cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سزار آرزو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خنت، باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، و باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۹ سال اسپانیا، و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
شوش ۴۲۲۴
قدر مطلق سیارک برابر ۱۰٫۹۰ است.
فرودگاه سوچاسزو-بیلیس
فرودگاه سوچاسزو-بیلیس (به زبان بومی: Mazowiecki Port Lotniczy Sochaczew) یک فرودگاه همگانی مسافربری است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۵۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر ورشو کشور لهستان قرار دارد.
زاویه (جیرفت)
زاویه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دولت‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
گرمابه یان‌یان
حمام یان یان  در مرکز شهر خرمدره و در میان بافت سنتی در حاشیهٔ رودخانهٔ کبیر رود و ضلع غربی خیابان سردار جنگل واقع است. این بنا با ۲۱۰ مترمربع وسعت با سبک معماری حمام‌های دورهٔ صفوی اما در ابعاد کوچک‌تر ساخته شده‌است.
تاریخچه
تاریخچهٔ ساخت این بنا متعلق به اواخر دورهٔ صفویه بوده و تا حدود ۲۵ سال گذشته نیز استفاده می‌شده‌است اما در چند سال گذشته متروکه شد که در سال ۱۴۰۰ بعد از مدتی تعطیلی و تعمیر دوباره فعالیت خود را با نام مجموعه آیرال شروع کرد. این مجموعه با پذیرایی غذا ، چای و فضای سنتی در خدمت مردم میباشد.
مشخصات بنا
این بنا درگذشته فضاهایی چون هشتی ورودی، پای‌شوی خانه، گرماخانه، نظافت‌خانه، خزینه‌های آب سرد و آب گرم و گلخن بوده است. ولی امروزه با ثبت در میراث فرهنگی و گردشگری خرمدره به مجموعه تاریخی و غذاخوری تبدیل شده است.
نامگذاری
کلمه (یان یان). به پهلو حرکت کردن است چون خیابانی که حمام در آن ساخته شده عرض کمی داشته‌است حمام یان یان در ساحل رودخانه شورکات و در زمان برپایی در منتهی الیه سمت شمالی شهر خرمدره قرار داشته، که امروزه با گسترش شهر به سمت جاده ترانزیت، در مرکز آن واقع شده‌است. نزدیکی حمام به رودخانه، احتمالا به منظور دفع فاضلاب یا استفاده از آب رودخانه می‌باشد.
چووار
چووار یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه واتس واقع شده‌است. چووار ۱۷٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت دارد.
جولیا کراژوسکی
جولیا کراژوسکی (Julia Krajewski؛ زادهٔ ) سوارکار اهل آلمان است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
استیریل هپتانوات
استیریل هپتانوات با فرمول شیمیایی C۲۵H۵۰O۲ یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۱۰۵۲۴۲ است. که جرم مولی آن ۳۸۲٫۶۶ g/mol می‌باشد.
ایبی ناتان
ایبی ناتان (۱۹۲۷–۲۰۰۸) کوشنده ایرانی‌الاصل صلح‌طلب اسرائیلی بود. او هوادار مذاکره با فلسطینیان بود و بارها برای اعتراض به سیاست‌های اسرائیل دست به اعتصاب غذا زد.
وی از پایه گذاران رادیوی صدای صلح بود.
نورتون سابکورس
نورتون سابکورس (به انگلیسی: Norton Subcourse) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در South Norfolk واقع شده‌است. نورتون سابکورس ۹٫۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹۸ نفر جمعیت دارد.
یائو
یائو (به چینی ساده شده: 尧؛ به چینی سنتی: 尧؛ به پین یین: Yáo؛ به وید - جایلز:Yao)، زندگی در فاصلهٔ سال‌های ۲۳۵۸ تا ۲۲۵۸ پیش از میلاد، از فرمانروایان اسطوره‌ای چین است. وی یکی از سه شهریار و نیز یکی از پنج فرمانروای نامدار در تاریخ افسانه‌ای چین به‌شمار می‌آید. وی همچنین با عنوان تائوتانگ شی (陶 唐氏) نیز، شناخته می‌شود.
وی در موقع تولد، یی فانگ سون(伊 放 勋)، یا یی چی (伊 祁) نام گرفت و فرزند دوم فرمانروا کو و کوئینگ دو(庆 都) محسوب می‌شد. او همچنین به عنوان تنگ یائو (唐尧) نیز شناخته شده‌است.
امپراتور یائو اغلب به گونه‌ای اغراق‌آمیز، به عنوان پادشاهی بی عیب و نقص به لحاظ اخلاقی ستوده می‌شود. همچنین سخاوتمندی یاو و سعی و تلاشش در راستای خدمت، به عنوان یک مدل یا الگوی تمام عیار در برابر پادشاهان و فرمانروایان آیندهٔ چین قرار می‌گیرد و ستایش می‌شود.
برطبق افسانه‌های موجود، یائو در سن ۲۰ سالگی به فرمانروایی رسید و در سن ۱۱۹ سالگی، از دنیا رفت و در زمان مرگ، تاج و تخت خویش را به شان بزرگ واگذاشت که داماد او محسوب می‌شد و با دو دختر او، پیوند ازدواج بسته بود.
دوگنا
دوگنا (به ایتالیایی: Dogna) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است.
یائو
از جمله خدمات و بهره رسانی‌های متعددی که به یاو نسبت داده می‌شود، می‌توان به این موضوع اشاره کرد که گفته می‌شود او بازی ویچی Weiqi را به عنوان نوعی سرگرمی برای پسر کند ذهنش، که دانزو (丹朱) نام داشته، اختراع کرده‌است.
دوگنا
خصوصیات
دوگنا ۷۰٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۳۵ نفر جمعیت دارد و ۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یائو
امّا بعد از مرگ یائو و پس از اینکه دوران ۳ سالهٔ سوگواری آیینی پایان گرفت، شان، فرزند یائو، یعنی همان دانزو را به عنوان حاکم معرفی نمود، اما مردم فقط خود شان را به عنوان وارث به حق یائو به رسمیت شناختند.
البته در سالنامه بامبو داستان دیگری در این باره بازگو کرده‌است. در این روایت، شان بر یائو می‌شورد و او را زندانی می‌کند و تا زمان مرگ در آنجا نگاه می‌دارد. ضمناً دانزو (پسر یاو) تبعید می‌شود و بعدها از شان شکست می‌خورد.
توسرید
توسرید (به سوئدی: Tosseryd) یک منطقهٔ مسکونی در سوئد است که در بخش بوروس واقع شده‌است. توسرید ۰٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۳ نفر جمعیت دارد.
پی اف جی/تیکز
پی اف جی/ تیکز (به انگلیسی PGF /Ti k Z) یک زوج برای تولید گرافیک‌های برداری (به عنوان مثال، تصاویر فنی و نقشه‌ها) از توضیحات هندسی / جبری، با ویژگی‌های استاندارد شامل ترسیم نقاط، خطوط، فلش‌ها، مسیرها، دایره‌ها، بیضی‌ها و چند ضلعی‌ها است. پی اف جی یک زبان سطح پایین است، در حالی که تیکز مجموعه ای از ماکروهای سطح بالاتر است که از پی اف جی استفاده می‌کند. دستورهای سطح بالا پی اف جی و تیکز به عنوان ماکرو تک(TeX) فراخوانی می‌شوند، اما در مقابل با PSTricks، خود گرافیک پی اف جی / تیکز به زبانی توصیف می‌شود که شبیه متاپست است. تیل تانتائو(Till Tantau) طراح زبانهای پی اف جی و تیکز است. او همچنین توسعه دهنده اصلی تنها مترجم شناخته شده برای پی اف جی و تیکز است که در TeX نوشته شده‌است. پی اف جی(PGF) مخفف عبارت "Portable Graphics Format" به معنی "قالب گرافیکی قابل حمل" است. تیکز (Ti K Z) در نسخه ۰٫۹۵ از پی اف جی معرفی شد. تیکز مخفف بازگشتی برای عبارت آلمانی "Ti K Z IST kein Zeichenprogramm" که به معنی "تیکز یک برنامه طراحی نیست" می‌باشد.
بررسی اجمالی
مترجم پی اف جی / تیکز را می‌توان از بسته‌های کلان محبوب LaTeX و ConTeXt و همچنین به‌طور مستقیم از TeX اصلی استفاده کرد. از آنجا که TeX خود به گرافیک مربوط نمی‌شود، مفسر از چندین پشتیبان خروجی TeX پشتیبانی می‌کند: dvips, dvipdfm / dvipdfmx / xdvipdfmx , TeX4ht و درایور خروجی PDF داخلی pdftex.
بر خلاف PSTricks، پی اف جی به این ترتیب می‌تواند مستقیماً پست اسکریپت یا PDF خروجی را تولید کند، اما نمی‌تواند از برخی از ویژگی‌های پیشرفته تر برنامه‌نویسی PostScript که PSTricks به دلیل اثر «مخرج رایج» دارد، استفاده کند. پی اف جی / تیکز با مستندات گسترده‌ای ارائه می‌شود. نسخه 3.1.4a کتابچه راهنمای کاربر دارای بیش از ۱۳۰۰ صفحه است.
با استفاده از بسته  می‌توانید از محیط استاندارد LaTeX   به عنوان یک قسمت جلویی برای PGF استفاده کنید.
این پروژه از سال ۲۰۰۵ در دست توسعه است. بیشتر توسعه توسط تسل تانتائو انجام می‌شود. نسخه ۳٫۰٫۰ در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. یکی از مهمترین ویژگی‌های جدید این نسخه، ترسیم نمودار با استفاده از بسته  است که البته به LuaTeX نیاز دارد. این نسخه همچنین یک روش تجسم داده جدید و پشتیبانی از خروجی مستقیم SVG از طریق درایور dvisvgm جدید اضافه کرده‌است.
خروجی
چندین ویرایشگر گرافیکی می‌توانند خروجی برای پی اف جی /تیکز تولید کنند، مانند برنامه KDE Cirkuit و برنامه ترسیم ریاضی جئوجبرا. اینک‌ایکیپ (از طریق یک افزونه خروجی تیکز می‌دهد)، بلندر، متلب، کتابخانه مت‌پلات، گنوپلات، و آر. بسته مدار ماکرو از ماکروهای m4 با استفاده از گزینه خط فرمان  نمودارهای مدار را به تیکز صادر می‌کند. برنامه dot2tex می‌تواند پرونده‌ها را به زبان توصیف نمودار DOT به پی اف جی / تیکز تبدیل کند.
کتابخانه‌ها
تیکز کتابخانه‌هایی را برای طراحی آسان بسیاری از انواع نمودارها فراهم کرده‌است
حمام استاد (فاروج)
حمام استاد مربوط به دوره صفوی - دوره افشار است و در شهرستان فاروج، بخش مرکزی، دهستان مایوان، روستای استاد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۲۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
احمد الحضرمی
احمد الحضرمی (Ahmed Al-Hadrami؛ زادهٔ November 10, 1988) یک ورزشکار اهل عربستان سعودی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هجر عربستان سعودی، باشگاه فوتبال النصر عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الفتح عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الرائد عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الحزم عربستان سعودی، و تیم ملی فوتبال عربستان سعودی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده است.
پروند (جیرفت)
پروند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان هلیل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
الون (چیزهای عجیب)
فصل اول
الون دختر زنی بنام تری آیوز است. تری در طی پروژه ام‌کی‌اولترا حضور داشته و از همین طریق نیز دارای قدرت‌های ماورایی شده‌است. تری در هنگام آزمایش‌ها خبر نداشته که جین را باردار است. قدرت‌های ماورایی او به دخترش ارث می‌رسد و بدین ترتیب جین نیز این قدرت‌ها را بدست میاورد. تری بعد از فهمیدن بارداریش از پروژه کنار می‌کشد اما رئیس و مسئول پروژه که مارتین برنر نام دارد جین را ربوده و تری را نیز تا سر حد مرگ شکنجه داده و حافظه اش را پاک می‌کنند. جین در آزمایشگاه بزرگ می‌شود و نام الون (یازده) برایش انتخاب می‌شود. مسئولان آزمایشگاه از او به عنوان پل ارتباطی با جهان موازی یا دنیای وارونه استفاده می‌کنند اما با فرار هیولای دنیای وارونه و به هم ریختن اوضاع الون با کمک قدرت‌هایش موفق به گریز از آزمایشگاه می‌شود و پا به دنیای واقعی می‌گذارد.
الون در راه فرار خود با پسری بنام مایک ویلر و دوستانش آشنا می‌شود. مایکل که دوست خود بنام ویل را در طی اتفاقاتی عجیب از دست داده متوجه می‌شود که بین ماجراهایی که برای الون پیش آمده و گم شدن ویل رابطه ای وجود دارد. الون و مایکل در طول داستان با یکدیگر رابطه دوستانه ای برقرار می‌کنند که این روند در نهایت تبدیل به یک رابطه عاشقانه می‌شود.
در پایان فصل اول الون در طی ماجراهایی عجیب به مایکل و دیگر اعضای گروه کمک می‌کند تا ویل را پیدا کنند اما خودش هنگام مبارزه با هیولای دنیای وارونه به ظاهر کشته می‌شود از بین می‌رود.
فصل دوم
در شروع فصل دوم مشخص می‌شود که الون نمرده و فقط در طی مبارزه اش با هیولا دوباره به دنیای وارونه بازگشته است. الون که انرژی زیادی از دست داده دوباره به دنیای واقعی بازمی‌گردد اما پلیس‌ها و مأموران آزمایشگاه در همه شهر به دنبال او هستند و برای همین او نمی‌تواند خودش را به مایکل نشان بدهد. جیم هاپر که کلانتر شهر هاوکینز است الون را پیدا کرده و او را به خانه قدیمی خود می‌برد. جیم که دخترش را بر اثر سرطان ریه از دست داده، همچون پدری مسئولیت پذیر از الون مراقبت می‌کند، به او کلمات و حرف زدن را آموزش می‌دهد او را در امان نگه می‌دارد.
الون در فصل دوم پی به گذشته پر درد خود می‌برد و بسیاری از رازها در مورد مادرش و همچنین خودش کشف می‌کند. الون در نهایت به نزد مایکل برمیگردد و آن‌ها به کمک هم موفق می‌شوند دروازه دنیای وارونه را حداقل به صورت موقت ببندند. در پایان فصل دوم الون به همراه مایکل به مراسم رقص می‌رود و در نهایت می‌تواند آرامش را در کنار معشوقش پیدا کند.
فصل سوم
دخترها در مرکز خرید با هم زمان با کیفیتی را سپری می کنند، جایی که با لوکاس، ویل و مایک روبرو می شوند که سعی می کنند برای Eleven یک هدیه آرایش بخرند. وقتی مایک دروغ می‌گوید و می‌گوید این هدیه برای مادربزرگ بیمارش است، Eleven در همانجا از او جدا می‌شود که باعث خوشحالی مکس و شوکه شدن مایک شد. سپس یازده با مکس در اتوبوسی حرکت می کند، جایی که دختران شب را در خانه هاپر می خوابند و از قدرت های روانی یازده برای جاسوسی از پسرها استفاده می کنند. برای سرگرمی خود، آنها یک بازی ایجاد می کنند که در آن یک بطری را می چرخانند و از Eleven می خواهند ببیند که چه کسی روی آن فرود می آید. وقتی بطری روی بیلی فرود می آید و او تحت نظر قرار می گیرد، به نظر می رسد که رفتار مشکوکی و نامنظم از خود نشان می دهد. این موضوع آنقدر به یازده و مکس مربوط می شود که آن دو به استخر جامعه هاوکینز می روند تا او به عنوان نجات غریق در آنجا کار می کند. در این روند، آنها متوجه می شوند که هدر هالووی، یکی از همکاران بیلی، ناپدید شده است. آنها به زودی متوجه می شوند که بیلی توسط Mind Flayer فاسد شده است و هدر را برای جذب می کند.
آنها دوباره با مایک، لوکاس و ویل متحد می شوند. مایک از اینکه ال از او جاسوسی می کند ناراحت است و با مکس در مورد احساسات او نسبت به Eleven در حالی که او در حال جاسوسی در Flayer است، بحث می کند. هنگامی که به کابین حمله می شود، او Mind Flayer را نگه می دارد، اما Flayer او را زخمی می کند و تکه ای از خود را در زخم باقی می گذارد. ال و مایک آرایش می کنند، اما مایند فلیر و بیلی به دلیل زخم ال، آنها را دنبال می کنند. یازده پس از برداشتن تکه هیولا از پای خود، قدرت خود را از دست می دهد، اما به بیلی کمک می کند تا با یادآوری خاطرات کودکی خود، از تصاحب ذهن فلایر رهایی یابد. این گروه با بستن پورتال به Upside Down و با فداکاری بیلی، Mind Flayer را شکست می دهند. فرض بر این است که هاپر در انفجاری که دروازه را می بندد مرده است و یازده توسط بایرز گرفته می شود. در حالی که بایرز در حال بستن چمدان‌ها برای ترک هاوکینز هستند، ال به مایک نشان می‌دهد که او نیز او را دوست دارد، و آنها یک بوسه را به اشتراک می‌گذارند. جویس نامه ای را به او می دهد که توسط هاپر نوشته شده بود و او قصد داشت از آن هنگام صحبت با او و مایک در مورد احساس او در مورد قرار ملاقات آنها استفاده کند. سپس یازده و بایرز هاوکینز را ترک می‌کنند، جایی که یازده در حین رانندگی گریه می‌کند.
فصل چهارم
در شروع فصل چهارم، Eleven در کنار ویل شروع به رفتن به مدرسه در کالیفرنیا می کند و با از دست دادن قدرت خود مبارزه می کند و همچنین توسط دختری به نام آنجلا (الودی گریس اورکین) مورد آزار و اذیت قرار می گیرد. هنگامی که مایک به ملاقات می آید، Eleven وانمود می کند که دوستان زیادی دارد تا مایک را خوشحال کند، اما او در یک پیست غلتکی تحقیر می شود و به عنوان تلافی به صورت آنجلا ضربه می زند. او در بازداشت پلیس قرار می گیرد، اما دکتر اونز دستگیری او را متوقف می کند و او را با خود می برد. او توضیح می دهد که هاوکینز در خطر است و در برنامه ای کار می کند که ممکن است بتواند قدرت های Eleven را بازگرداند. یازده موافقت می کند که شرکت کند، با این خطر که ممکن است دیگر هرگز دوستانش را نبیند. یازده به یک مرکز در نوادا برده می شود و متوجه می شود که دکتر برنر هنوز زنده است.
طراحی و خلق شخصیت
برادران دافر گفته‌اند که شخصیت الون را بر پایه تجربیات بازماندگان پروژه ام‌کی‌اولترا طراحی کرده‌اند. این دو همچنین از آثاری مثل ئی.تی. موجود فرازمینی، ترانه پریان و آکیرا برای طراحی این شخصیت الهام گرفتند. برادران دافر گفتند که قصد داشتند تا گذشته الون رازآلود باشد. چیزهای عجیب ابتدا قرار بود که یک مینی‌سریال باشد و در پایان داستان الون جان خودش را برای حفظ دوستانش فدا کند اما وقتی سریال مورد استقبال قرار گرفت و نت‌فلیکس آن را برای فصل‌های بعد تمدید کرد، برادران دافر تصمیم گرفتند تا این شخصیت را دوباره وارد داستان کنند.
بازخورد
شخصیت الون و بازیگرش میلی بابی براون به سرعت در نزد مردم و منتقدین محبوب شدند و جای خود را در میان علاقه‌مندان باز کردند.منتقد دیلی تلگراف در بخشی از نقد خود دربارهٔ سریال نوشت: «میلی بابی براون ستاره این سریال است. او به کمک زبان بدن و یک خالکوبی عجیب و جذاب موفق شده توجه همه جهان را به خود جلب کند. خوراکی مورد علاقه او (اگو) حالا تبدیل به یک نماد شده‌است و نوجوان‌ها تا آخر عمر هر وقت چشمشان به این خوراکی خوشمزه بیفتد بلافاصله یاد دختری با مهارت‌های ماورایی میفتند که دنیای ما را از خطر هیولاها نجات داد.» منتقدان دیگر و همچنین طرفداران در اینترنت به ستایش میلی پرداختند و از بازی او را در این نقش تحسین کردند.
استقبال از این نقش فقط به منتقدان و تماشاگران محدود نشد و حتی جشنواره‌های سینمایی و تلویزیونی مهم را هم تحت تأثیر قرار داد. میلی برای بازی در این نقش موفق به دریافت جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی شد. او همچنین در مراسم اتحادیه بازیگران به همراه دیگر هنرمندان سریال چیزهای عجیب جایزه بهترین تیم بازیگری سریال درام را از آن خود کرد. بازی در این نقش برای میلی نامزدی برای جایزه امی ساعات پربیننده را نیز به همراه داشت. بابی براون در سن ۱۳ سالگی جوانترین شخصی است که برای دریافت این جایزه نامزد شده‌است.
جغد نوارسیاه
جغد نوارسیاه ، یک گونه جغد از خانواده جغدان راستین است. این پرنده نوگرمسیری سیاه و سفید متوسط، کاملاً شب‌زی و یک گونه ساکن است، بنابراین هرگز به خارج از بومی آمریکای جنوبی مهاجرت نمی‌کند. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری متنوعی از مناطق پست تا مناطق با ارتفاع متوسط است و در آرژانتین، بولیوی، برزیل، کلمبیا ، اکوادور ، گویان فرانسه، گویان، پاراگوئه، پرو، سورینام و ونزوئلا یافت شده‌است.
دو زیرگونه شناخته‌شده وجود دارد.
هاینریش بیلتس
هاینریش بیلتس (Heinrich Biltz؛ May 26, 1865 – October 29, 1943) یک شیمی‌دان و نویسنده اهل آلمان بود.
پی‌یر-لوک دریو
پیر-لوک دریو (Pierre-Luc Thériault؛ زادهٔ October 25, 1993) یک بازیکن تنیس روی میز اهل کانادا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برنده ۱ مدال برنز شده‌است.
پژو ۳۰۶
پژو ۳۰۶ (Peugeot ۳۰۶) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو کامپکت قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده‌است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
کریستین هاینی
کریستین هاینی (Kristin Haynie؛ زادهٔ June 17, 1983) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا دریم اشاره کرد.
دیمیان ۴۲۲۶
سیارک ۴۲۲۶ چهار هزار و دویست و بیست و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۱ سپتامبر ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۳۰ است.
نور عنایت خان
نور عنایت خان (Noor Inayat Khan؛ زاده January 1, 1914 – درگذشته 1914:01:01, September 13, 1944) یک فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی افسر زن بریتانیایی بود که در زمان جنگ جهانی دوم در فرانسه اشغالی به عنوان جاسوس فعالیت می‌کرد. وی سرانجام توسط مأموران رژیم آلمان نازی دستگیر شد و پس از مدتی تیرباران شد.
زندگی‌نامه
نور عنایت خان، شاهزاده هندی و جاسوس بریتانیایی از نوادگان تیپو سلطان، حاکم مسلمان میسور در قرن ۱۸ میلادی بود.
او از پدری هندی و مادری آمریکایی در مسکو به دنیا آمد و در پاریس تحصیل کرد. مهارت‌های نور در زبان راه را برای ورود او به تشکیلات سری به نام سازمان عملیات ویژه بریتانیا (اس‌اوای) باز کرد.
مأموران اس‌اوای با چتر در فرانسه اشغالی فرود می‌آمدند تا با خرابکاری فعالیت‌های نازی‌ها را مختل کنند، با نیروهای مقاومت فرانسه تماس بگیرند و در مورد جابجایی واحدهای نظامی ارتش آلمان اطلاعات کسب کنند.
عنایت خان اپراتور رادیو بود و با این که به‌طور مرتب مکان خود را عوض می‌کرد، توسط گشتاپو (پلیس مخفی آلمان نازی) دستگیر، بازجویی و شکنجه شد.
او بارها دست به فرار زد اما بعد از هر بار دستگیری، مجازاتش سنگین‌تر می‌شد. گفته می‌شود نور هیچ اطلاعات با ارزشی در اختیار آلمانی‌ها که او را فقط به اسم رمزش یعنی مادلین می‌شناختند و نمی‌دانستند اصالت هندی دارد، قرار نداد.
اعدام و یادبود
به منظور بزرگداشت نور عنایت خان، بنای یادبودی برای او در پارک گوردن اسکوئر لندن نصب شده‌است.
پس از فراخوان دادن خزانه‌داری بریتانیا برای برگزیدن تصویری برای اسکناس ۵۰ پوندی پلیمری در اکتبر ۲۰۱۸، کارزاری برای انتخاب تصویر نور برپا شد. در صورت موفق بودن این کارزار، او اولین زن از یک اقلیت مذهبی (مسلمان) خواهد بود که تصویرش بر روی اسکناس‌های بریتانیا نقش می‌بندد.
پژو ۳۰۱ (۲۰۱۲)
پژو ۳۰۱ (Peugeot 301) یک خودروی کامپکت تولیدشده توسط شرکت خودروسازی پژو فرانسه است. این خودرو در سال ۲۰۱۲ در نمایشگاه بین‌المللی خودرو پاریس رونمایی و از سپتامبر همان سال به بازار عرضه شد. این خودرو خواهر دوقلوی سیتروئن سی-الیزه شرکت سیتروئن می‌باشد. ساخت هردوی این خودروها در سال ۲۰۱۲ در اسپانیا آغاز شد و سپس تولید آن‌ها در سال ۲۰۱۳ در چین و ۲۰۱۴ در نیجریه آغاز گردید.
فروش پژو ۳۰۱ در نوامبر ۲۰۱۲ در ترکیه آغاز گردید و پس از آن به بازار کشورهای غرب آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین و اروپای شرقی وارد شد. از آن‌جایی‌که پژو ۳۰۱ ویژه بازارهای ضعیف و درحال توسعه طراحی شده بود، در اروپای غربی ارائه نشد.
مشخصات
طول خودرو در پژو ۳۰۱ در حدود ۴٬۴۴۰ میلی‌متر می‌باشد. برای این خودرو چهار مدل موتور در رنج‌های متفاوت درنظر گرفته شده‌است. موتورهای ۱٫۲ لیتری ۳ سیلندر با دو جعبه‌دنده دستی و خودکار؛ موتورهای ۱٫۶ لیتری ۴ سیلندر و موتورهای دیزلی ۱٫۵ لیتری و ۱٫۶ که هر دو موتور به‌صورت دنده دستی ارائه گردیده‌است. در ایران قرار است با موتور ئی‌سی۵ (EC5) ۱٫۶ لیتری ۴ سیلندر عرضه شود.
ئی‌سی۵
این پیشرانه بر روی پژو ۳۰۱، پژو ۲۰۸ نسل دوم و سیتروئن سی‌الیزه به‌کار گرفته شده‌است که نمونه بهبودیافتهٔ تی‌یو۵ می‌باشد و ۱۱۴ اسب‌بخار قدرت دارد.
نام
نام پژو ۳۰۱ نخستین بار در سال ۱۹۳۲ مورد استفاده قرار گرفته‌است. پژو ۳۰۱ جدید نخستین خودروی پژو است که راهبرد اصلاح سامانه نام‌گذاری را با استفاده از X01 و X08 آغاز می‌کند، تا مدل‌های بازارهای در حال ظهور و مدل‌های سنتی بازار را نشان دهد.
سیتروئن سی-الیزه
شرکت سیتروئن نیز همگام با شریک تجاری خود (پژو) در هنگام برگزاری نمایشگاه خودروی پاریس مدل مشابه ۳۰۱ تحت نام C-Elysée را رونمایی کرد و هدف خود را از عرضه این مدل، فروش در کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا عنوان نمود. سیتروئن سی‌الیزه در بازارهای اسپانیا، پرتقال و یونان عرضه پیدا کرد. در سال ۲۰۱۴ تولید و فروش سیتروئن سی‌الیزه در چین توسط شرکت سرمایه‌گذاری مشترک دانگ‌فنگ پژو-سیتروئن آغاز شد و این خودرو به‌عنوان جانشین سیتروئن الیزه در این کشور معرفی گشت. در سال ۲۰۱۴، عرضه این محصول در ایتالیا، آلمان و فرانسه نیز آغاز گشت.
سیتروئن سی-الیزه در مسابقات
در سال ۲۰۱۳ تیم سیتروئن اسپرت از این خودرو برای مسابقات استفاده کرد. این خودرو چون قدرت موتوری مناسب نداشت تیم سیتروئن اسپرت این خودرو را تقویت کرد تا خودرویی به نام Citroën C-Elysée WTCC پدید آید.
ایمنی
از آن‌جایی‌که پژو ۳۰۱ و سیتروئن سی-الیزه کاملاً دارای مشخصات، پلتفرم و بدنه یکسان هستند، نتایج تصادف و ایمنی هریک برای دیگری نیز صادق است. از این رو، سیتروئن سی-الیزه در سال ۲۰۱۴ توسط مؤسسه یورو ان‌سی‌ای‌پی مورد تست تصادف قرار گرفت و توانست ۳ ستاره از ۵ ستاره ایمنی در تصادفات را کسب کند که شامل ۷۱٪ ایمنی برای سرنشینان، ۷۵٪ ایمنی کودکان، ۵۴٪ عابرین پیاده و ۳۳٪ در بخش ایمنی خودرو پیش از تصادف می‌شود.
امیرآباد (تهران)
بخش‌های متعددی از دانشگاه تهران در این محدوده واقع شده‌اند؛ از آن جمله می‌توان به دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران، دانشکده علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد، دانشکده مدیریت، پردیس شماره ۲ دانشکده‌های فنی، دانشکده فیزیک و دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی اشاره کرد. ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران و مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران از اماکن مهم آن هستند. علاوه بر بخش‌هایی از دانشگاه تهران، پردیس دانشگاه تربیت مدرس نیز در این محله واقع شده است.
همچنین سازمان انرژی اتمی ایران و راکتور تحقیقاتی تهران در شمال این محله قرار دارد.
بیمارستان قلب تهران، بیمارستان دکتر شریعتی تهران و کلینیک تخصصی دندان پزشکی ۶۰۰ ارتش نیز در امیرآباد است.
مجموعه برج‌های سه‌گانه مسکونی آ.اس. پ و مراکز تفریحی و خرید مجاور آن و همچنین برج بین‌المللی تهران به ارتفاع ۱۶۲ متر، در ۵۶ طبقه که بلندترین برج مسکونی ایران می‌باشد؛ در شمال این محله واقع شده‌اند.
از مراکز دیدنی، تفریحی و رفاهی این محله نیز می‌توان به پارک لاله، مرکز خرید لاله، بازارچه لاله، موزه هنرهای معاصر و موزه فرش اشاره کرد. همچنین هتل بین‌المللی لاله (اینترکنتیننتال سابق) در مجاورت پارک لاله و هتل بین‌المللی اسپیناس خلیج فارس در بلوار کشاورز و در این محلهِ تهران واقع شده‌اند.
از مراکز ورزشی امیرآباد علاوه بر ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، می‌توان مجموعه ورزشی خورشید ایرانیان در بلوار آزادگان (شیخ بهایی جنوبی) و مجموعه ورزشی صدف در انتهای خیابان کارگر شمالی در اول ورودی شهرک ولفجر را نام برد.
تاریخچه
میرزا تقی خان امیر کبیر علاوه بر سایر اقدامات عمرانی در کشور، امیرآباد را نیز در فاصله پنج کیلومتری شمال غربی شهر تهران بنا نهاد. اعتماد السلطنه درباره امیرآباد نوشته است:
«امیر در این قریه علاوه بر احیای اراضی و ایجاد قنات‌های متعدد، باغ و امارتی معتبر نیز احداث کرد و به واسطه آب و هوای مطبوع تر آن نسبت به تهران اغلب برای استراحت به آنجا می‌رفت».
ناصرالدین شاه به سبب نزدیکی امیرآباد به شهر برای تفریح به آنجا می‌رفته است. وی در یکی از این سفرها دستور احداث قورخانه را در کنار قریه امیرآباد داد. ظاهراً قورخانه همان قزل قلعه بوده که وسایل لشکری در آن نگهداری می‌شده است. بعدها قزل قلعه در اختیار ساواک قرار گرفت و به زندان سیاسی تبدیل شد. این زندان پس از انقلاب اسلامی تخریب و در قسمتی از فضای آن میدان میوه و تره بار و بعدها فروشگاه شهروند قزل قلعه ایجاد شد.
امیرآباد در آغاز از از اراضی خالصه (املاک دولتی) بود اما در اواخر دوره قاجار ارباب جمشید آن را از دولت خرید. پس از ورشکستگی ارباب جمشید دوباره به مالکیت دولت در آمد و بتدریج اهالی آن، بخش‌هایی از آن را از دولت خریدند. قسمت اعظم دیگری از زمین‌های امیرآباد تا قبل از سال ۱۳۲۰، محل کشت گندم و جو بود.
از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ امیرآباد در اختیار نیروهای نظامی آمریکایی قرار گرفت که بر حسب نیاز ساختمان‌هایی در آن احداث کردند، از جمله خوابگاه سربازان، تعمیرگاه موتوری، ساختمان بهداری، ساختمان تصفیه خانه آب، کارخانه برق و کارخانه یخ سازی.
در سال ۱۳۲۳ خورشیدی یک سوم روستا متعلق به اهالی و دو سوم متعلق به دولت بود. در این سال با تصویب مجلس شورای ملی ۲۸۳۰۰ متر مربع از اراضی امیرآباد به رایگان به سفارت آمریکا داده شد تا گورستان امریکایی‌هایی شود که در ایران در می‌گذشتند.
از دیگر بناهای مهم امیرآباد که در سال ۱۳۲۸ ساخته شد، خوابگاه دانشگاه تهران (کوی دانشگاه) است.
جوین (ولایت)
جُوِیْن، یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان بزرگ؛ که در منابع مختلف از آزادوار به عنوان قصبه یا شهر مرکزی این ولایت، یاد شده‌است. این ولایت در مسیر راه نیشابور به قومس و ری قرار داشته‌است. دانشوران بسیاری از این ولایت برخاسته‌اند که از آن‌ها در منابع مختلف تاریخی و رجالی یاد شده‌است. ولایت جوین را در جغرافیای امروز، به شهرستان‌های جغتای و جوین در استان خراسان رضوی ایران و حدی از نواحی پیرامون آن، مطابقت داده‌اند.
نام‌شناخت
جُوَیْن، جُویان، کویان یا گویان؛ نام یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان است. نام این ولایت در «احسن‌التقاسیم» محمد مقدسی، به صورت کویان، جُویان و گویان ؛ در «صورةالارض» ابن حوقل و «تاریخ نیشابور» الحاکم، جوین ؛ در «معجم‌البلدان» یاقوت حموی، «الانساب» سمعانی و «اللباب» ابن اثیر، به صورت جُوَیْن و کویان آمده‌است. به نوشته بیهقی، جوین را یزد خسر پسر ساسویه بنا کرده‌است. مردم خراسان این ناحیه را کُویان می‌گفته‌اند و جُوین معرب آن است. بر پایه گفته اعتمادالسلطنه، کسانی که نام اصلی این ناحیه را گویان می‌دانند بر این باورند که گودرز، بانی آن بوده‌است. که در روستای ک هم‌اکنون کروژده نام دارد. همچنین چنان‌که در معجم‌البلدان آمده‌است به گفته بعضی، کویان، منسوب به «کوی» است.
آزادوار
آزادوار به معنی لغوی «خوی و خصلت آزادان» و «همچون آزدمردان» ؛ قصبه (شهر مرکز) ولایت جوین ربع نیشابور، که در مسیر راه ری به نیشابور قرار دارد و آرامگاه سید حسن غزنوی شاعر در آنجاست. گروهی از عالمان همچون ابوعبدالله محمد بن حفص بن محمد یزید شعرانی نیشابوری آزادواری (متوفی ۳۱۳ هجری)، ابوالعباس محمود بن محمد بن محمود آزادواری و ابوحامد احمد بن محمد بن عباس آزادواری منوسب به این شهرند.
حاکم‌نشینان جوین
در هر یک از ولایات، آبادی یا شهری که قصبه یا شهر اصلی هر ولایت به‌شمار می‌آمد محل استقرار حاکمران ولایت (تعیین شده از سوی حکومت مرکزی) بود. با بازبینی دوران‌های تاریخی ولایت جوین، شهر یا آبادی حاکم‌نشین ولایت جوین، تا قرن هفتم هجری و پیش از یوش مغولان به خراسان، «آزادوار»؛ از آن پس، تا نیمه قرن دوازدهم هجری (پایان حکومت صفویان)، حاکم‌نشینی به «فرومد» منتقل گردید؛ و از دوران افشاریان تا دوران فتحعلی‌شاه قاجار، «آق‌قلعه» حاکم‌نشینی جوین را عهده‌دار گردیده؛ و از آن پس و از دوران حکومت محمدشاه‌قاجار، حاکم‌نشینی به «جغتای» انتقال یافته‌است. حاکم‌نشینی جغتای با عنوان مرکز حکومت ولایات سه‌گانه جوین، بام و صفی‌آباد و تأسیس بخشداری (۱۳۱۶ش/۱۳۵۶ق) تا سال ۱۳۶۴ش/۱۴۰۵ق بر ولایت جوین ادامه یافته و پس از تقسیمات جدید کشوری، بخشی از مرکزیت اداری منطقه جوین به شهر «نقاب» منتقل گردید.
تداوم حیات تاریخی
ناحیه جوین، سرانجام، بر اساس تصویب‌نامه شماره ۱۶۱۴۷۴ سال ۱۳۸۶ دولت ایران، در خصوص اصلاحات تقسیمات کشوری در استان خراسان رضوی؛ در قالب تأسیس دو حوزه فرمانداری شهرستان جغتای به مرکزیت شهر جغتای و شهرستان جوین به مرکزیت شهر نقاب، حیات تاریخی و هویت فرهنگی ولایت کهن جوین را جغرافیای خراسان، تداوم بخشیده و ماندگار نموده‌است.
ویژگی‌ها
جوین در منابع گوناگون تاریخی و جغرافیایی به عنوان ولایتی آبادان و دارای رونق کشاورزی و غنای فرهنگی توصیف شده‌است. در کتاب تاریخ نیشابور الحاکم، جوین را ویژگی‌هایی همچون: خاستگاه اولیا و علما؛ شرایط سکونتگاهی بسیار مطلوب با روستاهای آباد و پیوسته و فراوانی قنات‌ها؛ هوشمندی، کوششگری و سخاوتمندی مردم ولایت؛ اهتمام مردم به دین و علوم دینی؛ گستردگی و بزرگی خانه‌ها و مهمانخانه‌ها توصیف شده‌است. محمد مقدسی، جوین را سرزمینی پهناور و پُرحاصل شناخته و نوشته‌است میوه و غلّه بسیار، و پوشاک از آن صادر می‌کنند. راهی به گرگان دارد. مردم اهل حدیث و ادب‌دوستند. آزادوار، شهر مرکز ولایت، آباد و پرجمعیت و حاصلخیز است. و یاقوت حموی، جوین را سرزمینی ارجمند و خوش آب و هوا معرفی کرده‌است که در راه کاروان‌های بسطام به نیشابور، جای گرفته. او همچنین به نقل از بیهقی نوشته‌است که این ولایت، دارای ۱۸۹ دیه است که به یکدیگر پیوسته‌اند. جوین، سرزمینی مستطیل‌مانند، میان دو کوه، در گستره‌ای پهناور است که به دو نیم، تقسیم شده. در نیمه شمالی آن، از خاور به باختر، دیه‌ها به یکدیگر پیوسته که هیچ‌یک از دیگری جدا نیست و از نیمه جنوبی آن، قنات‌هایی برآورده‌اند که شمالی‌ها را سیراب می‌کند و در این نیمه، ساختمانی نیست. میان این سرزمین و نیشابور، پیرامون ده فرسنگ، راه است.
مشاهیر و بزرگان
جمعی کثیر از عالمان نامدار از ولایت جوین برخاسته‌اند. در کتاب معجم‌البلدان از این جمله از موسی بن عباس بن محمد بوعمران جوینی نیشابوری (متوفی ۳۲۳هجری)، امام الحرمین ابوالمعالی عبدالملک بن ابی‌محمد عبدالله بن یوسف بن عبدالله بن یوسف جوینی (متوفی ۴۷۸ هجری در نیشابور)، ابومحمد عبدالله بن یوسف جوینی (پدر امام‌الحرمین؛ متوفی ۴۳۴ هجری در نیشابور)، ابوالحسن علی بن یوسف جوینی (معروف به شیخ حجاز؛ متوفی ۴۶۳ در نیشابور)، ابوالمعالی محمد بن حسن به عبدالله بن حسن جوینی سرخسی یاد شده‌است. در تاریخ نیشابور الحاکم، از ۵ تن از دانشوران منسوب به جوین و آزادوار مقیم نیشابور یاد شده‌است که عبارتند از: ابراهیم بن عبدالرحمن آزادواری، محمد بن جعفر آزادواری، هارون بن محمد آزادواری، محمد بن ماهان جوینی، موسی بن عباس جوینی. امام الحرمین جوینی خود استاد غزالی و از مشاهیر علمای اسلامی است، تأثیر شگرف و بی نظیر مشاهیر و دانشمندان جوین در تاریخ ایران و به ویژه در ساختار علمی-فرهنگی دنیای اسلام، واضح و روشن است.
محصولات کشاورزی
ولایت جوین با دارا بودن تعداد زیادی چاه عمیق که در اقصی نقاط این شهرستان واقع است، کشاورزی پر رونقی را در خود جای داده‌است. بسیاری از محصولات کشاورزی در این منطقه تولید می‌شود. بیشترین محصولات کشاورزی که در این منطقه تولید می‌شود عبارتند از، گندم، جو، چغندر قند، هندوانه و خربزه و دیگر محصولاتی که کشاورزی این منطقه را رونق خاصی بخشیده‌است. در سال‌های اخیر تمایل به کاشت درخت پسته به جهت مصرف کم‌آب توسط این درخت، سبب شد بسیاری از کشاورزان در مناطقی از ولایت جوین به کاشت این درخت رو بیاورند. محصول مرغوب پسته در این منطقه موقعیت ممتازی را برای جوین در مقایسه با دیگر مناطقی که کاشت پسته در آن‌ها رواج دارد رقم زده‌است.
ناتگروو
ناتگروو (به انگلیسی: Notgrove) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Cotswold واقع شده‌است. ناتگروو ۱۸۴ نفر جمعیت دارد.
فرودگاه اشنایدر رانچ
فرودگاه اشنایدر رانچ یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۸۷۱ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۸۰۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
سسیلی لفورت
سسیلی لفورت (Cecily Lefort; April 30, 1900 – فوریه ۱۹۴۵) یک فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
چوهاراست
چِوهاراست یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه مونور واقع شده‌است. چوهاراست ۴۹٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۳۰ نفر جمعیت دارد.
بالا حسن‌لی
بالا حسن‌لی ( Bala Həsənli) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
سودان، تگزاس
سودان، تگزاس (به انگلیسی: Sudan, Texas) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱٬۰۳۹ نفر است که در تگزاس واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
هاینریش درسر
هاینریش درسر (Heinrich Dreser؛ ۱۸۶۰ – December 21, 1924) یک شیمی‌دان اهل آلمان بود.
فرینیانو
فرینیانو (به ایتالیایی: Frignano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده‌است.
خصوصیات
فرینیانو ۹٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۵۷۰ نفر جمعیت دارد.
احمد جهوی
احمد جهوی (Ahmed Al-Jahawi؛ زادهٔ October 1, 1979) یک ورزشکار اهل عربستان سعودی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده است.
تاریخ اهواز
در مکان کنونی اهواز، شهری باستانی با نام اکسین وجود داشته، که در کتیبه‌های باستانی از آن نام برده شده است. این منطقه در زمان سلاطین عیلام، شهری آباد و پر سَکَنه بوده که به نظر می‌رسد در حملات آشور بانیپال یا اسکندر ویران شده است.
پیش از اسلام
اکسین شهری باستانی بود که در مکان کنونی اهواز قرار داشت. این منطقه در زمان سلاطین عیلام شهری آباد و پر سکنه بوده که به نظر می‌رسد در حملات آشور بانیپال یا اسکندر ویران شده‌است. اهواز در روزگار ساسانیان از شهرهای عمده خوزستان به‌شمار می‌رفت و از مراکز عمده صنایع نساجی خوزستان بود و یکی از کانون‌های مسیحیت در ایران، و از اسقف نشین‌های خوزستان محسوب می‌شد. علاوه بر این، این شهر از مراکز عمده بازرگانی بوده، و نیز به واسطهٔ واقع شدن در کنار رود کارون - که قابلیت کشتیرانی داشته - محل مناسبی برای تجمع مال‌التجاره و دادوستد به‌شمار می‌رفته‌است
دوران اسلامی
بعد از تاخت و تاز اعراب در عراق، آن‌ها قبل از میلاد مسیح به خوزستان حمله کردند. فرمانده عتبه بن گزوان نیمه اداری شهر را ویران کرد ولی نیمه تجاری شهر را حفظ کرد. فرمانده ایرانی، هرمزان از اهواز به شوشتر عقب‌نشینی کرد ولی بعد از مدت طولانی در محاصره بودن، در ۲۱ ه‍. ق/۶۴۱–۶۴۲ به نیروهای عمر تسلیم شد. اعراب پس از پیروزی در جنگ نهاوند پادگانهایی در شهرهای فتح شده، از جمله در اهواز ساختند. شهرهای خوزستان از جمله اهواز از نخستین پناهگاه‌های خوارج در ایران بود. در ایام خلافت علی برخی از موالی اهواز که از میزان خراج درخواستی والی آن ناخرسند بودند، به شورش خوارج پیوستند. در زمان خلافت یزید بن معاویه شهرهای خوزستان از جمله اهواز دستخوش جنگ و گریزهای خوارج با سپاهیان اموی گشت.در زمان زبیریان و امویان مهلب بن ابی‌صفره والی اهواز بود و خوارج را سرکوب کرد جغرافی دانان متذکر شدند که اهواز به خاطر شورش زنگیان-که عراق کوچک و خوزستان را دربرگرفته بود- در اواخر قرن ۳ ه‍. ق/۹ م بشدت صدمه دیده‌است. مقدسی متذکر می‌شود که دلیل ویرانی‌های شهر اشغال آن توسط شورشیان به رهبری المبرقع (نقابدار) است و طبری می‌گوید در سال ۲۶۱ه‍. ق/۸۷۴–۸۷۵ م زنگیان که شهر را اشغال کرده بودند، شهر را غارت کرده، مردم را به بردگی گرفته و خانه‌ها را آتش می‌زدند
اهواز تا اواخر سدهٔ ۵ ق شهری آباد بود، اما از این زمان به بعد رونق خود را از دست داد، به گونه‌ای که مرکزیت خوزستان از آنجا به شوشتر منتقل شد. در سدهٔ ۶ ق اهواز به شهری ویران و خالی از سکنه تبدیل شد. حافظ ابرو از آن به عنوان قصبه‌ای نام می‌برد و به اشتباه اهواز را با سوق الاربعا (چهارشنبه بازار) یکی می‌داند
در قرن چهارم هجری نهری کوچک به طول سیصد متر و عرض بیست‌متر از کارون منشعب شده، شهر را به دو قسمت تقسیم کرده بود محله غربی را «جزیره» می‌گفتند و محله شرقی «مدینه» نام داشت، این دو بخش به وسیله پلی به نام «پُل هندوان» به هم وصل می‌شدند. در آن دوره اهل شهر دو دسته بودند و دربارهٔ اصحاب پیامبر دو نظر داشتند، این شهر، انبارِ بصره و باراندازِ فارس و اصفهان بود. اما علی‌رغم رشد و توسعهٔ اهواز در قرون اولیه اسلامی، در نیمهٔ دوم قرن چهارم هجری این شهر رو به ویرانی گذاشت و مردم آن پراکنده شدند. و کار به جایی رسید که در اوایل قرن ششم این شهر به‌طور کلی ویران شد. عبدالکریم بن محمد سمعانی که در نیمهٔ دوم قرن ششم می‌زیسته شهر اهواز را این چنین توصیف کرده: «اهواز یکی از شهرهای مشهور بود که دانشمندان و روحانیون و تجار و ثروتمندان بسیاری از مردم آن شهر به همراه غیر اهوازی‌ها در آن زندگی می‌کردند. بخش عمدهٔ این شهر ویران شد و فقط ویرانه‌هایی از آن باقی‌مانده که مردم اندکی را در خود جای داده‌است.»
علت ویرانی «سوق‌الاهواز» یا همان اهواز به درستی مشخص نیست. هر آنچه تاکنون گفته شده حدس و گمان است که به وسیلهٔ وقایع‌نگاران و مورخان متأخر نوشته شده‌است. احمد کسروی «ویرانی اهواز کهن را یکی از معماهای تاریخ خوزستان دانسته که نه زمان و نه علت آن را در جایی ننوشته‌اند.» او در ادامه می‌گوید: «آنچه ما از جستجو بدست آورده‌ایم زمان آن را آخرهای قرن پنجم یا آغاز قرن ششم بوده.» این سخن کسروی نیز درست نیست چون ابن‌حوقل که در نیمهٔ دوم قرن چهارم می‌زیسته، ویرانی اهواز را از قرن چهار هم روایت کرده‌است. با این وجود کسروی علت ویرانی را دو چیز پنداشته: یکی شکستن بند و دیگری برگشتن مَسرُقان از جوی خود و پیوستن آن به دُجِیْل [کارون].
از قرن ششم هجری قمری به بعد به علت خراب شدن سد شادروان و پایین رفتن سطح آب رونق‌دهندهٔ شهر و نیز جنگ‌ها و اغتشاشات داخلی و بروز بیماری‌های وبا و طاعون، اهواز رو به خرابی رفت تا آن که در سال ۱۸۶۹ میلادی (۱۲۴۸ هجری خورشیدی) هم‌زمان با حفر کانال سوئز که منجر به کوتاه شدن مسیر تجارت دریایی اروپاییان و توجه آن‌ها به منطقه شد رونق تازه‌ای گرفت. ناصرالدین شاه قاجار هم از این فرصت برای گسترش تجارت و کشتیرانی بر روی رود کارون استفاده کرد و در سال ۱۲۶۶ هجری خورشیدی کشتی‌رانی را بر رود کارون برای خارجیان آزاد اعلام کرد و توسط والی خوزستان در کنار اهواز قدیم بندرگاهی به نام «بندر ناصری» احداث کرد. در دورهٔ پهلوی و به تبع سیاست قاجارزدایی وناسیونالیستی رضا شاه نام باستانی «اهواز» احیا شده و جای ناصری را گرفت.
سید عبدالله جزایری که در قرن دوازدهم یعنی قرن‌ها پس از ویرانی اهواز می‌زیسته. فتنهٔ صاحب‌الزنج را عامل عدم اعتنا و بی‌رغبتی خلفا دانسته که «بعد از تسکین فتنه چون خلفا را به عمارت آن ولایت رغبت باقی نماند و واماندگان آن‌جا از عمدهٔ ضبط آن همه نیشکر و ادای مال و جهات دیوانی آن‌ها بیرون نتوانستند آمد، لاجرم اکثر جلای وطن نمودند و…»
به هر حال پس از ویرانی شهر اهواز در قرن چهارم هجری، فقط ویرانه‌ای از آن باقی‌مانده بود و در دورهٔ مشعشعیان و پس از آن دسته‌ای از آل کثیر در آنجا کپرها یا چینه‌هایی بالا آورده دهکده‌ای آباد کرده بودند. سپس هم آنان رفته دسته‌ای از کعبیان در آنجا نشیمن داشته و در آن نزدیکی دیم‌کاری می‌کردند. با توجه به نوشته سید عبدالله جزایری پیداست که در اواخر قرن دوازدهم هجری نیز اهواز حال و روز خوبی نداشته‌است. او می‌نویسد: «اکنون از عمارات آن‌جا همان قلعه موجود است که شیخ ناصر بن حمید آن را حصار کشیده مشتمل بر چند خانه‌وار رعیت دیم‌کار.»
دوران معاصر
پس از آن نیز اهواز به همین صورت بوده و در حد یک روستای کوچک باقی‌مانده بود. سر اوستن هنری لایارد که در زمان شیخ ثامر ۱۲۵۸ه‍.ق (۱۸۴۱ م) در این منطقه بوده به هنگام ذکر قلمرو بنی‌کعب، هیچ گونه نامی از اهواز نبرده و در عوض نام روستای ویس در شمال اهواز را در کتاب خود آورده‌است. این امر نشان می‌دهد روستای ویس پرجمعیت‌تر و آبادتر از اهواز بوده‌است.
کاپیتان هنت که در سال ۱۲۷۳ه‍.ق (۱۸۵۳ م) یکی از افسران ارتش انگلیس در جریان جنگ ایران و انگلیس در خرمشهر بوده و پس از فرار خانلر میرزا به اهواز با کشتی به تعقیب خانلر میرزا پرداخته، اهواز را این چنین دیده‌است: «شهر اهواز مثل اکثر بلاد مشرق زمین دارای خانه‌های محقری است که از خشت و گل، بدون مراعات اصول صحی به ترتیب غیرمنظمی ساخته شده و در حدود یکهزار و پانصد الی دو هزار نفر جمعیت دارد. (کوچروان عرب‌زبان) بیست و شش سال بعد یعنی در سال ۱۲۹۹ه‍.ق (۱۸۸۲ م) حاج عبدالغفار نجم‌الملک از «قریهٔ اهواز و قریب ۶۰ خانوار رعیت عرب» سخن گفته که «کدخدای آن شیخ نَبهان» است. شیخ نبهان عامری کعبی بازماندهٔ همان کعبیان یمنی‌ای است که پس از رفتن آل‌کثیر در بیابان‌های اطراف اهواز قدیم نشیمن داشتند. قریهٔ اهواز در حال حاضر قدیمی‌ترین محلهٔ شهر اهواز است که پس از مهاجرت گروهی شوشتری در زمان ناصرالدین شاه و پس از تأسیس شهر ناصری یا اهواز فعلی آباد گردید و خانه‌های قدیم آن بیشتر به سبک معماری شوشتری و بعضاً دزفولی ساخته شده‌اند و اکنون به محلهٔ «عامری» معروف است. در حقیقت شهر فعلی اهواز که از منطقهٔ پل سیاه فعلی و اسکلهٔ انگلیسی‌ها شروع شد، پس از مهاجرت گروهی شوشتری و بعضاً دزفولی و بهبهانی تشکیل شد و پیش از آن به جز نام شهر باستانی اهواز که بر منطقه معروف بوده هیچ شهری وجود نداشته‌است. خانه‌هایی که در بیابان‌های اطراف اهواز به صورت کپری یا خشتی در تاریخ معاصر ذکر گردیده ساخته عشایر کوچ رو لر و عرب بوده که از فن معماری یکجانشینی آگاهی نداشته‌اند. در جوار این محله نیز محله‌ای است که آن را «اهواز قدیم» می‌گفتند. به احتمال زیاد قریهٔ اهواز در محل این دو محله بوده‌است.] لرد کرزن که در سال ۱۸۹۰ میلادی (۱۳۰۷ه‍.ق) از آن ناحیه گذر کرده جمعیت آن را تقریباً هفتصد نفر برآورد کرده‌است.
کشتیرانی در خوزستان از طریق رود کارون صورت می‌گرفته و با توجه به طبیعت رودخانهٔ کارون که در محل اهواز دارای چندین رگهٔ صخره‌ای در بستر خود می‌باشد به دو بخش بالادست و پایین‌دست تقسیم شده بود. همچنین ویرانه‌های سد باستانی اهواز نیز که در زمان احداث باز هم بر روی بستر صخره‌ای بنا شده بود مانع دیگری برای کشتی‌رانی بوده‌است. شاخهٔ بالادست یا کارون شمالی از شوشتر تا اهواز و شاخهٔ جنوبی یا پایین‌دست از اهواز تا خلیج فارس را در بر می‌گرفته‌است؛ بنابراین کشتی‌هایی که از شوشتر حرکت می‌کرده‌اند در محل اهواز به ناچار بار خود را به کشتی دیگری در سمت جنوبی صخره منتقل می‌کرده‌اند. این دست به دست شدن بار موجب پیدایش انبارها و کاروانسراهای متعددی در اهواز شد و تبدیل به یکی از دلایل رونق تجارت و نتیجتاً رونق شهر اهواز گشت. از جمله تأسیسات مرتبط با بندر و تجارت در اهواز آن زمان، واگن اسبی بوده‌است که با احداث یک رشته خط آهن و توسط واگن‌هایی که با اسب کشیده می‌شده‌اند بار و کالای تجاری را در امتداد رودخانه و بین کشتی‌ها جابجا می‌کرده‌است. در شوشتر اسنادی به دست آمده که حاکی از تجارت دریایی با دورترین بندرهای تجاری معروف آن دوران دنیا در هند و آفریقا و خاور دور می‌باشد و این امر جز با وجود بندری در کنار صخرهٔ پیش‌گفته برای تخلیه و بارگیری مجدد میسر نمی‌شده‌است.
به نوشتهٔ کسروی اهواز نوین پس از اعطای اجازهٔ ناصرالدین شاه به خارجیان برای کشتیرانی در قسمت جنوبی کارون رونق دوباره یافت زیرا وجود رشته‌سنگی در محل کنونی پل هفتم مانع از ادامه مسیر کشتی‌ها به قسمت‌های بالا دست کارون می‌شد و کشتی‌ها ناچار بودند بار خود را در این سوی صخره تخلیه کنند و سپس به کشتی‌هایی که در آن سوی صخره بودند منتقل کنند. کم‌کم ساختمان‌ها و تأسیساتی در این قسمت به وجود آمد و رونق آن هر روز بیشتر می‌شد. قسمت شرقی شهر ابتدا شکل گرفت و محلهٔ عامری و خیابان ۲۴ متری تقریباً اولین قسمت‌های اهواز جدید بودند.
درگیری‌های مختلف دوران مشروطیت و کشف نفت در مسجد سلیمان و وضع اسفبار شوشتر در دوران قاجاریه از یکسو و شیوع طاعون مهلک در آخرین سال‌های قرن ۱۳ خورشیدی و همچنین برچیده شدن کشتیرانی در کارون شمالی از سوی دیگر و نیز رونق روزافزون اقتصادی اهواز باعث شد تا مرکزیت خوزستان در آغاز حکومت پهلوی از شوشتر به اهواز منتقل شود.
بندر ناصری و اهواز امروز
علاوه بر این، وجود صخره‌های بزرگ در رود کارون در مقابل اهواز[این صخره‌ها هم‌اکنون به هنگام پایین آمدن آب کارون از بالای پُل هفتم قابل رؤیت هستند.]  سبب گردیده تا امکان کشتیرانی در این نقطه میسر نبوده، کشتی‌ها به محض وصول بدانجا بار خویش را تخلیه کنند و پس از حمل در خشکی، به آن طرف صخره‌ها برده، بر کشتی‌های دیگر بارگیری کنند. با آزادی کشتیرانی دررود کارون و به ویژه پس از احداث جاده کاروان رو لینچ و افزایش حجم مبادلات تجاری، ساختمان‌ها و مستحدثات قبلی، جوابگوی این حجم وسیع از مبادلات نبودند. از این رو پس از آزادی کشتیرانی دررود کارون در سال ۱۳۰۶. ق (۱۸۸۸. م) حسین قلی‌خان نظام‌السلطنه بختیاری حکمران جدید خوزستان مأموریت یافت که در آن ناحیه به‌طور جدی مشغول اصلاحات شود. هم چنین گزارش جامعی در مورد طوایف ساکن در اطراف رودخانه کارون، کیفیت کشتیرانی آن و وضعیت نیروهای انتظامی در آن منطقه تهیه نماید. در این فرمان از نظام‌السلطنه خواسته شده بود که شش ماه از سال را در خرمشهر اقامت کند.
نظام‌السلطنه نیز در محلی پایین‌تر از این صخره‌ها، که محل تخلیه محموله‌های کشتی بود، ساختمان‌ها و مستحدثاتی بنا نهاد و برای حفظ کالاها و محموله‌های تخلیه شده، سرباز و پاسبان در آنجا بنشاند.
ساختمان‌هایی که توسط نظام‌السلطنه برای تسهیل امور تجاری و تخلیه و بارگیری کالا احداث شده بودند به بندر ناصری معروف گردید. این ساختمان‌ها عبارت بودند از لنگرگاه، کاروانسرا، بازار و سربازخانه. وجه تسمیه نام ناصری نیز بر مبنای نام ناصرالدین شاه بود. این بندر در کناره شرقی رود کارون و رو به روی بندر امانیه ساخته شد. بندر امانیه نیز در کناره غربی رود کارون و در ابتدای جاده کاروان رو هویزه بود. کالاهای تخلیه شده در اهواز با تراموای اسبی به سه کیلومتر بالاتر برده می‌شد تا از آنجا به شوشتر بارگیری شود.
در سال ۱۹۰۰، این شهر مستقیماً به بازارهای ایالت مرکزی ایران متصل شد. در حقیقت اهواز به عنوان بندر ایالتهای مرکزی بود، به همین دلیل جمعیت آن رو به افزایش گذاشت. ذکر این نکته نیز ضروری است که علاوه بر ساختمان‌های احداثی توسط نظام‌السلطنه، شرکت ناصری نیز تأسیساتی نظیر انبار کالا و اسکله، یک خط تراموای سبک بین کارون سفلی (پایین سد) و کارون علیا (بالای سد) احداث کرد.
از آنجایی که آزادی کشتیرانی دررود کارون و افتتاح جاده کاروان رو اهواز ـ اصفهان موجب رونق و توسعه اهواز شده بود و به اعتباری دیگر اصلی‌ترین بخش اقتصادی آن، همان تخلیه کالا در بندر ناصری و سپس بارگیری آن در اهواز بود، لذا رفته رفته نام اهواز تحت‌الشعاع نام ناصری قرار گرفت، آن یکی را بندر ناصری نامیدند و شهر اهواز را ناصری گفتند.
رشد و گسترش تجارت و احداث بندر ناصری سبب گردید تا بسیاری از بازرگانان شهرهای شوشتر، دزفول، بهبهان و....  از آن شهرها مهاجرت کرده و در بندر ناصری رحل اقامت گزینند. فتنه‌انگیزی و آشوب‌های شهر شوشتر و دودستگی میان مردم نیز مزید بر علت بود تا روند مهاجرت را تسریع بخشد، در شهر دزفول نیز دار و دسته محمدطاهر با شرارت‌های خود آرامش را از مردم سلب کرده بود، همین امر سبب شد تا بازرگانان آن شهر تمایل و رغبت بیشتری به مهاجرت نشان دهند. در حقیقت این اولین مهاجرت شوشتری‌ها، دزفولی‌ها و بهبهانی‌ها به اهواز بود، همین امر سبب شد تا چند سال پس از آزادی کشتیرانی در رود کارون یعنی در سال ۱۸۹۲. م (۱۳۱۰. ق) و حتی پیش از افتتاح جاده کارون رو اهواز ـ اصفهان، معین‌تجار، کاروانسرایی با ۲۴ دهنه مغازه در اهواز احداث کند و به قول کنسول انگلیس او درصدد است بر تعداد آن‌ها بیفزاید. نظام‌السلطنه حاکم ایالت و معزالسلطنه به اتفاق هم دو کاروانسرای دیگر ساختند. آن‌ها هم‌چنین دو راسته بازار احداث کردند. معین‌التجار نیز به پیروی از آن‌ها یک راسته بازار احداث کرد. بدین ترتیب در آستانه جنگ جهانی اول (۱۹۱۴. م) بندر ناصری باعث گسترش روستای اهواز شد و کار به جایی رسید که در سال ۱۳۰۳. ش (۱۹۲۵. م) بندر ناصری به عنوان مرکز استان انتخاب شد و در شهریورماه ۱۳۱۴. ش نام آن به شهر اهواز تغییر یافت.
اهواز امروز کلانشهری بزرگ و پهناور است که در دو سوی رود پرآب کارون واقع شده‌است. در قسمت غربی شهر محلات مسکونی پرجمعیتی مانند کمپلو، کوی علوی و محله‌های نو ساز نظیر گلستان، کیانپارس، کیان‌آباد و کیانشهر، مهرشهر، زردشت، کوی انقلا و... قرار دارند. امانیه و فلکه ساعت کوی اداری-تجاری و هستهٔ مرکزی قسمت غربی را تشکیل می‌دهند. قسمت شرقی شهر بیشتر بازار و مراکز اقتصادی شهر را در خود جای داده، خیابان‌های نادری (سلمان فارسی) و امام خمینی (پهلوی سابق) و آزادگان (۲۴متری سابق یا رضا شاه کبیر سابق) و شریعتی (۳۰ متری سابق) و باغ شیخ (ادهم) مرکز قسمت شرقی شهر هستند و همچنین محله‌های معروف پادادشهر، آریاشهر، باهنر، رسالت، منبع آب، کوروش، زیتون کارمندی، شهرک نفت، نیوساید، کوی فرهنگیان، فدک، حفاری، فولادشهر و... در این قسمت از شهر واقع‌اند.
تیم‌های فوتبال فولاد خوزستان و استقلال اهواز از جمله تیم‌های مطرح در صحنهٔ فوتبال معاصر هستند.
نخستین چاه نفت در اهواز
در سال ۱۲۹۱ خورشیدی نخستین چاه نفت در نزدیکی اهواز کنده شده و این چنین شرکت ملی نفت به صورت گسترده به ساخت و ساز در این شهر پرداخت. شرکت نفت در سال ۱۲۹۹ خورشیدی یک کمپ در «کمپلو» کنونی ایجاد کرد و نخستین ساختمان شرکت نفت در سال ۱۳۰۵ در اهواز ساخته شد.
مقاومت مردم عرب خوزستان در برابر انگلستان با کمک عثمانی
در سال ۱۲۹۴ بین مردم عرب خوزستان و انگلیس جنگی رخ داد که به نبرد جهاد معروف است. این جنگ در دو مرحله صورت گرفت مرحله اول جنگ مردم عرب خوزستان با اسلحه سرد بود که منجر به شکست انگلیس شد. در مرحله دوم انگلیس با اسلحه گرم سنگین روبروی مردم عرب خوزستان قرار گرفت اما اسلحه مردم عرب تغیری نکرد وبا همان اسلحه‌های سرد با انگلیس روبرو شدند که منجر به کشته شدن صدها نفر از مردم عرب شد، مزار این کشته شدگان در ۱۰ کیلومتری اهواز _ سوسنگرد (المنیور) قرار دارد. از معروفترین شخصیتهای این جنگ حاج سبهان و همچنین عاصی الشرهان که از شیوخ بنی طرف می‌باشند. این جنگ به جنگ جهاد مشهور است. در جریان جنگ جهانی اول علمای نجف من‌جمله «محمدکاظم طباطبایی یزدی» که مرجع تقلید عالم تشیع بود به منظور جلوگیری از تهاجم انگلیس به کشورهای اسلامی و تجهیز قوای مسلمان فتوای جهاد علیه قوای مهاجم را صادر کردن{و من ابطال واقعة الجهاد هم: الشیخ عاصی بن شرهان و الشیخ مطلب بن سبهان و الشیخ صدام بن زایر علی و علی بن عباس و الشیخ عوفی بن مهاوی و الشیخ خزعل بن کاظم من رؤساء بنی طرف و السید عنایه الشوکی و الشیخ عنایه بن ماجد شیخ عشائر الباویه و الشیخ قاسم علی شیخ عشائر الزرگان و الشیخ ازباری شیخ عشیره بنی ساله }
پس از ابلاغ فتوا عشایر عرب خوزستان من‌جمله دشت آزادگان از مناطق سوسنگرد، بستان، حمیدیه، هویزه و روستاهای اطراف به سوی اهواز به حرکت درآمدند و پس از تقریباً ۵۰ کیلومتر پیاده‌روی در دشتی بین اهواز و حمیدیه برابر قشون انگلیس صف‌آرایی کردند. بسیاری از طوایف دشت‌آزادگان در این جنگ حضور داشتند. نیروهای انگلیس از چندین لشکر مجهز به توپخانه و سلاح سنگین تشکیل شده بودند و «ویلسون» یکی از قوای انگلیسی با همکاری شخصی بنام «کوکی» به شعیبه و بصره و خرمشهر به اهواز آمد و در آنجا متمرکز شد. ویلسون، نخست نامه‌ای به عشایر منطقه دشت‌آزادگان نوشته، و اعلام کرد که قشون انگلیس هیچگونه دشمنی با آن‌ها ندارند لذا آنان نیز به نوبه خود اجازه دهند لشکریان بریتانیا به راه خود ادامه دهند. عشایر خوزستانی در اهواز با رد پیشنهاد انگلیس به ویلسون نوشتند که به هیچ وجه اجازه عبور به قوای انگلیس را نخواهد داد و برای جنگ با لشکریان ویلسون به خط اول جبهه آمدند. سلاح عشایر مناطق در این جنگ «تفنگ»، «فاله»، «چماق قیری» (مگوار) نیزه و شمشیر بوده‌است.