرو نمود. برخی معتقدند که علی بن موسی الرضا طی نامه‌ای از فاطمه معصومه خواست تا به مرو عزیمت کند. کاروان فاطمه معصومه که به همراهی فرزندان و نوادگان موسی کاظم شکل گرفته بود و عددش را ۲۳ نفر گزارش کرده‌اند، به سال ۲۰۱ ه‍.ق از مدینه حرکت کرد؛ تاریخ دقیقی برای خروج این کاروان ذکر نشده‌است، اما از آنجا که کاروان آنان در دهه آخر ماه ربیع‌الاول سال ۲۰۱ به شهر قم رسیده‌است و فاصله مدینه تا قم، حدوداً ۲ ماهه طی می‌شود؛ احتمالاً کاروان در دهه آخر ماه محرم سال ۲۰۱ به سمت مرو رهسپار شدند. از وقایع صورت گرفته در فاصله کاروان از مدینه تا ساوه، هیچ گزارشی نقل نشده‌است، تنها برخی منابع به اتفاقات صورت گرفته در ساوه اشاره داشته‌اند. با رسیدن کاروان به ساوه، گویا عباسیان یا گروهی محارب، به کاروان حمله کرده و سبب کشته و زخمی شدن کاروانیان شدند. در این بین برخی دیگر همچون فاطمه معصومه و خواهران وی، مسموم شده بر اثر بیماری درگذشتند. فاطمه معصومه پس از وقایع ساوه، به سمت قم عزیمت کرده و هفده روز بعد، در قم درگذشت.
نام
ابن جوزی برای موسی کاظم، چهار دختر ذکر می‌کند که نام همگی آنان فاطمه است. اما قرشی در حیاة الامام موسی بن جعفر، فاطمه را نام دو تن از دختران موسی کاظم می‌داند که یکی از آنها به فاطمه صغری و دیگری به فاطمه یا فاطمه کبری — که همان فاطمه معصومه است — شهرت داشته‌است. ربیعی نیز نام چهار دختر موسی کاظم را، فاطمه صغری، فاطمه وسطی، فاطمه کبری و فاطمه گزارش می‌کند. حمدالله مستوفی نیز از سه دختر با نام فاطمه برای موسی کاظم یاد می‌کند که یکی از آنها با نام «فاطمه ستی» را مدفون در قم گزارش می‌کند. بنابر این گزارش‌ها نام اصلی این دختر، فاطمه است.
القاب
به گزارش منابع شیعه، لقب‌هایی که برای فاطمه بنت موسی کاظم نقل شده‌است عبارتند از: «اخت الرضا، راضیه، مرضیه، معصومه، تقیه، نقیه، رشیده، طاهره، ستّی، حمیده و سیده» مشهورترین لقب وی، معصومه است  که علی بن موسی الرضا او را به این لقب خوانده‌است؛ در حدیثی از علی بن موسی الرضا آمده‌است که: «هرکس معصومه را در قم زیارت کند، مانند کسی است که مرا زیارت کرده‌است». منابع شیعه این حدیث را مربوط به بعد از شنیدن خبر مرگ فاطمه معصومه توسط رضا دانسته‌اند. بر اساس گزارش دایرة المعارف بزرگ اسلامی، احتمالاً لقب معصومه در دوره حکومت جهانشاه قراقویونلو به کثرت برای فاطمه معصومه استعمال شده‌است. «کریمه اهل بیت» یکی دیگر از القابی است که منبع روایت آن به دیدار یکی از امامان شیعه توسط سید محمود مرعشی نجفی — پدر سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی — در خواب برمی‌گردد. «ستی» نیز واژه‌ای عربی است که معنای آن بانو و خانم است و در تواریخ قم، فاطمه معصومه با عنوان «فاطمه ستی» خطاب شده‌است. ابوالحسن هاشمی در سیدة عش آل محمد، معتقد است که «اخت الرضا» یکی از القاب شناخته شده فاطمه معصومه است. در زیارتنامه‌ای که برای فاطمه معصومه گزارش شده، از وی با القاب «طاهره، حمیده، بَرّه، رشیده، تقیّه، نقیّه، رضیّه، سیّده، مرضیّه و اخت الرضا» نام برده شده‌است.
تبار
پدربزرگ فاطمه معصومه، ابوعبدالله جعفر بن محمد صادق (۱۷ ربیع‌الاول ۸۳–۲۵ شوال ۱۴۸) است که به رئیس مذهب جعفری شناخته می‌شود. پدر وی، موسی بن جعفر (۲۰ ذی الحجه ۱۲۸ – ۲۵ رجب ۱۸۳ ه‍.ق) ملقب به موسی کاظم و امام هفتم شیعیان امامیه است. نجمه خاتون مادر فاطمه معصومه، برده‌ای از مغرب یا شمال آفریقا بود که خریداری و آزاد شد تا به ازدواج موسی کاظم دربیاید. از آنجا که یکی از القاب او «خَیزُران مَرسِیَّه» است، قائمی گزارش می‌دهد که عده‌ای احتمال داده‌اند وی اهل جزیره مارسی در جنوب فرانسه بوده‌است؛ و در مقابل از آنجا که وی به «شَقْرَاء نُوبِیَّه» نیز لقب گرفته‌است، برخی دیگر احتمال داده‌اند که او اصالتاً اهل شهر نوبه در شمال آفریقا ست. برای وی نام‌های دیگری چون تکتم، اروی، سمان، سکن و سکنی نیز گزارش شده‌است. بنابر روایتی که صدوق، محدث شیعه، در عیون اخبارالرضا گزارش می‌کند، نجمه، کنیز حمیده مصفاه بود که به عقد موسی کاظم درآمد. برای فاطمه معصومه نوزده برادر و هجده خواهر گزارش شده‌است. علی بن موسی الرضا، یکی از برادرانش، امام هشتم شیعیان دوازده‌امامی است.
تولد
تاریخ تولد فاطمه معصومه به‌طور دقیق مشخص نیست؛ اما علی نمازی در کتاب مستدرک سفینه البحار تاریخ تولد وی را طبق اسناد به دست آمده، در روز ۱ ذی‌القعده سال ۱۷۳ قمری در شهر مدینه نوشته‌است. هالم، شیعه‌شناس آلمانی نیز، تاریخ ولاد فاطمه را ۱ ذیقعده سال ۷۹۰ میلادی می‌داند. در مقابل، عباس فیض قمی در کتاب انجم فروزان، به نقل از کتاب لواقح الانوار و کتاب نزهة الابرار فی النسب اولاد الائمة الاطهار سال ولادت فاطمه معصومه را ۱۸۳ ه‍.ق دانسته‌است؛ اما هاشمی معتقد است، از آنجا که موسی کاظم در ۲۵ رجب سال ۱۸۳ در زندان هارون کشته شد و کمترین زمان زندان وی چهار سال بود، این قول معقول به نظر نمی‌رسد. برخی چون شبیری زنجانی، تاریخ ۱۷۳ را قولی مجعول می‌دانند و آن را تضعیف کرده‌اند. با این حال شخصی به نام جواد شاه‌عبدالعظیمی در مسافرت مکه و در کتابخانه شهر مدینه، در کتابی به نام «نزهه الابرار فی نسب اولاد الائمه الاطهار» و در کتاب «لواقح الانوار» تاریخ ولادت فاطمه معصومه را سال ۱۷۳ ه‍.ق و تاریخ وفاتش را ۲۰۱ ه‍.ق مشاهده و گزارش کرده‌است. شبیری در جرعه‌ای از دریا گزارش می‌کند که در زمان تولیت سید محمدباقر متولی‌باشی (متوفی ۱۳۵۹ قمری) بر حرم فاطمه معصومه، وی اعلام کرد که اگر کسی تاریخ ولادت یا وفات فاطمه معصومه را پیدا کند، دستور می‌دهم که در آن روزها بازار قم را تعطیل کنند. بر اساس گزارش منابع، فردی که به دروغگویی معروف بود، ادعا می‌کند که در کتاب لواقح الانوار که در کتابخانهٔ مدینه موجود است، تاریخ ولادت فاطمه معصومه را سال ۱۷۳ ه‍.ق ذکر کرده‌اند. متولی‌باشی گفته وی را قبول نمی‌کند و می‌گوید: «من با متولی کتابخانه مدینه آشنا هستم؛ و از وی خواهم خواست که آن کتاب را بدهد و ما اینجا چاپ کنیم.» آن فرد از ادعای خویش کوتاه می‌آید و بدین شکل دروغش در این خصوص آشکار می‌شود. اما تاریخ ولادت او بعدها به دلیل آگاه نبودن مؤلف کتاب «مستدرک سفینه البحار» در آن کتاب آمده‌است. البته مؤلف با حساب آنکه موسی بن جعفر در سال ۱۸۳ در زندان بود و به زعم خود این عدد را ناشی از اشتباه افواه دانسته و آن را ده سال عقب کشیده و در کتاب خود تاریخ تولد را روز ۱ ذی‌القعده سال ۱۷۳ قید کرده‌است.
منابع در اینکه او دختر کوچک، بزرگ یا وسط موسی کاظم است با هم در اختلافند. به گزارش قاضی نورالله شوشتری و بر اساس روایتی از جعفر صادق، ولادت فرزند دختری به نام فاطمه را برای موسی کاظم پیش‌گویی شده‌است که با شفاعت او، شیعیان به بهشت خواهند رفت.
کودکی
به نوشته ایتان کلبرگ، موسی کاظم در قبال حکومت عباسی سیاست سکوت را پیش گرفته و همانند پدرش جعفر صادق، وقتش را به مراقبه و نیایش و همچنین تعلیمِ عقاید شیعه به شاگردانش اختصاص داده بود؛ با این وجود وی از آزار حکومت مصون نماند. کاظم به دستور مهدی — سومین خلیفه عباسی — دستگیر و به بغداد منتقل و در آنجا تحویل مصیّب بن زهیر الدعبی شد. مصیب متأثر از کاظم، از پیروان او شد. به‌نقل از تاریخ فخری، موسی کاظم بار دیگر به دستور هارون الرشید — پنجمین خلیفه عباسی — به دلیلِ اخبار غلط چند تن از خویشاوندانش مبنی بر قصد قیام علیه حکومت، در زندان سندی بن شاهک محبوس شد و در آنجا درگذشت. به گزارش جعفریان، پدر فاطمه معصومه در دوران هارون الرشید، دو بار راهی زندان شد. بار دوم از سال ۱۷۹ تا ۱۸۳ه‍.ق به طول انجامید و منجر به مرگ او شد. فاطمه معصومه ۶ سال داشت که دیگر پدر را ندید و بر اساس گزارش ربیعی، کمتر از ۱۰ سال سن داشت تا اینکه پدرش را از دست داد. به گزارش منابع شیعه، یکی از وقایعی که در طول زندگانی فاطمه معصومه برای او رخ‌داد، لشکرکشی سپاه خلافت عباسی به فرماندهی عیسی جَلّودی به مدینه، جهت سرکوب قیام محمد بن جعفر صادق، بود. طبق روایت‌های شیعی، هارون به عیسی جَلّودی، فرمانده لشکر، دستور داد به خانه‌های علویان یورش بَرد و دارایی، لباس و زیورِ زنان را غارت کند، و حتّی یک جامه بر تنِ زنان باقی نگذارد. به‌گفتهٔ شیخ صدوق، هنگامی‌که جلّودی به خانهٔ علی بن موسی الرّضا هجوم بُرد، علی بن موسی دستور داد همهٔ زنان در یک اتاق گرد آیند، و خود بر درِ اتاق ایستاد و از هجوم جلّودی به درونِ اتاق جلوگیری کرد و سوگند خورد تا خودش، اموالِ درونِ خانه و داراییِ زنان اعم از لباس و گوشواره و خلخال‌شان را بگیرد و به جلّودی تحویل دهد. جلّودی این شرطِ علی بن موسی را پذیرفت و علی بن موسی نیز چنین کرد.
زندگی شخصی
فاطمه معصومه تا آخر عمر، هیچگاه ازدواج نکرد؛ اما از آنجا که آموزه‌های اسلام دعوت به ازدواج نموده و از ترک این سنت، نهی کرده‌است و آن را قبیح برمی‌شمرده، برای خودداری از ازدواج توسط فاطمه معصومه توجیه‌هایی شمرده شده‌است.
نیافتن هم کفو برای ازدواج
از آنجا که خاندان ائمه شیعه از لحاظ نَسَب در بین مسلمانان جایگاه ویژه‌ای داشتند و مورد احترام عمومی بودند، و از آنجا که فاطمه معصومه، فرزند بدون واسطه موسی کاظم بود، برخی چون عباس قمی و ابوالحسن هاشمی این احتمال را مطرح کرده‌اند که برای او هم کفو و هم شأنی برای ازدواج یافت نشد و به همین جهت وی ازدواج خود را تا پیدا شدن گزینه‌ای مناسب، به تعویق انداخت. در تاریخ قم گزارش شده‌است که اکثر جوانان و مردان علوی، پیوسته تحت تعقیب حکومت عباسی بودند و بعضی مقتول و بقیه متواری و پنهان شدند؛ از این رو، هم کفوی برای فاطمه معصومه و سایر دختران موسی کاظم در مسئله ازدواج پیدا نشد.
ترس از حکومت
با فضای اختناقی که در دوران حکومت هارون الرشید برقرار بود، کمتر کسی جرأت می‌کرد تا با دختران موسی کاظم ازدواج کند و عواقب خطرناک این انتخاب را بپذیرید. شدت اختناق در این دوران به حدی بود که شیعیان برای ملاقات با امام خود و کسب جواب برای سوالات شرعی و اعتقادی دچار مشکل بودند و از روی اجبار با لباس‌های مبدل به خانه موسی کاظم رفت و آمد داشتند.
دستور پدر
یعقوبی از دستور موسی کاظم به دخترانش مبنی بر ازدواج نکردن آنها خبر داده و این دستور پدر را سبب ازدواج نکردن دختران موسی کاظم می‌داند؛ اما این مطلب با نقل قولی که از موسی کاظم مبنی بر سپردن امر ازدواج دختران به علی بن موسی الرضا، سازگاری ندارد و مخالف سنت اسلامیست. بر اساس تحلیل برخی پژوهشگران همچون سید کباری، این دستور منع ازدواج برای دختران، احتمالاً به جهت مقابله با دستگاه حکومت عباسی و نوعی مبارزه اجتماعی بود.
سوراخ میان‌مهره‌ای
هر سوراخ بین مهره‌ای از روی هم قرارگرفتن دو مهره مجاور در ستون فقرات، به واسطه یک بریدگی مهره‌ای تحتانی (از مهره فوقانی) و یک بریدگی مهره‌ای فوقانی (از مهره تحتانی) در هر طرف ایجاد می‌گردد. درحقیقت، هر مهره دارای یک بریدگی مهره‌ای فوقانی در بالای هر پایه یا پدیکول (Pedicle) و یک بریدگی مهره‌ای تحتانی در زیر همان پایه‌است. زمانی که مهره‌ها روی یکدیگر قرار می‌گیرند، سوراخ‌های بین مهره‌ای به وجود می‌آیند که اعصاب نخاعی و عروق مربوطه به مجرای نخاعی وارد یا از آن خارج می‌شوند.