cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
عملیات بدر
نبرد
در ۲۰ اسفند ۱۳۶۳ نیروهای ایرانی در نزدیکی جزایر مجنون و در شهر قرنه، در محل تلاقی رود فرات با بزرگراه، پیاده شده و تهاجم به سمت بزرگراه را آغاز نمودند. آن‌ها توانستند بخشی از بزرگراه را به تسخیر خود درآورند، که در این زمان با پاتک نیروهای عراقی توسط توپخانه، قوای زرهی و نیروی هوایی مواجه شدند. این عملیات نخستین عملیاتی بود که نیروهای ویژه گارد ریاست جمهوری عراق به عنوان نیروی ذخیره در آن شرکت نمودند. در ابتدای عملیات ایرانی‌ها با اصل غافلگیری به سمت نیروهای ارتش عراق یورش بردند و جبهه‌ای به طول ۱۲ کیلومتر در برابر لشکر ۴ام عراق گشودند. سرانجام در ۲۳ اسفند با فشار بیش از حد، نیروهای مسلح ایران توانستند با شکستن خطوط دفاعی ارتش عراق، از شمال قرنه به داخل خطوط عراقی‌ها نفوذ نمایند. پس از ۲ روز نبرد، نیروهای سپاه پاسداران با پشتیبانی تانک و توپخانه، ۱۶ کیلومتر به داخل خطوط ارتش عراق نفوذ کردند. در همان شب ۳۰ هزار نفر از نیروهای مسلح ایرانی خود را به رودخانه دجله رساندند. آن‌ها با استفاده از ۳ پل شناور که یکی از آن‌ها توانایی عبور خودروهای سنگین را داشت، از عرض رودخانه عبور کرده و با پیشروی، ساحل مقابل بزرگراه را به اشغال خود درآوردند. با وجود موفقیت ایرانی‌ها، آن‌ها به‌طور گسترده‌ای خود را در معرض آتش مستقیم عراقی‌ها قرار دادند. ایرانی‌ها هم‌زمان از کمبود تجهیزات نیز رنج می‌بردند. پاسخ صدام حسین به این عملیات، استفاده از سلاح‌های شیمیایی علیه نیروهای مستقر در عملیات بدر و نیز آغاز دور دوم جنگ شهرها و بمباران و موشک‌باران ۲۲ شهر ایران، از جمله تهران، تبریز، اصفهان، و شیراز بود. عراقی‌ها از پیش توپخانه خود را بر روی مواضع اطراف بزرگراه هدف‌گیری نموده بودند. هنگامی که ایرانی‌ها به اهداف خود در تسخیر بزرگراه رسیدند، نیروهای عراقی، پاتک خود را آغاز نمودند.
نیروهای ارتش عراق تحت امر سلطان هاشم أحمد محمد الطائی و جمال زانون، حملات هوایی و توپخانه‌ای را علیه نیروهای مسلح ایران آغاز نمودند. سپس با استفاده از توپخانه، تانک و نیروهای زرهی، عملیات گازانبری را شروع نمودند. در اوج نبرد در عملیات بدر، صدام حسین دستور استفاده از سلاح‌های شیمیایی را صادر کرد. هم‌زمان عراقی‌ها با استفاده از خطوط‌لوله‌ای که مهندسان عراقی طراحی کرده بودند، آب دجله را به داخل خاکریزهای نیروهای ایرانی هدایت نمودند. تحت فشار شدید عراقی‌ها، نیروهای مسلح ایران مجبور به عقب‌نشینی شدند. حملات بالگردهای عراقی به هنگام عقب‌نشینی ایرانی‌ها تلفات بیشتری به نیروهای مسلح ایران وارد نمود. تا ۲۵ اسفند ایرانی‌ها به داخل نیزارها عقب رانده شده بودند. ایران عملیات تهاجمی دیگری را نیز برای زمان بعد از تصرف بزرگراه طرح‌ریزی نموده بود، که شروع با تأخیر خارج از برنامه، آن طرح را با شکست مواجه کرد. سرانجام ایرانی‌ها از مواضع تسخیر شده، عقب رانده شدند. در عملیات بدر، تلفات زیادی به هر دو طرف وارد شد و از نیروهای ایرانی در حدود ۱۵ هزار نفر و از نیروهای عراقی نیز در حدود ۱۰ هزار نفر، کشته شدند. سرانجام نیروهای ایرانی بدون دست‌آوردی جدید، به مواضع قبلی خود در نیزارهای هورالعظیم عقب رانده شدند.
منطقه عملیات
منطقه‌ای که عملیات بدر در آن انجام شد، در هورالهویزه قرار داشت و از شمال به مناطق ترابه و زجیه و از جنوب به القرنه و کانال صوئیب محدود می‌شد. این منطقه دارای دو نوع طبیعت متفاوت؛ هور و خشکی می‌باشد. قسمت خشکی که حداقل عرض آن ۲ کیلومتر در منطقه زجیه و حداکثر عرض آن ۸ تا ۹ کیلومتر در مناطق العزیر و الهاله است و توسط دو هور بزرگ؛ هورالهویزه در شرق و هورالحمار در غرب احاطه شده‌است. طول منطقه عملیات از مناطق ترابه تا الهویدی، در حدود ۵۰ کیلومتر می‌باشد. زمین آن از جنس خاک‌رُسِ نمکی و به حالت گَرد است، که در نزدیکی سیل‌بندهای هور، با نشت آب، حالتی باتلاقی به خود می‌گیرد. قسمت خشکی منطقه توسط سیل‌بندهایی به عرض ۱۲ متر و ارتفاع ۲۴ متر، از هور جدا شده‌است. همچنین رودخانه دجله، این منطقه را به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم می‌کند، که سه‌چهارم آن در شرقِ رودخانه واقع شده‌است. جادهٔ عماره-بصره نیز در غرب رودخانه دجله قرار دارد.
وسعت کل منطقه عملیات بدر، اعم از خشکی و هور، حدود ۱٫۰۰۰ کیلومتر مربع بود، که ۲۵۰ کیلومتر مربع از آن، خشکی و مابقی از هور تشکیل می‌شد. در این منطقه علاوه بر ذخایر نفتی عراق و چاه‌های نفت آن، دکل‌های برق، دکل‌های تقویتی رادیو و تلویزیون، دکل‌های استراق‌سمع و پارازیت، تأسیسات صنعتی و کارخانجات کاغذسازی نیز وجود داشت. منطقه هور پوشیده از نِی، بردی و چولان بود و تردد در آن منطقه، تنها از طریق آبراه‌ها صورت می‌گرفت.
عراق
بعد از عملیات خیبر، ارتش عراق با تشکیل فرماندهی شرقِ دجله، اقدام به تشکیل رده‌های پدافندی مختلف در این منطقه نمود و با ایجاد کمین‌های شناور و ثابت، دکل‌های دیده‌بانی، نصب سیم‌خاردار و بشکه‌های فوگاز، خطوط دفاعی خود در این منطقه را تقویت کرد. یگان‌های مسلح ارتش عراق، تحت فرماندهی نیروهای شرق دجله، از منطقه قلعه‌صالح تا نهر صوئیب، گسترش یافته بودند:
نیروهایی که ارتش عراق در حین عملیات وارد منطقه کرد، عبارت بودند از: لشکر ۱۰ زرهی؛ با تیپ‌های ۱۷ زرهی، ۴۲ زرهی و ۲۴ مکانیزه، لشکر گارد ریاست‌جمهوری؛ با تیپ‌های ۱ مکانیزه، ۲ زرهی، ۳ نیروی مخصوص و ۴ زرهی، لشکر ۴ پیاده کوهستانی؛ با تیپ‌های ۵، ۱۸ و ۱۹ پیاده، لشکر ۶ زرهی؛ با تیپ‌های ۱۶ زرهی، ۳۰ زرهی و ۲۵ مکانیزه، لشکر ۱ مکانیزه؛ با تیپ‌های ۲۷ مکانیزه، ۳۴ زرهی و ۵۱ مختلط، لشکر ۵ مکانیزه؛ با تیپ‌های ۲۰ و ۱۵ مکانیزه، تیپ‌های ۶۵، ۶۶ و ۶۸ نیروی مخصوص و تیپ ۱۰ زرهی.
ایران
نیروهای عمل‌کننده ایرانی در عملیات بدر، تحت امر ۴ قرارگاه عملیاتی و با فرماندهی قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء، سازماندهی شدند. در حین انجام عملیات نیز قرارگاه ظفر، تحت امر قرارگاه مرکزی تشکیل و وارد عمل شد. در مجموع نیروهای عمل‌کننده سپاه پاسداران در عملیات بدر شامل: ۳۱٫۳۴۵ نفر نیروی داوطلب بسیج، ۱۳٫۹۶۴ نفر نیروی وظیفه و ۱۷٫۰۱۰ نفر نیروی رسمی بود. این عملیات با مشارکت نیروی زمینی ارتش، همچنین با پشتیبانی نیروی هوایی ارتش و نیز هوانیروز ارتش انجام گرفت.
پیامدها
در پی این عملیات، عراق در پاسخی مشابه با عملیات‌های قبلی، دور دیگری از جنگ شهرها را آغاز نمود و بسیاری از مراکز شهری پرجمعیت ایران را مورد حمله هوایی و موشکی قرار داد. در پاسخ ایرانی‌ها با استفاده از توپخانه و موشک‌های برد کوتاه، مراکز شهری و به ویژه شهر بصره را هدف قرار دادند. این دوره از جنگ شهرها برای ۱۰ روز با شدت زیاد، ادامه داشت و سرانجام پس از ۳ ماه، پایان یافت. در طول اسفندماه شورای امنیت سازمان ملل در طی ۲ قطعنامه، حملات به غیرنظامیان را محکوم کرد و از طرفین درخواست نمود تا به دنبال راه‌حلی بر پایه صلح باشند. در روز ۲۵ اسفند ۱۳۶۳ طارق عزیز، وزیر خارجه وقت عراق، به سازمان ملل رفت و درخواست صلح و بازگشت طرفین به مرزهای بین‌المللی را مطرح کرد. در ۲۹ اسفند نخست‌وزیر وقت هند، هیئتی به هر دو کشورهای عراق و ایران فرستاد، تا آن‌ها را ترغیب به صلح نماید. در ۱ فروردین ۱۳۶۴ رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، سید روح‌الله خمینی، در بیانیه‌ای که از تلویزیون دولتی ایران پخش شد، بار دیگر بر قصد خود در ادامه جنگ، تا هنگامی که جامعه جهانی حق ایران برای مجازات متجاوزین را به رسمیت نشناسد، تأکید نمود.
ساییدگی (پزشکی)
منابع
ویکی‌پدیا انگلیسی. https://en.wikipedia.org/wiki/Abrasion_(medical)
هنرهای تزئینی
هنرهای تزئینی عبارتی جاافتاده برای شماری از هنرها و صنعت‌ها برای ساخت آثار زینتی یا کاربردی است که دامنهٔ وسیعی از مواد از جمله سرامیک، چوب، شیشه، فلز، منسوجات و غیره را شامل می‌شوند. این حوزه سرامیک‌ها (سفالینه‌ها، ظروف چینی، و غیره)، شیشه‌آلات، مبلمان، اثاث خانه، و طراحی داخلی (اما معمولاً نه معماری) را شامل می‌شود.
هنرهای تزئینی معمولاً در مقابل هنرهای زیبا، شامل نقاشی، عکاسی، و مجسمه‌های بزرگ که هیچ کاربردی به جز نگاه شدن ندارند، قرار داده می‌شود. برخی میان هنرهای تزئینی و هنرهای زیبا بر پایهٔ کاربرد، هدف تعیین‌شده، اهمیت، جایگاه منحصربه‌فرد اثر، یا تک هنرمندی بودنشان تمایز قائل می‌شوند. آثار هنرهای تزئینی، یا اثاث خانه، می‌توانند ثابت باشند (برای نمونه، کاغذدیواری)، یا متحرک باشند (مانند، آباژور). هنر کاربردی، هنر تزئینی را شامل می‌شود اما بعلاوه، طراحی گرافیک و دیگر رده‌ها همچون طراحی صنعتی (که ممکن است با هنرهای تزئینی تلاقی پیدا کند) را هم در بر می‌گیرد. به طور کلی عبارت هنرهای تزئینی چندان برای آثار معاصر که «طراحی» خوانده می‌شوند، به کار نمی‌رود. در تاریخ هنر، عبارت هنرهای فرعی اغلب برای هنرهای تزئینی استفاده می‌شده است.
موتالچیاتا
موتالچیاتا (به ایتالیایی: Mottalciata) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است. موتالچیاتا ۱۸٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۴۵ نفر جمعیت دارد.
شهرستان نیوکراس، آرکانزاس
خصوصیات
شهرستان نیوکراس ۱٬۶۱۰٫۹۸ کیلومترمربع مساحت دارد.
آن‌سوی ابرها
آن‌سوی ابرها فیلمی به نویسندگی و کارگردانی مجید مجیدی در سینمای هند است ستارگان فیلم، ایشان خاطر، برادر جوانتر بازیگر بالیوود شاهد کاپور، و مالاویکا موهانان در نقش اصلی است. موسیقی فیلم را ای. آر. رحمان ساخته‌است. این فیلم در ستایش عشق و زندگی و تنوع روابط انسانی است. خبر ساخت فیلم را نخستین‌بار را ای.آر. رحمان در ۱۰ فوریه ۲۰۱۷ در فیس‌بوک خود منتشر کرد. این فیلم به سه زبان از جمله زبان تامیلی ساخته شده‌است. این فیلم همچنین به فارسی دوبله شده‌است.
یانا اویهووا
یانا اویهووا (Jana Oľhová؛ زادهٔ December 31, 1959) بازیگر اهل کشور اسلواکی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به باتوری، زنبور هزار ساله، و شارلاتان'' اشاره کرد.
لیتیم پرکلرات
لیتیم پرکلرات با فرمول شیمیایی LiClO۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۱۰۶٫۳۹۲ g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای سفید است.
نانژائو، فوجیان
نانژائو، فوجیان (به لاتین: Nanzhao) یک شهرک در جمهوری خلق چین است که در [[Zhao'an County]|شهرستان ژائوان] واقع شده‌است. نانژائو ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
غلامحسین مبصر
غلامحسین مبصر (زاده ۱۸ اسفند ۱۳۰۷ - زرند) تیرانداز اهل ایران بوده است.
وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ در بخش تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر در مرحله مقدماتی حذف و در بخش تفنگ درازکش ۵۰ متر با امتیاز ۵۶۷ در رده ۵۰ مسابقات قرار گرار گرفت.
مبصری همچنین در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ در بخش تفنگ درازکش ۵۰ متر در رده ۶۱ قرار گرفته است.
ژاک ماهفر
خانواده و تحصیلات
چهارسال نخست دوران ابتدایی را در مدرسه «بهشت آئین» که متعلق به میسیونرهای مسیحی بود گذراند و سال‌های بعد را تا پایان دوره راهنمایی متوسطه در دبیرستان اتحاد (آلیانس که توسط جامعه یهودیان فرانسه در ایران برپا شده بود) تحصیل کرد و پس از آن به دبیرستان «ادب» انتقال یافت که همگی از نظر سطح تحصیل به‌طور نسبی بالا بودند. در ۱۲ سالگی به جنبش پیشاهنگی یهودی به نام «خالوتص» پیوست و در آن جا با فرهنگ نوین اسرائیل نوخاسته و زبان عبری آشنا شد.
پیشینه بازرگانی
اولین آشنایی او با امور دارویی و پزشکی هنگامی بود که دکتر منظورالله پزشک یهودی که به‌طور سیار در روستاهای اطراف اصفهان به دیدار بیماران می‌رفت، به پدرش پیشنهاد کرد که ژاک در تعطیلات تابستان دستیار او باشد. دستمزد او بخش کوچکی از مرغ و آذوقه‌ای بود که روستائیان به عنوان حق درمان به پزشک می‌پرداختند. خود او نیز بعدها با خرید اقلامی چون صابون و شانه به دستفروشی در خیابان‌های شهر می‌پرداخت.
در سال ۱۳۲۷ خورشیدی (۱۹۴۸) پدرش به بیماری سل استخوان، که در آن دوران یک بیماری خطرناک و تقریباً لاعلاج بود مبتلا شد و پس از معالجات بی‌نتیجه در اصفهان، توسط ژاک به تهران آورده شد و بستری گردید. بدین سان ژاک ناچار بود در حالی که هنوز کلاس یازدهم را تمام نکرده به تلاش معاش برای تأمین خانواده خود و درمان پدر خویش بپردازد. او در تهران، در داروخانه "ری" که متعلق به دکتر موسی برال شخصیت سرشناس یهودی بود به عنوان شاگرد استخدام شد و با دستمزد روزی سه تومان هر روز شانزده ساعت کار می‌کرد؛ ولی او در این دوران تجربیات زیادی آموخت که در سال‌های بعد به او امکان داد در تجارت دارو موفق شود.
او شرکتی به نام «شرکت دارویی ماهفر» برپا ساخت که در طول زمان توانست نمایندگی انحصاری چندین شرکت بزرگ دارویی جهان و به ویژه کارخانه «آستراً» در سوئد را به دست آورد و چنان گسترش یابد که ده‌ها نفر پزشک و کارشناسان امور بازاریابی و کارمندان در آن جا به کار مشغول شدند. در مراحل بعدی، او به تولید چند نوع دارو با دریافت مجوز از شرکت‌های اروپایی پرداخت.
ژاک ماهفر از همان نخستین سال‌های شکوفایی فعالیت بازرگانی خود، اقدامات نیکوکارانه در خدمت به جامعه را نیز آغاز کرد و از جمله شرکت ماهفر اکثر کارمندان را صاحب مسکن ساخت و کار احداث و اهدای ده مدرسه را در روستاهای فقیرنشین ایران به درخواست دولت به انجام رساند و در برپایی یک خانه سالمندان در تهران سهیم گردید و به سه مدرسه یهودی نیز یاری رساند.
در سال‌های بعد او پیشنهاد محمد رضاشاه را برای احداث کارخانه تولید دارو در داخل ایران با سپهبد دکتر عبدالکریم ایادی پزشک شخصی شاه که مسؤول امور دارویی و پزشکی کل ارتش نیز بود در میان گذاشت و ابراز آمادگی برای همکاری کرد. هدف آن بود که شماری از داروهای پرمصرف خارجی، در داخل کشور تولید شود تا هم ارزان‌تر به دست مصرف‌کننده برسد و هم مقادیر زیادی ارز خارجی صرفه جویی شود. این اقدام همچنین موجب ورود تکنولوژی پیشرفته به ایران می‌شد و به مرور زمان پیشرفت فناوری در داخل کشور را نیز امکان‌پذیر می‌ساخت. کمپانی سوئدی آسترا یکی از نخستین شرکت‌های خارجی بود که از این اندیشه استقبال کرد و به موازات آن چند شرکت سوئیسی، ایتالیایی و هلندی نیز به آن توجه نشان دادند. قرار بود این پروژه با همکاری "اداره تدارکات کشوری ارتش (اتکا)" که مسؤول اصلی تأمین داروهای مورد نیاز ارتش بود به انجام برسد و حتی بخشی از آن به کشورهای همسایه صادر شود. اجرای این پروژه مراحل حساس اولیه را پشت سر گذاشت و حتی قراردادی با کمپانی سوئدی آسترا به امضا رسید و مورد تأئید محمد رضا شاه نیز قرار گرفت؛ ولی با آغاز ناآرامی‌ها در ایران که به انقلاب اسلامی خمینی در ۱۲ بهمن ماه ۱۳۵۷ (اول فوریه ۱۹۷۹) انجامید، اجرای این پروژه منتفی شد.
ژاک ماهفر در طول سال‌های زندگی خود در ایران با شماری از شخصیت‌های ارشد کشوری، به ویژه آنانی که با امور دارویی و پزشکی مربوط می‌شدند آشنا گردید و با آن‌ها همکاری و همیاری داشت – و از جمله با دکتر منوچهر اقبال که در بهار سال۱۳۳۶ (۱۹۵۷) به نخست وزیری رسید، سپهبد دکتر ایادی، دکتر جهانشاه صالح وزیر بهداری و دیگر بلندپایگانی که دست اندرکار امور دارویی و درمانی کشور بودند آشنا شد. او همچنین از بلندپایگان جامعه یهودیان ایران و در شمار شخصیت‌های برجسته و نیکوکار این جامعه است که از جمله مورد تقدیر حاخام یدیدیا شوفط رهبر روحانی جامعه و نیز حاج حبیب القانیان رئیس انجمن کلیمیان ایران تا پیش از انقلاب اسلامی در ایران قرار گرفت.
مهاجرت از ایران
کوتاه مدتی پس از آن، در تابستان ۱۳۵۸ (ژوئیه ۷۹) ژاک ماهفر و خانواده اش به ناچار ایران را ترک گفته و رهسپار دیار غربت شدند. آن‌ها ابتدا به لوس آنجلس رفتند؛ ولی پس از یک اقامت کوتاه تصمیم به انتخاب مکان دیگری گرفتند و بالاخره ژنو را برای اقامت دائم برگزیدند.
ژاک ماهفر در اقامتگاه جدید خود توانست طی زمان نسبتاً کوتاهی فعالیت بازرگانی خویش در امور داروئی را تقریباً از صفر دوباره شروع کند و در کار خویش موفق شود. او در ژنو با شخصیت‌های نامدار یهودی آشنا شد و در امور اجتماعی با آنان به همکاری پرداخت. از جمله این شخصیت‌ها «موریس ابرامز» سفیر پیشین ایالات متحده در بخش اروپایی سازمان ملل و پایه‌گذار یک گروه حقوق بشری به نام «دیدبان ملل متحد» بود.
سیارک ۹۱۵
سیارک ۹۱۵ نهصد و پانزدهمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۴ دسامبر ۱۹۱۸ و در الجزیره کشف شد.
ژاک ماهفر
خدمات بشر دوستانه
ژاک از دوران نوجوانی با سرزمین اسرائیل ارتباط ناگسستنی برقرار کرد و با ایگال الون وزیر خارجه وقت اسرائیل آشنا شد و با اکثر سران و سیاستمداران اسرائیلی و از جمله یتسحاک رابین و آریل شارون و اهود باراک که بعدها هرسه به مقام نخست وزیری رسیدند و ژنرال عزر وایزمن که به مقام ریاست جمهوری نائل شد، روابط دوستانه برقرار ساخت. از همین هنگام بود که کمک‌های انسان دوستانه او به موسسات فرهنگی و علمی و پزشکی اسرائیل آغاز شد و لوحه‌های بسیاری به عنوان قدردانی به وی اهدا گردید.
سیارک ۹۱۵
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۷۰ است.
ژاک ماهفر
مدالهای افتخار
ژاک ماهفر با جامعه یهودیان فرانسه نیز همکاری تنگاتنگی دارد و با کمک رهبران آن کوشید برای آزادی ۱۳ نفر یهودیانی که در شیراز از جانب حکومت اسلامی به «جاسوسی برای اسرائیل» متهم شده بودند تلاش کند. او در این تلاش از کوفی عنان دبیرکل وقت سازمان ملل نیز کمک خواست. به خاطر مجموعه خدمات بشردوستانه اش بود که نیکولا سارکوزی، رئیس‌جمهوری وقت فرانسه در سال ۲۰۱۱ به او نشان افتخار لژیون دونور Légion d'honneur اعطا کرد.
او در اسرائیل نیز به احداث دو کنیسا (نیایشگاه یهودیان) پرداخت و هزینه چند مؤسسه طبی و درمانی را تأمین کرد و چند کلینیک دندان پزشکی در محله‌های کم‌بضاعت چند شهر اسرائیل برپا ساخت. در چارچوب خدمات فرهنگی، ده‌ها کتاب علمی و ادبی نیز به کمک او انتشار یافته‌است. در راه خدمت به فرهنگ ایران زمین، او عضو هیئت اجرائیه دانشنامه ایرانیکا (به سرویراستاری احسان یارشاطر) است که مرکز آن در نیویورک قرار دارد.
به دنبال این خدمات بود که پرزیدنت شیمعون پرس رئیس‌جمهوری اسرائیل در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴ نشان افتخار ریاست جمهوری را که مهم‌ترین مدال افتخار از نوع خود در اسرائیل محسوب می‌شود به او اعطا کرد. ژاک ماهفر یکی از شش نفر افراد غیر اسرائیلی است که در کنار هنری کیسینجر، بیل کلینتون، باراک اوباما و آنگلا مرکل، به دریافت آن مفتخر شده‌است.
سرزمین (جغرافیا)
سَرزَمین، خِطه یا اِقلیم اصطلاحی برای انواع تقسیمات کشوری است و معمولاً منطقه‌ای که زیر نظر حوزه قضایی یک دولت است. در واژه‌شناسی بسیاری از کشورها همچون ایالات متحده و نیجریه این اصطلاح به یک قسمت سازماندهی شده از یک ناحیه که تحت کنترل یک کشور است اما به‌طور رسمی در واحد سیاسی آن کشور در مقایسه با دیگر واحدهای سیاسی چون دیگر ایالت‌ها یا استان‌های آن کشور به‌طور مساوی بسط داده نشده یا شریک نیست. در روابط و سیاست بین‌الملل این اصطلاح به‌طور ویژه برای ناحیه‌ای جغرافیایی و غیر حاکمیتی استفاده می‌شود که یا تحت قدرت کنترل حکومت دیگری است یا اینکه اختیارات حکومت خودگردان که به‌طور معمول به تقسیمات قلمروی دوم داده می‌شود به آن داده نشده‌است یا هر دو.
ایالات فدرال میکرونزی
مرکز هر یک از چهار ایالت، از یک یا چند جزیره اصلی مرتفع پدید آمده و همه آنها به جز کُسرائه، چندین جزیره دور افتاده دارند. ایالات فدرال میکرونزی، خارج از میکرونزی در بخشی از جزایر کارولین گسترده شده که شامل هزاران جزیره کوچک تقسیم شده، میان چندین کشور می‌شوند. واژه «میکرونزی» به «ایالت‌های فدرال» یا به‌طور کلی، «آن ناحیه» گفته می‌شود.
ایالات فدرال میکرونزی در گذشته، بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام بود که مدیریت آن به‌عنوان قلمرو تراست سازمان ملل متحد به آمریکا سپرده شده بود. در ۱۰ مه ۱۹۷۹ قانون اساسی آن اجرایی شد و در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ بر پایه پیمان اتحادیه آزاد با آمریکا به صورت کشور مستقل درآمد. دیگر همسایه‌های آن نیز که بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام بودند نیز مستقل شده و جزایر مارشال، و پالائو را تشکیل دادند.
تاریخ
نان مدال شامل گروهی از آبخوست‌های انسان‌ساخته کوچک می‌شد که با شبکه‌ای از کانال‌ها به یکدیگر وصل می‌شدند. این تمدن «ونیز اقیانوس آرام» نامیده می‌شد. این تمدن در کناره خاوری آبخوست پُناپی قرار داشت و مرکز سلطنت دودمان سادولور بود. این سلسله بین سال‌های ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد جمعیت نزدیک به ۲۵٬۰۰۰ نفری پوناپی را متحد کرد تا این در سال ۱۵۰۰ پس از میلاد سامانه متمرکز آن فرو پاشید.
کاشفان اروپایی-در سده ۱۶ (میلادی) نخستین پرتغالی‌ها در جستجوی جزایر ادویه (اندونزی) و سپس اسپانیایی‌ها وارد جزایر کارولین شدند. اسپانیایی‌ها مجمع‌الجزایر کارولین را به هند شرقی اسپانیا به پایتختی مانیل افزودند و در سده ۱۹ (میلادی) چندین پست مرزی و مرکز مذهبی در آن دایر کردند. در ۱۸۸۷ شهر «سانتیاگو دِ لا آسِنسیون» را پایه گذاشتند که امروز «کولونیا» نامیده می‌شود.
پس از شکست امپراتوری اسپانیا در جنگ آمریکا و اسپانیا، امپراتوری اسپانیا این آبخوست‌ها را به امپراتوری آلمان با پیمان ۱۸۹۹ آلمان-اسپانیا به قیمت ۲۵ میلیون پزوتا (۱۷ میلیون مارک طلایی آلمان) فروخت. امپراتوری آلمان این منطقه را به گینه نو آلمان افزود. در هنگام جنگ جهانی اول این منطقه به اشغال امپراتوری ژاپن درآمد. پس از جنگ، جامعه ملل به‌عنوان بخشی از پیمان ورسای با قیمومت اقیانوس آرام جنوبی مدیریت آن را به ژاپن داد.
در هنگام جنگ جهانی دوم بخش مهمی از ناوگان ژاپنی‌ها در تالاب چوئوک مستقر بود. در فوریه ۱۹۴۴ با عملیات هیلستن یکی از سرنوشت‌سازترین نبردهای جنگ در چوئوک درگرفت که در آن بسیاری از کشتی‌ها و هواپیماهای پشتیبانی ژاپنی ویران شدند.
پس از جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۷ با قطعنامه ۲۱ شورای امنیت مدیریت این منطقه با نام قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام به آمریکا واگذار شد.
در ۱۰ مه ۱۹۷۹ چهار ناحیه درون قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام، قانون اساسی را تصویب کردند تا کشور مستقل ایالات فدرال میکرونزی را تشکیل دهند. پالائو، جزایر مارشال، و جزایر ماریانای شمالی، پیوستن در این کشور را نپذیرفتند. ایالات فدرال میکرونزی پیمان اتحادیه آزاد را با آمریکا امضا کرد که با اجرایی شدن آن در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ از قلمرو امانی به یک کشور مستقل تبدیل شد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰ هنگامی که سازمان ملل متحد بر پایه قطعنامه ۶۸۳ شورای امنیت رسماً به تعریف قلمروهای تراست پایان داد، استقلال ایالات فدرال میکرونزی بر پایه قوانین بین‌المللی، رسمیت یافت. پیمان اتحادیه آزاد در سال ۲۰۰۴ تمدید شد.
سیاست
ایالات فدرال میکرونزی بر پایه قانون اساسی ایالات فدرال میکرونزی مصوب ۱۹۷۹ اداره می‌شود که حقوق بشر پایه را تضمین کرده و سه قوه را از هم جدا می‌کند. سامانه تک‌مجلسی کنگره ایالات فدرال میکرونزی چهارده عضو دارد که با بیشترین رای انتخاب می‌شوند. چهار سناتور هر یک نماینده یک ایالت برای چهار سال هستند. دیگر سناتورها بر پایه مجموع جمعیت هر منطقه انتخاب می‌شوند. رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی و معاون اول رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی از میان چهار عضو ایالتی کنگره و به انتخاب اعضای کنگره برای یک دوره چهار ساله انتخاب می‌شوند. جای خالی آنها با انتخابات ویژه‌ای پُر می‌شود.
امور دفاعی و خارجه
در روابط بین‌الملل، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایالات فدرال میکرونزی پیرو آمریکا است.
ایالات فدرال میکرونزی یک کشور مستقل با دولت خود مختار در اتحاد آزاد با آمریکا است. آمریکا مسئولیت دفاع کامل از ایالات فدرال میکرونزی را بر عهده دارد. واحد نظارت دریایی، عملیات شبه نظامی و یک واحد پلیس آبی را مدیریت می‌کند. پیمان اتحادیه آزاد به شهروندان ایالات فدرال میکرونزی اجازه می‌دهد تا بدون داشتن شهروندی یا اجازه اقامت دائم در آمریکا به عضویت نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در آیند، در آمریکا کار کنند و از برنامه‌های فنی و اقتصادی آمریکا بهره‌مند شوند.
ایالات فدرال میکرونزی با ۵۶ کشور رابطه دارد. به پیشنهاد آمریکا عضویت ایالات فدرال میکرونزی در ۹ اوت ۱۹۹۱ با قطعنامه ۷۰۳ شورای امنیت در سازمان ملل متحد پذیرفته شد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با قطعنامه ۴۶/۲ این عضویت را تأیید کرد. ایالات فدرال میکرونزی عضو فعالی در انجمن اقیانوس آرام است.
تقسیمات کشوری
چهار ایالت کشور ایالات فدرال میکرونزی از باختر به خاور:
هر یک از این ایالت‌ها به منطقه‌های شهرداری تقسیم می‌شوند.
مناقشه ارضی
اسپانیا بر آب‌سنگ حلقوی کاپینامارنگی ادعای مالکیت دارد. در ۱۸۸۵ در هنگام نزاع بین امپراتوری استعماری آلمان و اسپانیا بر سر جزایر کارولین، با دستور پاپ لئون سیزدهم، گروهی کاردینال، مالکیت اسپانیا بر جزایر کارولین و پالائو را به‌عنوان بخشی از هند شرقی اسپانیا بررسی کرده و در ۱۷ دسامبر آن سال تأیید کردند. بند ۲ تاییدیه، محدوده قلمرو اسپانیا را میکرونزی جنوبی تعیین می‌کند که بین عرض جغرافیایی استوا و مدار ۱۱ درجه شمالی و طول جغرافیایی ۱۳۳ و ۱۶۴ درجه شرقی قرار می‌گیرد. در ۱۸۹۹ اسپانیا در جنگ آمریکا و اسپانیا شکست خورد و جزایر ماریانا، کارولین و پالائو را به آلمان فروخت. اگرچه پژوهش‌گر شورای پژوهش ملی اسپانیا «امیلیو پاستور سانتوس» در سال ۱۹۴۸ ادعا کرد که بر پایه اسناد تاریخی، مانند نمودارها و نقشه‌های آن زمان، کاپینگامارانگی و برخی آبخوست‌های دیگر، هیچگاه بخشی از جزایر کارولین نبوده‌اند؛ بنابراین مالکیت کاپینگامارانگی و دیگر آبخوست‌ها به آلمان منتقل نشده‌اند. همچنین هیچ سند دیگری برای ترک اسپانیا از این ابخوست‌ها وجود ندارد؛ بنابراین این آبخوست باید در مالکیت اسپانیا باشد. «پاستور سانتوس» رساله خود را در ۱۹۴۸ به دولت اسپانیا داد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۹ در شورای وزیران اسپانیا، وزیر امور خارجه اسپانیا اعلام کرد که این موضوع گام نخست آگاهی مردمی را گذرانده‌است. کابینه اطلاعات دیپلماتیک وزیر امور خارجه اسپانیا اعلام کرد که:
وزیر امور خارجه اسپانیا، به دلیل نگاه مردم و دیدگاه‌های آنان در مطبوعات، درخواست مالکیت کاپینگامارانگی را به اطلاع شورای وزیران رساند. این وزارت‌خانه تأیید می‌کند که بر پایه بند ۳ پیمان ۱ ژوئیه ۱۸۹۹ برخی حقایق و واقعیات تاریخی، به غیر از سرزمین‌هایی که در ۱۸۹۹ واگذار شده‌اند، اسپانیا حقوق خود بر میکرونزی و دیگر چیزها در آن منطقه را به رسمیت می‌شناسد.
اما تا کنون هیچ‌یک از دولت‌های اسپانیا تلاشی برای این موضوع نکرده و این داستان به صورت یک کنجکاوی تاریخی دربارهٔ کاپینگامارانگی درآمده است.
جغرافیا
ایالات فدرال میکرونزی از ۶۰۷ آبخوست تشکیل شده که در یک پهنه مجمع‌الجزایری به درازای ۲۹۰۰ km در جزایر کارولین در خاور فیلیپین گسترده شده‌است. مجموع مساحت آبخوست‌ها ۷۰۲ km2 است.
این آبخوست‌ها در چهار ایالت تقسیم شده‌اند. نام این ایالت‌ها یَپ، چوئوک (تا پیش از ژانویه ۱۹۹۰ «تروک» نامیده می‌شد)، پُناپِی (تا پیش از نوامبر ۱۹۸۴ «پُناپی» نامیده می‌شد)، و کُسرائه (در گذشته «کوسائی» نامیده می‌شد) است. در پرچم ایالات فدرال میکرونزی این چهار ایالت با چهار ستاره سفید نشان داده شده‌اند.
ترابری
در ایالات فدرال میکرونزی چهار فرودگاه بین‌المللی وجود دارند:
اقتصاد
فعالیت اقتصادی در ایالات فدرال میکرونزی بیشتر شامل کشاورزی و ماهی‌گیری می‌شود. به غیر از فسفات عیار بالا، آبخوست‌ها منابع معدنی کمی برای بهره‌برداری دارند. کشتی‌های چینی در دهه ۱۹۹۰ (میلادی) به ماهی‌گیری ماهی تن در آب‌های ایالات فدرال میکرونزی می‌پرداختند. امکان بهره‌گیری از صنعت گردشگری وجود دارد اما دور افتادگی آبخوست‌ها و کمبود وسایل ترابری، مانع از توسعه می‌شوند. کمک مالی از سوی آمریکا منبع اصلی درآمد است. بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱ آمریکا ۱/۳ میلیارد دلار آمریکا به ایالات فدرال میکرونزی کمک کرد. اطلاعات‌نامه جهان وابستگی زیاد به آمریکا را از نگرانی‌های ایالات فدرال میکرونزی می‌داند. جدا افتادگی جغرافیایی و توسعه اندک زیرساخت‌ها از مشکلات توسعه بلند مدت هستند.
جمعیت‌شناسی
مردم بومی که بیشتر میکرونزیایی هستند از گروه‌های قومی گوناگونی پدید آمده‌اند. نزدیک به ۱۰۰٪ جمعیت آن اهل آسیا و اقیانوس آرام هستند. ۴۸٪/۸ چوئوکی، ۲۴/۲ ٪ پوناپیای، ۶/۲ ٪ کُسرائیایی، ۵/۲ ٪ یَپیای، ۴/۵ ٪ آبخوست‌های دور افتاده یَپ، ۱/۸ ٪ آسیایی، ۱/۵ ٪پُلینِزیایی، ۶/۴ ٪ دیگر نژادها، و ۱/۴ ٪ ناشناخته هستند. یک اقلیت مشخص نیز نیاکان ژاپنی دارند که به خاطر ازدواج بین ساکنان ژاپنی و میکرونزیایی در دوره مستعمره ژاپنی‌ها بودن است.
از دهه ۱۹۹۰ یک تبعیض در حال گسترش برای آمریکایی‌ها، استرالیایی‌ها، اروپا یی‌ها، و اهالی چین و فیلیپین وجود داشته‌است. رشد جمعیت ایالات فدرال میکرونزی بالا و بیش از ۳٪ سالانه است. اما به دلیل نرخ مهاجرت از کشور، از ازدحام جمعیت جلوگیری می‌شود.
زبان‌ها
دیگر زبان‌های مورد استفاده، زبان پینگلاپی، زبان ناتیکی، زبان ساتاوالی، زبان پولووات، زبان مرتلوکی، زبان موکیلی هستند. ۳٬۰۰۰ نفر به زبان کاپینگامارانگی، یولیتیایی، و کمتر از ۱٬۰۰۰ نفر به زبان نوکوئورو سخن می‌گویند.
مذهب
در ایالت‌های چوئوک و یَپ ۶۰٪ جمعیت، کاتولیک و ۴۰٪ دیگر پروتستان هستند. گروه‌های مذهبی که پیروان کمی دارند باپتیست، انجمن‌های خدا، سپاه رستگاری، کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم، شاهدان یهوه، کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان (مورمون)، و بهائیت هستند. ۰/۷ ٪ جمعیت پوناپی پیرو آیین بودایی هستند. حضور و خدمات مذهبی، زیاد است. کلیساها توسط گروه‌های خود، پشتیبانی می‌شوند و نقش مهمی در جامعه دارند. با وجود اینکه بیشتر مردم مخالف حضور اسلام در آن کشور هستند، مسلمانان احمدیه در ژوئیه ۲۰۱۵ ثبت شدند. این مسلمانان در کُسرائه زندگی می‌کنند. بیشتر مهاجران، کاتولیک‌های فیلیپین هستند که به کلیساهای کاتولیک محلی پیوسته‌اند. مذهب ایگلسیا نی کریستو مسیحی فیلیپین نیز یک کلیسا در پُناپی دارد. در دهه ۱۸۹۰ (میلادی) در آبخوست پُناپی اختلاف بین مذهب‌ها و تغییر رهبران مذهبی به جدایش گروه‌های مذهبی و پیدایش خط جداکننده فیزیکی میان آنها انجامید که تا امروز نیز وجود دارد. بیشتر پروتستان‌ها در نیمه باختری آبخوست زندگی می‌کنند. درحالیکه کاتولیک‌ها در نیمه خاوری زندگی می‌کنند. مبلغان مذهبی ادیان بسیاری، دین خود را آزادانه تبلیغ می‌کنند. قانون اساسی ایالات فدرال میکرونزی آزادی ادیان را تضمین می‌کند و دولت ایالات فدرال میکرونزی در عمل به این اصل وفادار است. در سال ۲۰۰۷ حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا هیچ گزارشی بر سوء استفاده یا تبعیض بر پایه دین دریافت نکرد.
سلامت
آب‌سنگ حلقوی پینگلاپ به خاطر شیوع کوررنگی کامل (آکروماتوپسیا) (با نام محلی "ماسکون") قابل توجه است. نزدیک به ۵٪ جمعیت ۳۰۰۰ نفری آن دچار این کوررنگی هستند.
فرهنگ
هر یک از چهار ایالت، فرهنگ و سنت خاص خود را دارند. اما فرهنگی مشترک و پیوندهای فرهنگی با ریشه چند صد ساله وجود دارند. همانندی‌های فرهنگی شامل توجه به خانواده گسترده و سامانه قبیله‌ای است که در همه آبخوست‌ها یافت می‌شود. آبخوست یَپ به خاطر واحد پول سنگی خود (سنگ رای) زبانزد است. این پول، شکل دایره با سوراخی در وسط دارد که معمولاً از جنس کلسیت بوده و قطر آن تا ۴ m نیز می‌رسد. بومیان ساکن آبخوست صاحب هر یک از پول‌ها را می‌شناسند و برای پرداخت، لزوماً آنها را جابجا نمی‌کنند. پنج گونه اصلی پول وجود دارد: ممبول، گاو، رای، یار، و رِنگ. قطر پول رِنگ تنها ۳۰ cm است. ارزش این پول‌ها به اندازه و تاریخ آنها بستگی دارد. بسیاری از آنها از دیگر آبخوست‌ها مانند گینه نو آورده شده‌اند. اما بیشتر آنها در دوره باستان از پالائو آورده شده‌اند. نزدیک به ۶٬۵۰۰ عدد از آنها در آبخوست پراکنده هستند.
میکرونزی مرکز تمدن نان مدال است. نان مدال، مرکز مراسم مذهبی میکرونزی خاوری است که به‌عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده اما به دلیل خطر فجایع طبیعی، در فهرست بناهای «در معرض خطر» است. دولت ایالات فدرال میکرونزی در حال کار برای نگهداری از بناهای این تمدن است.
ادبیات
در ایالات فدرال میکرونزی چند نویسنده ادبی وجود دارند. در سال ۲۰۰۸ (میلادی) املیتر کیلنگ نخستین میکرونزیایی بود که مجموعه شعری به زبان انگلیسی چاپ کرد.
جداشدگی کامل پوست
جراحت جداشدگی کامل پوست ، نوعی از صدمهٔ جداشدگی است که در آن بخش قابل توجهی از پوست به‌طور کامل تا بافت زیرین آن جدا شده و به رگ ‌های خون ‌رسان پوست آسیب وارد می‌شود.
اثرات
به طور معمول، جداشدگی کامل پوست در اندام‌های انتهایی رخ می‌دهد. در این موارد، معمولا همراه با شکستگی هستند. هر جراحتی که موجب جداشدگی کامل پوست در سر یا تنه شود، احتمالا می‌تواند کشنده باشد. با این وجود، در جراحی پلاستیک از جداشدگی کامل پوست، به صورت متداول و در شرایط کنترل شده استفاده می‌شود.
آسیب‌های جداشدگی کامل پوست، همیشه نیازمند مداخله جراحی عمده هستند.
منابع
ویکی‌پدیا انگلیسی. en:Degloving
چارا
میوا واتابیکی (، زادهٔ January 13, 1968 میلادی) که بیشتر با نام هنری چارا (Chara) شناخته می‌شود، یک هنرپیشه، خواننده، و ترانه سرا، مجری تلویزیون و موسیقی‌دان اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
همسر: تادانابو آسانو (ازدواج ۱۹۹۵ م.– جدایی ۲۰۰۹ م.)
زبی‌بیت
زبی‌بیت یک ضریبی از واحد بیت است که برای انبارش داده کامپیوتری استفاده می‌شود. پیشوند زبی به معنی ۲۷۰ می‌باشد در نتیجه یک زبی‌بیت، ۱٬۱۸۰٬۵۹۱٬۶۲۰٬۷۱۷٬۴۱۱٬۳۰۳٬۴۲۴ بیت خواهد بود. علامت زبی‌بیت، Zibit است. این واحد توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین‌المللی (آی‌ئی‌سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان‌های اصلی مورد قبول واقع گردید. زبی‌بیت طراحی شده بود تا جایگزین زتابیت، به معنی ۱۰۲۱ بیت، شود.
پیشوند زبی یک تک‌واژ چندوجهی می‌باشد که از واژگان زتا (سکستیلیون) و باینری (دودویی) مشتق شده است.
پیشوندهای دودویی و به تبع آن زبی‌بیت جزو دستگاه بین‌المللی یکاها (آی‌اس‌کیو) هستند ولی در دستگاه بین‌المللی یکاها (اس‌آی) نیامده‌اند.
میانمار
میانمار یا بِرمه (به انگلیسی: Myanmar) با نام رسمی جمهوری اتحادیهٔ میانمار کشوری در جنوب شرقی آسیا است. میانمار از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند و از شمال، شمال شرقی و شرق با چین و همچنین از سوی شرق با لائوس و از جنوب شرقی با تایلند و از جنوب و جنوب غربی با دریای آندامان و خلیج بنگال همسایه است. بزرگ‌ترین شهر این کشور یانگون است ولی پایتخت آن شهر نایپیداو می‌باشد. جمعیت میانمار بیش از ۵۴/۳ میلیون نفر، زبان رسمی این کشور برمه‌ای و واحد پول آن کیات است.
۶۸ درصد از مردم میانمار از تبار برمه‌ای، ۹ درصد شان، ۷ درصد کارن، ۴ درصد راخین و بقیه از دیگر اقوام هستند. ۸۷٫۹ درصد از مردم میانمار بودایی، ۶٫۲ درصد مسیحی، ۴٫۳ درصد مسلمان و مابقی نیز پیروان سایر ادیان و باورها هستند.
میانمار از نظر مساحت سی و نهمین کشور بزرگ جهان و از نظر جمعیت بیست و ششمین کشور پرجمعیت جهان است.
میانمار، با نام پیشین برمه، از مستعمره‌های بریتانیا بود که در سال ۱۹۴۸ به استقلال رسید. از زمان استقلال، این کشور شاهد درگیری‌های درازمدت میان اقوام پرشمار خود بوده و یکی از طولانی‌ترین جنگ‌های داخلی را به خود دیده‌است.
میانمار از ۱۹۶۲ تا ۲۰۱۱ تحت یک رژیم نظامی اداره می‌شد اما از پس از برگزاری انتخابات در سال ۲۰۱۲، این رژیم نظامی در سال ۲۰۱۱ رسماً پایان یافت و حکومتی نیمه‌نظامی جایگزین آن شد که این حکومت دست به یک رشته اصلاحات دموکراتیک زده‌است. در انتخابات ۲۰۱۵ حزب آنگ سان سو چی اکثریت هر دو مجلس را به دست آورد. با این حال، ارتش برمه به عنوان یک نیروی قدرتمند در سیاست باقی ماند و در ۱ فوریه ۲۰۲۱ با یک کودتا مجدداً قدرت را در دست گرفت.
میانمار کشوری است با منابع زیاد اما اقتصاد آن یکی از کم‌توسعه‌یافته‌ترین اقتصادها در جهان است. جنوب میانمار در سال ۲۰۰۸ در پی توفانی سهمگین به شدت ویران شد. در این سال نیمی از جمعیت میانمار از توفان نرگس زیان دیدند و در این کشور دست کم ۷۸ هزار نفر در نتیجه توفان نرگس جان باخته و ۵۶ هزار نفر نیز ناپدید شدند.
تاریخ
نخستین قومی که آثاری از تمدن خود را در برمه به‌جای گذاشتند، مردم پیو و مون بوده‌اند، که در شمال برمه سکونت داشتند. پس از آن‌ها اقوام شان، کارون و کاچین از سرزمین‌های جنوب به مناطق امروزی برمه نفوذ کرده بودند.
در اواخر سده هشتم میلادی در اثر تسلط اقوام شان و کارن در جنوب و مرکز برمه مردم پیو به قسمت‌های شمالی رانده شدند. علت عقب رانده شدن این قوم گسترش سلطه تای بود، که در شمال و شمال شرقی برمه قدرت را در دست داشتند. قوم شان تا سده ۱۳ میلادی؛ در بخش‌هایی از برمه قدرت و حکومت را در دست داشتند، ولی در همین قرن این قوم عمدتاً به تایلند مهاجرت کردند.
در ۱۴۰۴ میلادی یک فرمانده نظامی برمه به نام آناوِرِاهتا به پادشاهی رسید، و دودمان موسوم به پاگان را بنیان‌گذاری کرد. این دودمان حدود دویست سال در برمه حکومت کرد.
در طی جنگ جهانی دوم، ارتش استقلال‌طلب برمه به‌وجود آمد و ارتش مزبور طی ۱۹۴۱ همراه با ارتش ژاپن وارد مناطق جنوبی برمه گردید. پس از یک درگیری سخت در ماه مه ۱۹۴۵ رانگون پایتخت برمه کاملاً به تصرف نیروهای محلی برمه درآمد، ژاپنی‌ها بیرون رانده شدند و چیرگی انگلستان دوباره بر کشور برمه برقرار شد.
کشور برمه که تحت استیلای انگلستان قرار داشت در سال ۱۹۴۸ استقلال خود را به‌دست آورد.
کشور به لحاظ فرهنگی شدیداً تحت تأثیر کشورهای همسایهٔ خود بر پایهٔ بودیسم است که با مؤلفه‌های محلی نیز آمیخته شده‌است. تنوع قومی در برمه نقش مهمی در سیاست و تاریخ این کشور داشته و کشور همچنان برای غلبه بر تنش‌های اجتماعی تلاش می‌کند.
نظامیان پس از کودتای سال ۱۹۶۲ توسط ژنرال نی وین که منجر به سرنگونی دولت غیرنظامی نخست‌وزیر او نو شد حاکمیت را در این کشور به دست گرفتند. از آن زمان رهبری برمه تحت کنترل رهبر نظامی شورای صلح و توسعه درآمد. این شرایط تا سال ۲۰۱۱ ادامه داشت، زمانی که شورا به دنبال انتخابات سال ۲۰۱۰ منحل شد مراسم تحلیف ریاست جمهوری دولت غیرنظامی برگزار شد.
آغاز بحران به تجاوز جنسی به یک زن راخین توسط سه فرد روهینگیایی برمی گردد که خشم مردم محلی و مأموران دولتی را برمی‌انگیزد، این ماجرا بهانه‌ای برای افراط طلبان جهت حمله به روستاهای مسلمان‌نشین و آتش زدن منازل آن‌ها شد. این خشونت‌ها درحالی ادامه داشت که رئیس‌جمهور میانمار اعلام کرد که مسلمانان شهروند میانمار نیستند.
دولت میانمار برای رفع اختلافات و مشکلات میان مسلمانان و بوداییان، سیاست کوچ اجباری کل ۶ میلیون مسلمان روهینگیایی را از منطقه آرکان اتخاذ کرده‌است. البته آمار رسمی جمعیت روهینگیا ۶ میلیون نفر است اما طبق آمار غیررسمی جمعیت این قوم که صد در صد آن‌ها مسلمان هستند به ۸ میلیون نفر می‌رسد. به واسطه این سیاست اتخاذ شده از جانب دولت قریب به ۱۵۰ هزار نفر از مسلمانان آرکان به بنگلادش، ۵۰ هزار نفر به تایلند و ۴۰ هزار نفر به مالزی و تعداد قابل توجهی به دیگر کشورهای آسیایی مهاجرت کردند.
سیاست
در حالی که برمه یکی از مستعمرات بریتانیا بود، امضای موافقتنامه‌ای توسط ژنرال آنگ سان باعث شد که این کشور نهایتاً به استقلال برسد.
در سال ۱۹۷۴ طیّ یک همه‌پرسی ملی، جمهوری سوسیالیستی برمه رسماً تحت طرح‌ریزی قانون اساسی جدید، حیات دوباره یافت.
آنگ سان سو چی، دختر ژنرال سان، از رهبران جنبش استقلال طلبانه برمه، از سال ۱۹۸۸ فعالیت سیاسی خود را در آن کشور آغاز کرد.
در آن سال، برمه دستخوش آشوب سیاسی بود که در سال ۱۹۸۹ به روی کار آمدن ارتش و بازداشت وی منجر شد. در انتخابات پارلمانی سال ۱۹۹۰، در حالیکه خانم آنگ سان سو چی همچنان در بازداشت بود، جنبش طرفدار دموکراسی به پیروزی چشمگیری در برمه دست یافت. وی به عنوان رهبر لیگ ملی برای دموکراسی برمه، در سال ۱۹۹۰ در انتخابات عمومی برمه پیروز شد ولی رهبران نظامی برمه این انتخابات را باطل اعلام کردند.
راهبان بودایی یکی از عوامل اصلی در تظاهرات سال ۲۰۰۷ علیه رهبران نظامی برمه بودند. پس از وقوع ناآرامی‌های پراکنده در اعتراض به افزایش قیمت سوخت بود که راهبان بودایی بزرگ‌ترین تظاهرات ضد دولتی پس از سال ۱۹۸۸ میلادی را ترتیب دادند که برای چند روز اوضاع را در رانگون، پایتخت و سایر مراکز جمعیتی ملتهب کرد.
دولت عاقبت برای سرکوب ناآرامی‌ها وارد عمل شد. سازمان ملل از کشته شدن ۳۱ نفر در روند سرکوب ناآرامی‌ها خبر داد در حالی که به ادعای راهبان بودایی تعداد واقعی کشته‌شدگان در این عملیات به مراتب بیشتر بوده‌است.
در پی انتخابات سال ۲۰۱۰، دولتی به ظاهر غیرنظامی اداره امور برمه را در دست گرفته و برخی اصلاحات سیاسی را به اجرا گذاشته که به عنوان مقدمه حرکت به سوی دموکراسی، با استقبال مخالفان داخلی و همچنین کشورهای غربی مواجه شده‌است.
در پی انتخابات ۲۰۱۵ و پیروزی حزب لیگ ملی برای دموکراسی به رهبری خانم سو چی این حزب اکثریت را در مجلس در مقابل حزب همبستگی و توسعه که مورد حمایت نظامیان است به‌دست آورد. به دلیل مخالفت قانون اساسی برمه با ریاست جمهوری خانم سو چی به دلیل داشتن فرزندانی که تابعیت انگلستان را دارند تین چیاو همراه قدیمی او به عنوان رئیس‌جمهور برمه انتخاب شد.
تقسیمات کشوری
کشور برمه به هفت ایالت و هفت ناحیه تقسیم شده‌است. ناحیه‌ها مناطقی هستند که بیشتر ساکنانشان را مردم قوم بامار (قوم اکثریت در برمه) تشکیل می‌دهند. ایالت‌ها در میانمار به‌طور معمول ناحیه‌هایی هستند که منطقه سکونت یک قوم مشخص اقلیت را شامل می‌شوند.
آمارهای جدول زیر مربوط به تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۱ است.
جغرافیا
میانمار از شمال شرقی با چین، از شرق با لائوس، از جنوب شرقی با تایلند، از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند مرز مشترک دارد و از جنوب غربی با خلیج بنگال و از جنوب با دریای آندامان محدود می‌شود. یک سوم مرز خارجی میانمار را مرز آبی تشکیل می‌دهد.
میانمار با مساحت ۶۷۶٬۵۸۰ کیلومتر مربع دومین کشور بزرگ آسیای جنوب شرقی است. این کشور ۱۹۰۰ کیلومتر مرز آبی دارد.
سه رشته کوه اصلی در میانمار وجود دارد که هر سه از شمال (هیمالیا) به جنوب کشیده شده‌اند.
در شمال، کوهستان هِنگ‌دوآن مرز میانمار و چین را تشکیل می‌دهد. قله کاکابو رازی، واقع در استان کاچین با ارتفاع ۵۸۸۱ متر بلندترین نقطه میانمار است.
چندین رشته‌کوه در میانمار وجود دارد که کاملاً در داخل خاک این کشور قرار گرفته‌اند، از آن‌جمله: راخینه یوما، تپه‌های شان، و تپه‌های تِناسِریم.
این رشته‌کوه‌ها میانمار را به سه شبکه رودخانه‌ای تقسیم می‌کند به نام‌های ایراوادی، سلوین، و رودهای سیتائونگ. رودخانه ایراوادی که با ۲۱۷۰ کیلومتر طولانی‌ترین رود میانمار است به خلیج مارتابان می‌ریزید. اکثریت جمعیت میانمار در دره ایراوادی سکونت دارد، دره‌ای که بین کوهستان راخینه یوما، و فلات شان واقع شده‌است.
اقتصاد
برمه کشوری حاوی منابع غنی است، اما اقتصاد آن کم‌ترین توسعه و پیشرفت را در جهان داراست.
در این میان، اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد و کانادا تحریم‌های اقتصادی سنگینی را علیه برمه تصویب کرده بودند.
مردم
میانمار طبق آخرین آمار به‌دست آمده جمعیتی بالغ بر ۵۴/۳ میلیون نفر برخوردار است.
از این تعداد جمعیت ۳۱/۴ درصد در نواحی شهری زندگی می‌کنند.
زبان و خط
زبان برمه‌ای زبان مادری و رسمی این کشور، به زبان تبتی و زبان چینی نزدیکی دارد. خط برمه‌ای متشکل از حروفی دایره‌شکل است.
مذهب
٪ ۸۹ مردم این کشور پیرو آیین بودا هستند، ٪ ۴ مسیحی، ٪ ۴ مسلمان، ۱٪ روح‌باور و ۲ ٪ معتقد به ادیان دیگر هستند.
برخی از مشهورترین بناهای بودایی مانند مدرسه تراوادا (ترواده)، صخره طلایی (Kyaiktiyo Pagoda) و شِوِدگن (Shwedagon Pagoda) در این منطقه قرار دارند.
تحصیلات
دولت میانمار هیچ‌گونه تلاشی در جهت افزایش نرخ سواد به‌خصوص در مناطق روستایی انجام نداده‌است. در نتیجه سهم آن دسته از افراد پانزده ساله میانماری که قادر به خواندن و نوشتن می‌باشند از ۶۰٪ در سال ۱۹۶۰ تنها به ۶۶٪ در سال ۱۹۷۰ افزایش یافت.
کلیه دانشگاه‌های کشور توسط دولت نظامی در سال ۱۹۸۸ تعطیل گردید. بدین ترتیب هنوز هیچ‌گونه علامت یا نشانه‌ای که مبنی بر بازگشایی دانشگاه‌های برمه باشد وجود ندارد.
حقوق بشر
در سال ۱۹۹۲. قطعنامه ۵۸ شورای حقوق بشر سازمان ملل تصویب کرد که گزارشگر ویژه برای وضعیت میانمار گذاشته شود. خانم یانگی لی. اهل کره جنوبی برای این مأموریت برگزیده شد. از دسامبر ۲۰۱۷ دولت میانمار به یانگی لی اجازه بازدید از میانمار نداد.
گرفتن جان‌ها (فیلم)
گرفتن جان‌ها (Taking Lives) یک فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی آمریکایی به کارگردانی دی جی کاروسو این فیلم که بر اساس رمانی به همین نام نوشته مایکل پای اقتباس شده‌است، درباره یک قاتل سریالی مرموز است که هویت قربانیان خود را به دست می‌آورد. این فیلم در مونترآل و شهر کبک فیلمبرداری شده‌است. این فیلم در ۱۹ مارس ۲۰۰۴ توسط کمپانی برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده منتشر شد، جایی که نقدهای متفاوت تا منفی دریافت کرد.
تولید
در ۳ آوریل ۲۰۰۱، اعلام شد که جنیفر لوپز در حال مذاکره برای بازی در این فیلم است و تونی اسکات به کارگردانی آن پیوسته است. قبل از اینکه جولی پروژه را بگیرد، کیت بلانشت و گوئینت پالترو برای ایفای نقش مورد نظر قرار گرفتند. در ۲۱ مه ۲۰۰۳، الیویه مارتینز به فیلم ملحق شد، جنا رولندز نیز در نقشی نامشخص انتخاب شد. فیلمبرداری اصلی اواخر همان ماه در مونترال آغاز شد.
محمد غنیم
محمد غنیم فعال سیاسی و رئیس جریان شیعه کشور مصر است.
تولد و تحصیلات
وی در 17 مارس 1939 میلادی در شهر منصوره متولد شد. وی تحصیلاتش را تا دکترا در دانشگاه عین الشمس طی کرد.
نامزد ریاست جمهوری مصر
او برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری مصر در سال ۲۰۱۲ میلادی نام‌ نویسی کرد.
برخی مواضع
از مواضع سیاسی او می‌توان به دفاع از مردم غزه و حمایت از سفر محمد مرسی به ایران در شهریور ۱۳۹۱ اشاره کرد.
ریاست جریان شیعه مصر
وی با ریاست بر جریان شیعه مصر، همچنین به دفاع از حقوق شیعیان در مصر می‌پردازد.
منابع
https://www.instrucontrol.ir/article/%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%B3%20%D9%87%D8%A7%D9%88%D8%B2%D8%B1%20%7C%20%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AA%20Endress%20Hauser%20%D8%AF%D8%B1%20%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86
https://web.archive.org/web/20160310152219/http://rasanews.ir/NSite/FullStory/News/?Id=136868
http://www.islahweb.org/content/2012/4/5434
کارل ارف
کارل هاینریش ماریا اُرف  (زادهٔ ۱۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۲۹ مارس ۱۹۸۲) آهنگساز آلمانی بود. مشهورترین اثر او کارمینا بورانا است.
او همچنین مبتکر شیوهٔ خاصی برای آموزش موسیقی به کودکان بود که به «اُرف شول‌وِرک» (Orff Schulwerk) معروف است. ارف شول‌ورک دیدگاهی است برای آموزش عناصر موسیقی و حرکت. این دیدگاه امروزه در بسیاری از کشورها به شکل توسعه‌یافته و گسترده‌ای برای آموزش عناصر موسیقی و حرکات موزون استفاده می‌شود.
زندگی‌نامه
کارل ارف در خانواده‌ای از اهالی مونیخ که اکثرشان نظامی بودند، به دنیا آمد. پدرش، هاینریش، افسر بود و پیانو و سازهای زهی می‌نواخت و مادرش در نوازندگی پیانو متبحر بود. کارل اولین درس‌های نوازندگی پیانو را در ۵ سالگی از مادرش فراگرفت. دو سال بعد شروع به نواختن ویولنسل کرد. پس از طی مرحلهٔ دبستان برای آموختن موسیقی به آکادمی موسیقی مونیخ رفت. پس از آن، به‌خاطر جنگ جهانی اول به سربازی رفت و پس از جراحات بسیار بازگشت و در اپرای مانهایم مشغول به کار شد، اما پس از مدتی دوباره به مونیخ بازگشت تا تحصیلات خود را ادامه دهد. ارف، از سال ۱۹۲۵ تا آخر عمرش، سرپرستی «مدرسهٔ ژیمناستیک، رقص و موسیقی» را در مونیخ بر عهده داشت.
زندگی شخصی
کارل ارف چهار بار ازدواج کرد که تنها از ازدواج اول خود صاحب فرزندی به نام گودلا (۱۹۲۱–۲۰۱۳) شد.
مرگ
کارل ارف در ۲۹ مارس ۱۹۸۲ بر اثر سرطان در ۸۶ سالگی در مونیخ درگذشت و در محوطهٔ کلیسایی (صومعه) در جنوب مونیخ ٫ شهر آندکس دفن شده است.
مرکز نیروی هوایی نیوزیلند در یویلتون
مرکز نیروی هوایی نیوزیلند در یویلتون یک فرودگاه نظامی با کد یاتا YEO است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۱۴۶۲ متر است. این فرودگاه در کشور انگلستان قرار دارد و در ارتفاع ۲۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
محوطه دوراب ۲
محوطه دوراب ۲ مربوط به هزاره ۴ و ۳ قبل از میلاد است و در شهرستان سراوان، بخش جالق، ۱۰ کیلومتری جنوب شرق شهر جالق، منطقه دورآب، جنب چاه بهادر محتاج زهی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۹۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لیتیم کبالت اکسید
{{chembox لیتیم کبالت اکسید {{انگلیسی|Lithium cobalt oxide}} با فرمول شیمیایی LiCoO{{sub|۲}} یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۲۳۶۷۰۸۶۰ است. که جرم مولی آن ۹۷٫۸۷ g/mol می‌باشد.
منابع
}}
عشق‌بازی
عشق‌بازی یا عشق شهوانی یا معاشقه به مجموعه‌ای از حرکات و رفتارهای روانی یا جسمی میان دو یا چند فرد، گفته می‌شود که منجر به انگیزش جنسی آنان گشته، و بیشتر مقدمه‌ای برای آمیزش جنسی تلقی می‌شود.
زیست‌شناسی تکاملی
معاشقه به عنوان رفتاری که مقدمات جفت‌گیری را فراهم می‌آورد، در همه جانداران دیده می‌شود اما در بین بندپایان و مهره‌داران بیش‌تر به چشم می‌خورد. کارکرد اصلی معاشقه، این است که واکنش‌های نر و ماده را هم‌زمان کند تا جفت‌گیری بتواند انجام بپذیرد. کارکرد دیگر عشق‌بازی، جلوگیری از بروز انگیزش‌های دیگری است که با انگیزش جنسی متضاد باشند. برای مثال در بعضی بندپایان به ویژه عنکبوت‌ها جانور ماده ممکن است با جانور نر به عنوان غذا برخورد کند! در اینجا معاشقهٔ نر علامتی برای احراز هویت جنسی است، تا ماده بی‌حرکت شده و جفت‌گیری میسر شود. در مهره‌داران نیز به دلیل وجود سیستم قلمرو، ممکن است هنگام رودررویی با جنس مخالف علاوه بر عناصر جنسی، واکنش‌های ستیز و گریز نیز برانگیخته شود. همین باعث شده تا فرایند ستیز و گریز حتی در عشق‌بازی بسیاری از جانوران تلفیق شود. برای مثال در سهره جنگلی گاهی جفت‌گیری متوقف شده و ماده به سمت نر حمله کرده و نر نیز می‌گریزد. یا در خلال رقص زیگزاگ ماهی آبنوس نر به دور ماده گهگاه حملهٔ واقعی را می‌توان دید. همچنین تغذیه ماده توسط نر که یکی از رفتارهای معمول معاشقه در برخی پرندگان است، از پزهای تسلیم‌طلبی اقتباس شده و شباهت زیادی به رفتار غذاطلبی جوجه‌ها دارد.
تحقیقات
با وجود باور رایج مبنی بر اینکه عشق‌بازی طولانی مطلوب زنان است و آنان نیاز به زمان بیشتری برای تحریک جنسی دارند تا بتوانند به ارگاسم کامل برسند، برخی تحقیقات علمی نشان داده‌اند که تفاوت چشمگیری در زمان لازم برای برانگیختگی جنسی کامل بین زن و مرد وجود ندارد.
محققان مرکز سلامت دانشگاه مک‌گیل در مونترآل، کانادا با استفاده از روش تصویربرداری متناوب برای ثبت تغییر درجه حرارت محدوده آلت تناسلی، زمان مورد نیاز برای انگیزش جنسی را تعیین کرده‌اند. نتیجه این تحقیق نشان می‌دهد که مدت زمان لازم برای رسیدن به اوج انگیختگی جنسی در هر دو جنس تقریباً برابر و میانگین آن حدود ده دقیقه است.
ایگنازیو بوتیتا
ایگنازیو بوتیتا (در لاتین: Ignazio Buttitta) یک شاعر با لهجه سیسیلی بود که در ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۹ تا ۵ آوریل ۱۹۹۷ زندگی می‌کرد. وی در روستای باگریا در یک خانواده فقیر متولد شد. بعدها او در جنگ جهانی اول به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و در همان زمان بود که شعرنویسی را به زبان سیسیلی آغاز کرد.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
اکس‌کالیبور
اکس‌کالیبور معروف به شمشیر در سنگ نام شمشیر افسانه‌ای شاه آرتور است.
این شمشیر در پایه شمشیری از نفس اژدها بوده که مرلین آن را برای پیروزی در جنگ با ساکسون‌ها به پدر آرتور اوتر پندراگون داد و سپس آن را به بانوی دریاچه هدیه می‌کند، و پس از مرگ اوتر شمشیر را باز پس می‌گیرد و آن را در سنگ فرومی‌کند تا تنها آرتور بتواند آن را بیرون کشد.
نام گذاری
طبق گفته منابع نام Excalibur برگرفته از دو کلمه Caledfwlch به معنی سخت و bwlch Calesvol به معنی شکافنده است.
جفری مونموت، در Historia Regum Britanniae (تاریخ پادشاهان بریتانیا، ۱۱۳۶)، نام شمشیر آرتور را به عنوان کالیبوروس نامگذاری کرد (به‌طور بالقوه تحت تأثیر کلاسیک‌های قرون وسطی لاتین لاتین کلاسیک لاتین، از چلیپ‌های یونانی [χάλυψ] "فولاد"). اکثر سلتیکیست‌ها، کالفورنوس جفری را مشتق از متن قدیمی ویلس گم کرده‌اند که در آن bwlch هنوز ویرایش نشده‌است.
باشگاه فوتبال کاتانیا
باشگاه فوتبال کاتانیا باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر کاتانیا قرار دارد.
این باشگاه در ۱۹۴۶ تأسیس شده‌است و هم‌اکنون در سری سی یعنی سومین سطح فوتبال حرفه‌ای در ایتالیا بازی می‌کند. این تیم در پایان فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ سری بی به لحاظ امتیاز در جدول در ردهٔ پانزدهم قرار گرفته و در حالت عادی از سقوط نجات می‌یافت ولی در پی افشای دست داشتن این باشگاه در تبانی جهت تعیین نتیجهٔ چند مسابقهٔ آن فصل سری بی، با حکم دادگاه به تنزل به ردهٔ ۲۲ (آخر) و طبیعتاً سقوط به دستهٔ پایین‌تر و همچنین کسر ۹ امتیاز در رقابت‌های فصل بعد محکوم شده و متعاقباً تا فصل ۲۱-۲۰۲۰ موفق به بازگشت به سری بی نگردیده‌است.
بازیکنان مشهور
• جوزپه ماسکارا
• ماریانو آندوخار
• پاپو گومز
لیک پلاسید، نیویورک
لیک پلاسیدیک روستا در شهرستان اسکس، ایالت نیویورک، آمریکاست که طبق سرمشاری سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲٬۶۳۸ نفر بوده‌است.
علت شهرت آن بیشتر به خاطر میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۸۰ و بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۳۲ بوده‌است.
خوچیانوویتسه
خوچیانوویتسه یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در گمینا لاسوویتسه ویلکیه واقع شده‌است. خوچیانوویتسه ۱٬۱۷۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان درو، آرکانزاس
شهرستان درو، آرکانزاس (به انگلیسی: Drew County, Arkansas) شهرستانی در ایالات متحده آمریکا است که در آرکانزاس واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان درو ۲٬۱۶۵٫۲۴ کیلومترمربع مساحت دارد.
کاتالینا یوئه
کاتالینا یوئه (Catalina Yue؛ زادهٔ ۱۹ مه) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سیارک ۴۲۷۴۷
سیارک ۴۲۷۴۷ چهل و دو هزار و هفتصد و چهل و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۸ کشف شد.
گوردون کارپنتر
گوردون کارپنتر (Gordon Carpenter؛ زاده September 24, 1919 درگذشته 1919:9:24, March 8, 1988) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود.
مورو لچزه
مورو لچزه (به ایتالیایی: Muro Leccese) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لچه واقع شده‌است. مورو لچزه ۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۲۵۹ نفر جمعیت دارد و ۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اویاما، توچیگی
اویاما در استان توچیگی در کشور ژاپن واقع شده‌است  که دارای جمعیت ۱۶۲٬۲۸۳ نفر و مساحت ۱۷۱٫۶۱ کیلومتر مربع با تراکم جمعیت ۹۴۶  نفر در کیلومترمربع است و در تاریخ  به عنوان شهر شناخته شد.
پیوند به بیرون
http://www.city.oyama.tochigi.jp/
گونه بومی
در جغرافیای زیستی، یک گونه بومی در یک منطقه یا اکوسیستم خاص بومی است اگر حضور آن در آن منطقه تنها نتیجه تکامل طبیعی محلی باشد (اگرچه اغلب به عنوان «بدون دخالت انسان» رایج است این اصطلاح معادل مفهوم گونه‌های بومی (indigenous) یا گونه‌های خودزاد (autochthonous) است). هر موجود وحشی (بر خلاف یک موجود اهلی) به عنوان یک گونه معرفی‌شده در مناطقی که به‌طور انسانی معرفی شده‌است شناخته می‌شود. اگر گونه‌ای معرفی‌شده باعث آسیب‌های بوم‌شناختی، زیست‌محیطی و/یا اقتصادی چشمگیری شود، ممکن است به‌طور خاص به عنوان یک گونه مهاجم (Invasive species) در نظر گرفته شود.
یوبی‌بیت
یوبی‌بیت یک ضریبی از واحد بیت است که برای انبارش داده کامپیوتری استفاده می‌شود. پیشوند یوبی به معنی ۲۸۰ می‌باشد در نتیجه یک یوبی‌بیت، ۱٬۲۰۸٬۹۲۵٬۸۱۹٬۶۱۴٬۶۲۹٬۱۷۴٬۷۰۶٬۱۷۶ بیت خواهد بود. علامت یوبی‌بیت، Yibit است. این واحد توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین‌المللی (آی‌ئی‌سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان‌های اصلی مورد قبول واقع گردید. یوبی‌بیت طراحی شده بود تا جایگزین یوتابیت، به معنی ۱۰۲۴ بیت، شود.