cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ابراهیم جعبری
ابراهیم بن عمر جَعبَری با کنیهٔ ابواسحاق (۱۲۴۲–۱۳۳۲م) قرائت‌شناس، فقیه شافعی، نویسنده و شاعر شامی بود. در قلعهٔ جعبر، میان بالس و رقه زاده شد، در بغداد و دمشق درس خواند و در الخلیل، فلسطین ماندگار شد تا همان‌جا درگذشت. به او شیخِ خلیل می‌گفتند، به ابنِ سراج شناخته شد، در بغداد با کُنیهٔ تقی‌الدین نامیده می‌شد و در غیر از این جای‌ها، او را برهان‌الدین می‌شناختند. نزدیک صد اثر نگاشت که بیشتر آن‌ها مختصرنوشته‌هاست؛ خلاصة الأبحاث، شرح الشاطبیه یا کنز المعانی فی شرح حرز الأمانی در تجوید، نزهة البررة فی القراآت العشره، موعد الکرام، حدیقة الزهر، خمیلة أرباب المقاصد، الشرعة، عقود الجمان فی تجوید القرآن، أسماء الرواة المذکورین فی الشاطبیه و الروضة از آثار اوست.
داستان نفرت ۴
داستان نفرت ۴ فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی ویشال پاندیا است. در این فیلم بازیگرانی همچون اورواشی رائوتلا، ویوان بهاتنا، کاران واهی، ایهانا دیلون، گلشن گروور، تیا باجپای، شاد راندهاوا، آرجون بیجلانی ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم چهارمین قسمت از مجموعه فیلم‌های داستان نفرت است.
غرغره
غرغره (به لاتین: Ghargharreh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده‌است.
امیوز کورپوریشن
امیوز کورپوریشن (Amuze Corporation) شرکت بازی سوئدی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
تب روماتیسمی و بیماری‌های دریچه‌ای قلب
تب روماتیسمی و بیماری‌های دریچه‌ای قلب کتابی از محمد دانش‌پژوه است که در سال ۱۳۶۸ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
متالوژی مس
متالوژی مس کتابی از حکمت رضوی زاده و رامز وقار است که در سال ۱۳۶۸ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
تل عدشیم (اسرائیل)
تل عدشیم (به لاتین: Tel Adashim) یک موشاو در اسرائیل است که در Jezreel Valley Regional Council واقع شده‌است.
جان گاردنر (نویسنده آمریکایی)
جان چمپلین گاردنر جونیور (زاده ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۳ – درگذشته ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲) رمان‌نویس، مقاله‌نویس، منتقد ادبی و استاد دانشگاه آمریکایی بود. او شهرت خود را بیشتر مرهون رمان «گرندل» است که در سال ۱۹۷۱ نوشت و بازگویی افسانه بیوولف است.
سنین جوانی و تحصیل
گاردنر در باتاویا، نیویورک به دنیا آمد. پدرش واعظ و دامدار بود و مادرش معلم کلاس سوم در مدرسهٔ کوچکی در دهکدهٔ همسایه. پدر و مادرش هر دو به شعر و شاعری علاقمند بودند و اغلب بر سر زمین و در هنگام کار، شعر می‌سرودند و اشعار خود را در خانه دوستانشان بازخوانی می‌کردند. گاردند در گروه پیشاهنگان آمریکا فعال بود و به رتبهٔ پیشاهنگی عقاب دست یافت. گاردنر در کودکی به مدرسهٔ دولتی می‌رفت و در مزرعهٔ پدرش کار می‌کرد. در همین دوره در آوریل ۱۹۴۵ بود که ژیلبرت، برادر کوچکترش در تصادف با یک ماشین کشاورزی کشته شد. گاردنر که در زمان تصادف رانندهٔ این ماشین بود، عذاب وجدان ناشی از آن را تا سال‌های سال بعد از آن حادثه با خود حمل کرد و شب‌ها به کابوسی هولناک دچار بود. این واقعه در بیشتر داستان‌ها و نقدهای گاردنر خود را نشان می‌دهد و مستقیماً در داستان کوتاه «رستگاری» در سال ۱۹۷۷، که شامل بازگویی داستانی تصادف به عنوان انگیزه‌ای برای الهام هنری بود، بازتاب پیدا کرد.
نیکول مینز
نیکول مینز (زاده October 7, 1997) بازیگر آمریکایی است.
او یک زن ترنس است.
او همچنین اولین فرد تراجنسی است که یک نقش ابرقهرمانی ایفا می‌کند
او یک برادر دوقلو دارد.
سنین جوانی و تحصیل
مینز و برادر دوقلوی یکسان او جوناس در بدو تولد توسط کلی و وین مینز به فرزندی پذیرفته شدند. یکی از والدین بیولوژیکی آنها پسر عموی دوم کلی بود. اگرچه آنها سالهای اولیه خود را در Gloversville، نیویورک گذراندند، آنها در پورتلند، ماین بزرگ شدند. مینز در بدو تولد مرد تعیین شد و گفت که او می‌داند از سه سالگی بدجنسی سوignedاستفاده شده‌است. مینز می‌گوید نام نیکول را پس از شخصیت نیکول بریستو در نمایش نیکلودئون Zoey 101 انتخاب کرده‌است.
مینز در دانشگاه ماین تحصیل کرد و به گفته پدرش برای ادامه بازیگری ترجیح داد در پاییز ۲۰۱۸ برنگردد.
واحد مدرسه منطقه ای ۲۶
او شاکی ناشناس، سوزان دو، در دادگاه عالی قضایی ماین در مورد دادگاه در برابر مدرسه منطقه ای واحد ۲۶ در مورد هویت جنسیتی و استفاده از حمام در مدارس بود. مینز که تراجنسیتی است، پس از شکایت از استفاده از سرویس بهداشتی زنانه منع شد. با این حال، دادگاه منع دسترسی دانش آموز تراجنسیتی به دستشویی مطابق با هویت جنسیتی آنها را غیرقانونی اعلام کرد. هنگامی که ماینس در مدرسه ابتدایی بود، پدربزرگ یکی از همکلاسی‌های خود از ماینز که از دستشویی دختران استفاده می‌کرد شکایت کرد. به دنبال آن حادثه، وی از استفاده از سرویس بهداشتی زن منع شد و مجبور به استفاده از دستشویی کارکنان شد. ماینس و خانواده اش از منطقه مدرسه شکایت کردند و ادعا کردند که این مدرسه علیه او تبعیض قائل است. در ژوئن ۲۰۱۴، دادگاه عالی قضایی ماین حکم داد که منطقه مدرسه قانون حقوق بشر را نقض می‌کند و این منطقه را از دسترسی دانش آموزان تراجنسیتی به توالت مطابق با هویت جنسیتی آنها منع می‌کند. پس از دادخواست تبعیض، برای مینز و خانواده‌اش ۷۵۰۰۰ دلار غرامت تأمین شد.
حرفه
در سال ۲۰۱۹ مینز در بیت، یک فیلم ترسناک دربارهٔ خون‌آشام‌های زن کوئر، برنده جایزه برتر بازیگری در جشنواره فیلم LGBTQ لس آنجلس شد.
باشگاه فوتبال رووانیمی پالوسئورا
باشگاه فوتبال رووانیمی پالوسئورا (Rovaniemen Palloseura) یک باشگاه فوتبال در شهر رووانیمی، فنلاند است.
این باشگاه که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شده سابقه دو قهرمانی در جام حذفی فوتبال فنلاند را در کارنامه دارد.
شورش فوجیوارا نو ناکامارو
شورش فوجیوارا نو ناکامارو ، شورش امی، درگیری نظامی کوتاه مدت و ناموفق دوره نارا در ژاپن ناشی از درگیری قدرت بین امپراتریس کوکن و چهره اصلی سیاسی آن زمان فوجیوارا نو ناکامارو از خاندان قدرتمند فوجیوارا بود.
پیورودورجیین اورخون
پیورودورجیین اورخون کشتی گیر زن کشور مغولستان است.
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۹۶
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۹۶، دوازدهمین دوره مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا بود که از ۱۴ تا ۱۶ ژوئن ۱۹۹۶، در ملبورن، استرالیا برگزار شد.
پیورودورجیین اورخون
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ اشاره کرد.
گروهه
گروهه (Grohe) شرکت تولید صنعتی آلمانی است، که در زمینه ساخت لوازم بهداشتی و شیرآلات بهداشتی فعالیت می‌کند. این شرکت در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد. دفتر مرکزی آن در شهر دوسلدورف قرار دارد.
آریولاسافت
آریولاسافت (Ariolasoft) شرکت بازی ویدئویی آلمانی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
آشنایی با میکروویو
آشنایی با میکروویو کتابی از بهرام رزمپوش است که در سال ۱۳۶۸ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
جت (اسرائیل)
جت (به لاتین: Jatt) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در حیفا واقع شده‌است.
دانشگاه آقاخان
دانشگاه آقاخان (AKU; های آغا خان یونیورسٽی) یک دانشگاه خصوصی پژوهشی است که پردیس اصلی آن در کراچی پاکستان قرار دارد و دانشگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی در کنیا، تانزانیا، اوگاندا، بریتانیا و افغانستان دارد.
پردیس‌ها
دانشگاه آقاخان یک دانشگاه بین‌المللی با پردیس‌های فعال در آسیای مرکزی و آسیای جنوبی، دریاچه‌های بزرگ آفریقا است.
بی.بی. استودیو
'''بی. بی. استودیو''' (B.B. Studio) شرکت بازی ویدئویی ژاپنی است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
غوچ
غوچ (به لاتین: Ghowch) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده‌است.
بهنوا بالا
بهنوا بالا، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
علیرضا معزی
علیرضا معزی روزنامه‌نگار، مؤسس و صاحب امتیاز فعلی وبسایت خبری خبرآنلاین است. در زمان ریاست جمهوری حسن روحانی وی معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس جمهور و دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت بود. وی همچنین از مدیران مسئول سابق روزنامه خبر ورزشی است.
زندگی
علیرضا معزی (زادهٔ۱۳۵۰ هجری خورشیدی در تهران)، در خانواده ای مذهبی و روحانی در تهران به دنیا آمد. پدر او حاج شیخ عبدالحسین معزی، نماینده رهبری در جمعیت هلال احمر ایران است.
معزی در مرداد ۱۳۹۲ از سوی محمد نهاوندیان، رئیس دفتر و سرپرست نهاد رئیس‌جمهوری در دولت یازدهم به سمت معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهوری و دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت منصوب شد.در سال ۱۳۹۳ به عنوان معاون سخنگوی دولت و دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت منصوب شد. معزی در تاریخ ۲۱ مهرماه ۱۳۹۸ از سوی محمود واعظی رئیس دفتر و سرپرست نهاد رئیس‌جمهوری در دولت دوازدهم به سمت معاونت ارتباطات و اطلاع‌رسانی دفتر رئیس‌جمهوری منصوب شد.
ژنوتیپ‌یابی با توالی‌یابی
در زمینه توالی‌یابی ژنتیکی، ژنوتیپ‌یابی با توالی‌یابی یا تعیین ساختار ژنتیکی با توالی‌یابی ، (که GBS نیز نامیده می‌شود)، روشی برای کشف چندریختی‌های تک‌نوکلئوتیدی (SNP) به منظور انجام مطالعات ژنوتیپ‌یابی، مانند مطالعات ارتباط گسترده ژنوم (مطالعه همباشی سراسرژنوم (GWAS)) است. ژنوتیب‌یابی با توالی‌یابی از آنزیم‌های محدودکننده برای کاهش پیچیدگی ژنوم و ژنوتیپ چندنمونه DNA استفاده می‌کند. پس از هضم، PCR برای افزایش مخزن قطعات انجام می‌شود و سپس کتابخانه‌های GBS با استفاده از فناوری‌های توالی‌یابی نسل بعدی، توالی‌یابی می‌شوند، که معمولاً سبب قرائت‌های تک پایانی حدود ۱۰۰ جفت باز می‌شود. نسبتاً ارزان است و در اصلاح نباتات به کار می‌رود. اگرچه GBS رویکردی شبیه به روش توالی‌یابی DNA همراه با مکان محدود (RAD-seq) ارائه می‌کند، اما آنها به روش‌های اساسی متفاوت هستند.
جسر الزرقاء (اسرائیل)
جسر الزرقاء (به لاتین: Jisr az-Zarqa) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در حیفا واقع شده‌است.
رادارست
رادارست (RADARSAT) نام برنامه سنجش از دور دیده‌بانی زمین متعلق به آژانس فضایی کانادا (CSA) است.
برنامه رادارست شامل ماهواره‌های زیر است:
بیدسوخته (شهربابک)
بیدسوخته، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
میرآواس
میرآواس یکی از شاخه‌های طایفه میر است. این طایفه ساکن دهستان کرگاه شرقی و دهستان کرگاه غربی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد و شامل سیزده تیره است.
داویت باباخانیان
داویت باباخانیان (Դավիթ Բաբախանյան؛ زادهٔ July 2, 1975) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تا کنون فعالیت می‌کند.
زندگی‌نامه
وی در ۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت.
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن سمت داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
برنامه آموزشی تاکتیک‌های جنگنده ضربتی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
این مرکز در آغاز تنها ۸ فانتوم اف-۴ مک‌دانل داگلاس در اختیار داشت. سپس داگلاس ای-۴ اسکای‌هاوک و نورثروپ تی-۳۸ تالون را برای شبیه‌سازی مشخصات میگ-۱۷ و میگ-۲۱ به‌خدمت گرفت. در این مرکز آموزشی گاهی هم از گرومن ای-۶ اینترودر و کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت متعلق به سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شد. بعدها برای شبیه‌سازی هواپیماهای دشمن از کفیر، جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن و نورثروپ اف-۵ هم استفاده شد.
پارسکوه سفلی
جمعیت
این آبادی در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
سیاست فناوری
روش‌های متعددی برای تعریف ماهیت و دامنه سیاست فناوری وجود دارد. بر اساس تعریف ارائه شده توسط دانشمند آمریکایی و مشاور سیاست لوییس برانزکمب؛ «سیاست فناوری» ابزارهای عمومی برای رشد و بهینه‌سازی کاربردهای آن دسته از توانمندی‌هایی که در خدمت اهداف و منافع ملّی هستند را هدف قرار می‌دهد. لوییس برانزکمب فناوری را در زمینه موضوعی سیاست فناوری به عنوان "تجمع از قابلیت‌های و امکانات و مهارت و دانش و سازمان‌های مورد نیاز برای خلق موفق یک محصول یا خدمت مفید" تعریف می‌نماید.
سیاست‌گذاری فناوری را می‌توان سیاست‌گذاری رشد با محوریت فناوری‌ها و بخش‌های متفاوت آنها دانست. در ادبیات سیاست فناوری، مفاهیم جدیدی مانند تجاری‌سازی تحقیق، خدمات فنی و مهند سی و انتشار فناوری به ادبیات ایجاد فناوری اضافه شد. عصر سیاست فناوری آن زمان آغاز شد که رابطه بین فناوری و رشد اقتصادی بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت و مشخص شد چگونه بعضی از فناوری‌ها تأثیر بیشتری در فرایند رشد اقتصادی دارند. در ادبیات اولیه، فناوری‌های صنایع سنگین و به اصطلاح صنایع مادر مانند ذوب فولاد مطابق الگوی صنعتی شدن اتحاد شوروی در کشورهایی مانند هند مورد نظر بوده‌است.
ابعاد سیاست فناوری
با نزدیک تر شدن علم به حوزه‌های کاربردی و گسترده‌تر شدن کاربرد آن در این حوزه‌ها، علم جایگاه جدیدی در زندگی بشر یافته و مفهوم فناوری پررنگ تر و از اهمیت بیشتری برخوردار و در نتیجه سیاست گذاری برای فناوری نیز به موضوع قابل تأملی تبدیل شده‌است. سیاست فناوری، مجموعه ای از سیاست هاست که با قصد تأثیر گذاری بر خلق و توسعه جذب و به‌کارگیری فناوری‌ها اتخاذ و اجرا می‌شوند. باید به این نکته توجه نمود که طیف گسترده‌ای از سیاست‌های دولت، ممکن است بر فناوری تأثیر بگذارند، اما تنها سیاست‌های که با این قصد طراحی می‌شوند را می‌توان در قالب سیاست فناوری تعریف کرد. سیاست فناوری را مجموعه ای از اقدامات دولت که بر خلق، اکتساب، تطابق، اشاعه و استفاده از دانش فناورانه، تأثیر می‌گذارد، البته به گونه ای دولت برای جامعه سودمند می‌داند، تعریف می‌کند. چند سؤال بنیادی در حوزه سیاست فناوری مطرح می‌شود:
آزگود پرکینز
آزگود پرکینز (زادهٔ ۱۶ مه ۱۸۹۲ - درگذشتهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۷) بازیگر تئاتر و سینمای اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود.
اولین حضور پرکینز در برادوی در سال ۱۹۲۴ و در نمایشنامهٔ گدای اسب‌سوار نوشتهٔ جرج اس. کافمن و مارک کانلی بود. در ۱۲ سال بعدی او در ۲۴ نمایش دیگر برادوی از جمله صفحه اول و دایی وانیا نقش‌آفرینی کرد. علی‌رغم اقبال پرکینز در جایگاه یک هنرپیشهٔ نقش اول تئاتر، هالیوود به او به عنوان یک بازیگر مکمل نگاه می‌کرد. او پیش از آن‌که در فیلم‌های ناطقی مانند صورت‌زخمی و جویندگان طلای ۱۹۳۷ ظاهر شود در ۱۲ فیلم صامت از جمله مصائب پیوریتن و سوزان دیوانهٔ سرکش نقش‌آفرینی کرد.
آزگود پرکینز در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۷ کوتاه‌زمانی پس از بازی در فیلم سوزان و خدا بر اثر حملهٔ قلبی در وان حمام درگذشت. او در سال ۱۹۸۱ به‌عنوان عضو جدید تالار مشاهیر تئاتر آمریکا معرفی شد.
کلودیا لینکس
زندگینامه
شقایق ثامن از پدر و مادری ایرانی تبار در ایران متولد شده است. تنها دقایقی بعد از تولد شقایق مادرش در سن بیست و چهار سالگی از دنیا رفت. پدر شقایق، بیژن ثامن تنها زمانی که او سه ماهه بوده تصمیم به ترک ایران میگیرد و همراه با برادرش شروین و پرستارشان به نروژ مهاجرت می کنند و سپس بعد از پنج سال نروژ را به قصد کانادا ترک کردند
فعالیت هنری
زمانی که شقایق تنها سه سال داشت توانست با زیبایی اش توجه کاترین کرینبورگ یکی از مدیران ارشد آژانس تبلیغاتی کودکان را به خود جلب کند. شقایق اولین فعالیت هنری خود را با تبلیغ برای برندهای محصولات بهداشتی برای کودکان آغاز کرد که آگهی های تلویزیونی او در کشورهای کانادا و آمریکا در بین سالهای ۱۹۸۵تا ۱۹۹۰ پخش شدن. در یازده سالگی شقایق به عنوان مجری برنامه کودک شروع به فعالیت کرد که با اجرای سرگرم کننده اش توانست نظر رئیس شبکه تماشا را جلب کند و در سیزده سالگی به عنوان مجری برنامه کودک شبکه تماشا شروع به کار کرد و طولی نکشید که برنامه او به پرمخاطب‌ترین برنامه تبدیل شد و توانست جایزه جوان ترین کارگردان و بازیگر در سال ۱۹۹۷ را از‌‌آن خود کند. در پانزده سالگی شقایق به خاطر قامت بلند و چهره شرقی اش نظر بسیاری از برندهای مد را به خود جلب کرد اما به دلیل استرس و فشارهای سخت کمپانی های مد در بک-استیج کتواکها او این حرفه را کنار گذاشت و تنها ترجیح داد که به صورت پروژه ای مدلینگ انجام دهد. او بارها چهره تبلیغاتی برندهایی همچون نایکی، پیسی و لیوایز بوده و در سال ۲۰۰۳ او به عنوان چهره اصلی کمپانی دیابلو انتخاب شد. شقایق حرفه بازیگری خود را به صورت حرفه ای با بازی در فیلم گروه مردگان در سال ۲۰۰۴ به عنوان نقش اصلی و مستند رامس آغاز کرد. از جمله فیلمهای او میتوان به بانو مگدالن، حضور افتخاری در سریال معروف بال غربی در نقش ذوشیزه زیبایی و فیلم کوتاه ششمین اشاره کرد. در سال ۲۰۰۳ شقایق اولین آلبوم موسیقی خود را منتشر کرد که کلیپ چاره چیه و اه پدر در همان سال به عنوان یکی از دوست داشتنی ترین آهنگها انتخاب شدن.
زبان‌های سامی اتیوپیایی
زبان‌های سامی اتیوپیایی (همچنین اتیوپی-سامی، اتیوسامی، اتیوپیایی یا حبشی) خانواده‌ای از زبان‌ها است که در اتیوپی، اریتره و سودان گویش می‌شوند. آن‌ها شاخه غربی زبان‌های سامی جنوبی را تشکیل می‌دهند، که خود زیر شاخه‌ای از زبان‌های سامی و بخشی از خانواده زبان‌های آفروآسیایی است.
امهری، زبان رسمی و کاری دولت فدرال اتیوپی و منطقه امهارا، حدود ۶۲ میلیون سخنگو (از جمله سخنگویان زبان دوم) دارد و پرسخنگوترین زبان سامی اتیوپی است. تیگرینا نیز ۷ میلیون گوینده دارد و بزرگ‌ترین زبان اریتره است. شمار کمی از گویندگان تیگره در سودان حضور دارند. زبان گعز دارای یک تاریخ ادبی به خط خود است که به قرن اول میلادی برمی گردد. این زبان دیگر تکلم نمی‌شود اما تاکنون به عنوان زبان مذهبی کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و اریتره و همچنین همتایان کاتولیک شرقی آن‌ها باقی مانده‌است.
دسته‌بندی
تقسیم به شاخه‌های شمالی و جنوبی توسط کوهن (۱۹۳۱) و هتزرون (۱۹۷۲) ایجاد شد و مورد استقبال گسترده قرار گرفت، اما اخیراً این دسته‌بندی توسط راینر وویگت به چالش کشیده شده‌است. وویگت دسته‌بندی ارائه شده توسط کوهن و هتزرون را رد می‌کند و نتیجه می‌گیرد که آن‌ها آن قدر از هم دور نیستند تا بتوان جداگانه در شمال و جنوب گروه‌بندی شوند.
اتومیک پلنت انترتینمنت
اتومیک پلنت اینترتینمنت (Atomic Planet Entertainment) شرکت بازی ویدئویی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
قوم ماد
قوم ماد یا مردم ماد قومی ایرانی بودند که حدود سه-چهار سده پس از شروع زوال شهرهای عصر برنز در فلات ایران، به تدریج وارد این سرزمین شدند. این‌ها بخشی از مردمانی بود که در مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران، شرکت داشتند. این قوم به همراه پارس‌ها، پارت‌ها، سکاها و…، در روزگار خود به آریاییان مشهور بودند و یکی از قبایل آنان، آری زانتو نام داشت؛ نامی که به معنای «دودمان آریاییان» است.
منبع شناسی
کتیبه های آشوری و بابلی اطلاعاتی به ما درباره مادها می دهد، ولی منبع اصلی ما درباره مادها، گزارش مورخین یونانی به ویژه هرودوت است.
اتحادیه قبائل ماد
مطابق منابع کهن آشوری و یونانی و ایرانی در مجموع معلوم می‌گردد که شش طایفهٔ تشکیل‌دهندهٔ اتحاد مادها عبارت بودند از بوسیان، استروکاتیان، بودیان آریزانتیان و مغ‌ها و سرانجام پارتاکانیان. به گزارش هرودوت (کتاب اول بند ۹۶) مادها پانصد سال (۱۲۷۴ ق. م تا ۷۵۴ ق. م) تابع آشوریان بودند. برس مورخ کلدانی به این عقیده بود که مادی‌ها ۲۵۰۰ سال ق. م بابل را تسخیر کردند و ۲۲۴ سال بر بابل حکومت کردند ولی محققان تصور می‌کنند که مردمی از فلات ایران مانند کاسی‌ها بابل را گرفته‌اند و به مناسبت اینکه از طرف غربی فلات ایران به بابل رفته بودند برس این مردم را مادی دانسته‌است. آنچه از متون آشوری برمی‌آید، آن است که مادها از سدهٔ نهم تا هفتم پیش از میلاد نتوانسته بودند چنان پیشرفتی بیابند که سبب هم‌گرایی و اتحاد و سازمان‌یافتگی قبایل و طوایف پراکندهٔ ماد بر محور یک رهبر و فرمان‌روای برتر و واحد که بتوان وی را پادشاه کل سرزمین‌های مادنشین نامید شده‌باشند. پادشاهان آشور در ضمن لشکرکشی‌های پرشمار خود به قلمرو سکونت مادها، همواره با شمار فراوانی از «شاهان محلی» روبه‌رو بوده‌اند و نه یک پادشاه واحد حاکم بر کل سرزمین‌های مادنشین. بعدها، در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد، قدرت مادها تا حدی زیادی افزایش یافت و نقش آن‌ها برجسته شد و سرانجام در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، سرتاسر غرب ایران و برخی از مناطق نزدیک آن به مادها تعلق یافت؛ بنابراین، مرزهای ماد در طول چند صد سال، به‌تدریج و رفته‌رفته تغییر کرد؛ با این حال، گسترهٔ جغرافیایی دقیق ماد ناشناخته باقی مانده‌است.
به مادها در سال‌نامه‌های آشوری نو از سال ۸۳۶ پیش از میلاد به بعد تا اواخر سوگند فئودالی اسارحدون (۶۷۲ پ. م) اشاره شده‌است، آن‌ها توسط شاهک‌نشین‌های کوچک اداره می‌شدند: پادشاهی مرکزی تأسیس نشده‌بود و اساس چیزهایی که بعداً به دیاکو، قاضی افسانه‌ای نسبت داده شد، هنوز وجود نداشت.
ریشه قومی
هرودوت مادها را آریایی می‌نامد و می‌گوید در قدیم مادها را آریایی می‌نامیدند. هرودوت در دفتر هفتم بند شصت و دو می‌نویسد:
استرابون اقوام کادوسی، آماردی، تپوری و کرتی را به عنوان اقوام کوهستان نشین ماد یاد می‌کند. استرابون می‌نویسد:
استرابون اعتقاد دارد نواحی تپور و ری و دروازه کاسپین بخشی از سرزمین ماد بود که اشکانیان بر آن سلطه یافتند و می‌نویسد:
احمد کسروی در کتاب کاروند از قول استرابون می‌نویسد:
جغرافیا
در پایان هزارهٔ دوم پیش از میلاد، قبیله‌های مادی، استقرار در قلمروی غرب ایران که بعدها ماد نامیده شد را آغاز کردند؛ جایی که در آن زمان نشیمن‌گاه شاهک‌نشین‌های فراوان و گروه‌های قومی و زبانی گوناگونی مانند گوتی‌ها، لولوبی‌ها، کاسی‌ها و هوری‌ها بود. بعدها، در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد، قدرت مادها تا حدی زیادی افزایش یافت و نقش آن‌ها برجسته شد و سرانجام در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، سرتاسر غرب ایران و برخی از مناطق نزدیک آن به مادها تعلق یافت؛ بنابراین، مرزهای ماد در طول چند صد سال، به‌تدریج و رفته‌رفته تغییر کرد؛ با این حال، گسترهٔ جغرافیایی دقیق ماد برای ما ناشناخته باقی مانده‌است.
در دورهٔ نخستین، مرزهای غربی شاهک‌نشین‌های ماد که از یکدیگر مستقل بودند، از مرزهای غربی دشت همدان فراتر نمی‌رفتند. اطلاعات ما دربارهٔ حدود شمالی و شرقی ماد بسیار اندک است. با این حال، سرزمین اصلی ماد، آن‌گونه که آشوری‌ها از اواخر سدهٔ نهم پیش از میلاد تا آغاز سدهٔ هفتم پیش از میلاد آن را می‌شناختند، از سوی شمال به گیزیل بوندا محدود می‌شد که گیزیل بوندا در کوه‌های قافلان‌کوه در شمال دشت همدان قرار داشت؛ از سوی غرب و شمال غرب نیز محدودهٔ آن از دشت همدان فراتر نمی‌رفت و به کوه‌های زاگرس محدود می‌شد، به جز در جنوب غربی که مادها تا دره‌های زاگرس را در اختیار داشتند که این مرز در دامنهٔ کوه‌های گرین واقع شده بود و ماد را از الیپی، پادشاهی‌ای در نواحی پیشه‌کوه به سمت جنوب کرمانشاه، جدا می‌کرد. از سوی جنوب نیز مرز ماد به منطقهٔ ایلامی سیماشکی محدود می‌شد که امروزه با درهٔ خرم‌آباد تطبیق داده می‌شود.
به نظر می‌رسد که قلمروی ماد از سوی شرق و جنوب شرقی به دشت کویر و سرزمین پَتوشَرا (Patušarra) محدود بود؛ سرزمین پتوشرا چنان‌که توسط شاهان آشوری توصیف شده‌است، در حاشیهٔ کویر نمک (احتمالاً دشت کویر) واقع شده بود. رشته کوه نزدیک پتوشرا را آشوریان «بیکنی» می‌نامیدند و از آن با عنوان «رشته کوه لاجورد» یاد می‌کردند. پژوهشگران معمولاً آن را با کوه دماوند که در شمال شرق تهران قرار دارد، برابر می‌دانند. پتوشرا ظاهراً همان منطقه‌ای‌ست که در فارسی میانه به‌صورت پَدشخوار ذکر شده‌است، جایی که در سده‌های میانی استخراج لاجورد از آن گواهی شده‌است. لاجورد که به عنوان خراج به آشوریان پرداخت می‌شد، «به واسطهٔ تجارت با مادی‌های مناطق شرقی به دست می‌آمد.» پتوشرا و کوه بیکنی، احتمالاً دوردست‌ترین قلمرو حکومت مادها بود که آشوری‌ها در طول بزرگ‌ترین توسعهٔ خویش در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم پیش از میلاد و دههٔ نخست سدهٔ هفتم پیش از میلاد، به آن نفوذ کرده بودند. با این حال، لوییس لوین استدلال می‌کند که کوه بیکنی به احتمال زیاد می‌بایست با رشته‌کوه الوند تطبیق داده شود که در غرب همدان قرار دارد؛ این تطبیق توسط استوارت کلیفورد براون و تعدادی دیگر از پژوهشگران مورد قبول واقع شده‌است. اگر تطبیق بیکنی با رشته‌کوه الوند درست باشد، به این معناست که آشوری‌ها هرگز از این کوه‌ها عبور نکردند و همهٔ سرزمین‌های مادی که تسخیر کردند یا برایشان شناخته‌شده بود، در غرب همدان قرار داشت.
پادشاهی ماد
مادها در سده هفتم پیش از میلاد موفق شدند بتدریج پادشاهی ماد را تشکیل دهند. این پادشاهی حکومتی بود که طی سده‌های میانی هزارهٔ یکم پیش از میلاد، از حدود ۶۷۸ پ.م. تا حدود ۵۴۹ پ.م. بر نواحی غربی و مرکزی فلات ایران حکمرانی می‌کرد. هرچند که دوران پادشاهی شاهان ماد و مدت پادشاهی آن‌ها و نیز ترتیب‌شان مورد مناقشه است، اما به‌گفتهٔ هرودوت، سلسلهٔ مادها شامل چهار شاه بود که به یک خانواده تعلق داشتند و به مدت ۱۵۰ سال فرمانروایی کردند و نام آن‌ها عبارت بود از دیاکو، فرورتیش، هووخشتره و ایشتوویگو. از میان این شاهان، تنها به هووخشتره و ایشتوویگو در متون میخی اشاره شده‌است. با این وجود، پژوهشگران برای یافتن نام دیاکو و پسرش فرورتیش در دیگر منابع مرتبط تلاش کرده‌اند. از این روی، رئیس قبیلهٔ ماننا، دَیائوکو نام داشت که چندین بار در متون آشوری نو (و نیز سال‌نامه‌ها) از دورهٔ سارگون دوم نامش ذکر شده‌است و با دیاکو که هرودوت ذکر کرده‌است، یکی دانسته می‌شود. از او در منابع آشوری به‌عنوان والی ماننا (šaknu) یاد شده‌است که با شاه اورارتو علیه فرمانروای ماننا متحد شده‌بود، اما توسط سارگون اسیر شد و در سال ۷۱۵ پیش از میلاد همراه با خانواده‌اش به سوریه تبعید گردید. او ظاهراً در همان‌جا درگذشت. مادها نقش مهمی در سقوط امپراتوری آشور نو در سال ۶۱۲ پیش از میلاد ایفا کردند. پایان حکومت مادها نیز با وجود افسانه‌هایی که در اطراف کوروش کبیر وجود دارد، همچنان در تاریکی است.
معماری
برای بررسی آثار مادها باید به سه سرزمین توجه کنیم: نزدیک جادهٔ قدیم خراسان که در عصر آهن از آن برای تجارت بین شرق و غرب به‌خوبی استفاده می‌شد، بین کرمانشاه و همدان امروزی، پایتخت ماد ماگنای باستان؛ احتمالاً بخش اعظمی از شمال فلات مرکزی ایران نیز از آغاز به مادها تعلق داشت یا در طول حکومت آن‌ها به سرزمین‌های مادی تبدیل شد. این امر می‌تواند آثاری که از کاوش‌های گودین‌تپه در درهٔ کنگاور، نوشیجان در نزدیکی ملایر و شاید سیلک در نزدیکی کاشان و باباجان در شمال لرستان به‌دست آمده‌اند را شامل شود.
این کاوش‌ها و چند بررسی محیطی دیگر، برخی از ویژگی‌های عمومی معماری و سفال‌گری در این منطقه را به ما نشان می‌دهند. تالارهای ستون‌دار گودین‌تپه، باباجان و نوشیجان پیوندی مهم میان معماری پیشامادی (حسنلو ۴) و نیا-هخامنشی برقرار می‌کنند؛ محراب و استحکامات نظامی پاسارگاد منحصر به‌فرد هستند ولی همچنین ممکن است معماری زاگرس در سومین مرحلهٔ عصر آهن نامیده شود، همان‌گونه که سنگ‌نگاره‌های سارگون دوم شاهدی بر آن است.
سفال‌ها تنوع بیش‌تری را نشان می‌دهند. انواع ظروف که نسبتاً از دوران اولیهٔ عصر آهن به‌دست آمده‌اند را می‌توان از یک منطقه با منطقهٔ دیگر مقایسه نمود؛ با این‌حال، ابزارها به‌طور گسترده‌ای با یکدیگر تفاوت دارند، زیورآلات، حکاکی‌شده و رنگ‌آمیزی شده‌اند و با یک فرهنگ همگون، تناسب ندارند. لویس لوین توجه‌مان را به این حقیقت جلب کرده که «گُل‌بند» در پاسارگاد با سکه‌های پساهخامنشی در ارتباط است: به‌نظر می‌رسد که هیچ نمونه‌ای برای نوع رایج سفال‌گری پیشاهخامنشی یا حتی ابتدای دوران هخامنشیان وجود ندارد. سفال خاکستری که اغلب آن را مادی می‌خوانند، نمی‌تواند مادی باشد زیرا از نظر زمانی بسیار کهن‌تر از آن است که بتوان آن را مادی خواند و همچنین از نظر جغرافیایی در نقاطی شمالی‌تر از محدودهٔ جغرافایی مادها یافت شده‌است. ابزارهای رنگ‌آمیزی‌شدهٔ سیلک ب و باباجان، از نظر سبک نقاشی تا حد زیادی به یکدیگر ارتباطی ندارند و شاید محصولات محلی و داخلی از گروه‌های جمعیتی تحت سلطه یا زیر نفوذ دولت ماد باشند. دربارهٔ هنر تصویری، تاکنون هرچه کاوش باستان‌شناسی انجام شده، آثار به‌دست‌آمده از آن‌ها به‌طور شگفت‌انگیزی اندک، و کیفیت نسبتاً ناامیدکننده‌ای داشته‌اند. دو اثری که احتمالاً مهم‌ترین آثار در این زمینه‌اند را ارنست هرتسفلد در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ میلادی در همدان پیدا کرد. نخستینِ آن‌ها فرمانی دربارهٔ خدمات یک تاجر آشوری است به شاه اَبدَدانَ، فرمانروایی کوچکی که در غرب پاسگاه‌های مرزی آشور واقع شده‌بود. این لوح برنزی شخص شاه را با لباسی شبیه به لباس بابلی‌ها در اواخر دورهٔ کاسی‌ها و به‌مانند اینکه گویندهٔ متن است نشان می‌دهد.
پیکره‌های انسانی در سبک‌های مرتبط را می‌توان در مجموعه‌های خصوصی تیردان‌های برنزی آشوری پیدا کرد. تنها شی نوشته‌دار دیگر، مُهری استوانه‌ای است که اکنون از بین‌رفته و مبارزهٔ هیولایی را با یک پهلوان نشان می‌دهد. سبک هر دو صحنه و نوشته‌های آن‌ها به آخرین سبک ایلامی در شوش مرتبط است اما شیوهٔ آرایش موی پهلوان، مانند یکی از نمونه‌های مادی در سنگ‌نگاره‌های کاخ هخامنشی است. جای‌مهر یک مهر استوانه‌ای ناپخته نیز از نوشیجان به‌دست‌آمده که ممکن است نمونه‌ای محلی از نوعی طرح نئوآشوری با موضوع کماندار و مار بزرگ باشد و سر برنزی از دیو آشوریان که به نام پازوزو شناخته می‌شود. در سال ۱۹۸۰ میلادی، از ویرانه‌های نزدیک همدان مُهرهای استوانه‌ای به سبک‌های مختلف میان‌رودانی به‌دست آمد که از میان آن‌ها چند اثر مربوط سدهٔ هشتم و هفتم پیش از میلاد نیز وجود دارد. همهٔ این‌ها تأثیر سنگین تمدن‌ها را نشان می‌دهد ولی هیچ نشانی از هنر راستین مادها نیست.
طرز کار و مهارت محلی مادها، دست کم در ساخت پارچ برنزی دیده می‌شود که قطعات خردشدهٔ آن در سال ۱۹۱۴ میلادی توسط هیئت فرانسوی در ارتفاعات بسیار بالای تپهٔ همدان یافت شد و بازسازی گردید که مهم‌ترین بخش آن امروزه در موزهٔ لوور نگهداری می‌شود. تُنگ‌های برنزی مشابه با همان دستگیره‌ها در اطراف دهانه، در منطقه‌ای که می‌توان آن را با ماد یا بخشی از آن تطبیق داد، کاوش و کشف شده‌اند.
نقاشی معماری در باباجان و نوشیجان را می‌توان با ابزارهای سبک هندسی نه‌چندان پیچیده در سیلک ب مقایسه کرد. علی‌رغم توصیفات هرودوت از ثروت مادها، مخصوصاً پایتخت آن‌ها هگمتانه، تاکنون جستجو برای یافتن آثار درباری به نتایج قانع‌کننده‌ای منجر نشده‌است و حتی گاهی اوقات به‌نظر می‌رسد که جستجو به ایجاد تحریف‌هایی نیز انجامیده‌است. در مورد آرامگاه‌های سنگی که ارنست هرتسفلد آن‌ها را به شاهزادگان مستقل ماد نسبت می‌داد، هوبرتوس فون گال استدلال متقاعدکننده‌ای انجام‌داده و آن‌ها را بسیار متأخرتر از آنی می‌داند که هرتسفلد فرض می‌کرد.
به نظر می‌رسد که هنر تصویری مادها از نظر شیوه‌های نگارش و مُهرسازی، از بابلی‌ها، آشوری‌ها و ایلامی‌ها تأثیر گرفته‌باشد و شاید از نظر استفاده از «سبک حیوانی» از خاور نزدیک یا هرجایی که منشأ این سبک بود، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌بود.
پدا
پدا، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
قوم ماد
فرهنگ و هنر
پیش از قدرت‌گیری هخامنشیان تحت فرمان کوروش بزرگ، بدیهی است که ماد کانون توسعهٔ مادی و معنوی فرهنگ ایرانی بوده‌باشد. با این حال، تاکنون هیچ بایگانی‌ای از ماد پیدا نشده‌است و نمی‌دانیم که آیا مادها سیستم نوشتاری خاص خود را داشتند یا نه. تاکنون تنها یک کتیبه از دوران پیشاهخامنشی (لوحی برنزی) در قلمرو مادها کشف شده‌است. این لوح، کتیبه‌ای میخی است که احتمالاً در سدهٔ هشتم پیش از میلاد به خط اکدی نوشته شده‌است اما در آن به نام‌های مادی اشاره نشده‌است. کتیبه‌ای میخی بر روی قطعه‌ای نقره‌ای در ماد، در تپه نوشیجان یافت شده‌است اما فقط پایان یک نشانه و آغاز علامت بعدی آن سالم مانده‌است. معلوم نیست که آیا مادها از سیستم نوشتاری اکدی استفاده می‌کردند یا نه. اما برخی از پژوهشگران تمایل دارند فرض کنند که خط میخی موسوم به پارسی باستان، در حقیقت خط میخی مادی بوده‌است که بعدها توسط پارس‌ها مورد استفاده قرار گرفت.
پدا
جمعیت
این آبادی در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
قوم ماد
فرهنگ و هنر
هرودوت توصیفی از کاخ دیاکو در هگمتانه ارائه می‌دهد که بنا به‌گفتهٔ او، این مجتمع پادشاهی توسط هفت دیوار متحدالمرکز که هر دیوار داخلی از دیوار بیرونی بلندتر بود و بر آن اشراف داشت بر بلندای تپه‌ای ساخته شده‌بود. کاخ دیاکو و خزانهٔ شاهی در درونی‌ترین دایره قرار داشت. این هفت دیوار، هرکدام به رنگ خاصی تزئین شده که دو دیوار درونی‌تر به‌ترتیب به رنگ‌های نقره‌ای و طلایی بودند. لازم است ذکر شود که در سدهٔ ششم پیش از میلاد، آن‌گونه که سنگ‌نوشته‌های هخامنشیان بیان می‌کنند، زرگران مادی، دیوارهای کاخ شاهی پایتخت امپراتوری هخامنشیان در شوش را آراسته بودند.
اگرچه تپه نوشیجان شهری مرکزی نبود، اما به گفتهٔ دیوید استروناخ، این شهر به پُلی مهم میان زنجیرهٔ شواهد و اسناد در مورد ترکیب و توسعهٔ معماری ماد و همچنین ترکیبی از فرهنگ مادی با فرهنگ دیگر تمدن‌های باستانی شرق تبدیل شد. در معماری تپه نوشیجان و گودین‌تپه می‌توان تأثیر و اقتباس مستقیم، هم در جزئیات و هم در شکل کلی معماری و طراحی بنا را از هنر آشوری و اورارتویی ردیابی کرد. برای نمونه، طرح دژها شبیه به نمونهٔ آشوری هستند و شیوه‌های احداث بنا مانند تونل‌های صخره‌ای، استفاده از پنجره‌های کور و مخازن آب نیز اورارتویی است. پیش از این، وجود تالار ستون‌دار در معماری شمال غرب ایران و اورارتو تأیید شده‌بود اما در تپه نوشیجان و گودین‌تپه، اتاق‌های کوچک‌تر مجاور سالن وجود ندارند.
جامعه و اقتصاد
در حال حاضر، هیچ اطلاعات مستقیمی از نهادهای اجتماعی و سازمان‌های اقتصادی جامعهٔ ماد در دست نداریم. هرودوت اشاره می‌کند که مادها ۶ قبیله بودند که از میان آن‌ها فقط آریزانتیان، به‌معنای «دارای اصل و نسب بیشتر آریایی در مادها» دارای ریشه‌شناسی آشکار ایرانی است، اما در مورد دیگر قبایل تقریباً هیچ اطلاعاتی در دست نداریم. ظاهراً، برخی از عناصر سیستم مدیریتی و اداری مادها که از آشوریان آموخته بودند، تا پس از سقوط آشور نیز در استان‌های مادی ادامه داشت و مادها به تدریج این سیستم اداری را همچون نهادهای سنتی خودشان تصور می‌کردند. یانوش هارماتا کوشید تا منشأ سیستم اداری مادها را ردیابی کند و در این کار، مبنای استدلال‌های خود را عمدتاً بر روی داده‌های زبان‌شناسی قرار داد. وی به این نتیجه رسید که مادها دارای «سازمان اداری بسیار توسعه‌یافته‌ای بودند که پس از آن‌ها نیز این سیستم توسط هخامنشیان مورد استفاده و اقتباس قرار گرفت.» در هر صورت، جایگاه ساتراپ که هخامنشیان از آن استفاده می‌کردند، حتی پیش از ظهور دولت ماد نیز برای تعیین رؤسای مستقل وجود داشته‌است.
آثار ارزشمند باستان‌شناختی به‌دست‌آمده از تپه نوشیجان، گودین‌تپه و دیگر محوطه‌های باستانی و همچنین سنگ‌نگاره‌های آشوری، نشان می‌دهند که در نیمهٔ نخست هزارهٔ یکم پیش از میلاد، سکونت‌گاه‌های شهری در مناطق مختلفی از ماد وجود داشته‌اند که مراکز تولید صنایع دستی و اقتصاد دامداری و کشاورزی اندکی را تشکیل می‌دادند. با قضاوت بر اساس منابع آشوری، شغل اول و اصلی مردم مناطق ماد، پرورش اسب و تولید صنایع دستی بود. آشوریان از مناطق مادی، اسب، گاو، گوسفند، شتر باختری، سنگ لاجورد، برنز، طلا، نقره و دیگر فلزات و همچنین پارچه‌های پشمی و کتانی را به عنوان باج و خراج دریافت می‌کردند.
دین
آگاهی ما دربارهٔ دین مادها بسیار اندک است. بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷ میلادی، دیوید استروناخ بنایی که در حدود سال ۷۵۰ پیش از میلاد بنا شده‌بود را کاوش کرد و چنین به نظر می‌رسد که کاربری آن عمدتاً مذهبی بوده‌است. این سازه که در تپه نوشیجان، در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب همدان قرار دارد، بر روی تخته سنگی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده‌است و شامل «نیایش‌گاه مرکزی»، «نیایش‌گاه غربی»، «دژ» و «تالار ستون‌دار» است که توسط دیواری آجری محصور شده‌است. نیایش‌گاه مرکزی به‌شکل بُرجی با محراب داخلی سه‌گوش بود. مساحت زمین آن ۱۱×۷ متر و دیوارهایش ۸ متر ارتفاع دارند. در نزدیکی گوشهٔ غربی محراب، آتشگاه پله‌داری کشف شد که از خشت و گل ساخته شده‌بود. چنان‌که می‌دانیم، آیین مذهبی آتش، میراث مشترک و رایج در بین اقوام هندوایرانی بود و نیایش‌گاه تپه نوشیجان، کهن‌ترین ساختمان از این نوع در ایران است که می‌شناسیم. دیگر اطلاعات‌مان دربارهٔ دین مادها، عمدتاً بر پایهٔ کتاب تواریخ هرودوت و نام افراد مادی است. به‌گفتهٔ هرودوت، «مُغ‌ها» قبیله‌ای مادی بودند که روحانیون را نه‌تنها برای مادها که برای پارس‌ها نیز فراهم می‌کردند؛ بنابراین، آن‌ها طبقه‌ای روحانی را تشکیل می‌دادند که وظیفه‌شان از پدر به پسر منتقل می‌شد. افزون بر این، آن‌ها در دربار ایشتوویگو، به‌عنوان مشاور، پیشگو و تعبیرکنندهٔ خواب ایفای نقش می‌کردند؛ بنابراین، ظاهراً مغ‌ها در دربار آخرین شاه ماد نقش مهمی را بازی می‌کردند. دربارهٔ نام شخصی مادها، متون آشوری متعلق به سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد، شامل نمونه‌هایی است که بخش اصلی آن‌ها به هر دو زبان پارسی باستان و اوستایی شباهت دارد: واژهٔ هندوایرانی اَرتَ (اوستایی: اَشا؛ هندوایرانی: رتا به‌معنای «راستی») یا با نام‌های تئوفوریک با مَژدَکُ و حتی نام اهورامزدا پیوستگی دارند.
نویسندگان کلاسیک، متفق‌القول از مغ‌ها به‌عنوان روحانیون زرتشتی یاد کرده‌اند و دیاکونوف چنین پنداشته‌است که «ایشتوویگو و حتی شاید هووخشتره، دینی را پذیرفته بودند که از آموزه‌های زرتشت الهام گرفته شده‌بود. (هرچند که این دین قطعاً با آموزه‌های پادشاه یکسان نبود)». با این حال، اکثر پژوهشگران با این دیدگاه موافق نیستند. مری بویس حتی چنین استدلال می‌کند که وجود مغ‌ها در ماد با آداب و رسوم و شیوه‌های پرستش خاص خودشان، مانع از تبلیغ مذهبی زرتشتیان آن‌جا بود. به‌احتمال قوی، نوعی از مزداگرایی با آداب و رسوم رایج هندوایرانی در اوایل سدهٔ هشتم پیش از میلاد در ماد شایع شد که با ویژگی‌های خاص آیین زرتشتی ناسازگار بود، در حالی که دین اصلاح‌شده توسط زرتشت تنها در نیمهٔ نخست سدهٔ ششم پیش از میلاد، تحت فرمانروایی آخرین شاهان ماد در غرب ایران شروع به گسترش کرد.
به‌عقیدهٔ نیبرگ چنین بنظر می‌رسد که دین ماد باستان یک دین ابتدایی مزدایی باشد. در ماد یک مزداپرست را مَزْدَیزنَه (mazdayazna) می‌خواندند که از صورت اوستایی آن مَزْدیسنَه (mazdayasna) آشکارا جدا می‌شود. آنان در دیرین‌ترین زمان، مجموعه‌ای از خدایان را که با آریایی‌ها میتانی همانندگی بسیار باید داشته‌باشند، می‌پرستیدند.
پوشش
اطلاعات مربوط به پوشش مردم در دورهٔ مادها، عمدتاً منحصر به لباس‌های مردان است که این اطلاعات شامل دو دسته از منابعند: گزارش‌هایی که از نویسندگان کلاسیک ثبت شده‌است و آثار باستانی. این دسته که شامل آثار با ارزش باستانی‌اند را می‌توان به پنج دسته تقسیم کرد:
تاریخ فرهنگ ماد را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد؛ یکی مربوط به دوران متقدم ماد و قبل از استقرار سلطهٔ کیش مُغان و دورهٔ دوم مربوط به زمان مُغان. مرز میان این دوره پایان قرن هفتم قبل از میلاد است. زندگی مردم نقاط دوردست غربی ظاهراً تحت تأثیر رسوم بابلیان قرار گرفته بود؛ مثلاً در مورد لباس چنین بوده‌است. در سمت شرقی جبال زاگرس لباسی که لولوبیان در هزارهٔ سوم قبل از میلاد می‌پوشیدند معمول بوده‌است: روی نیم تنه (پیراهنی آستین کوتاه-زانو) پوستی افکنده، بر شانهٔ چپ استوار می‌ساختند و گاهی پوست را از زیر کمربند رد می‌کردند. مردم ثروتمند پوست یوزپلنگ و مستمندان پوست گوسفند به کار می‌بردند. لباس مانائیان و دیگر قبایل اتحادیهٔ ماد و خود مادیها همین گونه بوده‌است. این رسم- یعنی افکندن پوست گوسفند بر شانه تا به امروز نیز در میان شبانان کوهستانی آذربایجان و کردستان محفوظ مانده‌است. موها را با نواری سرخ می‌بستند و ریش را می‌زدند. در تصاویر آشوری کلاه بلند نمدی یا تاج- که به زبان یونانی تیار نامیده می‌شود و مخصوص ساکنان ماد بوده- دیده نمی‌شود ولی چون کلاه مزبور هم در هزارهٔ سوم قبل از میلاد و هم در عصر هخامنشیان (قرن‌های ۴ و ۶ قبل از میلاد) متداول بوده بی شک در دوران مورد نظر نیز مرسوم بوده‌است. پاپوش مردم ماد موزه‌های نرم و نوک برگشته بود.
لباس ساکنان ماد شرقی؛ پیراهنی گشاد (ساراپیس) با آستین‌های بلند و شلواری گشاد و چین دار، که در واقع دامن درازی بود که میان دو پا جمع کرده بودند، بالاپوشی کوتاه از پارچهٔ رنگارنگ یا کارزده از پشم بود. این نوع لباس را باشلقی که بر سر می‌کشیدند تکمیل می‌کرد.
ادیث پرادا تأکید می‌کند که «در کُل، در هنر خاور نزدیک، تفاوت میان مردم غالباً بر اساس پوشاک آن‌ها مشخص می‌شد». مردان باستانی خاور نزدیک به پوشیدن لباس‌های گُشاد و آزاد، متشکل از دامن‌های چین‌دار، تن‌پوش‌های رویی پیچیده‌شده به دور بدن و تُنیک علاقه داشتند. احتمالاً در انتهای هزارهٔ دوم پیش از میلاد، ایرانیان مهاجر که در اوراسیا، جایی که آب و هوای متغیری زیادی داشته و زندگی به گله‌داری و استفاده از از اسب، به‌ویژه برای جنگ‌ها وابسته بود، لباسی با خود به درون ایران آورده باشند که در مسکن اولیه‌شان شکل گرفته بود. این لباس شامل کلاهی بلند، نیم‌تنه و شلوار چرمی تنگ و چسبان، بالاپوشی آستین‌بلند و چکمه می‌گردید.
ایرانی‌ها پیراهن چین‌دار خاور نزدیک را پذیرفته و آن را اصلاح کردند و به آن سربند و کلاه شیاردار بلندی که احتمالاً از سربند پَردار آشوری اقتباس شده بود، افزودند. از این رو گاهی اوقات پژوهشگران این سبک را «جامهٔ پارسی» و لباس برگرفته از آسیای میانه را «جامهٔ مادی» می‌نامند. این نام‌ها همیشه دقیق نیستند، با این حال هرودوت گواهی می‌دهد که «پارسیان» برحسب عادت، لباس «مادها» را می‌پوشیدند.
زبان مادی
اینکه تا چه اندازه، واژه‌ها و نام‌هایی را (که داده‌های ریشه‌شناختی آن‌ها را به‌درستی نمی‌توان از لحاظ معنایی و منطقی پذیرفت) که در روایات فرعی یونانی، ایلامی، بابلی و غیرهٔ دوران هخامنشی ثبت شده‌اند، تنها برپایهٔ معیارهای زبانی، ازجمله sp, z مادی و مانند آن، به‌طور قطع مادی دانست، قابل تصمیم‌گیری است، اما نام‌های پادشاه‌های محلی ماد از زاگرس و جای‌نام‌های مربوط که در منابع آشوری از زمان شلمنصر سوم (میانهٔ سدهٔ نهم پ. م) ذکر شده، استثناست.
ویژگی بارز زبان مادی با این شیوه به‌خوبی دریافتنی نیست: hv ایرانی> f مادی همانند havarnah ایرانی (xvarənah اوستایی) farnah مادی «فر» (که از سده‌های نهم و هشتم پ. م در نام اشخاص دیده شده‌است)، به‌تازگی کاملاً مادی بودن آن مردود دانسته شده یا این‌که باید جزو یکی از گویش‌های گوناگونِ مادی به‌شمار آید. مایرهوفر، تنها تعدادی واژه درزمینهٔ اصطلاحات حقوقی، سپاهی‌گری و نام‌های خاص از قلمرو پادشاهی هخامنشی را مادی دانسته‌است. درعین‌حال، اشمیت دربارهٔ برخی از آن‌ها تردید دارد؛ برای مثال، xšāyaθiya به‌معنی شاه، دارای /θiy/ (به‌جای /ti/ ایرانی> /šiy/ پارسی باستان) نیست، بلکه بیشتر thii هندوایرانی> /θiy/ پارسی باستان است، و بنابراین، لزوماً نباید مادی شمرده شود.
ادبیات مادی
هیچ اثر مکتوبی از زبان مادی در دست نیست و مشخص نیست که این زبان اصولاً به رشتهٔ تحریر درآمده یا نه؛ اما از اشاراتی که در نوشته‌های مورخان یونانی نظیر کتسیاس، دینون و هرودوت به داستان‌ها، قصه‌ها و اشعار این دوره شده‌است، رد ادبیات روایی و سینه به سینه این دوره را می‌توان پی گرفت. برای نمونه، عشق استریانگایوس به زرینا، ملکهٔ سکاها و ناکام ماندن وی و داستان غنایی «زریادرس و اداتیس» را می‌توان نام برد که در مآخذ متعددی دیده می‌شود که به نظر مری بویس اصل مادی دارد و بعدها به‌صورت داستان گشتاسپ و کتایون در شاهنامه بازتاب یافته‌است. از دیگر آثار ادبی مادی می‌توان از داستان‌های حماسیِ مادی یاد کرد که به پایه‌گذاری دولت ماد انجامیده و در آثار کتسیاس نقل شده‌است.
به‌گفتهٔ هرودوت، در زمان پادشاهی دیاکو، دعاوی‌ای را که می‌نوشتند، نزد وی می‌فرستادند. سپس او دربارهٔ آنچه نزدش آورده شده‌بود، داوری می‌کرد و داوری‌هایش را بازپس می‌فرستاد. تنها شاهد مستقیمی که نشان می‌دهد مادها خط را می‌شناختند، تکه‌ای سیمین است که در تپهٔ نوشیجان کشف شده و بخش‌هایی از دو نشانهٔ خط میخی بر آن به‌جا مانده‌است، اما شناسایی نوع خط میخی و زبان آن ناممکن است. به باور دیاکونف، خط میخی پارسی باستان (خطی که برای کتیبه‌هایشان به‌کار می‌بردند)، در اصل نوآوری مادها بوده، درحالی‌که رودیگر اشمیت احتمال می‌دهد مادها از خط میخی آشوری بهره می‌بردند.
کتاب مقدس (کتاب عزرا، باب ۶، آیهٔ ۲) نیز روایت می‌کند که در زمان داریوش یکم هخامنشی، طوماری در کاخ اکباتان در سرزمین ماد یافت شد که فرمان‌هایی بر آن نوشته شده بود. از این شاهد نیز نمی‌توان دریافت که زبان این طومار مادی بوده‌است.
مادها در شاهنشاهی هخامنشی
به نظر می‌رسد که کوروش پادشاهی ماد را منسوخ نکرد، او و جانشینانش، عنوان‌های رسمی شاهان ماد و سیستم مدیریتی آن‌ها را پذیرفتند. در شاهنشاهی هخامنشی، ماد موقعیتش را به عنوان دومین استان بعد از پارس به دست آورد. اشراف‌زادگان مادی در همان جایگاهشان در حکومت کوروش و جانشینانش (به رغم شورش علیه داریوش یکم در ۵۲۱ پ.م. توسط گوبریاس باقی ماندند. اولین حکمران بابل بعد از فتح توسط پارس‌ها، یک مادی بود. در گاهشماری نبونئید، او به عنوان «حکمران دیار گوتیم» گواهی داده شده‌است که بابل را به‌دست آورده‌است. در اول هزارهٔ پ.م. گوتیم نام ماد، یا حداقل، قسمت غربی‌اش بود. همچنین ذکر شده که علاوه بر پارسی‌ها و ایلامی‌ها، مادی‌ها هم در گارد جاویدان ۱۰ هزار نفری هخامنشی خدمت می‌کردند.
یهودیان، یونانیان و مصریان، و دیگر مردم‌های دنیای باستان، پارس‌ها را مادی خواندند و حکومت پارس‌ها را ادامهٔ ماد شمردند. به استناد برخی مدارک بابلی که بعد از فتح میانرودان توسط پارس‌ها، نوشته شده‌است، خیلی از مادها در مقام‌های عالی‌رتبه استانی، افسران نظامی، سربازهای سلطنتی، در بابل اشتغال داشتند. به علاوه، به نظر می‌رسد که مادها در بابل و دیگر شهرهای بزرگ به عنوان افراد خصوصی زندگی می‌کردند. اسناد میخی همچنین تأیید می‌کنند که تاجرهای بابلی با داد و ستدهای مختلفی در اکباتان و دیگر شهرهای مبادرت می‌ورزیدند.
کوروش پس از تسخیر سرزمین ماد، رسماً خود را فرمانروای ماد خواند و لقب شاهان ماد را به خود اختصاص داد: «شاه ماد (شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه سرزمین‌ها)». اما در عمل، سرزمین ماد توسط یک فرماندار پارسی اداره می‌شد. گرچه هرودوت در بخش‌های پژوهشی کارهایش با کمال دقت بین آداب و رسوم مادها و پارس‌ها تفاوت قائل می‌شود، ولی در فصولی که به افسانه‌ها و داستان‌ها می‌پردازد، شیوه‌های این را با یکدیگر مخلوط می‌کند و درهم می‌آمیزد. تئوگنیس و سیمونید و سایر شاعران یونانی نیز پارسی‌ها را اهل ماد خواندند.
مادها در نبردهای هخامنشیان
مادها در نبرد هخامنشیان و یونانیان شرکت داشتند و به همراه کادوسیان و سکاها در یک جناح قرار داشتند و تحت فرماندهی آتروپات بودند. آریان مورخ یونانی ترکیب سپاه هخامنشی در جنگ گوگمل را چنین آورده‌است: باختری‌ها، سغدی‌ها و هندی‌های مجاور باختر به فرماندهیی بسوس والی باختر بودند. ساک‌ها که از سکاهای آسیایی و مستقلند ولی متحد داریوش می‌باشند و تحت فرماندهی ماباسس هستند. هندی‌های کوهستان تحت فرماندهی برسائت والی رخج بودند. سوارهای پارتی، هیرکانی و تپوری تحت فرماندهی فراتافرن بودند. مادی‌ها، کادوسی‌ها و سکاها تحت فرماندهی آتروپات بودند. سکنه دریای سرخ را اُرُن‌توبات و آریوبرزن و اکسی‌نِس اداره می‌کردند. بر شوشی‌ها و اوکسیان اُگزاتر پسر آبولیتاس ریاست داشت و بر بابلی‌ها، سی‌تاکیان و بر کاریان، بوپار ریاست داشت. ارمنی‌ها به سرداری اُرونت و میثروس‌تِس بودند و کاپادوکی‌ها به سرداری آری‌آرسِس بودند و سل سوریان و بین‌النهرینی‌ها به فرماندهی مازه والی بابل بودند.
آریان در مورد آرایش جنگی چنین آورده‌است: در جناح چپ سواره نظام غربی و دهایی و رخجی صف بسته بودند و نزدیک آن سواره نظام و پیاده‌نظام پارسی که با هم مخلوط بودند. در جناح راست سل سوریان، اهالی میانرودان، مادی‌ها، پارتی‌ها، سکاها و پس از آن تپوری‌ها و هیرکانی‌ها ایستاده بودند. در قلب، داریوش با تمام خانواده و نجبای ایران قرار گرفته بود و هندی‌ها و کاریان و آناپاست‌ها و تیراندازان آمارد در اطراف او بودند.
بیهیویر سانتیاگو
بیهیویر سانتیاگو (Behaviour Santiago) شرکت بازی ویدئویی شیلیایی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
تنگ گریبان
تنگ گریبان، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
فرانز بکرت
فرانز بکرت (Franz Beckert؛ زادهٔ March 13, 1907) ژیمناست هنری اهل آلمان بود که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ شرکت کرد.
هادی (طایفه)
محمد هادی کشوری یکی از شاخه‌های ایل پاپی است. این طایفه ساکن بخش پاپی از توابع شهرستان خرم‌آباد و شامل هشت تیره است. تیره هادی ومناصرکه الان خودرابزرگان ایل پاپی معرفی میکننددریک نزاع خونین ونسل کشی برادران خودراازتیره صادرابصورت ناجوانمردانه شبانه به قنل می‌رسانند حتی به زن حامله هم رحم نکردندبچه های شیرخوارکه پسربودندبه قتل رسانندبزرگان ایل پاپی به اصتلا چه توجیهی برای این نسل کشی دارند؟
جان‌سخت (فیلم ۲۰۲۰)
جان‌سخت فیلمی است محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آنیل راویپودی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماهش بابو، راشمیکا ماندانا، ویجایاشانتی، پراکاش راج، راجندرا پراساد، سنگیتا کریش و تمنا باتیا ایفای نقش کرده‌اند.
باشگاه فوتبال اولو
باشگاه فوتبال اولو (AC Oulu) یک باشگاه فوتبال در شهر اولو، فنلاند است.
این باشگاه که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده سابقه یک قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال فنلاند را در کارنامه دارد.
بیتس استودیوز
بیتس استودیوز (Bits Studios) شرکت بازی ویدئویی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد.
موتورهای درون‌سوز: موتورهای احتراق - داخلی
موتورهای درون‌سوز: موتورهای احتراق - داخلی کتابی از سید مصطفی میرسلیم است که در سال ۱۳۶۸ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال غرب آسیا
مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال غرب آسیا، یک رقابت بین المللی فوتبال است که توسط فدراسیون فوتبال غرب آسیا (WAFF) برای تیم های ملی مردان زیر ۲۳ سال غرب آسیا برگزار می شود.
خدمه (طایفه)
خدمه یا خادم یکی از طایفه‌های ایل پاپی است. این طایفه ساکن روستای شاهزاده‌احمد در بخش الوار گرمسیری از توابع شهرستان اندیمشک است.
قوجورک
قوجورک (به لاتین: Ghowjurak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده‌است.
آیدل (ترانه بی‌تی‌اس)
«آیدل» (به انگلیسی: Idol، به کره‌ای: 아이돌؛ به معنی «بت») ترانه ایست که توسط پسران کره ای، گروه بی تی اس ضبط شده‌ که در ۲۴ام آگوست سال ۲۰۱۸ توسط هایب لیبل به عنوان تک آهنگ اصلی از سومین آلبوم تلفیقی آنها خود را دوست داشته باش: پاسخ (سال ۲۰۱۸) منتشر شد.
نسخه ای که نیکی میناژ هم خوانده‌است نیز به‌عنوان آهنگ جایزه، همراه با آلبوم دیجیتال گنجانده شد. این تک آهنگ در رتبه ۱۱ ام چارت بیلیبورد هات ۱۰۰ قرار گرفت و این دو نسخه در هفته اول فروش آنها در ایالت متحده، ۴۳هزار نسخه فروختند.
در ۳ ژوئیه سال ۲۰۱۹، نسخه ژاپنی این آهنگ به همراه نسخه ژاپنی قطعه «پسر با عشق» و همچنین همراه یک آهنگ ژاپنی اصل با عنوان «چراغ‌ها» منتشر شد.
موزیک ویدیو
در ۲۲ آگوست سال ۲۰۱۸، تیزر موزیک ویدیو منتشر شد. اما در حالی که موزیک ویدیو کامل این ترک در ۲۴ام آگوست منتشر شد، اما آمارهای رسمی یوتیوب نشان می‌دهد که بعد از انتشار تیزر ترک، به بیش از ۵۶میلیون بازدید در ۲۴ساعت نخستین رسیده‌است، و رکورد قبلی گروه بلک پینک برای آهنگ «ددو-دو ددو-دو» را شکست، که قبلاً در میان گروه‌های کی-پاپ، نخستین جایگاه را در بیشترین بازدید در ۲۴ ساعت اول داشت. و آن را تبدیل به پربیننده‌ترین موزیک ویدیو در ۲۴ ساعت اول کرد. او همچنین از موزیک ویدیوی تیلور سویفت، خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی برای «ببین مرا به چه کارهایی واداشتی»، که ۴۳٫۲ میلیون بازدید در سال ۲۰۱۷ به ثبت رساند. در ۲۹ آگوست ۲۰۱۸، این موزیک ویدیو سریعترین موزیک ویدیویی شد که در سال ۲۰۱۸ به ۱۰۰ میلیون بازدید در یوتیوب رسید. این رکورد سرانجام در دسامبر ۲۰۱۸ توسط آریانا گرانده با آهنگ " ممنونم، بعدی " شکسته شد.
تنگاله پایین
تنگاله پایین، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
شعله و احتراق
شعله و احتراق کتابی از بارنارد، ج.ن. برادلی با ترجمهٔ محمد خشنودی است که در سال ۱۳۶۸ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
گروه هاگر
گروه هاگر (Hager Group) شرکت تجهیزات الکتریکی آلمانی است، که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد.
موج‌پیمایی
موج‌پیمایی یا جابجایی موجی ، نوعی جابجایی است که با الگوهای حرکتی موج‌مانندی مشخص می‌شود که جانوری را به جلو می‌راند. نمونه‌هایی از این نوع راه‌رفتن عبارتند از: خزیدن در مارها یا شنا در مکنده‌ماهی. اگرچه این نوع راه رفتن معمولاً توسط جانوران بی‌دست‌وپا استفاده می‌شود، برخی از جانداران دارای اندام، مانند سمندر، از پاهای خود در محیط‌های خاص استفاده نمی‌کنند و حرکت مواج از خود نشان می‌دهند. در رباتیک، این استراتژی حرکت به منظور ایجاد دستگاه‌های روباتیک جدید با قابلیت عبور از محیط‌های مختلف مورد مطالعه قرار می‌گیرد.
تیدوئیه بالا
تیدوئیه بالا، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این آبادی در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
تعصب تفریطی
تعصب تفریطی یا سوگیری اهمال یکی از انواع سوگیری های شناختی است. فرض کنیم فرد الف کاری انجام دهد که پیامدی غیراخلاقی دارد و فرد ب کاری انجام ندهد ولی این بی عملی پیامد غیراخلاقی کار شخص الف را در پی داشته باشد این تعصب باعث میشود که کار شخص الف غیراخلاقی تر به نظر برسد در حالیکه در هر دو صورت پیامد یکسان است. در این که تعصب تفریطی یک سوگیری شناختی است یا یک مسئله منطقی ،مناقشه وجود دارد. در نظر یک فرد پیامدگرا هردو حالت به یک اندازه غیراخلاقی اند چون پیامد یکسان دارند، ولی اصول اخلاقی وظیفه‌گرایانه، به‌طور معمول، می‌تواند منجر به تمایز اخلاقی میان عمل و روا دانستن آن شود. این تعصب معمولاً در مسئله تراموا نمود می‌یابد.
مثال‌ها و موارد کاربردی
اسپرانکا، مینسک و بارون تعصب تفریطی را به دادرسی‌های اخلاق گزینشی بسط دادند. در سناریویی، جان، یک تنیس‌باز، در بازی سرنوشت‌ساز روز آتی با حریفی سرسخت مواجه خواهد شد. جان می‌داند حریفش به یک ماده غذایی [خاص] حساسیت دارد. افراد با دو حالت حضور یافته بودند. جان غذای حاوی مواد حساسیت‌زا را جهت آسیب‌رسانی به عملکرد حریفش توصیه می‌کند، یا خودِ حریف غذای حساسیت‌زا را سفارش می‌دهد، و جان لب به سخن نمی‌گشاید. اکثر افراد عمل جان در توصیه غذای حساسیت‌زا را غیراخلاقی‌تر در قیاس با سستی جان در عدم آگاه‌سازی حریفش از ماده حساسیت‌زا تشخیص دادند. این اثر همچنین در عرصه‌های ورزشی جهان واقع، تصرف یافته است. آمارهای اتحادیهٔ ملی بسکتبال نشان داده که داوران در لحظات نهایی بازی‌های پایانی، ۵۰ درصد معدودتر خطاها را اعلان داشتند. نمونه‌ای دیگر در جهان واقع زمانی‌ست که والدین عزم بر عدم واکسیناسیون کودکان خویش به‌علت احتمال بالقوه مرگ آفرینی آن دارند – حتا در مواقعی که احتمال مرگ ناشی از واکسیناسیون به نسبت مرگ ناشی از بیماری مورد پیشگیری بسیار کمتر است.
منابع
ویکی‌پدیای زبان انگلیسی
کتاب‌شناسی
Dobelli, R. (2013). The Art of Thinking Clearly: Better Thinking, Better Decisions. United Kingdom: Sceptre
بلک آپس انترتینمنت
بلک آپس اینترتینمنت (Black Ops Entertainment) شرکت بازی ویدئویی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.