cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کانون تکواندوکاران ایران
مخالف‌های دولتی
در یکی از بخشنامه‌های سازمان تربیت بدنی علیه کانون تکواندوکاران به ادارات کل تربیت بدنی استان‌ها در ۱۱ / ۰۸ /۱۳۸۲ با امضای، مدیرکل وقت حقوقی و امور مجلس، آمده‌است: «همان‌طور که مطلعند اخیراً تشکل‌هایی تحت عناوین کانون تکواندو … مبادرت به کسب مجوز از مبادی ذی‌ربط نموده‌اند؛ لیکن متأسفانه علی‌رغم رسالت وجودی این تشکل‌ها، اقدام به فعالیت‌های موازی در راستای شرح وظایف مصّرح در قانون سازمان تربیت بدنی و دستگاه‌های متولی من‌جمله فدراسیون‌های ورزشی و … نموده‌اند … لذا از آن‌جا که این تشکل‌ها از حدود و ثغور قانونی خود و دخالت در وظایف سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی و پاسخ‌گوی امور ورزشی عواقب جبران‌ناپذیری خواهد داشت، لذا مقتضی است دستور فرمایید ضمن تأکید بر امر نظارت فعالیت این‌گونه تشکل‌های غیردولتی از برگزاری هرگونه دورهٔ مربی‌گری، داوری، مسابقات و … بدون هماهنگی و تأیید فدراسیون مربوطه، جلوگیری به عمل آید.»
علی کفاشیان معاون ورزشی وقت سازمان تربیت بدنی نیز به ایسنا گفت: «درنظر داریم از طریق مراجع ذی‌ربط قانونی جلوی کار این تشکل‌ها گرفته شود، ... سازمان تربیت بدنی مخالف فعالیت کانون‌ها می‌باشد و از فعالیت‌های آنان جلوگیری خواهد شد.»
در واکنش به مخالفت‌های دولتی، علی حق‌شناس در فروردین ۱۳۸۱ در گفت‌وگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی اظهار داشت: «در تمام ابعاد تکواندو فعالیت خواهیم کرد.»
درگیری طرفین در رسانه‌ها
سید علی حق‌شناس در خرداد ۱۳۸۱ در ارتباط با همکاری با فدراسیون تکواندو گفت: «کانون به‌دنبال تقابل و ستیز با هیچ نهادی نیست و نیازی به این‌گونه مسائل ندارد. با فدراسیون تکواندو هم مشکلی نداریم، مگر آن‌که خود، خواهان درگیری باشند. کانون به دنبال اتحاد و وفاق ملی در این ورزش است نه تفرقه و نفاق … یک عده می‌نشینند و می‌گویند این‌ها فدراسیون را قبول ندارند، مگر می‌شود یک جایگاه رسمی را قبول نداشت؟ از طرفی مگر می‌شود یک سازمان قانونی و به ثبت رسیده را قبول نداشت؟! … تشکیلاتی که توان رقابت نداشته باشد، دست به کارشکنی می‌زند.»
سید محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو در تیر ۱۳۸۱ در گفت‌وگو با ایسنا گفت: «وزارت کشور بدون درنظر گرفتن صلاحیت فنی و علمی کانون تکواندوکاران درحقیقت به فدراسیونی موازی اجازه فعالیت داده‌است.» وی در این گفت‌وگو اظهار کرد: «برخی با بدعت گذاشتن در تکواندو به دنبال منافع شخصی خود هستند.»
ناصر پورعلی فرد، دبیرکل سابق و نائب رئیس وقت فدراسیون تکواندو نیز گفت: «بحث مهم این است که دیدگاه کُلی نسبت به ورزش چیست؟ آیا یک صنف است یا حزب؟ وقتی مرجعی مجوز تشکیل کانون را می‌دهد، این به سازمان تربیت بدنی لطمه می‌زند … معلوم نیست چطور و از چه راه‌هایی برخی از افراد تیم‌هایی را به خارج اعزام می‌کنند، حتی خود ما در انجام این کار حیرانیم.» پورعلی فرد در سال ۱۳۹۹ با حکم پولادگر مشاور عالی فدراسیون تکواندو شد.
وی در مرداد ۱۳۸۱، برای دومین بار پس از فروردین آن سال، به رئیس فدراسیون دولتی تکواندو درخصوص برخورد قضائی با او هشدار داد.
در یازدهم مهر ۱۳۸۱ تاپ‌تکواندو (نخستین سبک آزاد تکواندو) تحت پوشش کانون تکواندوکاران اعلام موجودیت کرد.
محمد پولادگر در اولین نشست رسانه‌ای فدراسیون تکواندو در آن سال گفت: «تشکیل سَبکی جدید چه تأثیری در رشد و گسترش تکواندو کشور دارد؟ ضمن این که اتحاد و انسجام موجود در تکواندو را که مهم‌ترین عامل پیروزی است به خطر می‌اندازد. در این راستا، کمیسیون ماده ۱۰ احزاب باید مراحل نظارتی خود را تقویت کرده و در زمینهٔ صلاحیت افراد دقت بیشتری داشته باشد.»
در این کنفرانس رادیو - تلویزیونی، رئیس فدراسیون تکواندو در جمع خبرنگاران در مورد حضور تشکل‌های غیردولتی در تکواندوی کشور تصریح کرد: «از نظر ما اگر این تشکل‌ها قانون‌مند و ضابطه‌دار شوند، از آنان استقبال خواهیم کرد، ولی با درنظر گرفتن روال کنونی، هیچ‌گونه تضمینی نسبت به جلوگیری از بروز مشکلاتی در ساختار ورزش و فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران نمی‌دهیم؛ زیرا تداخل به‌وجود آمده با شرح وظایف مصوب فدراسیون، مانع از نظارت کافی سازمان تربیت بدنی می‌شود. محمدرضا پولادگر خاطرنشان کرد به‌دلایل مختلفی ازجمله برخی مشکلات شخصی با فدراسیون، افرادی جذب این تشکل‌ها شده‌اند.» وی افزود: «در جلسه‌ای که با کمیسیون ماده ۱۰ احزاب وزارت کشور داشتیم، گفتیم یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی که فدراسیون تکواندو ایران دارد، این است که کانون تکواندوکاران شرح وظایف فدراسیون را در اساسنامهٔ خود دارد … صدور گواهی‌نامهٔ مربی‌گری، داوری این‌ها جزو مواردی است که اختلاف ایجاد می‌کند.»
پولادگر در واکنش به گفته‌های خبرنگاری که فعالیت کانون در سبک سُنتی تکواندو "هیانگ (I.T.F)" پس از سال‌ها و خلق تاپ‌تکواندو به‌مرکزیت ایران را ازجمله نوآوری‌های بزرگ کانون تکواندوکاران ایران دانست، گفت: «کدام نوآوری؟! هیانگ سال‌ها است که مطرود شده‌است و هیچ نوآوری نیست و یک دکان است، تاپ‌تکواندو هم برای تفرقه است.» او در این نشست خبری تنها راهکار حل مسائل کنونی را کسب مجوز فعالیت از سوی فدراسیون تکواندو دانست.
سه روز پس از کنفرانس پولادگر، اولین دورهٔ تاپ‌تکواندو قهرمانی ایران، انتخابی تیم ملی برگزار شد.
رئیس کانون تکواندوکاران در گفت‌وگوئی اظهار داشت: «اگر قرار باشد نهاد غیردولتی مجوز خود را از بخش دولتی خاص آن کار اخذ نماید، پس نام غیردولتی بی‌معنی می‌شود.» او با اشاره به اصل ۲۶ قانون اساسی و قوانین تابعهٔ آن، شرحی از مراحل اخذ مجوز و وضعیت حقوقی انجمن‌های صنفی را ارائه داد. وی در این گفت‌وگو تصریح کرد: «این آقایان بهتر است به جای ایستادگی در برابر یک تشکل مردمی، فکری عاجل به حال ورزش ایران کنند که سال‌به‌سال حتی از کشورهای هم‌جوار خودمان هم عقب نیفتیم و خصوصی‌سازی که زمینهٔ بالندگی در ورزش کشور است را شروع کنند.» حق‌شناس با کنایه به مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان تربیت بدنی که باشگاه پرسپولیس را علیرغم مخالفت‌های اهالی فوتبال، دولتی کرد و کمیته‌های رزمی زیر نظر تربیت بدنی را منحل ساخت، خاطرنشان کرد: «کانون تکواندوکاران نه یک باشگاه فوتبال است که به‌راحتی تصاحب شود و نه یک کمیته که بتوان چوب انحلال به آن نواخت.»
علی حق‌شناس، چندی بعد در نشست خبری کانون که به میزبانی خبرگزاری ایسنا برگزار شد، کارشکنی‌های فدراسیون تکواندو در روند کاری کانون تکواندوکاران را بی‌اثر خواند و خواستار بررسی چگونگی هزینه‌کرد بودجهٔ بیت‌المال در این فدراسیون از سوی سازمان بازرسی کل کشور شد. وی وجود هرگونه تداخل در فعالیت‌های کانون و فدراسیون را رَدّ کرد و تمام فعالیت‌های کانون را در چارچوب اساسنامهٔ مصوب قوه قضاییه ایران و قانون دانست؛ رئیس کانون تکواندوکاران هم‌چنین افزود: «در بحث تعیین صلاحیت‌های افراد علاقه‌مند هستیم، مدارک و سوابق علمی و فنی مسئولان فدراسیون تکواندو در معرض افکار عمومی قرار گیرد؛ در این راستا ما نیز آمادگی خود را در بحث ارائهٔ سوابق خود اعلام می‌داریم.» در این نشست مطبوعاتی، حق‌شناس اظهارنظر در مورد تاپ‌تکواندو را خارج از حیطهٔ صلاحیت مسئولان فدراسیون تکواندو دانست.
با افزایش فعالیت‌های کانون تکواندوکاران در کشور، حملات فدراسیون تکواندو در صدا و سیما و پاسخ‌های کانون در خبرگزاری‌ها و مطبوعات شدت یافت.
سید صدرالدین شریعتی
همچنین، برخی از دانشجویان و اساتید، مخالف، و خواستار برکناری او، و برخی دیگر هم، بعنوان موافق و حامی، خواستار ابقای وی بودند.
اقدامات جنجال‌برانگیز در دانشگاه علامه طباطبایی
«به اطلاع شما -و دیگران- رسانده‌ایم که معیار ما برای قضاوت، نه ظاهرِ موجّه و اسلامی است، نه صرفاً تقدّس لباس افراد، هرچند مقدس‌ترین لباس‌ها باشد- نه ظاهرِ سیادت، و نه حتی صِرف ارتباطات گسترده با افراد موجّه و برجسته؛ که سنجش باید به ملاک اسلام عزیز باشد و معیارهای اصیل، در رفتار و عملکرد؛ و به همین سبب راه دشوارِ انتقاد به عملکرد ریاست دانشگاه، که همه ویژگی‌های بالا را داشت، پیمودیم.»
این در حالی است که در همان زمان یکی از استادان عضو گروه توسعه این دانشکده گفت: «همه استادان این دانشکده تلاش کرده‌اند که دانشجویان در جلسه امتحانات حاضر شوند و بارها روی این موضوع تأکید داشتند، ولی رئیس دانشگاه با اعمال شیوه‌هایی سعی کرد فضا را آرام کنند و امتحانات برگزار شد.» شریعتی مدعی شد به دنبال جداسازی جنسیتی کلاس‌های درس، که پیش از این آغاز شده، معدل دانشجویان بالا رفته، پرونده‌های انضباطی کم شده و همچنین مشروطی در میان دانشجویان ۵۰درصد پایین آمده‌است. در سال نود و یک، از میان ۱۹ کد رشته اعلام شده، ۶ رشته (مدیریت هتلداری، مدیریت صنعتی، حسابداری، مددکاری اجتماعی، علوم اجتماعی، راهنمایی و مشاوره) صرفاً پذیرش مرد و سه رشته (علوم سیاسی، علوم تربیتی، کتابداری و اطلاع‌رسانی) صرفاً پذیرش زن داشتند.
همچنین در سال نود و دو تعداد کد رشته‌های اعلام شده برای پذیرش، به ۱۶ کد رشته رسید.
بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه علامه
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی در نامه‌ای خطاب به رئیس قوه قضائیه خواستار برخورد با توهین برخی رسانه‌ها به حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر شریعتی رئیس این دانشگاه شد.
این تشکل دانشجویی خطاب به رئیس قوه قضائیه بیان کرد: به خوبی در یاد دارید که چه کسانی با دستور اربابان فتنه‌انگیزی کرده و به فرموده مقام مقام معظم رهبری «کشور را تا لبه پرتگاه بردند». اکنون همان جماعت در چرخ افتاده و در حال تکرار داستان غمبار مطبوعات و رسانه‌های فاسدی هستند که روزی نایب امام عصر (عج)، آن‌ها را «توپخانه رسانه‌ای دشمنان اسلام» و مصداق اتم و اکمل «شارلاتانیزم مطبوعاتی» خواندند.
از سویی انجمن اسلامی با انتشار بیانه‌ای، حمایت از شریعتی را تکذیب کرد. در قسمتی از این نامه آمده‌است: «نمی‌دانیم چه فردی یا اندک افرادی به نام انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی بیانیه صادر می‌کنند و در حمایت از رئیس این دانشگاه سخن به میان می‌آورند.» و «ما تریبونی برای ابراز عقیده نداریم، رسانه‌ای در اختیار نداریم و هرچه را بخواهند به ما نسبت می‌دهند.»
برکناری در دولت یازدهم
پس از تشکیل دولت تدبیر و امید، در روز یکشنبه دهم شهریورماه ۱۳۹۲ با حکم جعفر توفیقی، سرپرست وزارت علوم، تحقیقات و فناوری حسین سلیمی به عنوان سرپرست دانشگاه علامه طباطبایی تعیین شد. وی دومین رئیس دانشگاه بود که با آغاز فعالیت دولت جدید برکنار شد. وی پس از برکناری در مصاحبه‌ای با کیهان دلیل برکناری استادان دانشگاه را ارتباط آنان با دختران مردم دانست. همچنین گفت: «خدا می‌داند چه صحنه‌هایی دارم که اگر بگویم استخوان‌ها می‌ترکد.» پس از برکناری وی حسین شریعتمداری سرمقاله‌نویس کیهان به صراحت حسن روحانی رئیس‌جمهوری اسلامی را مورد حمله قرار داد و نوشت: «باید از جناب روحانی پرسید، آن کلید کذایی که در تبلیغات ریاست جمهوری به مردم نشان دادید و بعدها نیز بارها به آن اشاره فرمودید، کلید حل مشکلات بود یا سوئیچ‌بولدوزر؟! چرا که کار از «داس» و امثال آن گذشته‌است.» حمیدرضا آیت‌اللهی رئیس پژوهشگاه علوم انسانی و استاد فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی در نامه‌ای سرگشاده دست به افشاگری زد و گفت: «نکند آن دانشجویانی که برای ایشان جاسوسی می‌کرده‌اند برای آنکه استادی در قبال خواسته ناحق آن‌ها مقاومت کرده بود برای انتقام، چنین اتهام‌هایی را مطرح کرده‌اند تا هم نمره‌ای به دست آورند و هم بتوانند در دوره‌های بالاتر بدون آزمون وارد شوند؟ واقعاً چند مورد از آن اتهام‌هایی که ایشان زده‌اند در دادگاه صالحه محکومیت یافته‌است؟». همچنین مصاحبه شریعتی با واکنش بیش از ۱۳۰ استاد دانشگاه علامه مواجه و با محکوم کردن این اظهارات موهن، خواستار تشکیل کمیه حقیقت‌یاب شدند. همچنین این استادان از جعفر توفیقی به دلیل برکناری شریعتی تشکر کردند. حسین سلیمی در روز تودیع و معارفه اعلام کرد در حوزه علمی در برخی از زمینه‌ها تبدیل به آموزشگاه شده‌ایم در حالی که ما باید دانشگاه باشیم. شریعتی در این مراسم شرکت نکرد.
کانون تکواندوکاران ایران
درگیری طرفین در رسانه‌ها
محمد پولادگر در ۴ خرداد ۱۳۸۲ بار دیگر با حمله به کانون و سَبک تاپ‌تکواندو به ایسنا گفت: «وزارت کشور بدون استعلام از سازمان تربیت بدنی به آن‌ها مجوز فعالیت داده‌است» او افزود: «سَبک تاپ تکواندو یک سبک ابداعی است و در هیچ جای دنیا وجود خارجی ندارد، به همین علت و به خاطر تخلفی که شده، فدراسیون، موضوع را از لحاظ قانونی پی‌گیری خواهد کرد.»
در مرداد ۱۳۸۲، نمایش تلویزیونی اختصاصی علیه کانون تکواندوکاران تهیه و از شبکه خبر سیما پخش گردید. غلامحسن ذوالقدری سرمربی وقت تیم ملی و فرد نزدیک به محمد پولادگر در این برنامه با حمله به کانون و تاپ‌تکواندو گفت: «کانون بهتر است با فدراسیون همکاری کند و هماهنگ باشد … رشته‌ای مَن‌درآوردی که دارای هیچ سازمان یا ارگان خارجی نیست که ما بتوانیم وابسته به آن باشیم و مدارج یا مدارک بین‌المللی را از جایی که این تاپ‌تکواندو به آن وابسته است اخذ کنیم، نباید فعالیت کند.»
تاپ‌تکواندو در سال ۱۳۸۳، سازمان مستقل بین‌المللی شد.
بهزاد خداداد در برنامهٔ شبکهٔ خبر با حملهٔ مستقیم به رئیس کانون تکواندوکاران گفت: «من به‌شخصه، کانون تکواندو را به رسمیت نمی‌شناسم و اهمیتی هم برایش قائل نیستم … واقعاً بعد از بیش از سی سال فعالیت مستمرِ فدراسیون تکواندو، یک‌ساله، یک شخصی آمده و برای خودش یک کانونی تشکیل داده و هنرجویان تکواندو را بنا به دلایلی، به سمت خودش کشانده، حالا مادی، به سَمت خودش کشیده، و این‌ها را از فدراسیون تکواندو دور کرده و برده‌اند در کانون تکواندو. این‌ها، سفرهایی هم که می‌روند، مدال‌های ما بچه‌های ملی‌پوش را زیر سؤال می‌برند، یا حتی فعالیت‌های مستمر و سرمایه‌گذاری‌های فدراسیون تکواندو را زیر سؤال می‌برند.»
هادی ساعی در این برنامهٔ تلویزیونی اظهار داشت: «اگر بیایند، درب و آغوش باز فدراسیون به رویشان باز است و کسی هم جلوی کارشان را نمی‌گیرد … این‌ها تیم ملی تاپ‌تکواندو را هم تشکیل داده‌اند! مگر می‌شود یک کشور دو تا تیم ملی داشته باشد در یک رشتهٔ ورزشی! … باید زودتر جلوی این قضیه گرفته شود تا فدراسیون و ملی‌پوشان و مربیان با خاطری آسوده به مسابقات جهانی (۲۰۰۳) و المپیک آتن (۲۰۰۴) بروند، اگر تمرکز فدراسیون از بین برود، ما مسلماً در این رقابت‌ها ضربه می‌خوریم.»
تیم ملی تاپ‌تکواندو، آذرماه ۱۳۸۲ پس از نخستین دورهٔ قهرمانی ایران و اردوهای ملی به مسابقات برون‌مرزی کیک‌بوکسینگ اعزام شد.
سید حسن زاهدی قهرمان اسبق تکواندوی جهان، همراه با پولادگر با شرکت در برنامهٔ اختصاصی زندهٔ تلویزیونی دیگری در شبکه یک صدا و سیما با نام «دیدار در وقت اضافه» که بازهم بدون دعوت و حضور نمایندهٔ کانون تکواندوکاران برگزار شد، بیان کرد: «این مسئله یک معظل بزرگ در ورزش مملکت شده‌است که برای حل این مشکل، کانون نباید مقاومت کرده و به‌طور حتم باید تحت نظارت فدراسیون تکواندو درآید.» زاهدی، چندی بعد دبیرکل فدراسیون تکواندو شد.
علی حق‌شناس در برابر سخنان محمد پولادگر بیان داشت: «خطر برای امنیت ملی را وام‌دار بیگانه بودن و سنگ فدراسیون‌های خارجی را بر سینه زدن می‌دانیم. با ارائهٔ تاپ‌تکواندو، عدم وابستگی ایران در ورزش‌های رزمی به بیگانگان را به اثبات رساندیم.» او هم‌چنین خواهان توضیح مقامات ورزش ایران در مورد حضور یک خارجی (کره‌ای) [شین چال کانگ] در رأس کمیتهٔ فنی فدراسیون تکواندوی ایران و مناسبات پشت پردهٔ آن شد.
جواد مشیری دبیرکل وقت کانون تکواندوکاران در واکنش به مصاحبهٔ غلامرضا ابراهیمی دبیرکل وقت فدراسیون تکواندو با هفته‌نامهٔ رزم‌آور در ۱۳۸۲/۰۵/۰۴ که خواهان انتقاد سازنده از سوی کانون تکواندوکاران و گرفتن مجوز این نهاد از فدراسیون تکواندو شده بود، در ۱۳۸۲/۰۵/۱۱ به رزم‌آور گفت: «آقایانی که دم از انتقاد سازنده می‌زنند، لطفاً بگویند انتقاد سازنده، ارائهٔ بخشنامه‌هایی از سوی یک مسئول است که در آن بدترین تهمت‌ها و هتک حرمت‌ها وجود دارد؟! آقایان فکر کرده‌اند، کانون یک مدرسه است و فدراسیون یک وزارتخانه!»
محمدرضا پولادگر در ۱۷ مرداد ۱۳۸۲ در برنامهٔ تلویزیونی شبکه خبر گفت: «علاوه بر این‌که اساسنامهٔ تأیید شدهٔ این‌ها، با شرح وظایف فدراسیون‌ها مصوب هیئت وزیران یکی است، این آقایان حتی از اساسنامهٔ خودشان هم پا را فراتر گذاشته‌اند، و تخلفات بسیار بسیار فراوانی حتی از اساسنامهٔ خودشان دارند، ما دو سال است تخلفات این‌ها را گزارش می‌دهیم؛ ازجمله استفاده از عنوان جعلی اولین فدراسیون غیرانتفاعی ورزش کشور که مرتباً در جراید و روزنامه‌ها از آن استفاده می‌کنند …، به‌عنوان عضو کوچکی از جامعهٔ ورزش از مسئولین استدعا می‌کنم، اجازه ندهند ارزش‌های ورزش ما توسط افرادی با اهدافی کاملاً مشخص و بَیِّن از بین برود.»
کانون تکواندوکاران پس از اظهارات رئیس فدراسیون دولتی تکواندو که هم‌زمان با برگزاری دومین دورهٔ مسابقات تکواندو قهرمانی ایران بود، در نشریات و جراید اعلام کرد: «تکواندوی ایران در سیطرهٔ اولین فدراسیون غیرانتفاعی ورزش کشور».
درحالی که پولادگر در برنامهٔ ورزش و مردم از احتمال تحت پوشش قرار گرفتن سازمان‌های غیردولتی زیر نظر سازمان تربیت بدنی سخن گفت، علی حق‌شناس در ۲۵ مرداد ۱۳۸۲ در گفت‌وگویی با رَدّ این موضوع، محسن مهرعلیزاده معاون رئیس‌جمهور و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی را به کارشکنی علیه نهادهای مدنی ورزش متهم و وی را به برخورد قضائی تهدید و تصریح کرد: «با کارشکنان در هر منصب و موقعیت قانوناً برخورد می‌کنیم.» او افزود: «این آقایان مسئول ورزش کشور که به ظاهر با ارائهٔ طرح‌های جامع به دنبال خصوصی‌سازی هستند، در عمل برای یک تشکل مردمی مشکل ایجاد می‌کنند. مانده‌ایم با این حجم کارشکنی قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را.»
علی حق‌شناس در واکنش به گفته‌های محمد پولادگر در برنامهٔ زندهٔ ۱۳۸۲/۰۵/۳۱ «ورزش از نگاه دو» که در آن از احتمال مذاکره و حل‌وفصل اختلافات بین کانون و فدراسیون سخن گفت، در ۱۳۸۲/۰۶/۰۱ در گفت‌وگو با ایسنا بیان کرد: «فدراسیون تکواندو راه هرگونه تعامل را مسدود کرده‌است.» وی خاطرنشان کرد: «بسیار علاقه‌مند هستیم تا مسئولی که صلاحیت فنی اعضاء کانون را به زیر سؤال می‌برد، تنها یکی از سوابق قهرمانی و مربی‌گری خود را در معرض افکار عمومی قرار دهد، سازمان تربیت بدنی نیز باید در زمینهٔ حضور افراد غیرمتخصص در رأس فدراسیون تکواندو پاسخ‌گوی جامعهٔ ورزش باشد.»
محکومیت رئیس فدراسیون تکواندو
پس از شکایت متقابل سید محمد پولادگر از سید علی حق‌شناس و برگزاری جلسات متعدد دادگاه، شعبهٔ ۱۰۴۰ مجتمع قضایی قدوسی به ریاست قاضی صفری با رَدّ شکایت پولادگر از حق‌شناس، حُکم خود مبنی بر محکومیت رئیس فدراسیون تکواندو را در آذر ۱۳۸۲ صادر کرد.
پس از صدور این رأی، پولادگر در گفت‌وگو با ایپنا گفت: «واقعیت این است که در حق فدراسیون کم‌لطفی می‌شود. ما نیز شکایت متقابلی از کانون داشته‌ایم که هنوز پس از گذشت شش ماه هیچ چیز مشخص نشده‌است. در صورت صحت صدور این حکم از دادگاه تجدیدنظر فرجام‌خواهی خواهیم کرد.»
رأی دادگاه تجدید نظر استان تهران
در اسفند ۱۳۸۲، دادگاه تجدید نظر استان تهران به ریاست قاضی سازگار زاده در حکمی ضمن عدم پذیرش اعتراض حق‌شناس به حکم دادگاه بدوی نسبت به اجرای مفاد ۶۹۷ و ۶۹۸ قانون مجازات اسلامی ایران، حکم برائت سید محمد پولادگر از اتهامات وارده را صادر کرد.
حق‌شناس پس از صدور این حکم گفت: «بدیهی است اعتراض خود را نسبت به این رأی به هیئت تشخیص قوه قضاییه تقدیم خواهیم کرد، دادگاه تجدیدنظر اساساً وارد موضوع دعوی نشده‌است.»
شکایت در دیوان عدالت اداری
علی حق‌شناس در مهر ۱۳۸۹ و در نهمین سالگرد تأسیس کانون گفت: «در طول این سال‌ها پیگیر احقاق حق کانون تکواندوکاران در مراجعی هم‌چون دیوان عدالت اداری بوده‌ایم که تاکنون نتیجه نگرفته‌ایم.»
تنش تاکنون
«به عنوان یک اتحادیه صنفی موظف به صدور گواهینامه و ارائهٔ تسهیلات به اعضای خود هستیم. کسی هم به‌سادگی به‌عضویت کانون درنمی‌آید. یک عضو مراحل مختلفی را برای عضویت طی می‌کند. در رأس گواهینامه‌های اعطاء شده، نام سازمان تربیت بدنی، فلان فدراسیون یا هیچ سازمان دیگری قید نشده، بلکه نام کانون تکواندوکاران ایران حَکّ شده‌است؛ پس به هیچ مرجع یا فردی ارتباطی ندارد که ما حکم مربی‌گری یا … به اعضای خود می‌دهیم. دخالت‌هایی از این دست مثل این است که بنده به درب منزل کسی مراجعه کنم و بگویم تو حق نداری به خانواده‌ات غذا بدهی یا باید فلان جور غذا را بدهی. به‌اعتقاد من این‌ها بهانه‌هایی واهی برای خدشه واردکردن به تشکیلاتی است که از ابتدا آماج حمله بوده و با فعالیت‌هایش خیلی از مسائل را روشن کرده‌است … کسانی که حرکت موازی با فدراسیون را مطرح می‌کنند، لطفاً بگویند یک فدراسیون دولتی چه‌قدر بودجه و امکانات دارد؟! و تشکیلاتی که از ابتدا آماج حمله بوده، چگونه کار کرده و به این‌جا رسیده‌است؟»
این اظهارات، شکایت کانون تکواندوکاران از وی به سازمان قضایی نیروهای مسلح را درپی داشت.
روزنامه ورزشی نود در این‌باره در ۱۶ بهمن ۱۳۸۴ نوشت: «سکوت واژه‌ای آشنا برای همگان است … شنیدیم یکی از فدراسیون‌های رزمی فعلاً ترجیح داده که مسئولان اجرائی آن در مقابل رسانه‌های گروهی و پرسش‌های خبرنگاران سکوت پیشه کرده و از هرگونه توضیحی خودداری کنند. ظاهراً دلیل اصلی این تصمیم اظهار نظر جنجالی مطرح شده توسط یکی از مسئولان فدراسیون و طرح شکایت طرف مقابل در محاکم قضایی بوده‌است. علاوه بر این فعلاً این فدراسیون حفظ آرامش ولو ظاهری را به‌مراتب بیش از درگیری با برخی مراجع بالاتر دانسته‌است.»
روزنامهٔ شرق در تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۸۴ در مطلبی با تیتر دادگاهی نوشت:
«اگر در همین روزها خبری مبنی بر حضور دبیر فدراسیون تکواندو در محاکم قضایی شنیدید، تعجب نکنید. دبیر فدراسیون که چندی قبل به اعزام تیم کانون تکواندوکاران ایران به تورنمنت روسیه معترض بود و این تشکل را غیرقانونی دانسته بود! حالا باید پاسخ‌گوی شکایت این سازمان باشد. جالب است که پولادگر رئیس فدراسیون نیز چندی قبل به‌خاطر اظهارنظری مشابه در مراجع قضایی محکوم شد و با وثیقهٔ ۲۰ میلیونی آزاد شده بود. طبق قانون تشکل‌های ورزشی از وزارت کشور مجوز می‌گیرند و مطابق اساسنامه می‌توانند به تورنمنت‌های خارجی اعزام شوند، به‌همین دلیل تیم حقوقی کانون تکواندوکاران شکایت خود را به دادگاه ویژهٔ نیروهای مسلح تسلیم کرده و منتظر روز بررسی است.»
این شکایت با برخی وساطت‌ها پس گرفته شد.
شرق در ۲۹ بهمن ۱۳۸۴ نوشت: «بعد از … اظهارنظر عجیب دبیر فدراسیون دربارهٔ کانون تکواندوکاران، این روزها هیچ‌کس حق ندارد دربارهٔ تکواندو اظهار نظر کند! سید محمد پولادگر رئیس فدراسیون اعضای فدراسیون را از انجام مصاحبه و ارائهٔ اطلاعات به رسانه‌ها منع کرده و جالب است که حتی روابط عمومی فدراسیون هم کاملاً چراغ‌اش خاموش شده‌است.» عباسی پس از بحث‌های جدی دربارهٔ تغییرش در اسفند ۱۳۸۶ از دبیری فدراسیون تکواندو برکنار شد.
کانون، مجدداً در سال‌های بعد اقدام به اعزام تیم‌های تکواندو به تورنمنت‌های بین‌المللی و جهانی کرد.
چندی بعد، حق‌شناس در نشست مطبوعاتی در محل خبرگزاری فارس دراین‌باره گفت: «افرادی که صحبت‌های غیرمسئولانه بیان می‌کنند، باید بدانند که پیش از این نیز چنین اظهاراتی تَبَعات سنگینی را به‌همراه داشته‌است؛ بنابراین بهتر است، دست از این رفتار غیرحرفه‌ای بردارند … برای ما هیچ منعی نیست تا با این‌ها همکاری کنیم؛ اما این فدراسیون است که هیچ رغبتی برای همکاری نشان نمی‌دهد. آن‌ها در این سال‌ها تصور می‌کردند که اگر ما را تحریم کنند، نابود می‌شویم.» او بیان داشت: «ساختار فنی تشکیلات ما نیز مستقل است؛ به طوری که حتی یک مدرس نیز از فدراسیون به خدمت نگرفته‌ایم … فدراسیون‌ها حق دریافت شهریه از ورزشکاران را ندارند، بودجهٔ کلان دولتی می‌گیرند، ورزش کشور نیازمند خانه‌تکانی اساسی است … همین سالن کبکانیان برای فدراسیون تکواندو کلی سودآوری دارد … علت این همه گرایش به کانون چیست؟ اگر فدراسیون واقعاً کار ما را غیرقانونی، غیرتخصصی و خارج از استانداردها می‌داند، پس این توفیقات نتیجهٔ چه بوده‌است؟ چرا گرایش مردم به تشکل‌های ما تا این حد قابل توجه است … وقتی تاپ تکواندو را راه‌اندازی کردیم، این‌ها احساس خطر کردند و به همه‌جا ازجمله فدراسیون جهانی نامه زدند و اعتراض کردند! اما می‌بینیم که فدراسیون جهانی تکواندو برای جذاب کردن تکواندو پس از دهه‌ها، کمیتهٔ اصلاحات تشکیل می‌دهد و به‌دنبال متنوع کردن این رشته‌است؛ تغییرات داوری، کوچک کردن شیاپچانگ و استفاده از دستکش و دادن امتیاز به ضربه مشت، برخی از تغییراتی است که ما در تاپ تکواندو آوردیم؛ الان هم شاخص‌ترین تکواندوکار نمی‌تواند بیشتر از ۳۰ ثانیه مقابل تاپ‌تکواندوکاران ما دوام بیاورد.»
رئیس فدراسیون تکواندو در آبان ۱۳۸۵ تصریح کرد: «آن‌ها به صورت خودسرانه نسبت به برگزاری دوره‌های مختلف، اَرِنج تیم و حتی اعزام به مسابقات برون مرزی اقدام می‌کنند. مگر می‌شود به این شیوه کار کرد …؟! من به عنوان رئیس فدراسیون نمی‌توانم بدون آگاهی خود یا حتی سازمان تربیت بدنی شرح وظایف فدراسیون را دراختیار عدهٔ دیگری که هیچ نظارت و کنترلی بر روی آن‌ها نیست قرار دهم … ما مخالف سازمان‌های غیردولتی تکواندو نیستیم و به‌شرط نظارت فدراسیون بر عمل‌کرد آنان، آمادهٔ واگذاری بخش‌های آموزش، مربی‌گری، داوری و حتی لیگ خود به آن‌ها هستیم … با این کار دغدغهٔ ما تا حدود بسیاری رفع می‌شود و هم این که N.G.Oها نفع خواهند برد.»
برخی روزنامه‌های ورزشی ایران این رویکرد را سیاست متغیر فدراسیون تکواندو نامیدند.
محمد عبدلی‌پور دبیرکل کانون تکواندوکاران در واکنش به این سخنان در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس اعلام داشت: «ما از ابتدا نیز با فدراسیون تکواندو هیچ مشکلی نداشتیم … در همین راستا به منظور اثبات بیشتر این واقعیت می‌خواهیم برگزاری مسابقات خود را به فدراسیون بسپاریم. البته ابتدا یک دوره کوتاه آموزشی زیر نظر کمیتهٔ مسابقات کانون برپا می‌شود؛ بدون شک در چنین شرایطی این مسابقات با کیفیت و کمیت بیشتری برگزار خواهد شد.»
رئیس اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران در بهمن ۱۳۸۵ در گفت‌وگو با روزنامه ورزشی گل در مورد پیشنهاد همکاری فدراسیون تکواندو گفت: «این آقایان شش سال قبل با الفاظ غیر فنی و غیر علمی تشکیلات کانون را مورد عنایت قرار می‌دادند. اکنون فدراسیونی که بر اساس مستندات و اعترافات در دادگاه صالحه، طلایه‌دار مخالفت و عناد با سازمان‌های غیردولتی قانونمند است، اعلام همکاری با نهادهای مدنی می‌کند!»
علی حق‌شناس، ضمن تأیید گفته‌های عبدلی‌پور افزود: «ما آمادگی داریم تا بخشی از فعالیت‌های خود ازجمله مسابقات را پس از طی دوره‌های آموزشی زیرنظر کمیته‌های مرتبط در کانون به فدراسیون واگذار کنیم که از این همکاری آن‌ها بیشترین سود را خواهند برد.» وی خاطرنشان ساخت: «زمانی که جامعه با حضور سازمان‌های غیردولتی کاملاً بیگانه بود کار را شروع کردیم؛ حال چگونه می‌شود یک نهاد مدنی مستقل و بی‌بهره از بودجه‌های آنچنانی که هنرجو، مربی، داور و مدیرانش را خودش ساخته و با بی‌پولی و هزار کارشکنی و خون دل خوردن سرپا مانده، بیاید و با این ترفندها تحت پوشش برود؟!»
کسب مقام سیزدهم تکواندوی ایران در رقابت‌های جهانی چین (۲۰۰۷) موجب شد تا حق‌شناس خواستار عذرخواهی فدراسیون تکواندو از مردم شود.
او در ۱۳ مهر ۱۳۸۶ خواهان کناره‌گیری غلامحسن ذوالقدری از سَرمربی‌گری تیم ملی تکواندو به‌دلیل کسب نتایج ضعیف شد: «اگر احساس می‌کنند که بیش از این مثمرثمر نخواهند بود، باید شهامت داشته باشند و کناره‌گیری خود را اعلام کنند.» ذوالقدری در ۱۶ مهر ۱۳۸۶ پس از ۱۵ سال از سَرمربی‌گری تیم ملی تکواندو استعفاء و جای خود را به رضا مهماندوست داد.
در سال ۱۳۸۸ رئیس فدراسیون تکواندو از شرکت در انتخابات این فدراسیون انصراف داد. وی در همان انتخابات شرکت و به ریاست فدراسیون برگزیده شد.
رئیس جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران در ۱۷ آذر ۱۳۸۸ در گفت‌وگو با فارس اظهار کرد: «در سال‌های گذشته حمایت‌های مادی و معنوی بالایی از سوی سازمان ورزش و رسانه‌ها از برخی فدراسیون‌ها ازجمله تکواندو صورت گرفته که می‌توانست نتایج به مراتب بهتر از این را به ارمغان آورد. خدمت کردن به ورزش در هر شرایط یک افتخار بزرگ است و مدیریت کردن با بودجهٔ بیت‌المال و امکانات عمومی در فدراسیون‌های ما شاهکار نیست که برخی در قبال آن با کسب نتایج متوسط بخواهند بر سر مردم و دولت مِنَت بگذراند.»
رئیس کانون تکواندوکاران ایران در آبان ۱۳۹۰ در انتقادی تند نسبت به برکناری رضا مهماندوست سرمربی وقت تیم ملی تکواندو، بار دیگر بر ضرورت نظارت نهادهای قانونی بر عمل‌کرد مالی فدراسیون تکواندو تأکید کرد.
پیش از المپیک ۲۰۱۲ لندن، رئیس کانون تکواندوکاران در مصاحبه‌ای و اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی در بیانیه‌ای نسبت به عدم نتیجه‌گیری تیم ملی تکواندو در این المپیک هشدار دادند.
اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران در بیانیهٔ خود به‌تاریخ ۱۳۹۱/۰۲/۲۷، تخریب شخصیت رضا مهماندوست را به‌شدت تقبیح و خواستار بازگرداندن هرچه سریع‌تر وی به سَرمربی‌گری تیم ملی اعزامی به المپیک لندن شد. این اتحادیه مسئولیت عواقب شکست تیم ملی تکواندو در لندن را متوجه مسئولان فدراسیون تکواندو دانست.
پس از این بیانیه سید محمد پولادگر در ۱۳۹۱/۰۲/۳۰ در گفت‌وگو با ایلنا اظهار کرد: «متأسفانه برخی‌ها در آستانهٔ المپیک دهان خود را باز کرده و سخنانی به گزاف می‌گویند که باید به ایرانی بودن آن‌ها شک کرد. باید به حال کسانی که منافع شخصی را به منافع ملی ترجیح می‌دهند و به همین دلیل منافع ملی را زیر سؤال می‌برند، تأسف خورد.» وی افزود: «من از رسانه‌ها انتظار دارم بلندگوی این قبیل افراد نباشند، چون هرگونه حاشیه‌سازی برای تیم ملی تمرکز قهرمانان کشورمان را به هم می‌ریزد. این قبیل کارها کار دشمنان است نه دوستان.»
سیدعلی حق‌شناس در ۱۳۹۱/۰۳/۱۳ گفت: «وطن فروشان واقعی را همه می‌شناسند. خواهشم این است که برخی افراد دَم از میهن دوستی نزنند که کارنامهٔ جالبی در این زمینه ندارند. همین افراد ۱۳ سال پیش نگذاشتند اولین تیم خصوصی ورزش ایران در یک تورنمنت معتبر بین‌المللی شرکت کند، این‌ها جلوی نمایندگان دَه‌ها کشور خارجی بچه‌های ایران را که آمادهٔ افتخارآفرینی برای کشورشان بودند و با مکافات هزینهٔ اعزامشان را جور کرده بودند به خاطر عشق به مقامشان سرافکنده کردند … شما ببینید کسانی که دَه سال پیش در توهم از میان بردن یک تشکل نوپا (کانون تکواندوکاران ایران) و یک سبک ایرانی (تاپ‌تکواندو) در مقابل کره‌ای‌ها تعظیم می‌کردند که از آنان در داخل حمایت کنند، حالا برای ما صحبت از ایرانی بودن می‌کنند … سال‌ها حضور نامشخص یک اجنبی در رأس کمیتهٔ فنی فدراسیون ایران که به سرود ملی ما، به ملی‌پوشان ما توهین می‌کرد، نشان از عشق به ایران است؟! آقایان ظاهرساز که با صهیونیست‌ها پشت یک میز می‌نشینند و عکس یادگاری می‌گیرند به چه جرأتی دم از منافع ملی می‌زنند؟ !»
پس از عدم موفقیت تکواندوی ایران در المپیک لندن، کانون تکواندوکاران ایران در ۱۳۹۱/۰۵/۲۱ در بیانیه‌ای، مدیران دولتی تکواندوی ایران را باندی اپورتونیست و دشمن مردم نامید و خواهان مجازات مسببان این شکست شد.
پس از آن، کمیتهٔ فنی فدراسیون تکواندو به ریاست پولادگر در ۱۸ شهریور ۱۳۹۱ تشکیل و طی بیانیه‌ای، مصاحبه‌ها و اظهارنظرهای به گفتهٔ این کمیته: «مغرضانهٔ قبل و بعد از بازی‌های المپیک» را باعث عدم تمرکز و حواشی در تیم ملی و جامعهٔ تکواندو عنوان کرد! این بیانیه با انتقاد رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها مواجه شد.
جواد مشیری، رئیس وقت کمیتهٔ اجرایی و نائب‌رئیس کنونی کانون تکواندوکاران در گفت‌وگویی در دی ۱۳۹۱ اظهار داشت: «قانون‌شکنان نمی‌دانستند با چه مجموعهٔ پرتوان و با انگیزه‌ای طرف هستند؛ ما برای پنجاه سال دیگر، هم استراتژی داریم و هم برنامه‌ریزی کرده‌ایم.»
جعفر شریفی، عضو شورای مرکزی کانون در مهر ۱۳۹۲ گفت: «سازمان یافته‌ترین، سازمان غیردولتی ورزشی در جهان هستیم.»
سید محمد پولادگر پس از بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ در تاریخ ۲۸ مهر ۱۳۹۳ در گفت‌وگو با شبکه پنج سیما تصریح کرد: «برخی آقایان می‌گویند با این بودجه و امکانات، کسب مدال و عنوان چندان کار سختی نیست. باید گفت، پس این وسط هوشمندی و مدیریت و درایت چه می‌شود؟ البته این را که گفتم یک‌وقت مسئولین دست نگیرند و بودجه‌مان را کم نکنند.»
رئیس کانون تکواندوکاران ایران در مرداد ۱۴۰۰، پس از ناکامی تکواندوی ایران در المپیک ۲۰۲۰ در گفت‌وگو با مهر، صراحتاً رئیس فدراسیون تکواندو و کمیتهٔ فنی منصوب شده از سوی وی را فاقد صلاحیت فنی و اجرایی لازم برای مدیریت و تصمیم‌گیری در خصوص آیندهٔ تکواندو دانست.
اظهارات رئیس کانون تکواندوکاران ایران در بیست‌ویکمین سالگرد تأسیس کانون
سیدعلی حق‌شناس در ۱۴۰۱/۰۷/۱۱ در گفت‌وگویی بیان داشت: «ده سال کار اجرائی بی‌سابقه کردیم، یازده سال کار تئوری بی‌نظیر … توانایی زمین زدن کانون را در ظرفیت وجودی محمد پولادگر نمی‌بینم. بیست سال پیش این شخص را پای میز محاکمه کشاندیم و تا مرز زندان رفتنش پیش رفتیم، نه مَرعوب او شدیم نه بزرگ‌ترهایش، باز هم در دادگاه صالحه زیارتش خواهیم کرد؛ او باید پاسخ‌گوی اعمالش باشد، عدالت تاریخ انقضاء ندارد. … تکواندوکارنماها ورزش ما را به ورطهٔ سقوط کشاندند … دست فرصت‌طلبان و سودجویان واقعی، قانون‌شکنان و … را مستنداً برای مردم رو کردیم. روش کاری ما با این قبیل افراد بر مبنای اصل اقدام متقابل است.»
جلوگیری از مصادره به‌مطلوب تأسیس اولین مدارس تکواندو
رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در آبان ۱۳۸۶ از افتتاح اولین مدرسه تکواندو در آینده‌ای نزدیک خبر داد! محمد عبدلی‌پور دراین رابطه در گفت‌وگویی بیان کرد: «البته در خروجی یکی از خبرگزاری‌ها به‌درستی افتتاح اولین مدرسه، تحت پوشش فدراسیون تکواندو اعلام شده بود. آنچه مسلم است بر اساس مستندات حقیقی و حقوقی اولین و دومین مدرسه تکواندو در ایران توسط بخش خصوصی (کانون تکواندوکاران ایران) در استان‌های تهران و مازندران تأسیس و به بهره‌برداری رسیده‌است. به هر حال جا دارد ضمن تقدیر از زحمات بخش دولتی تکواندو کشور، افتتاح سومین مدرسهٔ تکواندو را به ایشان تبریک عرض کنیم.»
داوود سرتیپی، رئیس شاخهٔ جوانان کانون تکواندوکاران در ۱۳۹۳/۰۳/۱۱ در گفت‌وگویی با انتقاد از آنچه کپی‌کاری‌های مُکرر فدراسیون دولتی تکواندو در زمینه‌های مختلف از کانون تکواندوکاران نامید، تصریح کرد: «در قضیهٔ تأسیس اولین مدارس تکواندوی ایران که توسط کانون انجام شده و سال‌ها پس از آن فدراسیون تکواندو قصد ثبت آن به نام خود را داشت، سریعاً وارد عمل شدیم و افراد فاقد عمل و ابتکار را مجبور به عقب‌نشینی که خودشان و ما می‌دانیم، کردیم.»
بیانیه‌ها و درخواست محاکمهٔ محمد پولادگر
درپی ناکامی تیم ملی تکواندو در المپیک لندن، کانون تکواندوکاران ایران در ۱۳۹۱/۰۵/۲۱ در بیانیه‌ای شدیداللحن، مدیران دولتی تکواندوی ایران را اپورتونیست و دشمنِ مردم ایران نامید که طی سال‌ها چنبره‌زدن بر این ورزش و سوءاستفاده از قدرت، تکواندو را عرصهٔ تاخت و تاز تمنیات شخصی خود قرار داده‌اند …؛ کانون در این بیانیه، خواهان مجازات مسببان این شکست شد. کمیتهٔ فنی فدراسیون تکواندو به‌ریاست پولادگر در ۱۸ شهریور ۱۳۹۱ تشکیل و طی بیانیه‌ای، مصاحبه‌ها و اظهارنظرهای مغرضانه قبل و بعد از بازی‌های المپیک را باعث عدم تمرکز و حواشی در تیم ملی و جامعهٔ تکواندو عنوان کرد!
پس از شکست تکواندوکاران ایران در المپیک ریو، کانون تکواندوکاران طی بیانیه‌ای در ۱۳۹۵/۰۶/۰۱ اعلام کرد: «مسئولیت این شکست بر عهدهٔ اشخاص یا نهادهایی است که در این چندسال از رئیس فدراسیون تکواندو که فاقد کم‌ترین پیشینهٔ فنی لازم بوده و حتی یک روز سابقهٔ فعالیت اجرایی داوطلبانه در ورزش ندارد، حمایت کرده‌اند.» کانون در این بیانیه خواستار محاکمهٔ سید محمد پولادگر شد.» در تاریخ ۰۳/ ۰۵/ ۱۴۰۰ کانون در بیانیه‌ای، شکست تکواندو در المپیک ۲۰۲۰ را محصول سیاست‌های غلط دولت در ورزش دانست. در بخشی از این بیانیه آمده‌است: «ورزشکاران مهاجر ما را مزدور و بی وطن و … می‌نامند! ما با آنان چه کردیم که بی وطن شدند؟! آیا طی این سال‌ها کاری جز تحقیر افراد و نفرت پراکنی انجام داده‌ایم؟! تقابل ناهید و کیمیا، صحنهٔ فروپاشی بدیهی‌ترین تعریف از وطن‌پرستی بود.»؛ کانون در این بیانیه مجدداً خواستار محاکمهٔ پولادگر در «مرجع قضایی صالح» به دلیل آنچه سوء رفتار و مدیریت و هدر دادن بیت‌المال در طی سال‌ها خواند، گردید.
نامه به وزیر ورزش و انتقاد از به‌کارگیری ورزش‌های رزمی در سرکوب مردم و انتصاب معاون وزیر
رئیس کانون تکواندوکاران ایران و اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران در نامه‌ای به سید حمید سجادی وزیر ورزش و جوانان در ۱۴۰۱/۰۷/۲۳، از سخنان وی دربارهٔ استفاده از هنرهای رزمی جهت سرکوب اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران، انتقاد کرد. سید علی حق‌شناس هم‌چنین در این نامه به انتصاب سید محمد پولادگر به سمت «معاونت توسعهٔ ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش» به‌عنوان «شخصی فاقد صلاحیت فنی و اجتماعی با پرونده‌های قضایی متعدد و حواشی پرتعداد مالی و …» نیز اعتراض کرد. حق‌شناس در این نامه به گفته‌های پولادگر مبنی بر دعوت از ورزشکاران برای حفظ وحدت ملی، چنین واکنش نشان داد:
«یاللعجب! فردی سخن از وحدت ملی می‌راند که برآیند ۲۷ سال مدیریت مُشعشَع وی در فدراسیون تکواندو، … نارضایتی عمومی همه‌جانبه در این ورزش بوده‌است …؛ لازم است این‌گونه اظهارنظرها را به اشخاصی در زیرمجموعهٔ خود واگذار نمایید که از مقبولیت و صلاحیت ورزشی و اجتماعی کافی و لازم برخوردار بوده تا در شرایط خاص فعلی، دعوت به وحدت ملی به سَرخوردگی هرچه بیش‌تر ملی مُبدل نگردد.»
فعالیت‌های علمی
از فعالیت‌های علمی کانون می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
دنی فیلث
دَنی فیلث (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۳) ترانه‌سرا، خواننده و از اعضای بنیان‌گذار گروه کریدل آو فیلث است.
زندگی شخصی
دَنی فیلث در سال ۱۹۷۳ در هرتفورد به‌دنیا آمد. مادرش سوزان ژانت مور و پدرش لاورنس جان دیوی بودند. فیلث بزرگترین فرزند خانواده بود. او ۲ خواهر به نام‌های آماندا (زادهٔ ۱۹۷۵) و راشل (زادهٔ ۱۹۷۸) و یک برادر به‌نام فیلیپ (زادهٔ ۱۹۸۱) دارد. فیلث در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۵ در ایپسویچ با همسرش تانی، ازدواج کرد. آن‌دو به‌همراه تنها فرزندشان لونا اسکارلت (زادهٔ ۸ فوریهٔ ۱۹۹۹) در میدین انگلستان زندگی می‌کنند.
زندگی حرفه‌ای
گروه‌های اولیهٔ فیلث، «کارنیوال فرویت‌کیک» ، «د لمون گرو کیدز» ، «پی‌دی‌اِی» و «فیست آن اکسرمنت» بودند. دنی فیلث از گروه‌های آیرن میدن، جوداس پریست، اِمپرور، ونوم، دیستراکشن، اسلیر، سَبَث، د میس‌فیتز، پارادایز لاست و فیلم کابوس قبل از کریسمس تیم برتون به‌عنوان تاثیرگذارترین‌ها بر موسیقی‌اش یاد می‌کند.
فیلث در ۱۸ سالگی در یک رستوران چینی مشغول به‌کار شد. مدتی هم نوشتن مطالب موسیقی در اینترنت و روزنامه‌ها را تجربه کرد. او پس از آن‌که به‌عنوان خوانندهٔ کریدل آو فیلث به شهرت رسید هم این کار را ادامه داد و در پایان دههٔ ۱۹۹۰ میلادی به مدت ۲ سال، ستون خودش با عنوان «جهنم دنی» را در مجلهٔ متال هَمِر داشت.
او به‌همراه گوین بادلی کتاب انجیل کثافت (۲۰۱۰)-تاریخچهٔ گروه کریدل آو فیلث- را نوشته‌اند. فیلث به غیر از همکاری‌اش با کریدل آو فیلث، در پروژهٔ رودرانر یونایتد (۲۰۰۵) هم همکاری داشته‌است. او هم‌چنین-به‌شکل بسیار محدود-چند نقش سینمایی و تلویزیونی ایفا کرده و در سال ۲۰۰۳ گویندهٔ نقش اصلی انیمیشن دامینیتور بوده‌است. فیلث در سال ۲۰۰۱ در فیلم سینمایی گهوارهٔ ترس در نقش یک شخصیت روانی انتقام‌جو با نام «The Man» ظاهر شد.
مجلهٔ موسیقی هیت پریدر در رده‌بندی «۱۰۰ خوانندهٔ متال برتر همهٔ دوران» جایگاه ۹۵اُم را به فیلث اختصاص داده‌است.
هشت‌پاریختان
هشت‌پاریختان (نام علمی: Octobrachia) نام یک فراراسته از زیررده نیام‌داران است.
ویروو (استان ماسوویان)
ویروو (به لاتین: Wirów) یک روستا در لهستان است که در گمینا یابووننا لاتسکا واقع شده‌است.
تپه هوله ۱۰۹ - k
تپه هوله ۱۰۹ - k مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان کنگاور، منطقه کوهستانی سراب بابا علی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۶۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ایرینا پانتائوا
ایرینا پانتائوا (Irina Pantaeva؛ زادهٔ October 31, 1967 ) هنرپیشه و مانکن اهل روسیه است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به تا جایی که پاهایم توان رفتن دارد و مورتال کامبت: نابودی اشاره کرد.
مقدار مواد مغذی مورد نیاز روزانه
مقدار مواد مغذی مورد نیاز روزانه میزان مصرف روزانه مواد مغذی است که با آن نیاز روزانه ۹۷-۹۸% افراد سالم به آن مواد برطرف می‌شود.گرچه این تحقیق در ایالات متحده صورت گرفته و به طور جهانی پذیرفته نشده است ولی در کشورهای دیگر هم مورد استفاده قرار گرفته است.
پرچم کامبوج
پرچم کامبوج برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان پرچم ملی و نشان ملی کامبوج به رسمیت شناخته شد. این پرچم دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد. در وسط پرچم رنگ قرمز و در بالا و پایین آن رنگ آبی قرار دارد.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
خون‌آشام‌ریختان
خون‌آشام‌ریختان (نام علمی: Vampyromorpha) نام یک راسته از فراراسته هشت‌پاریختان است.
کریستوفر لی
سِر کریستوفر فرنک کاراندینی لی (Sir Christopher Frank Carandini Lee؛ ۲۷ مهٔ ۱۹۲۲ – ۷ ژوئن ۲۰۱۵) بازیگر، نویسنده و خوانندهٔ انگلستانی بود. لی با فعالیتی نزدیک به هفت دهه، به‌دلیل بازی در نقش افراد شرور مشهور بود. او با بازی در نقش کنت دراکولا در هفت فیلم ترسناک همر شناخته شد و در نهایت نه بار در کل این نقش را ایفا کرد. از دیگر نقش‌های قابل توجه او می‌توان به فرانسیسکو اسکارامانگا در مردی با طپانچه طلایی (۱۹۷۴)، کنت دوکو در جنگ ستارگان: قسمت دوم – حمله کلون‌ها (۲۰۰۲) و جنگ ستارگان: قسمت سوم – انتقام سیت (۲۰۰۵) و سارومان در سه‌گانهٔ فیلم‌های ارباب حلقه‌ها (۲۰۰۱–۲۰۰۳) و هابیت (۲۰۱۲–۲۰۱۴) اشاره کرد.
لی در سال ۲۰۰۹ به‌پاس خدماتش در نمایش و خیریه عنوان شوالیه را کسب کرد. او در سال ۲۰۱۱ بفتا فلوشیپ و در سال ۲۰۱۳ بی‌اف‌ای فلوشیپ را نیز کسب کرد. او بارها در کنار دوستش پیتر کوشینگ در بسیاری از فیلم‌های ترسناک ظاهر شد و در اواخر دوران حرفه‌ای خود در پنج فیلم تیم برتون ایفای نقش کرد. لی که همیشه به‌عنوان بازیگری با صدای عمیق و قوی‌اش شناخته می‌شد، به‌دلیل توانایی خوانندگی و ضبط قطعات مختلف اپرا و موسیقی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸ مشهور بود و در پی همکاری با چندین گروه متال از سال ۲۰۰۵، در سال ۲۰۱۰ آلبومی سمفونیک متال به‌نام شارلمانی: با شمشیر و صلیب را ضبط کرد.
لی پیش از بازیگری در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا به عنوان یک افسر اطلاعاتی خدمت می‌کرد. او پس از خدمت در جنگ جهانی دوم، وی در سال ۱۹۴۶ با درجه ستوان پرواز بازنشسته شد. او در سال ۱۹۶۱ ازدواج کرد و یک فرزند نیز دارد. لی در سال ۲۰۰۱ به‌پاس خدماتش در نمایش به مقام فرماندهٔ والای امپراتوری بریتانیا منصوب شد.
ابتدای زندگی و خانواده
کریستفر لی در ۲۷ مه ۱۹۲۲ در بلگریویای لندن، انگلستان متولد شد. پدرش «کلنل جفری ترولوپه لی» عضو شصتمین دسته تفنگداران سلطنتی پادشاهی و مادرش «کنتس استل ماری کاراندینی دی سارزانو» از زیبارویان بنام دوران ادوارد بود. لی در مدرسهٔ ابتدایی سامر فیلدز تحصیل کرد و سپس بورس تحصیل در کالج ایتون و کالج ولینگتون به او تعلق گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان پیام‌رسان در لندن مشغول به کار شد و در زمان جنگ جهانی دوم به خدمت نیروی هوایی سلطنتی درآمده و به پاس خدمات شایانش شایسته دریافت مدال شناخته شد و به ردهٔ ستوانی ارتقاء درجه یافت. کریستوفر لی همچنین به هشت زبان دنیا مسلط بود.
زندگی هنری
پس از پایان جنگ و در سال ۱۹۴۷ وارد حیطهٔ فیلم و سینما شد و برای مدتی با سازمان رنک قرارداد بست. اولین فیلم او دالان آینه نام داشت که در ۱۹۴۸ ساخته شد. پس از آن حضوری کوتاه در هملت لورنس اولیویه داشت.
لی در طول دهه ۵۰ در نقش‌های تلویزیونی و سینمایی بسیاری ظاهر شد که موفقیتی برایش در پی نداشتند ولی پس از عقد قرار داد با کمپانی همر فیلم پروداکشنز و ایفای نقش در دراکولا در ۱۹۵۹ از سری فیلم‌های گونه وحشت این کمپانی سرانجام به معروفیت دست یافت.
کریستوفر لی در طول دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ همچنان در نقش دراکولا و در دنباله‌هایی برای آن ظاهر می‌شد و در همین زمان نقش فو منچو را نیز در چندین فیلم مربوط به این شخصیت همچون چهره فو منچو و خون فو منچو بازی کرد ولی در ادامه او که از ایفای نقش‌های ترسناک خسته شده بود با بازی در فیلم‌هایی همچون زندگی خصوصی شرلوک هلمز (۱۹۷۰)، سه تفنگدار (۱۹۷۳) و فیلم جیمز باندی مرد تپانچه طلایی (۱۹۷۴) اقدام به گسترش محدوده بازیگری خود نمود. موفقیت این فیلم‌ها سبب شد تا لی به هالیوود عزیمت کند ولی موفقیت چندانی در آنجا به دست نیاورد و به انگلیس بازگشت. با شروع قرن جدید کریستوفر لی بار دگر مورد توجه همگانی قرار گرفت. او در نقش رامسس یکم در مینی سریال در آغاز، ایفای نقش کرد. لی نقش سارومان را در سه‌گانه موفق ارباب حلقه‌ها و سه‌گانه هابیت ساختهٔ پیتر جکسون بازی کرد و در دومین اپیزود از جنگ ستارگان با نام حملهٔ کلون‌ها (۲۰۰۲) در نقش کنت دوکو ظاهر شد.
مرزلان‌محمدمراد
مرزلان‌محمدمراد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ثلاث باباجانی در استان کرمانشاه ایران است.
کریستوفر لی
زندگی هنری
وی در فیلم کاروان‌ها (فیلم ۱۹۷۸) (۱۹۷۸) که در ایران ساخته شده در کنار بهروز وثوقی و آنتونی کویین ایفای نقش نموده‌است.
لی دارنده نشان فرمان مقدس سنت جان بود و در سال ۲۰۰۱ نیز نشان فرمان امپراتوری بریتانیا را به پاس خدماتش در صنعت سینما و تلویزیون دریافت نمود. او همچنین مقام شوالیه را در سال ۲۰۰۹ و در طی جشن تولد الیزابت دوم، شهبانوی پادشاهی متحده دریافت کرده بود. علاوه بر این نام کریستوفر لی به‌خاطر داشتن قد ۶ فوت و ۵ اینچی (۱۹۵ سانتی‌متر)، به عنوان بلند قامت‌ترین هنرپیشه نقش اول مرد در کتاب رکوردهای جهانی گینس به ثبت رسیده‌است.
مرزلان‌محمدمراد
جمعیت
این روستا در دهستان دشت حر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۵ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
کریستوفر لی
زندگی خصوصی
در ۱۷ مارس ۱۹۶۱ با بیرژیت (گیته) کرونکه، مدل و نقاش دانمارکی، ازدواج کرد و از او صاحب فرزند دختری به نام کریستینا اریکا شد. این ازدواج تا زمان مرگ وی ادامه یافت.
درگذشت
کریستوفر لی به علت مشکلات تنفسی و ناراحتی قلبی در ۷ ژوئن ۲۰۱۵ در سن ۹۳ سالگی در بیمارستان چلسی و وست مینستر لندن درگذشت.
جوایز و نشان‌ها و افتخارات
و دارندهٔ نشان فرمان امپراتوری بریتانیا (CBE) و نشان فرمان مقدس سنت جان (CStJ) بود.
ناخن قاشقی
ناخن قاشقی یا کویلونیشیا (Koilonychia) نوعی بیماری ناخن و از نشانه‌های کم‌خونی به‌ویژه کم‌خونی فقر آهن است. در این حالت، ناخن‌ها نازک می‌شوند (معمولاً ناخن‌های دست) و تحدب طبیعی خود را از دست داده و به‌حالت مسطح یا حتی مقعر در می‌آیند. تا حدودی می‌توان گفت که ناخن‌های قاشقی، حالت متضاد چماقی شدن ناخن است. در مراحل آغازین، ناخن‌ها شکننده بوده و براحتی شکسته یا کنده می‌شوند.
ناخن‌های قاشقی با سندرم پلامر وینسون و کم‌خونی فقر آهن مرتبط است. این عارضه همچنین در بیماری‌های لیکن پلان، سیفلیس و تب روماتیسمی هم دیده می‌شود. در زبان یونانی، کویلوس (κοῖλος) به معنای فرورفته و گود، و اونیک (ὄνυξ) به معنی ناخن است.
فرمانداری پرایتوری ایتالیا
فرمانداری پرایتوری ایتالیا یا ساده‌تر فرمانداری ایتالیا، یکی از چهار فرمانداری پرایتوری بزرگی بود که از زمان اصلاحات تترارشیِ امپراتور دیوکلتیانوس، امپراتوری روم بدان تقسیم شده بود. نام دیگر این فرمانداری، فرمانداری پرایتوری ایتالیا و آفریقا بود. پایتخت آن ابتدا میلان و سپس راونا بود و شهر رم هم در آن واقع بود.
این فرمانداری با مرگ تئودوسیوس کبیر در سال ۳۹۵ میلادی به امپراتوری روم غربی واگذار شد. پس از سقوط روم غربی در سال ۴۷۶، قانوناً به حساب امپراتور روم شرقی واگذار شد ولی عملاً در دستان پادشاه هرولی ها یعنی اودوآکر و سپس در تصرف پادشاهی استروگوت‌ها (از ۴۹۳ تا ۵۵۳) واقع بود. در پایان جنگ گوت‌ها در سال ۵۵۳، این فرمانداری در نهایت در امپراتوری روم شرقی حل شد تا اینکه در سال ۵۸۴ نام آن به اکسارکاتوس راونا تغییر یافت.
پس از سقوط امپراتوری روم غربی
با وجود سقوط امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ میلادی به‌دست اودوآکر، در طول مدت پادشاهی او (۴۷۶ تا ۴۹۳) نظام اداری و تقسیمات کشوریِ شبه‌جزیره ایتالیا دست‌نخورده باقی‌ماند و همان سیستم «فرمانداری پرایتوری ایتالیا» به قوت خود باقی‌بود. اودوآکر پس از به‌زیر کشاندن آخرین امپراتور روم غربی، رومولوس آگوستولوس، (که از سوی امپراتوری روم شرقی یک غاصب به‌حساب می‌آمد) علائم و نشان‌های سلطنتی را برای امپراتور بیزانس، زنون، فرستاد و او نیز در عوض آن اودوآکر را به لقب پاتریکیوس مفتخر ساخته و حکومت آن بربر ژرمن و غیررومی را بر ایتالیا (البته تحت نظارت اسمی امپراتور مخلوع روم غربی یعنی ژولیوس نپوس که هنوز در ایلیریکوم بسر می‌برد) به‌رسمیت شناخت. در ۴۸۰ میلادی با مرگ نپوس که آخرین مدعی اسمی تاج و تخت روم غربی بود، اودوآکر حوزه اقتدار خویش را تا آخرین سرحدات فرمانداری پرایتوری ایتالیا نیز گستراند. این حاکم ژرمن‌تبار به نشانهٔ اینکه او ادامه دهندهٔ راه امپراتوران روم غربی است فردی بنام فلاویوس چِچینا باسیلیوس ماکسیموس را که فرزند فلاویوس باسیلیوس (فرماندار پرایتوری ایتالیا در زمان امپراتور ماژوریان و لیبیوس سوروس) به فرماندار پرایتوری ایتالیا گمارد. در ۴۸۳ باسیلیوس ماکسیموس به عنوان حاکم پرایتوری ایتالیا و فرستادهٔ سلطنتی اودوآکر در مراسم تحلیف پاپ فلیکس سوم شرکت جست.
قدرت رو به تزایدِ اودوآکر در سال ۴۸۹ امپراتور زنون را واداشت سلطان اوستروگوت‌ها به نام تئودوریک بزرگ را به جان او بیندازد، او هم اودوآکر را ابتدا در ورونا بعد در راونا (پایتخت امپراتوری روم غربی سابق) در ۴۹۳ مقهور خود ساخته، پادشاه جدید ایتالیا شده، سلسله‌ای را پی ریخت که به پادشاهی استروگوت‌ها (۵۵۳–۴۹۳) اشتهار یافت. حکومت جدید نیز همان اَشکال و تقسیمات اداری پیشین در فرمانداری پرایتوری ایتالیا را حفظ کرد.
انضمام به امپراتوری روم شرقی
در ۵۳۵ میلادی، امپراتور بیزانس ژوستینین یکم (۵۶۵–۵۲۷) به کمک سرداران خود بلیساریوس و نارسس یک مجموعه عملیات‌های نظامی طولانی با هدف تصرف مناطقی که سابقاً تعلق به امپراتوری روم غربی داشتند، و بالاخص ایتالیا، را آغازید. او پس از آنکه وندال‌ها را در شمال آفریقا، ساردینیا و جزیره کرس منکوب نمود و سیسیل را بازپس گرفت یک رشته نبردهای دامنه‌دار و خونینی را آغازید که به جنگ گوت‌ها (۵۳۵-۵۵۴) اشتهار یافت و غرض از آن بازپس‌گیری شبه‌جزیره ایتالیا از چنگ بربرهای ژرمن بود. این نبردها با بهره‌مندی بیزانس همراه بودند: در ۵۴۰ راونا را که پایتخت گوت‌ها و مرکز فرمانداری پرایتوری ایتالیا بود مسخر ساخت، و بالحاصل بیزانسی‌ها خودشان فرماندارانی برای آن تعیین کردند. این جنگ‌ها با قشون‌کشی نهایی نارسس در ۵۵۳–۵۵۲ پایان یافتند.
در ۱۳ اوت ۵۵۴ یوستینیَن در قسطنطنیه یک فرمان اجرایی موسوم به «پیرو درخواست پاپ ویژیلیوس» صادر کرد که رسماً مقرر می‌داشت خاک ایتالیا ـ هر چند هنوز کاملاً مطیع و آرام‌سازی نشده‌بود ـ به حوزه نفوذ رومیان (البته اینبار رومیان شرقی) بازگشته‌است. یوستینیَن با این فرمان حوزه قضایی بیزانس را تا ایتالیا گسترانده به مردم آنجا وعده داد زمینه‌ها و زیرساخت‌های لازم را جهت بازسازی ابنیه عمومی مخروب یا مصدوم بر اثر جنگ فراهم نماید، ضمانت نمود سوءاستفاده‌هایی که در مالیات‌ستانی حادث شده‌بودند جبران شده، نیز ساختارهای لازم برای تعلیم و تعلم مهیا شوند.
بوندس‌لیگا (زنان)
ساختار
بوندس‌لیگا شامل دوازده تیم می‌شود. در پایان هر فصل تیم‌های یازدهم و دوازدهم به بوندس لیگا ۲ سقوط می‌کنند و جای خود را به دوتیم اول بوندس‌لیگای ۲ می‌دهند. هر فصل بوندس لیگا شامل دو دور می‌شود که دارای مجموع ۲۲ بازی است. در دور اول تیمها بازی‌ها را در مقابل هم انجام می‌دهند که بازی در خانه گفته می‌شود و در دور دیگر بازی‌های خارج از خانه را انجام می‌دهند. به‌طور معمول از اوت یا سپتامبر آغاز می‌شود و دور اول در دسامبر پایان می‌پذیرد. دور دوم نیز در فوریه و اواخر ماه مه یا ژوئن است هرچند گاهی اولین بازی دور دوم در دسامبر برگزار می‌شود. همچنین برخی از اوقات به دلیل تداخل زمانی با جام جهانی در بعضی از سالها برای یک ماه به حالت تعلیق در می‌آید.
تیمی که پس از ۲۲ (آخرین) روز در جایگاه نخست جدول قرار داشته باشد قهرمان لیگ شناخته می‌شود و عنوان قهرمان آلمان را به آن تیم می‌دهند. قهرمان لیگ به همراه تیم نایب قهرمان به مسابقات لیگ قهرمانان اروپا راه می‌یابند.
رده‌بندی تیم‌ها در بوندسلیگا بر مبنای امتیازات بدست آمده توسط هر تیم در یک فصل است. هر برد شامل ۳ امتیاز، مساوی ۱ امتیاز و باخت ۰ امتیاز است. در صورتی که امتیازات برابر باشند شاخص‌هایی مانند تعداد گل خورده، گل زده و بازی رو در رو تعیین‌کننده خواهند بود. در صورت برابر بودن تیمها در تمامی این شاخصها یک بازی رو در رو برای تعیین قهرمان برگزار خواهد شد.
تیمهای دارای بیشترین تعداد قهرمانی
۱ دو نایب قهرمانی این باشگاه با نام اس‌جی پراونهایم بدست آمده‌است.
۲ یک نایب قهرمانی این باشگاه با نام اف‌سی روملن کالدنهاوزن بدست آمده‌است.
الیزابت هرلی
الیزابت هِـرلی (Elizabeth Hurley؛ زاده ۱۰ ژوئن ۱۹۶۵) بازیگر انگلیسی است. از فیلم‌های او می‌توان به فیلم مسحور اشاره کرد.
اپلتون، ویسکانسین
اپلتون، ویسکانسین  شهری در شهرستان کلومت اوتاگیمی وینباگو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷۸٬۰۸۶ نفر جمعیت داشته‌است.
نیماور
نیماور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زنجان در استان زنجان ایران است.