cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
دوک‌نشین آکیتن
جنگ‌های صدساله
در سال ۱۳۳۷، پادشاه فیلیپ ششم تیول آکیتن (که اساساً مربوط به گاسکونی است) را از ادوارد سوم انگلستان پس گرفت. ادوارد به نوبه خود ادعا کرد که کل پادشاهی فرانسه به دلیل اینکه تنها نوه پادشاه فیلیپ چهارم است به وی تعلق دارد. این امر جنگ صد ساله را آغاز کرد، که در آن هر دو دودمان پلانتاژنه و دودمان والوا ادعای برتری بر آکیتن داشتند. در سال ۱۳۶۰، هر دو طرف عهدنامه بریتانی را امضا کردند که در آن ادوارد از ادعای خود بر تاج و تخت فرانسه چشم پوشی کرد، اما به عنوان لرد آکیتن (و نه صرفاً دوک) باقی ماند. با این حال، زمانی که این معاهده در سال ۱۳۶۹ شکسته شد، هم این ادعای انگلیسی‌ها و هم جنگ از سر گرفته شد. در سال ۱۳۶۲، پادشاه ادوارد سوم، به عنوان لرد آکیتن، پسر بزرگ خود ادوارد، شاهزاده ولز را شاهزاده آکیتن کرد. در سال ۱۳۹۰، پادشاه ریچارد دوم، پسر ادوارد شاهزاده سیاه، عموی خود جان گونت را به عنوان دوک آکیتن منصوب کرد. این عنوان به فرزندان جان منتقل شد، اگرچه آنها به تاج و تخت تعلق داشتند، زیرا پسر جان گونت، هنری بولینگبروک، دوک هرفورد، موفق شد سلطنت را از ریچارد دوم غصب کند، بنابراین «وارث» لقب دوک آکیتن از پدرش، به نوادگانش پس از پادشاه شدن منتقل شد. پسر او، هنری پنجم به عنوان پادشاه انگلستان و لرد آکیتن از ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۲ بر آکیتن حکومت کرد. او به فرانسه حمله کرد و در محاصره هارفلور و نبرد آزینکورت در سال ۱۴۱۵ پیروز شد. او با معاهده تروا در سال ۱۴۲۰، موفق شد سلطنت فرانسه را برای خانواده خود به دست آورد. هنری پنجم در سال ۱۴۲۲ درگذشت، زمانی که پسرش هنری ششم تاج و تخت فرانسه را در سنین جوانی به ارث برد. در کمتر از یک سال، سلطنت او شاهد از دست دادن تدریجی کنترل انگلیس بر فرانسه بود.
پادشاهان فرانسه از دودمان والوآ، با ادعای برتری بر آکیتن، عنوان دوک را به وارثان خود، دوفن در طول سال‌های ۱۳۴۵ و ۱۴۱۵ اعطا کردند: ژان دوم (۱۳۴۵–۵۰)، شارل هفتم (۱۳۹۲–۱۴۰۱)، و لوئی (۱۴۰۱–۱۵). پیروزی فرانسه با نبرد کاستیون در سال ۱۴۵۳ کامل شد. انگلستان و فرانسه اسماً ۲۰ سال دیگر در جنگ باقی ماندند، اما انگلیس به دلیل تشدید درگیری‌های داخلی در موقعیتی برای ادامه نبرد و دفاع از ادعای خود نبود. جنگ صد ساله رسماً با پیمان پیکینی در سال ۱۴۷۵ به پایان رسید. با پایان جنگ صد ساله، آکیتن تحت فرمان مستقیم پادشاه فرانسه بازگشت و در اختیار پادشاه باقی ماند. فقط گاهی لقب دوک آکیتن به یکی دیگر از اعضای این سلسله و به عنوان یک تمایز کاملاً اسمی، اعطا می‌شد.
دنیز دارسل
دُنیز دارسل (Denise Darcel؛ September 8, 1924 – 1924:9:8, December 23, 2011) یک هنرپیشه و خواننده اهل فرانسه بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به میدان جنگ اشاره کرد.
استان کرویه
استان کرویه نام یکی از استان‌های سی‌وشش‌گانه کشور آلبانی است.
له‌مله سفلی جوکار
له‌مله سفلی جوکار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مارگون شهرستان مارگون در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان مارگون قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
التنتان
التنتان (به آلمانی: Altenthann) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
فردریکسون، واشینگتن
فردریکسون (به انگلیسی: Frederickson) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پیرس، واشینگتن واقع شده‌است. فردریکسون ۱۹٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۷۱۹ نفر جمعیت دارد و ۱۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
التنتان
خصوصیات
التنتان ۲۱٫۲۷ کیلومترمربع مساحت دارد ۵۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تپه انداب ۱۰۲
تپه انداب ۱۰۲ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای انداق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۸۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فهرست پادشاهان اورشلیم
پادشاهان اورشلیم از سال ۱۰۹۹ تا ۱۲۹۱ در اینجا فهرست شده‌اند. در سراسر ۲۰۰ سال پادشاهی اورشلیم، یک محافظ، ۱۸ پادشاه و ۵ ملکه حکومت می‌کردند که برخی از ملکه‌ها مستقیماً حکومت کرده و برخی دیگر نائب حکومت تا رسیدن فرزندانشان به سن قانونی بودند. پادشاهی اورشلیم پس از پایان یافتن نخستین جنگ صلیبی در سال ۱۰۹۹ توسط گادفری بوین در کرانه شرقی دریای مدیترانه در سرزمین شام تأسیس شد. این پادشاهی توانست تقریباً حدود ۲۰۰ سال، از ۱۰۹۹ تا ۱۲۹۱ باقی بماند تا اینکه آخرین پایگاه این پادشاهی در عکا، توسط ممالیک تصرف شد. تاریخ این پادشاهی را می‌توان به دو بخش تقسیم نمود: دوره نخست که به نخستین پادشاهی اورشلیم معروف است از سال ۱۰۹۹ تا ۱۱۸۷ طول کشید و در نهایت با پیروزی صلاح‌الدین ایوبی بر صلیبیون و از دست رفتن اورشلیم، پایتخت به عکا انتقال یافت. این پادشاهی پس از جنگ صلیبی سوم، در عکا مجدداً باز تأسیس شد. دوره دوم پس از جنگ صلیبی ششم و توافق امپراتور فریدریش دوم با ایوبیان و بازپس‌گیری اورشلیم طی معاهده و قرادادی تا زمان حمله خوارزمشاهیان به اورشلیم که به دومین پادشاهی اورشلیم یا پادشاهی عکا مشهور است.
پس از تشکیل پادشاهی اورشلیم، قلمروهای تقسیم شده بین فرماندهان صلیبی به صورت مجموعه ارباب‌نشین‌های فئودالی (همچون کنت‌نشین‌ ادسا و کنت‌نشین طرابلس) تحت حاکمیت یک پادشاه درآمدند که این شیوه در دوره جانشینان گادفری بوین نیز ادامه یافت. دولت صلیبی اورشلیم چهار ارباب‌نشین اصلی صیدا، جلیل، یافا و ماورای اردن، شامل کرک و شوبک را به همراه دوازه واسال کوچک لدُ، نابلس، الخلیل، حیفا، بیسان، آرسوف، قیمون، تورون و بانیاس، اسکندرونه، داروم، بیروت و قیساریه که بزرگ‌ترین آنها بود، شامل می‌شد. این مجموعه همگی تابع مستقیم پادشاه اورشلیم بودند. پادشاه چند شهر را مستقیماً خود اداره می‌کرد و املاکش را برای خود می‌دانست. این شهرها به یک روایت اورشلیم، عکا، نابلس، پس از مدتی داروم بودند و به روایتی دیگر، افزون بر آنها، شهر صور را نیز شامل می‌شد. و قطعات دوازده‌گانه مزبور نیز غالباً به به صورت موروثی اداره می‌شدند.
پادشاه از کمک و حمایت چندین صاحب‌منصب کشوری استفاده می‌برد که وی را در امر اداره پادشاهی یاری می‌رساندند. بدین ترتیب همان شیوه حکومتی رایج در حکومت‌های فئودال اروپا نیز در پادشاهی تازه تأسیس اورشلیم پیاده و اجرایی شد. نظام پادشاهی در اورشلیم تاحدودی هم انتخابی و هم ارثی بود. با این حال با شکل‌گیری خاندان سلطنتی در دوره اوج قدرت پادشاهی اورشلیم، شیوه‌ای مشخص برای جانشینی پدید آمد. با وجود این مسئله، پادشاه هنوز توسط دادگاه عالی (Haute Cour) انتخاب یا حداقل حکومت وی تأیید و به رسمیت شناخته می‌شد. پادشاه براساس اولی بین برابرها (پریموس اینتر پارس: Primus Inter Pares) شناخته می‌شد و در غیاب پادشاه وظایف وی برعهده مباشر بود. همچنین پادشاه ریاست دربار، فرماندهی کل قوا، مسئولیت ادرات مرکزی و حق تعیین همسر برای زنانی که وارث اربابان می‌شدند را بر عهده داشت.
جمهوری نخست اتریش
در ۱۱ نوامبر سال ۱۹۱۸ میلادی امپراتور اتریش کارل اول (اتریش) از سلطنت کناره‌گیری نمود و روز بعد مجلس ملی موقت، رژیم جمهوری را در اتریش اعلام نمود. این رژیم توسط انگلبرت دلفوس از هم پاشید و به دولت فدرال اتریش تغییر یافت.
آغاز جمهوری
چهار ماه پس از این که جمهوری اتریش اعلام موجودیت کرد، مجلس اتریش کارل زایتس را در ۵ مارس ۱۹۱۹ به عنوان رئیس‌جمهور اتریش معرفی کرد. گرچه او پس از یک سال در ۹ دسامبر ۱۹۲۰ استعفا داد.
اولین روزهای جمهوری با اقتصاد ورشکسته و مشکلات فراوان آغاز گشت. مرزهای جدید به‌وجود آمده در مجارستان، یوگسلاوی و چک‌اسلواکی بر روی اتریش بسته شدند. در وین، شهری که روزی به زیباترین و مرفه‌ترین شهر اروپا شهره بود، مواد غذایی کمیاب و امراض عفونی بیداد می‌کرد. بخش کم‌درآمد مردم شهر از بلاهای ناشی از شکست و پایان جنگ جهانی اول آسیب فراوان دیدند. تشکیل رژیم دیکتاتوری در ایتالیا، در همسایگی اتریش بر مشکلات اقتصادی و سیاسی جمهوری نوپا افزود. کشمکش‌های سیاسی میان احزاب سوسیال دمکرات و سوسیال مسیحی دامنه مشکلات را بیش از پیش گسترش داد.
موفقیت‌های جمهوری و آغاز مشکلات
دولت جدید توانست دو ادعای زمین را از همسایگان خود بگیرد. اولین قسمت جنوب شرقی کارینتی بود که در بخشی از آن اسلاوها ساکن بودند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۰، اکثریت جمعیت اسلاوها تصمیم گرفتند که با اتریش باقی بمانند. دومین جلوگیری از اعتراض به زمین، ادعای مجارستان به بورگنلند بود، که تحت نام «مجارستان غربی» از سال ۹۰۷ بخشی از پادشاهی مجارستان بود. بیشتر جمعیت بورگنلند اتریشی‌ها و آلمانی‌ها بودند و کروات‌ها و مجارها در اقلیت بودند. این مناقشات از طریق پیمان سن ژرمن، حل گردید و بورگنلند در سال ۱۹۲۱ بخشی از جمهوری اتریش شد.
بدین ترتیب در یک کشور کوچک ۶٫۵ میلیون نفر زندگی می‌کردند. جمعیت وین به تنهایی به دو میلیون نفر می‌رسید. خود این مسئله مشکل ساز شد زیرا اکثر جمعیت اتریش بدون تغذیه باقی ماند؛ بدین دلیل که تنها ۱۷٫۸ درصد از زمین‌های اتریش زمین زراعی بود.
برای بسیاری از اوایل دهه ۱۹۲۰، بقای اتریش بسیار در شک بود. بخشی از این به این دلیل بود که اتریش هرگز یک کشور ملی آلمانی / اتریشی در معنای واقعی کلمه نبود. گرچه دولت اتریش در ۷۰۰ سال گذشته به شکل یک دولت مستقل وجود داشت، اما هیچ نیروی وحدت واقعی را به غیر از سلسله هابسبورگ نداشت و هویت‌های ولایتی تیروئیان، کریستن‌ها و دیگران بسیار قوی تر بودند.
دولت جمهوری
پس از سال ۱۹۲۰، دولت اتریش تحت سلطه حزب سوسیال دموکراتیک روابط نزدیک با کلیسای کاتولیک رومی را حفظ کرد. نخستین صدراعظم این حزب، ایگناتس زایپل، در ماه مه ۱۹۲۲ به قدرت رسید و تلاش کرد تا یک اتحاد سیاسی بین حزب کارگران و کلیسای کاتولیک رومی ایجاد کند.
پس از انتخابات مجلس در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰، سوسیال دموکرات‌ها اکثریت پارلمان را از دست دادند و دیگر نتوانستند آن را بدست بیاورند. در همان سال میشائل هاینیش به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. پس از انتخابات اکتبر ۱۹۲۴، ایگناتس زایپل قدرت را از داست و در نوامبر ۱۹۲۴، رودلف رامک به عنوان صدر اعظم انتخاب شد.
فرانک فنتون
فرانک فنتون (Frank Fenton؛ April 9, 1906 – 1906:4:9, July 24, 1957) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جمهوری نخست اتریش
دولت جمهوری
در دسامبر ۱۹۲۸، ویلهلم میکلاس به عنوان رئیس‌جمهور فدرال انتخاب شد و در ۷ دسامبر سال ۱۹۲۹ قانون اساسی اصلاح شد و حقوق پارلمان کاهش داده شد. پس از انتخابات قانون اساسی سال ۱۹۳۰، سوسیال دموکرات‌ها به عنوان بزرگترین حزب با ۷۲ کرسی ظاهر شدند اما اتو اندر صدراعظم جمهوری، یک دولت ائتلافی بدون آنها ایجاد کرد.
ویتنی هیوستون
ویتنی الیزابت هیوستون (به Whitney Elizabeth Houston؛ ۹ اوت ۱۹۶۳ – ۱۱ فوریه ۲۰۱۲) خواننده و بازیگر آمریکایی بود. کتاب رکوردهای جهانی گینس در سال ۲۰۰۹ رکورد «جایزه‌دارترین هنرمند زن تاریخ» را به نام ویتنی هیوستون ثبت کرد. او در طی بیش از سه دهه فعالیت هنری‌اش ۴۱۵ جایزه دریافت کرد و با فروش بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه از آثارش در سراسر جهان، یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در تمام دوران هاست. هیوستون هفت آلبوم استودیویی و دو آلبوم موسیقی متن منتشر کرد که همهٔ آن‌ها دارای گواهی‌نامهٔ الماس، پلاتین، یا طلا توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) هستند. سبک آواز خواندن او که به شدت از موسیقی گاسپل الهام گرفته شده بود، تأثیری بدیع بر موسیقی عامه پسند داشت.
فرانک فنتون
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به چه زندگی شگفت‌انگیزی، بوفالو بیل، یک صدای مهیب، بادیگارد، کشتی مین‌روب، رزی پرچ‌کن، مخاطره، سه راز و سرنوشت اشاره کرد.
جمهوری نخست اتریش
درگیری‌های بی پایان به مدت ۷ سال (۱۹۲۷–۱۹۳۴)
علی‌رغم اینکه کشور دارای یک حزب سیاسی ثابت و قدرتمند بود، سیاست‌های این کشور خشونت‌آمیز بود؛ نیروهای شبه نظامی سیاسی سوسیال دموکرات با سوسیال مسیحی‌ها همدست شدند. بدین ترتیب این کشور بین حزب محافظه کار دموکرات و حزب سوسیال دموکرات تقسیم شد.
در سال ۱۹۲۷، در طی یک درگیری سیاسی در وین، یک مرد و یک کودک توسط چند فرد سوسیال دموکرات کشته شدند. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۲۷ تیراندازان تبرئه شدند و دموکرات‌ها دست به یک اعتراض بزرگ زدند که در آن ساختمان وزارت دادگستری سوزانده شد. برای بازگرداندن نظم پلیس و ارتش با دموکرات‌ها در گیر شدند و ۸۹ نفر را کشتند و ۶۰۰ نفر را زخمی کردند. اعتراض عظیم به عنوان قیام ژوئیه ۱۹۲۷ شناخته شده‌است. از طرف دیگر سوسیال دموکرات‌ها خواستار اعتصاب عمومی شدند که چهار روز طول کشید.
ویتنی هیوستون
هیوستون از کودکی آواز خواندن را در کلیسا آغاز کرد و هنگامی که در دبیرستان بود، به عنوان خواننده پس زمینه فعالیت می‌کرد. با راهنمایی رئیس اریستا رکوردز، کلیو دیویس، وی در ۱۹ سالگی به این انتشارات پیوست. دو آلبوم اول وی، ویتنی هیوستون (۱۹۸۵) و ویتنی (۱۹۸۷)، هر دو در جایگاه اول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفتند و در زمره پرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی جهان قرار دارند. او تنها هنرمندی است که هفت تک‌آهنگ پیاپی‌اش در شماره یک جدول بیلبورد هات ۱۰۰ قرار گرفتند، از «تمام عشقم را برای تو نگه می‌دارم» در سال ۱۹۸۵ تا «قلب‌های شکسته کجا می‌روند» در سال ۱۹۸۸.
سومین آلبوم استودیویی هیوستون، من امشب عزیز توأم (۱۹۹۰)، دارای دو تک آهنگ شماره یک در بیلبورد هات ۱۰۰ می‌شد. هیوستون بازیگری را ابتدا در فیلم مهیج عاشقانه بادیگارد (۱۹۹۲) تجربه کرد. وی شش آهنگ برای موسیقی متن فیلم ضبط کرد، از جمله «همیشه عاشقت خواهم بود» که برنده جایزه گرمی ضبط سال و کل آلبوم برنده جایزه گرمی بهترین آلبوم سال شد. موسیقی متن فیلم همچنان پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی متن تمام ادوار است. بعد از موفقیت بادیگارد، هیوستون در دو فیلم پر سر و صدای دیگر، انتظار برای بازدم (۱۹۹۵) و همسر واعظ (۱۹۹۶)، ایفای نقش کرد.
جمهوری نخست اتریش
پایان کار جمهوری
دولت در حال رقابت با حزب نازی‌های رو به رشد اتریش بود که خواهان پیوستن اتریش به آلمان بودند. انگلبرت دلفوس وابستگی هویت اتریش به کلیسای کاتولیک رومی را به عنوان وسیله ای برای نشان دادن این که این موضوع دلیلی است که چرا اتریش نباید به آلمان که پیروی کلیسای پروتستان است بپیوندد.
خشونت سیاسی در جنگ داخلی اتریش در فوریه ۱۹۳۴، بین نازی‌ها، سوسیال دموکرات‌ها و نیروهای دولتی افزایش یافت. در روز ۱ ماه مه ۱۹۳۴، دلفوس یک دولت حزبی را به رهبری جبهه حامی خود به وجود آورد و قانون اساسی ایجاد کرد. نام کشور از «جمهوری اتریش» به «دولت فدرال اتریش» تغییر یافت. پرچم، کت و شلوار و سرود نیز تغییر یافتند. بدین ترتیب کار جمهوری اول اتریش بعد از ۱۵ سال به پایان رسید.
ویتنی هیوستون
به دنبال موفقیت انتقادی و تجاری از آلبوم چهارمش، عشق من عشق توست (۱۹۹۸)، هیوستون قرارداد خود را با اریستا به مبلغ ۱۰۰ میلیون دلار تمدید کرد. با این حال، مشکلات شخصی‌اش بر حرفه موسیقی‌اش سایه افکند و آلبوم فقط ویتنی (۲۰۰۲) با انتقادات مختلفی روبرو شد. مصرف مواد مخدر و ازدواج پر سر و صدا او با خواننده بابی براون بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت. پس از شش سال وقفه در ضبط، هیوستون با آلبوم استودیویی نهایی خود، به تو می‌نگرم (۲۰۰۹) به صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ بازگشت. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۲، هیوستون را مرده در وان حمام اتاقش در هتل بورلی هیلتون واقع در بورلی هیلز، کالیفرنیا پیدا کردند. گزارش پزشک قانونی نشان داد که وی به علت بیماری قلبی و مصرف کوکائین در وان از حال رفته و تصادفاً غرق شده‌است. خبر درگذشت وی همزمان با مراسم گرمی ۲۰۱۲ بود و به‌طور برجسته در رسانه‌های بین‌المللی پخش شد. در سال ۲۰۲۰، نام هیوستون به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد.
جمهوری نخست اتریش
پایان کار جمهوری
فدرالیسم و ​​قدرت‌های کنترل شورای فدرال محدود شد، در حالی که انتخابات شورای ملی لغو شد، و اعضای آن توسط چهار شورای غیرانتفاعی، شرکت‌های بزرگ مدنی، شورای دولتی، شورای فرهنگ فدرال، فدرال شورای اقتصادی و شورای ایالت، انتخاب می‌شدند. در عمل همه قوانین و قرار ملاقات‌ها از سوی فرمان رئیس دولت فدرال اجرا می‌شد.
اقتصاد
جمهوری اتریش توانایی تهیه خوراک و لوازم صنعتی مورد نیاز را نداشت. علاوه بر این، چکوسلواکی، مجارستان، یوگسلاوی و ایتالیا محاصره تجاری را به اتریش تحمیل کرده بودند و از فروش مواد غذایی و زغال سنگ به اتریش خودداری می‌کردند تا این که در نهایت با کمک و حمایت دولت‌های غربی مانند آمریکا اتریش نجات یافت. تا سال ۱۹۲۲ یک دلار آمریکا به ارزش ۱۹۰۰۰ کرون بود و نیمی از جمعیت اتریش بیکار بود.
ویتنی هیوستون
۱۹۶۳–۱۹۸۴: ابتدای زندگی، خانواده و ابتدای حرفه
ویتنی الیزابت هیوستون در ۹ اوت ۱۹۶۳ در خانواده‌ای طبقه متوسط در نیوآرک، نیوجرسی متولد شد. او فرزند افسر بازنشسته ارتش، جان راسل هوستون جونیور و خواننده موسیقی گاسپل امیلی «سیسی» درین کارد بود. والدین او هر دو آفریقایی-آمریکایی بودند. مادرخوانده او دارلین لاو و عمه افتخاری‌اش آرتا فرانکلین بود، که هیوستون او را اولین بار وقتی مادرش او را در سن هشت یا نه سالگی به استودیوی ضبط صدا برد، ملاقات کرد. هیوستون باپتیست بزرگ شد، اما تحت تأثیر کلیسای پنطیکاستال نیز قرار گرفت.
جمهوری نخست اتریش
اقتصاد
در دسامبر ۱۹۲۱ پیمان لانا بین اتریش و چکسلواکی امضا شد که در آن اتریش می‌بایست از ادعاهای خود بر روی سرزمین‌های آلمانی زبان چکسلواکی دست بردارد و به جای آن چکسلواکی، وام ۵۰۰ میلیون کرون را به اتریش واگذار کند.
ویتنی هیوستون
۱۹۶۳–۱۹۸۴: ابتدای زندگی، خانواده و ابتدای حرفه
در یازده سالگی، هیوستون شروع به اجرا در گروه کر کلیسایی باپتیست در نیوآرک کرد، جایی که او نواختن پیانو را هم آموخت. در حالی که هیوستون هنوز در مدرسه بود، مادرش، سیسی، به او خواندن را آموزش می‌داد. سیسی یکی از اعضای یک گروه موسیقی بود که سابقه خواندن در پس‌زمینه برای الویس پریسلی را داشتند. هوستون قسمتی از نوجوانی خود را به گشت و گذار در کلوپ‌های شبانه‌ای که مادرش در آن مشغول اجرای برنامه بود، می‌گذراند و گاهی همراه او بر روی صحنه اجرا می‌کرد.
جمهوری نخست اتریش
اقتصاد
برای مقابله با تنش‌های پس از جنگ، صدراعظم یوهان شوبر در سال ۱۹۲۲ خواستار وام‌های خارجی و سیاست‌های ریاضت اقتصادی شد. در اکتبر ۱۹۲۲ بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و چکسلواکی وام ۶۵۰ میلیون کرون را بعد از اینکه شوبر قول داد تا ۲۰ سال دیگر روابطی با جمهوری وایمر نداشته باشد و به لیگ ملت‌ها اجازه دهد تا اقتصاد اتریش را کنترل کنند، وام گرفت. در دو سال آینده بودجه ایالتی تثبیت شد و نظارت مالی بین‌المللی در ماه مارس سال ۱۹۲۶ به پایان رسید. بانک ملی اتریش در سال ۱۹۲۳ بازسازی شد، مالیات بر فروش در سال ۱۹۲۳ معرفی شد، شیلینگ اتریشی در دسامبر ۱۹۲۴ جایگزین کرون شد.
اما با این حال پس از چند سال رکود در اتریش شدیدتر شد و در ماه مه سال ۱۹۳۱ بزرگترین بانک اتریش، بانک اعتبارتانستالت فرو ریخت. به منظور بهبود اقتصاد آن، اتریش خواستار تشکیل اتحادیه گمرکی با آلمان بود، اما طی قرارداد وام با بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و چکسلواکی نمی‌توانست این کار را بکند.
ویتنی هیوستون
۱۹۶۳–۱۹۸۴: ابتدای زندگی، خانواده و ابتدای حرفه
در طی نوجوانی، هوستون با رابین کرافورد آشنا شد، که وی او را مانند «خواهر نداشته‌اش» توصیف می‌کرد. کرافورد بعدها به بهترین دوست، هم اتاقی و سپس دستیار اجرایی هیوستون تبدیل شد. پس از آنکه هیوستون به شهرت رسید، شایعه شد که او و کرافورد رابطه‌ای عاشقانه دارند، که هر دویشان آن را در سال ۱۹۸۷ انکار کردند. در سال ۲۰۱۹، چندین سال پس از مرگ هیوستون، کرافورد گفت که رابطه اولیه آنها شامل رابطه جنسی هم بوده‌است، اما هوستون از ترس واکنش دیگران به این کار پایان داد.
در اوایل دهه ۱۹۸۰، بعد از اینکه عکاسی او را در کلوپی در حال آواز خواندن با مادرش دید، هیوستون به عنوان یک مدل شروع به کار کرد. او اولین زن رنگین‌پوستی شد که روی جلد مجله سونتین ظاهر شد. وی همچنین در مجلات مشهوری مانند گلامور و کاسموپولیتن حضور یافت و در یک تبلیغ تلویزیونی برای نوشیدنی کانادا درای بازی کرد.
در سال ۱۹۸۳، یک استعدادیاب برای شرکت انتشارات موسیقی اریستا رکوردز، هیوستون را حال اجرای برنامه با مادرش در نیویورک دید. او کلایو دیویس، رئیس اریستا را متقاعد کرد که وقت بگذارد تا عملکرد او را ببیند. دیویس بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و بلافاصله پیشنهاد بک قرارداد کار جهانی را به هیوستون داد، که وی آن را امضا کرد. (شرکت‌های انتشار موسیقی دیگری نیز پیش از این به هیوستون پیشنهاد داده بودند - مایکل زاگر در ۱۹۸۰ و توسط الکترا رکوردز در ۱۹۸۱ - اما مادرش آنها را رد کرد به این دلیل که ویتنی هنوز دبیرستان را تمام نکرده بود. )
هیوستون اولین تک آهنگ خود برای انتشارات جدیدش، «مرا نگه‌دار»، را به همراه تدی پندرگرس ضبط کرد. این تک آهنگ در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و اولین طعم موفقیت را به هیوستون چشاند. این تک‌آهنگ همچنین در اولین آلبوم او در سال ۱۹۸۵ گنجانده شد.
۱۹۸۵–۱۹۸۶: آلبوم ویتنی هیوستون و رسیدن به شهرت جهانی
اولین آلبوم هیوستون با نام کامل خودش ویتنی هیوستون در فوریه ۱۹۸۵ منتشر شد. مجله رولینگ استون از هیوستون تعریف و تمجید کرد و او را «یکی از هیجان انگیزترین صداهای جدید پس از سال‌ها» خواند و نیویورک تایمز این آلبوم را «ویترینی چشمگیر و محافظه کارانه موسیقی توسط یک استعداد استثنایی خوانندگی» توصیف کرد.
در طول یک سال پس از انتشار اولیه، آلبوم به مدت ۱۴ هفته غیرمتوالی در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار داشت. هیوستون در نمودارهای پایان سال بیلبورد در سال ۱۹۸۶ هنرمند شماره یک سال و آلبوم ویتنی هوستون آلبوم شماره یک سال شدند. او اولین خواننده زنی شد که به این مهم دست می‌یافت. در آن زمان، این آلبوم تبدیل به پرفروش‌ترین آلبوم اول یک هنرمند انفرادی شد. سپس هوستون تور جهانی خود را با عنوان تور جهانی بزرگترین عشق آغاز کرد. این آلبوم به یک موفقیت بین‌المللی تبدیل شد، فقط در ایالات متحده آمریکا دارای گواهینامه ۱۳ بار پلاتین (الماس) شده بود و تاکنون حدود ۲۲ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته‌است.
در جوایز گرمی ۱۹۸۶، هیوستون نامزد دریافت سه جایزه از جمله جایزه گرمی آلبوم سال شد. او اولین جایزه گرمی خود را در دسته‌بندی بهترین اجرای پاپ زن برای تک‌آهنگ «تمام عشقم را برای تو نگه می‌دارم» به‌دست‌آورد. بعداً اجرای آهنگ توسط هیوستون در جریان پخش تلویزیونی گرمی باعث شد وی جایزه امی را هم برای اجرای برجسته فردی در یک برنامه تلویزیونی دریافت کند.
هیوستون در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ در مجموع هفت جایزه موسیقی آمریکا و یک جایزه ویدئو موسیقی ام‌تی‌وی را از آن خود کرد. اولین آلبوم هیوستون به عنوان یکی از ۵۰۰ آلبوم برتر تمام اعصار رولینگ استون قرار گرفت. به دنبال موفقیت بزرگ هیوستون، درها برای دیگر زنان آفریقایی-آمریکایی مانند جانت جکسون و آنیتا بیکر برای موفقیت چشمگیر در موسیقی محبوب و ام‌تی‌وی باز شد.
۱۹۸۷–۱۹۹۱: ویتنی و من امشب عزیز تو ام
آلبوم دوم هیوستون، ویتنی، در ژوئن ۱۹۸۷ منتشر شد. بسیاری از منتقدان اظهار داشتند که آلبوم بیش از حد به آلبوم قبلی او شباهت دارد. رولینگ استون نوشت: «ناامیدکننده است که این استعداد تنها در چنین کانال باریکی هدایت می‌شود». با این حال آلبوم از موفقیت تجاری بسیار خوبی برخوردار شد. آلبوم در شماره یک جدول بیلبورد ۲۰۰ جای گرفت. اولین تک آلبوم "می‌خوام با کسی برقصم (که عاشقم باشه)" نیز با استقبال گسترده‌ای در سراسر جهان روبرو شد و در رتبه اول جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفت. سه تک‌آهنگ بعدی آلبوم، "آیا ما تقریباً همه‌اش را نداشتیم"، "خیلی احساسی" و "قلب‌های شکسته کجا می‌روند"، همگی در رتبه اول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفتند و هوستون با احتساب ۳ تک‌آهنگ شماره یک در آلبوم قبلی‌اش به رکورد ۷ تک‌آهنگ پیاپی در صدر ۱۰۰ تک آهنگ داغ بیلبورد دست یافت، که هنوز هم آن را در اختیار دارد. هوستون اولین زنی شد که از یک آلبوم چهار تک‌آهنگ شماره یک به‌دست‌آورد. آلبوم ویتنی برای فروش بیش از ده میلیون در ایالات متحده ۱۰ بار نسخه گواهی پلاتین در ایالات متحده دریافت کرده‌است و در کل حدود ۲۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته‌است.
پس از انتشار آلبوم، هیوستون تور جهانی لحظه حقیقت را آغاز کرد که یکی از پردرآمدترین تورهای سال ۱۹۸۷ بود. موفقیت دو تور و دو آلبوم اول هیوستون در طی سالهای ۱۹۸۶ تا ۸۷، او را در رتبه هشتم پردرآمدترین سرگرم‌کنندگان جهان از نگاه مجله معتبر فوربز قرار داد. او در مجموع پردرآمدترین زن آفریقایی-آمریکایی و پس از بیل کازبی و ادی مورفی سومین آفریقایی-آمریکایی فهرست بود. هیوستون از طرفداران نلسون ماندلا و جنبش ضد آپارتاید بود. در روزهای کارش در حرفه مدلینگ، او از همکاری با آژانس‌هایی که در آن زمان با آپارتاید آفریقای جنوبی تجارت می‌کردند خودداری می‌کرد. در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۸، هیوستون به سایر خوانندگان در استادیوم ومبلی لندن پیوست تا مجموعه‌ای را به مناسبت هفتادمین سالگرد تولد نلسون ماندلا، که در آن زمان در زندان بود اجرا کنند. بیش از ۷۲۰۰۰ نفر در استادیوم ومبلی حضور یافتند و بیش از یک میلیارد نفر در سراسر جهان اجراها را از تلویزیون تماشا کردند. بیش از یک میلیون دلار برای خیریه‌هایی که درمورد آپارتاید آگاهی رسانی می‌کردد، جمع شد. او برای المپیک تابستانی ۱۹۸۸ تک‌آهنگ یک لحظه در زمان را خواند و در سال ۱۹۸۹ بنیاد خیریه خود را تأسیس کرد.
هیوستون با سومین آلبوم استودیویی خود، من امشب عزیز تو ام، که در نوامبر ۱۹۹۰ منتشر شد، سبک‌های جدیدی به خود گرفت. همکاری او با خوانندگانی همچون استیوی واندر، لوتر وندرس و بیبی‌فیس در این آلبوم نشان داد که هیوستون قابلیت خواندن در سبک‌های جدیدی از شیارهای ریتمیک سخت، تصنیف‌های روح‌انگیز و آهنگ‌های رقص با سرعت بالا را دارد. بررسی‌ها از آلبوم متفاوت بود. رولینگ استون احساس کرد که «بهترین و یکپارچه‌ترین آلبوم» وی است. در حالی که هفته‌نامه انترتینمنت ویکلی، در آن زمان تصور نوشت که این تغییر جهت او «سطحی» است. این آلبوم در بیلبورد ۲۰۰ در جایگاه سوم قرار گرفت و با حدود ۱۰ میلیون نسخه فروش جهانی، به گواهینامه ۴ بار پلاتین در ایالات متحده رسید. در میانه جنگ خلیج فارس، در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۱، هوستون «پرچم پرستاره»، سرود ملی ایالات متحده را در سوپر بول اجرا کرد. صدای آواز هوستون از قبل ضبط شده بود و این، انتقاداتی را برایش به دنبال داشت. کمی بعدتر در همان سال، هیوستون کنسرتی را برای سربازان جنگ خلیج فارس و خانواده‌هایشان، برگزار کرد. این کنسرت رایگان در ایستگاه نیروی دریایی در نورفک، ویرجینیا و در حضور ۳۵۰۰ نظامی مرد و زن برگزار شد.
۱۹۹۲–۱۹۹۷: ازدواج، بادیگارد و فعالیت سینمایی
هیوستون در سال ۱۹۸۹ با بابی براون خواننده سبک آراندبی آشنا شد. پس از سه سال رابطه، این دو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۲ با هم ازدواج کردند. در ۴ مارس ۱۹۹۳، هیوستون دخترش، بابی کریستینا براون را به دنیا آورد.
با موفقیت گسترده تجاری وی در موسیقی، پیشنهادهایی برای بازی در فیلم از جمله برای همکاری با رابرت دنیرو، کوینسی جونز و اسپایک لی به او داده شد، اما هیوستون احساس کرد که آماده کار در چنین سطحی نیست. اولین نقش سینمایی او در فیلم بادیگارد بود که در سال ۱۹۹۲ اکران شد و کوین کاستنر در آن با هیوستون هم بازی بود. هیوستون در نقش راشل مارون بازی کرد، ستاره‌ای که یک هوادار دیوانه او را تعقیب می‌کند و برای محافظت از خود یک بادیگارد استخدام می‌کند. هیوستون برای بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه تمشک طلایی برای بدترین بازیگر زن شد. علی‌رغم بررسی‌های فنی متفاوت بر فیلم، فروش گیشه فیلم بسیار موفق بود و بیش از ۱۲۱ میلیون دلار در آمریکا و ۴۱۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و در زمان اکران به یکی از ۱۰۰ فیلم پرفروش تاریخ تبدیل شد؛ هرچند اکنون دیگر جزو آن‌ها نیست.
علاوه بر موفقیت تک‌آهنگ «من همیشه عاشقت خواهم بود»؛ کل آلبوم موسیقی متن نیز در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و به مدت ۲۰ هفته غیرمتوالی در آنجا بود. این آلبوم از ۱۸ بار گواهینامه پلاتین در ایالات متحده برخوردار شد و[۱۳۴] با فروش جهانی حدود ۴۵ میلیون نسخه به پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی متن تمام ادوار تبدیل شد و هنوز هم این رکورد را در اختیار دارد. در گرمی ۱۹۹۴ آلبوم هم برنده جایزه گرمی آلبوم سال شد.
به دنبال موفقیت بادیگارد، هیوستون در طی سالهای ۱۹۹۳–۹۴ تور جهانی گسترده دیگری را برگزار کرد (تور جهانی بادیگارد). با درآمد حاصل از تور، آلبوم و فیلم در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ هیوستون پس از اپرا وینفری و باربارا استرایسند در فهرست مجله فوربز به عنوان سومین زن سرگرم‌کننده جهان با بیشترین درآمد قرار گرفت. در سال ۱۹۹۵، هیوستون در کنار آنجلا باست، لورتا دیوین و للا روچون در فیلم دوم خود با عنوان «در انتظار بازدم» (en)، بازی کرد. داستان فیلم در مورد چهار زن سیاه‌پوست بود که درگیر روابط عاشقانه‌شان هستند. بررسی‌ها عمدتاً برای بازیگران گروه مثبت بود.
موسیقی متن فیلم، توسط بیبی‌فیس نوشته و تنظیم شد. اگرچه او در اصل می‌خواست هیوستون کل آلبوم را ضبط کند، اما او قبول نکرد. به جای آن، در این آلبوم طیف وسیعی از هنرمندان زن سبک آراندبی معاصر مانند مری جی. بلایژ، برندی نروود، تونی براکستون، آرتا فرانکلین و پتی لابل به همراه هیوستون در موسیقی متن فیلم حضور داشتند. آلبوم توسط منتقدین قوی توصیف شد و موفق به دریافت گواهینامه ۷ بار پلاتین در ایالات متحده شد؛ نشان دهنده فروش هفت میلیون نسخه در این کشور.
یک سال بعد، در سال ۱۹۹۶، هیوستون در فیلم کمدی همسر واعظ، با دنزل واشینگتن هم‌بازی شد. او نقش خواننده موسیقی گاسپل یک کلیسا را بازی می‌کند که همسر کشیش آن کلیسا نیز هست. هیوستون برای این نقش ۱۰ میلیون دلار درآمد کسب کرد و این رقم او را به یکی از پردرآمدترین بازیگران زن آن زمان هالیوود و پردرآمدترین بازیگر زن آفریقایی-آمریکایی در هالیوود تبدیل کرد. این فیلم که تمام بازیگران اصلی‌اش آفریقایی-آمریکایی بودند، با موفقیت متوسطی روبرو شد و تقریباً ۵۰ میلیون دلار در گیشه‌های ایالات متحده فروخت. در میان تمامی فیلم‌های هیوستون، بازی او در این فیلم توسط منتقدین مطلوب‌تر توصیف شد.
در دسامبر ۱۹۹۶، یک سخنگوی به نمایندگی از هیوستون تأیید کرد که وی یک سقط جنین ناخواسته را تجربه کرده‌است.
۱۹۹۸–۲۰۰۰: عشق من عشق توست و ویتنی: بهترین آهنگ‌ها
پس از صرف بیشتر اوایل و اواسط دهه ۱۹۹۰ برای کار بر روی فیلم‌های سینمایی و آلبوم‌های موسیقی متن آن‌ها، هیوستون اولین آلبوم خود پس از هشت سال را در میان تحسین منتقدان با نام عشق من عشق توست در نوامبر ۱۹۹۸ منتشر کرد. آلبوم فقط در شش هفته ضبط و میکس شد در جدول بیلبورد ۲۰۰ در اوج خود جایگاه سیزدهم قرار گرفت.
از اواخر سال ۱۹۹۸ تا اوایل سال ۲۰۰۰، آلبوم چندین تک‌آهنگ موفق از آلبوم بدست آمد: «وقتی باور کردی» همکاری هیوستون با ماریا کری که برای آلبوم موسیقی متن انیمیشن شاهزاده مصر ضبط شد و بعدتر در آلبوم عشق من عشق توست هم قرار داده شد، به یک موفقیت بین‌المللی تبدیل و برنده جایزه اسکار بهترین ترانه شد؛ هیوستون با ترانه «این درست نیست اما اشکالی ندارد» (en) ششمین جایزه گرمی خود به دست آورد.[۱۸۴] این آلبوم در آمریکا چهار میلیون نسخه فروخت و گواهینامه ۴ بار پلاتین و مجموعاً یازده میلیون نسخه فروش در سراسر جهان بدست آورد.
در مه ۲۰۰۰، ویتنی: بهترین آهنگ‌ها در سراسر جهان منتشر شد. این مجموعه شامل بهترین و موفق‌ترین ترانه‌های هیوستون و چند ریمیکس از آن‌ها بود. چهار آهنگ جدید هم در این آلبوم وجود داشت؛ که شامل همکاری با انریکه ایگلسیاس، جرج مایکل و دبورا کوکس بود. همراه با آلبوم، یک وی‌اچ‌اس و دی‌وی‌دی شامل موزیک ویدیوی آهنگ‌های آلبوم و چندین ویدئو از اجراهای زنده هیوستون منتشر شد. آلبوم حدود ۳ میلیون نسخه در ایالات متحده و ۱۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت.
۲۰۰۰–۲۰۰۷: فقط ویتنی و مشکلات شخصی
اگرچه هیوستون در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به عنوان «دختری خوب» با چهره ای عالی دیده می‌شد، اما رفتار او تا سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ تغییر کرد. او اغلب ساعت‌ها برای مصاحبه‌ها، عکسبرداری‌ها و تمرینات تأخیر داشت، کنسرت‌ها و برنامه‌های گفتگو را لغو می‌کرد ظواهر، و گزارش‌هایی از رفتار غیرمعمول او منتشر شد. اجراهای لغو شده و کاهش وزن باعث پخش شایعاتی در مورد مصرف مواد مخدر توسط هیوستون و همسرش شد. در مارس ۲۰۰۰، که کلایو دیویس به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد، قرار بود هیوستون در مراسم او به اجرای برنامه بپردازد، اما او حضور نیافت.
اندکی پس از آن، هیوستون قرار بود در مراسم اسکار اجرا کند، اما توسط مدیر برنامه از اجرا در این مراسم اخراج شد. بعدها هیوستون خود اعتراف کرد که اخراج شده‌است. در آوریل ۲۰۰۰، رولینگ استون داستانی را منتشر کرد که بیان داشت مادر هیوستون و دیگران مداخله‌ای در ژوئیه ۱۹۹۹ انجام داده‌اند که تا ویتنی را ترغیب کنند که تحت درمان قرار گیرد، اما این مداخله ناموفق بوده‌است.
در اوت ۲۰۰۱، هیوستون با انتشارات اریستا / بی‌ام‌جی یکی از بزرگترین قراردادهای تاریخ موسیقی را امضا کرد. وی قرارداد خود را با صد میلیون دلار برای انتشار شش آلبوم جدید تمدید کرد. او ماه بعد در مراسم مایکل جکسون: سی‌امین سالگرد فعالیت هنری حضور پیدا کرد. او قرار بود در شب دوم مراسم اجرا داشته باشد، اما آن را لغو کرد. چند روز بعد، پس از حملات ۱۱ سپتامبر اجرای هیوستون از سرود ملی آمریکا با عنوان «پرچم پرستاره» مجدداً منتشر شد و درآمد حاصل از آن به صندوق نجات سازمان آتش‌نشانی نیویورک سیتی و پلیس نیویورک اهدا شد.
در سال ۲۰۰۲، هیوستون برای تبلیغ آلبوم آینده خود مصاحبه‌ای را با داین سایر انجام داد. در طول مصاحبه، هیوستون در مورد درمورد مصرف مواد مخدر و ازدواجش اظهار نظر کرد. وی خطاب به شایعات مداوم مربوط به مواد مخدر اظهار داشت که کراک مصرف نمی‌کند. با این حال، اعتراف کرد که از الکل، ماری جوانا، کوکائین و قرص استفاده کرده‌است. او همچنین تأیید کرد که مادرش او را ترغیب کرده‌است تا در مورد مصرف مواد مخدر تجدید نظر کند. هیوستون همچنین اختلال در غذا خوردن و کاهش وزنش را به استفاده از مواد مخدر مرتبط دانست.
در دسامبر ۲۰۰۲، هیوستون پنجمین آلبوم استودیویی خود به نام فقط ویتنی را منتشر کرد. فقط ویتنی پس از انتشار، انتقادات متفاوتی دریافت کرد. این آلبوم در اوج خود در شماره ۹ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. چهار تک‌آهنگ منتشر شده از آلبوم در ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد اصلاً موفق عمل نکردند. فقط ویتنی در مجموع در سراسر جهان فقط حدود ۲ میلیون نسخه فروخت، با اختلاف، کمتر از هر آلبوم دیگر هیوستون.
در دسامبر ۲۰۰۳، براون به دنبال مشاجره‌ای که شامل تهدید به ضرب و شتم هیوستون بود، بازداشت شد. پلیس گزارش داد که هیوستون از ناحیه صورت آسیب دیده‌است. پس از سالها جنجال و آشوب، هیوستون در سپتامبر ۲۰۰۶ از بابی براون جدا شد و ماه بعد تقاضای طلاق کرد. طلاق در ۲۴ آوریل ۲۰۰۷ نهایی شد و حضانت دختر این زوج به هیوستون اعطا شد.
۲۰۰۸–۲۰۱۲: بازگشت دوباره به موسیقی، سینما، تور و آلبوم به تو می‌نگرم
هیوستون در سپتامبر ۲۰۰۹، اولین مصاحبه خود را پس از هفت سال را انجام داد و در برنامه اپرا وینفری حضور یافت. ویتنی در این برنامه اعتراف کرد که در طول ازدواج با بابی براون شوهر سابق خود مواد مخدر مصرف کرده‌است. او به اپرا گفت که قبل از بازی در بادیگارد مصرف مواد مخدر او کم بود ولی او پس از موفقیت فیلم و تولد دخترش با شدت بیشتری مواد مخدر استفاده کرد و تا سال ۱۹۹۶ استفاده از مواد مخدر برایش تبدیل به یک کار روزمره شده بود. هیوستون به اپرا گفت که او در یک برنامه توان بخشی ۳۰ روزه شرکت کرده‌است. وقتی وینفری از او پرسید که آیا از مواد مخدر پاک شده، هیوستون پاسخ داد: «بله خانم. [اما] منظورم این است که می‌دانید، فکر نکنید که من تمایلی به آن ندارم.»
هوستون آلبوم جدید خود، من به تو می‌نگرم، را در اوت ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم پس از حدود ۱۶ سال پس از انتشار آلبوم موسیقی متن بادیگارد، هیوستون را به صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ بازگرداند. او همچنین در همان ماه به عنوان داور مهمان در فصل ششم مسابقه ایکس فکتور ظاهر شد. کمی بعد هوستون تور جهانی جدیدش را تحت عنوان تور جهانی هیچ چیز جز عشق آغاز کرد. این اولین تور جهانی وی پس از حدود ده سال بود و به عنوان بازگشت پیروزمندانه اعلام شد. با این حال، برخی از انتقادهای فنی و برنامه‌ریزی مجدد کنسرت‌ها باعث جلب توجه منفی رسانه‌ها شد. هیوستون به دلایلی برخی از کنسرت‌ها را لغو کرد و از طرفداران ناامید شده از کیفیت صدا و عملکرد او، نظرات منفی گسترده‌ای دریافت کرد. در مه ۲۰۱۱، هیوستون با توجه به مشکلات مواد مخدر و الکل، مجدداً در یک مرکز توان بخشی ثبت نام کرد. حدود ۴ ماه بعد در سپتامبر ۲۰۱۱، اعلام شد که هیوستون فیلم اسپارکل (en) بازی خواهد کرد. در این فیلم، هیوستون نقش مادر شخصیت اصلی فیلم، را به تصویر می‌کشد. هیوستون همچنین جزو تهیه‌کنندگان این فیلم هم بود. در ۲۱ مه ۲۰۱۲، «جشن گرفتن»، آخرین آهنگ ضبط شده هیوستون به عنوان بخشی از آلبوم موسیقی متن فیلم منتشر شد. فیلم در ۱۷ آگوست ۲۰۱۲، در ایالات متحده اکران شد.
زندگی شخصی
ازدواج وی در سال ۱۹۹۲ با بابی براون، خواننده آمریکایی، نیز با اختلاف‌های بسیاری همراه بود. بابی براون در سال‌های زندگی مشترک اش باهیوستن بارها به دلیل خشونت خانگی، تخلفات رانندگی و مسائل دیگر بازداشت شد. ویتنی هیوستون در نهایت در سال ۲۰۰۷ به زندگی مشترک خود با بابی براون خاتمه داد؛ ازدواجی که ثمره آن یک دختر به نام بابی کریستینا بود که در ۴ مارس ۱۹۹۳ به دنیا آمد و در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۵ در سن ۲۲ سالگی درگذشت.
خیرآباد (نکا)
خیرآباد، روستایی است از توابع بخش هزارجریب شهرستان نکا در استان مازندران ایران.
ویتنی هیوستون
مرگ
به گفته پلیس آمریکا، ساعت ۱۵:۴۳ دقیقه روز شنبه مسئولان هتل هیلتون بورلی هیلز تماسی اضطراری گرفته و نسبت به وضعیت سلامتی ویتنی هیوستون ابراز نگرانی کردند و تا رسیدن پلیس نیز پزشکان حاضر در هتل در تلاش بودند تا وی را نجات دهند، اما در نهایت هیوستون روز شنبه ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۲ و در ساعت ۳:۵۵ بعدازظهر به وقت محلی در اتاق خود در طبقهٔ چهارم هتل هیلتون بورلی هیلز در کالیفرنیا در سن ۴۸ سالگی درگذشت.
خیرآباد (نکا)
جمعیت
این روستا در دهستان زارم‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۱ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
ویتنی هیوستون
مرگ
علت مرگ هیوستون هنوز مشخص نیست، اما بنا به گفتهٔ ستوان مارک روزن از پلیس بورلی هیلز، در تحقیقات اولیه نشانی از جنایت پیدا نشد. تحقیقات در این زمینه هنوز ادامه دارد.
آرتا فرانکلین، خواننده معروف سول و آراندبی و مادرخوانده ویتنی هیوستون پس از شنیدن خبر مرگ وی در بیانیه‌ای گفت: «اکنون نمی‌توانم در این مورد صحبت کنم. بسیار تکان دهنده و باورنکردنی است. نمی‌توانم آنچه را روی صفحه تلویزیون می‌بینم باور کنم.»
اثر اجماع کاذب
اثر اجماع کاذب عنوان یک نوع سوگیری شناختی در روان‌شناسی است. منظور از اثر اجماع کاذب اشاره به این ایدهٔ رایج ولی نادرست است که افراد فکر می‌کنند دیگران هم عقاید، نظرات و جهان‌بینی‌ای مشابه با آن‌ها دارند. این پدیده می‌تواند به آشفتگی، سوء برداشت، تصمیم‌گیری‌های ضعیف و ناکارآمدی منجر شود و عاملی نامطلوب برای کسب‌وکار‌ها محسوب می‌شود.
استاد دانشگاه استنفورد «لی راس» Lee Ross و همکارانش آزمایشی را در سال 1977 درباره اثر اجماع کاذب انجام دادند به این ترتیب که به طور تصادفی از دانشجویان خواستند تا لباسی تبلیغاتی را بپوشند که رو آن نوشته شده بود «در ساندویچی جو غذا بخورید» و با این لباس 30 دقیقه در محوطه دانشگاه قدم بزنند. دانشجویان مختار به پذیرش درخواست بودند. سپس از دانشجویان می‌پرسیدند که به نظر آنها آیا سایر دانشجویان نیز حاضر به پوشیدن لباس خواهند شد. 62 درصد آنهایی که خود لباس تبلیغاتی را پوشیده بودند باور داشتند که سایرین هم حاضر به پوشیدن لباس تبلیغاتی هستند. 67 درصد کسانی هم که قبول نکرده بودند لباس تبلیغاتی را بپوشند تصور می‌کردند سایرین هم این کار را نخواهند کرد.
کیم کارداشیان
کیمبرلی نوئل کارداشیان (Kimberly Noel Kardashian؛ پیش‌تر وست؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۸۰) شخصیت تلویزیونی و بازرگان آمریکایی است. او برای اولین بار به عنوان دوست و استایلیست پاریس هیلتون مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت اما بعد از اینکه در سال ۲۰۰۷ فیلم رابطه جنسی او با دوست پسرش ری جی منتشر شد، بسیار گسترده‌تر مورد توجه قرار گرفت. بعد از این اتفاق و در همان سال، او و خانواده‌اش شروع به حضور در مجموعه تلویزیونی پابه‌پای خانواده کارداشیان (۲۰۰۷–۲۰۲۱) کردند. شهرت این خانواده پس از انجام این مجموعه رفته رفته بیشتر شد.
کارداشیان در طول سال‌ها حضورش در رسانه‌های اجتماعی را توسعه داده و صدها میلیون دنبال کننده در توییتر و اینستاگرام دارد. او انواع محصولات مرتبط با نام خود را منتشر کرده‌است، از جمله یک بازی موبایل، یک کتاب عکس و انواع پوشاک و لوازم آرایشی. رابطه وی با رپر مشهور کانیه وست نیز پوشش رسانه‌ای بسیار قابل توجهی داشته‌است. این زوج در سال ۲۰۱۴ ازدواج کردند و چهار فرزند با هم دارند. کارداشیان تاکنون به عنوان بازیگر فرعی چندین فیلم سینمایی هم ظاهر شده‌است. او همچنین در حال گذراندن دوره کارآموزی وکالت در یک مؤسسه حقوقی در کالیفرنیا است و قصد دارد پروانه وکالت خود را دریافت کند.
مجله تایم، در سال ۲۰۱۵ کارداشیان را در لیست ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان قرار داد. منتقدان و تحسین‌کنندگان وی، او را نمونه‌ای از به‌اصطلاح «مشهور بودن به‌دلیل مشهور بودن» می‌دانند. این اصطلاح انتقادی به شخصی گفته می‌شود که بدون هیچ دلیل مشخصی مشهور است (در مقابل شهرت بر اساس موفقیت خاص، مهارت یا استعداد).
اوایل زندگی
کارداشیان زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۸۰ در لس آنجلس، کالیفرنیا، دختر رابرت کارداشیان، وکیل مدافع و کریس جنر است. او دو خواهر به نام‌های کورتنی و کلویی و یک برادر به نام راب دارد.
پدر کیم از سومین نسل ارمنی‌های آمریکایی است. در سال ۱۹۹۴، پدرش به عنوان وکیل مدافع او.جی. سیمپسون در دادگاه محاکمه او حضور داشت. سیمپسون پدرخوانده کیم است. پدر کارداشیان در سال ۲۰۰۳ بر اثر سرطان درگذشت.
شهرت و فعالیت در تلویزیون
کارداشیان اولین فعالیت‌های خود را در صنعت سرگرمی به عنوان دوست پاریس هیلتون تجربه کرد و در بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ به عنوان مهمان در قسمتهای مختلف سریال تلویزیونی واقعیت‌نمای هیلتون به نام زندگی ساده (en) حضور داشت. در فوریه ۲۰۰۷، فیلم رابطه جنسی کارداشیان و ری جی که این زوج در سال ۲۰۰۲ ضبط کرده بودند، به بیرون درز کرد. کارداشیان علیه شرکت تولید فیلم پورنورگرافی ویوید اینترتینمنت که این فیلم شخصی را با عنوان تجاری کیم کارداشیان، سوپراستار (en) منتشر کرده بود، شکایت کرد. شکایت وی به اتهام تعرض به حریم شخصی و برای دریافت کامل حق و حقوق قانونی فیلم بود. کمی بعد کارداشیان در توافقی با ویوید در ازای دریافت ۵ میلیون دلار اجازه داد که این شرکت فیلم را به صورت قانونی منتشر کند و از شکایت خود هم صرف‌نظر کرد. پس از این اتفاق چندین رسانه از وی و خانواده‌اش به دلیل استفاده از انتشار نوار جنسی به عنوان تبلیغاتی برای برنامه تلویزیونی‌شان که در راه بود، انتقاد کردند. در آوریل ۲۰۱۶، ایان هالپرین در کتاب خود دودمان کارداشیان ادعا کرد که کیم و مادرش، کریس جنر، عمداً فیلم را به ویوید اینترتینمنت رسانده‌اند. به نوشته هالپرین، «یکی از دوستان مشترک کیم و پاریس هیلتون به او توصیه کرده بود که اگر می‌خواهد به شهرت برسد، فیلم رابطه جنسی راهی برای رسیدن به آن خواهد بود … کیم پیش از این ایده پخش فیلم را با خانواده‌اش در میان گذاشته بود. .. این کریس بود که معامله را در پشت صحنه مهندسی کرد و مسئول پخش فیلم بود». با انتشار کتاب، نماینده‌ای از طرف کارداشیان و جنر همه ادعاهای هالپرین را تکذیب کرد.
در اکتبر ۲۰۰۷، کیم به همراه تمامی اعضای درجه اول خانواده‌اش، ساخت برنامه تلویزیونی واقعیت‌نمای خود با نام پابه‌پای خانواده کارداشیان را آغاز کردند. این سریال از شبکه ئی! پخش شد. در سال ۲۰۲۱ اعلام شد که فصل بیستم آخرین فصل برنامه خواهد بود و پس از ۱۴ سال پخش این برنامه به اتمام خواهد رسید. در دسامبر ۲۰۰۷ کارداشیان بر روی جلد مجله پلی‌بوی رفت. در سال ۲۰۰۸، او در اولین فیلم سینمایی خود با نام فیلم فاجعه بازی کرد، که در آن به عنوان شخصیتی به نام لیزا ظاهر شد. در همان سال، او در فصل هفتم مسابقه رقص با ستارگان شرکت کرد. در ژانویه ۲۰۰۹ او در یک قسمت از فصل چهارم سریال آشنایی با مادر به ایفای نقش پرداخت.
در همان سال کارداشیان مجری مهمان رقابت‌های رسلمانیا ۲۴ شد و عنوان داور میهمان در مسابقه تلویزیونی مدل برتر بعدی آمریکا حضور یافت. کیم دسامبر ۲۰۰۹ به همراه ونسا لاشی به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه تلویزیونی سی‌اس‌آی: نیویورک حضور یافت.
در انتهای آن سال، گزارشی نشان داد که کارداشیان در سال ۲۰۱۰ با حدود ۶ میلیون دلار بالاترین درآمد را در میان ستاره‌های برنامه واقعیت‌نمای هالیوود کسب کرده‌است.
تمرکز بر روی رسانه‌های اجتماعی
کارداشیان در سال ۲۰۱۴ بر روی جلد شمارگان زمستان مجله پیپر (en) قرار گرفت. در عکس روی جلد، کارداشیان با باسن برهنه ژست گرفته و در پایین آن نوشته شده: «اینترنت را منفجر کرد»، که نظرات بسیار زیادی را در رسانه‌های اجتماعی و سنتی ایجاد کرد. مجموعه عکس‌ها کارداشیان را نشان می‌دهد که موهایش را به صورت گوجه‌ای بسته‌است، بدون لباس فقط یک گردنبند مروارید، یک جفت گوشواره و دستکش ساتن مشکی پوشیده و با باسن روغنی شده، رو به دوربین لبخند می‌زند. این اتفاق «معیار جدیدی» در میزان واکنش مردم در شبکه‌های اجتماعی ایجاد کرد. وب سایت مجله که یک روز عادی به‌طور متوسط ۲۵ هزار بازدیدکننده داشت، آن روز حدود ۱۶ میلیون بار بازدید شد.
در ژوئن ۲۰۱۴، کارداشیان یک بازی موبایل برای آیفون و اندروید منتشر کرد. در این بازی، بازیکن برای تبدیل شدن به یک ستاره هالیوود تلاش می‌کند. این بازی با موفقیت همراه بود و در پنج روز اول انتشار ۱/۶ میلیون دلار درآمد کسب کرد. در مه ۲۰۱۵، کارداشیان یک کتاب با نام سلفیش (en)، مجموعه‌ای ۳۲۵ صفحه‌ای از عکسهای سلفی‌اش منتشر کرد. طبق گفته بیزنس اینسایدر، در سال ۲۰۱۸، کارداشیان برای هر پست تبلیغاتی در اینستاگرام ۷۲۰٬۰۰۰ دلار دریافت می‌کرده‌است.
ازدواج‌ها و فرزندان
در سال ۲۰۰۰، کارداشیان ۱۹ ساله با یک تهیه‌کننده موسیقی به نام دیمن توماس ازدواج کرد. توماس در سال ۲۰۰۳ تقاضای طلاق کرد. کارداشیان بعدها گفت که وی در هنگام مراسم عروسی تحت‌تاثیر ماده مخدر اکستازی بوده‌است. کمی پیش از کامل شدن رسمی مراحل طلاق، کارداشیان شروع به قرار گذاشتن با خواننده ری جی کرد.
در مه ۲۰۱۱، کارداشیان با کریس هامفریز، بازیکن آن زمان تیم نیوجرسی نتس در لیگ بسکتبال ان‌بی‌ای، نامزد کرد. آن دو در ۲۰ اوت همان سال در مونتسیتو، کالیفرنیا، ازدواج کردند. در اوایل آن ماه، او «عطر عروسی» خود را با نام تجاری «عشق کیم کارداشیان» به بازار عرضه کرد. کارداشیان پس از ۷۲ روز ازدواج، به دلیل آنچه اختلافات حل نشدنی، اعلام کرد، در ۳۱ اکتبر درخواست طلاق از هامفریز را ارائه داد. چندین رسانه خبری نوشتند که ازدواج کارداشیان با هامفریز صرفاً یک اتفاق تبلیغاتی برای برند خانواده کارداشیان و فعالیت‌های بعدی تلویزیونی و رسانه‌ای آنها بود. این طلاق مورد توجه گسترده رسانه‌ها قرار گرفت.
کارداشیان در آوریل ۲۰۱۲، در حالی که هنوز مراحل قانونی طلاقش تمام نشده‌بود، شروع به قرار گذاشتن با خواننده رپ و دوست دیرینش کانیه وست کرد. طلاق وی از همفریس در ۳ ژوئن ۲۰۱۳ نهایی شد. کارداشیان و وست در ۲۱ اکتبر همان سال، همزمان با تولد ۳۳ سالگی کارداشیان نامزد کردند و در ۲۴ مه ۲۰۱۴ در فلورانس، ایتالیا ازدواج کردند. حواشی زیاد زوجین و شهرت بالای هر دو در شغل‌هایشان منجر به این شده‌است که روابط آنها تحت پوشش رسانه ای شدید قرار گیرد. در ژانویه ۲۰۲۱، سی‌ان‌ان گزارش داد که این دو در حال بحث و گفتگو در مورد طلاق هستند و در ۱۹ فوریه ۲۰۲۱، کارداشیان به صورت رسمی درخواست طلاق از وست را داد و در نهایت در سال ۲۰۲۲ به‌طور رسمی از هم جدا شدند. کارداشیان و وست باهم چهار فرزند دارند: دختر نورث (متولد ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳)، پسر سنت (متولد ۵ دسامبر ۲۰۱۵)، دختر شیکاگو (متولد ۱۵ ژانویه ۲۰۱۸)، و پسر مزامیر (متولد ۹ مه ۲۰۱۹).
دین و مذهب
کیم کارداشیان یک مسیحی با مذهب حواری ارمنی است و خود را «بسیار مذهبی» توصیف کرده‌است. او در کودکی و نوجوانی در مدارس مسیحی تحصیل کرده‌است. در اکتبر ۲۰۱۹، او در یک مراسم در کلیسای جامع اچمیادزین در ارمنستان غسل تعمید یافت و نام ارمنی هقینه را به او دادند. در آوریل ۲۰۱۵، کارداشیان و وست به منطقه ارمنی شهر اورشلیم سفر کردند تا دختر تازه متولد شده‌شان به نام نورث را در کلیسای ارمنی‌ها غسل تعمید دهند.
ثروت
در سال ۲۰۱۵، مجله معتبر فوربز گزارش داد که کارداشیان «امسال بیش‌تر از هر سال دیگری درآمد کسب کرده، زیرا درآمدش تقریباً دو برابر شد و از ۲۸ میلیون دلار در سال ۲۰۱۴ به ۵۳ میلیون دلار رسید». بیشتر درآمد او شامل درآمد عمده خط تولید شرکت سیرز، خط تولید لوازم آرایشی کارداشیان بیوتی، محصولات برنزه کننده با نام تجاری کارداشیان، خط تولید پوشاک دش و همچنین پست‌های تبلیغاتی در شبکه‌های اجتماعی است. بر اساس آخرین آمار فوربز که در آوریل ۲۰۲۱ منتشر شد، دارایی خالص کارداشیان ۱ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده‌است.
فعالیت‌های سیاسی
کارداشیان در مصاحبه با مجله جی‌کیو برای شمارگان ژوئیه ۲۰۱۶ مجله، خود را دموکرات توصیف کرد و حمایت خود را از هیلاری کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۶) اعلام کرد. کارداشیان به تبار ارمنی و اسکاتلندی خود ابراز افتخار کرده‌است. وی تابعیت هیچ‌یک از این دو کشور را نداشته و توانایی صحبت به زبان ارمنی را هم ندارد. وی بارها در مورد به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها صحبت کرده و رئیس‌جمهور باراک اوباما و دولت ایالات متحده را تشویق کرده‌است که آن را به رسمیت بشناسند. در آوریل ۲۰۱۵، کارداشیان به همراه همسرش، خواهرش کلویی و دخترش نورث به ارمنستان سفر کردند و از یادمان نسل‌کشی ارمنی‌ها در ایروان دیدن کردند. در آوریل ۲۰۱۶، کارداشیان مقاله ای در وب سایت خود نوشت و روزنامه وال استریت ژورنال را به دلیل نمایش دادن تبلیغات انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها محکوم کرد. وی در سفر دیگری به ارمنستان در سال ۲۰۱۹ اظهار داشت که «در مورد [نسل‌کشی ارمنی‌ها] با افراد داخلی در کاخ سفید صحبت می‌کند.» وی افزود که «تاکنون در مورد آن با رئیس‌جمهور دونالد ترامپ گفتگوی خصوصی نداشته‌است.» در سال ۲۰۲۰، کارداشیان اقدامات جمهوری آذربایجان در جنگ ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) را محکوم و حمایت خود را از ارمنستان و جمهوری آرتساخ ابراز کرد.
کارداشیان همچنین در زمینه اصلاح سیستم زندان‌های ایالات متحده کار کرده‌است. او برای تخفیف در مجازات کریس یانگ و همچنین آلیس ماری جانسون تلاش کرد. جانسون در ژوئن ۲۰۱۸ پس از پشت سر گذاشتن ۲۱ سال حبس، با تخفیف در حکمش از سوی دونالد ترامپ، از مؤسسه اصلاحی فدرال آزاد شد. وی همراه با ون جونز و جرد کوشنر در ترغیب رئیس‌جمهور ترامپ برای حمایت از لایحه گام اول، که اصلاحات اساسی در سیستم زندان‌های ایالات متحده ایجاد کرد، نقش مهمی داشت. این لایحه با اکثریت آرا در سنای آمریکا تصویب شد.
وی به همراه همسرش در اکتبر ۲۰۱۸ در سفری به اوگاندا با رئیس‌جمهور یووری موسونی دیدار کرد. آنها یک کنفرانس مطبوعاتی داشتند و کانیه در مورد گردشگری در اوگاندا صحبت کرد. این زوج به دلیل ملاقات با یک دیکتاتور که اخیراً مخالفانش را سرکوب کرده بود، مورد انتقاد قرار گرفتند.
دزدی پاریس
کارداشیان در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۱۶، هنگام حضور در فرانسه برای شرکت در هفته مد پاریس، در آپارتمان محل اقامت خود با اسلحه بر روی شقیقه‌اش مورد سرقت قرار گرفت. پنج نفر، که به عنوان مأمور پلیس لباس پوشیده بودند، جواهراتی به مجموع ارزش ۱۰ میلیون دلار را به سرقت بردند. سارقان با تهدید نگهبان محل زندگی او به اتاقش. رسیدند. هنگامی که به اتاق کارداشیان وارد شدند، اسلحه‌ای را بر روی سر او نگه داشتند، مچ و پاهای او را بستند و نوار چسب را به دور دهانش پیچیدند. کارداشیان، که در وان قرار داده شده بود، از نظر جسمی آسیب ندیده بود و گزارش شده که برای زنده ماندن خود به سارقان التماس می‌کرد. او موفق شد دستانش را از بندهای پلاستیکی اطراف مچ خود آزاد کند و درخواست کمک کند. سارقان فرار کردند. پس از اعلام سرقت، بسیاری از منتقدان به واقعی بودن این دزدی به دلیل هماهنگ‌شده بودن، ابراز تردید کردند. در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۱۶، هنگامی که پلیس تحقیقات خود را آغاز کرد، ویدئویی منتشر شد که کارداشیان را بلافاصله پس از سرقت نشان می‌داد. در این ویدئو، او با استفاده از تلفن همراهی که گزارش کرده بود توسط سارقان به سرقت رفته، دیده می‌شود و هیچ نشانه‌ای از جای بسته شدن روی مچ یا پاهایش دیده نمی‌شود، و این باعث ابهامات بیشتری در مورد هماهنگ‌شده بودن یا حتی عدم وقوع این حادثه شد.
یادداشت‌ها
<references group="persian-alpha" responsive=""/>
التنوردر
التنوردر (به آلمانی: Altenwerder) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هامبورگ واقع شده‌است.
خصوصیات
التنوردر ۲ نفر جمعیت دارد.
لبه فردا
لبهٔ فردا یک فیلم علمی تخیلی آمریکایی با بازی تام کروز و امیلی بلانت محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی داگ لیمان که اقتباسی از رمان ژاپنی فقط باید بکشی از هیروشی ساکورازاکا می‌باشد. ماجرای این فیلم در زمانی از آینده که در آن زمین توسط یک نژاد بیگانه مورد هجوم قرار گرفته‌است اتفاق می‌افتد. کروز در نقش بیل کیج ایفای نقش می‌کند. یک افسر روابط عمومی، بدون هیچ تجربه جنگی که توسط مافوق خود دستور دارد در خط مقدم یک عملیات بسیار مهم علیه بیگانگان شرکت کند. اگرچه او در میدان جنگ کشته می‌شود، اما خود را گرفتار یک حلقه زمانی می‌بیند که با هربار کشته شدن او را به روز قبل از جنگ بازمی‌گرداند. کیج به همراه ریتا ورتاکسی (بلانت)، یک جنگجو نیرو ویژه گروهی تشکیل می‌دهد تا راهی برای شکست دادن موجودات فرا زمینی بیابند. تمامی حقوق این انیمه در اواخر سال ۲۰۰۹ به صورت فیلم‌نامه ویژه به استودیو برادران وارنر فروخته شد و ویلیج رودشو پیکچرز هم به تهیه‌کنندگی این فیلم به برادران وارنر اضافه شد. استودیو ساخت این فیلم را با مشارکت ۳ آرتز، ویز مدیا ناشر رمان و شرکت تولید استرالیایی رودشو شروع کرد. در اواخر سال ۲۰۱۲ فیلمبرداری در استودیو لیوسدن برادران وارنر واقع در حومه لندن آغاز و حتی برخی صحنه‌ها در میدان ترافالگار هم فیلم گرفته شد. برای جلوه‌های ویژه این فیلم از نه شرکت کمک گرفته شد.
این فیلم در تعطیلات آخر هفته ۳۰ مه ۲۰۱۴ در ۲۸ کشور شامل بریتانیا، برزیل، آلمان، اسپانیا، و اندونزی اکران شد. علاوه بر آن در تعطیلات آخر هفته ۶ ژوئن ۲۰۱۴ این فیلم در مناطق دیگری مانند آمریکا شمالی (ایالات متحده آمریکا و کانادا)، استرالیا، چین و روسیه به روی پرده‌های سینما آمد. این فیلم بیش از ۳۷۰ میلیون دلار در اکران جهانی فروش داشت و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد.