cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
امپراتوری آشور میانه
پادشاهی آشور-اوبالیت یکم
آریک-دَن-ایلی (۱۳۱۸–۱۳۰۸ پ. م) - پسر اِنلیل-نیراری علیه اقوام ساکن کوه‌های زاگرس لشکرکشی کرد. شاه آشور به پادشاهی کوچکی به نام نیگیمتی در رشته کوه‌های خاور اربلا (اِربیل کنونی) حمله برد و سپس، به ناحیه‌ای که ایاشوباگالاها - قبیله‌ای که بعدها با بقایای کاسی‌ها در کوه‌ها متحد گردید - لشکر کشید. ادد-نیراری یکم که پسر آریک-دَن-ایلی بود، در توسعه پادشاهی آشور نقش مهمی داشت. در دوره پادشاهی او، آشور شروع به بازی کردن نقش بزرگی در تاریخ میانرودان کرد.
آرمسترانگ (میزوری)
آرمسترانگ (به انگلیسی: Armstrong) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هوارد، میزوری واقع شده‌است. آرمسترانگ ۲٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امپراتوری آشور میانه
پادشاهی آشور-اوبالیت یکم
او شمال میانرودان را اشغال کرد. سپس به زاگرس مرکزی حمله برد و بقایای گوتیان و لولوبیان را سرکوب کرد. اسناد بدست آمده از دوران او نشان می‌دهد که نازی-ماروتاش شاه کاسی بابل را در نبرد کار-ایشتار شکست داده‌است و در پی آن، مرز میان آشور و بابل، ناحیه آرمَن، در سرزمین آکارسالو (حلوان امروزی)، و در کوه‌ها تا سرزمین لولوبی تعیین گردید. او همچنین به کارکمیش در ۱۴۵ کیلومتری دریای مدیترانه حمله برد و آن سرزمین را تسخیر کرد.
شاتوآرا (۱۳۲۰–۱۳۰۰ پ. م) شاه میتانی که خراجگزار آشور بود، شورش کرد اما آشوریان پایتخت میتانی را تسخیر کردند و پیمان وفاداری میتانی با آشور تجدید گشت. در ۱۲۸۰ پ. م، واساشاتا شاه بعدی میتانی (۱۳۰۰–۱۲۸۰ پ. م) نیز علیه آشور شورش کرد و در برابر آشور از هیتی کمک خواست. آشوریان این شورش را درهم شکستند و واشوکانی پایتخت میتانی را ویران ساخته، خانواده سلطنتی میتانی را به آشور بردند.
این پیروزی، ادد-نیراری یکم را بر آن داشت تا همه میانرودان را زیر پادشاهی‌اش متحد سازد. گرچه در جنگ علیه هیتی‌ها بخش‌های بزرگی از میانرودان را از دست داد، اما در مقابل اقوام کوه‌نشین، از پادشاهی‌اش دفاع کرد.
همچنین، او به یک لشکرکشی گسترده دست زد که نتیجه آن، شکست قطعی نیروهای دشمن بود که شامل نیروهای مزدور هیتی نیز می‌شد، و شاید این بزرگ‌ترین دستاورد او برای آشور بوده باشد؛ چرا که در آن توانست شاتوآرا دوم شاه میتانی و متحد او هیتی را شکست دهد. با شکست شاتوآرا دوم، پادشاهی میتانی برای همیشه سقوط کرد و یکی از ایالات آشور شد (۱۲۷۰ پ. م).
همچنین او در کتیبه‌ای ادعا دارد که ۱۴٬۴۰۰ تن از اسیران دشمن را از یک چشم کور کرده‌است:
او کاخ‌های بسیاری در نینوا و آشور ساخت و «نیایشگاه جهانی» را در آشور بازسازی نمود و شهر نَمرود را بنا کرد. او همچنین همچون پدرش، به کارکمیش واقع در سوریه حمله برد.
این فتوحات و فتوحات بعدی آشور، تهدیدی تقریباً دائمی، نه تنها برای قدرت‌های بزرگی چون مصر و هیتی، بلکه برای پایداری و ثبات بسیاری از پادشاهی‌های کوچک منطقه، از جمله اسرائیل و یهودیه نیز بود. توکولتی‌نینورتای یکم پسر شلمنسر یکم نیز شاه توانایی بود. او جنگ‌های بیرحمانهٔ زیادی برپا ساخت و مردم سرزمین‌های شکست خورده را به منظور از میان بردن حس بیداری ملّی در آنها، از سرزمین‌هایشان اخراج می‌کرد. او سوریه و ماری را تصرف کرد و در جنگی میان آشور و بابل، کاشتیلیاش سوم را شکست داد و آشوریان، شهر بابل را تسخیر کردند (۱۲۲۵ پ. م). کاشتیلیاش سوم اسیر و به آشور تبعید شد.
خود توکولتی‌نینورتای یکم در کتیبه‌ای در این باره می‌گوید:
در زمان توکولتی‌نینورتای یکم در پی شورشی در بابل که علیه اشغالگران به انجام رسیده بود، آشوریان نیایشگاه‌های آن شهر، از جمله نیایشگاه مردوک را مورد چپاول قرار دادند و شاه آشور، در بابل، شهر جدید به نام کار-توکولتی-نینورتا ساخت. سپس یک حاکم دست نشانده را در بابل نشاند و خود به آشور بازگشت.
در سال ۱۲۰۷ پ. م، در حالی که می‌توان گفت امپراتوری آشور در بالاترین درجه شکوه خود بود، توکولتی‌نینورتای یکم، گرفتار شورشی شد که در رأس آن دو پسرش قرار داشتند. آنان او را در شهر جدیدش، کار-توکولتی-نینورتا محاصره کردند و در حین محاصره، او به قتل رسید؛ بنابراین، او در شهری که خود فرمان ساخت آن را داده بود، کشته شد.
توکولتی‌نینورتای یکم، نفوذ آشور را تا آنسوی جنوب خاوری (آنچه که اکنون خلیج فارس نامیده می‌شود) و تا ارمنستان در شمال خاوری گسترش داد، اما پس از مرگش، امپراتوری آشور رو به زوال گام نهاد. آنگاه هرج و مرجی رخ داد، که تا پایان دوره پادشاهی میانه، ادامه یافت.
هرج و مرج در آشور
آشور در دوران پادشاهی آشور-نَدین-پال، بسیاری از قدرت خود را از دست داد. پس از او، آشور-نیراری سوم، نوه توکولتی‌نینورتای یکم و فرزند یا برادرزاده آشور-نَدین-پال به شاهی رسید. پدر و عمویش در قتل توکولتی‌نینورتای یکم دست داشتند. به نظر می‌رسد که خودش نیز با استفاده از فرصت بدست آمده از هرج و مرج پس از قتل توکولتی‌نینورتای یکم، به تاج و تخت رسیده باشد و بنابراین غاصب تاج و تخت شناخته می‌شد.
سپس، اِنلیل-کودوری-اوسور، پسر دیگر توکولتی‌نینورتای یکم، توانست تاج و تخت را از دست آشور-نیراری غاصب بازپس گیرد (۱۱۹۷ پ. م). اما طولی نکشید که تاج و تخت به دست غاصب دیگری افتاد. او، نینورتا-پال-اِکور، پسر ایلیا-ای-هَددَه، و از نوادگان اِریبا-اَدَد یکم بود. او تاج و تخت پادشاهی را با یک کودتا به دست آورد و ۱۲ سال پادشاهی کرد (۱۱۹۲–۱۱۸۰ پ. م).
پس از نینورتا-پال-اِکور، پسرش، آشور-دان یکم شاه آشور شد (۱۱۷۹ پ. م). او از ناتوانی پادشاهی بابل سود جست و نواحی زابان بر کرانه رود زاب پایین، ایریاو و آکارسالو را از چنگ شاه بابل بیرون آورد (۱۱۵۸ پ. م).
پس از او، پسرش نینورتا-توکولتی-آشور شاه شد؛ اما چندان نگذشت که تاج و تخت شاهی توسط برادرش موتاکّیل-نوسکو غصب شد، و خود نینورتا-توکولتی-آشور مجبور شد که برای جلای وطن، به بابل که در آن زمان روابط خوبی با آن داشت، برود.
موتاکّیل-نوسکو نیز پس از مدت کوتاهی که تاج و تخت را از برادرش غصب کرد مُرد، و تاج و تخت شاهی آشور به پسرش، آشور-رش-ایشی یکم رسید (۱۳۳۲–۱۳۱۶ پ. م) و پس از او، پسرش تیگلات-پیلسر یکم شاه شد (۱۳۱۵–۱۱۷۷ پ. م).
تیگلات-پیلسر یکم؛ یکی از بزرگ‌ترین فاتحان آشور بود. او قلمروی خود را در هر سه جبهه (شمال، باختر، جنوب) گسترش داد.
او در جبهه شمال علیه هیتی‌ها دست به تهاجماتی زد و در کیلیکیه متصرفاتی دایر نمود.
تیگلات-پیلسر یکم در جبهه باختر، علیه آرامیان به پا خاست، آن‌ها را از فرات دور ساخت و برخی از پایگاه‌های آن‌ها را تسخیر کرد. او در این عملیات جنگی موفق شد تا به رؤیای دیرینه آشوریان در مورد دستیابی به سواحل مدیترانه تحقق ببخشد، و از بیبلوس، سیدون و دیگر شهرهای فنیقی خراج بگیرد.
شاه آشور در جبهه جنوب نیز با حمله به بابل وجهه زیادی به دست آورد اما در ظاهر از این حمله چیز زیادی به دست نیاورد.
تیگلات-پیلسر یکم، با موفقیت، مرزهای آشور را تا بزرگ‌ترین حد آن تا آنزمان، گسترش داد. او در کتیبه‌ای اعلام می‌دارد که:
دومین دوره تاریکی
با مرگ تیگلات-پیلسر یکم (۱۰۷۷ پ. م)، دومین دوران تاریک آشور آغاز می‌گردد. جانشینان او، که بسیار کمتر از او نیرو و شایستگی داشتند، نتوانستند یکپارچگی قلمرو گستردهٔ آشور را، که اقوام گوناگونی در آن سکونت داشتند، نگاه دارند. این بود که گستردگی این سرزمین به سرعت کاهش یافت و سرزمین‌های تسخیر شده خود را یکی پس از دیگری از دست داد. تا این که، در حدود شانزده دهه پس از مرگ تیگلات-پیلسر یکم، تمام آنچه از هسته مرکزی و همیشگی آشور به جا مانده بود، در حول و حوش شهرهای آشور و نینوا قرار داشت.
در هنگامه این سال‌ها، خاور نزدیک گرفتار نابسامانی‌های داخلی، سیل، قحطی، و فقر و مشقت گسترده بود. در جبههٔ سیاسی، با آرام گرفتن امپراتوری‌های آشور و بابل، آرامیان و دیگر اقوام نیمه کوچگر، توانستند دستاوردهای موقتی به دست آورند. بی‌شک، گمان آنها بر این بود که روزگار آشور به عنوان قدرت بزرگ، به سر آمده و آنها بزودی آخرین بقایای آن را نیز کَنده و از آنِ خود خواهند ساخت. آن‌ها از کجا می‌دانستند که آشور، برخلاف سومر، میتانی، هیتی، و بسیاری دیگر از پادشاهی‌های روزگار بزرگِ میانرودان، برای همیشه در خاموشی و فراموشی فرونرفته است و برعکس، زمامداران آشور، در آستانهٔ برخورداری از نوزایی ملی‌گرایی و توسعه طلبی‌ای بودند که خاور نزدیک را به‌طور عمیق دگرگون ساخت و در دل تمام اقوام آن، وحشت افکند.
پس از تیگلات-پیلسر یکم، دو پسرش اَشَرید-پال-اِکور (۱۰۷۶–۱۰۷۴ پ. م) و آشور-بعل-کالا به تخت نشستند و آنگاه پسر آشور-بعل-کالا، با عنوان اِریبا-اَدَد دوم برای مدتی شاه شد (۱۰۵۶–۱۰۵۴ پ. م). او سرانجام توسط عمویش شمشی-ادد چهارم از پادشاهی برکنار گردید.
پس از شمشی-ادد چهارم، پسرش آشور-ناصیر-پال یکم به پادشاهی رسید. دوران پادشاهی آشور-ناصیر-پال یکم (۱۰۴۰–۱۰۳۲ پ. م)، دوران خشکسالی و جنگ با صحرانشینانی بود که از باختر آشور به آن سرزمین حمله می‌بردند.
پادشاهان بعدی آشور را که تا پایان دوره تاریکی در این سرزمین به پادشاهی پرداختند، تنها به نام می‌شناسیم:
آژانس دارویی اروپا
آژانس دارویی اروپا (European Medicines Agency) یا به اختصار EMA، یکی از نهادهای اتحادیه اروپا که مسئولیت تنظیم مقررات، ارزیابی و نظارت بر داروی‌های شیمیایی را به عهده دارد. تا قبل از سال ۲۰۰۴، نام این سازمان «آژانس اروپایی ارزیابی محصولات دارویی» یا «آژانس ارزیابی دارویی اروپا» (EMEA) بود.
آژانس دارویی اروپا در سال ۱۹۹۵ با هزینهٔ اتحادیهٔ اروپا و صنایع داروسازی و یارانهٔ غیرمستقیم از کشورهای عضو برپا شد و هدف اعلام‌شده از این کار هماهنگ‌سازی (و نه جایگزینی) نهادهای نظارتی هر یک از کشورها بر روی داروی‌های شیمیایی بود. امید بر آن بود که تأسیس این سازمان نه تنها هزینهٔ سالیانهٔ €۳۵۰ میلیون یورویی شرکت‌های دارویی برای دریافت مجوز از هر کشور را کاهش دهد، بلکه تمایلات حمایت‌گرایانهٔ کشورهای مستقل در عدم تأیید داروهای جدید به‌منظور حمایت از ساخت داروهای قدیمی توسط کارخانه‌های محلی در همان کسور را نیز حذف نماید.
مقر اصلی این سازمان اینک در شهر آمستردام قرار دارد و پس از هفت سال گفتگو بحث میان کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا بنا شد. پیش‌تر، مقر اصلی این سازمان در شهر لندن بود که به‌دنبالِ تصمیم آن کشور مبنی بر خروج از اتحادیهٔ اروپا (برکسیت)، در مارس ۲۰۱۹ میلادی به آمستردام نقل مکان کرد.
انتقادات
مراحل بررسی و بازبینی دارویی توسط آژانس دارویی اروپا به‌سبب عدم شفافیت و احتمال تعارض منافع مورد انتقاد بوده‌است. به عنوان مثال «لوئیس برینت» یک پزشک دانمارکی در جریان بررسی این آژانس بر روی یکی از کارهای خودش، متوجه شد که هیچ نام و نشانی از «متخصصان» بررسی‌کننده اطلاعات منتشر نمی‌شود و این موضوع مخفی نگه داشته می‌شود. جزئیات بررسی‌ها و عقاید مخالف منتشر نمی‌گردد و این نشان می‌دهد که این «متخصصان»، همگی یک نظر واحد و یکسان دارند. به نظر او این مسئله، غیرعلمی و غیردموکراتیک است.
مقایسه با سایر نهادهای نظارتی-مقرراتی
آژانس دارویی اروپا کمابیش شبیه سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) است، اما بر خلاف آن تمرکزگرایی ندارد. مدت میانگین زمان ارزیابی این آژانس برای پذیرش یک محصول دارویی ۲۱۰ روز و برای FDA به‌طور متوسط حدود ۵۰۰ روز است.
دیرک ون دالن
دیرک ون دالن (متولد 20 دسامبر 1932 ، آمستردام) یک ریاضیدان و مورخ علوم هلندی است.
ون دالن در دانشگاه آمستردام در رشته ریاضیات و فیزیک و نجوم تحصیل کرده است. وی با الهام از کار لویتسن براوئر و آرند هیتینگ، دکترای خود را در سال 1963 از دانشگاه آمستردام، برای پایان نامه اش تحت عنوان مسائل تعمیم در نظریه تصویری مسطحه ی شهودی (Extension problems in intuitionistic plane Projective geometry) دریافت کرد. ون دالن از سال 1964 تا 1966 در ام آی تی و بعداً آکسفورد به تدریس منطق و ریاضیات پرداخت. او از سال 1967 استاد دانشگاه اوترخت بوده است. در سال 2003 به دیرک ون دالن به خاطر آوردن آثار بروور در معرض دید بین‌المللی ، به مدال آکادمی 2003 آکادمی علوم سلطنتی هلند اعطا شد.
ایالتی و اصلی
ایالتی و اصلی فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی دیوید ممت است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویلیام اچ میسی، سارا جسیکا پارکر، الک بالدوین، جولیا استایلز، فیلیپ سیمور هافمن، ربکا پیدگئون، دیوید پیمر، چارلز دارنینگ، پتی لوپن، کلارک گرگ، ریکی جی، مایکل هیگینز، جاناتان کتز، لورا سیلورمن و جان کرازینسکی ایفای نقش کرده‌اند.
جسد نفیس
جسد نفیس (برگرفته از اصطلاح فرانسوی cadavre exquis ، معادل تحت‌اللفظی: جسد نفیس)، روشی است که به وسیله آن مجموعه ای از کلمات یا تصاویر به طور دسته‌جمعی گردآوری می‌شود. هر مشارکت‌کننده با پیروی از یک الگوی جمله(برای آثار متنی) یا با دیدن بخش پایانی اثر پیشین به ترکیب‌بندی اثری ضمیمه می‌کند. مثلا "اسم-اسم-فعل-حرف-حرف-اسم-اسم-فعل" یک الگوی جمله است که می‌توان جمله "امید پرنده‌ای است که در روح آشیان دارد." را نمونه‌ای از این الگو دانست.
تاریخ
این نام از زمانی گرفته‌شده که سوررئالیست‌ها بازی‌ای به نام "Le cadavre exquis boira le vin nouveau. " ("جسد نفیس باید شراب تازه را بنوشد.")را انجام می‌دادند، به دست آمد. آندره برتون می نویسد که بازی در محل اقامت دوستان در خانه ای قدیمی در مون‌پارناس پدید آمد. او علاوه بر خود از مارسل دوهامل ، ژاک پرور ، ایو تانگو و بنجامین پره به عنوان شرکت کنندگان اصلی یاد می کند.
هنری میلر اغلب این بازی را برای گذران وقت در کافه های فرانسه در دهه 1930 انجام می داد.
یالمار مائه
یالمار مائه (Hjalmar Mäe; October 24, 1901 – April 10, 1978) سیاستمدار اهل استونی بود.
نیواندک
نیواندک (به هلندی: Nieuwendijk) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در ورکن‌دام واقع شده‌است. نیواندک ۳٬۴۶۵ نفر جمعیت دارد.
کیش‌مات (فیلم ۲۰۰۸)
کیش‌مات (Checkmate) فیلمی هندی است.
کیش‌مات (فیلم ۱۹۳۵)
کیش‌مات (Checkmate) یک فیلم جنایی به کارگردانی جورج پیرسون و تهیه‌کنندگی آنتونی هاولوک-آلن محصول سال ۱۹۳۵ است. موریس اوانس، فلیکس آیلمر و ایولین فوستر از بازیگران این فیلم بوده‌اند.
ایوان بیلی
ایوان بیلی (؛ زادهٔ January 27, 1988) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استال کامیانسکه اشاره کرد.
ام-اکشن
ام-اکشن (M-Aktion) یک سازمان غارتگر نازی بود. ام-اکشن که به گروه ضربت رایشلایتر روزنبرگ پیوست، از اوایل سال ۱۹۴۲ تقریباً ۷۰۰۰۰ خانه یهودیان فرانسوی، بلژیکی و هلندی را که یا فرار کرده بودند یا تبعید شده بودند، غارت کرد.
خاستگاه و ریشه کردها
مردم کرد قومی ایرانی‌تبار هستند که به زبان‌های کردی از شاخه زبان‌های هندواروپایی صحبت می‌کنند. محل سکونت این قوم از دیرباز در رشته کوه زاگرس و دشت‌های اطراف آن بوده‌است. صاحب نظران، فرضیه‌های متعددی از ریشه مردم کرد ارائه کرده‌اند اما اکثر صاحب نظران بر این باورند که ریشه این قوم به آریاییان برمی‌گردد.
مورخان نظریات مختلفی برای ریشه کلمه «کُرد» ارائه کرده‌اند. به گفته مستشرق انگلیسی، گادفری رولز درایور، واژه کُرد مربوط به «Karda» سومری است و از لوح‌های گلی سومری در هزاره سوم پیش از میلاد به دست آمده‌است، در حالی که به گفته سایر مورخان، کلمه کُرد پیش از دوره اسلامی به عنوان یک واژه فارسی میانه و به معنای «کوچ‌نشین» بوده، و در نهایت ممکن است از یک نام باستانی یا جای‌نامی از نام قبایلی به نام واژه یونانی «Kyrtian» ها  یا از منطقه کردوئنه مشتق شده باشد.
ریشه نام
در مورد ریشه نام کُرد نظریات مختلفی وجود دارد و ریشه دقیق کلمه «کرد» مشخص نیست. بسیاری عقیده دارند که کلمه کُرد همان گُرد است که به معنی جنگجو و شجاع میباشد.
بر اساس یک نظریه، در فارسی میانه به عنوان kwrt- 𐭪𐭥𐭫𐭲 که اصطلاحی برای «کوچ‌نشین؛ چادرنشین» است، منشأ گرفته‌است. پس از فتح ایران توسط اعراب، این اصطلاح در زبان عربی به عنوان کُرد پذیرفته شد و به‌طور خاص در قبایل کوچ نشین به کار می‌رفت.
از قرن هفتم میلادی به بعد، واژه کُرد به دلیل استفاده بیشتر اعراب از آن بیشتر شناخته‌شده تر می‌شود. (الاکراد).
بر اساس برخی منابع، به نظر می‌رسد تا قرن شانزدهم میلادی، هویت قومی با عنوان کرد در میان گروه‌های مختلف ایرانی شمال غربی، بدون اشاره به هیچ زبان ایرانی خاص، شکل می‌گیرد.
شرف‌خان بدلیسی در قرن شانزدهم می‌گوید که «کردها» به چهار دسته تقسیم می‌شوند: کورمانج، لر، کلهر و گوران که هر کدام به گویش یا زبان متفاوتی صحبت می‌کنند) Paul (2008) خاطرنشان می‌کند که استفاده قرن شانزدهمی از واژه کرد که توسط بیدلیسی ثبت شده‌است، صرف نظر از گروه‌بندی زبانی، ممکن است بازتاب هویت قومی «کرد» شمال غربی ایران باشد که کورمانج، کلهر و گوران را متحد می‌کند.
آفرینش هویتی قوم کرد
اصطلاح کرد در قرن شانزدهم توسط شرف‌خان بیدلیسی به عنوان چهار گروه قبیله ای کرمانج، لر، کلهر و گوران به کار می‌رود که هر کدام به گویش یا زبان متفاوتی صحبت می‌کنند. پال (۲۰۰۸) استدلال می‌کند که این نشان دهنده قوم زایی اولیه کردها به عنوان یک گروه منسجم شمال غربی ایران است، زیرا سه گروه از این چهار گروه را می‌توان به عنوان اجداد گروه‌هایی شناسایی کرد که حداقل تا حدی به عنوان کردان امروزی شناخته می‌شوند. لرها از منظز زبان‌شناسی یک گروه کرد نیستند و در واقع به ایرانیان شمال غربی   تعلق ندارند بلکه به شاخه زبانی ایران جنوب غربی پیوند می‌خورند. پولس در ادامه خاطرنشان می‌کند که اولین متون که به‌طور مشخص به زبان کردی نوشته شده‌اند در همان دوره ظاهر شده‌اند.
ریشه هویتی
کردها مردمانی مردمان ایرانی‌تبار هستند اغلب اعتقاد بر این است که مادها نقطه آغازی برای قوم‌شناسی کردها هستند، محققان و کُردشناسان مادهای آریایی مهاجر را که از سرزمین‌های شمالی به فلات ایران کوچ کردند را ریشه اصلی مردمان کرد می‌دانند. این اقوام مهاجر آریایی در طول مهاجرت گسترده‌شان دیگر اقوام بومی منطقه مانند لولوبی‌ها، گوتیان و کاردوچی‌ها را در خود حل کردند و یک گروه واحد را تشکیل دادند.
در مقابل برخی از محققان مانند با مرتبط نمودن اقوام کرد با مادها مخالفند. بر اساس برخی منابع اعتقاد بر این است که مردم کرد از ریشه‌های ناهمگون و متنوع تشکیل شده‌اند که تعدادی از گروه‌های قبیله‌ای یا قومی قبلی را ترکیب می‌کنند مورخان قرن ۱۹ میلادی، مانند جورج راولینسون، کوردوئنه و کاردوچی را با کردهای امروزی یکی دانستند، با توجه به اینکه کاردوچی معادل واژگانی باستانی «کردستان» بود. این دیدگاه توسط برخی منابع آکادمیک اخیر پشتیبانی می‌شود که کوردوئنه را به عنوان نوعی پیشا-کرد اولیه یا معادل کردستان امروزی می‌دانند. با این حال، برخی از محققان مدرن، ارتباط کردها با کاردوچی‌ها را رد می‌کنند.
منابع یهودی منشأ مردم کوردوئنه را به ازدواج جنیان پادشاه سلیمان با ۵۰۰ زن زیبای یهودی روایت می‌کنند. همین افسانه نیز توسط مقامات اولیه اسلامی برای توضیح منشأ کردها مورد استفاده قرار گرفت.
فرضیه ماد توسط ولادیمیر مینورسکی مطرح شد. دیدگاه مینورسکی متعاقباً توسط بسیاری از ملی‌گرایان کرد در قرن بیستم پذیرفته شد. I. Gershevitch «یک تکه تأیید زبان‌شناسانه» از تشخیص مینورسکی و سپس یک استدلال «زبانی-اجتماعی» دیگر را ارائه کرد. گرنوت ویندفور (۱۹۷۵) گویش‌های کردی را به‌عنوان پارتی شناسایی کرد (البته دارای زیرلایه‌ای در زبان ماد). فرضیه داشتن اجداد مادها توسط مارتین فان براینسن رد شده‌است. بروینسن می‌گوید: «اگرچه برخی از روشنفکران کرد ادعا می‌کنند که مردم آن‌ها از نژاد مادها هستند، اما شواهد کافی برای اجازه دادن به چنین ارتباطی در فاصله زمانی قابل توجه بین تسلط سیاسی مادها و اولین گواهی کردها وجود ندارد»
افسانه‌های آفرینشی و ریشه‌ای
افسانه‌های متعددی وجود دارد که منشأ کردها را به تفصیل بیان می‌کند. یکی از این افسانه‌ها کردها را به عنوان نوادگان فرشتگان پادشاه سلیمان (جن) روایت می‌کند. این نوادگان را به اروپا فرستادند تا پانصد دوشیزه زیبا برای حرمسرای پادشاه برای او بیاورند. اما وقتی این نوادگان این کار را کردند و به اسرائیل بازگشتند، پادشاه مرده بود. به این ترتیب، جن‌ها در کوهستان ساکن شدند، با خود زنان ازدواج کردند و فرزندان آنها به عنوان کرد شناخته شدند.
در نوشته‌های اولیا چلبی، جهانگرد ترک عثمانی، افسانه‌ای دربارهٔ کردها نیز وجود دارد. وی اظهار می‌دارد که این افسانه را از «مقدیسی مورخ ارمنی» دریافته است:"به گفته مقدیسی، اولین شهری که پس از طوفان نوح ساخته شد، شهر جودی و پس از آن قلعه‌های سنجار و میفارقین بود. شهر جودی توسط ملیک کردیم از اعضای جامعه نوح پیامبر اداره می‌شد. او مردی بود که کمتر از ۶۰۰ سال عمر نکرد و طول و عرض کردستان را طی کرد. با آمدن به میفارقین، آب و هوای آن را پسندید و در آنجا اقامت گزید و فرزندان و نوادگان زیادی به دنیا آورد. او زبانی مستقل از زبان عبری برای خود اختراع کرد. این زبان نه عبری است و نه عربی، فارسی، دری یا پهلوی بود و هنوز آن را زبان کوردیم می‌نامند. پس زبان کردی که در میفارقین ابداع شد و اکنون در سراسر کردستان مورد استفاده قرار می‌گیرد و نام خود را مدیون ملیک کردیم از اعضای جامعه نوح پیامبر است. از آنجایی که کردستان کوه سنگی بی پایانی است، دوازده نوع کردی وجود دارد که از نظر تلفظ و واژگان با یکدیگر تفاوت دارند. این تفاوت به گونه ای است که اغلب افراد مجبورند برای درک کلمات یکدیگر از مترجم استفاده کنند."
یادداشت‌ها
<references group="یادداشت"/>
منابع
<references group="" responsive="1"/>
آریل گرازیانی
آریل گرازیانی (Ariel Graziani؛ زادهٔ June 7, 1971) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی بارسلونا، باشگاه فوتبال ال‌دی‌یو کیتو، باشگاه فوتبال لانوس، باشگاه فوتبال سن‌خوزه ارث‌کوئیکز، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، اف‌سی دالاس، و نیوانگلند رولوشن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اکوادور بازی کرده‌است.
آرنو بینار
آرنو بینار (Arnaud Binard؛ زادهٔ January 18, 1971) یک هنرپیشه و تهیه‌کننده فیلم اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شناسه: ای و بخش تحقیقات اشاره کرد.
آریل گوستاوو پریرا
آریل گوستاوو پریرا (Ariel Gustavo Pereyra؛ زادهٔ October 2, 1973) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو و باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا اشاره کرد.
فوتبال در کره شمالی
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در کره شمالی است. فوتبال در این کشور توسط فدراسیون فوتبال کره شمالی اداره می‌شود که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد.
نیو میر
نیو میر (به هلندی: Nieuwe Meer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در هارلمرمیر واقع شده‌است.
کیفیت زندگی (فیلم)
«کیفیت زندگی» (Quality of Life (film)) یک فیلم است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لین گریسون اشاره کرد.
نیشا آگاروال
نیشا آگاروال بازیگر هندی است.
دادلی (میزوری)
دادلی (به انگلیسی: Dudley) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استادار، میزوری واقع شده‌است. دادلی ۱٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۲ نفر جمعیت دارد و ۱۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الکساندر پونوماریوف (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۶)
حرفه باشگاهی
وی اولین بازی خود را در لیگ برتر فوتبال روسیه برای باشگاه فوتبال روستوف در بازی مقابل باشگاه فوتبال دینامو مسکو در ۱۱ آوریل ۲۰۰۹ انجام داد.
ترگوویشته (کرایوو)
ترگوویشته یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده‌است.
کیکبال (فیلم)
«کیکبال» (Kick Ball (film)) یک فیلم است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.
اودر، یوتلاند
اودر (Odder) یک شهر در یوتلاند دانمارک است.
«اودر» ۱۲٬۲۳۷ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر سالو، فنلاند خواهرخواندهٔ شهر «اودر» هست.
ایوان بابکو
ایوان بابکو (؛ زادهٔ December 10, 1990) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا و باشگاه فوتبال متالیست خارکوف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Ukraine U18 بازی کرده‌است.
سعد البازعی
سعد بن عبدالرحمن البازعی (زاده ۱۹۵۳) منتقد، متفکر، استاد دانشگاه، عضو مجلس شورا و مترجم اهل عربستان سعودی است.
وی کارشناس زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه ملک سعود ریاض در سال ۱۹۷۴ است و فوق لیسانس ادبیات انگلیسی از دانشگاه پوردو است. پایان‌نامه او در مورد شرق‌شناسی در ادبیات اروپا بود و از سال ۱۹۸۴ استاد ادبیات تطبیقی انگلیسی در دانشگاه ملک سعود ریاض است.
در سال ۲۰۰۹ به مجلس شورا پیوست و چند سمت از جمله سردبیری روزنامه انگلیسی زبان "Riyadh Daily" را بر عهده داشته‌است. سردبیر ویرایش دوم دایرةالمعارف جهان عرب، عضو هیئت علمی دانشگاه ملک سعود، رئیس باشگاه ادبی ریاض، و عضو شورای صندوق بین‌المللی حمایت از فرهنگ یونسکو است.
وی در سه دهه گذشته سخنرانی‌های زیادی داشته و در کنفرانس‌های بسیاری در مناطق مختلف جهان از جمله ژاپن، آلمان، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، سوئد و فرانسه، علاوه بر بسیاری از کشورهای عربی، شرکت کرده‌است.
وی یکی از منتقدان و پژوهشگران شناخته شده فرهنگی عربستان سعودی و عرب به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۱۴ ریاست کمیته داوری جایزه بین‌المللی رمان عرب (بوکر) را بر عهده داشت و مقالاتی در تعدادی از مقالات محلی و عربی دارد. مقالات او به انگلیسی در مجلات بین‌المللی مانند «ادبیات جهان معاصر» منتشر شده توسط دانشگاه اوکلاهما و همچنین در نشریات آلمان، سوئد و لهستان منتشر شده‌اند.
کتاب مهم او «مولفه یهود در تمدن غرب» در ۲۰۰۷ منتشر شد و وی یک مقاله در مورد آن در شماره دسامبر ۲۰۰۸ در مجله آمریکایی «فارین پالیسی» منتشر کرد.
آثار
فرهنگ صحرا: مطالعاتی در ادبیات معاصر شبه جزیره عربستان، ۱۹۹۱.
ارجاعات شعری: خوانش شعر معاصر ۱۹۹۹.
نزدیک شدن به دیگری: مقایسه‌های ادبی. ۱۹۹۹.
راهنمای منتقد ادبی به بیش از هفتاد جریان و اصطلاح انتقادی معاصر (با دکتر میحان الروئیلی) ۲۰۰۲.
دروازه‌های شعر: خوانش‌هایی به سمت شعر ۲۰۰۴.
دریافت دیگری: غرب در نقد مدرن عرب ۲۰۰۴.
مؤلفه یهودی در تمدن غرب ۲۰۰۷.
اختلاف فرهنگی و فرهنگ اختلاف : ۲۰۰۸ انتشارات مرکز فرهنگ عربی
جدال تجدید: شعر سعودی در نیم قرن ۲۰۰۹.
رمان و فیلم شهرهای روایی ۲۰۰۹.
اضطراب دانش: مشکلات فکری و فرهنگی ۲۰۱۰.
مسلمانان در تاریخ آمریکا: میراث فراموش شده اثر: جرالد دریکز. ۲۰۱۱ (ترجمه).
زبان‌های شعر: شعرها و خواندنی‌ها ۲۰۱۱.
برخوردهای فرهنگی: مقالاتی دربارهٔ فرهنگ و ادبیات (به زبان عربی و انگلیسی) ۲۰۱۴.
صداهای جدید عربی - شعر (لندن: پالگریو). (ترجمه و ویرایش)
بحث جهانی شدن: معرفت‌شناسی و سیاست آن، اثر: نگوی وا تیونگگو، ۲۰۱۴. (ترجمه)
اخلاق در عصر مدرنیته جاری، ۲۰۱۶ اثر: زیگمونت باومن (ترجمه مشترک با بثینه آل ابراهیم).
دغدغه‌های ذهن: مسائل، گفتگوها، مشکلات، ۲۰۱۶.
جدال آشنایی و غریبگی: خوانش‌هایی در عرصه شعر معاصر، ۱۳۹۵.
رویارویی‌های قدرت: سردرگمی سلطه بین فرهنگها، ۲۰۱۸.
شعر مردمی - ویژگی‌های شهرنشینی و چالش‌های نوسازی. ۲۰۱۸.
شادی گم شده: شرط شعر. ۲۰۲۰.
گفتگوها و مکاشفات دهه ۱۹۹۰–۲۰۲۰. ۲۰۲۱.
ترگوویشته (سوکوبانگا)
ترگوویشته یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سوکوبانگا واقع شده‌است. ترگوویشته ۳۴۲ نفر جمعیت دارد.
هیپ هاپ کمدی
هیپ هاپ کمدی یا رپ کمدی، زیر شاخه ای از موسیقی سبک هیپ هاپ است که به طرز سرگرم‌کننده یا خنده داری طراحی شده‌است. این سبک در مقایسه با هنرمندانی که طنز را در سبک‌های جدی تر و خالصانه هیپ هاپ خود دارند.
سعد البازعی
آثار
فرهنگ در زمان همه‌گیری: مقالات ترجمه شده از سراسر جهان. ۲۰۲۲.
هیپ هاپ کمدی
هیپ هاپ طنز گونه ای از هیپ هاپ کمدی است که به طعنه زنی، پارودی یا زبان به صورت گونه انجام می‌شود.
سعد البازعی
آثار
متن‌های اصلی مدرنیته: مدرنیته غربی در شصت متن بنیادی از قرن هفدهم تا بیستم. ۲۰۲۲.
هیپ هاپ کمدی
اشکال دیگر رپ کمدی، مانند رپ میم و رپ کنایه آمیز، که هر دو به دلیل رویکرد کمدی تهاجمی و تاریک شناخته می‌شوند، در طول سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ به موفقیت‌های اصلی دست یافتند. بسیاری از نمونه‌های کمدی هیپ هاپ تمسخرآمیز است.
سعد البازعی
جوایز
جایزه فرهنگ، هنر و ادب سلطان قابوس در سال ۱۳۹۶
هیپ هاپ کمدی
مشخصات
هیپ هاپ کمدی یا طنز ممکن است تقلیدی از کل ژانر هیپ هاپ یا شکلی از موسیقی انتقادی باشد که از هیپ هاپ به عنوان وسیله ای برای پیام‌های اعتراضی استفاده می‌کند. تأثیر و دامنه موسیقی متفاوت است، از گنگستا رپ، رپ اعتراضی، ترپ موزیک گرفته تا هیپ هاپ جایگزین که رپ زیر سبک ژانر هجوم‌آمیز با طنز بیشتر با هدف وایرال شدن ایجاد شد. در متن رپ گپ و گفت، یک آهنگ هیپ هاپ طنز ممکن است شامل تولید لو-فی، استفاده از شخصیت‌ها / نام‌های مستعار (به عنوان مثال جورج «جوجی» میلر)، ویدئوهای موسیقی ساده، قافیه‌های تنبل و شعرها / موضوعات کلیشه ای عمدی باشد.
ریشه‌ها
طنز و هیپ هاپ از دوره جنبش هنرهای سیاه به هم آمیخته‌اند. طنز هیپ هاپ در حالی که «کاوش در پیچیدگی‌های هویت آمریکایی سیاهپوست» از پل‌های عامه پسندانه ای شکل می‌گیرد مانند فرهنگ رپ و فرم‌های داستانی تجربی. همچنین فرهنگ هیپ هاپ در رسانه‌های دیگر مورد انتقاد قرار گرفته‌است، به ویژه در اوایل دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ فیلم هجو و نشریات تلویزیونی ترس از کلاه سیاه (۱۹۹۳) - مستندی با تمرکز بر وضعیت هیپ هاپ، قسمت قبل از مضامین تیره‌تر که مشخصه رپ گانگستا در دهه ۱۹۹۰ است، هیپ هاپ کمدی، با سبک سبک‌تر و طنزآمیزتر، در دهه ۱۹۸۰ برجسته شد، که توسط اعمال محبوب مانند Beastie Boys انجام می‌شد. در دوران دیجیتالی پس از سال ۲۰۰۰، رپ هجوآمیز، به ویژه رپ طنز آمریکا سیاه، وضعیت حاشیه ای خود را حفظ می‌کند زیرا اظهارنظر دربارهٔ نمایش‌های فرهنگی، احتمال بروز شکست تجاری هنرمند را به وجود می آورد.
ایلول آکارچشمه
ایلول آکارچشمه (زاده ۱ اکتبر ۱۹۹۹) یک بازیکن در تیم ملی والیبال ترکیه است، که در پست لیبرو برای تیم ملی و همچنین در تیم نیلوفر بلدیه اسپور بازی می کند. آکارچشمه در سال ۲۰۱۷ در تیم ملی والیبال بانوان زیر ۲۰ سال بازی کرد.
شیردل (آهنگ گرلز جنریشن)
«شیردل» آهنگی است که توسط گروه گرلز جنریشن تولید شده‌است. این ترانه در ۱۸ اوت ۲۰۱۵ به عنوان دومین تک‌آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی این گروه به نام شیردل توسط اس.ام. انترتینمنت منتشر شد.
ترکیب بندی
«شیردل» توسط بیلبورد به عنوان یک آهنگ سول با الهام از بابلگام پاپ توصیف شده‌است. این ترانه صدای رتروی دههٔ شصتی آمریکایی و ملودی جاز دارد و همچنین دارای «بیس لاین جذابی» است. این ترانه دربارهٔ زنانی که عاشق مردانی متقلب و خیانتکار هستند صحبت می‌کند و شرح می‌دهد که چگونه این زنان سعی می‌کنند مانند رام کردن یک شیر، این مردان را رام خود کنند.
نیو-برتا
نیو-برتا (به هلندی: Nieuw-Beerta) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در شهرستان الدآمبت واقع شده‌است. نیو-برتا ۱۲۰ نفر جمعیت دارد.
ایوان بوشکو
ایوان بوشکو (Ivan Boboshko; July 9, 1930 – December 3, 2012) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
راشی خانا
راشی خانا بازیگر هندی است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کافه مدرس، قرض، مبارز و جای لاوا کوسا اشاره کرد.
فریدریش ویت
فریدریش یِرِمیاس ویت ، معروف به فریدریش ویت (November 8, 1770 – January 3, 1836)، آهنگساز و نوازندهٔ ویولنسل اهل آلمان بود. او دو اپرا به نام‌های پالما (۱۸۰۴) و فیشِروایب  (۱۸۰۶) تصنیف کرد.
معروفیت او احتمالاً بیشتر به دلیل سمفونی او در دو ماژور، معروف به است که زمانی تصور می‌شد ازآنِ بتهوون باشد. نکتهٔ قابل توجه این است که فریدریش ویت و بتهوون در سال ۱۷۷۰ به دنیا آمدند. ویت، سمفونی یِنا را عمدتاً با الگوگیری از سمفونی شماره ۹۷ یوزف هایدن نوشت.
گروه ضربت رایشلایتر روزنبرگ
گروه ضربت رایشلایتر روزنبرگ (Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg) یک سازمان حزب نازی بود که در طول جنگ جهانی دوم به تصاحب اموال فرهنگی اختصاص داشت. این حزب توسط ایدئولوگ اصلی حزب نازی، آلفرد روزنبرگ، از داخل دفتر امور خارجه NSDAP رهبری می‌شد. بین سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۵، ERR در فرانسه، کشورهای بنلوکس، لهستان، کشورهای بالتیک، یونان، ایتالیا و در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی در رایش‌کومیساریات اوستلند و رایش‌کومیساریات اوکراین فعالیت می‌کرد.
آریل گونزالس
آریل گونزالس (Ariel González؛ زادهٔ October 22, 1974) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
زمان مغولستان
thumb|300px| زمان در مغولستان که به‌طور رسمی با عنوان زمان استاندارد مغولستان نیز نشان داده می‌شود منطقه زمانی کشور [[مغولستان است (یوتی‌سی ۸:۰۰+). با این حال، استان‌های غربی این کشور یعنی خاود، اووس و بایان-اولگی از منطقه زمانی یوتی‌سی ۷:۰۰+ بهره می‌برند.
الکترو (ربات)
الکترو (Elektro) رباتی است که بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ توسط شرکت وستینگهاوس الکتریک در تأسیسات این شرکت در منسفیلد، اوهایو، ساخته شد. این ربات دارای 7 ft قد و 265 lb وزن بود، از نظر ظاهری انسان‌نما بود و می‌توانست با فرمان صوتی راه برود، حدود ۷۰۰ کلمه صحبت کند (با استفاده از دستگاه پخش ۷۸ دور بر دقیقه‌ای)، سیگار بکشد، بادکنک‌ها را منفجر کند و سر و دست‌هایش را حرکت دهد. بدنهٔ الکترو از یک چرخ‌دندهٔ فولادی، بادامک و اسکلت موتوری تشکیل شده بود که توسط یک پوستهٔ آلومینیومی پوشانده شده بود. «چشم‌های» فوتوالکتریک او می‌توانستند نور قرمز و سبز را تشخیص دهند. او در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ حضور داشت و در سال ۱۹۴۰ نیز به‌همراه «اسپارکو»، سگ رباتیکی که می‌توانست پارس کند، بنشیند و به انسان التماس کند، دوباره در آن نمایشگاه ظاهر شد.
چند دقیقه فیلم صدادار رنگی از الکترو در حال کار کردن را می‌توان در دقیقهٔ ۳۳:۵۵ از فیلم «خانواده میدلتون در نمایشگاه جهانی نیویورک» مشاهده کرد. این فیلم یک‌ساعته که توسط وستینگهاوس ساخته شده بود، غرفهٔ وستینگهاوس در نمایشگاه را به تصویر می‌کشید.
تاریخچه
الکترو و اسپارکو هر دو به‌عنوان شخصیت‌های فرعی در رمان «آقای اتم» (۱۹۶۹) اثر تئودور پرت حضور داشته‌اند. این دو در تلاش برای اعتصاب و سرنگونی انسان‌ها به ماشین‌های دیگر می‌پیوندند.
الکترو در حال حاضر تحت مالکیت موزه یادبود منسفیلد قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، یک ماکت از این ربات در موزهٔ هنری فورد در دیربورن، میشیگان به نمایش گذاشته شد.
از سرنوشت اسپارکو اطلاعاتی در دست نیست.
ینس یورن اسپوتی
ینس یورن اسپوتِـی (Jens Jørn Spottag؛ زادهٔ December 13, 1957) یک بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به پخمه‌ها، شناسه: ای، شب انتخابات و روزی خواهد رسید اشاره کرد.
نیریتر
نیریتر (به هلندی: Neeritter) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لئودال واقع شده‌است. نیریتر ۱٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
راینر بارتسل
راینر بارتسل (Rainer Barzel؛ ۲۰ ژوئن ۱۹۲۴ – 1924:6:20, August 26, 2006) سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
راینر بارتسل در ۲۶ اوت ۲۰۰۶، بعد از یک دوره طولانی بیماری در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
قوانین بروکلین
قوانین بروکلین فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی مایکل کورنته است. در این فیلم بازیگرانی همچون فردی پرینز، اسکات کان، مینا سوواری، جری فرارا، الک بالدوین، مونیکا کینا و روبرت تورانو ایفای نقش کرده‌اند.
یوفوتیبل
یک شرکت پویانمایی ژاپنی است که در تاریخ اکتبر سال ۲۰۰۰ توسط کارکنان سابق تی‌ام‌اس اینترتیمنت تأسیس شد.
از جمله آثار قابل توجه این شرکت میتوان به فیت/زیرو، فیت/استی نایت، باغ گناهکاران، شیطان کش: کیمتسو نو یایبا اشاره کرد.
در ماه مارس ۲۰۱۹ گزارش شد که به دلیل ادعای فرار مالیاتی ، جستجو در دفاتر این شرکت انجام شده است. ماه بعد گزارش شد که بدهکاری مالیاتی این شرکت ۴۰۰ میلیون ین ارزیابی شده است. در ماه ژوئن سال ۲۰۲۰، استودیو و بنیانگذار استودیو، هیکارو کوندو به دلیل نقض قانون مالیات، ۱۳۹ میلیون ین جریمه شدند. این استودیو با انتشار بیانیه ای عمومی از عملکردشان عذرخواهی کرد. در ماه ژوئیه ۲۰۲۱ ، هیکارو کندو رسماً ب نپرداختن ۱۳۷ میلیون ین مالیات، توسط بخش تحقیق ویژه دادستانی عمومی توکیو متهم شد. یوفوتِیبل کیفرخواست را تأیید کرد و اطمینان داد که این شرکت قبلاً مبلغ مناسب را پرداخت کرده است.
تریبروده
تریبروده یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولیکو گردیشت واقع شده‌است. تریبروده ۵۲۲ نفر جمعیت دارد.
روش‌شناسی سامانه نرم
روش‌شناسی سامانه نرم (SSM) یک رویکرد به مدل‌سازی فرایند سازمانی (مدل‌سازی فرایند کسب و کار) است و می‌تواند برای حل مسائل عمومی و مدیریت تغییرات مورد استفاده قرار گیرد این برنامه در انگلستان توسط توسط یک برنامه تحقیقاتی ۱۰ ساله در دانشگاه سیستم دانشگاه لنکستر توسعه داده شد.
آرکادیا (میزوری)
آرکادیا (به انگلیسی: Arcadia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آیرون، میزوری واقع شده‌است. آرکادیا ۲٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶۰۸ نفر جمعیت دارد و ۲۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آدام اوزری
آدام اوزری (Adam Ozeri؛ زادهٔ March 7, 1998) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال United States U19 بازی کرده‌است.
نیربیک
نیربیک (به هلندی: Neerbeek) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در Beek واقع شده‌است. نیربیک ۱٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۳۶۹ نفر جمعیت دارد.
کامی‌کازه (تیفون)
کامی‌کازه یکی از واژگان شینتو است، در لغت به‌معنی «باد الهی» و در مفهوم باد شدیدی است که با قدرت خداوند می‌وزد.
کامی‌کازه همچنین اشاره به دو باد یا طوفانی است که گفته می‌شود در طی حمله مغول به ژاپن تحت فرمان قوبلای خان وزیدن گرفته و با غرق ناوگان‌های وی موجب نجات ژاپن شده‌است.
کینگز (فیلم)
«کینگز» (Kings (film)) یک فیلم است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
جنبش بعل تشووا
جنبش بعل تشووا (Baal teshuva movement) توصیفی از بازگشت یهودیان سکولار به یهودیت مذهبی است. اصطلاح بعل تشووا از تلمود است که به معنای واقعی کلمه «استاد (بعل) توبه (توبه در یهودیت)» است. این اصطلاح برای اشاره به یک پدیده جهانی در میان مردم یهودی استفاده می‌شود.
نییر
نییر (به هلندی: Neer) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در لئودال واقع شده‌است. نییر ۳٬۴۴۰ نفر جمعیت دارد.
ترییبینه
ترییبینه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سینیتسا واقع شده‌است. ترییبینه ۵۱٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۷ نفر جمعیت دارد.
کشف گورهای دسته جمعی مدارس بومیان کانادا
در ماه مه و ژوئن ۲۰۲۱، بقایای صدها نفر از بومیان، از جمله صدها کودک، در نزدیکی محل سابق چهار مدرسه شبانه‌روزی بومیان کانادایی در استانهای مانیتوبا، بریتیش کلمبیا و ساسکاچوان کشف شد.
مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا، شبکه ای از مدارس شبانه‌روزی برای بومیان بود که بودجه آن توسط اداره امور سرخ پوستان دولت کانادا تأمین و توسط کلیساها اداره می‌شد. ایجاد این سیستم مدارس به این منظور بود که مانع تاثیرپذیری کودکان بومی از فرهنگ بومی خود و افزایش جذب آنها به فرهنگ غالب کانادا شود.
در سه مورد از این مدارس گورهای بی نشان کشف شده بقایای تقریباً ۱۰۰۰ نفر بی‌نام و نشان و غالباً کودک را در خود جای داده‌است.
تاریخچه
مقاله اصلی:مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا
شبکه‌ای از مدارس برای مردم بومی کانادا بود که توسط دپارتمان امور سرخ‌پوستان دولت کانادا بودجه آن تأمین و توسط کلیساهای مسیحی کانادا اداره می‌شد. این مدارس برای آشنا کردن کودکان بومی با فرهنگ غالب کانادایی و دور ساختن آنها از فرهنگ و زبان بومی قبیله‌هایشان طراحی شده بود. این مدارس حدود صد سال از ۱۸۸۰ مشغول به کار بودند و حدود ۳۰ درصد از کودکان بومی (۱۵۰ هزار کودک) در کل کانادا در آنها تحصیل کردند.
این سیستم مدارس شبانه‌روزی بیش از ۱۲۰ سال کار کرد و آخرین مدرسه آن در سال ۱۹۹۶ تعطیل شد. تعداد قابل توجهی از کودکان بومی هنگام تحصیل در مدارس شبانه‌روزی جان خود را از دست دادند، در برخی از مدارس نرخ مرگ به ازای هر ۲۰ دانش آموز ۱ مرگ بود. تعداد دقیق مرگ‌های مربوط به مدرسه به دلیل سوابق ناقص ناشی از سهل انگاری، ناشناخته مانده‌است.
گزارش کمیسیون حقیقت و آشتی تعداد گورهای بدون علامت را ۳۲۰۰ قبر تخمین زده‌است. با این حال، منابع دیگر اظهار داشتند که این یک تخمین محافظه کارانه است و تعداد واقعی آن می‌تواند بسیار بیشتر باشد.
کملوپس در غرب کانادا
مقاله اصلی:مدرسه بومیان کملوپس
در ۲۸ مه ۲۰۲۱، بقایای ۲۱۵ کودک در نزدیکی محل مدرسه بومیان کمپلوس در کمپلوس، بریتیش کلمبیا پیدا شد. این بقایا با کمک یک رادار نفوذ کننده در زمین پیدا شد. در بیانیه منتشر شده توسط سازمان بهداشت و درمان سازمان ملل، ریچارد جوک رئیس این سازمان گفت: "این وضعیت وجود دارد متأسفانه جای تعجب نیست و نشان دهنده تأثیرات مخرب و دائمی است که سیستم مدارس شبانه‌روزی همچنان بر مردم بومی، خانواده‌ها و جوامع آنها دارد.
براندون
با شروع آوریل ۲۰۱۹، تیمی از Sioux valley Dakota Nation و دانشگاه Simon Fraser سه مکان قبرستان را در مدرسه شبانه‌روزی بومیان Brandon در مانیتوبا را بررسی کردند. در ۴ ژوئن ۲۰۲۱، اعلام شد که آنها ۱۰۴ قبر بالقوه را پیدا کرده‌اند، که ۷۸ مورد از طریق سوابق تاریخی قابل شناسایی هستند.
ماریوال
مقاله اصلی:مدرسه شبانه‌روزی بومیان ماریوال
در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱، کشف حدود ۷۵۱ قبر بی نشان در نزدیکی محل سابق مدرسه شبانه‌روزی بومیان ماریو در ماریو، ساسکاچوان، در اراضی مردم بومی Cowessess، توسط رئیس کادموس دلمور اعلام شد. همانند کشف Kamloops، از رادار قابل نفوذ در زمین برای شناسایی مکان‌ها برای تحقیق استفاده شد.
در ماه مه ۲۰۲۱، اولین دولت محلی اعلام کرد که با همکاری گروه پلی تکنیک ساسکاچوان با استفاده از رادار قابل نفوذ در زمین آن مکان را جستجو خواهند کرد. در آن زمان تخمین زده شده بود که فقط یک سوم قبرها علامت گذاری شده‌اند. این جستجو دو سال زودتر برنامه‌ریزی شده بود، اما به دلیل همه‌گیری COVID-19 تاخیرهایی مشاهده شد. سرانجام در تاریخ ۳۱ مه آغاز شد، و پس از ادعای قدیمی ترها مبنی بر دفن اجساد در محوطه مدرسه، چهار بار بسط و گسترش یافت. در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱، صدها قبر بدون نشان اعلام شد که در مکان این مدرسه واقع شده‌اند، که طبق اطلاعات فدراسیون ملل مستقل بومی (FSIN)، است که نماینده اولین ملل ساسکاچوان است. تعداد کل گورها در یک کنفرانس مطبوعاتی ۷۵۱ قبر اعلام شد، بیش از سه برابر ۲۱۵ کشف شده در Kamloops. درمجموع ۴۴۰۰۰ مترمربع (۴۷۰٬۰۰۰ فوت مربع) جستجو شد که هر یک از ۷۵۱ «ضبط شده» احتمالاً بیش از یک جسد را نشان می‌داد. اما، از آنجا که این مکان همچنین حاوی بقایای افراد خارج از مدرسه است، نسبت ۷۵۱ قبر ضبط شده که می‌تواند مربوط به مدرسه شبانه‌روزی باشد، در حال حاضر نامشخص است. این احتمال وجود دارد که حداقل ۶۰۰ مورد از کشف‌ها مربوط به گورهای واقعی باشد، زیرا فناوری رادار دارای خطای ۱۰–۱۵٪ بود. اجساد بخشی از یک گور دسته جمعی نبودند. بلکه سنگ قبرها توسط نمایندگان کلیسای کاتولیک در دهه ۱۹۶۰ برداشته شده‌است.
کرنبروک
در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، اعلام شد که ۱۸۲ مکان قبر بی نشان در محلی در نزدیکی مدرسه شبانه‌روزی سنت اوژن سابق کشف شد.
کوپر ایسلند
در ۱۲ ژوئیه سال ۲۰۲۱، اعلام شد که حداقل ۱۶۰ قبر بی نشان در محوطه مدرسه شبانه‌روزی بومیان کوپر ایسلند، واقع در جزیره ونکوور پیدا شده‌است.
واکنش‌های عمومی
کشف اولیه گورهای بی نشان در مدرسه مسکونی Kamloops، الهام بخش بسیاری از یادبودها در سراسر کانادا شد، یادبودی در گالری هنری ونکوور که ۲۱۵ جفت کفش کودک به صورت ردیف گذاشته شده بود. بناهای مشابه نیز در ساختمان قانونگذاری انتاریو و همچنین ساختمانهای مختلف دولتی و بنای کلیساها که وظیفه اجرای سیستم مدارس شبانه‌روزی را بر عهده داشتند، قرار داده شده‌است.
واکنش‌های دولتی
نخست‌وزیر جاستین ترودو این کشف را در کملوپس دلخراش توصیف کرد. نمایندگان حزب دموکرات، از وزیر دادگستری این کشور خواسته‌اند تحقیقات مستقل در مورد «جنایات علیه بشریت» در کانادا را آغاز کند.
کریستیان فریدریش ویت
کریستیان فریدریش ویت (January 1, 1660 – April 13, 1716) آهنگساز، ویراستار موسیقی، و مربی موسیقی اهل آلمان بود.
کشف گورهای دسته جمعی مدارس بومیان کانادا
واکنش‌های دولتی
درخواست برای لغو جشن‌های روز کانادا در سال ۲۰۲۱ پس از این کشفیات شدت یافته‌است، به طوری که تعدادی از گروه‌ها در غرب کانادا و نیوبرانزویک تصمیم گرفتند جشن روز کانادا را برای سال ۲۰۲۱ لغو کنند، و به جای آن این روز را روزی برای تأمل قرار دهند.
واکنش‌های بین‌المللی
با توجه به یافته‌های سال ۲۰۲۱، دفتر حقوق بشر سازمان ملل کانادا و کلیسای کاتولیک روم خواست تا در مورد اکتشافات گورهای بی نشان در یک تحقیق دقیق به عمل آورند. دولت چین، روسیه، بلاروس، ایران، کره شمالی، سوریه و ونزوئلا نیز از سازمان ملل خواستار «تحقیق دقیق و بی طرفانه در مورد همه موارد ارتکاب جنایات علیه مردم بومی، به ویژه کودکان» شدند.
فراخوان تغییر نام و برداشتن بناهای یادبود
کشف گورها در کملوپس با فراخوان‌های سراسری برای تغییر نام و برداشته شدن بناهای یادبود چهره‌هایی که دیدگاه‌های استعماری یا سیاست‌های اشتباه در قبال مردم بومی کانادا داشتند، دنبال می‌شود.
در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۱ مجسمه ای از Egerton Ryerson - یکی از طراحان سیستم مدارس شبانه‌روزی - تخریب شد و متعاقباً توسط معترضین سر آن کنده شد.
این مجسمه در خارج از دانشگاه Ryerson، که نام او را یدک می‌کشد، در تورنتو قرار داشت. محمد لاچمی، رئیس دانشگاه گفت که مجسمه جایگزین یا مرمت نخواهد شد. دانشجویان و اعضای هیئت علمی بومی با اشاره به "دانشگاه X " از دانشگاه خواسته‌اند که دیگر از نام Ryerson استفاده نکند.
دو تا از انتشارات این مدرسه، The Ryersonian و Ryerson Review of Journalism، گفته‌اند که تغییر نام می‌دهند تا نام Ryerson حذف شود.
نام‌ها و مجسمه‌های جان آ. مکدونالد، اولین نخست‌وزیر کانادا و یکی دیگر از مبتکران سیستم مدارس شبانه‌روزی، نیز از مکان‌های عمومی حذف شده‌است.
در اول ژوئن، هیئت آموزشی کلگری تصمیم گرفت نام مدرسه Langevin را به مدرسه Riverside تغییر دهد. نام آن قبلاً به نام هکتور لوئیس لانگوین، یکی از پدران کنفدراسیون و دیگری معمار سیستم مدرسه شبانه‌روزی بود.
به دنبال اعلام این کشف قرون وسطایی، گروهی تقریباً ۲۰ نفره با تی شرت نارنجی در ۲۴ ژوئن در کلیسای جامع سنت پائول در ساسکاچوان جمع شدند و یک زن درهای آن را با چاپ دست قرمز و عبارت «ما بچه بودیم» طراحی کرد.
در اول ژوئیه ۲۰۲۱ (روز کانادا)، مجسمه‌های ملکه ویکتوریا و ملکه الیزابت دوم سرنگون شدند. این اقدامات توسط نخست‌وزیر انگلیس بوریس جانسون محکوم شد
همچنین در روز کانادا، معترضین در ویکتوریا، مجسمه کاوشگر انگلیسی جیمز کوک را سرنگون کردند. این مجسمه به بندرگاه پرتاب شد و لباس‌های قرمز و نقش‌های دستی «خونین» جای آن را گرفت
درخواست لغو روز کانادا
فعالان حقوق بومیان در شبکه‌های اجتماعی نوشتند که این اکتشافات می‌تواند موقعیت برای آغاز حسابرسی ملی در مورد تاریخ استعمار کانادا در رابطه با نسل‌کشی بومیان ایجاد کند. تقاضاها برای لغو یا اصلاح جشن روز کانادا به دلیل احترام به حقیقت و سازش شدت گرفته‌است، از جمله بحث در شبکه‌های اجتماعی با استفاده از هشتگ "#CancelCanadaDay. هرچند، این نیز با مخالفت روبرو شده‌است. جشن روز کانادا در برخی از جوامع در بریتیش کلمبیا، آلبرتا، ساسکاچوان شمالی و نیو برانزویک لغو شد.
سوزاندن کلیساهای بومی
در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، دو کلیسای کاتولیک در بریتیش کلمبیا در آتش‌سوزی تخریب شدند. در ۲۶ ژوئن، دو کلیسای کاتولیک دیگر نیز در همین منطقه در آتش‌سوزی‌های مشکوک اعلام شده توسط پلیس تخریب شدند. یک کلیسای آنگلیکان نیز در آن روز آتش گرفت، اما با کمترین آسیب خاموش شد. در ۲۸ ژوئن، یک کلیسای کاتولیک در آلبرتا به شکل مشکوکی آسیب دید.
دو آتش‌سوزی در یک شب در ۱ ژوئیه و ۲ ژوئیه باعث نابودی یک کلیسای آنگلیکان در سرزمین بومی و آسیب دیدن دیگری شد. آتش‌سوزی که کلیسای متروک ۱۰۸ ساله سنت پائول آنگلیکان نی هازلتون، بریتیش کلمبیا را ویران کرد، دومین آتش‌سوزی مشکوک در آن کلیسا در طی یک هفته بود، به دنبال آتش‌سوزی کوچکتر که به در کلیسا آسیب زد.
کلیسای کاتولیک دیگری، در رودخانه صلح، آلبرتا، در تاریخ ۳ ژوئیه آسیب جزئی دید. کلیسای کاتولیک رومی در دریاچه ردبری، ساسکاچوان در بعد از ظهر ۸ ژوئیه به آتش کشیده شد، و مانند دیگران مشخص شد که مشکوک است.
واکنش‌ها به سوزاندن و آسیب رساندن به کلیساها
برخی روسای گروه‌های بومی آتش‌سوزی‌ها را محکوم و آن را عملی خلافکارانه توصیف کردند و برخی کلیساها و مدارس شبانه‌روزی را به عنوان شاهد تاریخی این حوادث نیازمند محافظت دانستند.
۲ ژوئیه، نخست‌وزیر ترودو تخریب و آتش‌سوزی حملات کلیساهای کانادا را «اشتباه و غیرقابل قبول» خواند.
در تاریخ ۵ ژوئیه، گروهی از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی خواستار توقف آتش‌سوزی و صدمه زدن به کلیساها شدند. این گروه همچنین گفت که این جنایات فقط باعث نزاع، افسردگی و اضطراب غیرضروری برای کسانی است که از قبل رنج می‌بردند. یکی از بازماندگان دهه شصت و دختر بازمانده یک مدرسه شبانه‌روزی اظهار داشتند که آتش زدن کلیساها با اعتقاد مردم بومی هم خوانی ندارد و آنها عبادتگاه‌های مردم را تخریب نمی‌کنند. برخی نیز از آتش زدن کلیساها حمایت کردند و آن را جواب گزارش‌ها دربارهٔ مدارس بومیان عنوان کردند.
فرانسوا لوبران
فرانسوا لوبران (Françoise Lebrun؛ زادهٔ August 0, 1944) یک هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم و تهیه‌کننده فیلم اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به لباس غواصی و پروانه، سرافین، شناسه: ای، مامان و روسپی، راهبه، عید، روزهای طلایی من و خاطرات فرانسه اشاره کرد.
کریستیان ئی. کریستیانسن
'''کریستیان ئی. کریستیانسن''' (Christian E. Christiansen؛ زادهٔ December 14, 1972) یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شناسه: ای اشاره کرد.
الینگتون
الینگتون (به انگلیسی: Ellington) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان رینولدز، میزوری واقع شده‌است. الینگتون ۳٫۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۹۸۷ نفر جمعیت دارد و ۲۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بنه‌سه
بِنه‌سه یک شرکت نشر در شهر اوکایاما در ژاپن است که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شده‌است.
کیهان (فیلم ۱۹۹۶)
«کیهان» (Cosmos (1996 film)) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی دنی ویلنو است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
ایوان بوهاتیر
ایوان بوهاتیر (Іван Олександрович Богатир؛ زادهٔ April 24, 1975) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین بازی کرده‌است.
ایوان بریکنر
ایوان بریکنر (Іван Ігорович Брікнер؛ زادهٔ June 30, 1993) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
مونسترجلین
مونسترجلین (به هلندی: Munstergeleen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سیتارد-خلین واقع شده‌است. مونسترجلین ۴٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۰۹۰ نفر جمعیت دارد.
تریپکووا
تریپکووا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در چایتینا واقع شده‌است. تریپکووا ۱۷٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰۳ نفر جمعیت دارد و ۶۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باشگاه فوتبال ویتاز پودولسک
تاریخچه
این باشگاه در سال ۱۹۹۶ به عنوان تیم غیر حرفه‌ای تأسیس شد. تیم فعلی در سال ۲۰۰۰ تشکیل شد و در سال ۲۰۰۱ حرفه ای شد. لباس‌ها برای بازی‌های خانگی و خارجی همگی مشکی هستند. این باشگاه در فصل ۲۰۰۷ از منطقه «مرکز» لیگ دسته دوم فوتبال روسیه به عنوان قهرمان صعود کرد.
در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۹ آنها جایگاه خود را در لیگ دسته اول فوتبال روسیه به دلیل مشکلات مالی واگذار کردند. در سال ۲۰۱۰ در لیگ دسته دوم فوتبال روسیه بازی کردند.
در دسامبر ۲۰۱۰ ویتاز با باشگاه فوتبال آوانگارد پودولسک ادغام شد و باشگاه یونایتد ویتاز نام گرفت. قبل از فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷، به دلیل مشکلات مالی، باشگاه برای مجوز حرفه ای برای حضور در لیگ حرفه ای فوتبال روسیه اقدام نکرد.
رابین بلومنر
رابین الن بلومنر (Robyn Ellen Blumner؛ زاده ۱۴ مهٔ ۱۹۶۱) یک وکیل آمریکایی، کارشناس حقوق مدنی، رئیس فعلی و مدیر عامل سازمان آموزشی سکولار مرکز تحقیق و مدیر اجرایی بنیاد خرد و دانش ریچارد داوکینز است. او دارای مدرک جی‌دی است و برای چندین سال به عنوان مدیر شعبه‌های محلی اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا در دفاع از آزادی‌ فردی و حقوق مدنی فعالیت کرد.