cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
دفترچه خاطرات یک بچه چلمن
مانی هفلی(Manny Heffley)
پدر فرانک و پدر بزرگ گرگ رودریک و مانی او در خانه ی سالمندان زندگی می کند و محبوب ترین نوه اش گرگ است وی گواهی نامه رانندگی اش هم باطل شده است او مدتی (از کتاب 11تا12) در خانه گرگ زندگی می کرد
جستارهای وابسته
چهار سابقه دار
آرپاد پدری
آرپاد پِدِری (Pédery Árpád، زادهٔ ۱ فوریهٔ ۱۸۹۱ - درگذشتهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۱۴) ژیمناست اهل کشور مجارستان است.
بوین
بوین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲
شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ نام رویداد ورزش شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۹۲ برگزار شد.
کشورهای شرکت کننده
در این مسابقات ۳۰۵ ورزشکار (۲۳۴ مرد و ۷۱ زن) از ۴۲ کشور به رقابت با یک دیگر پرداختند.
ایوان وازوف
ایوان مینچوف وازوف (۲۷ ژوئن ۱۸۵۰–۲۲ سپتامبر ۱۹۲۱) یک شاعر، رمان‌نویس، و نمایشنامه‌نویس بلغاری بود که از او به عنوان «پدر ادبیات بلغاری» یاد می‌شود. ایوان وازوف شاعر میهنی بود و راه ادبیات مترقی بلغارستان را گشود. وازوف بیشتر ایام عمر خود را در غربت و در روسیه گذرانده و آرزوی آزادی بلغارستان را از زیر یوغ ترکان عثمانی در دل می‌پرورده‌است. رمان «در زیر یوغ» او نیز به قیام نافرجام ملت بلغار در ۱۸۷۶ مربوط می‌شود.
چناررودخان
چناررودخان، روستایی از توابع بخش احمدسرگوراب شهرستان شفت در استان گیلان ایران است.
ایوان وازوف
زندگی‌نامه
ایوان وازوف در ۱۸۵۰م در شهری کوچک به نام سوپوت به دنیا آمد. در ۱۸۷۴م، به جنبش آزادی‌بخش بلغارستان برای رهایی میهن از سلطهٔ ترکیهٔ عثمانی پیوست. در ۱۸۷۵م، به زادگاه خود سوپوت بازگشت و عضو کمیتهٔ انقلابی محلی شد. پس از شکست قیام آوریل ۱۸۷۶م از کشور گریخت و در گالاتسی (رومانی) مستقر شد، جایی که بسیاری از مبارزان انقلابی در تبعید بودند. او همگام با بوتف، رهبر ایدئولوژیکی جنبش انقلابی بلغارستان و برخی از مهاجران بلغار شروع به سرودن اشعار مشهور خود کرد و نخستین کتاب‌های شعر را در ۱۸۷۶ و ۱۸۷۷م به چاپ رسانید. بلغارستان در پی جنگ روسیه و ترکیه و امضای پیمان سن استفانو در ‏۱۸۷۸م به استقلال رسید. ‏ایوان وازوف از چهره‌های برجستهٔ اجتماعی و فرهنگی بلغارستان مستقل به‌شمار می‌رود و در دوره ای وزیر آموزش و پرورش بلغارستان نیز بوده‌است. وازوف در سپتامبر ۱۹۲۱م در هفتاد و یک سالگی در صوفیه درگذشت و بلغارستان به افتخار او نام شهرک سوپوت زادگاه او را به نام خود او به (وازف‌گراد) تغییر داد. خانهٔ او در صوفیه تبدیل به موزه ای به نام او شده‌است.
چناررودخان
جمعیت
این روستا در شهرستان شفت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۱ نفر (۱۱۷خانوار) بوده‌است.
ایوان وازوف
آثار
او مجموعه اشعار میهنی فراوان دارد که معروف‌ترین آن‌ها منظومه‌ای است تحت عنوان «حماسه فراموش‌شدگان». وی نمایشنامه‌های میهنی نیز دارد که معروفترین آنها «به سوی گرداب» است.
سلیمان (ابهام‌زدایی)
«سلیمان» ممکن است به یکی از معانی زیر باشد:
مونتا
مونتا (به ایتالیایی: Montà) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است.
خصوصیات
مونتا ۲۶٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۴۴۵ نفر جمعیت دارد و ۳۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دارابی (کوهدشت)
دارابی (کوهدشت)، روستایی از توابع اولادقباد بخش مرکزی شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوه دشت شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
بلمانت، لوئیزیانا
بلمانت (به انگلیسی: Belmont) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لوئیزیانا واقع شده‌است. بلمانت ۳۶۱ نفر جمعیت دارد و ۱۰۶٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ونوس زیباسرین
ونوس زیباسُرین یا آفرودیتهٔ زیبا سرین (Ἀφροδίτη Καλλίπυγος) تندیسی مرمرین از روم باستان با خالقی ناشناس است که گمان می‌رود یک کپی از نمونهٔ قدیمی‌تر یونانی باشد. ونوس (آفرودیت) دامن برچیده و کپل‌هایش را نمایش می‌دهد و هم گویی برانداز می‌کند.
قدمت مجسمه به یک‌سده پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد و مجسمهٔ اصلی ظاهراً از برنز و ۳۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در آستانهٔ ورود به عصر هلنیستی ساخته شده بوده‌است.
از روی ونوس زیباسرین تاکنون چند تندیس به دست هنرمندانی همچون فرانسوا باروا و ژان ژاک کلریون ساخته شده‌است.
به طور کامل
به طور کامل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آب‌انبار بلور
آب‌انبار بلور مربوط به دوره قاجار است و در تفرش، محله زاغرم،کوچه ضیائیه،کوچه بلور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در حال حاضر این بنا تبدیل به رستوران سنتی بلور شده است.
مشخصات بنا
آب‌انبار بلور تفرش نیز که سال ۱۳۷۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده به عنوان یادگار به جا مانده از دوران قاجاریه و مرحوم ضیاءلشکر تفرشی است که به همت میرزا حسین وزیر ملقب به بلور از افراد خیر تفرش در محله زاغرم شهرستان تفرش احداث شده است؛ که از جمله سازه‌های آبی تفرش است. این بنا به بازارچه و موزه صنایع دستی شهرستان تفرش تبدیل شده است.
این بنا به سبب اهمیت در نزدیکی بناهای عالم‌المنفعه‌ای چون مسجد ششناو، گرمابه فم و تکیه زاغرم و همچنین امامزاده محمد فم قرار دارد. سر در و راه پله پاشیر (پاشویه) آب‌انبار مذکور در ضلع شمال شرقی بنا تعبیه شده و در حد وسط هر یک از اضلاع غرب و شرق نیز یک بادگیر بنا گردیده است به جهت جلوگیری از ورود حیوانات و افراد متفرقه به محوطه آب‌انبار در سه سمت بام بنای فوق دیوارهای خشتی و گلی بنا کرده‌اند، دوازده ستون، ۱۸ جرز و بیست گنبد و همچنین دو کانال ویژه تهویه هوا، اسکلت و فضای اصلی مخزن آب‌انبار را تشکیل می‌دهند.
تمام جرزها و ستون‌ها با تیرهای چوبی به یکدیگر کلاف کشی شده‌اند، یک ردیف پله در داخل مخزن و در گوشه شمال غربی آن قرار دارد که به بام منتهی می‌شود، از این راه‌پله برای تشخیص میزان آب و نیز در مواقع ضروری برای لایروبی و انتقال رسوبات به بیرون استفاده می‌کرده‌اند.
تزئینات این آب‌انبار نیز عبارت از تزئینات آجری و نیز رسم بندی بر سر در ورودی پاشیر و همچنین در بخش فوقانی دو بادگیر بنا می‌باشد.
بنای عام‌المنفعه فوق برای تأمین آب اهالی محل به ویژه در تابستان بوده است.
دره آسیاب
درهٔ آسیاب یا تنگل آسیاب؛ نام یکی از جاذبه‌های طبیعی و گردشگری شهرستان کوهسرخ است. در غرب این دره قلعه دختر کوهسرخ وجود دارد و به سد شاهی که از آثار ملی شهرستان کوهسرخ می‌باشد؛ منتهی می‌شود. درهٔ آسیاب از تنوع گیاهی مطلوبی برخوردار است و در آن انواع درختان مثمر و غیر مثمر رشد نموده‌اند. این دره در فاصلهٔ ۳۰ کیلومتری شمال‌شرقی شهر بردسکن واقع شده‌است.
تولید قهوه در کاستاریکا
تولید قهوه در تاریخ کاستاریکا نقش مهمی ایفا کرده و همچنان برای اقتصاد این کشور مهم است. در سال ۲۰۰۶ قهوه سومین محصول صادراتی کاستاریکا بود. پس از چندین دهه صادرات آن به نخستین محصول نیز ارتقا یافت. در سال ۱۹۹۷ بخش کشاورزی ۲۸ درصد از نیروی کار را استخدام کرد و ۲۰ درصد از کل تولید ناخالص ملی کاستاریکا را شامل می‌شد. تولید در سال ۱۹۸۸ از ۱۵۸۰۰۰ تن به ۱۶۸۰۰۰ تن در سال ۱۹۹۲ افزایش یافت. از بزرگترین مناطق کشت می‌توان به استان سان خوزه، استان آلاخوئلا، استان اردیا، استان پونتارناس و استان کارتاگو اشاره کرد. قهوه به کشورهای دیگر در جهان صادر می‌شود. در حال حاضر کاستاریکا به عنوان یک کشور کوچک کمتر از ۱ درصد از تولید قهوه در جهان را تأمین می‌کند. در سال ۲۰۱۵ ارزش صادرات قهوه ۳۰۵٫۹ میلیون دلار بود. تولید قهوه در سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۳ میلادی ۱۳٫۷ درصد افزایش یافته‌است، در سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ میلادی ۱۷٫۵ درصد کاهش یافته‌است، اما انتظار می‌رود در سال بعد ۱۵ درصد افزایش یابد.
تولید
تولید قهوه در کشور کار ارزان و فصلی است: مهاجران نیکاراگوئه اغلب در این بخش کار می‌کنند. درآمدی که در کشور پرداخت می‌شود بسیار کم است، اغلب به اندازه ۱٫۵ دلار در هر سبد برداشت می‌شود، اما دستمزد آن کمتر از بسیاری از صنایع دیگر در بخش‌های اصلی کاستاریکا نیست.
شهرت
دانه‌های قهوهٔ کاستاریکا در میان بهترین‌ها در جهان محسوب می‌شوند. به نظر می‌رسد که تارازو به عنوان یکی از محبوب‌ترین دانه‌های قهوه در کاستاریکا شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۲ قهوه تارازو گران‌ترین قهوه به فروش رفته در ۴۸ فروشگاه از استارباکس در ایالات متحده آمریکا بوده‌است.
اثرات زیست‌محیطی
اگرچه تولید قهوه در کاستاریکا منبع اصلی درآمد است اما بدون مشکلات زیست‌محیطی نیست. اثر اصلی بر محیط زیست، آلودگی رودها در طی فرایند جداسازی و خرد کردن دانه در واحدهای تولیدی است. پس از آنکه دانه از ساقه جدا می‌شوند، دانه در مخزن آب برای تخمیر قرار داده می‌شود تا ژل چسبنده‌ای که اطراف دانه را گرفته حذف شود. در پایان فرایند خشک کردن ساقه باقی مانده و آب شکر وجود دارد. در گذشته بسیاری از تولیدکنندگان قهوه ضایعات ساقه را به طور مستقیم به رودخانه‌ها می‌ریختند. به طور تقریبی ۵۷ درصد از دانه‌های قهوه حاوی آلودگی‌هایی است که حیات وحش رودخانه‌ها را نابود می‌کند و ممکن است به مردم آسیب برساند.
القریات (عربستان سعودی)
شهر القریه در استان جوف در کشور عربستان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۰۰٫۴۳۶ نفر است.
بهاآباد
بهاآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رای (شبکه رادیو تلویزیونی)
رأی (RAI) - رادیو تلویزیون ایتالیا (به ایتالیایی: Radiotelevisione Italiana) از سال ۲۰۰۰ به صورت تجاری با نام Rai شناخته می‌شود و تا سال ۱۹۵۴ با نام Radio Audizioni Italiane شناخته می‌شد، شرکت ملی رسانه عمومی ایتالیایی است که متعلق به وزارت اقتصاد و دارایی ایتالیا است. رای بسیاری از شبکه‌های تلویزیون زمینی و تلویزیون پولی و ایستگاه‌های رادیو را اداره می‌کند. یکی از بزرگترین پخش‌کنندگان در ایتالیا است که با مدیاست و دیگر شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی کوچک رقابت می‌کند. رای با سهم ۳۵.۹٪، سهم نسبتاً بالایی از مخاطبان تلویزیونی در کشور ایتالیا دارد.
درباره
رای به عنوان صداوسیمای دولتی در ایتالیا و تحت اداره وزارت توسعه اقتصاد این کشور است رأی بزرگترین شرکت تلویزیونی دولتی در ایتالیا و پنجمین شرکت بزرگ ارتباطی در اروپا است که با سه شرکت بزرگ تلویزیونی خصوصی این کشور یعنی مدیاست (mediaset)، شرکت رسانه‌ای مخابرات ایتالیا (Telecom Italia Media) و اسکای ایتالیا در رقابت است. «رای» چندین شبکه تلویزیونی و ایستگاه‌های رادیویی خود را از طریق سیستم دیجیتال و همچنین در چندین ماهواره و سیستم IPTV پخش می‌کند و در سال ۱۹۵۰ یکی از ۲۳ سازمان رسانه‌ای در بنیان‌گذاری سازمان اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی بوده‌است.
درآمد
نیمی از درامدهای رأی از طریق خدمات فروش کارت‌های این شبکه و نیمی دیگر از طریق تبلیغات است. به‌طور میانگین ۴۲٫۳٪ از مخاطبان ایتالیایی بیننده شبکه‌های رأی هستند. شبکه‌های «رای» همچنین در کشورهای همسایه: آلبانی، سویس، موناکو، مالت، سان مارینو، شهر واتیکان، مونته نگرو، اسلوونی و کرواسی به دلیل نزدیکی به ایتالیا از طریق سیستم دیجیتال زمینی قابل دریافت است.
تاریخچه
در سال ۱۹۲۴ سازمان رادیو فونیکا با حمایت شرکت مارکونی و به تقلید از سایر کشورهای اروپایی ایجاد شد. این رادیو در مراسم تحلیف بنیتو موسولینی دیکتاتور ایتالیا در پنجم اکتبر ساعت ۲۱ به‌وقت اروپای مرکزی با اعلام گوینده دونارلی ویویانی: اینجا رم رادیو فونیکا ایتالیا سلام عصر بخیر آغاز به کار کرد. ۸۵ درصد سهام رادیو به شرکت وسترن الکتریک واگذار شد. براساس فرمان شماره۱۰۶۷ مورخ ۸ فوریه۱۹۲۳ رادیو تلویزیون ایتالیا در انحصار دولت و تحت نظر وزارت پست و تلگراف بوده‌است به موجب همین قانون سازمان رادیو فونیکا برای حداقل شش سال محکوم شد. اما در سال ۱۹۴۴ و پس از فروپاشی حکومت فاشیستی موسولینی بار دیگرRadio Audizioni Italiane S.p.A. (RAI) با سرمایه‌گذاری Società Idroelettrica Piemontese ایجاد شد.
پس از جنگ جهانی دوم
در بازسازی‌های پس از جنگ جهانی دوم بسیاری از برنامه‌ریزی‌های اولیه شبکه به سبک بی‌بی‌سی و با تمرکز بر محتوای آموزشی برنامه‌ها و همچنین سبک زندگی و گردشگری معطوف بود. در طول سال‌های بعد رأی تغییرات مختلفی را در سازمان ایجاد کرد و ایستگاه‌های رادیویی خود را سامان بخشید و در نوامبر ۱۹۴۶ دو شبکه ملی Rete Rossa و ReteAzzurra و دراکتبر ۱۹۵۰ برنامه‌هایی مبتنی بر فرهنگ Terzo Programma را اضافه کرد. از یک زانویه ۱۹۵۲ با الگو گرفتن از Rete Rossa شبکه رادیویی برنامه‌های ملی با (تمرکز بر اطلاع‌رسانی) و Secondo Programma با (تأکید بیشتر بروی سرگرمی) آغاز به کار کرد. در حال حاضر امروزه این شبکه تبدیل به سه ایستگاه رایویی: رأی رادیو۱، رأی رادیو۲ و رأی رادیو۳ شده‌است.
شروع خدمات تلویزیونی
در سال ۱۹۵۴ مؤسسه بازسازی صنعتی ایتالیا تنها سهام‌دار رأی شد و سرانجام تلویزیون رأی در تاریخ ۳ زانویه ساعت ۱۱ به‌وقت اروپای مرکزی در استودیو میلان پخش و در ایستگاه‌های تورین و رم باز پخش شد. در همه پرسی سال ۱۹۹۵ مالکیت دائمی دولت بر رای برداشته شد اما هیچ‌گاه به مالکیت خصوصی واگذار نشد.
دهه ۲۰۰۰
رای قصد داشت تا در زمینه خصوصی‌سازی شرکت ۲۰ درصد از سهام عمومی خود را بفروش رساند که در اکتبر۲۰۰۵ معلق شد واقعیت از این قرار بود که برلوسکونی نخست وزیر ایتالیا دولت را تحت فشار قرار داد تا قسمتی سهام رأی را به‌دست بیاورد تا به همراه شرکت مدیاست بخش اعظمی از رسانه‌های ایتالیا را در اختیار داشته باشد. با این حال این طرح خصوصی‌سازی در اکتبر ۲۰۰۵ به حالت تعلیق درآمد. در سال ۲۰۰۶ رأی اعلام کرد حاصل این مشاجرات ضرر۹۶ میلیون دلاری برای این شرکت به همراه داشته‌است. شرکت رادیو تلویزیون رای خصوصی‌سازی خود را به‌طور کامل به حالت تعلیق دراورد و مدیر جدیدش «الفردو میوسی» قضیه خصوصی‌سازی را به‌طور کامل به مجلس ایتالیا واگذار کرد. شبکه‌های رأی در ۱۸ می ۲۰۱۰ با لوگو جدید آغاز بکار کردند و نام بعضی از شبکه‌هایش را نظیر رأی یویو، رای۵(که قبلاً با عنوان رأی اضافی شناخته می‌شد) رأی پریمیوم و رأی فیلم (که قبلاً با نام رأی سینما پخش می‌شدند) را تغییر داد.
مدیریت
رای توسط شورایی اجرایی متشکل از ۹ عضو اداره می‌شود. رئیس وزارت توسعه اقتصاد ایتالیا به عنوان رئیس کل شرکت است و مدیر rai و نه عضو اجرایی را برای مدت حداکثر ۳ سال توسط او انتخاب می‌شوند.
شبکه‌های تلویزیونی
شبکه‌هایی که فقط از ماهواره قابل دریافت است و از سیستم دیجیتال پخش نمی‌شوند:
ایستگاه‌های رادیویی
رای سه کانال رادیویی خود را به صورت آنالوگ پخش AM و FMو بااستفاده از پخش صوتی دیجیتال و ماهواره و همچنین بروی اینترنت و موبایل قابل گوش دادن است.
شبی در راکسبری
شبی در راکسبری فیلمی ۸۱ دقیقه‌ای به کارگردانی جان فورتنبری با بازی ویل فرل، کریس کاتان، مالی شنون، لونی اندرسون، دن هدایا و جنیفر کولیج است.
مسجد عباسقلی
مسجد عباسقلی خان مربوط به دوره قاجار است و در زنجان، خیابان سعدی وسط واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چینگمن‌دندان
چینگمن‌دندان نام یک سرده از راسته پنجه‌دندان‌سانان است.
بهادران
بهادران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
وسیه‌کش
وسیه کش، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سوادکوه در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان ولوپی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
بهادرآباد
بهادرآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کاظم‌آباد (شفت)
کاظم‌آباد ، روستایی از توابع بخش احمدسرگوراب شهرستان شفت در استان گیلان ایران است. نام این روستا، تا قرن سیزدهم هجری شمسی پته بوده است.
جمعیت
این روستا در دهستان چوبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۳ نفر (۱۲۴خانوار) بوده‌است.
الفانسو، کاویت
الفانسو، کاویت (به لاتین: Alfonso, Cavite) یک سکونتگاه مسکونی در فیلیپین است که در کاویته واقع شده‌است.
خصوصیات
الفانسو ۶۶٫۵۸ کیلومترمربع مساحت و ۴۸٬۵۶۷ نفر جمعیت دارد.
لئوناردو، نیوجرسی
لئوناردو (به انگلیسی: Leonardo) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میدلتاون، نیوجرسی واقع شده‌است. لئوناردو ۱٫۵۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۵۷ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پومارتو
پومارتو (به ایتالیایی: Pomaretto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
خصوصیات
پومارتو ۸٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۸۷ نفر جمعیت دارد و ۶۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ارشا اقدسی
ارشا اقدسی (۱۴ اردیبهشت ۱۳۶۱ – ۱۳ مرداد ۱۴۰۰) بدل‌کار و هنرپیشه ایرانی بود. او درطول حرفهٔ خود در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرده‌بود. او بنیان‌گذار بدلکاران ۱۳ بود.
ارشا اقدسی همچنین دارای مدرک دکترای بدلکاری بود و جایزه ی نفر اول چپ کردن اتومبیل را در صربستان از آن خود کرد.
زندگی‌نامه
ارشا اقدسی ۱۴ اردیبهشت سال ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمد. ارشا اقدسی از دوران کودکی اش ورزش را دنبال می‌کرد و به دنبال فعالیت‌های ورزشی‌اش، ورزش رزمی آی کیدو را فراگرفت و مربی آن شد. در سال ۱۳۸۴ به دنبال موفقیتش در کسب بورسیه تحصیلی در رشتهٔ تربیت بدنی، عازم ایتالیا بود که از طریق یک آگهی برای دوره‌های بدلکاری با پیمان ابدی آشنا و در ایران ماند و بدلکاری را ادامه داد، تا جایی که توانست سرمربی کلاس‌های بدلکاری پیمان ابدی و اولین مربی بانجی جامپینگ ایران و نیز اولین مربی تونل باد صبا در ایران شود. بعد چند سال ارشا اقدسی در ۱۳ بهمن ۱۳۸۵ گروه بدلکاران ۱۳ را تأسیس کرد و فعالیت‌های خود را با گروهش در ایران و عرصه بین‌الملل ادامه داد. او سپس برای برگزاری مسابقه آب و آتش، مجری شبکه نسیم شد.
اولین تجربهٔ فیلم‌سازی اقدسی، فیلم کوتاهی بود با عنوان جمشید آریا که برای تجلیل بازیگر اکشن ایرانی جمشید هاشم‌پور با حضور قهرمانانی همچون یوسف کرمی، احسان روزبهانی و حامد پورطالب در یک روز ساخته شده و در جشن حافظ به نمایش درآمد. همچنین فیلم او در جشنواره بین‌المللی فیلم جیپور دیپلم افتخار گرفت. ‏ اقدسی روز چهارشنبه ششم مرداد ماه ۱۴۰۰ در جریان همکاری با یک پروژه سینمایی در بیروت و به هنگام ضبط صحنه‌ای مربوط به چپ کردن ماشین، دچار حادثه‌ای سنگین شد که به دنبال آن، او را به بیمارستانی در بیروت منتقل کردند.
درگذشت
ارشا اقدسی روز چهارشنبه ششم مردادماه ۱۴۰۰ در جریان همکاری با یک پروژه سینمایی در بیروت و به هنگام ضبط صحنه‌ای مربوط به چپ‌کردن ماشین، به علت اشکال فنی و محاسباتی از لحاظ ایمنی و گارد کشی غیر استاندارد چارچوب و ستون خودرو در عملیات بدلکاری دچار حادثه‌ای سنگین شد که به دنبال آن، او را به بیمارستانی در بیروت، لبنان، منتقل کردند. وی در ۱۳ مرداد ۱۴۰۰ در بیروت درگذشت. با رضایت مادر وی اعضای بدن ارشا اقدسی جهت پیوند به بیماران نیازمند اهدا گردید. پیکر او، ساعت ۱۰ صبح روز جمعه، ۲۲ مرداد، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا و در کنار آرامگاه پیمان ابدی، دیگر بدلکار سرشناس که او هم بر اثر حادثه در صحنه فیلمبرداری درگذشت، به خاک سپرده شد.
فرودگاه مواسه ر. اسپینوزا
'''فرودگاه مواسه ر. اسپینوزا''' (به زبان بومی: Paliparang Moises R. Espinosa) یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا MBT است که یک باند فرود آسفالت و بتن دارد و طول باند آن ۱۵۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور فیلیپین قرار دارد و در ارتفاع ۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
بهاران
بهاران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بیجو هیلز، داکوتای جنوبی
بیجو هیلز (به انگلیسی: Bijou Hills) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برولی، داکوتای جنوبی واقع شده‌است. بیجو هیلز ۱۳٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶ نفر جمعیت دارد و ۵۳۹٫۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
المر پاستی
اِلِمِر پاستی ژیمناست زادهٔ December 20, 1889 میلادی اهل کشور مجارستان است.
جورج هلرینگ
جورج میکائیل هلرینگ (George Michael Hoellering؛ ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۷ – ۱۰ فوریه ۱۹۸۰) یک کارگردان، تدوین‌گر و تهیه‌کنندهٔ اهل اتریش بود. وی برای کارگردانی و تهیه‌کنندگی فیلم قتل در کلیسا، محصول ۱۹۵۱ میلادی انگلیس که فیلم‌نامه‌اش را با همکاری تی. اس. الیوت نوشت، شناخته شده است. وی همچنین از سال ۱۹۴۴ میلادی تا زمان مرگ خود در سال ۱۹۸۰ میلادی، مدیر آکادمی سینما واقع‌در خیابان آکسفورد لندن بود.
جورج هلرینگ، سومین از چهار فرزند نوازنده و مدیر اُپرا، گئورگ هلرینگ و همسرش، ماریا مادلین؛ در ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۷ در بادن در نزدیکی وین چشم به جهان گشود.
همسر نخست وی دورا کنستانس لیمان ، دختر فلیکس لیمان و همسرش، آنا فریدلندر  بود. آن دو در سال ۱۹۲۹ میلادی در بادن اتریش ازدواج کرده و تنها فرزندشان، اندرو، در سال ۱۹۳۲ میلادی در وین به دنیا آمد. دورا در سال ۱۹۵۵ میلادی در انگلستان درگذشت. در ۲۴ نوامبر سال ۱۹۵۶ با آنه آلنِت ازدواج کرد.
تکه‌ای آبی
تکه‌ای آبی فیلمی ۱۰۵ دقیقه‌ای به کارگردانی گای گرین با بازی سیدنی پوآتیه محصول کشور ایالات متحده آمریکا است.
جورج هلرینگ
او در ۱۰ فوریه سال ۱۹۸۰ درگذشت.
بهارآباد (ابهام‌زدایی)
بهارآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تحلیلگر شبکه
تحلیلگر شبکه وسیله ای برای اندازه گیری پارامترهای شبکه در شبکه های الکتریکی می باشد. از آن جا که اندازه گیری پارامتر S در فرکانس بالا آسان می باشد، سنجش این پارامتر با این دستگاه صورت می پذیرد. پارامترهای دیگر مانند پارامتر امپدانس، ادمیتانس و هیبیرید نیز قابل اندازه گیری می باشد. تحلیل گر شبکه عموماً برای شبکه های دو قطبی مانند تقویت کننده ها و فیلترها مورد استفاده قرار می گیرد. استفاده از این تجهیز برای شبکه های با دهانه های بیشتر نیز قابل استفاده است.
قهوه‌خانه عاشیقلار
قهوه‌خانه عاشیقلار یا عاشیقلار قهوه‌خانه سی به قهوه‌خانه‌هایی گفته می‌شود که عاشیقها در آنجا داستانهای عاشیقی را اجرا می‌کنند.
اجرا در قهوه‌خانه همواره بعنوان یکی از ویژگی‌های موسیقی عاشیقی در نظر گرفته شده است. البته قهوه‌خانه‌هایی که به اجرای عاشیقی اختصاص داشته، و در نتیجه به بنام قهوه‌خانه عاشیقلار شناخته شوند، کم هستند. برای مثال، در تبریز عاشیقلار قهوه سی مشخصا به قهوه‌خانه حسین تیرانداز در مقابل باغ گلستان اطلاق می‌شد. این قهوه‌خانه در آغاز پاتوق پهلوان‌ها و شعبده بازانی بود که در گجیل قاپوسی نمایش می‌دادند. تماشا گران بعد از اتمام نمایش به قهوه‌خانه رفته و در ضمن صرف چای به اجرای عاشیقها گوش می‌دادند. فعالین چپ در دهه پنجاه پای عاشیق عبدالعلی نوری و عاشیق حسن اسکندری را به این قهوه‌خانه باز کرده و آنجا را به محفل روشنفکری تبریز تبدیل کردند. قهوه‌خانه که سابقاً اغلب محل مراجعهٔ روستاییان بود به تدریج پر از دانشجویان و جوانان می‌شد. حتی برخی از مسافرینی که به تبریز می‌آمدند (اعم از فارس یا ترک) سراغ قهوه‌خانهٔ عاشیقها را می‌گرفتند. قهوه‌خانه همیشه مملو از جمعیت بود. صاحب قهوه‌خانه، کنار در ورودی روی یخچال ویترینی می‌نشست و به هر کسی که وارد قهوه‌خانه می‌شد یک نوشابهٔ اجباری (به عنوان ورودیه) باز می‌کرد و به دستش می‌داد. عاشیقها یکی پس از دیگری ساز بدست می‌گرفتند و در میان جمعیت جوان حاضر در قهوه‌خانه می‌گشتند و آوازهای مورد تقاضای آنان را می‌خواندند.
مطالعه آکادمیک قهوه‌خانه عاشیقلار
ایلهان باشگوز (İlhan Başgöz) کسی بود که در اواخر دهه شصت میلادی با سفر به ایران گزارشی آکادمیک در مورد قهوه‌خانه عاشیقلار شهرهای تبریز، ارومیه و خوی منتشر کرد. این مقاله اجرای قهوه‌خانه‌ای را بعنوان بخشی از سنت موسیقی عاشیقی در محیط‌های آکادمیک جا انداخت.
بهانه
بهانه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
میرسرا
میرسرا، روستایی از توابع بخش احمدسرگوراب شهرستان شفت در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چوبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۹ نفر (۱۵۷خانوار) بوده‌است.
پیشین‌واله
پیشین واله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سوادکوه در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان ولوپی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
پنچو اسلاویکف
پنجو پکتوف اسلاویکوف (۲۷ آوریل ۱۸۶۶–۱۰ ژوئن ۱۹۱۲) از شاعران نامدار بلغار بود که در محفل اندیشه (میسال) نیز شرکت می‌کرد. او جوان‌ترین پسر نویسنده بلغار پتکو اسلاویکوف بود.
آثار اسلاویکوف شامل اشعار و ترانه‌های صمیمی است. او با شماری از مجلات که آثار او را منتشر می‌کردند همکاری داشت و بخشی از زندگی خود را در لایپزیگ صرف تحصیل در رشته فلسفه کرد، جایی که با ادبیات آلمانی و اندیشه و هنر آلمان آشنا شد.
پس از بازگشت به بلغارستان در سال ۱۸۹۸، اسلاویکوف به همراه شماری از دیگر نویسندگان نامدار، ازجمله کراستیو کراستف، پتکو تودوروف و پیو یاوروف، به محفلی به نام «اندیشه» (میسال) پیوست.
پادشاه بان سئو
پادشاه بان سئو (۲۹۸ میلادی تا ۳۰۴ میلادی) (هانگول:분서왕، هانجا:汾西王) دهمین پادشاه باکجه یک امپراتوری از میان سه امپراتوری کره و پسر بزرگ پادشاه نهم ٬ پادشاه چائک گای بود او در سال ۲۹۸ میلادی با مرگ پدرش به حکومت رسید در سال ۳۰۴ میلادی او به دلیل بیماری مرد و حکومت را بیریو سپرد.
پنچو اسلاویکف
اسلاویکوف دستیار مدیر (۱۹۰۱–۱۹۰۹) و پس از آن مدیر کتابخانه ملی بلغارستان (۱۹۰۹–۱۹۱۱) و مدیر تئاتر ملی بلغارستان (۱۹۰۸–۱۹۰۹) شد.
پادشاه بان سئو
منابع
[//en.wikipedia.org/wiki/Bunseo_of_Baekje ویکی‌پدیای انگلیسی]
پنچو اسلاویکف
او برای مأموریت به مسکو (۱۹۰۹) و استانبول، آتن، ناپل، سورنتو و رم (۱۹۱۱) فرستاده شد و در آن شهرها روند تحول کتابخانه‌ها را مورد مطالعه قرار داد. پس از بازگشت شدیداً سرگرم به کار شد.
نگاره‌ای از اسلاویکوف در پشت اسکناس ۵۰ لوی بلغارستان که در ۱۹۹۹ و ۲۰۰۶ چاپ شد قرار گرفته‌است.
منابع
Wikipedia contributors, "[//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pencho_Slaveykov&oldid=549535861 Pencho Slaveykov]," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed May ۱۴، ۲۰۱۴).
ظهران
ظهران شهری در استان شرقی عربستان سعودی است. جمعیت این شهر تا سال ۲۰۲۱ میلادی ۲۴۰٬۷۴۲ هزار نفر است. این شهر همراه با دو شهر دمام و خبر منطقه کلان‌شهری ظهران عربستان را با جمعیت ۴٬۱۴۰٬۰۰۰ تا سال ۲۰۱۲ تشکیل داده‌اند. دفتر مرکزی شرکت سعودی آرامکو برای بیش از هشتاد سال در شهر ظهران قرار داشته‌است. ساکنان ظهران مسلمان و از اهل سنت هستند.
ماده‌شیر: گنجینه‌های پنهان
«ماده‌شیر: گنجینه‌های پنهان» آلبومی از هنرمند اهل بریتانیا ایمی واینهاوس است که در December 2, 2011 توسط ایسلند ریکودز منتشر شد. این آلبوم که پس از مرگ ایمی واینهاوس منتشر شده، سومین و آخرین آلبوم او بود. آلبوم توسط دو تهیه کننده موسیقی معروف بریتانیایی به نام مارک رنسون و سلام رمی و با موافقت خانوده واینهاوس تهیه شده است.
بولومتر
بولومتر دستگاهی برای اندازه‌گیری گرمای تابشی، با استفاده از ماده‌ای است که مقاومت الکتریکی وابسته به دما دارد. این وسیله در سال ۱۸۷۸ توسط ستاره‌شناس آمریکایی ساموئل پیرپونت لانگلی اختراع شد.
دالاب بالا
دالاب بالا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوه دشت شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۱ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
بهترین‌ها
بهترین‌ها ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کشتی‌ای می‌آید از
کشتی‌ای می‌آید از  فیلم صامت ۷۰ دقیقه‌ای به کارگردانی ویلیام کی. هاوارد با بازی رودولف شیلدکراوت محصول کشور ایالات متحده آمریکا است.
جز جک‌ربیت
جز جک‌ربیت یک مجموعه بازی ویدئویی است که شخصیت اصلی آن یک خرگوش صحرایی سبزرنگ به نام جز با هدبند و بازوبند قرمز و اسلحهٔ آبی رنگ است. اولین بازی از این سری توسط اپیک مگاگیمز تولید شده و در سال ۱۹۹۴ منتشر شده‌است.
بلنشارد، میزوری
بلنشارد (به انگلیسی: Blanchard) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اچیسون، میزوری واقع شده‌است. بلنشارد ۱٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲ نفر جمعیت دارد و ۳۱۰٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
به‌سوی غرب
به‌سوی غرب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸
شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ نام رویداد ورزش شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۸۸ برگزار شد.
بیدار
بیدار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پشیزبالان چمنی
پشیزبالان چمنی نام یک زیرخانواده از تیره پشیزبالان است.
فهرست سرده‌ها
Acada Acerbas Acleros Actinor Adlerodea Adopaeoides Agathymus Aides Alera Amblyscirtes Anatrytone Ancyloxypha Andronymus Ankola Anthoptus Apaustus Appia Argon Arita Arnetta Aroma Arotis Arrhenes Artines Artitropa Asbolis Atalopedes Atrytone Atrytonopsis Banta Baracus Bruna Brusa Buzyges Caenides Caligulana Callimormus Calpodes Cantha Carystina Carystoides Carystus Ceratrichia Chalcone Chloeria Chondrolepis Choranthus Cobaloides Cobalopsis Cobalus Conga Copaeodes Corticea Cravera Creteus Cumbre Cupitha Cyclosma Cymaenes Cynea Damas Decinea Dion Dubiella Ebusus Eetion Enosis Eogenes Eprius Erionota Euphyes Eutocus Eutychide Evansiella Falga Flaccilla Fresna Fulda Gallio Gamia Gangara Ge Gorgyra Gretna Gyrogra Halotus Hansa Hidari Holguinia Hyarotis Hylephila Hypoleucis Igapophilus
Ilma Inglorius Isma Isoteinon Joanna Justinia Kedestes Kobrona Lamponia Lento Lerema Lerodea Levina Libra Librita Lindra Linka Lotongus Lucida Ludens Lycas Lychnuchoides Lychnuchus Malaza Matapa Megaleas Megathymus Melphina Methion Methionopsis Metron Meza Miltomiges Mimene Miraja Misius Mnaseas Mnasicles Mnasilus Mnasinous Mnasitheus Mnestheus Moeris Moeros Molla Molo Moltena Monca Monza Mopala Morys Mucia Naevolus Nastra Neoxeniades Niconiades Nyctelius Nyctus Oarisma Ochus Ocybadistes Oeonus Oerane Oligoria Onespa Onophas Orphe Orses Orthos Osmodes Osphantes Oxynthes Pamba Panca Panoquina Papias Paracarystus Parachoranthus Paracleros Paratrytone Pardaleodes Paronymus Parosmodes Parphorus Pastria Peba Pedesta Pemara Penicula Perichares Perrotia Phanes Phemiades
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
سمفونی شماره ۹ در رِ مینور، اپوس ۱۲۵، آخرین سمفونی تکمیل‌شدهٔ لودویگ فان بتهوون است، اما تِم‌ها و نغمه‌های موسیقایی آن سال‌ها قبل از تصنیف، در ذهن او شکل گرفته بود. این اثر نخستین بار در ۷ مه ۱۸۲۴ در وین اجرا شد. از سمفونی نهم گاهی به‌عنوان بهترین اثر بتهوون و یکی از بهترین‌های دوران قواعد مشترک یاد می‌کنند. حتی برخی به‌طور مطلق، این سمفونی را «عظیم‌ترین و بهترین» قطعهٔ موسیقی در دنیای غرب می‌دانند.
پشیزبالان چمنی
فهرست سرده‌ها
Pheraeus Phlebodes Pirdana Plastingia Platylesches Ploetzia Poanes Polites Pompeius Prada Problema Propertius Prosopalpus Prusiana Pseudocopaeodes Pseudokerana Pseudosarbia Psoralis Pteroteinon Pudicitia Punta Pyroneura Pyrrhocalles Pyrrhopygopsis Quasimellana Quedara Quinta Racta Radiatus Remella Repens Rhabdomantis Rhinthon Sabera Sacrator سالانوئمیا Saliana Saniba Saturnus Scobura Sebastonyma Semalea Serdis Sodalia سوویا Stallingsia Stinga Styriodes Suada سواستوس Sucova Suniana Surina Synale Synapte Talides Telles Tellona Teniorhinus Thargella Thespieus Thoon Thracides Tiacellia Tigasis Tirynthia Tirynthoides Tisias Tromba Turesis Turmada Turnerina Unkana Vacerra Vehilius Venas Vertica Vettius Vidius Vinius Vinpeius Virga Wahydra Wallengrenia Xanthodisca Xanthoneura Xeniades Zalomes Zariaspes Zela Zenis Zenonia Zographetus
جایزه رنودو
جایزه تئوفراست رنودو یا جایزه رنودو (به فرانسوی prix Théophraste-Renaudot or prix Renaudot)، جایزه ادبی فرانسوی است که در سال ۱۹۲۶ بوسیله ۱۰ نفر منتقد هنری پایه‌گذاری شد که منتظر نتایج جایزه گنکور بودند.
منابع
ویکی‌پدیای فرانسوی
جنگلکاری چوبر
جنگلکاری چوبر، روستایی از توابع بخش احمدسرگوراب شهرستان شفت در استان گیلان ایران است.
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
در دههٔ ۲۰۱۰، یکی از بیشترین سمفونی‌های اجرا شده در جهان بود. این سمفونی از اولین سمفونی‌هایی است که در آن از صدای انسان استفاده شده‌است. اشعار استفاده‌شده در موومان آخرِ این سمفونی (به نام «کورال» یا «کُرال»)، توسط چهار تک‌خوان (سولیست) و گروه کر خوانده می‌شود. اشعار سمفونی از شعر سرود شادی (چکامهٔ شادی) سرودهٔ فریدریش شیلر (۱۷۵۹–۱۸۰۵)، شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، و فیلسوف آلمانی، اقتباس شده‌است.
جنگلکاری چوبر
جمعیت
این روستا در دهستان چوبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
نسخهٔ دست‌نویس اصلیِ سمفونی ۹ بتهوون، که در کتابخانهٔ دولتیِ برلین نگهداری می‌شود، در سال ۲۰۰۱، در حافظهٔ جهانی یونسکو ثبت شد.
آهنگسازی
سفارش ساختِ سمفونی از سوی «انجمن فیلارمونیک لندن» در سال ۱۸۱۷ داده شد. تصنیف این اثر بین سال‌های ۱۸۲۲ و ۱۸۲۴ پایان یافت. هر قسمت از تاریخچهٔ سمفونی نهم، بیانگر بخشی از زندگی بتهوون است. سرود شادی قبل از سمفونی شماره ۱ مورد نظر وی بود و از سال ۱۷۹۳ طرح‌هایی برای یک منظومهٔ کُرال تهیه کرده بود. موومان اول در سال ۱۸۱۲ ساخته شد. تم اسکرتسو در سال ۱۸۱۵ تصنیف شد و به همین خاطر بتهوون سالها در فکر ساخت سمفونی نهم بدون بخش آوازی بود. بتهوون تا یک سال قبل از اتمام اثر، قصد داشت آن را با موسیقی سازی به پایان برساند، اما در سال ۱۸۲۳ هنگامی که طرحِ قطعهٔ میسا سولمنیس را آماده می‌کرد، تصمیم گرفت فینال سمفونی را با آواز به پایان برساند و بار دیگر سرود شادی مورد توجه وی قرار گرفت. بتهوون پس از اولین اجرا نیز قصد داشت فینال سمفونی را تغییر دهد و با موسیقی سازی به پایان برساند. یادداشت‌هایی که از بتهوون به جای مانده نشان می‌دهد که وی به طرح‌های مختلفی برای ورود آواز در موومان‌های دیگر پرداخته‌است و نمی‌توانست تصمیم بگیرد که کجا نوازندگان ارکستر را رها کند و به آواز بپردازد. وی در این مورد می‌گوید:
افکار بتهوون با صدای ساز سازگارتر بود و ورود آواز را با تأخیر شروع می‌کرد. در فینال سمفونی نیز تم اصلی «سرود شادی» به ارکستر واگذار شده‌است و قبل از اینکه گروه کر «سرود شادی» را بخواند، این وظیفه را ابتدا به ارکستر داده‌است.
بتهوون تلاش و زحمت بسیاری برای ساخت تِمِ «سرود شادی» کشید و در نهایت سمفونی نهم آماده شد، اما وقتی که قصد داشت آن را به اجرا بگذارد، دو سال از سفارش کار توسط «انجمن فیلارمونیک لندن» و پرداخت مبلغ ۵۰ لیره بابت نسخهٔ دست‌نویس گذشته بود. بتهوون به علت فقر شدید و جبران خسارت‌های مالی، تصمیم گرفت سمفونی نهم را نزد خود حفظ کند و به جای آن سمفونی دیگری برای انجمن بسازد. وی مصمم بود تا آخرین لحظهٔ عمرش تعهد خود را به انجمن به سرانجام برساند و طی نامه‌ای تصمیم خود را به اطلاع انجمن رساند که در حال ساخت سمفونی دهم است و به جای سمفونی نهم به لندن خواهد فرستاد. اما طرح‌هایی که بتهوون برای سمفونی دهم تهیه کرده بود، به سرانجام نرسید و در نهایتِ فقر و تنگدستی درگذشت. سمفونی نهم در سخت‌ترین روزهای زندگی بتهوون ساخته شد و هنگام تصنیف این اثر، قادر به شنیدن نبود و در ناشنوایی کامل به‌سر می‌برد.
اولین اجرا
با آنکه بتهوون اغلب کارهای بزرگ خود را در وین اجرا می‌کرد، اما بلافاصله بعد از اتمام این سمفونی، تصمیم به اجرای آن در برلین گرفت، زیرا فکر می‌کرد که سلیقهٔ موسیقی در وین تحت تسلط آهنگسازان ایتالیایی مانند جواکینو روسینی است. دوستان و اطرافیان بتهوون که از اشراف وین بودند، با این امر مخالفت کردند و طی نامه‌ای از وی خواستند در وین بماند. محتوای ستایش‌برانگیز و محترمانهٔ نامه، نشان از جایگاه والای هنری، روحی و اخلاقی بتهوون نزد طبقه اشراف آلمان داشت. متن این نامه، بتهوون را به شدت تحت تأثیر قرار داد و تصمیم گرفت از مسافرت چشم‌پوشی کند و برخلاف میل باطنی‌اش، این سمفونی را در ۷ مهٔ ۱۸۲۴ در سالن «تئاترِ کِرْنْتْنِرتور» وین برای اولین بار به اجرا درآورد.
این اولین حضور بتهوون در سالن اجرای موسیقی خود او از ۱۲ سال پیش تا آن زمان بود، که در آن، شخصیت‌ها و موسیقی‌دانان برجستهٔ وین نیز گرد هم آمده بودند. از لحاظ بزرگی ارکستر، این سمفونی در میان آثار بتهوون به بیشترین تعداد نوازندگان نیاز داشت. با آنکه فهرست جامعی از تعداد نوازندگان این سمفونی در دست نیست، اما اکثر نوازندگان آماتور ولی توانمندِ وین، در اجرای این سمفونی مشارکت کردند. گرچه این اجرا به‌طور رسمی توسط مایکل اوملاوف (کاپل‌مایستر تئاتر) انجام شد، ولی بتهوون رهبری را با وی سهیم شد. به همین دلیل اوملاوف به خوانندگان و نوازندگان دستور داد که به‌طور کامل، شنوایی بتهوون را نادیده بگیرند. در حین اجرا و همچنین پس از اتمام سمفونی، بتهوون به دلیل ناشنوایی متوجهٔ تشویق ایستاده و بی‌امان حضار در پشت سرش نشد.
نسخه‌ها
اولین نسخهٔ آلمانی این اثر توسط «انتشارات شات» در سال ۱۸۲۶ به چاپ رسید و نسخهٔ انتشارات برایتکپف و هرتل به تاریخ ۱۸۶۴، توسط ارکسترها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۹۷، «انتشارات بیریناتر» نسخه‌ای از جاناتان دل مار (ویراستار موسیقی و رهبر ارکستر انگلیسی) منتشر کرد. به گفته «دل مار»، این نسخه نزدیک به ۳۰۰۰ اشتباه در نسخه «انتشارات برایتکومپف» را تصحیح کرده‌است که برخی از آنها «قابل توجه» بودند. اما دیوید بنجامین لِوی (موسیقی‌شناس و بتهوون‌شناس آمریکایی) با انتقاد از این نسخه، اظهار می‌دارد که گفتن این امر می‌تواند سنت‌های «کاملاً نادرست» ایجاد کند. همچنین در سال ۲۰۰۵، «انتشارات برایتکومپف» نسخهٔ جدیدی از پیتر هاوشیلد (ویراستار موسیقی) منتشر کرد.
اوساسیو
اوساسیو (به ایتالیایی: Osasio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
سازبندی
این اثر دارای بزرگترین پارتیتور از بین سمفونی‌های بتهوون است، در اولین اجرا، بتهوون با اختصاص دو نوازندهٔ دیگر در هر بخش بادی، به تقویت ارکستر پرداخت. حداکثر سازهای لازم برای اجرای این سمفونی عبارتند از:
اوساسیو
خصوصیات
اوساسیو ۴٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۹۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
موومان اول
موومان اول در فرم سونات، و بدون تکرارِ «اکسپوزیسیون» (گشایش) است. موومان با پنجم درست و پیانیسیمو آغاز می‌شود. حرکت پیوسته و ترمولوی ارکستر زهی، زمینه را برای ورودِ «تم اول» در میزان ۱۷ آماده می‌کند.
این مقدمه که با «پنجم درست» در حال ظهور است، شبیه صدای ارکستری است که در حال تنظیم کوک است.
در برگشت یا بازگشایی، که تم‌های اصلی و ملودیک را تکرار می‌کند، در میزان ۳۰۱ مجدداً به «تم اول» بر می‌گردد، اما این بار به جای «ر مینور»، در ر ماژور و فورتیسیمو اجرا می‌شود. موومان با یک کدای طولانی که تقریباً یک چهارم موومان را در بر می‌گیرد، به پایان می‌رسد، همان‌طور که بتهوون سمفونی شماره ۳ و شماره ۵ را بدین صورت به پایان رساند. موومان اول به عقیدهٔ واگنر: «مبارزه روح انسان را با غم و اندوه بیان می کند».
یک اجرای معمولی از این قطعه حدود ۱۵ دقیقه طول می‌کشد.
موومان دوم
موومان دوم یک اسکرتسو و تریو است و مانند موومان اول در «ر مینور» است، با شباهت زیادی که به تم اصلیِ موومان اول دارد. بتهوون برخلاف الگوی موسیقی کلاسیک، موومان اسکرتسو را قبل از موومان آهسته قرار می‌دهد (در سمفونی‌ها معمولاً موومان آهسته قبل از اسکرتسو قرار می‌گیرند). این اولین بار بود که وی این کار را در یک سمفونی انجام می‌داد، گر چه در بعضی از کارهای قبلی خود مانند: «کوارتت زهی اپوس ۱۸ شماره ۵» و «سونات شماره ۲۹ پیانو» نیز صورت گرفته بود. الگویی نیز از «سونات شماره ۲۹» در این اثر یافت می‌شود که بتهوون چند سال قبل از آن نوشته بود. در طولِ قطعه، بتهوون ریتم سه‌ضربی را مشخص کرده است اما شاید به دلیل سرعت زیاد و «تاکید» روی نت در هر چهار ضربه، این‌طور به نظر می‌رسد که میزان چهارضربی است. (پیش از آن بتهوون به دلیل عدم پایبندی به فرم استانداردِ کلاسیک برای آهنگسازی، مورد انتقاد قرار گرفته بود). فرمِ «اسکرتسو»، در میزان سه‌ضربی است اما بتهوون با اینکه این قطعه را در میزان سه‌ضربی نوشته بود ولی آن را به گونه‌ای ساخت که چهارضربی به نظر برسد.
در حالی که پایبندی به «اسکرتسو» از یک جنبش رقص و دارای طراحی استانداردِ سه‌بخشیِ ترکیبی (اسکرتسو-تریو-اسکرتسو) یا (منوئه-تریو-منوئه) و دارای ساختاری پیچیده است، این موومان در فرم کاملِ سونات است. اکسپوزیسیون (گشایش) با یک فوگ در «ر مینور» با تم زیر شروع می‌شود:
برای تم دوم، به گام غیر معمول دو ماژور مدولاسیون می‌شود، سپس بخش «ری‌اکسپوزیسیون» (بازگشایش) قبل از بسط و گسترشِ بخش دوم، به صورت کوتاه تکرار می‌شود. جایی که بتهوون ایده‌های دیگری را کشف می‌کند. «بازگشایش» مضامینِ ملودیکِ «تم اول» را بسط و گسترش می‌دهد، همچنین دارای تیمپانی سولو است. با بسط و گسترش یک بخشِ جدید که منجر به تکرار «اکسپوزیسیون» می‌شود، بخش اسکرتسو با یک کودا به نتیجه می‌رسد.
بخش متضاد (تریو) در ر ماژور، با ترومبون آغاز می‌شود و دارای زمانی مضاعف است. به دنبال تریو، دومین بخش از اسکرتسو، بدون تکرار اجرا می‌شود و سپس در یک تکرارِ کوتاه از «تریو»، موومان با یک «کودای» ناگهانی به پایان می‌رسد. موومان دوم دارای تم کوتاهی است که در سراسر قطعه بسط و گسترش می‌یابد. این قسمت با اینکه اسکرتسو است ولی بتهوون تنها به ذکر تمپوی آن اکتفا کرده‌است. این موومان دارای روح شاد و مستانه است و به رقص‌های روسی شباهت دارد.
مدت زمان موومان حدود ۱۲ دقیقه است، اما با توجه به وجودِ دو تکرار (که اغلب حذف می‌شوند)، ممکن است متفاوت باشد.
موومان سوم
موومان سوم یک ششم کوچک دورتر از گام اصلی سمفونی، و در سی بمل ماژور است. موومان، حرکتی آهسته و شاعرانه دارد و در فرم واریاسیون مضاعف است. هر یک از این واریاسیون‌ها به تدریج، تغییرات ملودیک و ریتمیک را ارایه می‌دهند. اولین واریاسیون (شبیه تم) در میزان ، دومین در است. واریاسیون‌ها در یک پاساژ از هم جدا می‌شوند: ابتدا در ر ماژور، دوم در سل ماژور، سوم در می بمل ماژور، چهارم در فا دیز ماژور و پنجم در سی ماژور است. واریاسیونِ فینال، دوبار قطع می‌شود که در آن صدای بلند و فانفار، با ارکستر کامل، توسط ویولن‌اول‌ها و در اکتاوها پاسخ داده می‌شود. اجرای یک سولوی درخشان نیز به نوازندهٔ چهارمِ هورن واگذار شده‌است. این موومان بیانگر عشق، امید و احساس انسان است. در این موومان لحظاتی از غم و اندوه شنیده می‌شود اما هر چقدر به پایانِ قطعه نزدیکتر می‌شود نواهای غمگین دورتر می‌شوند.
یک اجرا از این قطعه، حدود ۱۶ دقیقه طول می‌کشد.
موومان چهارم
موومان چهارم یا فینالِ کُرال، بر اساس «سرود شادی» در فرم تم و واریاسیون است. ملودی «سرود شادی» بدین شرح است:
موومان چهارم یک موسیقی آوازی است و در ابتدا از موسیقی سازی شروع شده و تم‌های اصلی موومان‌های قبلی در فواصلِ این قطعه به گوش می‌رسد. سپس تم «سرود شادی» توسط ویلنسل و کنترباس معرفی می‌شود. در شروعِ آواز، ارکستر سکوت کرده و صدای خوانندهٔ باریتون به‌عنوان تک‌خوان شروع می‌شود که آوازگونه با متنی از بتهوون می‌خواند:
گجرات (شهر)
گجرات (به انگلیسی: Gujrat City) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است.
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
نشان‌های مترونوم
در اطلاعات تاریخیِ اجراهای رهبران ارکستر، به‌ویژه رهبر ارکستر انگلیسی راجر نورینگتون، از معیارهای پیشنهادی بتهوون برای تمپو استفاده کرده‌اند. بنجامین زندر رهبر ارکستر انگلیسی، برای پیروی ازعلائم مترونوم بتهوون، هم به صورت کتبی، هم در اجراهای ارکستر فیلارمونیک بوستون و ارکستر فیلارمونیای لندن، پرونده‌ای ساخته‌است. مترونومِ بتهوون هنوز هم وجود دارد و مورد بررسی و آزمایش دقیق قرار گرفت، اما علایم اصلی که برای دقت آن اهمیت دارد، از بین رفته‌است و بسیاری از موسیقی‌دانان علامت‌های مترونمِ «بنجامین زندر» را غیرقابل قبول می‌دانند.
ارکستراسیون و تغییرات مجدد
تعدادی از رهبران ارکستر در ارکستراسیون سمفونی تغییراتی ایجاد کرده‌اند. به‌خصوص ریشارد واگنر، که بسیاری از پاساژها در بادی‌های چوبی را دوبل کرد، اصلاحاتی که توسط گوستاو مالر تمدید شد، کسی که در سمفونی نهم تجدید نظر کرد تا آن را مانند آنچه که او معتقد بود بتهوون اگر می‌خواست اجرای سمفونی به یک ارکستر مدرن داده شود، اینگونه تبدیل می‌شد. واگنر در اجرای درسدن در سال ۱۸۶۴، اولین کسی بود که گروه کر و «خوانندگان سلو» را در پشت ارکستر قرار داد و از آن زمان استاندارد شد. رهبران قبلی آنها را بین ارکستر و مخاطب قرار می‌دادند.
دوبله دو فاگوت در باس‌های فینال
علامت بتهوون در فینال، مبنی بر اینکه فاگوت‌ها در میزان‌های ۱۱۵ تا ۱۶۴ در باس دوبله شوند، در بخش نوازندگان از انتشارات «انتشارات برایتکومپف و هرتل» وجود ندارد، گرچه در پارتیتور اصلی وجود دارد.
در جهان
نخستین اجرای سمفونی در بریتانیا به تاریخ ۲۱ مارس ۱۸۲۵، توسط اعضای انجمن فیلارمونیک لندن، در «اتاق‌های آرگایل» به رهبری سِر جورج اسمارت و بخش گروه کر به زبان ایتالیایی سروده شد. اولین اجرای آمریکایی در ۲۰ مه ۱۸۴۶ توسط فیلارمونیِ تازه تأسیسِ نیویورک در «قلعهٔ گاردن» (در تلاش برای جمع‌آوری بودجهٔ یک سالن کنسرت جدید) ارائه شد که توسط جورج لودر انگلیسی‌تبار و با گروه کر انجام شد، بخشی از کُرال برای اولین بار به انگلیسی ترجمه شد.
ریشارد واگنر در طول فعالیت‌های خود بارها سمفونی نهم را اجرا کرد. آخرین اجرای او در سال ۱۸۷۲ در یک کنسرت، برای نشان‌دادن سنگ بنای تالار اپرای بایرویت برگزار شد. بعداً واگنر مقاله‌ای را با عنوان «تفسیر سمفونی نهم بتهوون» منتشر کرد و تغییراتی که در «ارکستراسیون» آن برای اجرای ۱۸۷۲ اعمال کرده بود، شرح داد.
گروه کر فیلارمونیک لندن در ۱۵ مه ۱۹۴۷، با اجرای سمفونی نهم و نوازندگان ارکستر فیلارمونیک لندن به رهبری ویکتور دِ ساباتا در رویال آلبرت هال لندن آغاز به کار کرد. ویلهلم فورت‌ونگلر در سال ۱۹۵۱ با رهبری ارکستر، جشنواره بایرویت را با اجرای سمفونی نهم دوباره گشودند، (پس از آنکه متفقین جشنواره را پس از جنگ جهانی دوم، به‌طور موقت به حالت تعلیق درآورده بودند).
در سال ۱۹۶۴، رهبر ارکستر آمریکایی لئونارد برنستاین، اولین ضبط خود از سه ضبط سمفونی نهم را به همراه ارکستر فیلارمونیک نیویورک، سولیست‌های آواز و گروه کر مدرسه جولیارد برای کمپانی «مستروُرکس کلمبیا» انجام داد که بعداً دوباره روی لوح فشرده منتشر شد. وی در سال ۱۹۷۹، دومین اثر ضبط شده را با ارکستر فیلارمونیک وین و گروه کر اپرای ملی وین برای کمپانی دویچه گرامافون به سرانجام رساند.
برنستاین نسخه‌ای دیگر از سمفونی نهم را در سالن «کنزرتهاوس»، در شرق برلین انجام داد که از کلمهٔ «آزادی» به جای «شادی» استفاده شد تا سقوط دیوار برلین را در کریسمس ۱۹۸۹ جشن بگیرند. این کنسرت توسط یک ارکستر و گروه کر که از ملیت‌های مختلفی متشکل از هر دو آلمان، اعضایی از گروه کر و ارکستر سمفونیک لندن، گروه کر و ارکستر سمفونیک رادیو باواریا، اعضای ارکستر تئاتر کیروف، فیلارمونیک نیویورک، ارکستر پاریس و نوازندگانی از اتحاد جماهیر شوروی با سولیست‌هایی چون جون آندرسون، اجرا شده‌است.
گئورگ شولتی در دو نوبت سمفونی شماره ۹ را با گروه کر و «ارکستر سمفونیک شیکاگو» ضبط کرد، بار اول در سال ۱۹۷۲ و بار دوم در سال ۱۹۸۶ تهیه شد، در هر دو اجرا مارگارت هیلیس رهبری گروه کر را به عهده داشت، ضبط دوم برندهٔ جایزهٔ گرمی در سال ۱۹۸۷، برای بهترین اجرای ارکسترال شد. این سمفونی در سال ۲۰۱۸، با «ارکستر جهانی صلح یونسکو» و «گروه کر جوان بی‌بی‌سی پرامز» به رهبری گئورگ شولتی، با عنوان «جنگ و صلح» برای بزرگداشت یکصدمین سالِ پایانِ جنگ جهانی اول، در رویال آلبرت هال به اجرا درآمد.
تلاش‌های مختلفی برای ضبط سمفونی نهم به منظور نزدیک‌شدن با سازهایی که معاصران بتهوون شنیده‌اند، وجود دارد: طولانی‌ترین ضبطِ سمفونی نهم در سال ۱۹۸۱، به مدت ۷۹ دقیقه، توسط ارکستر فیلارمونیک وین به رهبری کارل بوم با خوانندگی سولیست‌هایی چون جسی نورمن و پلاسیدو دومینگو، اجرا شده‌است.
در ایران
در سال ۱۳۸۴، اولین اجرای سمفونی نهم پس از انقلاب اسلامی، به مدت پنج شب توسط گروه کر و ارکستر سمفونیک تهران به رهبری علی رهبری در تالار وحدت به اجرا درآمد. تک‌خوانی این اثر را پری زنگنه، شقایق الله‌یاری، گیتی خسروی، میرهادی قضات و خسرو محصوری به عهده داشتند. دومین اجرا در سال ۱۳۹۴ مجدداً در تالار وحدت به مدت دو شب با هدایت علی رهبری اجرا شد. سومین اجرا در سال ۱۳۹۷، به رهبری شهرداد روحانی به مناسبت دویست و پنجاهمین سال تولد بتهوون با همکاری مشترک «گروه کر ارکستر سمفونیک تهران» به رهبری رازمیک اوهانیان و گروه کر شهر تهران به رهبری مهدی قاسمی با تک‌خوانی گلاره وزیری‌زاده، آزاده رضایی، محمدرضا قره‌تپه و هادی قضات، در تالار وحدت به مدت یک شب اجرا شد.
تأثیر
بسیاری از آهنگسازان دوره رمانتیک و بعد از آن تحت تأثیر سمفونی نهم قرار گرفتند. ریشارد واگنر ۲۲ سال بعد از اولین اجرا، تفسیری بر روی سمفونی نهم بر اساس «سرود شادی» (به خاطر اهمیت این سرود در فینالِ سمفونی) و نمایشنامهٔ فاوست اثر گوته نوشت که بهترین شرح از شناختِ این سمفونی قلمداد شد.
تم اصلی در فینالِ سمفونی شماره ۱ در دو مینور اثرِ یوهانس برامس با موضوعِ «سرود شادی»، با آخرین موومان سمفونی نهم بتهوون مرتبط است. هنگامی که این موضوع با برامس در میان گذاشته شد، وی متقابلاً پاسخ می‌دهد که «هر آدم ساده‌لوحی می‌تواند این را تشخیص دهد». در بعضی مواقع از سمفونی اول برامس و سمفونی نهم بتهوون، یکجا ستایش می‌شد و سمفونی برامس را به عنوان «دهمین سمفونی بتهوون» تحسین می‌کردند.
سمفونی نهم روی فرم‌هایی تأثیر گذاشت که آنتون بروکنر برای موومان‌ها و سمفونی‌های خود به کار برد. «سمفونی شماره ۳» او در همان گام ر مینور مانند سمفونی نهم بتهوون است و از تم‌های آن ایده‌های قابل توجهی گرفته‌است. موومان آهسته و عظیم سمفونی شماره ۷ بروکنر، طبق معمول، همان فرم (A-B-A-B-A) را به مانند سومین موومان سمفونی بتهوون در نظر می‌گیرد و از برخی تصویرسازی‌های آن استفاده می‌کند.
آنتونین دورژاک در نت‌های آغازین موومان سومِ سمفونی شماره ۹ با حرکت چهارم به پایین و ضربه‌های تیمپانی، به اسکرتسوی سمفونی نهم ادای احترام می‌کند.
به همین ترتیب بلا بارتوک در چهار قطعهٔ ارکسترال، اپوس ۱۲، در ابتدای موومان دوم، موتیفی از اسکرتسوی سمفونی نهم اقتباس می‌کند.
یک افسانه این است که یک لوح فشرده‌ای به عمد ساخته شد تا بتواند ۷۴ دقیقه زمانِ اجرای نهمین سمفونی بتهوون را در خود جای دهد. کیس ایمینک، مهندس ارشد فیلیپس که «سی‌دی» را تهیه کرده بود، یادآوری می‌کند که جنگ تجاری بین شرکای توسعهٔ سونی و فیلیپس، سرانجام منجر به حل و فصل موضوع در قالب یک «سی‌دی» به قطرِ دایرهٔ ۱۲ سانتی‌متری شد. اجرای سمفونی نهم به رهبری ویلهلم فورت‌ونگلر در سال ۱۹۵۱، به عنوان بهانه‌ای مناسب توسط فیلیپس برای تغییر اعلام شد، و در جشن ۲۵ سالگی فیلیپس خبر آن را اعلام و نسخهٔ ۷۴ دقیقه‌ای از سمفونی را ارایه کرد.
اسلاوی ژیژک فیلسوف و روان‌کاو اسلوونیایی در فیلم مستندِ «راهنمای انحراف به ایدئولوژی»، به استفاده از «سرود شادی» توسط نازیسم، بلشویسم، انقلاب فرهنگی چین، تیم‌های المپیک آلمان شرقی و غربی، رودزیای جنوبی، آبیمائل گوسمان (رهبر چریک‌های راه درخشان)، شورای اروپا و اتحادیه اروپا اشاره می‌کند.
به عنوان سرود (ملی)
نخست‌وزیر زیمبابوه آن را به‌عنوان سرود ملی کشورش انتخاب کرد. واتیکان از این سمفونی دفاع کرد، و بالاخره سرود شادی، از موومان چهارم این سمفونی، به‌عنوان سرود رسمی اتحادیهٔ اروپا انتخاب شد.
سنت پایان سال
جنبش کارگری آلمان، سُنتِ اجرای نهمین سمفونی در شب سال نو را در سال ۱۹۱۸ آغاز کرد. اجرا را از ساعت ۱۱:۰۰ شروع کردند تا فینالِ سمفونی، در ابتدای سال جدید شنیده شود. این سنت در دوره آلمان نازی نیز ادامه یافت و پس از جنگ نیز در آلمان شرقی مشاهده شد.
سمفونی نهم به‌طور سنتی در پایان هر سال در سراسر ژاپن اجرا می‌شود. به عنوان مثال، در دسامبر ۲۰۰۹، ۵۵ اجرا از این سمفونی توسط ارکسترها و گروه‌های مختلف در ژاپن برگزار شد.
سیاست
این سمفونی یکی از آثاری است که در تاریخ سیاست از آن استفاده شده‌است و در میان هر دسته و هر نوع ایدئولوژی، طرفداران بسیاری دارد. فریدریش انگلس می‌گوید: و اتو فون بیسمارک اعتقاد داشت که:  به گفتهٔ پاول فون هیندنبورگ:  در زمان جنگ جهانی دوم آلمانی‌ها هر جا را اشغال می‌کردند، این سمفونی را می‌نواختند. این سمفونی برای سالگرد تولد آدولف هیتلر نیز نواخته شد.
پیوند به بیرون
نت‌ها، نسخه‌های خطی و متن
اریونوتینی
اریونوتینی نام یک تبار از زیرخانواده جهنده‌بالان علفزار است.
سمفونی شماره ۹ (بتهوون)
پیوند به بیرون
تحلیل
صوتی
تصویری
دیگر موارد
اسپرینگ دیل، نیوجرسی
اسپرینگ دیل (به انگلیسی: Springdale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کمدن، نیوجرسی واقع شده‌است. اسپرینگ دیل ۱۳٫۸۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۵۱۸ نفر جمعیت دارد و ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
داستان دو شهر (فیلم ۱۹۳۵)
داستان دو شهر فیلمی ۱۲۳ دقیقه‌ای به کارگردانی جک کانوی با بازی رونالد کولمن است.
براندن کینر
براندن کینر (زاده October 1, 1974) یک بازیگر آمریکایی است که از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم سفر گناه، اقیانوس آرام ، بدو عزیزم بدو و شیادان اشاره کرد.
الفانسو، ویرجینیا
الفانسو، ویرجینیا (به انگلیسی: Alfonso, Virginia) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیا واقع شده‌است.
ایمره ارودی
ایمره اِرودی ژیمناست زادهٔ March 26, 1889 میلادی اهل کشور مجارستان است.
شهریارکلا
شهریارکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سوادکوه در استان مازندران ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان ولوپی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سواستوس
سواستوس نام یک سرده از تیره پشیزبالان است.
گنبد کلیدر
گنبد کلیدر (بقعه کلیدر) مربوط به سدهٔ ۸ ه.ق است و در شهرستان نیشابور، روستای کلیدر، بخش سر ولایت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جیانگ چینگ
جیانگ چینگ همسر مائو تسه تونگ، رهبر حزب کمونیست چین بود. نام او بیشتر در جریان انقلاب فرهنگی چین و بخاطر تبلیغات او در مورد هنر مائوئیستی مطرح شد.
پس از مرگ مائو در ۱۹۷۶ او به همراه سه نفر از همکارانش که «گروه چهار» را تشکیل می‌دادند، به جرم طراحی کودتا دست‌گیر و محاکمه شدند. جیانگ در این محاکمه به مرگ محکوم شد اما این مجازات بعدها به حبس ابد تقلیل یافت.