cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بیکینی
ریشه‌شناسی واژه‌ها
در سال ۱۹۶۴، رودی گرنریچ با پسین‌سازی از واژه بیکینی، واژه مونوکینی را برای مایوی یک‌تکه‌ای خود انتخاب کرد. پیشوند بی ( -bi ) در زبان لاتین به معنی «دو» و پیشوند مونو ( -mono ) به معنی «یک» است. بعدها طرح‌های دیگری چون تانکینی و تریکینی این اشتقاق معکوس را ادامه دادند. با گذر زمان، «خانوادهٔ ـکینی‌ها» (نامی که ویلیام سفایر بر آن‌ها گذاشت)، که دربرگیرندهٔ «خواهران ـینی» (نامی که اَن کول بر آن‌ها گذاشت) هم می‌شود، به طیفی گسترده از مایوها تبدیل شد که مونوکینی (یا یونیکینی یا نوموکینی)، سیکینی، تانکینی، کمیکینی، هیکینی (یا هیپکینی)، مینی‌کینی، فِیْس‌کینی، بورکینی، و میکروکینی از نمونه‌های آنند. لغت‌نامه‌نویس انگلیسی سوزی دنت در گزارش زبان انتشارات دانشگاه آکسفورد (چاپ ۲۰۰۳) مشاهده و پیگیری ابداعات جدیدی چون باندوکینی و کم‌کینی را امری مهم می‌داند.
بیکینی، که بدواً نشان تجاری ثبت‌شده‌ای برای رآر بود، امروزه یک نشان تجاری عام است.
جهان باستان
باستان‌شناس انگلیسی جیمز ملارت در توصیف جامهٔ الهه مادر در چتل‌هویوک (از آثار دورهٔ مس‌سنگی در ترکیهٔ امروزی، مربوط به حدود ) آن را به بیکینی تشبیه می‌کند. در این تندیس الهه مادر بر روی دو پلنگ نشسته‌است و جامه‌ای شبیه بیکینی بر تن دارد. پیشینهٔ لباس شنای دوتکه را ولی باید در جهان یونانی رومی پی گرفت. بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌هایی مربوط به ، زنان ورزشکار با جامه‌هایی بیکینی‌مانند به تصویر کشیده شده‌اند. در موزائیکی باقی‌مانده از سدهٔ چهارم میلادی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی جوان در پوششی بیکینی‌مانند در حال وزنه‌برداری، پرتاب دیسک، و دویدن به تصویر کشیده شده‌اند. این موزاییک که مربوط به دورهٔ آزار بزرگ (۲۸۳ تا ۳۰۵ میلادی) می‌شود، تصویرگر ده زن جوان است که به شکلی آناکرونیستیک «دختران بیکینی‌پوش» نام گرفته‌اند. در دیگر یافته‌های باستان‌شناسی رومی طرح‌هایی از ونوس در پوششی مشابه دیده می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به تصاویر ونوس بیکینی‌پوش یافته شده در «کازا دلا ونرهٔ» پمپئی، در تبلینوم خانه جولیا فلیکس، و در یکی از میان‌تالارهای باغ ویا دلابوندانزا اشاره کرد.
طرح‌های پیشرو
از آنجا که مسیحیان اروپایی شنا و حمام در فضای باز را امری ناپسند می‌انگاشتند، تا قرن هجدهم نیاز چندانی به جامهٔ شنا یا حمام نداشتند. در این قرن لباس‌هایی گشاد و آستین‌بلند از جنس فلانل یا پشم برای حمام کردن پدیدار شد که شبیه تنپوش خواب زنانه بود، تا زیر قوزک پا می‌آمد، و پوشیدگی و حجب فرد را حفظ می‌کرد.
در سال ۱۹۰۷، پلیس بوستون شناگر و هنرپیشهٔ استرالیایی آنت کلرمن را در ساحل آن شهر به‌سبب به‌تن کردن لباس شنایی یک‌تکه، بدن‌نما، تنگ، و بدون آستین دستگیر کرد. این نمونهٔ مایو، که از گردن تا شست پای فرد را می‌پوشاند، نخست در انگلستان عرضه شد و تا سال ۱۹۱۰ به‌عنوان لباس شنای زنانه در اروپا پذیرفته شده‌بود. در سال ۱۹۱۳، کارل جنتزن اولین مایوی دوتکهٔ زنانه را درست کرد. رقابت‌های شنای زنان برای نخستین بار در المپیک ۱۹۱۲ استکهلم انجام گرفته بود و جنتزن با الهام از آن مایویی چسبان طراحی کرد که تکهٔ پایینی آن شلوارک و تکهٔ بالایی آن پیراهنی آستین‌کوتاه بود.
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، الگوی رفتاری عامه از «تن به آب زدن» به «آفتاب گرفتن» تغییر شکل داد و این سبب شد از ملاحظات عملکردی در طراحی مایوها کاسته و به زیور و زینت‌شان عنایت بیشتری شود. در دههٔ ۱۹۲۰، در ساخت لباس شنای چسبان از نخ ریون استفاده می‌شد، ولی دوام آن‌ها در مقابل خیس شدن کافی نبود. جرسی و ابریشم نیز گاه در ساخت مایو به کار می‌رفتند. تا دههٔ ۱۹۳۰، سازندگان مایو خط گردن پشت لباس را پایین کشیده، آستین‌ها را حذف، و بغل‌ها را تنگ کرده بودند. با ابداع پارچههای جدید، مخصوصاً لاتکس و نایلون، در دههٔ ۱۹۳۰، لباس‌های شنا وجب‌به‌وجب تنگ‌تر شدند و بندهایی به شانه افزوده شد تا بتوان با پایین کشیدنشان بدن را برنزه کردن کرد.
در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، میزان برهنگی میان‌تنه و شکم در لباس‌های شنای زنانه افزایش یافت. در فیلم هالیوودی سه نفر با یک کبریت، که در سال ۱۹۳۲ اکران شد، از لباس شنایی دوتکه‌ای استفاده شد که میان‌تنهٔ برهنه را به نمایش می‌گذاشت. با اکران پرواز به ریو در سال ۱۹۳۳،  دولورس دل ریو اولین بازیگر مشهور هالیوودی شد که با لباس شنای دوتکه‌ای بر پردهٔ سینما حاضر شد.
مجله‌های نوجوانان در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و در دههٔ ۱۹۵۰ نیز طرح‌های مشابهی از لباس‌هایی با میان‌تنهٔ برهنه را چاپ می‌کردند. با این حال، مد میان‌تنهٔ برهنه مختص سواحل و رویدادهای غیررسمی بود و پوشیدن این البسه در ملأ عام نافی نزاکت قلمداد می‌شد. مهر تأیید هالیوود بر این مد با فیلم‌های چون دختر نپتون (اکران ۱۹۴۹) زده شد، که در آن استر ویلیامز لباس‌هایی با عناوین کنایه‌آمیز جنسی بر تن می‌کند.
طرح مدرن
پس از جنگ جهانی دوم، و همزمان با نخستین تابستان بدون جنگ در اروپا پس از سال‌ها، طراحان فرانسوی بر آن بودند که مدهایی مطابق با حال‌وهوای اروپای نجات‌یافته به بازار معرفی کند. پارچه هنوز کالایی کمیاب بود و در ۱۹۴۶، دو طراح فرانسوی، ژاک هایْم و لویی رآر، تقریباً همزمان لباس‌های شنای دوتکه را طراحی کردند تا صنعت لباس شنا را احیا کنند. ‌هایم طرح لباس شنای دوتکهٔ خود را، که آن را «اتم» (کوچک‌ترین ذرهٔ شناخته‌شدهٔ ماده) نامیده بود، در پاریس عرضه کرد و گفت که اتم «کوچک‌ترین لباس شنای جهان است.» اتم، با اینکه از لباس‌های شنای دوتکهٔ دههٔ ۱۹۳۰ کوتاه‌تر بود، هنوز ناف را می‌پوشاند.
اندکی بعد، لویی رآر لباس شنای دوتکهٔ خود را با عنوان «بیکینی» طراحی کرد. رآر در مشاهداتش در ساحل دریافته بود که زنان برای بهتر کردن شکل برنزه در آفتاب‌گیری‌هایشان لبه‌های لباس شنا را به سمت بالا تا می‌کنند. رآر طرح خود را در نمایشگاه لباس‌های شنایی عرضه کرد که در استخر عمومی محبوبی در پاریس به نام پی‌سین مولیتور برگزار می‌شد. زمان این نمایشگاه چهار روز پس از نخستین آزمایش سلاح هسته‌ای پس از جنگ بود. اخبار مربوط به این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام شد، روزنامه‌ها را پر کرده بود و رآر امیدوار بود طرح او نیز بهره‌ای از این پوشش خبری ببرد. «بیکینی» رآر موجزتر از «اتم» هایم بود و شامل دو مثلث پارچه‌ای به عنوان سوتین و دو مثلث پارچه‌ای هم برای پوشاندن تپه ونوس و نشیمنگاه می‌شد که با بند به هم متصل شده بودند. از آنجا که رآر نتوانست مانکنی را برای نمایش طرح بدن‌نمایش راضی کند، رقصندهٔ برهنه ۱۹ سالهٔ کازینو د پاریس به نام میشلین برناردینی را استخدام کرد. رآر همچنین اعلام کرد که بیکینی، با تنها ۳۰ اینچ مربع (۱۹۰ سانتی‌متر مربع) پارچه، «کوچکتر از کوچک‌ترین لباس شنای جهان است.» به گفتهٔ رآر «بیکینی مثل بمب [اتم] کوچک است و مهلک.» منتقد مد دایانا وریلند هم بیکینی را «بمب اتم مد» توصیف کرد. پس از رونمایی از بیکینی، برناردینی ۵۰٬۰۰۰ نامه دریافت کرد که بسیاری از آن‌ها از سوی مردان بودند.
«اتم» هایم به حس نزاکت اجتماعی دههٔ ۱۹۴۰ نزدیک‌تر بود، ولی در نهایت طرح رآر توانست توجه عامه را جلب کند. با اینکه طرح هایْم قبل از طرح رآر در سواحل پوشیده شد و در اوایل فروش بیشتری هم داشت، نام بیکینی برای لباس شنای دوتکه رواج یافت و ماندگار شد. با پیدایش طرح‌های رقیب، رآر اعلام کرد که تنها لباس شنایی را می‌توان بیکینی واقعی داشت که «بتوان آن را از حلقهٔ ازدواج رد کرد.» اولین بیکینی‌های مدرن از پنبه و ژرسه تولید شدند.
مقاومت اجتماعی
با وجود موفقیت اولیهٔ بیکینی در فرانسه، زنان جهان به پوشیدن لباس شنای یک‌تکهٔ سنتی ادامه دادند. رآر نیز به دلیل فروش پایین بیکینی به طراحی و فروش شورت‌های مرسوم بازگشت. در ۱۹۵۰، فرد کول، صاحب تولیدی موفق لباس شنای «کول آو کلیفرنیا» به مجلهٔ تایم گفت که «بیکینی‌های مشهور فرانسوی» را به دیدهٔ تمسخر می‌نگرد. رآر خود بعدها از بیکینی با توصیف لباس شنایی یاد کرد «که همه‌چیز یک دختر را جز نام خانوادگی مادرش فاش می‌کند.» مجلهٔ مد مادرن گرل مگزین نیز در سال ۱۹۵۷ نوشت «لازم نیست حرفی حرامِ بحث دربارهٔ بیکینی‌های کذایی شود؛ چرا که ممکن نیست دخترانِ با حجب و درایت هرگز تن به پوشیدن چنین چیزی دهند.»
پوشیدن بیکینی در سواحل اقیانوس اطلس در فرانسه و همچنین در اسپانیا، ایتالیا پرتغال، استرالیا، و تعدادی از ایالات آمریکا نیز ممنوع شد. نظامنامهٔ تولید تصاویر متحرک آمریکا، موسوم به کد هِیْز، که از ۱۹۳۴ اجرایی شد هم با اینکه اجازهٔ پوشیدن لباس دوتکه را می‌داد ولی نمایش ناف را در فیلم‌های هالیوودی ممنوع کرد. گارد ملی حجب نیز، که یک سازمان کاتولیک نظارت‌کننده بر محتوای رسانه‌ای در آمریکا بود، هالیوود و تهیه‌کنندگان فیلم‌های خارجی را تحت فشار گذاشت تا از نمایش بیکینی در فیلم خودداری کنند. حتی در ۱۹۵۹ هم اَن کول، یکی از بزرگ‌ترین طراحان لباس شنای آمریکا، می‌گفت که بیکینی «چیزی بیش از یک شورت بندی نیست و در لبهٔ تیغ حیا قرار دارد.» کد هیز در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ لغو شد و ممنوعیت نمایش ناف زنانه و دیگر محدودیت‌هایش به فراموشی سپرده شد. قدرت اعمال تأثیر گارد ملی حجب نیز تا دههٔ ۱۹۶۰ تحلیل رفته بود.
گسترش محبوبیت
گسترش عکاسی گلامور از بازیگران و مانکن‌های محبوب در آمریکا و اروپا نقش مهمی در شناخته شدن بیکینی در بین عموم داشت. در دههٔ ۱۹۵۰، ستارگان هالیوودی چون اوا گاردنر، ریتا هیورث، لانا ترنر، الیزابت تیلور، تینا لوئیس، مریلین مونرو، استر ویلیامز، و بتی گریبل از تبلیغات جنجال‌برانگیزی که بیکینی در پی داشت بهره بردند و با پوشیدن آن عکس گرفتند. خصوصاً پین‌آپهای بیکینی‌پوش هیورث و ویلیامز به‌شکلی گسترده در سراسر آمریکا توزیع شد. در ۱۹۵۰، الویرا پاگا در کارناوال ریو برزیل با بیکینی طلایی حاضر شد و سنت بیکینی‌پوشی در این مراسم را بنیان گذاشت.
در فرانسه، بریژیت باردو هفده ساله در فیلم مانینا، دختر بدون لفاف بیکینی‌ای به تن کرد که با معیارهای اجتماعی آن زمان جنجال‌آفرین می‌نمود. تبلیغات فیلم، که در مارس ۱۹۵۳ در فرانسه آغاز شد، بیشتر از اینکه توجه کسی را به فیلم جلب کند موجب شد ملاحظات به بیکینی باردو متوجه شود. تا زمان اکران فیلم در آمریکا در ۱۹۵۸، نام آن به مانینا، دختر بیکینی‌پوش تغییر یافته بود. باردو همچنین همزمان با جشنواره کن در سال ۱۹۵۷ عکسی بیکینی‌پوش و در ساحل گرفته بود. باردو با همکاری همسر و کارگزار هنری‌اش روژه وادیم مجموعه عکس‌هایی بیکینی‌پوش در هر کدام از سواحل جنوب فرانسه منتشر کرد که توجه بسیاری را برانگیخت. عکس‌های مشابهی از آنیتا اکبرگ، سوفیا لورن و دیگران نیز گرفته شد. به‌نوشتهٔ گاردین، عکس‌های باردو سن-تروپه را به پایتخت لباس ساحلی جهان تبدیل ساخت و باردو هم با عنوان «زیبای غواص کن» شناخته شد. عکس‌های باردو به شناخته شدن جشنوارهٔ کن در میان عامه کمک کردند و کن هم تأثیر شاخصی در موفقیت باردو داشت.
تک‌آهنگ موفق برایان هایلند با عنوان «ایتسی بیتسی پتی بیکینی» در تابستان ۱۹۶۰ به رتبهٔ نخست لیست داغ‌ترین آهنگ‌های مجلهٔ بیلبورد رسید؛ این ترانه روایت‌گر داستان دختری جوان است که خجالت می‌کشد بیکینی جدیدش را در ساحل بپوشد چرا که فکر می‌کند انگشت‌نما خواهد شد. اولین باری که یک عکس با بیکینی روی جلد پلی‌بوی چاپ شد در سال ۱۹۶۲ بود؛ اولین نسخه لباس شنای اسپورتس ایلاستریتد دو سال بعد به روی دکه‌ها آمد و کاور آرت آن عکسی از ببت مارکس در یک بیکینی سفید بود.
اورزولا اندرس، بازیگر نقش هانی رایدر در فیلم بریتانیایی دکتر نو (از مجموعه فیلم‌های جیمز باند، اکران ۱۹۶۲)، در این فیلم یک بیکینی سفید پوشید که به بیکینی دکتر نو موسوم شد و یکی از مشهورترین بیکینی‌های تاریخ است و صحنهٔ نمایش آن از معروف‌ترین لحظات تاریخ سینما و مد است. اندرس خود گفته‌است که موفقیتش را به آن بیکینی سفید مدیون است: «این بیکینی مرا به یک موفقیت بدل ساخت. در پی هنرپیشگی به عنوان اولین باند گرل، من این آزادی را به دست آوردم که نقش‌های بعدی‌ام را خودم انتخاب کنم و از لحاظ مالی هم مستقل باشم.»
راکل ولچ و بیکینی خزش در پستر فیلم یک میلیون سال پ.م. (اکران ۱۹۶۶) به یکی از نمادین‌ترین تصاویر بیکینی و لحظات سینمایی تاریخ تبدیل شد. این بیکینی که در فیلم یک میلیون سال پ.م. از پوست آهوی کوهی ساخته شده بود، در تبلیغات فیلم با عنوان «نخستین بیکینی نوع» بشر به کار گرفته شد و بعدها از آن با عنوان «مد شاخص دههٔ ۱۹۶۰» یاد شد. راکل ولچ پس از بازی در این فیلم به یک نماد مد تبدیل شد و عکس‌های بیکینی‌پوشش پین‌آپی پرفروش شد.
شورت و سوتین بیکینی چسبان نایلونی مکملی بر بوتیک مد نوظهور دههٔ ۱۹۶۰ بودند و مینیمالیسم در طراحی بیکنی را ممکن ساختند. در همین دهه داو دوپون پارچهٔ لاکرا (نام دوپون برای اسپندکس) را به بازار معرفی کرد. اسپندکس به طراحان این اجازه را داد که لباس‌های شنای چسبانشان را به مثابهٔ پوست دوم و بدون آستردوزی سنگین طراحی کنند. به نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون، مانکن سابق و نویسندهٔ کتاب بیکینی «لاکرا امکان پوشیدن بیکینی را برای زنان بیشتری فراهم کرد. لاکرا شکم نمی‌داد، ایجاد پاکت نمی‌کرد، و می‌پوشاند و نمایش می‌داد. بیکینی لاکرا دیگر آنقدر مثل لانژری نبود.» استفادهٔ بیشتر از پارچه‌های چسبان فرایند تولید را هم ساده‌تر کرد. این پارچه‌ها همچنین اجازهٔ طراحی «بیکینی بندی»، و مونوکینی را هم به طراحان دادند. لباس‌های شنا با پارچه‌های جایگزینی مثل مخمل، چرم، و قلاب‌دوزی نیز در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ پدید آمدند.
پذیرش عام
در ۱۹۷۷، دوشیزهٔ زیبایی ایالت مریلند، جیمی فاکس، اولین شرکت کنندهٔ تاریخ مسابقهٔ دوشیزه آمریکا بود که با لباس شنای دوتکه در آن شرکت می‌کرد. به نوشتهٔ جینا بلافونته در نیویورک تایمز هم هنرپیشگان زن فیلم‌های اکشنی مثل تصادف آبی (۲۰۰۲) و فرشتگان چارلی: زدن به سیم آخر (۲۰۰۳) لباس شنای دوتکه را تبدیل به «معادل قرن بیست و یکمی کت‌وشلوار قدرت کردند.»
به نوشتهٔ بن دینکاف چارلستون «بیکینی نماد جهشی اجتماعی بود که شامل آگاهی بدنی، ملاحظات اخلاقی، و رویکردهای جنسی می‌شد.» به گزارش گروه ان‌پی‌دی، در اوایل قرن بیست و یکم ارزش سالانهٔ صنعت تولید بیکنی به ۸۱۱ میلیون دلار می‌رسید، و از قِبَل آن هم صنایعی جانبی چون موزدایی بیکینی و برنزه‌سازی بیکینی سر برآورده بودند.
با اینکه بیکینی‌هایی در اندازهٔ کودکان در دههٔ ۱۹۵۰ در اروپا تولید شده بود، لباس‌های شنای کوچک‌تر از سایز ۱۱ معمولاً با سوتین جدا فروخته نمی‌شوند. در آمریکای شمالی و بریتانیا لختی بالاتنهٔ دختران در اواخر دوران کودکی (۷ تا ۱۱ سالگی) ناپسندیده قلمداد می‌شود و در مواردی اخراج خانواده‌ها از استخرهای عمومی به دلیل لختی بالاتنهٔ کودکان گزارش شده‌است. در ۲۰۰۲ نیز از ابرکرومبی اند فچ به دلیل فروش بیکینی و شورت‌های بندی در سایز کودکانه انتقادهایی شد.
بیرون از جهان غرب
شارمیلا تاگور نخستین بازیگر بالیوودی بود که با بیکینی در یک فیلم (شبی در پاریس، اکران ۱۹۶۷) بازی کرد. عکس‌هایی بیکینی‌پوش از او نیز در مجلهٔ فیلم‌فیر به چاپ رسید. این پوشش تماشاچیان محافظه‌کار هندی را شوکه کرد، ولی سرآغاز روندی بود که با زینت امان در هیرا پنا (۱۹۷۳) و قربانی (۱۹۸۰)، دیمپل کاپادیا در بابی (۱۹۷۳)، و پروین بابی در رابطه مبتذل (۱۹۸۲) ادامه یافت. با وجود محافظه‌کاری موجود جامعهٔ هند، بیکینی پوشاک محبوبی است. در تابستان فروش لباس‌های شنای یک‌تکه، شورت، و تانکینی برای شنا در مکان‌های عمومی رونق دارد. بیشتر فروش بیکینی در زمستان و فصل «ماه عسل» ها صورت می‌گیرد.
تا اواخر دههٔ اول قرن بیست و یکم، صنعت بیکینی چین تهدیدی جدی برای صنعت بیکینی برزیل بود. رکورد بزرگ‌ترین راهپیمایی بیکینی‌پوشان جهان نیز درسال ۲۰۱۲ در هولوداو در لیائونینگ شکسته شد. در این راهپیمایی ۱٬۰۸۵ نفر شرکت داشتند و عکسی هم با حضور ۳٬۰۹۰ زن گرفته شد. در غالب مناطق خاورمیانه، بیکینی یا ممنوع است یا جنجال‌آفرین. در ۱۹۷۳ مجلهٔ لبنانی الشبکة عکس زنی را با پوشش بیکینی روی جلد خود چاپ کرد، ولی مجبور شد نسخهٔ دومی هم از آن شماره چاپ کند که در آن تنها صورت مانکن دیده می‌شد. در ۲۰۱۱ نیز کاور آرت مجلهٔ عربی لیلک (مستقر در اسرائیل) عکسی بیکینی‌پوش از هدی نقاش، دوشیزهٔ زمین آن سال بود و او نخستین زن عربی شد که عکسی از او با پوشش بیکینی در مجله‌ای عربی چاپ می‌شود.
گونه‌های بیکینی
گرچه عنوان «بیکینی» در آغاز تنها به لباس‌های شنایی گفته می‌شد که ناف شخص پوشندهٔ آن را آشکار می‌نمودند، امروزه در صنعت مد به هر لباس شنای دوتکه‌ای بیکینی گفته می‌شود. بیکینی‌های مدرن طرحی ساده و اجمالی دارند: سوتین برای پوشاندن پستان از دو مثلث پارچه‌ای تشکیل شده‌است و مثلث سومی هم تشکیل شورتی را می‌دهد که نشیمنگاه و کشاله ران را می‌پوشاند.
در تولید بیکینی می‌توان از مواد پوشاکی متنوعی استفاده کرد و این مواد عنصری مهم در طرح بیکینی هستند. بیکینی‌های مدرن در ابتدا از پنبه و ژرسه تولید می‌شدند. با معرفی لاکرا (اسپندکس) به بازار از سوی داو دوپون در دههٔ ۱۹۶۰ انقلابی در نحوهٔ طراحی و پوشیدن بیکینی پدید آمد و از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ نیز بیکینی‌هایی با پارچه‌های جایگزین مثل مخمل، چرم، و قلاب‌دوزی تولید شدند. در نمایشگاه مدی که در سال ۱۹۸۵ برگزار شد، لباس‌های شنای دوتکه‌ای معرفی شد که در بعضی از آن‌ها به‌جای سوتین باندوشکل معمولی از تاپ کوتاه استفاده شده بود، بعضی از جلو شبیه لباس شنای دوتکه و از پشت شبیه لباس شنای یک‌تکه بودند، بعضی بند شلوار یا حاشیه چین‌دار داشتند، و در بعضی حفره‌ای جلوی شکم بریده شده بود. برای راضی کردن سلایق متنوع، امروزه در طراحی برخی بیکینی‌ها از زیورآلات فلزی و سنگی استفاده می‌شود. همچنین برای پاسخ به میزان بالای تقاضا، برخی تولیدکنندگان نوعی از خدمات تولید هنگام درخواست را عرضه می‌کنند که می‌تواند بیکینی درخواستی را در هفت دقیقه آماده سازد. گران‌قیمت‌ترین بیکینی جهان را سوزان روزن در فوریه ۲۰۰۶ طراحی کرد. در این بیکینی ۱۵۰ قیراط (۳۰ گرم) الماس استفاده شده‌است و قیمت آن ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود.
گونه‌های اصلی
گونه‌های متنوعی از بیکینی در بازار هست که برخی از آنان عبارتند از: بیکینی بندی، مونوکینیها (بدون بالاتنه یا بالاتنه و پایین‌تنه متصل)، تریکینی‌ها (لباس شنای سه‌تکه، تانکینیها (زیرپوش رکابی، شورت بیکینی)، کم‌کینی‌ها (زیرپوش زنانه، شورت بیکینی)، باندوکینی (بالاتنهٔ باندوشکل، شورت بیکینی)، اسکرتینی (بالاتنهٔ بیکینی، پایین‌تنه دامن کوتاه)، «بیکینی مادربزرگانه» (بالاتنهٔ بیکینی، پایین‌تنهٔ بوی‌لگ)، هیکینی‌ها (یا هیپی‌کینی)، سیکینی (شفاف)، مینی‌کینی‌ها، میکروکینی‌ها، مینی‌می‌ها، اسلینگ‌شات‌ها (یا بیکینی معلق)، پایین‌تنهٔ شورت بندی، تای‌سایدها (نوعی بیکینی بندی) و تیردراپ‌ها.
والیبال ساحلی
بیکینی در ۱۹۹۴ به‌عنوان لباس رسمی تیم‌های والیبال ساحلی در بازی‌های المپیک تابستانی زنان انتخاب شد. در ۱۹۹۹، فدراسیون بین‌المللی والیبال (FIVB) مقرراتی برای لباس‌های رسمی تدوین و پوشیدن بیکینی را در مسابقات بانوان الزامی کرد. تکهٔ پایینی این بیکینی‌های استاندارد به «باسن‌گیر» موسوم است و اسم بازیکنان معمولاً در پشت آن نوشته می‌شود. از این لباس رسمی برای اولین بار در بوندای بیچ سیدنی و در جریان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ استفاده شد و انتقادهایی هم به آن وارد آمد. بااین‌حال، آمار تماشاگران تلویزیونی این بازی‌ها در رتبهٔ پنجم مسابقات آن دورهٔ المپیک قرار گرفت. به نوشتهٔ ای‌اس‌پی‌ان، جذابیت جنسی والیبالیست‌های بیکینی‌پوش در کنار مهارت‌های ورزشی ایشان باعث محبوبیت این بازی‌ها شده‌بود. همچنین در بسیاری از مسابقات ورزشی، از جمله المپیک، رقصنده‌ها و چیرلیدرهای بیکینی‌پوش تماشاچیان را در وقفه‌های بازی سرگرم می‌کنند. حتی لباس‌های والیبال داخل سالن به تقلید از بیکینی‌های والیبال ساحلی تنگ‌تر و کوچک‌تر شده‌اند.
با این‌حال، مقررات فدراسیون جهانی والیبال در مورد بیکینی با معضلاتی مواجه شد. برخی مسئولان ورزشی اجبار کردن بیکینی را نوعی سوءاستفاده می‌دانند و می‌گویند بیکینی‌ها در اقلیم‌های سردتر کاربردی نیستند. برخی ورزشکاران نیز انتقاداتی را نسبت به این مقررات وارد کرده‌اند. در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ در دوحهٔ قطر، تنها یک کشور مسلمان – عراق – برای شرکت در مسابقات والیبال ساحلی زنان تیمی فرستاده بود، چرا که ورزشکاران مسلمان این پوشش را مناسب نمی‌دانستند و از پوشیدن بیکینی سرباز زدند. همچنین سرمای هوا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به قدری بود که بازیکنان مجبور به پوشیدن پیراهن و شلوار شده‌بودند. کمی پیشتر از این مسابقات در سال ۲۰۱۲ فدراسیون جهانی والیبال اعلام کرده‌بود که بازیکنان می‌توانند از پوشش شورت (حداکثر سه سانتی‌متر بالای زانو) و تاپ‌های آستین داز استفاده کنند. سخنگوی فدراسیون، ریچارد بیکر، در این زمینه گفته بود: «برخی از کشورها الزامات فرهنگی و دینی خاصی دارند و نیاز است لباس‌های رسمی انعطاف‌پذیرتر باشند.»
امروزه بیکینی انتخاب اول بازیکنان و حامیان مالی آن‌ها است. تیم ملی والیبال ساحلی آمریکا چندین مزیت بیکینی را، از جمله راحتی هنگام بازی روی شن در هوای گرم، به عنوان دلیل انتخاب آن به عنوان لباس رسمی این تیم ذکر می‌کند. بازیکنانی چون ناتالی کوک و هالی مک پیک از انتخاب بیکینی به عنوان لباسی عملکردی در هوای گرم حمایت کرده‌اند. برندهٔ مدال طلای المپیک کری والش هم می‌گوید «من عاشق لباس رسمی‌مان هستم.» به گفتهٔ دیگر یکی دیگر از برندگان مدال طلای المپیک میستی می ترینور بیکینی از آزادی عمل بازیکنان کم نمی‌کند. بااین‌همه برخی فمینیست‌ها انتخاب بیکینی به عنوان لباس رسمی این ورزش را مصداق شیءانگاری زنان دانسته‌اند. ملی‌پوش آمریکایی گابریل ریس بیکینی را لباسی ناراحت با «کلّی لاندن و وررفتن» توصیف می‌کند. بازیکنان متعددی در اثر کشیدگی زیاد عضلهٔ شکم مجروح شده‌اند و دیگرانی هم برای جلوهٔ بهتر در لباس رسمی ورزششان دست به علم جراحی بزرگ کردن پستان زده‌اند. ورزشکار استرالیایی نیکول سندرسون هم دربارهٔ رقصنده‌های بیکینی‌پوشی که تماشاچیان را بین وقفه‌های مسابقه سرگرم می‌کنند گفته‌است که «کم‌وبیش نوعی بی‌احترامی به ورزشکاران زن است. مطمئنم تماشاچیان مرد دوستش دارند ولی من آن را زننده می‌یابم.»
بنا به مطالعات متخصص خبرنگاری ورزشی کیمبرلی بیسل بر روی زاویهٔ دوربین در مسابقات والیبال ساحلی در المپیک ۲۰۰۴ سیدنی، ۲۰٪ درصد زاویه‌های بر روی سینه‌های بازیکنان زن و ۱۷٪ بر روی باسن ایشان تنظیم شده بود. به گفتهٔ او دلیی این امر این است که جاذبهٔ جنسی بازیکنان والیبال ساحلی از مهارت‌های ورزشی ایشان در محبوبیت این ورزش تأثیر بیشتری دارن. خبرنگار ورزشی جین موس هم گفته‌است که «بازیکنان والیبال ساحلی به همراه دخترهای رقاص «حمله حمله» تنها دو کسانی هستند که پوشیدن بیکینی برایشان لباسی رسمی و الزامی است.» ملی‌پوش بریتانیایی دنیس جانز نیز گفته‌است که هدف فدراسیون جهانی والیبال از الزامی کردن بیکینی «سکسی بودن» و جلب توجه است. روبن آکوستا، رئیس فدراسیون جهانی والیبال، هم تصدیق کرده‌است که بیکینی این ورزش را برای تماشاچیان جذاب‌تر کرده‌است.
بدن‌سازی
از دههٔ ۱۹۵۰ تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ مسابقاتی تحت عنوان زیبایی زنان یا میس بیکینی در حاشیهٔ مسابقات بدن‌سازی مردان برگزار می‌شد و برندگان عناوینی را چون دوشیزهٔ زیبایی بدن، دوشیزهٔ تناسب اندام، و دوشیزهٔ آمریکانا می‌شدند و در مراسم اهدای جوایز مدال قهرمانی را به گردن برندگان مرد می‌انداختند. در دههٔ ۱۹۸۰، برگزاری مسابقات میس المپیا در آمریکا و بریتانیا شروع شد و انجمن ملی بدنسازان آماتور (آمریکا) نام مسابقات میس بیکینی را به میس یونیورس تغییر داد. در ۱۹۸۶، مسابقات میس یونیورس به دو بخش «فیزیک» (برای بدن‌های عضلانی‌تر) و «فیگور» (برای بدون‌های سنتی زنانه، معمولاً در کفش‌های پاشنه‌بلند) تقسیم شد. در نوامبر ۲۰۱۰ فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب‌اندام (IFBBF) مسابقه‌ای با عنوان بیکینی آغاز کرد که مختص زنانی است که نمی‌خواهند اندامشان را تا سطح مسابقات فیگور پرورش دهند. همچنین در مسابقات بدن‌سازی زنان با پخش تلویزیونی در آمریکا پوشیدن شورت بندی یا مایوی رکابی ممنوع است، بااین‌حال برخی سازمان‌های بدن‌سازی در مسابقات بسته به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهند با این پوشش‌ها به روی صحنه حاضر شوند.
ورزش‌های دیگر
در موج‌سواری شورت‌های بندی و دیگر لباس‌های بدن‌نما معمولند، با این حال بیکینی‌های موج‌سواری معمولاً از بیکینی‌های معمولی پوشیده‌تر و پابرجاترند. در سپتامبر ۱۹۸۱ مجلهٔ سرفینگ مگزین تصویری از کیمبرلی هرین، پلی‌میت مارس ۱۹۸۱، منتشر کرد که با بیکینی بدن‌نمایی در حال موج‌سواری بود. این مجله بعدها دست به انتشار نسخهٔ سالانهٔ ویژهٔ بیکینی زد. لیگ جهانی موج‌سواری هم معمولاً در کنار مسابقات موج‌سواری زنان مسابقات نمایشی بیکینی برگزار می‌کند که باعث می‌شود شرکت کنندگان به دو دسته تقسیم شوند. معمولاً جوایز مالی مسابقات نمایشی بیکینی از مسابقات موج‌سواری بیشتر است.
ایده‌آل‌های بدنی
در سال ۱۹۵۰ فِرِد کول، صاحب کول آو کلیفرنیا، در مصاحبه‌ای با مجلهٔ تایم می‌گوید «بیکینی‌ها برای زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که دختران فرانسوی پاهای کوتاهی دارند… مایوها را باید از طرفین تا می‌شود بالا آورد تا پاهایشان بلندتر به نظر برسد.» گزارشی در سال ۱۹۶۱ در نیویورک تایمز هم خبر از نظری می‌دهد مبنی بر اینکه بیکینی برای کسانی روا است که «نه خیلی لاغر باشند و نه خیلی چاق.» در دههٔ ۱۹۶۰ منتقد اتیکت امیلی پُست می‌نویسد «[بیکینی] فقط برای هیکل‌های بی‌عیب است و برای افراد خیلی جوان.» در کتاب بیکینی نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون، طراح مایوی آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند» نباید بیکینی بپوشند. از آن زمان، گروهی از طراحان بیکینی زنان در سن‌ها و با گونه‌های بدنی مختلف را تشویق به پوشیدن بیکینی کرده‌اند. دههٔ ۱۹۷۰ همزمان بود با گسترش مفهوم لاغری ایده‌آل که تا به امروز هم محبوب مانده‌است.
در سال ۱۹۹۳ سوزی مِنکِز، دبیر فشن وقت در اینترنشنال هرالد تریبیون، از زنان می‌خواهد علیه «ایده‌آل بدنی» و «در معرض دید بودن» بیکینی «شورش» کنند. به نوشتهٔ او «به‌طور قابل ملاحظه‌ای بعضی از زیباترین و جوانترین زنان، که زمانی تنها کسانی بودند که جرئت عریان شدن را داشتند، در خیابان‌ها و ساحل‌ها تصمیم گرفته‌اند که در معرض دید بودن به پایان کارش رسیده‌است.» بااین‌حال والیبالیست حرفه‌ای گابریل ریس، که با بیکینی در مسابقات حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن بیکینی کافی می‌داند. پژوهشی هم که به‌سفارش شرکت تحویل خانگی انگلیسی دایت شِف صورت گرفت نتیجه می‌گیرد که زنان باید تا سن ۴۷ سالگی بیکینی پوشیدن را ترک کنند. برنامهٔ امروز کانال ان‌ی‌سی این پژوهش را پوشش داد و مجلهٔ مور آن را هجو کرد.
لباس زیر بیکینی
در بازار لباس‌های زیر مردانه و زنانه‌ای موجود است که به «لباس زیر بیکینی» موسومند. شکل و اندازهٔ لباس‌های زیر بیکینی زنانه مشابه شکل و اندازهٔ بیکینی معمولی است و در کل می‌تواند به هر گونه لباس زیری اشاره کند که در بخش شکم پوشیدگی کمتری نسبت به لانژری و شورت زنانه داشته باشد و معمولاً همراه با تاپ کوتاه پوشیده می‌شود. شورت بیکینی مردانه لباس‌های زیری هستند که از شورت اسلیپ سنتی کوچکتر و بدن‌نماترند. این لباس‌های زیر می‌توانند بغل کوتاه یا بلند داشته باشند ولی معمولاً پایین‌تر از دور کمر (معمولاً در ارتفاع کفل) قرار می‌گیرند و جیب، دکمه، یا آویز ندارند. در شورت‌های بیکینی بندی نیز تکه‌های جلویی و پشتی در کشاله به هم متصلند ولی در دور کمر از هم جدایند و در طرفین ران پوشیدگی ندارند.
از آنجا که لباس زیر و لباس شنا هر دو لباس چسبان هستند، در طراحی آن‌ها اصول یکسانی در نظر گرفته می‌شود. تفاوت اصلی بین لباس زیر و لباس شنا این است که لباس شنا قرار است در معرض دید عموم قرار بگیرد. طرح لباس‌های شنا از گذشته تا به امروز تابع طرح لباس‌های زیر بوده‌است و همزمان با تغییر نگرش‌ها به بیکینی، طرح لباس‌های زیر نیز دستخوش تغییراتی شد که آن را به سوی مینیمالیسم و تأکید بر اهمیت راحتی سوق داد.
تاریخچه
همزمان با روند تکامل و تغییر لباس شنا، لباس زیر دستخوش تغییراتی شد. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۰، طول لباس شنا به تبع طرح لباس زیر تغییر کرد. در دههٔ ۱۹۲۰، استفادهٔ زنان از کرست (شکم‌بند سنتی) رو به کاستی نهاد. همزمان شرکت کادول پاریس لباس زیری موسوم به «کرست پستان» به بازار عرضه کرد. در طی رکود بزرگ تولید شورت و پستان‌بند از پارچه‌های ارتجاع‌پذیر آغاز شد تا لباس‌های زیر مانند پوست دوم به بدن بچسبند. در دههٔ ۱۹۳۰ مدل‌های جدید لباس شنا در اروپا بر لباس‌های زیر مردانه و زنانه در آمریکا تأثیر گذاردند. بااین‌که خط کمربند این شورت‌های هنوز بالای ناف قرار داشت، برش درز ران به شکل کمانی بود که از زیر کشاله تا مفصل لگن ادامه داشت. این الگوی شورت قالبی برای غالب مدل‌های شورت زنانه و مردانه تا انتهای قرن بیستم بود. شرکت وارنر استاندارد اندازه سینه‌بند را در سال ۱۹۳۵ معرفی کرد. نخستین سینه‌بند فنری نیز در ۱۹۳۸ به بازار عرضه شد. در اواخر دههٔ سی میلادی شورت مردانهٔ اِسْکَنْت به بازار آمد که برش درز ران بسیار کوچکی داشت و خط کمربند آن پایین‌تر بود. در ۱۹۴۳، هوارد هیوز گونه‌ای سینه‌بند جک‌دار طراحی کرد تا جین راسل آن را در فیلم یاغی بپوشد؛ بااین‌حال راسل در مصاحبه‌ها گفته‌است که هرگز آن «اختراع سرهم‌بندی‌شده» را نپوشیده‌است. در سال ۱۹۵۰، میدنفورم رسماً اولین سوتین برای جلوهٔ بزرگتر بالاتنه را به بازار معرفی کرد.
تا دههٔ ۱۹۶۰، لباس شنای بیکینی بر طرح شورت اثر گذارده بود و با پدید آمدن برش جدید شلوارهای فاق‌کوتاه جین و پارچه‌ای همزمان بود. در دههٔ هفتاد میلادی و با معرفی شلوارهای جین چسبان، شورت‌های بندی محبوبیت یافتند، چراکه رد آن‌ها از روی شلوار معلوم نمی‌شد. در دههٔ ۱۹۸۰ شورت‌های دوخت فرانسه خط کمر و برش درز ران را تا خط کمربند واقعی بالا بردند، ولی پشت آن‌ها معمولاً پوشیده بود. طرح شورت‌ها در ربع پایانی قرن بیستم، مانند طرح سوتین‌ها و دیگر انواع لانژری، بدواً به‌منظور تأکید بر جذابیت‌های جنسی به بازار عرضه می‌شد. همزمان «شهوانی‌سازی» فرم بدن مردانه نیز رونق یافت و بدین منظور برندهایی چون کلوین کلاین با همکاری عکاسانی چون بروس وبر و هرب ریتس کارزارهایی تبلیغاتی راه انداختند. بازاریابی لباس‌های زیر مردانه با هدف مصرف انبوه صورت می‌گرفت و طرح لباس‌های شنا و ورزشی تاثیرگرفته از عکاسی ورزشی و بدن‌سازی بود. با گذر زمان، تأثیر متقابل لباس‌های زیر، لباس‌های شنا، و لباس‌های ورزشی بر یکدیگر منجر به پیدایش مد معاوضه‌پذیر سال‌های دههٔ ۱۹۹۰ شد.
بیکینی مردانه
گاه از عبارت بیکینی مردانه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولاً دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رؤیتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مُد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست.
گاه مردان هم بالاتنهٔ بیکینی را، معمولاً با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است که پس از پوشیده شدن در فیلم بُرات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت.
موزدایی بیکینی
چندین شیوهٔ موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد. معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همهٔ موهای زهار که به‌ویژه برای شورتِ بندی به‌کار می‌رود).
برنزهٔ بیکینی
خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدیدمی‌آورد، به برنزهٔ بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند.
رساننده خدمات
رساننده خدمات به سازمان‌ها خدمات مشاوره‌ای، حقوقی، معاملات ملکی، مخابراتی، ذخیره‌سازی، و پردازش ارائه می‌دهد. اگرچه، رساننده خدمات می‌تواند بخشی از یک سازمان باشد، اما معمولاً یک شخص ثالث یا تأمین کننده برون سپار مانند رساننده خدمات مخابراتی، نقطه تماس بین‌المللی، رساننده خدمات ذخیره‌سازی، یا رساننده خدمات اینترنتی باشد. عبارت رایج‌تر آن بین ده‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ دفتر خدماتی بود.
دسته‌بندی
گاهی کارشناسان فناوری اطلاعات، رساننده‌های خدمات را به ۳ گونه، دسته‌بندی می‌کنند که در صنعت فناوری اطلاعات پذیرفته شده‌است. این دسته‌بندی‌ها از سوی کتابخانه زیربنایی فناوری اطلاعات و مصوبه ۱۹۶۶ مخابرات آمریکا، به‌طور دقیق تعریف شده‌اند.
گونه ۱: رساننده خدمات داخلی
گونه ۲: رساننده‌های خدمات مشترک
گونه ۳: رساننده‌های خدمات خارجی
تعریف گونه سوم می‌تواند دامنه‌ای از یک شرکت بزرگ فناوری اطلاعات/ تأمین کننده برون سپار (را از طریق خدمات مدیریت شده) تا کار کوچکی مانند تحویل در محل (را از طریق نقطه تماس بین‌المللی) را در بر بگیرد.
پوآبی
پوآبی که به زبان اکدی به معنی «حرف پدرم» است، فردی مهم در شهر اور سومریان در دورهٔ نخستین شاهان سومری بود (۲۶۰۰ سال پیش از میلاد). لئونارد وولی به اشتباه نام او را شوباد فهمیده بود. پوآبی با نام ملکه یا شهبانو مشهور است. مقام پوآبی در حکومت هنوز کاملاً روشن نیست چندین مهر استوانه‌ای در آرامگاه او پیدا شده‌است که از او با نام‌های نین و اِرِش یاد شده که آنها می‌توانند به معنی شهبانو یا کشیش باشند. به هر حال روشن است که پوآبی نقش فرهنگی و اجتماعی مهمی در حکومت سومر داشته‌است.
آرامگاه
باستان‌شناس بریتانیایی، لئونارد وولی نخستین کسی بود که آرامگاه پوآبی را شناسایی کرد آنها در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ در کاوش‌هایشان آرامگاه پوآبی و نزدیک به ۱۸۰۰ تن دیگر را در گورستان شاهی اور شناسایی کردند. آرامگاه پوآبی بسیار ویژه و مهم بود، نه به این خاطر که اثاث قبر آن بسیار با کیفیت و فراوان بود بلکه به این دلیل که غارتگران به سراغ آرامگاه او نرفته بودند و آرامگاه در طول هزاران سال دست نخورده مانده بود. از جمله اثاث قبر پوآبی می‌توان به کلاه‌های سنگین و شگفت زرین که از برگ‌های زرین ساخته شده بود، حلقه‌ها، بشقاب‌ها، چنگ، یک کلهٔ گاو نر که از لاجورد و زر ساخته شده بود، گردنبند، کمربند، دستبند و حلقه‌هایی که با دانه‌های لاجورد تزئین شده بود، ارابه که با تصویر سر شیر مادهٔ نقره ای تزئین شده بود.
پوآبی با ۵۲ تن دیگر شامل نگهبانان، اسب‌ها، شیرها، یک ارابه و چندین تن دیگر به خاک سپرده شده بود. از دید لئونارد وولی، مستخدمانی که با پوآبی به خاک سپرده شده بودند زهر خورده بودند یا به آنها خورانده شده بود تا در جهان دیگر در خدمت او باشند. اسکن‌هایی که اخیراً صورت گرفته نشان می‌دهد برخی از افرادی که قربانی شده‌اند با زور و خشونت کشته شده‌اند احتمالاً یک ابزار نوک تیز سنگین باعث شکستگی‌های ایجاد شده در جمجمه آنها و درنتیجه مرگشان شده‌است. همچنین یک چکش کوچک در آرامگاه پیدا شده‌است. علاوه بر این شنگرف و بقایای بخار جیوه در آرامگاه دیده شده‌است که می‌تواند برای به تأخیر انداختن فساد جنازه‌ها و ادامهٔ مراسم خاکسپاری بوده باشد.
جنازه‌ها در آرامگاه به صورت خم شده و در حالتی غیرطبیعی گذاشته شده بودند گویی که هر جنازه سرش را روی پای دیگری گذاشته و در آرامش است. گاهی سر جنازه در جهتی گذاشته شده که زخمی که بر سر وارد شده پنهان شود. گاهی هم کلاه-خود یا پارچه‌هایی به دور سر قربانیان پیچیده شده‌است که گویی آنها بیرون آرامگاه کشته شده‌اند بعد بر آنها لباس پوشانده شده‌است، مراسم انجام گرفته و دست آخر کنار پوآبی به خاک سپرده شده‌اند.
بقایا
بقایای بدن پوآبی از جمله جمجمه اش که به شدت آسیب دیده در موزه تاریخ طبیعی لندن نگهداری می‌شود. وسایل بدست آمده از آرامگاه که وولی پیدا کرد میان موزه بریتانیا در لندن، موزهٔ دانشگاه فیلادلفیا و موزهٔ ملی بغداد تقسیم شده‌است. همچنین در جریان جنگ عراق در ۲۰۰۳ برخی تکه‌های ارزشمند از موزهٔ ملی بغداد دزدیده شده‌است.
گاه‌شماری عبری
گاهشماری عبری که در میان ایرانیان یهودی‌تبار به آن تقویم مختط یا مختلط نیز گفته می‌شود، آغاز آفرینش و خلقت آدم بر اساس کتاب پیدایش را مبدأ خود می‌داند. بر اساس سال‌های خورشیدی و ماه‌های قمری استوار است و به لحاظ کسری ده روزه سال قمری نسبت به خورشیدی، هر سه یا دو سال یک سال سیزده (۱۳) ماهه محاسبه می‌شود تا تناسب سال‌ها و ماه‌ها برقرار بماند. بر سه‌پایه استوار است:
هر ماه جدید با طلوع ماه محاسبه می‌شود، که هر ۲۹٫۵۳ روز پدیدار می‌شود. تقویم متشکل از ۱۲ ماه ۲۹ یا ۳۰ روزه است.
هر سال قمری که دوازده ماه داشته باشد در نهایت ۳۵۴٫۳۶ روز خواهد بود.
یا این که هر سال (یک بار گردش کامل زمین به دور خورشید) ۳۶۵٫۲۵ روز خواهد بود.
تحلیل بخش‌ها
طبق اعتقاد بنی‌اسرائیل، اولین دستور خدا به بنی‌اسرائیل، تعیین حلول ماه عبری نیسان به عنوان مبدأ شمارش ماه‌های سال می‌باشد و آن‌ها معتقدند خدا به مُشه (موسی) و اَهَرون (هارون) در سرزمین مصر چنین گفته:
این ماه (نیسان) برای شما اول ماه‌ها باشد، این ماه برای شما اولین ماه از ماه‌های سال خواهد بود
چون دوران چرخش ماه به دور زمین سی روز کامل نیست بلکه ۲۹ روز و ۱۲ ساعت و ۴۴ دقیقه است و نمی‌توان اعلام اول ماه را در بخشی از روز اعلام کرد، همان‌طور که در سفر بَمیدبار فصل ۱۱ و یه ۲۰ آمده‌است «تا روزهی یک ماه» و از این یه علما نتیجه گرفته‌اند که روزها را می‌توان برای شروع ماه برشمرد ولی ساعت‌ها را نه بدین خاطر برای کامل بودن روز، ماههی سال قمری را تقریباً به‌طور متناوب ۲۹ روزه و ۳۰ روز تعیین کرده‌اند.با دانستن زمان حلول ماه قبل (فعلی) و اضافه کردن زمان یک روز و دوازده ساعت و ۱۰۸۰٫۷۹۳ ساعت می‌توان زمان حلول ماه بعد را محاسبه نمود و با اضافه نمودن زمان ذکر شده به حلول ماه بعد و ماههی آتی حتی تا انتهی جهان می‌توان حلول ماه‌ها را محاسبه کرد.طبق یهٔ که از تورات ذکر شد، خد. آوند ماه نیسان را که خروج بنی اسرائیل از مصر در آن واقع شده‌است، اول ماههی عبری قرار داد و سیر ماه‌ها به نسبت این ماه شمرده می‌شوند (طبق ترتیب فوق). اما مبدأ شمارش سال در تقویم عبری یا به عبارت دیگر آغاز سال نو (تقویمی) از ماه تیشری (هفتمین) محسوب می‌گردد. نیز روشن است که در سالهی ۱۳ ماهه، ماه اَدار دوم به ترتیب ماه‌ها افزوده می‌شود. در این صورت مناسبت‌هایی که در ماه اَدار قرار دارند (مانند جشن پوریم) در دومین اَدار برگزار می‌گردند.در تقویم عبری، سه نوع «سال» از نظر تعداد روزهی آن وجود دارد. با توجه به این که سال قمری معادل ۳۵۴ روز و ۸ ساعت و ۴۸ دقیقه می‌باشد، برای سهولت در محاسبات، در هر دوره به ترتیب اولین سال (غیر کبیسه) را ۳۵۳ روز در نظر می‌گیرند و آن را سال «ناقص» می‌نامند. دومین سال ۳۵۴ روز بوده و سال «عادی» نام دارد و سومین سال ۳۵۵ روز و با نام «کامل» شناخته می‌شود. هر یک از این سال‌ها اگر کبیسه باشد به ترتیب ۳۸۳ روز (سال ناقص)، ۳۸۴ روز (سال عادی) و ۳۸۵ روز (سال کامل) خواهد بود.یکی از دلیل تنظیم تقویم به روش مذکور آن است که تا حد امکان سه روز تعطیل مذهبی به‌طور متوالی واقع نشود؛ زیرا در اکثر اعیاد مذهبی، انجام کار به مدت یک یا دو روز حرام اعلام شده‌است و قرارگیری این یام بلافاصله قبل یا پس از روز شنبه که در آن نیز کار کردن منع شرعی دارد، ایجاد اشکال می‌کند؛ لذا مقرراتی به شرح زیر دربارهٔ تقویم وضع شده‌اند:
جهت سهولت در تنظیم تقویم، دانشمندان یهود (مانند هارامبام- موسی بن میمون) جداول چند صد ساله یا حتی هزار ساله تقویم عبری را استخراج کرده‌اند که با اندک تجربه و دقت در قوانین، تقویم هر سال عبری قابل محاسبه است.به‌طور مثال، هم‌اکنون جداول تقویم عبری تا سال ۶۰۰۰ عبری (۲۴۰ سال ینده) تنظیم شده و آماده هستند.اول ماه نو عبری «رُوش حُودِش» نام دارد. در گذشته‌های دور، در این روز مراسم ویژه‌ای برگزار می‌شد اما امروزه تنها یک نوبت نماز اضافی به نام «موساف» به همراه متن ویژه «هَلِل» به معنی مدح خداوند خوانده شده و آیاتی از تورات نیز قرائت می‌گردد. هر چند که برگزاری مراسم سوگواری یا گرفتن روزه نیز در آن منع شده‌است. در مورد ماه‌های که ۳۰ روزه هستند، مراسم سال نو- روش حودش- ۲ روز برگزار می‌شود (روز سی ام ماه قدیم و روز اول ماه جدید).در یکی از شبهای بین هفتم تا چهاردهم هر ماه نیز دعایی به نام - دعای ماه نو» خوانده می‌شود و قدرت خداوند در تنظیم مدارات و گردش اجرام آسمانی (مانند ماه) مورد ستایش قرار می‌گیرد.همچنین بنابر عقیده علمی یهود، هر ۲۸ سال یک بار منظومه خورشیدی و در مرکز آن خورشید، به نقطه و مداری که در روز خلقت قرار داشته‌است داخل می‌شود و به همین جهت در هر ۲۸ سال یک بار، مراسم ویژه شکرگزاری تحت عنوان «دعای آفتاب» برگزار می‌شود. آخرین دعای آفتاب در روز چهارشنبه ۴ نیسان سال ۵۷۴۱ عبری (۱۹ فروردین ۱۳۶۰ خورشیدی) بود و مراسم بعدی در روز پنجشنبه ۵ نیسان سال ۵۷۶۹ عبری (فروردین ۱۳۸۸ خورشیدی) برگزار خواهد شد.لازم است ذکر شود که تاریخ مراسم شرعی یهود (مانند بَرمیصوا و بَت میصوا- زمان به تکلیف رسیدن پسر و دختر- و سالگرد فوت) بر اساس تقویم عبری سنجیده می‌شوند.برای تبدیل تاریخ عبری به هجری خورشیدی، از اول فروردین الی ۲۲ شهریور رقم ۴٬۳۸۱ و از ۲۳ شهریور الی آخر اسفند رقم ۴٬۳۸۲ از سال عبری کسر می‌شود. برای مثال اردیبهشت ۵۷۶۰ با کسر ۴٬۳۸۱ معادل ۱۳۷۹ خورشیدی خواهد شد. برای تبدیل تقریبی سال عبری به میلادی باید ۳۷۶۰ سال را از تاریخ عبری کسر نمود.از مشهورترین مستخرجین تقویم عبری در ایران می‌توان از سلیمان کهن صدق یاد نمود و فرزند ایشان آقای اسحاق کهن صدق نیز ادامه دهنده این راه هستند. در اکثر کشورهای یهودی‌نشین جهان، تقویم‌های عبری مطابق با سال میلادی تنظیم و منتشر می‌شوند و در ایران رسم بر این بوده‌است که تقویم طبق سال عبری (از مهرماه) منتشر می‌شود.
ایلمار کولام
ایلمار کولام (Ilmar Kullam; – November 2, 2011) بازیکن بسکتبال استونیایی‌تبار اهل شوروی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
خانه‌ای برای فروش
خانه‌ای برای فروش (The Open House) یک فیلم ترسناک آمریکایی در سال ۲۰۱۸ به نویسندگی و کارگردانی مت آنجل و سوزان کوت است. دیلن مینت، پیرسی دالتون، شریف اتکینز، پاتریشیا بتونه و آرون آبرامز در فیلم به ایفای نقش می‌پردازند. این فیلم در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۸ بر روی نتفلیکس پخش شد.
قطار سبک شهری
قطار سبک شهری گونه‌ای وسیله ترابری عمومی درون‌شهری است که در آن هر واگن دارای موتور محرک بوده و می‌تواند به تنهایی یا در کنار دیگر واگن‌ها مسافران را جابجا نماید.
الیزابتتا تونا
الیزابتتا تونا (Elisabetta Tona؛ زادهٔ January 22, 1984) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان ایتالیا بازی کرده‌است.
فولکس‌واگن تالاگون
فولکس واگن تالاگون یک کراس‌اوور سایز بزرگ است که توسط خودروساز آلمانی فولکس‌واگن از طریق فاو-فولکس‌واگن در چین از سال ۲۰۲۱ تولید می‌شود. این بزرگترین خودروی شاسی‌بلند تولید شده توسط شرکت فولکس واگن است.
سیستم انتقال قدرت
این خودرو دارای یک موتور ۲٫۰ لیتری توربوشارژ است که می‌تواند 186 PS و 220 PS تولید کند. تالاگون مجهز به یک گیربکس ۷ سرعته است.
پیلوت راک، اورگن
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
عریض
عریض (خرمشهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرمشهر در استان خوزستان ایران است. به دلیل سیل در دهه 30 و تخریب محل قبلی به فاصله چند صد متری با تغییر محل اسکان اهالی روستا مکان فعلی با توزیع زمینهایی توسط شیخ اِسعود الفیصلی (در عراق از دنیا رفت) ساخته شد.امور اداری این روستا تا قبل از جنگ تحمیلی به دلیل نداشتن سواد کافی نامبرده توسط نوه اش جارالله انجام میگرفت. این روستا تا قبل از جنگ تحمیلی به دلیل جمعیت اغلب عشیره آل فیصل (فیصلیها) توسط این عشیره هدایت و سرپرستی میگشت اسکان اولیه عشیره آل فیصل بعد از مهاجرت از عراق در روستای تخریب شده توسط سیل به نقل از ریش سفیدان این عشیره ذکر شده است.هم اکنون نیز برخی از فیصلیها در این روستا دارای املاکی هستند. بعد از جنگ تحمیلی در روستا دهیاری تاسیس گردید.دهیار فعلی محمد شریفی است که تحصیلات عالیه دارد.
جمعیت
این روستا در دهستان حومه‌غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
شهرداری ملایر
شهرداری ملایر یک سازمان غیردولتی است که در سال ۱۳۱۰ راه‌اندازی شد و مسئولیت اداره شهر ملایر را بر عهده دارد. شهردار کنونی ملایر مجید فرجی است.
فهرست شهرداران
اسامی شهرداران ملایر از ابتدا تاکنون به شرح ذیل می‌باشد:
درجه
شهرداری ملایر دارای درجه ۹ می‌باشد. تعیین درجه شهرداری‌ها بر اساس سه شاخص «درآمد مستمر و خالص شهرداری»، «جمعیت شهر» و «موقعیت شهر از لحاظ تقسیمات کشوری» صورت می‌گیرد.
جان دنتون پینکستون فرنچ
جان دنتون پینکستون فرنچ (John French, 1st Earl of Ypres; September 28, 1852 – 1852:09:28, May 22, 1925) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ارل (عنوان) و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده‌است.
ناحیه فونتین پریری، شهرستان پایپ‌استون، مینه سوتا
ناحیه فونتین پریری (به انگلیسی: Fountain Prairie Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پایپستون، مینه‌سوتا واقع شده‌است. ناحیه فونتین پریری ۹۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۹ نفر جمعیت دارد و ۵۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دوک بوخان
ریچارد دوک بوخان سوم (Richard Duke Buchan III) (زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۶۳)، متخصص امور مالی، دیپلمات، کشاورز و نوع‌دوست آمریکایی است. او بنیان‌گذار و مدیرعامل شرکت خصوصی «سرمایه‌گذاران جهانی هانتر» است. بوخان از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ سفیر ایالات متحده در اسپانیا و آندورا بود.
حرفه: سرمایه‌گذاری جهانی
در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، بوخان سرمایه‌گذاری در حرفهٔ بانکداری را آغاز کرد. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، او مدیر سرمایه‌گذاری در شرکت خدمات مالی مریل لینچ بود. بوخان در آنجا در حوزهٔ سرمایه‌گذاری شرکت‌های جهانی و ادغام و مالکیت در بخش خدمات مالی در کشورهای آمریکای لاتین، ایالات متحده و اروپا صاحب‌نظر شد.
در سال ۲۰۰۱، بوخان شرکت «سرمایه‌گذاران جهانی هانتر» را در نیویورک تأسیس نمود. در سال ۲۰۰۷، این شرکت تقریباً ۱٫۵ میلیارد دلار دارایی‌های تحت مدیریت داشت. پس از نوسان‌های ۴۶ درصدی سهام ایالات متحده، میان سال‌های ۲۰۰۱ و مارس ۲۰۱۱، بوخان یکی از صندوق‌های سرمایه‌گذاری خود را به‌دلیل زیان‌های ناشی از بحران بدهی اروپا، در دسامبر ۲۰۱۱ بست و پول سرمایه‌گذاران را برگرداند. او شرکت «سرمایه‌گذاران جهانی هانتر» را به دفتری خانوادگی برای مدیریت دارایی‌های خانواده‌اش تبدیل کرد. بوخان هنوز مدیریت دو صندوق سرمایه‌گذاری را برعهده دارد که در صنایع مختلف، از جمله املاک و مستغلات، فعالیت می‌کنند.
دیپلماسی
در ۲ نوامبر ۲۰۱۷، بوخان از سوی سنای ایالات متحده، بدون مخالفت سناتورهای دموکرات یا جمهوری‌خواه و با اخذ کامل آرا، به‌عنوان سفیر تأیید شد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷، او مراسم تحلیف خود را به جا آورد. در سال ۲۰۱۹، بوکان به تغییر توافق‌نامهٔ مالیاتی دوجانبه کمک کرد تا مالیات مضاعف برای شرکت‌هایی که در هر دو کشور فعالیت می‌کنند، لغو شود.
بوخان حامی دموکراسی و حقوق بشر در حوزه‌های مختلف بود و بارها عقایدش را علیه رژیم‌های استبدادی، به‌ویژه ونزوئلا و کوبا، مطرح کرده‌است. در نوامبر ۲۰۱۹، او به مرز ونزوئلا با کلمبیا سفر کرد تا توجه بقیه را به فاجعهٔ انسانی به بار آمده از سوی رژیم نیکلاس مادورو و متحد اصلی او، کوبا، جلب کند. بوخان در روزنامهٔ اسپانیایی ال موندو نوشت: «زنان باردار ونزوئلایی را دیدم که در زایشگاهی بسیار شلوغ منتظر زایمان بودند. کودکان نحیف و سالمندانی را دیدم که چشم‌به‌راه یک وعده غذا در نوانخانه بودند. کودکان دارند، از گرسنگی می‌میرند. سالمندان به دارو و مراقبت نیاز دارند. این وضعیت باید پایان یابد. … وقت آن است که با دیکتاتورها مقابله شود». بوخان با خوان گوایدو، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، در مادرید ملاقات کرد تا بر حمایت راسخ ایالات متحده از مجلس شورای ملی تأکید کند. او همچنین موفق شد شرکت نفتی اسپانیایی Repsol را بازنشسته کند تا برای اجتناب از تحریم‌ها، به فعالیت‌های خود در ونزوئلا پایان دهد.
سیاست
بوخان عضو نهاد ریاست‌جمهوری کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان است و به‌عنوان رئیس جلسه در کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان در ایالت‌های نیویورک و فلوریدا فعالیت کرده‌است. او به کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان، کمیتهٔ سنای ملی جمهوری‌خواهان، کمیتهٔ کنگرهٔ ملی جمهوری‌خواهان، انجمن فرمانداران جمهوری‌خواه و افرادی نظیر ران دسنتیس و مارکو روبیو کمک‌های مالی فراوانی کرده‌است. بوخان و همسرش هانا در سال ۲۰۱۶، ابتدا از کمپین ریاست‌جمهوری فرماندار سابق، جب بوش، حمایت کردند و عضو کمیتهٔ اقدام سیاسی بوش بودند، هرچند بعدها جزو اولین حامیان مالی کمپین ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ شدند.
بشردوستی
در سال ۲۰۱۱، بوخان صندوق The Buchan Excellence Fund را در دپارتمان ادبیات و زبان‌های رومی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل تأسیس کرد؛ «بزرگ‌ترین اهداییهٔ فردی در کارولینا که برای حمایت از اساتید، دانشجویان مقاطع تحصیلی لیسانس، کارشناسی ارشد و دکتری در رشتهٔ زبان، ادبیات و فرهنگ اسپانیایی اختصاص داده شده‌است». این صندوق به دانشجویان و اساتید کمک می‌کند تا به پژوهش‌های خود دربارهٔ فرهنگ و زبان‌شناسی اسپانیایی ادامه دهند و همچنین امکان سفرشان را به اسپانیا و دیگر کشورهای اسپانیایی‌زبان فراهم می‌کند.
در سال ۲۰۱۲، این صندوق از پروژهٔ دپارتمان ادبیات و زبان‌های رومی دانشگاه کارولینای شمالی به‌نام 21st Century Pen Pals، برنامهٔ طرح تبادل تصویری میان دانش‌آموزان آمریکایی و اسپانیایی، حمایت کرد.
در دسامبر ۲۰۱۶، پس از آن‌که بوخان برای خرید و بازسازی کتابخانهٔ عمومی و قدیمی چپل هیل کمک مالی کرد تا بتوان آن را به دفتر مرکزی بنیاد تبدیل کرد، بنیاد Buchan House، بنیاد هنر و علوم در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل افتتاح شد.
بوخان نایب‌رئیس هیئت امنای بنیاد هنر و علوم دانشگاه کارولینای شمالی بود و همچنین عضو شورای بشردوستانهٔ دانشگاه و کابینهٔ برنامه‌ریزی کمپین دانشگاه است. او همچنین به جذب سرمایه برای دانشکدهٔ بازرگانی هاروارد کمک کرده‌است.
زندگی شخصی
بوخان و همسرش هانا سه فرزند دارند. آن‌ها مالک و مدیر مزارعی هستند که در آنجا اسب و بیش از ۱۰۰ نوع گوجه‌فرنگی و سبزیجات پرورش می‌دهند. خانوادهٔ بوخان صاحب یک غرفهٔ محصولات کشاورزی هستند که در آن انواع جدیدی از گوجه‌فرنگی پرورش می‌دهند و محصولات شان را به خیریه‌ها اهدا می‌کنند. محل سکونت اصلی بوخان در پالم بیچ، فلوریدا است.
بوخان مسلط به زبان اسپانیایی است، با زبان فرانسه آشنایی داشته و دانشی اولیه از زبان‌های ایتالیایی و کاتالان دارد.
کیوتاکا مییوشی
کیوتاکا مییوشی (Kiyotaka Miyoshi؛ زادهٔ July 10, 1985) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس اشاره کرد.
ویلنو-لوبه
ویلنو-لوبه (به فرانسوی: Villeneuve-Loubet) یک کمون در فرانسه است که در پروانس-آلپ-کوت دازور واقع شده‌است. ویلنو-لوبه ۱۹٫۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵٬۰۲۰ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر فورلیمپوپولی خواهرخواندهٔ ویلنو-لوبه هست.
یئونهوی-دونگ (اینچئون)
یئونهوی-دونگ (اینچئون) (به لاتین: Yeonhui-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه سئو واقع شده‌است. یئونهوی-دونگ ۱۱٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶٬۵۸۳ نفر جمعیت دارد.
مراد کاروف
مراد کاروف (Mourad Karouf؛ زادهٔ December 27, 1968) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال القبائل اشاره کرد.
مصلاوی
مصلاوی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرمشهر در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان حومه‌غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲۳ نفر (۱۸۵خانوار) بوده‌است.
رساننده خدمات شبکه
رساننده خدمات شبکه یک پیشه یا شرکت است که با فراهم‌آوری دسترسی مستقیم ستون فقرات اینترنت به رساننده خدمات اینترنتی و معمولاً نقاط دسترسی شبکه، پهنای باند یا دسترسی به شبکه می‌فروشد. به همین دلیل گاهی به رساننده‌های خدمات شبکه «رساننده ستون فقرات» یا «رساننده اینترنت» گفته می‌شود.
ممکن است شرکت‌های مخابراتی، حامل‌های داده، رساننده‌های ارتباطات بی‌سیم، رساننده‌های خدمات اینترنتی، و اپراتورهای تلویزیون کابلی که دسترسی به اینترنت پرسرعت را فراهم می‌کنند نیز بخشی از رساننده خدمات شبکه به حساب بیایند. همچنین این واژه می‌تواند شامل برخی شرکت‌های شناخته شده فناوری اطلاعات مانند آی‌بی‌ام، دی‌اکس‌سی تکنولوژی، گلوبال کلاود اکس‌چنج، و آتوس نیز بشود.
چزاره مرزاگورا
چزاره مرزاگورا (Cesare Merzagora؛ November 9, 1898 – 1898:11:9, May 1, 1991) رئیس بانکا پوپولاره دی میلانو و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی از ۲۵ ژوئن ۱۹۵۳ تا ۷ نوامبر ۱۹۶۷ سمت ریاست سنای ایتالیا و از تاریخ ۶ دسامبر ۱۹۶۴ تا ۲۹ دسامبر ۱۹۶۴ ریاست جمهوری ایتالیا را برعهده داشت.
چزاره مرزاگورا در ۱ مه ۱۹۹۱، در سن ۹۲ سالگی در رم درگذشت.
کلاغ (دلقک)
کلاغ نام یک دلقک ایرانی است که در اواخر دوران قاجار در یکی از روستاهای کرمان متولد شد و در پانزده سالگی به بندر لنگه مهاجرت نمود و برای همیشه در آنجا ساکن گردید. وی که به صورت یک شومن دوره‌گرد در جنوب ایران فعالیت می‌نمود با حملهٔ متفقین به ایران به شیخ‌نشین‌های حاشیه خلیج فارس رفته و در آنجا شهرت فراوان یافت.
وی دلقک اختصاصی شیخ دوبی در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی بوده است. وی پس از اقامت چند ساله در حاشیه جنوبی خلیج فارس، به ایران بازگردیده و در سال ۱۳۵۰ خورشیدی در بندر لنگه درگذشت.
نیو لنکستر، ایندیانا
نیو لنکستر (به انگلیسی: New Lancaster) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ایندیانا واقع شده‌است. نیو لنکستر ۲۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریشه‌شناسی نام گندی‌شاپور
به نوشته ریچارد فرای، کلمه گندی‌شاپور، تحریف شده نام «وِه آنتیُخ شاپور» یعنی «بهتر از آنتیُخ را شاپور ساخته» است. بر اثر جنگ‌های شاپور یکم با روم، شاهنشاه ساسانی، اسیران رومی را در فارس و خوزستان اسکان می‌داد و با توانایی آنها، بند قیصر بر روی رود کارون ساخت و کاخ بیشاپور را موزائیک کرد. این رفتار شاپور یکم، سرآغاز ریشه دوانیدن مسیحیت در جنوب ایران گشت.
اما دنیل پاتس، استدلال می‌کند که گندی‌شاپور، پیشینه‌ای به درازای سلسله اشکانی دارد. بن‌مایه حرف‌های او، دو کتیبه یونانی‌زبان در شوش است که نام یک آبراهه را، گندیوسوس نامیده‌است.
به نظر شاپور شهبازی، گندی‌شاپور، برگرفته از نام ایرانی «گوند-دژ» به معنی «قلعه نظامی» است که دنیل پاتس را به این فرضیه کشانده، که این‌طور فرض کرد که «گند دز»، نام مکانی است که بایستی از رودخانه آب دز وام گرفته شده باشد. بنابر استدلال او، زمانی که شاپور یکم، شهر را بازسازی کرد، «گُند دژ»، تبدیل به «گوند دژ» یا «گوند دزِ شاپور» تبدیل گشت، در حالی که تبعیدی‌های آنتیُخ (امروزه انطاکیه؛ شهری بنا شده بر روی رود عاصی بنا گشته) را در این شهر اسکان داد و شعار «[این شهر] بهتر از آنتیوخیای شاپور [است]»، را ترویج داد.