cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
فیروزآباد (اسلام‌آباد غرب)
جمعیت
براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۴۷ نفر (۴۳خانوار) بوده‌است
خانه حمزه کاظمی
خانه حمزه کاظمی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۲۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نوکساپاتر، میسیسیپی
نوکساپاتر شهرکی در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۷۲ نفر بوده‌است.
مسافر (آلبوم جیپسی کینگز)
مسافر (Pasajero) دوازدهمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی جیپسی کینگز است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و یکسال بعد در ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۰۷ در ایالات متحده آمریکا به بازار عرضه شد که عیناً مشابه نسخهٔ بین‌المللی آن بود.
مینورو یاماساکی
مینورو یاماساکی معمار نوگرای آمریکایی قرن بیستم ژاپنی-تبار بود. در تاریخ ۱ دسامبر سال ۱۹۱۲در شهر سیاتل، واشینگتن به دنیا آمد. پدرش کفاش بود. او به دلیل اینکه عموی مادرش معمار بوده به معماری علاقه زیادی داشته‌است. در دوران جوانی در کارخانه قوطی ماهی قزل آلا در آلاسکا مشغول و در گروه معماری در دانشگاه واشینگتن در در رشته کارشناسی معماری ادامه تحصیل داد. او سپس کارشناسی ارشد خود را در نیویورک به صورت شبانه به اتمام رسانید.
در کنار مرکز تجارت جهانی، برجسته‌ترین آثار او شامل برج مدرن راینیر و مرکز علوم اقیانوس آرام در سیاتل و پروژه مسکن اجتماعی پرویت-ایگو در میسوری است. پرویت-ایگو نیز سرنوشتی مشابه مرکز تجارت جهانی داشت، زیرا کمتر از ۲۰ سال پس از تکمیل آن تخریب شد. امروزه اغلب از آن به عنوان نمادی از شکست مدرنیسم یاد می‌شود.
او در سال ۱۹۴۱ در سن ۲۹ سالگی با تیلکو هیراشیکی ازدواج نموده و پس از ۲۰ سال زندگی از یکدیگر جدا شدند. در سال ۱۹۶۱ با ویت اند پگی ازدواج و این ازدواج به دو سال هم نکشید و برای بار سوم با زنی ژاپنی ازدواج نمود.
آثار در ایران
یاماساکی ساختمان‌های خوابگاه دانشجویان روی تپه کوی دانشگاه شیراز را طراحی نمود. این پروژه مصادف با انقلاب سال ۵۷ گشته و نیمه کاره ماند.
میانگین و کوواریانس نمونه
میانگین و کوواریانس نمونه آماره‌هایی هستند که از مجموعه‌ای از داده (یک یا چندمتغیره) محاسبه می‌شوند.
میانگین نمونه برداری است که هر مولفهٔ آن میانگین مشاهدات متغیر تصادفی مربوط است. میانگین نمونه بیشتر به منظور پارامتر مکان توزیع‌های احتمالاتی به کار می‌رود.
کوواریانس نمونه ماتریسی مربعی است که مولفهٔ iوjام آن کوواریانس نمونه بین متغیرهای iوjام را نشان می‌دهد. مولفهٔ iوiام این ماتریس واریانس نمونهٔ متغیر i را نشان می‌دهد. کوواریانس نمونه بیشتر به منظور شاخص پراکندگی به کار می‌رود.
قره‌قوزلو
جمعیت
این روستا در دهستان مرحمت‌آبادمیانی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۲ نفر (۱۷۷خانوار) بوده‌است.
میانگین و کوواریانس نمونه
استفاده از {N-1} به جای {N} تصحیح بسل نام دارد که به منظور تصحیح بایاس تخمین انجام می‌گیرد.
امبانیل
امبانیل (به فرانسوی: Ambonil) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Loriol-sur-Drôme واقع شده‌است.
پیاوه
رود پیاوه یا رود پیاو رودی به طول ۲۲۰ کیلومتر است که در شمال شرقی ایتالیا جریان دارد. این رود در پایان مسیر خود به دریای آدریاتیک می‌ریزد.
مشخصات
رود پیاوه از دامنه‌های کوه پرالبا در رشته‌کوه آلپ در نزدیکی مرز اتریش سرچشمه گرفته و به سمت جنوب جریان می‌یابد. این رود سپس در فلتره به سمت جنوب شرقی تغییر مسیر داده و در پایان پس از طی ۲۲۰ کیلومتر در کورتلازو در شمال شرقی ونیز به دریای آدریاتیک می‌ریزد. حوضهٔ آبخیز این رود ۴٬۰۹۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. تغییرات جریان رود پیاوه شدید بوده و بیشتر بخش‌های پایین‌دست رودخانه در اواخر تابستان بستری از ماسه‌های خشک است.
ریزشگاه رودخانه تا سال ۱۵۰۰ در نقطه‌ای جنوبی‌تر در نزدیکی ترپورتی قرار داشت اما پس از چند تغییر دهانهٔ آن در نزدیکی کائورله قرار گرفت تا آنکه وقوع سیلی ویرانگر در سال ۱۶۸۳ باعث تغییر خروجی رود پیاوه به مکان فعلی آن شد. در ۱۹۶۶ بارش باران سبب سیلابی‌شدن رودخانه و طغیان آن از بندهای ساخته‌شده بر آن شد.
جنگ جهانی اول
رود پیاوه در جریان جنگ جهانی اول به خط دفاعی اصلی ایتالیایی‌ها در برابر نیروهای اتریشی پس از عبور غیر منتظرهٔ آنان از کاپورتو در ۱۹۱۷ بدل شد. اتریشی‌ها در سال ۱۹۱۸ علی‌رغم حملات شدیدشان نتوانستند از این خط دفاعی عبور کنند و در نهایت شکست آنان در نبرد ویتوریو ونتو در پایان اکتبر ۱۹۱۸ رقم خورد.
روزی روزگاری (فصل ۲)
فصل دوم مجموعه روزی روزگاری در ۱۰ می ۲۰۱۲ اعلام شد و در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۲ پخش شد و در ۱۲می ۲۰۱۳ به پایان رسید.
داستان این مجموعه دربارهٔ معرفی جادویی است که پوست چروکین/آقای گلد وارد استوری بروک کرده‌است و باعث شده سرنوشت هردو دنیای واقعی و افسانه‌ای بهم گره بخورد و خطرات جدیدی ایجاد شود. بعلاوه، پوست چروکین مکان پسرش را پیدا می‌کند و می‌فهمد او پدر هنری میلز است. غریبه‌هایی به نام‌های گرگ مندل و تامارا به استوری بروک می‌رسند تا جادو و شهر را حذف کنند ولی نهایتاً نمی‌توانند استوری بروک را نابود کنند. شخصیت‌های جدیدی در این فصل معرفی می‌شوند؛ مانند بلفایر (پسر پوست چروکین) با نام مستعار نیل کسیدی که پدر هنری میلز است، کاپیتان کیلان هوک جونز، شاهزاده آئورا، مولان، شاهزاده فیلیپ، رابین هود و خانواده دارلینگ.
قسمت اول فصل ۱۱٫۳۶میلیون نفر بیننده داشت و ازبین افراد ۱۸–۴۹ساله رتبه ۳٫۹ از ۱۰ را کسب کرد. این ارقام در فوریه ۲۰۱۳ تا ۷٫۰۸میلیون نفر تنزل کرد ولی در طول ادامه فصل بالای ۷میلیون باقی ماند. نهایتاً قسمت آخر فصل ۷٫۳۳میلیون نفر بیننده و رتبه ۲٫۳ از ۷ را داشت.
داستان
بعد از اینکه نفرین توسط اما سوان شکسته شد، ابر کبودی که توسط آقای گلد جادو را به استوری بروک آورده بود، پاکسازی می‌شود و ساکنین به عنوان خود واقعیشان دور هم جمع می‌شوند. در دنیای افسانه‌ها، شاهزاده آرورا (سارا بولگر) با شاهزاده فیلیپ (جولین موریس) بیدار می‌شود ولی فیلیپ و همراه جنگجویش، مولان (جیمی چانگ)، باید شبحی مرگ بار روبرو شوند. اما، سفیدبرفی/مری مارگارت و شاهزاده چارمینگ/دیوید سعی می‌کنند اجازه ندهند شبح، روح رجینا را بگیرد. درهرحال، اما و مری مارگارت با کلاه کلاه ساز دیوانه به بخشی از جنگل سحرآمیز فرستاده می‌شوند. ساکنین آنجا از نفرین در امان بوده‌اند. آن‌ها با آئورا و مولان همراه می‌شوند تا به استوری بروک برگردند. در راه، با کورا (باربارا هرشی)، مادر ملکه شیطانی/رجنیا، ملاقات می‌کنند. او هم با کاپیتان هوک همراه می‌شود تا راه سفر به استوری بروک را بیابد.
در همین زمان، در استوری بروک، رجینا به هنری قول می‌دهد از جادو استفاده نکند تا ادم بهتری شود. دیوید کلانتر شهر می‌شود و سعی می‌کند راهی برای همراه شدن با برفی و اما پیدا کند. نهایتاً سعی می‌کند با نفرین خواب و از راه رؤیا با مری مارگارت ارتباط برقرار کند. بعداً وقتی مری مارگارت و اما با جادو از جنگل سحرآمیز برمی گردند، دیوید با بوسه عشق واقعی بیدار می‌شود. کورا و هوک هم به استوری بروک می‌رسند تا زندگی رجینا را نابود کنند و پوست چروکین را بکشند.
مگس‌های جغدی
مگس‌های جغدی نام یک تیره از راسته مگس است.
اندیس حسین‌آباد
حسین آباد یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر پاریز استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.
هیپوکلریت
هیپوکلریت یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۶۱۷۳۹ است.
ناماور
ناماور یا نماور می‌تواند در اشاره به موارد زیر باشد:
ساینجق
جمعیت
این روستا در دهستان نادرگلی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۴ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
کاتسمور، روتلند
کاتسمور (به انگلیسی: Cottesmore) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در راتلند واقع شده‌است. کاتسمور ۲٬۰۶۲ نفر جمعیت دارد.
پتریتسی
پتریتسی (به ایتالیایی: Petrizzi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاتانزارو واقع شده‌است.
خصوصیات
پتریتسی ۲۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۵۹ نفر جمعیت دارد و ۳۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه مامیگیلی
فرودگاه بین‌المللی ویلا مامیگیلی یک فرودگاه همگانی با کد یاتا VAM است که یک باند فرود بله دارد. این فرودگاه در کشور مالدیو قرار دارد و در ارتفاع ۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
خانه سید جلال موسوی
خانه سید جلال موسوی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۲۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مگس‌های کرم‌شیری
مگس‌های کرم‌شیری نام یک تیره از راسته مگس است.
سرگاه (مهر)
قلعه سرگاه، روستایی از توابع بخش اسیر شهرستان مهر در استان فارس ایران است.
بلودان
بلودان (به عربی: بلودان) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در شهرستان الزیدانی واقع شده‌است.
خصوصیات
بلودان ۳٬۱۰۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امبونای
امبونای (به فرانسوی: Ambonnay) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Ay واقع شده‌است.
خصوصیات
امبونای ۱۱٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۹۲۰ نفر جمعیت دارد و ۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اندیس حسین‌آباد (سورخا قلعه چه)
حسین آباد (سورخا قلعه چه) یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سردونیه استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.
نیکلاوس اتو
نیکلاوس آوگوست اتو (زادهٔ ۱۰ ژوئن ۱۸۳۲ در هولتسهاوزن آن در هایده و درگذشتهٔ ۲۶ ژانویه ۱۸۹۱ در کلن) خودآموخته آلمانی بود که در سال ۱۸۶۱ نخستین موتور بنزینی را اختراع کرد و تا سال ۱۸۷۶ نخستین موتورهای درون‌سوز را ساخت. او موتور چهار زمانهٔ اتو و موتور دو زمانهٔ اتو را اختراع کرد. با این که در آن زمان، ایدهٔ ساخت موتورهای چهار زمانه وجود داشت اما او نخستین کسی بود که توانست آن را عملی کند و نخستین موتور چهار زمانه را با نام موتور چهارزمانهٔ اتو بسازد.
ممفیس شرکتی
ممفیس شرکتی اصطلاحی است (اغلب تحقیرآمیز) برای توصیف یک سبک هنری مسطح و هندسی، که به‌طور گسترده در تصاویر بیگ تِک در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ و اوایل دههٔ ۲۰۲۰ میلادی استفاده می‌شود. اغلب به عنوان بی‌الهام و دیستوپیایی به نظر می‌رسد.
ریشه‌ها
عنوان این سبک، که به صورت محاوره‌ای اختصاص داده شده‌است، اشاره‌ای به گروه ممفیس، یک گروه معماری ایتالیایی از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی دارد که به دلیل طرح‌هایشان که اغلب پر زرق‌وبرق به نظر می‌رسند، شناخته می‌شوند. همچنین به عنوان سبک آلگریا، یا سبک هنری بیگ تِک نیز شناخته می‌شود. تصویرگرانی که در این سبک کار می‌کنند اغلب از آن به عنوان هنر تخت یاد می‌کنند.
ویژگی‌های بصری
نقوش رایج، شخصیت‌های انسان تخت در حین کُنش، با ویژگی‌های نامتناسب مانند اندام‌های بلند و خمیده، نیم‌تنه‌های کوچک، حداقل ویژگی‌های چهره، و رنگ‌های درخشان بدون هیچ گونه ترکیبی هستند. رنگ‌های پوست اغلب به شیوه‌ای غیر-بازنمایانه نشان داده می‌شوند، با رنگ‌هایی مانند آبی و ارغوانی که به منظور ایجاد حس فراگیری به کار می‌روند.
شول (مهر)
شول  نام روستایی کوچک از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در شهرستان مهر در جنوب استان فارس و در جنوب ایران واقع شده‌است. کشاورزی و دامداری از جمله شغل اکثر مردم اهالی این روساست.
منبع
شولستان
اسلحه مرگبار ۳
اسلحه مرگبار ۳ یک فیلم اکشن و پلیس رفیق آمریکایی محصول سال ۱۹۹۲ به کارگردانی ریچارد دانر با بازی مل گیبسون، دنی گلاور، جو پشی، رنه روسو و استوارت ویلسون است. همچنین دنباله‌ای بر اسلحه مرگبار ۲ (۱۹۸۹)، و سومین قسمت از سری فیلم‌های اسلحه مرگبار محسوب می‌شود.
در اسلحه مرگبار ۳، گروهبان‌های لس آنجلس مارتین ریگز (گیبسون) و راجر مورتاگ (گلاور) جک تراویس (ویلسون)، ستوان سابق لس آنجلس که به دلال اسلحه تبدیل شده را در طول شش روز قبل از بازنشستگی مورتا تعقیب قرار می‌دهند. لئو گتز (پشی) و همچنین گروهبان لورنا کول (روسو) از امور داخلی به ریگز و مورتاگ پیوستند.
این فیلم در گیشه موفق بود و بیش از ۳۲۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. این فیلم پنجمین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۲ و در مجموع پرفروش‌ترین فیلم این مجموعه بود و در سال ۱۹۹۸ توسط اسلحه مرگبار ۴ دنبال شد.
فیلیپ آیدل
فیلیپ آیدل (Philippe Eidel؛ December 22, 1956 – September 6, 2018) آهنگساز، موسیقی‌دان، مسئول استودیوی ضبط موسیقی و تهیه‌کننده موسیقی اهل فرانسه بود.
کاتینگهام، ایست رایدینگ آو یورکشر
کاتینگهام (به انگلیسی: Cottingham) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در East Riding of Yorkshire واقع شده‌است. کاتینگهام ۱۷٬۱۶۴ نفر جمعیت دارد.
هیدروکسی‌متیل‌پنتیل‌سیکلوهگزن‌کربوکس‌آلدهید
هیدروکسی‌متیل‌پنتیل‌سیکلوهگزن‌کربوکس‌آلدهید یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۹۱۶۰۴ است.
هتل و کازینوی صحرا
هتل و کازینوی صحرا نام یک هتل و کازینوی سابقه‌دار در شهر لاس وگاس در آمریکا است.
کامپاسپرو
کامپاسپرو (به اسپانیایی: Campaspero) یک شهرستان در اسپانیا است که در وایادولید واقع شده‌است.
خصوصیات
کامپاسپرو ۴۶٫۵۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۱۳ نفر جمعیت دارد و ۹۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خانه مختار علی کامران
خانه مختار علی کامران مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۲۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عموی من رافائل
عموی من رافائل (My Uncle Rafael) یک فیلم آمریکایی است به کارگردانی Marc Fusco که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.
فیلمنامه
این فیلم براساس نمایشنامه‌ای تحت عنوان گنج‌های عمو رافائل Rafael Keroo Gandzere نوشته واهیک پیرحمزه‌ای ساخته شده است.
بازیگران
از بازیگران آن می‌توان به جان مایکل هیگینس، میسی پایل، واهیک پیرحمزه‌ای، ریچل بلانچارد و کارلی چایکین اشاره کرد.
شهر خواست
شهر خواست نام روستایی کوچک از توابع بخش گله‌دار  در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در  جنوب ایران واقع شده‌است.
امیرآباد (اسلام‌آباد غرب)
امیرآباد (اسلام‌آبادغرب)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسلام‌آباد غرب در استان کرمانشاه ایران است.
مگس‌های اکراسی
مگس‌های اکراسی نام یک تیره از زیرراسته کوتاه‌شاخکان است.
اوکلند، میسیسیپی
اوکلند شهرکی در ایالت میسیسیپی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۲۷ نفر بوده‌است.
راینر اشلوتر
راینر اشلوتر بازیکن فوتبال و هافبک اهل آلمان شرقی بود که از سال ۱۹۷۰ میلادی عضو تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بوده‌است. وی در ۵ بازی ملی حضور داشته و در بازی‌های ملی‌اش گلی به ثمر نرساند. راینر اشلوتر آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۷۱ میلادی انجام داد.
امبونومبی
امبونومبی (به لاتین: Ambonomby) یک سکونتگاه مسکونی در ماداگاسکار است که در سوفیا (ماداگاسکار) واقع شده‌است.
خصوصیات
امبونومبی ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
افره
خصوصیات
إفرة ۱٬۰۲۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاتینگهام، نورتهمپتون‌شر
کاتینگهام (به انگلیسی: Cottingham) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Corby واقع شده‌است. کاتینگهام ۹۰۶ نفر جمعیت دارد.
علی‌بلاغی (باروق)
علی‌بلاغی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان باروق شهرستان باروق در استان آذربایجان غربی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان باروق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۰ نفر (۵۲خانوار) بوده‌است.
مالانگس
مالانگس (به لاتین: Malangas) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در زامبوانگا سیبوگای واقع شده‌است. مالانگس ۲۳۵٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت دارد.
پلاتانیا
پلاتانیا (به ایتالیایی: Platania) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاتانزارو واقع شده‌است.
خصوصیات
پلاتانیا ۲۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۳۲ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپردندو
کامپردندو (به اسپانیایی: Camporredondo District) یک سکونتگاه مسکونی در پرو است که در Luya واقع شده‌است.
خصوصیات
کامپردندو ۳۷۶٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۷۶۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جشنواره فیلم تائورمینا
جشنواره فیلم تائورمینا، یک جشنواره فیلم‌های تاریخی ایتالیایی است که در سال ۱۹۵۵ تحت نام جشنواره بین‌المللی نقد و بررسی فیلم مسینا و تائور مینا (به ایتالیایی: Rassegna Cinematografica Internazionale di Messina e Taormina)آغاز به کار کرد. جشنواره که از سال ۱۹۷۱ در تائور مینا برگزار می‌شود، سالانه میزبان تعداد زیادی از بازیگران بین‌المللی سینما مانند: الیزابت تیلور، مارلنه دیتریش، سوفیا لورن، کری گرانت، رابرت دنیرو، کالین فرث، مارلون براندو، چارلتون هستون، آدری هپبورن، گریگوری پک، ملانی گریفیث، تام کروز و آنتونیو باندراس در میان دیگران بوده است. جایزه این جشنواره به نام روبان نقره‌ای (به ایتالیایی: Nastro d'Argento) است.
پیوند به بیرون
تارنمای رسمی جشنواره
خانه عزت‌الله رحمتی
خانه عزت اله رحمتی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۲۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اندیس خاکی
خاکی یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر چار گنبد استان کرمان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.
تراب (اسلام‌آباد غرب)
تراب (اسلام‌آبادغرب)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسلام‌آباد غرب در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان حومه جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۲ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.
مقیاس اسکویل
مقیاس اسکویل مقیاسی برای سنجش میزان تندی فلفل تند است که به‌صورت واحد تندی اسکویل (SHU) و بر مبنای غلظت ترکیبات کاپسیسین مانند موجود در فلفلکه مهم‌ترین آن‌ها خود کاپسیسین است، بیان می‌شود. نام‌گذاری این مقیاس بر اساس نام ابداع کننده آن، ویلبر اسکویل، یک داروساز آمریکایی، صورت گرفته‌است. سنجش تندی توسط آزمایش ارگانولوپتیک اسکویل که در سال ۱۹۱۲ ابداع شد انجام می‌شود.
روش جایگزین دیگری وجود دارد که با استفاده از کروماتوگرافی مایع با عملکرد بالا می‌تواند میزان کاپسیسین موجود را به صورت کمی اندازه گرفته و به عنوان شاخص تندی ارائه نماید. از سال ۲۰۱۱ بعد این روش که مستقل از قضاوت مصرف‌کننده می‌باشد، جایگزین روش قبلی گردید.
یکاهای سنجش تندی غذا
از سال دهه ۱۹۸۰ به بعد، میزان تندی ادویه‌ها به صورت کمی توسط روش کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) سنجیده شده‌است. این روش در واقع غلظت ترکیب گرمازای کاپسیسینوید (که غالباً ترکیب کاپسیسین قسمت اصلی آن را تشکیل می‌دهد) را اندازه می‌کند. همانگونه که در یکی از ارزشیابی‌های این روش ذکر شده‌است، HPLC یکی ار روشهای قابل اطمینان، سریع و مؤثر در اندازه‌گیری کاپسیسینوید است که نتایج حاصل از آن را می‌توان با ضرب کردن عدد ۱۶ در غلظت این ترکیب در هر میلیون ذره به یکای کرمای اسکویل تبدیل کرد. نتایج HPLC این امکان را می‌دهد تا قابلیت تولید گرمای حس شده از ماده کاپسیسین (تندی) اندازه‌گیری شود.
بازی پتانسیل
بازی پتانسیل (به انگلیسی: Potential game) در نظریه بازی ها به بازی ای گفته می‌شود که در آن انگیزه بازیکنان برای تغییر استراتژی در بازی را می‌توان تنها توسط یک تابع، که به آن تابع پتانسیل گقته می‌شود، نشان داد.
داو ماندرر و لوید شپلی در سال 1996 مفهوم بازی پتانسیل را برای اولین بار ارائه کردند. قبل از آن‌ها رابرت روزنتال در مقاله خود در سال 1973 بازی ازدحامی را معرفی کرد که خود حالت خاصی از بازی پتانسیل می‌باشد.
از آنجا که در این بازی سود (یا هزینه) هر بازیکن با تابع پتانسیل بیان می‌شود، ویژگی‌های بازی از جمله ویژگی‌های نقطه تعادل را می‌توان با تحلیل تابع پتانسیل تحلیل کرد. تحلیل بازی توسط تابع پتانسیل موجب شده تا بازی پتانسیل علاوه بر اقتصاد، کاربردهای فراوانی در علوم مهندسی از جمله تخصیص منابع، بهینه‌سازی توزیع شده و طراحی سازوکار داشته باشد.
تعریف
فرض کنیم یک بازی غیر همکارانه   با مشخصات زیر تعریف شود: در اینصورت بازی G
ویژگی بازی پتانسیل و تعادل نش
هر نمایه حرکتی که تابع پتانسیل را بیشینه کند, یک نقطه تعادل نش است. این نقطه تعادل می‌تواند بیشینه محلی یا بیشینه مطلق باشد. یکی از روش‌های رسیدن به نقطه تعادل نش اجرای بهترین پاسخ پویا (Best response dynamics) در بازی است. در این روش بازی به صورت تکراری انحام می‌شود و در هر تکرار فقط یک بازیکن می‌تواند حرکت خود را تغییر دهد. هر بازیکن در هر تکرار، حرکت  a_i را به نحوی انتخاب می‌کند که سود خود را در نسبت به حرکت انتخاب شده توسط دیگران (a_{-i}) در تکرار قبل بیشینه کند، یعنی.
تکرار متوالی بهترین پاسخ پویا توسط بازیکنان به نقطه‌ای میرسد که هیچ بازیکنی قادر نیست با تغییر حرکت خود سود خود را افزایش دهد که این نقطه همان نقطه تعادل نش است. در صورت اجرای بهترین پاسخ پویا، کیقیت نقطه تعادل نش می‌تواند به شدت به نمایه حرکتی آغازین بازی وابسته باشد. بازی پتانسیل درای حداقل یک نقطه تعادل نش است و در صورت وجود بیش از یک نقطه تعادل نش، با اجرای استراتژی بهترین پاسخ پویا می‌توان به یکی از آن‌ها رسید. ویژگی هر تعادل نش از نظر حداکثر سود قابل حصول در بازی می‌توانند به‌طور چشمگیری متفاوت باشند.
جستارهای وابسته
بازی ازدحامی
جزیره ون
جزیره ون (دانمارکی: Hven، املای قدیمی سوئدی Hven)، و ، یک جزیره کوچک سوئدی در تنگه اورسوند، بین اسکانیا و شیلند (دانمارک) است. این جزیره بخشی از شهرداری لاندسکرونا، در استان اسکونه است. این جزیره دارای ۳۷۱ نفر جمعیت و مساحت ۷٫۵ کیلومتر مربع است (۲٫۹ مایل مربع). در طول دههٔ ۱۹۳۰، جمعیت این جزیره در اوج خود حدود ۱۳۰۰ نفر بود. چهار روستا در این جزیره وجود دارد: Bäckviken، ماهی تن توسط، Norreborg و Kyrkbacken.
بر خلاف جزایر نسبتاً هموار اماگر و سالتهولم، ارتفاع ون در تنگه اورسوند با سواحل شیب داری که دارد چشمگیر است. این باعث می‌شود که این جزیره به راحتی از هر دو شیلند و اسکانیا، و همچنین از عرشهٔ کشتی‌هایی که از دریای بالتیک داخل و خارج می‌شوند قابل مشاهده باشد. خط ساحلی جنوبی اینجا شبیه صخره‌های سفید دوور، مونس‌کلینت و کیپ آرکنا است، اما به دلیل داشتن درجه بالاتری از شن و ماسه و مقدار پایین‌تری گچ، صخره‌های با ۵۰ متر ارتفاع (۱۶۰ پا)، زرد بیش از سفید هستند. تقریباً تمام جزیره متشکل از یک چشم‌انداز کشاورزی هموار است، اما مانند یک فلات مرتفع. با توجه به ارتفاع کمی بالاتر این جزیره، آب و هوا در آن به طور کلی شبیه به زمین‌های پایین ترِ مناطق ساحلی در اطراف تنگه اورسوند است.
هیدروکسی‌متیل
هیدرو متیل اکسید یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۳۷۶۵۴ است.
جامعه ملل
جامعه ملل یا مجمع اتفاق ملل سازمانی میان‌دولتی بود که در دهم ژانویهٔ ۱۹۲۰ در پی کنفرانس صلح پاریس (که رسماً به جنگ جهانی اول پایان داد) تأسیس شد. بعد از جنگ جهانی دوم سازمان ملل متحد تأسیس و جایگزین جامعه ملل شد. اهداف این سازمان، چنان‌که در میثاق آن آمده‌است، جلوگیری از وقوع جنگ از طریق امنیت دسته‌جمعی، خلع سلاح، و حل اختلاف‌های بین‌المللی از راه مذاکره و حکمیّت بود. ۴۲ کشور عضو مؤسس جامعهٔ ملل بودند و حداکثر تعداد اعضای آن (از ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ تا ۲۳ فوریه ۱۹۳۵) به ۵۸ کشور می‌رسید.
جامعهٔ ملل سه رکن اصلی با نام‌های مجمع عمومی، شورای اجرایی، و دبیرخانه داشت. جامعه همچنین دو بال اساسی (دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی و سازمان بین‌المللی کار) داشت که اساس‌نامهٔ آن‌ها را ارکان سه‌گانه تصویب کرده بودند؛ چندین نهاد و کمیسیون تخصصی دیگر نیز تحت سرپرستی جامعهٔ ملل به کار مشغول بودند، که برخی از آن‌ها عبارت بودند از: سازمان بهداشت، کمیسیون قیمومتها، کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه، هیئت مرکزی دائمی افیون، کمیساریای پناهندگان، کمیتهٔ برده‌داری، و کمیتهٔ مطالعهٔ مقام قانونی زنان. همچنین جامعه بر قیمومت قدرت‌های متفقین بر مستعمرات سابق امپراتوری‌های آلمان و عثمانی نظارت می‌کرد و علاوه بر حل مناقشات ارضی و اختلافات بین‌المللی دیگر، کنترل برخی مناطق تصریح‌شده در معاهده ورسای را برعهده داشت. مقر رسمی جامعهٔ ملل در کاخ ملل، واقع در شهر ژنو در کشور سوئیس بود.
آخرین کشوری که به عضویت این سازمان درآمد پادشاهی مصر بود. بااین‌که رئیس‌جمهور آمریکا وودرو ویلسون از مبتکران تأسیس جامعهٔ ملل بود، به دلیل مخالفت سنا و سیاست انزواطلبی، آمریکا هیچ‌گاه به این سازمان نپیوست. این امر قدرت سازمان را محدود ساخت. در سال ۱۹۳۳ امپراتوری ژاپن تصمیم مجمع عمومی را دربارهٔ تخلیه ایالت منچوری نپذیرفت و در مارس همان سال جامعه ملل را ترک گفت. در اکتبر آن سال نیز آلمان نازی کنفرانس جهانی خلع سلاح و جامعه ملل را به بهانه نامساوی بودن حقوق این کشور در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی ترک کرد. در سال ۱۹۳۴ عدم واکنش جامعه ملل نسبت به حمله ایتالیا به حبشه بی‌ثمری جامعه ملل در حفظ امنیت جهانی را بیش‌ازپیش به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۹ هم شوروی به‌خاطر حمله به فنلاند از این سازمان اخراج شد.
جامعه ملل موفقیت‌ها و شکست‌هایی داشت. این سازمان توانست قدم‌هایی در راه تقویت حاکمیت قانون در سراسر جهان و مفهوم امنیت دسته‌جمعی و مقابله با بیماری‌هایی همه‌گیر، برده‌داری، کار کودکان، و ستم‌های استعمارگران بردارد و حقوق پناهجویان و کارگران را بهبود بخشد، ولی نتوانست به هدف اصلی خود، یعنی جلوگیری از یک جنگ جهانی دیگر دست یابد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۶ میلادی، متفقین تصمیم به انحلال این سازمان و جایگزینی آن با سازمان ملل متحد گرفتند. سازمان ملل برخی از نهادهای جامعهٔ ملل را نیز به ارث برد.
پیش‌زمینه
آرمان مجلسی صلح‌جو از ملت‌ها را می‌توان تا کتاب صلح پایدار، نوشتهٔ ایمانوئل کانت در ۱۷۹۵ پی گرفت. کانت در این اثر پیشنهاد تأسیس جامعه‌ای از ملت‌ها را می‌دهد که در آن بتوان مخاصمهٔ بین ایشان را رفع کرد و مسالمت‌طلبی را ترویج داد. به گفتهٔ کانت، هدف از تشکیل این جامعه حکومت جهانی نیست، بلکه به این امید تشکیل می‌شود که هر دولت بتواند خود را به عنوان «حکومتی آزاد» معین کند، به شهروندانش احترام بگذارد، به شهروندان دیگر دُول، به عنوان موجوداتی عُقلایی، اجازه ورود و گذر از قلمروش بدهد، و در نتیجه جامعهٔ مسالمت‌طلب جهانی ترویج شود.
همکاری بین‌المللی با هدف دستیابی به امنیت جمعی از کنسرت اروپا ریشه می‌گیرد که پس از جنگ‌های ناپلئونی در قرن نوزدهم میلادی شکل گرفت و غایتش حفظ وضع موجود اروپا در آن زمان و جلوگیری از بروز جنگ بود. این دوره همچنین شاهد توسعهٔ قوانین بین‌الملل بود، از جمله کنوانسیون ژنو، که شامل قوانین مربوط به کمک‌های انسان‌دوستانه در زمان جنگ بود، و کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه که در جهت حل مسالمت‌آمیز اختلافات و قاعده‌مند کردن روند جنگ تلاش می‌کرد.
در سال ۱۸۸۹ فعالان صلح‌طلب رندال کرمر و فردریک پسی اتحادیه بین پارلمانی را تأسیس کردند. این اتحادیه، که هنوز هم به عنوان سازمانی بین‌المللی با محوریت مجلس‌های قانون‌گذاری دموکراتیک وجود دارد، پیش‌قراول جامعه ملل بود. اتحادیهٔ بین پارلمانی با دیدی بین‌المللی تأسیس شده بود، چنان‌که تا سال ۱۹۱۴ یک سوم اعضای مجلس‌های قانون‌گذاری (در ۲۵ کشوری که مجلس داشتند) عضو این سازمان بودند. هدف اصلی این اتحادیه تشویق دولت‌ها به حل اختلافات بین‌المللی از روش‌های صلح‌آمیز بود. کنفرانس‌های سالیانهٔ اتحادیه با هدف کمک به دولت‌ها در حل روند میانجیگری برپا می‌شد. ساختار اتحادیه، به‌صورت شورایی که یک رئیس مدیریت آن را برعهده داشت، بعدها در ساختار جامعهٔ ملل تکرار شد.
پیشنهادهای بدوی
در آغازین روزهای جنگ جهانی اول، ایدهٔ ایجاد سازمانی بین‌المللی برای جلوگیری از جنگ‌های احتمالی آینده، طرفداران زیادی در سراسر جهان، به خصوص میان انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها پیدا کرد. در سال ۱۹۱۴، گلدزورثی لوز دیکنسون، دانشمند علوم سیاسی انگلیسی، برای اولین‌بار اصطلاحِ «جامعهٔ ملل» را به کار برد و یک پیش‌نویس اوّلیّه برای تأسیس آن ارائه کرد. در همین زمان، لرد جیمز برایس، سفیر بریتانیا در ایالات متّحدهٔ آمریکا، رهبری گروهی از صلح‌طلبان بین‌المللی سرشناس را تحت عنوان گروه برایس برعهده گرفت که بعداً در تأسیس اتحادیه جامعه ملل نقش اساسی داشت. این گروه با ادامهٔ جنگ نفوذ بیشتری میان آحاد مردم پیدا کرد و عملاً نقش یک گروه فشار را در درون حزب لیبرال بریتانیا پیدا کرد. برایس بر آن بود که دیپلماسی پنهان در اوایل قرن بیستم به مرور زمان منجر به جنگ شده‌است و برای جلوگیری از وقوع جنگ، مسائل مربوط به سیاست خارجی باید به‌شکلی شفاف به افکار عمومی ارائه شود. ایده‌های گروه برایس به‌طور گسترده هم در بریتانیا و هم در آمریکا، یعنی دو کشوری که تأثیر عمیقی بر جامعهٔ جهانی نوپا ایجاد کردند، منتشرشد.
در سال ۱۹۱۵، گروهی از افراد هم‌فکر، از جمله ویلیام هووارد تفت، رئیس‌جمهور سابق ایالات متّحدهٔ آمریکا، سازمانی مشابه گروه برایس در این کشور تأسیس کردند. این سازمان که «جامعه اعمال صلح» نام داشت با اندکی اصلاحات از طرح‌های جیمز برایس حمایت می‌کرد و طرفدار حل مسالمت‌آمیز منازعات با استفاده از حربهٔ تحریم علیه کشورهای مهاجم بود. با این همه، هیچ‌یک از این سازمان‌ها سازوکاری دائمی را بدین منظور پیش‌بینی نکرده بودند و همهٔ آنها، به جز انجمن فابین انگلستان، به فکر ایجاد یک دیوان دادگستری بین‌المللی محدود بودند. انجمن فابین اولین گروهی بود که پیشنهاد تأسیس یک شورا را داد که برای رسیدگی و داوری در امور جهان لزوماً مرکب از قدرت‌های بزرگ بود و برای افزایش همکاری‌های بین‌المللی در سطح وسیعی از فعالیت‌ها یک دبیرخانهٔ دائمی داشت.
با طولانی شدن جنگ جهانی اول، اقدامات دیپلماتیک طرفین متوجه تشریح اهداف جنگی بلندمدتشان شد. تا ۱۹۱۶ سران متفقین در لندن، و متفکران آینده‌نگر در آمریکای بی‌طرف دست به ریختن طرح سازمانی بین‌المللی زده‌بودند که توان جلوگیری از جنگ‌های آینده را داشته باشد. به گفتهٔ پیتر یروودِ تاریخ‌دان با به قدرت رسیدن دولت ائتلافی جدید دیوید لوید جرج در ۱۹۱۶، مطلوبیت تشکیل چنین سازمانی بحث غالب حلقه‌های روشنفکری و دیپلماتیک بریتانیا بود و دیوید لوید جرج هم خود به ویلسون گفته بود از چنین سازمانی حمایت می‌کند. ویلسون در اصول چهارده‌گانه‌اش، که در ژانویهٔ ۱۹۱۸ صادر شد، می‌گوید باید «جامعه‌ای از ملل برای تضمین صلح و عدالت» تشکیل شود. وزیر امور خارجهٔ بریتانیا، آرتور بالفور، هم بیان کرده‌بود که «در پس حقوق بین‌الملل و در پس همهٔ معاهداتی که برای اجتناب یا محدود کردن مخاصمات امضا می‌شود، باید گونه‌ای زور بازوی بین‌المللی طرح شود که کله‌شق‌ترین متخاصمان را به درنگ وادارد.»
در سال ۱۹۱۸ میلادی، بالفور برای اولین بار کمیته‌ای را جهت ارائهٔ گزارش رسمی در مورد چنین سازمانی تشکیل داد. اعضای این کمیته، که با ابتکار لرد رابرت سیسیل و به رهبری والتر فیلیمور تشکیل شد (و ازین‌رو «کمیتهٔ فیلیمور» نام‌گرفت) شامل ایر کرو، ویلیام تایرل و سیسیل هرست (که همه از مقامات وزارت امور خارجهٔ بریتانیا بودند) می‌شد. این کمیته توصیه کرد که «کنفرانسی از کشورهای متّحد جهت حکمیّت بین کشورها و تحریم کشورهای متخلف» تأسیس شود. پیشنهادهای این کمیسیون در دولت بریتانیا تصویب شد و بخش عمده‌ای از آن بعدها در میثاق جامعهٔ ملل آورده شد. در ژوئن همان سال، فرانسه پیشنهادی پردامنه‌تر از گزارش کمیتهٔ فیلیمور ارائه کرد که در آن پیشنهاد ایجاد کنفرانس‌های سالانهٔ بین‌المللی جهت حل‌وفصل همهٔ اختلافات و تأسیس یک ارتش بین‌المللی جهت اجرای تصمیمات آن شورا گنجانده شده بود.
توماس ورد ویلسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، به ادوارد مندل هاوس، معاونش در امور کنفرانس صلح پاریس، دستور داد تا طرح ایالات متحده را برای تأسیس جامعهٔ ملل آماده کند به گونه‌ای که بازتابی از نگاه آرمان‌گرایانهٔ ویلسون (که پیشتر در اصول چهارده‌گانه‌اش آمده بود) و نتایج کمیتهٔ فیلیمور باشد. پیش‌نویس هاوس شامل بهبود روابط بین کشورها، دوری جستن از عدم صداقت، جاسوسی و سایر اَشکال «رفتارهای غیراخلاقی» می‌شد. مدتی بعد، ویلسون پیش‌نویسی از روی پیش‌نویسی هاوس آماده کرد. در پیش نویس ویلسون، موارد شدیدتری برای مقابله با کشورهای سرکش آمده بود که شامل تحریم، محاصرهٔ مرزی، و هر اقدام و نیروی دیگری می‌شد که سایر کشورها بتوانند آن را انجام دهند.
تدوین‌کنندگان و معماران اصلی میثاق جامعهٔ ملل رابرت سیسیل (وکیل و دیپلمات) و جان اسماتس (سیاستمدار اهل آفریقای جنوبی) بودند. سیسیل پیشنهاد داد دبیرخانه‌ای جهت تمرکز قدرت اجرایی، شورایی با جلسات سالیانه، و مجمع عمومی چهارساله‌ای با حضور همهٔ اعضا تشکیل شود و سمتی هم به عنوان دبیر دائم ایجاد شود که مدیریت این سازمان را بر عهده بگیرد. پیشنهاد اسماتس هم شامل ایجاد شورایی مرکب از قدرت‌های بزرگ (به عنوان اعضای دائم) و سایر کشورها (به عنوان عضو غیردائم) و ایجاد یک نظام قیمومت بین‌المللی (برای ادارهٔ مستعمرات تصرف شده از قدرت‌های مرکز در جریان جنگ) می‌شد.
تأسیس جامعه ملل
از ژانویهٔ ۱۹۱۹ میلادی، برگزاری جلسات کنفرانس صلح پاریس آغاز شد. در این جلسات بود که برای اولین بار سیسیل هرست، جان اسماتس و توماس ویلسون پیشنهادهای خود را ارائه کردند. پس از مذاکرات طولانی بین نمایندگان کشورهای مختلف، روی طرح هرست-میلر به عنوان بنیادی برای پیش‌نویس میثاق جامعهٔ ملل توافق شد. در نهایت، پس از مذاکرات بیشتر، در روز شنبه، ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۱۹ میلادی (برابر ۴ بهمن ۱۲۹۷ هجری شمسی و ۲۲ ربیع‌الثانی ۱۳۳۷ هجری قمری) طرح تأسیس جامعهٔ ملل به تأیید نمایندگان دولت‌های حاضر رسید. برای تهیهٔ پیش‌نویس نهایی میثاق جامعهٔ ملل کمیسیونی ویژه تشکیل شد. شش‌ماه بعد، در روز شنبه، ۲۸ ژوئن سال ۱۹۱۹ میلادی (۶ تیر ۱۲۹۸ شمسی و ۲۹ رمضان ۱۳۳۷ قمری) میثاق جامعهٔ ملل توسط ۴۴ کشور، از جمله ۳۱ کشوری که در طول جنگ جهانی اول به تصرف متفقین رسیده بودند یا به متفقین پیوسته بودند، امضا شد.
با وجود مساعی ویلسون در مسیر تأسیس جامعه ملل، که جایزه صلح نوبل را در اکتبر ۱۹۱۹ برای او به ارمغان آورد، آمریکا هیچ‌گاه به این سازمان نپیوست. زمانی که لایحه الحاق آمریکا به جامعه ملل به مجلس سنای آمریکا رسید، جمهوری‌خواهان به رهبری دو سناتور به نام‌های هنری کابوت لاج و ویلیام بوراه به مخالفت با آن پرداختند. محور اصلی مخالفت جمهوری‌خواهان مادهٔ ده میثاق جامعهٔ ملل بود که کشورهای عضو را متعهد به دفاع از کشورهای مورد تجاوز واقع‌شده ملزم می‌کرد و به باور لاج، این امر بر خلاف نص قانون اساسی آمریکا بود که حق اعلام جنگ را در اختیار کنگره می‌گذاشت.
در نهایت شش روز پس از امضای معاهدهٔ ورسای میثاق جامعهٔ ملل اجرایی شد و نخستین نشست شورای اجرایی جامعهٔ ملل در روز جمعه، ۱۶ ژانویه ۱۹۲۰ میلادی (۲۵ دی ۱۲۹۸هجری شمسی و ۲۵ ربیع‌الثانی ۱۳۳۸ هجری قمری) در پاریس برگزار شد. یازده ماه بعد، در روز دوشنبه، ۱ نوامبر ۱۹۲۰، مقر سازمان، از لندن به ژنوِ سوئیس منتقل شد. نخستین نشست مجمع عمومی جامعهٔ ملل در روز دوشنبه، ۱۵ نوامبر ۱۹۲۰ میلادی (۲۴ آبان ۱۲۹۹ شمسی و ۵ ربیع‌الاول ۱۳۳۹ قمری) در پاله ویلسون ژنو، که به افتخار ویلسون نام‌گذاری شده بود، برگزار شد.
ارکان اصلی
ارکان اصلی جامعه ملل عبارت بودند از مجمع عمومی، دبیرخانه و شورای اجرایی. جامعهٔ ملل همچنین دو بال اساسی (دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی و سازمان بین‌المللی کار) داشت که اساس‌نامهٔ آنها توسط ارکان سه‌گانه تصویب شده بود؛ همچنین چندین نهاد و کمیسیون تخصصی دیگر، تحت سرپرستی جامعهٔ ملل به کار مشغول بودند. بودجهٔ هر ارگان از سوی مجمع عمومی تخصیص داده می‌شد، و در نهایت بودجهٔ جامعه متکی به کشورهای عضو بود.
رابطهٔ بین مجمع عمومی و شورای اجرایی، به صورت مشخص و صریح تعیین نشده بود. هر یک از دو رکن فوق می‌توانستند در امور صلح و امنیت بین‌المللی وارد شوند و با تهدیدها علیه صلح جهانی مقابله کنند. در موارد خاصی هم، ارکان فوق به یکدیگر مراجعه می‌کردند.
در هر یک از دو رکن فوق، برای تصمیم‌گیری دربارهٔ هر مسئله‌ای، به جز مسائل شکلی (مثل تعیین اعضای شورای اجرایی یا سازوکار و ساختار کمیسیون‌ها)، اجماع همهٔ اعضا (به جز کشورهای درگیر مناقشه) لازم بود. جامعه در نظر داشت اختلافات را با رضایت حل کند و نه با دستور.
دبیرخانهٔ دائمی، در مقر جامعه در شهر ژنوِ سوئیس قرار داشت. این دبیرخانه از کارشناسانی با تخصص‌های مختلف و زیر نظر یک دبیرکل تشکیل شده بود. بخش‌های اصلی دبیرخانه عبارت بودند از: بخش سیاسی، مالی و اقتصادی، حمل و نقل، مناطق تحت حمایت (مدیریت قلمرو حوضه زار و گدانسک)، قیمومت‌ها، خلع سلاح، بهداشت، اجتماعی (مواد مخدر، زنان و کودکان)، دفاتر همکاری‌های بین‌المللی، حقوقی، و اطلاعات. مسئولیت آماده‌سازی و تعیین دستور کار شورای اجرایی و مجمع عمومی، انتشار گزارش‌ها، و سایر امور اداری و مدنی را برعهدهٔ کارکنان دبیرخانه بود که در سال ۱۹۳۱ تعدادشان به ۷۰۷ نفر می‌رسید.
مجمع عمومی از نمایندگان همهٔ اعضای سازمان تشکیل شده بود. هر دولت در مجمع عمومی یک حق رأی و حداکثر سه نماینده داشت. اجلاس‌های مجمع عمومی در ژنو و، به‌جز در مورد جلسات اولیه در سال ۱۹۲۰، به‌صورت سالیانه و در ماه سپتامبر برگزار می‌شد. عملکرد اصلی مجمع عمومی شامل پذیرش اعضای جدید، کنترل و تصویب بودجه، و انتخاب دوره‌ای اعضای غیردائم شورای اجرایی و اعضای دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی بود. در عمل، مجمع عمومی رهبری مسیر کلی جامعه را برعهده داشت.
شورای اجرایی به‌عنوان مجری دستورهای مجمع عمل می‌کرد. این شورا مرکب از ۴ عضو دائم و ۴ عضو غیر دائم بود که برای مدت سه سال توسط مجمع عمومی انتخاب می‌شدند. اعضای دائم، عبارت بودند از بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و ژاپن. اولین اعضای غیردائم هم بلژیک، برزیل، یونان، و اسپانیا بودند.
ترکیب شورای اجرایی، چندین بار تغییر کرد. تعداد اعضای غیردائم یک بار در ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۲ به شش کشور، و بار دیگر در ۸ سپتامبر ۱۹۲۶ به نُه کشور افزایش یافت. با تلاش‌های ورنر دنکورت، آلمان در ۱۹۲۶ به عضویت جامعه درآمد و به‌عنوان پنجمین عضو دائم شورای اجرایی انتخاب شد. بعدها و پس از خروج ژاپن و آلمان از جامعه، تعداد اعضای غیردائم از نُه به یازده افزایش یافت و شوروی هم به عضویت دائم شورای اجرایی درآمد و این‌چنین تعداد اعضای این شورا به پانزده افزایش یافت. جلسات مرتب شورای اجرایی، به‌طور میانگین، پنج بار در سال بود و در مواقع ضروری نیز جلساتی تشکیل می‌داد. در کل از ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۹، ۱۰۷ جلسهٔ شورای اجرایی تشکیل شد.
منطقه قطنا
ویژگی‌ها
منطقه قطنا ۹۹۵٫۴۸ کیلومترمربع مساحت دارد. جمعیت این منطقه در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی، ۲۰۷٬۲۴۵ نفر اعلام شد.
جامعه ملل
دیگر سازمان‌ها
به‌جز دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی، جامعه برای مقابله با مشکلات ضروری بین‌المللی مجموعه‌ای از سازمان و کمیته‌ها را تشکیل داد که شامل کمیسیون خلع سلاح، سازمان بین‌المللی کار، کمیسیون قیمومت‌ها، کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه (سلف یونسکو)، هیئت مرکزی دائمی افیون، کمیساریای پناهندگان، و کمیتهٔ برده‌داری می‌شد. از میان این سازمان‌ها سه سازمان پس از جنگ جهانی دوم تحت نظارت سازمان ملل درآمدند. این سه سازمان عبارت بودند از سازمان بین‌المللی کار، دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی (با عنوان دیوان بین‌المللی دادگستری)، و سازمان بهداشت (با عنوان سازمان جهانی بهداشت).
میثاق جامعهٔ ملل زمینه را برای تأسیس دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی فراهم کرده بود ولی آن را عملی نکرده بود و این امر برعهدهٔ شورای اجرایی و مجمع عمومی قرار گرفت. قضات دیوان را هم شورا و مجمع انتخاب می‌کردند و تأمین بودجهٔ آن برعهده مجمع بود. وظیفهٔ دیوان دائمی تحقیق و صدور رأی در پرونده‌هایی بود که طرفین دعوی آن را برای حل اختلاف به دیوان ارجاع می‌دادند. دیوان همچنین می‌توانست در هر موردِ ارجاعی از سوی مجمع عمومی یا شورای اجرایی، نظر مشورتی خود را مطرح کند. همهٔ کشورهای جهان می‌توانستند تحت شرایطی کلی به دیوان دائمی مراجعه کنند.
سازمان بین‌المللی کار با موفقیت توانست استفاده از سرب در تولید رنگ را ممنوع کند، و تعدادی از کشورها را متقاعد کرد که اصول روز کاری هشت ساعته و هفتهٔ کاری چهل و هشت ساعته را تصویب کنند. این سازمان همچنین کارزارهایی را برای توقف کار کودکان، افزایش حقوق زنان در محیط کار، و مسئولیت صاحبان کشتی‌ها در قبال حوادث دریایی راه انداخت. پس از انحلال جامعهٔ ملل در ۱۹۴۶، سازمان بین‌المللی کار تحت نظارت سازمان ملل به فعالیت خود ادامه داد.
«سازمان بهداشت» جامعه از سه رکن تشکیل شده بود: ادارهٔ سلامت (شامل مقامات دائمی جامعه)، کنفرانس مشورتی عمومی (بخش اجرایی سازمان شامل متخصصان پزشکی)، و کمیتهٔ سلامت. وظیفهٔ کمیتهٔ سلامت انجام پژوهش، نظارت بر عملیات فعالیت‌های بهداشتی جامعه، و آماده‌سازی فعالیت‌ها برای ارائه به شورای اجرای جامعه بود. این سازمان بر ریشه‌کن کردن جذام، مالاریا، و تب زرد تمرکز داشت که برای مبارزه با دو مورد آخر کارزاری بین‌المللی برای دفع پشهها به‌راه انداخت. سازمان بهداشت همچنین همکاری موفقی با دولت شوروی برای جلوگیری از شیوع تیفوس انجام داد که شامل سازماندهی کارزاری کلان برای آموزش در این مورد بود.
جامعه همچنین از بدو تأسیس توجهی جدی به مسئلهٔ همکاری فکری بین ملل داشت. در نخستین مجمع عمومی در دسامبر ۱۹۲۰ پیشنهاد شد که شورای اجرایی برای سازماندهی بین‌المللی مساعی فکری اقدامی بکند. کمیتهٔ پنجم در دومین مجمع عمومی هم گزارشی در این مورد نوشت که شورا آن را اجرایی کرد و کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه در اوت ۱۹۲۲ در ژنو تشکیل شد. فیلسوف فرانسوی آنری برگسون نخستین رئیس این کمیته بود. فعالیت‌های کمیته عبارت بود از تحقیق در مورد شرایط زندگی فکری، کمک به کشورهایی که در آن‌ها زندگی فکری در معرض خطر است، تأسیس کمیته‌های ملی برای همکاری‌های فکری، همکاری با سازمان‌های همکاری فکری، حفاظت از مالکیت فکری، همکاری‌های بین دانشگاهی، هماهنگی فعالیت‌های کتابداری و تبادل بین‌المللی نشریات، و همکاری بین‌المللی در زمینهٔ پژوهش‌های باستان‌شناختی.
هیئت مرکزی دائمی افیون، که در پی دومین کنوانسیون بین‌المللی افیون تأسیس شد، بر تهیهٔ گزارش‌های آماری در باب تجارت تریاک، مورفین، کوکائین، و هروئین نظارت می‌کرد. این هیئت همچنین نظامی برای صدور مجوز واردات و صادرات قانونی مواد مخدر ایجاد کرد.
کنوانسیون برده‌داری ۱۹۲۶ در پی آن بود که برده‌داری و تجارت برده را در سراسر جهان ریشه‌کن کرده و با فاحشگی اجباری مبارزه کند. موفقیت بزرگ آن فشار آوردن به قوای قیم کشورها بود تا برده‌داری را در آن کشورها ممنوع کنند. جامعه در ۱۹۲۳ عضویت لیبی اتیوپی را به شرط تعهد دربارهٔ پایان دادن به برده‌داری در آن کشور پذیرفت و با لیبریا برای متوقف کردن کار اجباری و برده‌داری بین‌طایفه‌ای همکاری کرد. جامعه همچنین موفق شد درصد مرگ‌ومیر کارگران مشغول به ساخت راه‌آهن اوسامبارا را از ۵۵ به ۴ درصد کاهش دهد. افغانستان در ۱۹۲۳، عراق در ۱۹۲۴، نپال در ۱۹۲۶، فرااردن و ایران در ۱۹۲۹، و اتیوپی در ۱۹۴۲ برده‌داری را ممنوع کردند که تااندازه‌ای به‌دلیلی فشار جامعهٔ ملل بود.
کمیساریای پناهندگان در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۱ به ریاست فریتیوف نانسن تشکیل شد. هدف این سازمان نظارت بر بازگشت پناهندگان به سرزمین خود و در صورت لزوم اسکان ایشان در منطقه‌ای دیگر بود. پس از پایان جنگ جهانی اول، بین دو تا سه میلیون اسیر جنگی از کشورهای مختلف در سراسر روسیه پراکنده شده بودند؛ با دو سال از پایان جنگ، کمیساریا توانست به ۴۲۵٬۰۰۰ نفر آن‌ها کمک کند تا به خانه بازگردند. در ۱۹۲۲، کمیساریا کمپ‌هایی در ترکیه ایجاد کرد تا در بحران پناهندگانی که در جریان جنگ استقلال ترکیه رخ داده بود از شیوع بیماری‌ها و گرسنگی جلوگیری کند. جامعه همچنین حدود نیم میلیون گذرنامه نانسن برای تعیین هویت پناهندگان بدون تابعیت صادر کرد.
زبان‌ها و نشان‌ها
زبان‌های رسمی جامعهٔ ملل انگلیسی و فرانسوی بود. چین و ژاپن خواستار انتخاب زبان اسپرانتو بودند ولی فرانسه به‌شدت با آن مخالف بود. جامعهٔ ملل انتخاب زبان اسپرانتو را به‌عنوان زبان جاری و کاری‌اش نپذیرفت.
در سال ۱۹۳۹ نشانی نیمه‌رسمی برای جامعهٔ ملل به‌وجود آمد که به شکل دو ستارهٔ پنج‌گوشه بود که درون یک پنج‌ضلعی آبی جا گرفته‌اند. ستاره‌ها و پنج‌ضلعی بر پنج قارهٔ زمین و «پنج نژاد انسانی» (شامل نژادهای سفیدپوست، زردپوست، سیاه‌پوست، سرخ‌پوست، و قهوه‌ای‌پوست در دسته‌بندی یوهان فریدریش بلومنباخ) دلالت داشت. متنی کمان‌شکل بر بالای نشان نام انگلیسی جامعهٔ ملل ("League of Nations") و متنی کمان‌شکل در پایین هم نام فرانسوی آن ("Société des Nations") را به نمایش می‌کشید.
اعضا
از ۴۲ عضو مؤسس جامعهٔ ملل، ۲۳ عضو (۲۴ تا با شمردن فرانسه آزاد) تا انحلال این سازمان در ۱۹۴۶ در آن باقی ماندند. در همان سال تأسیس، سه کشور دیگر هم به عضویت جامعهٔ ملل درآمدند که دو تایشان تا انحلال عضو ماندند. همچنین جمهوری وایمار آلمان (رسماً رایش آلمان یا امپراتوری آلمان) در پی صدور قطعنامه‌ای در ۸ سپتامبر ۱۹۲۶ به عضویت جامعهٔ ملل پذیرفته شد.
در سال‌های آتی ۱۵ عضو دیگر نیز به جامعهٔ ملل پیوستند. حداکثر تعداد اعضای جامعهٔ ملل ۵۸ تا بود که بین ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ (زمان پیوستن اکوادور) و ۲۳ فوریه ۱۹۳۵ (زمان خروج پاراگوئه) روی داد.
پادشاهی مصر آخرین کشوری بود که به عضویت جامعه ملل درآمد (۲۶ مه ۱۹۳۷). اولین کشوری که به‌شکل دائمی از جامعه ملل خارج شد کاستاریکا بود. این کشور که در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۰ به عضویت جامعه ملل درآمده بود در ۲۲ ژانویه ۱۹۲۵ از عضویت این سازمان خارج شد و کوتاه‌ترین دورهٔ عضویت در جامعهٔ ملل را داشت. برزیل اولین کشور از اعضای مؤسس جامعهٔ ملل بود که آن را ترک کرد (۱۴ ژوئن ۱۹۲۶) و هائیتی آخرین (در آوریل ۱۹۴۲). عراق، که در سال ۱۹۳۲ به عضویت جامعهٔ ملل درآمده بود، اولین عضو مستقلی بود که پیش‌تر تحت قیمومت جامعهٔ ملل قرار داشت.
اتحاد جماهیر شوروی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۴ عضو جامعهٔ ملل شد و در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۹ به‌خاطر حمله به فنلاند از این سازمان اخراج شد. جامعهٔ ملل در اخراج شوروی قوانین خود را زیر پا گذاشت، چرا که فقط ۷ عضو از ۱۵ عضو «شورای جامعه» به اخراج شوروی رأی مثبت دادند که از اکثریت تصریح شده در میثاق کمتر است، و سه کشور از میان این کشورها روز پیش از رای‌گیری در شورا عضو شده‌بودند. این اتفاق از آخرین اَعمال جامعهٔ ملل بود و با آغاز جنگ جهانی دوم فعالیت‌های آن عملاً متوقف شد.
ایران
ایران از امضاکنندگان میثاق جامعهٔ ملل نبود، ولی نام این کشور (به همراه ده کشور مستقل دیگر) در پیوستی بر عهدنامه ذکر شده بود تا در صورت تمایل بتوانند به عضویت جامعه درآیند. هیئت نمایندگی ایران به‌ریاست پرنس ارفع و با حضور «امیر ذکاءالدولهٔ غفاری»، «حبیب‌الله شهاب»، و «دکتر جلیل‌خان» در نخستین اجلاس مجمع عمومی جامعهٔ ملل در سال ۱۹۲۰ شرکت کرد. راهزنان در راه ژنو به هیئت ایران حمله کردند و یکی از منشی‌های هیئت در درگیری‌ها کشته شد. سناتور آمریکایی جیمز ای. رید هم، که از مخالفان عضویت آمریکا در جامعهٔ ملل بود، در نطقی گفته بود که «عضویت ایرانِ بیچاره در جامعهٔ ملل … به این دلیل است که بریتانیا را صاحبِ رأی دیگری بکند.» در این اجلاس ایران تنها کشور حاضر از جهان اسلام بود و تا عضویت ترکیه و عراق در ۱۹۳۲ تنها عضو مسلمان جامعه باقی ماند. نخستین شکایت مطرح‌شده در شورای اجرایی جامعهٔ ملل هم شکایت ایران از دولت تازه‌تأسیس شوروی (موسوم به قضیهٔ انزلی) بود که در ۱۹ مه ۱۹۲۰ تقدیم شورای اجرایی شد. شورای اجرایی بررسی قضیه را تا پایان مذاکرات دوطرفه به تعویق انداخت و غائله با امضای معاهدهٔ عدم تجاوز ایران و شوروی پایان یافت.
قیمومت‌ها
پس از پایان جنگ جهانی اول، متفقین باید تصمیم می‌گرفتند که با مستعمرات امپراتوری آلمان در آفریقا و اقیانوس آرام و سرزمین‌های عرب‌نشین امپراتوری عثمانی چه کنند. در کنفرانس صلح پاریس تصمیم گرفته شد که در هر کدام از این مناطق دولتی جدا و وابسته به جامعه ملل حاکمیت داشته باشد، به شکلی که مسئولیت ملی این دول تحت نظارت بین‌المللی قرار بگیرد. این طرح را، که به قیمومت موسوم شد، «شورای ده» (سران دولت‌ها و وزرای خارجهٔ پنج کشور اصلی متفقین یعنی بریتانیا، فرانسه، آمریکا، ایتالیا، و ژاپن) در ۳۰ ژانویه ۱۹۱۹ تصویب کردند و به جامعهٔ ملل ابلاغ کردند.
قیمومت‌های طبقهٔ A (که شامل بخشی از قلمرو امپراتوری عثمانی می‌شد) «برخی اجتماعات» بودند که
قیمومت‌های طبقهٔ B مستعمرات امپراتوری آلمان که بعد از جنگ جهانی اول به کنترل متفقین درآمده بودند، و بنابر میثاق جامعه ملل «مردمان»ی بودند که میزان رشد و توسعهٔ آن‌ها در حدی بود که
مدیریت جنوب غربی آفریقا و برخی جزایر اقیانوس آرام تحت قیمومت‌های طبقهٔ C برعهدهٔ اعضای جامعه بود و تحت عنوان «قلمرو» از آن‌ها نام برده می‌شد که
قوای قیم
علاوه بر قیمومت‌ها، خود جامعه برای ۱۵ سال کنترل قلمرو حوضه زار (که در رفراندومی در ۱۹۳۵ کنترل آن به آلمان باز پس داده شد) و از ۱۵ نوامبر ۱۹۲۰ تا ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ کنترل ایالت آزاد دانتسیگ (گدانسک امروزی) را برعهده داشت.
حل مناقشات ارضی
جنگ جهانی اول مسائل بسیاری را، از جمله موقعیت دقیق مرزهای ملی و اینکه کدام مناطق در کدام کشورها ادغام شوند، حل‌نشده باقی گذاشت. متفقین به اغلب این مسائل در سازمان‌های چون شورای سفیران رسیدگی می‌کردند و تنها امور خاص و دشوار را به جامعه ارجاع می‌دادند. به‌این‌ترتیب در اوایل دوره میان‌دوجنگ، جامعه نقش کوچکی در حل آشوب باقی‌مانده از جنگ داشت و عمدهٔ اموری که به آن رسیدگی می‌کرد همان‌هایی بودند که در پیمان صلح پاریس به آن‌ها اشاره شده بود.
با توسعهٔ جامعه، نقش آن گسترش یافت و تا میانه‌های دههٔ ۱۹۲۰ به مرکز فعالیت‌های بین‌المللی بدل شده بود. این تغییر را می‌توان در رابطهٔ بین جامعه و کشورهای غیرعضو، مثلاً آمریکا و روسیه دید که همکاری‌هایشان را با جامعه افزایش دادند. در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۲۰، فرانسه، بریتانیا، و آلمان همه از جامعه ملل به عنوان کانون فعالیت‌های دیپلماتیکشان استفاده می‌کردند، دبیران امور خارجهٔ آن‌ها در جلسات جامعه در ژنو حاضر بودند، و سازوکار جامعه را برای بهبود روابط و حل اختلافاتشان به‌کار می‌بردند.
جزایر الند
الند مجموعه‌ای از حدود ۶٬۵۰۰ جزیره در دریای بالتیک و در میانهٔ راه سوئد و فنلاند است. ساکنان این جزایر غالباً به زبان سوئدی صحبت می‌کنند. در ۱۸۰۹ امپراتوری روسیه این جزایر را به‌همراه فنلاند تصرف کرده بود. در دسامبر ۱۹۱۷ و در گرماگرم انقلاب اکتبر، فنلاند اعلام استقلال کرد، ولی بیشتر ساکنان الند ترجیح می‌دادند سرزمینشان ضمیمهٔ کشور سوئد شود. دولت فنلاند این جزایر را بخشی از سرزمین خود می‌دانست، چرا که از زمان تأسیس دوک‌نشین بزرگ فنلاند در ۱۸۰۹ توسط روس‌ها الند تحت کنترل فنلاند بود. تا سال ۱۹۲۰، این مناقشه به حدی رسیده بود که خطر جنگ بین دو کشور وجود داشت. به ابتکار دولت بریتانیا، مسئله به جامعه ملل ارجاع شد، ولی دولت فنلاند حکمیت جامعه ملل را نمی‌پذیرفت و مسئله را امری داخلی می‌دانست. جامعه برای تصمیم‌گیری در مورد صلاحیت حکمیت در این مورد هیئتی کوچک تشکیل داد و با چراغ سبز این هیئت، کمیسیونی بی‌طرف برای حکمیت در مورد جزایر الند ایجاد شد. در ژوئن ۱۹۲۰، رأی نهایی جامعه ملل اعلام شد و قرار شد که جزایر الند جزئی از فنلاند بمانند ولی از هویت فرهنگی ساکنان آن در برابر فنلاند محافظت شود و اقداماتی برای غیرنظامی شدن جزیره صورت گیرد. با موافقت سرد سوئد، پروندهٔ جزایر الند بسته شد و نخستین توافق بین‌المللی اروپایی از طریق جامعه به‌دست آمد.
سیلزی علیا
متفقین مسئلهٔ سیلزی علیا را پس از آن به «جامعه» ارجاع دادند که خود نتوانستند مناقشات ارضی در این منطقه را حل کنند. پس از جنگ جهانی اول، جمهوری دوم لهستان مدعی حاکمیت بر سیلزی علیا، که پیش‌تر بخشی از پروس بود شد. در معاهدهٔ ورسای پیشنهادی مبنی بر اجرای همه‌پرسی سیلزی در علیا گنجانده شده‌بود تا در مورد این امر تصمیم‌گیری شود که این منطقه بخشی از کدامیک از دو کشور آلمان یا لهستان باشد. اعتراض‌ها در مورد تبعیض‌های مقامات آلمانی با ساکنان لهستانی‌الاصل این مناطق منجر به شورش‌های سیلزی اول و دوم (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) شد. در همه‌پرسی ۲۰ مارس ۱۹۲۱، ۵۹٫۶ درصد (حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر) از آرا برای الصاق به آلمان بود، ولی لهستان مدعی شد که شرایط رای‌گیری عادلانه نبوده‌است. این امر به سومین شورش سیلزی در ۱۹۲۱ انجامید.
آلبانی
مرزهای شهریارنشین آلبانی در جریان کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) در ۱۹۱۹ تعیین نشده بودند و مسئله برعهدهٔ جامعه گذاشته شده بود. تا ۱۹۲۱ این مسئله که هنوز حل نشده بود به وضعیتی آشفته دامن زد. ارتش پادشاهی یونان عملیاتی نظامی در جنوب آلبانی انجام داد. نیروهای پادشاهی صرب‌ها، کراوات‌ها، و اسلونی‌ها (یوگسلاوی) هم در شمال آلبانی پس از درگیری با طوایف آلبانیایی وارد معرکه شدند. جامعه کمیته‌ای از نمایندگان قدرت‌های مختلف به منطقه اعزام کرد. در نوامبر ۱۹۲۱، جامعه تصمیم گرفت که مرزهای آلبانی باید (به استثنای سه تغییر کوچک به نفع یوگسلاوی) به مرزهای ۱۹۱۳ بازگردانده شوند. یوگسلاوی به این تصمیم اعتراض کرد، ولی نیروهای آن چند هفته بعد منطقه را ترک کردند.
مرزهای آلبانی در ۲۴ اوت ۱۹۲۳ با ترور ژنرال ایتالیایی انریکو تلینی و چهار نفر از دستیارانش باز موجب درگیری‌های بین‌المللی شد. اجلاس سفیران، تلینی و دستیارانش را به مرز یونان و آلبانی فرستاده بود تا مرز جدید بین دو کشور را نشانه‌گذاری کنند. رهبر ایتالیا بنیتو موسولینی از این رویداد به خشم آمد و هشدار داد که کمیته‌ای باید طی پنج روز مسئله را بررسی کند و فارغ از نتیجهٔ پرونده، یونان باید به ایتالیا پنجاه میلیون لیر ایتالیا غرامت بپردازد، چرا که قتل در خاک یونان اتفاق افتاده بود. بونان در پاسخ موسولینی اعلام کرد که تنها در صورتی به ایتالیا غرامت می‌پردازد که ثابت شود جرم را یونانی‌ها مرتکب شده‌اند.
در واکنش به پاسخ یونانی‌ها، موسولینی در ۳۱ اوت ۱۹۲۳ یک ناو جنگی به جزیرهٔ کورفو فرستاد تا آن را بمباران کند، و نیروهای ایتالیایی جزیره را تصرف کردند. این اقدام موسولینی ناقض میثاق جامعه ملل بود و یونان از جامعه خواست تا وضعیت را حل کند. متفقین، پس از اصرار موسولینی، تصمیم گرفتند که اجلاس سفیران مسئول حل این اختلاف باشد، چرا که تلینی را این سازمان به مأموریت فرستاده بود. شورای اجرایی جامعه اختلاف را بررسی کرد، ولی یافته‌هایش را به اجلاس سفیران ارائه داد تا سفیران رأی نهایی را صار کنند. اجلاس سفیران اغلب پیشنهادهای جامعه را پذیرفت و یونان را مجبور کرد که پنجاه میلیون لیر به ایتالیا غرامت بدهد. بااین‌همه مجرمان اصلی قتل هرگز پیدا نشدند. در ۲۷ سپتامبر پرچم ایتالیا از کورفو پایین آمد و نیروهای ایتالیایی این جزیره را ترک کردند.
ممل
شهر بندری مِمِل (کلایپدای امروزی) و منطقه کلایپدا جمعیتی غالباً آلمانی‌زبان دارد، ولی بنابر مادهٔ ۹۹ معاهدهٔ ورسای کنترل آن به شکل موقت به متفقین اروپایی داده شده بود. دولت‌های فرانسه و لهستان بر آن بودند که ممل را به یک شهر بین‌المللی تبدیل کنند. لیتوانی هم ادعای حاکمیت بر این منطقه را داشت. تا ۱۹۲۳، وضعیت شهر هنوز تعیین نشده بود، و لیتوانی در ژانویهٔ ۱۹۲۳ به آن حمله کرد و بندر را به تصرف درآورد. پس از عدم موفقیت متفقین در مذاکره با لیتوانی، امر به جامعه ملل ارجاع شد. در دسامبر ۱۹۲۳، شورای اجرایی جامعه کمیته‌ای برای تحقیق در باب موضوع تشکیل داد. رای «کمیته کلایپدا» بر آن بود که منطقه جزئی از لیتوانی بشود و ادارهٔ آن به صورت خودمختار صورت بگیرد. شورای اجرایی جامعه ملل تصمیم کمیته را در ۱۴ مارس ۱۹۲۴ تصویب کرد و قدرت‌های متفقین و لیتوانی هم بعداً آن را تأیید کردند. در ۱۹۳۹ و در پی ظهور نازیسم، آلمان اولتیماتومی به لیتوانی داد و به این کشور هشدار داد که اگر منطقهٔ کلایپدا را ترک نکند ارتش آلمان به این کشور حمله خواهد کرد. جامعهٔ ملل نیز نتوانست مانع پیوستن کلایپدا به آلمان نازی شود.
ختای
در ۱۹۳۷ به سنجاق اسکندرون در قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان تحت نظارت جامعه خودمختاری داده شد و یک ماه پس از برگزاری انتخابات، پارلمان آن در سپتامبر ۱۹۳۸ با عنوان دولت خُتای اعلام استقلال کرد. این کشور را ترکیه در اواسط سال ۱۹۳۹ با رضایت فرانسه تصرف کرد و در ۷ ژوئیه ۱۹۳۹ رسماً در استان ختای ترکیه ادغام شد.