cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
یکابز کازاکس
زندگی‌نامه
چندین اثر اصلی او زندگی روزمره پناهندگان را به تصویر می‌کشد، او همچنین پرتره و خودنگاره کشید. رسانه او الگوی رنگی مشروط در رنگ روغن و آب بود که او با تکنیک‌های مختلف گرافیکی (جوهر هندی، طراحی، لینوکات، حکاکی روی چوب) آن را تقویت کرد. بیش از ۴۰ نقاشی رنگ روغن و همچنین حدود ۱۵۰ نقاشی و رنگ آبی او در موزه دولتی هنر لتونی به نمایش گذاشته شده‌است.
ساوت وودهام فررز
ساوت وودهام فررز (به انگلیسی: South Woodham Ferrers) یک شهرک در بریتانیا است که در اسکس واقع شده‌است.
خصوصیات
ساوت وودهام فررز ۱۶٬۶۲۹ نفر جمعیت دارد.
المپیک زمستانی ۲۰۲۶
المپیک زمستانی ۲۰۲۶ (Les XXVes Jeux olympiques d'hiver) بیست و ششمین دوره از بازیهای زمستانی است که به‌طور عام به عنوان میلان کورتینا ۲۰۲۶ شناخته می‌شود، یک مسابقه بین‌المللی چند ورزشی است که قرار است در تاریخ ۶ تا ۲۲ فوریه سال ۲۰۲۶ در شهرهای ایتالیایی میلان و کورتینا دامپتزو برگزار شود، این انتخابات در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۱۹ در ۱۳۴مین جلسه کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) که در لوزان، سوئیس برگزار شد. میلان- کورتینا به عنوان میزبان انتخاب شد و بر استکهلم پیشی گرفت.
این چهارمین دوره از بازی‌های المپیک به میزبان ایتالیا و اولین دوره از بازی‌های المپیک به میزبانی میلان خواهد بود که یادآور بیستمین سالگرد برگزاری المپیک زمستانی ۲۰۰۶ تورین و هفتادمین سالگرد بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۵۶ کورتینا دامپتزو برگزار شد.
میسامی شرقی
میسامی خاوری یا میسامیس اورینتال (Misamis Oriental) یکی از استان‌های کشور فیلیپین است. این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است و بخشی از جزیره میندانائو به شمار می‌رود.
مرکز این استان شهر کاگایان د اورو است. جمعیت آن کم تر از یک میلیون و یکصد هزار نفر است. مساحت این استان کم تر از سه هزار و ششصد کیلومتر مربع است.
متروی سامارا
متروی سامارا (Самарское Метро) سیستم قطار شهری زیرزمینی در سامارا، روسیه است.
این مترو که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده دارای ۱ خط، ۱۰ ایستگاه و ۱۲.۷ کیلومتر طول می‌باشد.
نصف‌النهار ۱۴۴ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۴۴ درجه غربی ۱۴۴مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۹ساعت و ۳۶دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
دی‌وی۱ ۲۰۱۸
دی‌وی۱ ۲۰۱۸ (DV1 2018)، سیارکی (قطعه سنگی) با قطر بین ۶ تا ۱۲ متر که جمعه ۲ مارس ۲۰۱۸ (۱۱ اسفند ۱۳۹۶) از فاصله حدود ۱۱۰ هزار کیلومتری زمین (یعنی در حدود یک سوم فاصله زمین تا ماه) عبور خواهد کرد. این سیارک در ۲۶ فوریه ۲۰۱۸ (۷ اسفند ۱۳۹۶) توسط ستاره شناسان رصدخانه لیمو در ایالت آریزونای آمریکا کشف شده‌است. این سیارک بدون ایجاد هرگونه خطر از کنار زمین عبور خواهد کرد.
دیگر سیارکهای مشابه
روز ۷ مارس ۲۰۱۸ (۱۶ اسفند ۹۶) نیز سیارکی با قطر بین ۱۴۷ تا ۴۷۰ متر از فاصله حدود یک و نیم میلیون کیلومتری زمین عبور خواهد کرد. ستاره شناسان ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ به رصد سیارکی که از فاصله ۳۱۵ هزار کیلومتری زمین عبور می‌کرد پرداختند. از آنجاییکه توانایی و تعداد سیستمهای رصدی این اجرام بیشتر شده همواره تعداد بیشتری از آنها مشاهده می‌شوند. زمین از زمان تشکیل همواره با این اجرام مواجه بوده‌است. میلیونها عدد از این سنگهای سرگردان در منظومه شمسی وجود داشته و دور خورشید در حال چرخش هستند.
طبق تعریف ناسا برای اجرام خطرآفرین برای زمین، سنگهایی که قطری بیشتر از ۱۵۰ متر داشته و از فاصله ۷٫۵ میلیون کیلومتری زمین عبور کنند از خانواده سنگهای با پتانسیل ایجاد خطر (potentially hazardous objects) به حساب می‌آیند. اگر اندازه، سرعت و فاصله عبور این اجرام از حدی کمتر باشد، گرانش زمین می‌تواند موجب جذب آنها شود. سنگهای بزرگتر در صورت داشتن سرعت مناسب، با دارا بودن انرژی جنبشی بیشتر توانایی فرار از جاذبه زمین را دارند.
شهرستان برون
ناحیهٔ بروون یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه بوهمی مرکزی واقع شده‌است. ناحیهٔ بروون ۶۶۱٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸٬۴۵۸ نفر جمعیت دارد.
بهاراتی دیفنس
بهاراتی دیفنس (Bharati Defence) شرکت کشتی‌سازی هندی است، که در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد.
کامنسکویه پلاتو
کامنسکویه پلاتو (به لاتین: Kamenskoye Plato) یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان تلگر واقع شده‌است. کامنسکویه پلاتو ۱۲۱ نفر جمعیت دارد.
نیکلاس سیلوستر
نیکلاس سیلوستر (به انگلیسی: Nikolas Sylvester؛ زاده ۲۰ ژانویه ۲۰۰۰) شناگر اهل سنت وینسنت و گرنادین‌ها است. او در رقابت ۵۰ متر آزاد مردان که در ۲۰۱۶ بازیهای المپیک تابستانی روی داد، با قرار گرفتن در رتبهٔ ۶۱ ام با زمان ۲۵٫۶۴ ثانیه، رکورد ملی کشورش را جابه‌جا کرد، ولی به مرحله نیمه نهایی نرسید. او همچنین در بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۱۸، در پنج رویداد به رقابت پرداخت.
توماسو باربیری
توماسو باربیری (Tommaso Barbieri؛ زادهٔ August 26, 2002) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نووارا اشاره کرد.
ابو ردیف
ابو ردیف در عربستان سعودی است که در استان جازان واقع شده‌است.
کهورک (خاش)
کهورک (خاش)، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بییاین
بییاین دهستانی در استان آستوریاس اسپانیا است.
در این دهستان ۱٬۸۹۵ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۳۲٫۴۶ کیلومتر مربع است.
ردفیلد، داکوتای جنوبی
ردفیلد شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۳۳۳ نفر بوده‌است.
نصف‌النهار ۱۴۵ درجه غربی
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
یول‌آغزی (پوسوف)
یول‌آغزی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در پوسوف واقع شده‌است.
ساوتام
ساوتام (به انگلیسی: Southam) یک شهرک در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است.
خصوصیات
ساوتام ۶٬۵۰۹ نفر جمعیت دارد.
عروس‌های دریایی تاج‌دار
عروس‌های دریایی تاج‌دار نام راسته‌ای از رده عروس‌های دریایی اصلی (فنجان‌زیان) است.
راسته عروس‌های دریایی تاج‌دار شامل شش خانواده است.
میسامی غربی
میسامی باختری یا میسامیس اکسیدنتال (Misamis Occidental) یکی از استان‌های کشور فیلیپین است. این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است و بخشی از جزیره میندانائو به شمار می‌رود. مرکز این استان شهر اوروکیتا است. جمعیت آن کمتر از پانصد هزار نفر است. مساحت این استان کمتر از دو کیلومتر مربع است.
سی‌هام، نیو ساوت ولز
سی‌هام (به انگلیسی: Seaham) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
آنری دوم، پادشاه ناوار
آنری دوم، پادشاه ناوار (Henry II of Navarre; April 18, 1503 – 1503:4:18, May 25, 1555) یا هانری دوم پادشاه پادشاهی ناوار بود. از آن روی که در سنگویسا به دنیا آمد به سنگویسینو ملقب بود. وی از ۱۵۱۷ پادشاه ناوار بود؛ هرچند که قلمرو وی به دلیل فتح قسمت عمده آن از ناحیه اسپانیایی‌ها در ۱۵۱۲ (در زمان حکومت مادرش که به همراه همسرش به صورت مشترک حکمرانی می‌نمود) بسیار کوچک شده و به محدوده ای کوچک در شمال کوه‌های پیرنه محدود شده بود. وی در جریان جنگ پاویا در سال ۱۵۲۵ زندانی شد اما موفق به فرار شد و در سال بعد با مارگرت همسرش ازدواج کرد.
نصف‌النهار ۱۴۶ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۴۶ درجه غربی ۱۴۶مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی 9ساعت و 44دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
نصف‌النهار ۱۴۷ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۴۷ درجه غربی ۱۴۷مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی 9ساعت و 48دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
عروس دریایی کلاه‌خودی
عروس دریایی کلاه‌خودی نام یک گونه از راسته عروس‌های دریایی تاج‌دار است.
این جانور تابناک و سرخ‌رنگ است و در ژرفاها زندگی می‌کند.
شهرستان بلانسکو
ناحیهٔ بلانسکو یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه موراویای جنوبی واقع شده‌است. ناحیهٔ بلانسکو ۸۶۲٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۴٬۵۳۵ نفر جمعیت دارد.
حادثه تیمارستان
حادثه تیمارستان (انگلیسی: Asylum Blackout) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر فیلم ترسناک محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی الکساندر کورس و نویسندگی اس کریگ زالر است.
داستان
گروهی از آشپزهای تیمارستان برای آسیب ندیدن از زندانی‌های فراری که به آنها حمله کرده‌اند در آشپزخانه خود مخفی شده‌اند که این فیلم درباره جن زدگی تعدادی از بیماران می شود که این جن در نهایت …
انتشار
این فیلم در ایالات متحده در تاریخ ۴ مه ۲۰۱۲ با عنوان پناهندگی در تیمارستان منتشر شد.
دارکشان
دارکشان، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کهنوک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
تاکوما، نیو ساوت ولز
تاکوما (به انگلیسی: Tacoma) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
توماسو بالدانزی
توماسو بالدانزی (Tommaso Baldanzi؛ زادهٔ March 23, 2003) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا و زیر ۱۷ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
هوم
هوم یا هئومه اسطوره‌ای است در ایران باستان که از دو نمود آسمانی و زمینی برخوردار است. هوم آسمانی فرزند ذکور اورمزد یا اهورا مزدا و تجلی مادی آن گیاهی درمان‌گر است که با دشمنان اهریمنی مبارزه می‌کند. همتای هندی هوم سومه است که حالت ایزدی-گیاهی دارد در برخی منابع زرتشتی همچون بندهشن و منابع متاخر در دورهٔ اسلامی مثل شاهنامه فردوسی از هوم نام برده شده‌است. فشردن آئینی هوم را به عنوان یک قربانی غیر خونین به شمارآورده‌اند. اهوم آئینی نمادی از هوم سپید است که در ته دریای فراخکرد می‌روید. این گیاه را در گیتی با گیاهی تحت عنوان افدرا که در کوه‌ها رشد می‌کند یکی می‌دانند.
چیستی هوم
هوم (هومَه) چیزی بیش از یک گیاه یا نوشابه است، یک ایزد است. برایش قربانی می‌کردند و بخش‌های معینی از خون قربانی به آن تخصیص داده می‌شد. از آنجا که ایزد است، در اثر فشردن کشته می‌شود، برهماها همین را دربارهٔ سومَه می‌گویند. hi somo ghanati va enam etad tad abhisunvanti devo «سومَه خداست؛ با فشردنش کشته می‌شود.» (Satapatha 3.9,:4,17) بنابراین، قربانی کردن هومه، قربانی کردنِ یک ایزدِ در حال مرگ برای ایزدی دیگر است. علاوه بر آن، پس از خیرات، موبد و مؤمن قربانی را به سلامتیِ زندگیِ بی پایان و رستاخیز می‌نوشند. این مفهوم از نظر «زونر»، شباهت فوق‌العاده‌ای با مراسم عشاء ربانی کاتولیک‌ها دارد. زونر نشان داده‌است که هومه از اهورامزدا به عنوان پدر (یشت ۴۰۱۱) یاد می‌کند. باری به نظر اغراق‌آمیز می‌رسد که هومَه «پسر خداوند باشد، و خود را به پدر آسمانی، پیشکش کند.»
موبدانِ عهدِ ساسانی بر این باور بودند که این گیاه انسان‌های پاک را می‌تواند به جهان دیگری رهنمون شود، چنان‌که می‌گویند کرتیر موبد بلندپایه زرتشتی با نوشیدن این نوشابه به دیدار جهان پس از مرگ رفت اما در کتیبه‌های کرتیر هیچ اشاره‌ای به نام هوم نشده‌است. به علت ارتباط آن با مکاشفات، برخی می‌انگارند که شاید این نوشابه را از گیاه شاهدانه به دست می‌آورده‌اند. تا کنون به‌طورِ یقین هوم با یکی از گیاه‌های معروف در علمِ گیاهشناسی مطابق داده نشده‌است. در پاره هفتم کتاب دینکرد آمده‌است که دو مرغ شاخه هوم را - که امشاسپندان، فروهر زرتشت را در آن جا داده بودند - از کوه اسنوند برداشتند و آن را بر آشیانه خود نهادند. آن شاخه بر بالای درخت با آن پیوند خورد و همیشه سبز بود. بنابراین شاید بتوان هوم اولیه را در گیاهان همیشه سبزی که بر روی درختان بلند می‌روییدند (دارواش) جست. اما به نظر می‌رسد در طول تاریخ و با مهاجرت هندو ایرانیان از زیستگاه سرد نخستین به سرزمین‌های گرم، گیاهان مختلفی به عنوان هوم استفاده شدند چنان‌که تعداد نامزدان شمرده شده هوم به بیش از ۳۰ می‌رسد. یکی از این نامزدان چنان‌که در منابع دارویی کهن چین ثبت شده، در آغاز سده دوم پیش از میلاد با نام شاهدانه ایرانی یا hu-ma از مرزهای شرقی ایران (فرغانه) وارد قلمرو چین شد و به دلیل آن که از فراورده‌های آن به عنوان غذا و دارو و کود و سوخت (روغن) و الیاف استفاده می‌شد خیلی زود گسترش یافت و رفاه و ثروت را برای مردمان غرب چین در پی داشت. این دانه کنجد (Sesame) بود. از نظر تاریخی این دوره زمانی با تلاش سکاهای شمال سرزمین پارت برای کوچ به جنوب که با مقاومت اشکانیان روبه رو شد مطابق است. در نتیجه شکست در برابر اشکانیان، سکاها به ناگزیر با دور زدن سرزمین پارت‌ها سرانجام خود را به سرزمینی رساندند که از آن پس به نام ایشان سیستان نام گرفت. این سکاها احتمالاً همان سکاهای «هئومه ورگا» هستند که داریوش از آنان به HAUMAVARGA نام می‌برد (کتیبه DNa) و محصول روغن کنجد آنان اهمیتی برابر روغن نهنگ در قرن ۱۸ یا نفت در زمان حاضر داشت.
هوم در دنیای مینوی ایزد است و در گیتی گیاه است و درمان بخش است. هوم آسمانی، پسر اهورا مزدا است. فشردن این گیاه (کوبیدن در هاون برای به دست آوردن شیره گیاه) نوعی قربانی غیر خونین است. قربانی شدن او موجب شکست شر است. او ایزدی است که در مراسم قربانی، قربانی می‌شود تا مردم به زندگی برسند. امروزه گیاهی را که زرتشتیان در مراسم هوم افشری به کار می‌برند، گونه‌ای از گیاه افدرا تشخیص داده‌اند که بنمایه دارویی به نام افدرین از آن گرفته می‌شود.
واسن نشان داده‌است در پشت سومهٔ هندیان و هوم ایرانیان افشرهٔ نوعی غاریقون نیمه سمی خشک شده و خیسانده به نام قارچ مگس (Amanita muscaria) نهفته‌است. هنوز تا زمان ما شمن‌های سیبری از این نوشابه برای سفر به جهان دیگر استفاده می‌کنند. چون این نوشیدنی تنها ماده سُکرآوری است که حتی در ادرار نیز به صورت مؤثر باقی می‌ماند، معتادان به نوشابهٔ هوم برای رسیدن به نشئگی از نوشیدن ادرار کسانی که این نوشابه را خورده‌اند هم رویگردان نبودند و این کار را هشت نه بار تکرار می‌کردند. با توجه به این واقعیت به ناگهان رویگردانی زرتشت از ادرار می‌مفهوم پیدا می‌کند.
هوم در منابع
در گاهان از هوم نامبرده نشده لیکن در بندهشن در فصل شانزدهم ذکر شده و در یسن نهم تا یازدهم مورد ستایش قرار گرفته‌است. درضمن در شاهنامه نیز صورتی کاملاً جسمانی و انسانی دارد واز حالت ایزدی خارج شده‌است.
تاریخچه هوم
در زمان حیات زرتشت کرپن‌ها در مراسم دینی خود برای رسیدن به حالت خلسه از هوم و همچنین یک مادهٔ بیهوش‌کننده دودزا که گویا همان شاهدانه باشد، استفاده می‌کردند. هرودوت نقل می‌کند که در مراسم سکاها تخم‌های شاهدانه را روی سنگ‌های سرخ‌شده می‌اندازند. این سنگ‌ها دود می‌کنند و بخاری از آن‌ها برمی‌خیزد به اندازه‌ای شدید است که هیچ گرمابهٔ عرق‌آوری را با آن نمی‌توان سنجید. سکاها از این گرمابهٔ عرق‌آور خوششان می‌آید و غریو فریاد شادی برمی‌دارند. با بهره‌گیری از مایه‌های فراوان مردم‌شناسی نشان داده شده‌است که شاهدانه را برای این بکار می‌بردند که حالت خلسه را با فریادهای خلسه‌ای مربوط، پدیدآورند. اینجا یادآوری لازم است که حشیش یا منگ گونه‌ای شاهدانه‌است.
آئین هوم بی‌گمان از آئین مهرپرستی گرفته شده‌است. هوم همان سومهٔ هندی‌هاست و یک آشامیدنی آریایی باستانی برای بی‌مرگی است. شیرهٔ مستی‌آوری، که از گیاهی که اکنون باز شناختنی نیست، گرفته می‌شد. گیاهی که امروزه در آئین هوم به کار می‌رود، بدل و جانشین آن است. مراسم قربانی کردن گاو و نوشیدن هوم همراه با جشن‌های پرخرج و باشکوهی بود، این مراسم بدون آنکه به طبقات ثروتمند لطمه‌ای بزند، طبقات کشاورز و چوپان را ضعیف و فقیر می‌کرد و ظاهراً به همین سبب در نزد زرتشت با نظر قبول نگریسته نمی‌شد. اما پس از مرگ زرتشت بار دیگر هوم که موضوع نفرت شدید زرتشت بود به دین او راه یافت و پاکی و تقدس خود را بازیافت. در سراسر اوستا بجز گات‌ها، این گیاه و فشردن آن و ایزد نگهبان آن ستوده شده‌است. نیبرگ نوشته است، البته چنین نبوده‌است که پیروان او خواست و آرزوی زرتشت را به فراموشی سپرده و به او بی‌وفا شده‌باشند. هنگامیکه هوم‌یشت سروده شد، مردم سرودهای زرتشت در گات‌ها را درمی‌یافتند و می‌دانستند که آن سرودها چه دربردارد. این نیندیشیدنی‌است که مردم پروا کرده و آگاهانه به دگرگونی آئینی دست زده‌باشند که به یقین می‌دانستند که آن دگرگونی‌ها با خواست زرتشت که به روشن‌ترین سخنان بازگو شده‌است، ناسازگاری دارد. پس جز این چیزی نمی‌ماند که زرتشت خود آئین هئومه را با بینش‌های دینی خود سازگار کرده‌است، زیرا این نکته را باید در نظر داشت که آئین کهن هئومه در دین زرتشتی تا ژرفترین زمینه‌اش دگرگون شده‌است. کشتار گاو و جشن کشتن گاو برای همیشه از میان رفته‌است. در عمل نیز پارسیان همیشه شیرهٔ گیاه تخمیرنشده بکار می‌برند نه آشامیدنی مستی‌آور و سنت بکار بردن مسکرات در آیین دینی هم از میان رفته‌است. با اینهمه از شواهد تقریباً روشن است که خلسه تا اندازه‌ای به شیوهٔ کهن خود در دین مزدیسنا دیده می‌شده‌است ولی در خدمت پیشوایان دینی‌ای بوده‌است که وظایف خاصی را برعهده داشتند. برای مثال از دورهٔ ساسانی در شرح مقدمات سفر آسمان و دوزخ ارداویراف از نوشیدن سه جام باده و شاهدانهٔ ویشتاسپی (فشردهٔ شاهدانه) سخن رفته‌است.
جلوه‌های هوم
جلوهٔ های هوم در منابع به دودستهٔ شخصیت دنیوی و تجلی مینوی تقسیم شده‌است
هوم در جهان مینوی
هوم مینوی به عنوان فرزند اورمزد و موبدی آسمانی شناخته‌می‌شود که برای ایزدان قربانی می‌کند. هوم باین کار از روح حیوان قربانی شده حراست می‌کند گفته شده که در هر قربانی زمینی هوم نیز حضور دارد تا از شخصیت قربانی آگاه شده و اورا مناسب قربانی تشخیص دهد در غیر این صورت جانور قربانی شده در روز داوری از قربانی کننده شکایت خواهد کرد
هوم در گیتی
هوم در عالم ماده به صورت گیاه دور کنندهٔ دشمنان و سرور گیاهان مطرح شده‌است. در هوم خاصیت شفابخشی نیز موجود است. فشردن گیاه هوم در مراسم آئینی با پدیده‌های آسمانی تابیدن خورشید و باریدن باران پیوند مستقیم برقرار می‌کند.
استعمال هوم در مناسک دینی نوعی قربانی فاقد خون ریزی تلقی شده‌است. این فدیه از قابلیت حیات بخشی برخوردار و مفرح است. لیکن سکرآوری را از ویژگی‌های آن ذکر نکرده‌اند. از دیگر خاصیت‌های این قربانی شکست دادن شر، شفابخشی ودارا بودن قدرت‌های معجزه‌آسا را برشمرده‌اند.
هوم مورد استفاده در مراسم آئینی را نمادی از هوم سپید می‌دانند. هوم سپید یا همان گوگرن گیاهی اساطیری است که در اعماق دریای فراخکرد می‌روید. این گیاه اسطوره‌ای سرور گیاهان شفادهنده بوده و قابلیت اعطای بیمرگی را داراست ودر بازسازی جهان موسوم به فرشگرد گیاهی کارامد است. اهریمن وزغی را در انتهای دریای فراخکرد مأمور نابودی هوم سپید کرده که البته اورمزد نیز با نگهبان قراردادن دو ماهی مینوی واکنشی در مقابله با اهریمن صورت داده‌است.
در هوم تجسمی از جنگندگی نیز نهفته‌است که مسئول مبارزه با شر است. هوم آئینی را با گیاهی مشهور به افدرا که در کوه‌ها می‌روید یکسان دانستند.
در مراسم آئینی گیاه هوم را در هاون کوبیده پس از آن شیرهٔ به دست آمده را از صافی پدیدآمده ازموی گاو عبور داده ودر تهایت باآب خوانده شده می آمیزند.
تصویر هوم در شاهنامه فردوسی
هوم در شاهنامه به صورت پیرمردی عابد به تصویر کشیده شده که در دستگیری افراسیاب پادشاه توران نقش مهمی را ایفا کرده‌است.
نشان شاهنشاهی ایران
نشان شاهنشاهی ایران نشان رسمی دودمان پهلوی بین سال‌های ۱۳۱۱ تا ۱۳۵۷ خورشیدی بود. نشان شاهنشاهی اختصاص به مقام شاهنشاه داشت و شهبانو به همراه ولیعهد دارای نشان‌های مخصوص به خود بودند. در بیشتر مواقع نشان‌های شخصی شاهنشاه، شهبانو و ولیعهد بر پارچه‌ای به رنگ فیروزه‌ای نقش می‌بست و به عنوان پرچم سلطنتی استفاده می‌شد.
هوم
تصویر هوم در شاهنامه فردوسی
در شاهنامه فردوسی آمده است :
نشان شاهنشاهی ایران
تاریخچه
این نشان در سال ۱۳۱۱ طراحی گردید و جایگزین نشان سلطنتی قاجاریان شد. نمونه قاجاری شیر و خورشیدی بود احاطه شده میان یک شاخه بلوط و یک شاخه زیتون که تاج ویژه شاهان قاجار معروف به تاج کیانی بالای آن قرار می‌گرفت.
هوم
هوم در اوستای کهن
هوم یشت در درون یسناها جای داده شده‌است و از یسنای ۹تا۱۱ را در بر می‌گیرد، هر چند که یشت بیستم اوستا نیز با نام هوم یشت نامیده می‌شود، اما تنها چند بند هوم یشت اصلی را دربردارد. این یشت در بزرگداشت و ستایش گیاه همیشه سرسبز هوم که در اوستا با نام هوم که در سانسکریت سومه آمده، سروده شده‌است. هوم یشت در ۳ هات یسنا و۷۱ بند جای داده شده‌است. اما بسیاری از این بندها در دوره‌های جدیدتر به متن اصلی افزوده شده‌اند. افزوده‌های احتمالی جدیدتر عبارت انداز بندهای ۱٬۲٬۱۲ تا ۱۵٬۲۴٬۲۶٬۲۷٬۲۹ تا ۳۲ از یسنای نهم؛ ۱٬۲٬۵ تا ۱۰٬۱۲ تا ۱۶٬۱۸٬۱۹ از یسنای دهم؛ و به احتمال همهٔ هجده بند یسنای یازدهم. «هوم» درختچه ایست همیشه سرسبز که در باورهای ایرانی به عنوان سرور و رد گیاهان شناخته می‌شده و از افشرهٔ آن نوشیدنی ای فراهم می‌ساختند. «هوم» را در ناحیه‌های مختلف با نام‌های گوناگونی می‌شناسند: ریش بز، ارمک، کشک (در دشت جوین خراسان)، الته، مادرخ (در بدخشان)(در مناطق پامیر منجمله شغنان بنام هماجک)، خوم (در ناحیهٔ پنجکنت تاجیکستان) و شرپه (در بالا آب زرافشان و یغناب). اهمیت و جایگاه هوم به چند ویژگی آن بستگی داشته‌است: هوم تنها در کوهستان‌ها و به ویژه در صخره‌های سنگی و بر فراز آن‌ها و به‌طور خودکار می‌روید و می‌دانیم که کوه خود واسطهٔ میان جهان مینوی یا سرای مردمان و سرای ایزدان و اهورامزدا است، به ویژه که برگ‌ها و ساقه‌های هوم همواره سر به آسمان کشیده هستند؛ هوم حتی در دل برف سرسبز باقی می‌ماند و در اوایل پاییز میوه‌های سرخ کوچک می‌دهد و هنگامی که برخی شاخه‌ها یا برگ‌های آن خشک می‌شود به رنگ زرین زیبایی نمودار می‌شود که اشاره به هوم زرین از همان گرفته شده‌است؛ هوم علی‌رغم سرسبزی و آبدار بودن، به راحتی در شعله‌های آتش می‌سوزد و موجب برانگیختگی و بر افروختگی شعله‌های آتش می‌شود؛ هوم از خانوادهٔ افدرا و دارندهٔ مادهٔ افدرین و در نتیجه افشرهٔ آن به عنوان یک گیاه دارویی خاصیت تسکینی و آرامش بخشی دارد؛ در باورهای عامه افشرهٔ هوم را موجب افزایش توان فرزند آوری در زنان نازا و همچنین موجب فزایندگی هوش و روان می‌دانند. کارکردهای هوم بیشتر از آن است که در اینجا به همهٔ ان اشاره شود. «هوم» به جز نام گیاه، نام ایزد نگهبان این گیاه نیز به حساب می‌آید. در شاهنامه از مردی به نام هوم نیز سخن رفته‌است که در کوهستان زندگی می‌کند و درگرفتن افراسیاب به کیخسرو یاری می‌رساند؛ این نام نیز بی گمان اشاره به گیاه هوم است که در طول زمان دچار تغییرات شده‌است. به این نکته نیز می‌توان اشاره کرد که زنگ آتشکده و ناقوس کلیسا هر دو از هاون و دسته هاونی که هوم> را در آن می‌کوبیدند و بعدها به شکل آیینی در نیایش‌ها درآمده بوده‌است، اقتباس شده‌است.
نشان شاهنشاهی ایران
تاریخچه
با روی کار آمدن رضاشاه حکومت جدید با وجود این که نشان شیر و خورشید را به عنوان نماد ملی ایران حفظ کرد اما در این دوره چهره شیر به صورت واقع‌بینانه‌تری ترسیم شد و چهره زنانه خورشید نیز حذف گردید. همچنین تاج پهلوی به عنوان نماد سلطنت جدید جای تاج کیانی را در بالای شیر و خورشید گرفت. با این حال نقش تاج کیانی تا انقراض سلطنت پهلوی بر روی نشان تاج که از نشان‌های افتخار مهم ایران در آن دوره بود باقی ماند.
هوم
همتای هندی هوم
سومه همتای هندی هوم است. وی یکی از شخصیت‌های اصلی آئین‌های ودایی است که هم خدا وهم گیاه است. شیوهٔ استعمال گیاه سومه همچون هوم است که در شیرهٔ کوبیده شدهٔ آن از صافی پشمی عبور داده‌شده و در خم‌هایی که‌دران شیر و آب است می‌ریزند این مایع زردرنگ ذکر شده که اشعهٔ خورشید وبارش باران ارتباط دارد. سومه سرور رودها وباذل باروری است گیاه سومه خاصیت شفابخشی دارد که در کوه‌ها روییده و نیروی جنگنده‌ای داشته که در صورت نوشیده‌شدن نوشابهٔ آئینی توسط یک موبد بدان نیروی نابودی دشمنانش را می‌دهد جلول آسمانی سومه بر فراز همهٔ جهان‌ها ذکر شده‌است.
نشان شاهنشاهی ایران
مشخصات
در وسط نشان یک سپر گرد قرار دارد که از چهار ربع تشکیل شده: ربع اول شیر و خورشید، ربع دوم فروهر، ربع سوم شمشیر ذوالفقار، ربع چهارم سیمرغ ساسانی و نگاره وسط سپر دماوند و خورشید در حال طلوع است. بر فراز سپر تاج پهلوی قرار دارد و در اطرافش زنجیر نشان پهلوی. در دو طرف سپر دو شیر نگه‌دار با شمشیر از سپر نگهبانی می‌کنند. در زیر نشان نیز شعار رسمی دودمان پهلوی یعنی مرا داد فرمود و خود داور است دیده می‌شود.
هوم
مراسم هوم
مراسمِ هوم از مهم‌ترین مراسمِ مزدیسنا است و با آدابِ شست‌وشوی خاصی با سرودِ اوستا در مقابلِ مجمرِ آتش، پنج تا هفت ساقه از هوم با قدری آب زور و شاخه‌ای اورورام در هاون فشرده شده و قطراتِ حاصل از این مراسم را که از گیاهانِ فشرده شده بدست آمده پراهوم می‌گویند. در اوستا، یشتِ کوتاهی برای هوم سروده شده‌است. هوم و شیره یا افشره آن، خاصیت‌هایی دارد که موجب رویکرد مردمان به آن شده‌است. افدرین یا آندرنالین گیاهی موجود در آن خاصیت تسکین‌بخشی به هنگام درد دارد و نوعی مسکن طبیعی و نیرومند است. برخی پژوهشگران نیز گمان داده‌اند که منظور از دارویی که در داستان زایش رستم به یاری سیمرغ برای بیهوشی و شکافتن پهلوی رودابه بکار رفته، هوم بوده‌است. نوشیدن افشره هوم که طبیعتی سرد دارد، موجب نوعی سرخوشی و شادی و احساس توانایی بیشتر می‌شود. نوشیدن مقدار زیاد یا غلیظ از افشره هوم، موجب تنگی عروق، بالارفتن فشار خون و سرگیجه و خواب‌آلودگی شدید می‌شود.
امروزه برای تهیه افشره هوم از افدرا، مقدار کمی از ساقه‌های تازه یا خشک آن را با اندکی آب در هاون می‌ریزند و می‌کوبند. برای بهترین نتیجه، معمولاً کوبیدن را تا چند روز و با فاصله‌های چند ساعته تکرار می‌کنند. سپس عصاره به دست آمده را بار دیگر با میزانی از آب یا شیر رقیق می‌کنند تا نسبت نهایی نوشیدنی آماده شده، برابر با دو تا پنج در هزار باشد. یعنی دو تا پنج گرم ساقه هوم برای یک لیتر نوشیدنی.
هوم را همان گیاه دارویی «افدرا» (ephedra) می‌دانند که دارای مقدار زیادی مادهٔ «افدرین» است و به‌کاربردن زیاد این ماده شادمانی و شوری در آدمی به‌همراه می‌آورد. رویشگاه آن در ایران، افغانستان، پاکستان و هندوستان گزارش شده‌است. ویژگی این گیاه گل‌های زرد و کوچک و الیاف پر آن است. در «هوم‌یشت» دربارهٔ ویژگی این گیاه می‌خوانیم: «زایمان آسان و ازدواج خوب برای دختران را آرزومند است. هوم در زمان هخامنشیان مورد استفاده شاهان هخامنشی در مراسم مذهبی مانند مهرگان بود که به آن شراب مقدس باشکوه (هوم باشکوه) و یادر زبان اوستایی که زبان مردم شرق ایران زمین بود، رئوهام یا رُهام ([که پسر گودرز یکی از پهلوانان شاهنامه هم به همین نام است) هم می‌گفتند.
فیزیولوژی دایناسورها
فیزیولوژی دایناسورها (Physiology of dinosaurs) فیزیولوژی دایناسورها از نظر تاریخی موضوعی بحث‌برانگیز بوده‌است، خصوصاً اینکه به تازگی، بسیاری از شواهد جدید در فیزیولوژی دایناسورها ارائه شده‌است، از جمله سیستم‌های متابولیکی و ترموژولوگرافی، بلکه در سیستم‌های تنفسی و قلبی عروقی نیز هست.
ساوت‌بورو، کنت
ساوت‌بورو، کنت (به انگلیسی: Southborough, Kent) یک شهرک در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است.
ابو رواد
ابو رواد (به انگلیسی: Abu Road) در هند است که در راجستان واقع شده‌است.
خصوصیات
ابو رواد ۴۷٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سر کند
سر کند، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کهنوک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
سیات لیمیتد
سیات لیمیتد (CEAT Limited) شرکت تایرسازی هندی است، که در سال ۱۹۲۴ در شهر تورین، ایتالیا تأسیس شد.
یورت‌باشی (پوسوف)
یورت‌باشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در پوسوف واقع شده‌است.
نصف‌النهار ۱۴۸ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۴۸ درجه غربی ۱۴۸مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۹ساعت و ۵۲دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
باتلاق
باتلاق پهنه‌ای از زمین پست است که از رطوبت اشباع شده و معمولاً رستنی‌هایی بر آن روئیده باشد و برخلاف مانداب (مرداب) پوشیده از آب نیست باتلاق در گروه تالاب ها قرار دارد و برخلاف خلاش رستنی‌های آن در حال پوسیدن نیستند، گرچه واژه‌های باتلاق و مانداب و خلاش به‌طور مترادف هم استفاده شده‌اند.
یرنس ای تامسا
یرنس ای تامسا دهستانی در استان آستوریاس اسپانیا است.
در این دهستان ۱۴۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۱٫۶۳ کیلومتر مربع است.
تزیس پترولیوم
تزیس پترولیوم یک شرکت نفتی کانادایی انگلیسی است که در حوزه صنایع بالادستی نفت، اکتشاف و تولید و عمدتاً در آسیای میانه (تاجیکستان، ازبکستان و گرجستان) فعالیت دارد.
ری هایتس، داکوتای جنوبی
ری هایتس شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۲ نفر بوده‌است.
تزیس پترولیوم
تتیس پترولیوم نام خود را از اقیانوس تتیس گرفته است که حدود 250 میلیون سال پیش آسیای مرکزی و مناطق اطراف آن را پوشانده است. بسیاری از سنگ‌هایی که در این اقیانوس ته نشین شده‌اند، اکنون حاوی برخی از بزرگترین میدان‌ها نفت و گاز جهان در آسیای مرکزی هستند - منطقه تمرکز شرکت تتیس پترولیوم. هنگامی که اقیانوس تتیس بسته شد، رشته کوه های هیمالیا تا کوه های آلپ را ایجاد کرد. امروزه تنها بخش های باقی مانده از اقیانوس تتیس، دریای مدیترانه، دریای سیاه و دریای خزر است. اقیانوس تتیس از نام الهه اساطیری یونانی تتیس، الهه تیتانس و دریا که 3000 فرزند داشت و مادر اصلی ترین رودخانه های جهان بود، نامگذاری شد. تتیس نیز قمر سیاره زحل است.
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه(ESCAP) یکی از ۵ کمیسیون منطقه‌ای شورای اقتصادی اجتماعی سازمان ملل متحد (ECOSOC) می‌باشد. این کمیسیون در راستای افزایش فعالیت‌های اقتصادی در آسیا و شرق دور و همچنین تقویت ارتباطات بین این منطقه و سایر مناطق جهان در سال ۱۹۴۷ بر اساس قطعنامه شورای اقتصادی اجتماعی تأسیس شد.
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و پاسیفیک (ESCAP) به عنوان مرکز همکاری منطقه‌ای سازمان ملل متحد در ترویج همکاری بین کشورها برای دستیابی به توسعه فراگیر و پایدار، عمل می‌کند. این کمیسیون بزرگترین مجمع بین‌الدولی منطقه‌ای با ۵۳ دولت عضو و ۹ عضو وابسته می‌باشد و درحال حاضر تمرکز کمیسیون بر تحقق برنامه ۲۰۳۰ اهداف توسعه پایدار است. تحقیق و تحلیل‌های اسکاپ همراه با خدمات مشاوره‌ای و کمک‌های فنی برای دولت‌ها به‌منظور حمایت از توسعه پایدار در کشورها می‌باشد.
میندورو شرقی
میندورو خاوری یا میندورو اورینتال (Oriental Mindoro) یکی از استان‌های کشور فیلیپین است. این استان در مرکز این کشور قرار گرفته است و بخشی از جزیره میندورو است که از مجموعه جزایر لوزون به شمار می‌رود.
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه
منطقهٔ تحت پوشش این کمیسیون حدود ۴ میلیارد نفر است که تقریباً دو سوم کل جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد و از این حیث اسکاپ را به جامع‌ترین کمیسیون منطقه‌ای سازمان ملل متحد تبدیل کرده‌است.
میندورو شرقی
مرکز این استان شهر کالاپان است. جمعیت آن بیش از ششصد و هشتاد هزار نفر است. مساحت این استان کمتر از چهار هزار و چهارصد کیلومتر مربع است.
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه
تاریخچه اسکاپ
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه (ESCAP) در سال ۱۹۴۷ در شانگهای چین، با نام کمیسیون اقتصادی آسیا و خاور دور(ECAFE) برای کمک به بازسازی اقتصادی پس از جنگ تأسیس شد، در ژانویه ۱۹۴۹ مقر این کمیسیون به بانکوک انتقال پیدا کرد، نام این کمیسیون نیز در سال ۱۹۷۴ تغییر یافت تا منعکس کنندهٔ هر دو جنبهٔ اقتصادی و اجتماعی توسعه و موقعیت جغرافیایی کشورهای عضو آن باشد.
اختیارات ESCAP در سال ۱۹۷۷ توسط مجمع عمومی سازمان ملل گسترش یافت. کمیسیون‌های منطقه ای از آن زمان به عنوان مهمترین مراکز توسعه اقتصادی و اجتماعی در پنج منطقه مختلف بوده‌اند.
فعالیت‌های ESCAP که با ۵۰ سال تجربه به عنوان یک اتاق فکر منطقه ای تقویت شده‌است، بیشتر متمرکز بر گسترش روند رشد از کشورهای پویا و فعال به سایر مناطق تحت پوشش متمرکز شده‌است. چالش و هدف نهایی این است که ۶۸۰ میلیون نفر فقیر منطقه را در هستهٔ اقتصادی قرار دهد و همه را قادر به دستیابی به یک سطح مطلوبتر از زندگی، همان گونه که در منشور سازمان ملل متبلور شده‌است بنماید.
دولت‌های عضو و تاریخ عضویت آن‌ها
افغانستان * ۲۴ آوریل ۱۹۵۳ ارمنستان، ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۴ استرالیا ۲۸ مارس ۱۹۴۷ آذربایجان، ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ بنگلادش ** ۱۷ آوریل ۱۹۷۳ بوتان ** ۶ ژانویه ۱۹۷۲ برونئی دارالسلام ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۵ کامبوج ** ۲۰ اوت ۱۹۵۴ چین ۲۸ مارس ۱۹۴۷ کره شمالی ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ فیجی ۳ اوت ۱۹۷۹ فرانسه ۲۸ مارس ۱۹۴۷ گرجستان ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۰ هند ۲۸ مارس۱۹۴۷ اندونزی ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۰ ایران (جمهوری اسلامی) ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۸ ژاپن ۲۴ ژوئن ۱۹۵۴ قزاقستان ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ کیریباتی ** ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۱ قرقیزستان ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ جمهوری دموکراتیک خلق لائو ۱۶ فوریه ۱۹۵۵ مالزی ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۷ مالدیو ۵ اوت ۱۹۷۶ جزایر مارشال (در ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲) میکرونزی (ایالت فدرال) ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ مغولستان ۲۱ دسامبر ۱۹۶۱ میانمار ** ۱۹ آوریل ۱۹۴۸ نائورو ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۱ نپال ** ۶ ژوئن ۱۹۵۵ هلند (۲۸ مارس ۱۹۴۷) نیوزیلند ۸ مارس ۱۹۴۸ پاکستان ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۷ پالائو ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۶ پاپوآ گینه نو ۲۷ اوت ۱۹۷۶ فیلیپین (۲۸ مارس ۱۹۴۷) جمهوری کره ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴ فدراسیون روسیه *** ۲۸ مارس ۱۹۴۷ ساموآ ۵ ژوئیه ۱۹۶۳ سنگاپور ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۵ جزایر سلیمان ** ۳ اوت ۱۹۷۹ سریلانکا ۱۰ دسامبر ۱۹۵۴ تاجیکستان ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ تایلند، ۲۸ مارس ۱۹۴۷ تیمور شرقی ** ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۳ تونگا ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۱ ترکیه ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۶ ترکمنستان ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ تووالو * ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۵ بریتانیا و ایرلند شمالی ۲۸ مارس ۱۹۴۷ ایالات متحده آمریکا ۲۸ مارس ۱۹۴۷ ازبکستان ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ وانواتو ** ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴ ویتنام ۲۳ اوت ۱۹۵۴
گرنویل جنوبی، نیو ساوت ولز
گرنویل جنوبی (به انگلیسی: South Granville) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در نیو ساوت ولز (New South Wales) واقع شده‌است.
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه
تاریخچه اسکاپ
اعضای وابسته *
ساموآی آمریکا ۲۸ ژوئیه ۱۹۸۸ جزایر کوک ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۲ پلینزی فرانسه ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ گوام ۲۴ ژوئیه ۱۹۸۱ هنگ کنگ، چین، ۲۵ نوامبر ۱۹۴۷ ماکائو، چین ***** ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۱ کالدونیای جدید ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ نیوئل ۳ اوت ۱۹۷۹ جزایر ماریانای شمالی (۲۲ ژوئیه ۱۹۸۶)
پی‌نوشت:
دبیرخانه
دبیر اجرایی در راس یک تیم مدیریتی ارشد می‌باشد که متشکل از دو معاونت اجرایی، نه مدیر در بانکوک و چهار نفربه عنوان مدیر ادارات زیرمنطقه‌ای، می‌باشد که فعالیت‌های بخش‌های اصلی ESCAP و نیز امور عملیاتی و اداری را نظارت می‌کنند. تیم مدیریت ارشد نقش مهمی را در پیشرفت استراتژیک کار ESCAP ایفا می‌کند.
در حال حاضر خانم Ms. Armida Salsiah Alisjahbana از ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸ دبیر اجریی کمیسیون می‌باشد.
ادارات زیر منطقه‌ای:
با توجه به پوشش گسترده و تنوع منطقه آسیا-اقیانوس آرام، کمیسیون نیاز به حضور در مناطق مختلف برای تحقق و پیشبرد اهداف توسعه‌ای خود داشته‌است و از این رو دارای ۴ اداره زیرمنطقه‌ای می‌باشد.
ایران
کشور ایران همراه با کشورهای، افغانستان، بنگلادش، بوتان، هند، مالدیو، نپال، پاکستان، سریلانکا و ترکیه، در حوزهٔ اداره زیر منطقه ای جنوب و جنوب غرب آسیا قرار دارد.
کمیته‌های تخصصی اسکاپ عبارتند از:
توماسو برتی
توماسو برتی (Tommaso Berti) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که برای باشگاه فیورنتینا بازی می‌کند.
کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه
ایران
کمیته برنامه‌ریزی و آمار، کمیته تجاری، کمیته صنعت و تکنولوژی، کمیته کشتیرانی، کمیته کشاورزی و کمیته منابع طبیعی.
موسسات منطقه ای
مؤسسات منطقه ای از برنامه‌های ESCAP حمایت می‌کنند. هر مؤسسه منطقه ای دارای شورای حکام است. شوراهای حاکم مسئول بررسی وضعیت اداری و مالی موسسات و اجرای برنامه کارهستند.ESCAP دارای ۵ مؤسسه منطقه ای می‌باشد:
کمال‌الدین بهزاد
کمال‌الدّینْ بهزادِ هِرَوی (میان ۸۵۵ تا ۸۶۵ ه‍.ق – ۹۴۲ ه‍.ق) نامدار به استاد کمال‌الدین بهزاد، استاد بهزاد و استاد نقاش، نقاش ایرانی سده‌های نهم و دهم هجری بود. وی در دربار پادشاهان تیموری و صفوی صاحب منصب بود و بابت نوآفرینی در نقاشی ایرانی شناخته شده‌است.
بهزاد در آغاز به‌عنوان شاگرد و زیردست روح‌الله میرک نقی‌زاده مشغول به کار بود. او به‌سرعت معروف شد و با حمایت‌های علی‌شیر نوایی، فرصت‌های هنری بزرگی را به‌دست آورد چنان‌که به خدمت سلطان حسین بایقرا، از سلاطین تیموری درآمد. شرح زندگی بهزاد پس از مرگ سلطان حسین بایقرا به‌درستی معلوم نیست. آنچه از شواهد بر می‌آید آن است که بعد از برافتادن تیموریان، بهزاد همچنان در هرات باقی ماند و به نوشتهٔ بابُر تحت حمایت محمد شیبانی قرار گرفت. احتمالاً بهزاد یازده سال پس از مرگ محمد شیبانی نیز در هرات زندگی کرده‌است. تاریخ و شرایط حرکت بهزاد به تبریز نامعلوم است. بهزاد در تبریز همچنان از حمایت سلطنتی برخوردار بود و به‌عنوان مدیر کتابخانهٔ سلطنتی منصوب شد. او این مقام را تا زمان مرگش حفظ کرد. فعالیت‌های بهزاد در تبریز و دربار صفوی بسیار کم بود. بهزاد به سال ۹۴۲ ه‍.ق در خدمت شاه تهماسب درگذشت و در تبریز در کنار کمال خجندی به خاک سپرده شد.
اعتبار بهزاد در درجهٔ نخست، نتیجهٔ آرمان‌گرایی او در آثارش، و سپس شخصیت فردی و همکاری مستمرش با حاکمان بزرگ روزگار خویش بود. اما برخی معتقدند که شخصیت بهزاد به بزرگی شهرتش نبوده و رابطهٔ او با علی‌شیر و جامی سبب افزودن ناروای شهرت او شده‌است. از سوی دیگر، بابر و حیدر میرزا جایگاه والای بهزاد در میان هم‌روزگارانش را تأیید کرده‌اند. ویژگی‌های دقت در الگو، خوشنویسی و طراحی میراث مهم سبک بهزاد است. توجه بهزاد به دنیای واقعی پیرامونش او را از نگارگران پیش از خود متمایز می‌کند. ترکیب‌بندی‌های بهزاد در روزگار خود او نیز از سوی دیگران تقلید شد. بهزاد در رنگ‌شناسیِ نگارگری ایرانی تحول ایجاد کرد. در آثار او رنگ و فرم جدایی‌ ناپذیرند. در کنار این‌ها، بهزاد پیام معنوی داستان‌ها را در اثر توصیف رویدادهای عادی از بین نمی‌برد و در تلفیق این‌دو می‌کوشد. نگرش انسان‌گرایانهٔ او با چگونگی بهره‌گیری از رنگ، خط و ساختار آثارش در هماهنگی کامل هستند، انسان‌گرایی‌ای که در تاریخ نقاشی ایران سابقه ندارد. او افزون بر تربیت شاگردان برجسته، با دید و سبک خویش بر دربار صفوی در تبریز اثری شگرف گذاشت. با وجود نوآوری‌های بهزاد در فرم، او نه‌تنها هیچ‌گاه از جریان اصیل و سنتی نقاشی ایران خارج نشد، بلکه دید درستی را که میراثی یگانه بود نگاه داشت که همان قرارگیری رنگ‌های تخت در کنار یکدیگر است به شکلی بسیار پیشرفته‌تر از آن‌چه در میناکاری ایرانی و ویترای در غرب انجام شده‌بود.
در هیچ‌یک از آثار منتسب به بهزاد امضایی مطمئن از او وجود ندارد، ازاین‌رو تشخیص و تمییزِ دیگر آثار واقعی بهزاد با توجه به سبک اثر انجام می‌شود. از میان آثار بسیاری که به بهزاد نسبت داده‌اند، به‌باور عموم کارشناسان تنها سی و دو نگاره اثر واقعی بهزاد هستند که البته تنها نشان‌دهندهٔ ده سال از دوران طولانی فعالیت هنری بهزاد است. در طول سدهٔ دهم هجری، مجموعه‌داران مشتاق بودند که نقاشی‌های بهزاد را در مرقع‌ها یا مجموعه‌های خود قرار دهند.
زمینهٔ تاریخی
به‌گفتهٔ رومر، عصر تیموریان و به‌ویژه دوران حکومت شاهرخ تیموری در سدهٔ نهم هجری، دورهٔ رشد و پیشرفت در زمینه‌های گوناگون بود. به‌رغم کشمکش‌های مداوم و خونین بر سر جانشینی تیمور، شاهرخ توانست قلمرو روزگار تیمور را نگاه دارد، هرچند که موفق به حفظ همهٔ قلمرو تیمور نشد. حکومت شاهرخ در طول چهار دهه، ایران را از هرج‌ومرج احتمالی پس از مرگ تیمور رهانید و پیشرفت‌هایی اقتصادی و فرهنگی در پی داشت؛ البته نباید از نظر دور داشت که همهٔ این پیشرفت‌ها مستقیماً از آنِ شخص شاهرخ نبود و او با وجود برجستگی برخی ابعاد شخصیتی، در سیاست چندان مهارتی نداشت و وجود شخصیت‌هایی مانند گوهرشاد در دربار شاهرخ بود که سبب سامان امور دولت و رفاه بخش بزرگی از مردم شد.
در دورهٔ شاهرخ روابط ایران با دیگر کشورها مانند چین، مصر و هند احیا یا برقرار شد. پیشرفت‌ها در زمینهٔ فرهنگی به‌ویژه در زمینهٔ هنر و نیز پژوهش‌های فکری مانند نقاشی، خوشنویسی، معماری، موسیقی، تاریخ‌نگاری، فقه و کلام اسلامی چشمگیر بود. این پیشرفت‌ها هم از جانب شاهرخ و هم از سوی خانوادهٔ او و کسان برجستهٔ حکومت پشتیبانی می‌شد. علاقهٔ بایسنقرمیرزا به خوشنویسی و نگارگری و پشتیبانی اسکندر بن عمرشیخ از هنر در شیراز یا حمایت او از غیاث‌الدین جمشید کاشانی شایان توجه است. در زمینهٔ شعر و ادب پارسی، سرایندگانی چون قاسم انوار و شاه نعمت‌الله ولی ظهور کردند و ادبیات ترکی نیز شکوفا شد. در روزگار سلطنت سی و هفت سالهٔ سلطان حسین بایقرا، به‌رغم محدود شدن قلمرو امپراتوری، صلح و آرامش نسبی در حکومت تیموری برقرار شد. به‌گزارش بابُر، این دوره زمان شکوفایی شخصیت‌هایی نامدار در خراسان بود چرا که سلطان حسین با وجود وجههٔ جنگاوری‌اش، شخصی فرهنگ‌دوست و پشتیبان نامی هنر بود.
هنر و نقاشی ایرانی در روزگار تیموری و صفوی
برقراری پیوند بین نگارگر ایرانی و ادب پارسی، حکمت کهن ایرانی و عرفان اسلامی از مهم‌ترین ویژگی‌های نگارگری ایرانی بود. نگارگر یا خود در سلک صوفیان و عرفا بود یا از راه انس با شعر و ادب پارسی، اندیشه‌ای چنین داشت. بدین ترتیب، نگارگر ایرانی به پیروی از عوالم معقول، محسوس و مثالیِ عرفان اسلامی، نه به‌دنبال بازنمایی طبیعت، بلکه در پی نمایش اصل، باطن و جوهر صورت‌های طبیعی و مادی بود. ازاین‌رو، زمان و مکانِ مشخص، کمّیّت‌های فیزیکی و قوانین جهان ماده هیچ‌یک کاربردی نداشتند و عناصر تصویری بیش از آنکه تقلید از طبیعت باشند، کهن‌الگو بودند. درون‌مایه‌ای که نگارگر به آن می‌پرداخت، از اساطیر و تاریخ کهن سرچشمه می‌گرفت و نمایانگر خاطرهٔ قومی، آرمان معنوی و روح فرهنگیِ جاری در ادب پارسی بود، به‌گونه‌ای‌که صُوَر خیالِ شعر فارسی و نگارگری ایرانی در هماهنگی کامل بودند.
دورهٔ شکوفایی نگارگری ایرانی، آغازی بر فرایند زدودن تأثیرات بیگانه و پالایش مکتب‌های نقاشی ایرانی بود. این دوران از سدهٔ هفتم تا یازدهم هجری یعنی از روزگار سلطهٔ مغولان بر ایران تا حکومت جلایری، عصر تیموری و سپس تا سال‌های اوج قدرت صفوی جریان داشت. با پشتیبانی پادشاهان و امیران و با برپایی کارگاه‌های درباری، نقاشان این دوران به تصویرسازی آثار شعر و ادب پارسی پرداختند. در حکومت آل جلایر و پیش از ظهور تیمور، سبک نقاشی ایرانی در غرب ایران تا بغداد نفوذ کرده بود؛ نسخهٔ دیوان خواجوی کرمانی در بغداد نمونهٔ این نفوذ و گسترش است. آثار به‌جامانده از روزگار جلایریان، نشان‌دهندهٔ پشتیبانی حاکمان این سلسله از نقاشی ایرانی و تحولات آن است. به‌گفتهٔ لورنس بینیون و دیگران، عصر شاهرخ تیموری از درخشان‌ترین دوره‌های تاریخ ایران به‌شمار می‌رود که این موضوع در کتاب‌های نفیس و بی‌مانندِ این دوران به‌خوبی معلوم است. در این دوره هرات کانون بی‌رقیب نگارگری ایرانی بود. به‌گفتهٔ دولتشاه سمرقندی، در این دوره بایسنقرمیرزا، پنجمین پسر شاهرخ، در جایگاه وزارت پدرش در هرات این شهر را به کانون سرایندگان، تاریخ‌نگاران و دانشمندان بدل کرد. روابط نزدیک و بی‌سابقهٔ میان ایران و چین در دورهٔ شاهرخ، سبب نفوذ نقاشی چینی به هنر ایرانی شد. شاهرخ و فرزندش بایسنقرمیرزا با گردآوری دستاوردهای نگارگران شیراز، بغداد و تبریز و به‌گمان برخی تحت تأثیرات نقاشی چینی، سبکی از نقاشی ایرانی را در هرات پی ریختند که به نام مکتب هرات شناخته می‌شود. این سبک را هنرمندانی مانند مولانا خلیل و غیاث‌الدین نمایندگی می‌کردند و هنر اینان از طریق استاد منصور و روح‌الله میرک به کمال‌الدین بهزاد رسید. پیشرفت مکتب هرات در روش‌های مرسوم فضاسازی، طراحی و ترکیب‌بندی، رنگ‌شناسیِ رنگ‌های پاک و درخشان، و استفاده از نقوش تزیینیِ گوناگون چشمگیر بود. یکی از نتیجه‌های این پیشرفت‌ها تکمیل الگوی پیشنهادی جُنِید برای نمایش دوبعدیِ معماری، و جداسازی اندرونی و بیرونی بود. شاهنامهٔ بایسنقری از شاهکارهای این مکتب است. از سوی دیگر، هرچند که مکتب شیراز به‌خاطر مصون‌ماندن از یورش مغول و در نتیجهٔ کوچ بسیاری از هنرمندان شرق ایران به شیراز تا مدت‌ها از نفوذ هنر چینی در امان ماند، اما در تبریز — که پایتخت ایلخانان مغول بود — هنری التقاطی از عناصر چینی، بیزانسی و ایرانی به‌وجود آمد. هنر شرق آسیا بر نگارگری ایرانی تأثیر مهمی گذاشت که با به‌ارمغان‌آوردن نگاه شاعرانه به طبیعت برای هنر ایرانی، درک مفهوم فضای معنوی را برای نقاش ایرانی هموار کرد. بدین ترتیب، مکتب‌های شیراز و هرات در روزگار تیموری و تبریزِ روزگار صفوی، آوردگاه تحول نظام زیبایی‌شناختیِ ویژه‌ای در نقاشی کهن ایرانی شدند. در این روزگار با آنکه رویکرد به واقع‌گرایی، دگرگونی اندیشه و بینش ایرانی و سستی پیوند شعر و نقاشی دیده می‌شود، اما روش هنری دچار دگرگونی بنیادین نشد، چنان‌که انسان‌گرایی بهزاد و دیگر نقاشان، سبب گرایش آنان به طبیعت‌گرایی نشد.
در هرات
هیچ نویسنده‌ای شرح‌حال منسجمی از بهزاد به‌دست نمی‌دهد، اما می‌توان برخی از حقایق مربوط به زندگی‌اش را از منابع مختلف استخراج کرد. بر پایهٔ کارهای موجودِ بهزاد، سال تولدش را می‌توان در میان دههٔ ۸۵۵ تا ۸۶۵ ه‍.ق تخمین زد. نویسندگان مرتبط با هرات مانند خواندمیر، بابر، و میرزا حیدر دوغلات تأکید می‌ورزند که بهزاد ابتدا برای علی‌شیر نوایی و سپس سلطان حسین بایقرا کار می‌کرد. بهزاد به‌سرعت معروف شد و با حمایت‌های نخستین پشتیبانش، علی‌شیر نوایی، فرصت‌های هنری بزرگی را به دست آورد. وی اندکی پیش از ۸۹۳ ه‍.ق به خدمت سلطان حسین بایقرای تیموری درآمد که دربارش در هرات محل گردآمدن نخبگان اهل ذوق و استعداد بود و نوایی و جامی و خواندمیر در رأس آن‌ها بودند. در بیشتر منابع معتبر، بهزاد به‌عنوان شاگرد و زیردست روح‌الله میرک نقی‌زاده مشغول به کار بود که ابتدا کارگاه میرعلی‌شیر و سپس سلطان حسین را مدیریت می‌کرد. دوست‌محمد و قاضی احمد جزئیات بیشتری در مورد بهزاد و میرک ارائه می‌دهند. قاضی احمد بر روابط شخصی نزدیک بین این دو تأکید می‌کند و می‌گوید پس از اینکه بهزاد در جوانی یتیم شد، ازسوی میرک تربیت شد و آموزش دید. دوست‌محمد می‌افزاید که نام کامل میرک، امیر روح‌الله بود و اینکه متعلق به خانواده‌ای از سادات معروف به «کمانگران» است، اگرچه میرک خود به‌عنوان یک خوشنویس مشهور است. هیچ نویسنده‌ای به این نتیجه نرسیده که بهزاد و میرک نسبت خانوادگی داشته‌اند و اشاره‌ای به نحوهٔ آشنایی دو نفر نیز نکرده‌است. بهزاد ظریف‌کاری و تذهیب را مستقیماً از میرک آموخت، و قلمزنی ظریف و بیانگری عمیق را از کارهای مولانا ولی‌الله. مصطفی عالی، مورخ نه‌چندان معتبر عثمانی، پیر سید احمد تبریزی را نیز استاد بهزاد می‌داند. جهانگیرشاه گورکانی نیز در تاریخ جهانگیری خلیل احمد را نام می‌برد و می‌نویسد که بهزاد سبک او را ادامه داده است. بهزاد از حوالی بیست سالگی‌اش به حدی از توانایی رسیده بود که به عنوان نقاشی بااستعداد شناخته شود. او از ابتدا نقاش فعالی بود، اما تا پیش از ۸۹۰ ه‍.ق نمی‌توان هیچ اثری را از او دانست. در دوره‌ای هشت ساله (میان ۸۸۶–۸۹۳ ه‍.ق) بهزاد به پرورش شیوهٔ خویش پرداخت و در دورهٔ دوازده سالهٔ بعدی (میان ۸۹۴–۹۱۶ ه‍.ق) بهترین کارهای خود را آفرید. او ظاهراً دست‌کم دو خواهر و برادر داشته‌است، زیرا گفته می‌شود که فرزندانشان شاگردانش بوده‌اند. دورهٔ زندگی بهزاد پس از مرگ سلطان حسین بایقرا در سال ۹۱۱ ه‍.ق به‌درستی معلوم نیست. بعد از برافتادن سلسلهٔ تیموریان به دست محمدخان شیبانی در ۹۱۲ ه‍.ق، بهزاد همچنان در هرات باقی ماند. بابر می‌نویسد که بهزاد تحت حمایت محمد شیبانی قرار گرفته‌است. به‌گفتهٔ بابر، محمدخان شیبانی با گستاخی، نگارگری‌های بهزاد را اصلاح می‌کرد. به‌گفتهٔ باسیل گری، احتمالاً بهزاد یازده سال پس از مرگ محمد شیبانی نیز در هرات زندگی کرده‌است.
سفر به تبریز
بهزاد احتمالاً آخرین سال‌های زندگی خود را در تبریز در استخدام دربار صفوی سپری کرد. او بایستی همراه با بستگان نزدیکش به تبریز نقل مکان کرده باشد زیرا خواهرزاده‌اش، رستم‌علی که خوشنویسی شناخته‌شده بود و همین‌طور نوه‌های خواهرش محب‌علی و مظفرعلی که هر دو نقاش بودند، همگی در تبریز آموزش دیده‌اند. تاریخ و شرایط حرکت بهزاد به تبریز نامعلوم است. فرمان شاه اسماعیل در تاریخ ۹۲۸ ه‍.ق دربارهٔ انتصاب بهزاد به‌عنوان سرپرست کارگاه نسخه‌های خطی شاه اسماعیل، اغلب به‌عنوان شاهدی از ارتباط بهزاد با این حاکم به‌شمار می‌رود. بااین‌حال، این سند در نسخه‌ای از نامهٔ نامی خواندمیر — مجموعه‌ای از نمونه‌های شیوهٔ نامه‌نگاری که ماده‌تاریخش نشان از ۹۲۵ ه‍.ق دارد — حفظ می‌شود. این مغایرت زمانی، پرسش‌هایی دربارهٔ اصالت این حکم برمی‌انگیزد. افزون بر این، نویسندگان صفوی مانند دوست‌محمد، اسکندر بیگ و قاضی احمد قمی، روشن می‌کنند که بهزاد در زمان شاه طهماسب استخدام شده‌است، اما هیچ اشاره‌ای به پیوند با شاه اسماعیل نمی‌کنند. قاضی احمد مشخص می‌کند که بهزاد در زمانی که کتابخانهٔ شاه طهماسب پیشترها تأسیس شده بود، وارد تبریز شد و مدیر آن، سلطان محمد، به حاکم نقاشی تعلیم می‌داد. این سند گفتهٔ منشی قمی را — دربارهٔ ماندن بهزاد در هرات تا شروع سلطنت شاه طهماسب در ۹۳۰ ه‍.ق — نقض می‌کند. به‌جز این فرمان، سندی که به وابستگی بهزاد با شاه اسماعیل گواهی دهد، حکایتی از مناقب هنروران تألیف پژوهشگر عثمانی، مصطفی عالی گالیپولی به سال ۹۹۵ ه‍.ق است. او توضیح می‌دهد که چگونه بهزاد و خوشنویس شاه محمود نیشابوری همراه شاه اسماعیل به میدان جنگ در چالدران پیوستند و او آن‌ها را در یک غار پنهان کرد زیرا در صورت پیروزی عثمانی از امنیت آن دو بیمناک بود. این حکایت همراه با پیشگویی پیروزی عثمانی است که بر تاریخی‌بودن آن تردید می‌افکند. با توجه به این ماجرا، چنین برداشت می‌شود که بهزاد مورد توجه و لطف شاه اسماعیل بوده‌است. اما از سوی دیگر، با توجه به شاخ و برگ بسیار داستان از سوی مصطفی عالی و اینکه هیچ‌یک از مورخان ایرانی به آن اشاره نکرده‌اند، می‌توان در وقوع و اصالت آن تردید کرد. اظهارات دیگر مصطفی عالی نشان می‌دهد که بهزاد برای او شخصیتی اسطوره‌ای و یادآور بهترین فضائل است. در سال ۹۱۹ ه‍.ق، طهماسب فرزند اسماعیل فرمانروای هرات شد، و هنگامی که در سال ۹۲۹ ه‍.ق به تبریز بازگشت، بهزاد در همراهی او بود. در تبریز، او همچنان از حمایت سلطنتی برخوردار بود و به‌عنوان مدیر کتابخانهٔ سلطنتی منصوب شد و سرپرست تولید نسخ خطی تذهیب‌کاری‌شده و تصویرگری‌شده بود و مسئولیت همهٔ کتابداران، خوشنویسان، نقاشان، تذهیب‌کاران، حاشیه‌نگاران، زراندودکاران، زرکوبان و لاجوردشویان به او واگذار شد. او این مقام را تا زمان مرگش حفظ کرد.
مرگ
اطلاعات اندکی از فعالیت‌های بهزاد در تبریز و دربار صفوی در دست است. قاضی احمد به جلدی از خمسهٔ نظامی اشاره می‌کند که توسط شاه محمود نیشابوری نسخه‌برداری و خوشنویسی و توسط بهزاد تصویرگری شده‌است. دوست‌محمد می‌افزاید که بهزاد در خدمت طهماسب درگذشت و در تبریز در کنار کمال خجندی به‌خاک سپرده شد. ماده‌تاریخی مرگ بهزاد را به سال ۹۳۵ ه‍.ق نشان می‌دهد. با توجه به ماده‌تاریخ دوست محمد، بهزاد در ۹۴۲ ه‍.ق درگذشت و در تبریز نزدیک به مدفن کمال خجندی شاعر دفن شد، که امروزه با عنوان آرامگاه دوکمال شناخته می‌شود. به‌گفتهٔ قاضی احمد، او در هرات درگذشت و در کنار کوه مختار به‌خاک سپرده شده‌است. به‌گفتهٔ قمر آریان، روایت قاضی احمد مورد تردید است، به‌ویژه اینکه چگونگی سفر وی از تبریز و قزوین به هرات روشن نیست و نیز درستی ادعای قاضی احمد نیازمند این است که بهزاد پس از مرگ سلطان حسین بایقرا در هرات اقامت داشته باشد که این موضوع نیز با توجه به روایت‌های تاریخ‌نگاران و اسناد دیگر پذیرفتنی نیست. در کتابخانهٔ ییلدیز استانبول، نگاره‌ای موجود است که گمان می‌رود چهرهٔ بهزاد را در کهنسالی و در ظاهر مردی محجوب و در لباس دورهٔ صفوی نشان می‌دهد.
شخصیت بهزاد
لورنس بینیون و دیگران با توجه به نگارهٔ چهرهٔ بهزاد که در کتابخانهٔ اِوکاف استانبول موجود است شخصیت او را محجوب و بی‌ادعا اما تیزبین و اندیشمند ارزیابی می‌کنند و ادامه می‌دهند که با توجه به انتصابش به ریاست کتابخانهٔ سلطنتی شاه اسماعیل اول، احتمالاً مدیر توانایی بوده‌است. به‌گفتهٔ خواندمیر بهزاد ویژگی‌های دلپذیر و دوستانه‌ای داشته‌است. گذشته از ارتباطش با علی‌شیر، بهزاد از پشتیبانی چهار پادشاه برخوردار بوده که دو پادشاه صفوی نگاه ویژه‌ای به او ابراز داشته‌اند. اعتبار بهزاد در درجهٔ نخست، نتیجهٔ آرمان‌گرایی او در آثارش، و سپس شخصیت فردی و همکاری مستمرش با رهبران اندیشه و حاکمان بزرگ روزگار خویش بود. بااین‌حال، اشاره‌ای هم به این موضوع شده که شخصیت بهزاد به بزرگی شهرتش — آن‌گونه‌که دوست مورخش، خواندمیر نوشته است — نبوده و رابطهٔ بهزاد با علی‌شیر و جامی سبب افزودن ناروا بر شهرت او شده‌است. از سوی دیگر، بابر و حیدر میرزا که گمان می‌رود منصف و بی‌تعصب بوده‌اند، جایگاه والای بهزاد در میان هم‌روزگارانش را تأیید کرده‌اند. به هر تقدیر، هنوز به‌سختی می‌توان درجهٔ اصالت کامل بهزاد در ارائهٔ فرم‌های جدید یا برتری آشکارش بر همهٔ نقاشان همکارش را مشاهده کرد و چنین موضوعی با چشم‌داشت‌ها از چهرهٔ استادی که به‌خاطر کمال هنرش در سراسر دنیای اسلام نامدار است، ناهمخوانی دارد.