cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ناحیه بنونا، میشیگان
ناحیه بنونا (به انگلیسی: Benona Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوشنا، میشیگان واقع شده‌است. ناحیه بنونا ۱۰۶٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۳۷ نفر جمعیت دارد و ۲۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
برسیانوس دل پارامو
برخانوس دی پارامو (به اسپانیایی: Bercianos del Páramo) یکی از دهستان‌های اسپانیا است که در استان لئون، اسپانیا واقع شده‌است.
خصوصیات
برخانوس دی پارامو ۳۵٫۰۹ کیلومترمربع مساحت و ۷۱۳ نفر جمعیت دارد و ۸۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پیاده (گروهان)
گروهان پیاده ۳ گروهان مجزای موجود در داخل یک گردان پیاده نیروی زمینی می‌باشد که کارکنان پایور و وظیفه در دسته‌جان مختلف گروهان نظیر Spg، Arg، حمپاره‌انداز ۶۰ و ۸۱ میلیمتری و دسته مخابرات سازماندهی می‌شوند.
بونتووو
بونتووو یک روستا در لهستان است که در گمینا زووتوو واقع شده‌است. بونتووو ۳۲۰ نفر جمعیت دارد.
سیارک ۱۰۹۹۷
سیارک ۱۰۹۹۷ ده هزار و نهصد و نود و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲ سپتامبر ۱۹۷۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۲۴.۵ است.
تاکهیکو کاناگوکی
تاکهیکو کاناگوکی (Takehiko Kanagoki; June 17, 1914 – 1914:6:17, February 19, 1992) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن بود.
FreeSBIE
فری‌اس‌بی‌آی‌ئی یک دیسک زنده است که می‌تواند مستقیما از روی سی‌دی و بدون نیاز به نصب بر روی هارد دیسک، در حافظه بارگذاری شده و آماده استفاده شود. این سیستم‌عامل مبتنی بر فری‌بی‌اس‌دی طراحی شده‌است. این سیستم‌عامل در حال حاضر از میزکارهای اکس‌اف‌سی‌ئی و فلوکس‌باکس استفاده می‌کند. نسخه ۱٫۰ این سیستم‌عامل مبتنی بر فری‌بی‌اس‌دی ۵٫۲٫۱ بود و در ۲۷ فوریه سال ۲۰۰۴ عرضه گشت. نام این سیستم‌عامل، یک جور بازی با کلمه frisbee است. بر طبق وب‌سایت دیستروواچ، این پروژه هم‌اکنون در حالت معلق قرار دارد. هدف این پروژه توسعه دادن ابزارهایی بود که هر کسی به کمک آن‌ها بتواند دیسک زنده مخصوص به خودش را به صورت سفارشی‌شده ایجاد کند.
بنهکان
بنهکان، روستایی در دهستان سندرک بخش سندرک شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۱۱ نفر (۱۹۱ خانوار) بوده‌است.
درگلو
درگلو، روستایی در دهستان سندرک بخش سندرک شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
پایگاه هوایی دیلن
پایگاه هوایی دیلن یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود بتن و آسفالت دارد و طول باند آن ۲۴۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر دیلن کشور هلند قرار دارد و در ارتفاع ۴۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
آفرینش‌گرایی زمین جوان
آفرینش‌گرایی یا خلقت‌گرایی زمین جوان (در این مقاله به اختصار آ. ز.ج.) باوری مذهبی است که جهان، زمین و تمام حیات روی زمین به‌طور مستقیم توسط خدای دین‌های ابراهیمی در مدت زمان کوتاهی، بین ۵۷۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال پیش آفریده شده‌است. پیروان اصلی آن مسیحیان و یهودیانی هستند که معتقدند جهان در شش روز ۲۴ ساعته، بر پایه تفسیر تحت‌الفظی داستان آفرینش خلق شده‌است. آفرینش‌گرایی زمین کلان‌سال، بر خلاف آ.ز.ج. معتقد به تفسیری استعاری از سفر پیدایش، و به سن به‌طور علمی تخمین زده شده زمین و جهان است.
ده‌خزل
ده‌خزل، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است.
نسل پنجم امواج رادیویی جدید
باندهای بسامدی
نسل پنجم امواج رادیویی جدید از دو بازه بسامدی استفاده می‌کند: ۱. بازه بسامد ی ۱ که شامل بازهای بسامدی زیر ۶ گیگاهرتز می‌شود ۲. بازه بسامدی ۲ که شامل بسامد بس‌بالا بین ۲۴ تا ۱۰۰ گیگاهرتز می‌شود
استیو وای
استیو وای (Steve Vai)، متولد ۱۹۶۰ نیویورک، نام یکی از گیتاریست‌های برتر جهان می‌باشد.
وی ۵ بار نامزد و دو بار برنده جایزه گرمی آمریکا بوده‌است و به همراه جو ستریانی و جان پتروچی (از گروه دریم ثیتر) از اعضای پروژه G-۳ بوده‌است.
وی دانش‌آموخته کالج موسیقی برکلی است.
کیوتامبا، کیوتو
کیوتامبا، کیوتو (به لاتین: Kyōtamba, Kyoto) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان کیوتو واقع شده‌است. کیوتامبا ۱۷٬۳۱۲ نفر جمعیت دارد.
استیو وای
گیتارهای الکتریک ایبانز سری Jem توسط وی طراحی و مورد اسفاده قرار می‌گیرد.
اوتیفرون (افلاطون)
اتیفرون (یا اثوفرون) یکی از مکالمات افلاطون است که استفانوس آن را در ابتدای دوره آثار افلاطون قرار داده‌است. مضمون مکالمه تعریف درست «دین ‌داری» است.
چکیدهٔ مکالمه
اوثوفرون که یک متأله است برای شکایت از پدر خود به جرم قتل به دادگاه مراجعه می‌کند و در آن‌جا سقراط را که برای محاکمهٔ مشهور خود آمده بود می‌بیند و باقی ماجرا.
اثوفرون در ابتدا دو بحث را مطرح می‌کند. نخست این‌که داستان‌هایی را دربارهٔ خدایان و اختلافات و کشمکش‌های آنان بازگو می‌کند و بر آن است که این داستان‌ها حقیقت دارند. دوم این‌که در پاسخ پرسش سقراط دربارهٔ تعریف دین‌داری ادعا می‌کند: هرآن‌چه که خدایان بپسندند دین‌داری است.
سقراط ادعای نخست اتیفرون را با این استدلال رد می‌کند که مطابق داستان‌های رایج اگر میان خدایان کشمکش باشد آن‌گاه معیار مشخص و ثابتی دربارهٔ دین‌داری نخواهیم داشت. پس فرضی را به ادعای نخست افزودند که هرچه همهٔ خدایان بپسندند موافق دین‌داری است. سپس این پرسش را مطرح می‌کند: آیا خدایان عملی را بدان جهت که موافق دین‌داری است دوست دارند، یا این‌که عملی چون موافق دین‌داری است خدایان دوست دارند؟ سقراط با ذکر چند مثال نشان داد که «یکی از صفات دین‌داری این است که محبوب خدایان باشد». یعنی حالت نخست درست است. اما پرسش نخست هنوز برجای خود باقی است که چه چیز موافق دین‌داری است؟ پاسخ سقراط این است که دین‌داری خود زیرمجموعهٔ عدالت است. اما کدام بخش از عدالت؟
اتیفرون به پرسش اخیر این‌گونه پاسخ می‌دهد: آن بخش که طرز رفتار ما با خدایان را مشخص می‌کند و این طرز رفتار باید مشابه رابطهٔ بنده با خواجه باشد. سقراط می‌گوید خدمت‌گزاری ما برای خدایان سودی به آنان در بر ندارد. اتیفرون دوباره پاسخ می‌دهد که از راه دعا و قربانی کردن دل خدایان را به دست می‌آوریم و آنان نیز در مقابل از گزند به جامعه و ویرانی خانه‌ها جلوگیری می‌کنند... نتیجهٔ این مدعای اوثوفرون این است که منظور از قربانی و دعا به‌دست آوردن دل خدایان است.
اما سقراط او را متوجه تناقض ادعای واپسین با پژوهش پیشین کرد که نشان داده بودند «یکی از صفات دین‌داری این است که محبوب خدایان باشد». حال‌آن‌که اکنون با دعا و قربانی دل خدایان را به‌دست می‌آوریم. یعنی چون خدایان دوست دارند و دلشان به‌دست می‌آید موافق دین‌داری است!
در نهایت تعریف «دین‌داری» مسکوت ماند و اتیفرون به بهانه‌ای آن‌جا را ترک کرد.
نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج
نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج (استان کرمان، کیلومتر ۱۵ جاده کهنوج - جیرفت، شروع ساخت ۱۵ فروردین ۱۳۹۲)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع سیکل ترکیبی با ظرفیت تولید ۹۶۸ مگاوات است که شامل ۲ مجموعهٔ نیروگاهی به نام‌های نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج ۱ و نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج ۲ است که ظرفیت هر یک از نیروگاه‌ها ۴۸۴ مگاوات است.
هر نیروگاه شامل ۲ واحد گازی ۱۶۲ مگاواتی مدل V94.2 و ۱ واحد بخار ۱۶۰ مگاواتی مدل E30-16-1x6.3 در قالب طرح B.O.O (ساخت، بهره‌برداری، مالکیت) است. این نیروگاه در حال ساخت است و هنوز به بهره‌برداری نرسیده‌است.
سوخت اصلی این نیروگاه گاز طبیعی و سوخت پشتیبان آن نفت گاز (گازوئیل) است. پست برق نیروگاه از نوع ۱٫۵ کلیدی و شامل پست ۲۳۰ و ۴۰۰ کیلوولت است.
در ساخت این نیروگاه، کارفرما شرکت تولید برق ماهتاب کهنوج، مشاور شرکت مهندسی والا انرژی و پیمانکار شرکت‌های توسعه یک و توسعه دو مپنا هستند واحد گازی این نیروگاه در ۲۵آبان ۱۳۹۵به صورت رسمی به بهره‌برداری رسید و پیش‌بینی می‌شود واحد بخار آن تا پایان سال ۱۳۹۵ به بهره‌برداری برسد.
حسین‌آباد ده‌بنه
حسین‌آباد ده‌بنه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است. این روستا یکی از روستاهای توابع سنقر و کلیایی و دارای قدمت زیادی است. روستا دارای دو کاریز یا قنات است که در مورد حفر این قنات و قدمت آن‌ها چیزی مشخص نیست. این دو کاریز هنوز آب دارند؛ به اسم‌های: کاریز چهل یاران و کاریز آبادی یا کاکامراد. کاریز چهل یاران قدیمی تر است که قبلاً آب روستای قدیمی تأمین می‌کرد و اکنون از آن روستای قدیمی جیزی باقی نمانده است. مردم اکنون در پایین‌تر از روستای قدیمی زندگی می‌کنند. مردم این روستا شیعه هستند. بسیاری از مردم این روستا به حومه تهران، به‌ویژه باقرآباد ورامین مهاجرت کرده‌اند. شغل بیشتر ساکنین آن کشاورزی است. بچه‌های این روستا تا پنجم ابتدایی در محل درس می‌خوانند و برای مقاطع بالاتر باید به چوگان یا باوله یا مرکز شهرستان بروند. طبیعت دهبنه، مخصوصا به دلیل محصور بودن از سه جهت شمال و غرب و شرق، برای کوهنوردی بسیار جذاب است. چهل یاران پارک تفریحی مردم ده بود که بر اثر خشکسالی از بین رفت.
اتفاقات مهم :
نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج
روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه
قرارداد ساخت نیروگاه کهنوج، شهریور ۱۳۸۷ بین شرکت برق مهتاب کهنوج به عنوان کارفرما و گروه مپنا به امضا رسید و عملیات ساخت آن بعد از تحویل زمین، از ۱۵ فروردین ۱۳۹۲ شروع شد. مراحل اجرایی ساخت فاز اول نیروگاه از اواخر سال ۱۳۹۲ شروع شد. فاز اول نیروگاه در ۳ مرحله وارد مدار می‌شود. مرحلهٔ اول مهر ۱۳۹۳، مرحله دوم سه ماه بعد و مرحله سوم فاز اول، شهریور ۱۳۹۳ به اتمام می‌رسد که مطابق برنامه زمان‌بندی، واحدهای گازی فاز اول نیمه اول سال ۱۳۹۳ و واحد بخار در اوایل سال ۱۳۹۴ به بهره‌برداری خواهد رسید.
حسین‌آباد ده‌بنه
تقسیم راضی ،تامین برق ، تامین آب لوله کشی ، مهاجرت گسترده بیش از 70درصدی ، خشک شدن کاریز آبادی ، برچیده شدن نایچه های آب در زمستان ، از بین رفتن چهل یاران(درختان جنگلی) ،
شجره نامه اهالی:
نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج
روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه
طبق قرارداد، قرار است کلیه واحدهای نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج تا ۱۵ دی ۱۳۹۵ به صورت کامل به کارفرما تحویل دائم شود.
حسین‌آباد ده‌بنه
اهالی این روستا به زبان کردی و به لهجه‌ای خاص و آهنگین صحبت می‌کنند.(لهجه کردی جنوبی)
این روستا در شمال شرقی چوگان در مدار شرقی: ۴۷°47'57.98"E و مدار شمالی: ۳۴°55'41.56"N قرار دارد.
نیروگاه سیکل ترکیبی کهنوج
روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه
برای ساخت این نیروگاه ۲۵۹ میلیون یورو سرمایه‌گذاری شده که ۸۵ درصد آن توسط بانک صنعت و معدن و ۱۵ درصد آن توسط سرمایه‌گذار تأمین شده‌است.
حسین‌آباد ده‌بنه
جمعیت
این روستا در دهستان باوله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۲ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
منشور ونیز
منشور ونیز با نام کامل منشور جهانی ونیز برای حفاظت از آثار تاریخی منشوری بین‌المللی برای نگهداری و مرمت آثار باستانی است که در سال ۱۹۶۴ در ونیز تصویب گردید و راهکارها و سیاست‌های مرمت آثار باستانی را تعیین می‌کند.
باناخ ۱۶۸۵۶
سیارک ۱۶۸۵۶ شانزده هزار و هشتصد و پنجاه و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۹۰ است.
ند واشینگتن
ند واشینگتن (Ned Washington; August 15, 1901 – 1901:8:15, December 20, 1976) ترانه‌سرای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او برنده جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم شده‌است.
کرسوان
کرسوان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان باوله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۰ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
نیروگاه فردوسی
نیروگاه سیکل ترکیبی فردوسی (مشهد، کیلومتر ۱۴ جاده مشهد - قوچان جنب نیروگاه طوس)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع سیکل ترکیبی با ظرفیت تولید ۱۴۳۱ مگاوات است که شامل ۶ واحد گازی ۱۵۹ مگاواتی، در قالب طرح B.O.O (ساخت، بهره‌برداری، مالکیت) و ۳ واحد بخار ۱۵۹ مگاواتی در زمینی به مساحت ۵۲ هکتار است.
سوخت این نیروگاه گاز طبیعی و سوخت پشتیبان نفت گاز (گازوئیل) است.
روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه
این نیروگاه با سرمایه‌گذاری بخش خصوصی به ارزش ۴۰۰ میلیارد تومان احداث شد. از ۳۸۰ میلیون یورو که در این پروژه سرمایه‌گذاری شد، ۱۵۰ میلیون یورو از آن توسط گروه مپنا صورت گرفت.
دومین واحد بخار نیروگاه فردوسی با توان ۱۶۰ مگاوات در شهریور ۱۴۰۱ به بهره‌برداری رسید.
آشچیکول (استان جامبیل)
آشچیکول (به قزاقی: Ащыкөл، اششىكول) یک دریاچه در قزاقستان است که در شهرستان ساری‌سو واقع شده‌است.
فرودگاه ترابزون
فرودگاه ترابزون  (به زبان بومی: Trabzon Havalimanı) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا TZX است که یک باند فرود سنگفرش دارد و طول باند آن ۲۶۴۰ متر است. این فرودگاه در شهر ترابزون کشور ترکیه قرار دارد و در ارتفاع ۳۲ متری از سطح دریا واقع شده است.
بونجشکی
بونجشکی یک روستا در لهستان است که در گمینا دوبنگنکی واقع شده‌است. بونجشکی ۳۲ نفر جمعیت دارد.
شیوه‌ای
شیوه‌ای، روستایی در دهستان سندرک بخش سندرک شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۶ نفر (۳۸ خانوار) بوده‌است.
ژو
ژواو آلوس دِ اسیس سیلوا (João Alves de Assis Silva؛ زادهٔ ) که با نام ژو یا ژواو آلوس شناخته می‌شود، بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل است.
او در ۲۶ فوریه ۲۰۲۳ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کورینتیانس، زسکا مسکو، منچستر سیتی، اورتون، گالاتاسرای، اینترناسیونال، اتلتیکو مینیرو، الشباب، جیانگسو سونینگ و ناگویا گرامپوس اشاره کرد.
تیم ملی
او بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ توانسته ۲۰ بازی برای تیم ملی فوتبال برزیل انجام دهد و ۵ گل به ثمر رسانده.
افتخارات
منچسترسیتی
کورینتیانس پائولیستا
اتلتیکومینیرو
اینترناسیونال
تیم ملی فوتبال برزیل
تیم ملی فوتبال المپیک برزیل
فردی
حضور در تورنمنت های مطرح
ردیچ
ردیچ شهری در منطقهٔ لندن کشور انگلستان است که این کشور خود بخشی از بریتانیا محسوب می‌شود. این شهر در سال ۱۹۹۱ میلادی ۷۳٫۳۷۲ نفر جمعیت داشته و در سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت آن به ۷۴٫۸۰۳ نفر رسیده‌است. میزان رشد سالانهٔ جمعیت ردیچ ۰٫۰۵ درصد می‌باشد و جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۲ به ۷۵٫۲۱۷ نفر تغییر یافت.
ناحیه بنتلی، میشیگان
ناحیه بنتلی (به انگلیسی: Bentley Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گلدوین، میشیگان واقع شده‌است. ناحیه بنتلی ۹۲٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸۵۹ نفر جمعیت دارد و ۲۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
برخانوس دل ریال کمینو
برخانوس دل ریال کمینو (به اسپانیایی: Bercianos del Real Camino) یکی از دهستان‌های اسپانیا است که در استان لئون، اسپانیا واقع شده‌است.
خصوصیات
برخانوس دل ریال کمینو ۳۴٫۲۴ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۲ نفر جمعیت دارد و ۸۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شیطانی که می‌شناسی
شیطانی که می‌شناسی (The Devil You Know) یک فیلم در ژانر مهیج و معمایی به کارگردانی جیمز اوکلی است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دین وینترز، جنیفر لارنس، لنا اولین، مالی پرایس، و رزمند پایک اشاره کرد.
فهرست استانداران فارس
این فهرست اسامی استانداران استان فارس (از سال تشکیل استان تاکنون) می‌باشد:
موقعیت جغرافیایی
استان فارس یکی از استان‌های ایران است که در بخش جنوب این کشور واقع شده‌است. این استان با مساحتی در حدود ۱۲۲٬۶۰۸ کیلومتر مربع، چهارمین استان بزرگ ایران و با جمعیتی معادل ۴٬۸۵۱٬۲۷۴ تن، بر طبق برآورد جمعیتی سال ۱۳۹۵ خورشیدی مرکز آمار ایران، چهارمین استان پرجمعیت ایران به‌شمار می‌رود. بر اساس تقسیمات کشوری سال ۱۳۹۹ خورشیدی، استان فارس به ۳۶ شهرستان، ۹۴ بخش و ۱۱۴ شهر تقسیم شده‌است. مرکز استان فارس، کلانشهر شیراز است
جان پتروچی
جان پیتر پتروچی ، (زادهٔ ۱۹۶۷ در لانگ آیلند) یکی از گیتاریست‌های برتر جهان است.
وی گیتاریست گروه دریم ثیتر، و به همراه استیو وای و جو سَتریانی از اعضای پروژه جی-۳ بوده‌است. وی دانش‌آموخته کالج موسیقی برکلی است.
مؤسسه آموزش عالی بهائی
مؤسسه آموزش عالی بهایی (B.I.H.E. (Bahá'í Institute for Higher Education یک دانشگاه غیررسمی در ایران است که در سال ۱۳۶۶ توسط جامعه بهائیان ایران به منظور فراهم آوردن امکان ادامهٔ تحصیل برای بهائیان که از حق تحصیل در دانشگاه‌ها توسط دولت جمهوری اسلامی ایران محروم شده بودند تأسیس گشت. در حال حاضر این دانشگاه با کادر علمی در داخل و خارج از کشور امکان ادامهٔ تحصیل در ۳۸ رشته در مقاطع کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد را برای دانشجویانش فراهم می‌آورد. بیش از ۸۰ دانشگاه در سراسر دنیا مدرک دانشگاه علمی آزاد را معتبر محسوب می‌کنند و فارغ التحصیلان آن را در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای خود پذیرش کرده‌اند. به رغم آزار و اذیت گسترده از جمله هجوم و یورش به اماکن مرتبط به این مؤسسه، دستگیری و حبس برخی اعضای کادر علمی و اداری آن و همچنین ضبط تجهیزات آموزشی، دانشگاه علمی توانسته‌است به کار خود ادامه دهد. از این دانشگاه به دفعات به عنوان نمونهٔ موفقی از استقامت سازنده و پاسخی صلح‌آمیز و عاری از خشونت به ظلم و ستم یاد شده‌است.
آزار و اذیت جامعهٔ بهائی ایران
جامعهٔ بهائی ایران از ابتدای شکل‌گیری با انواع مختلف آزار و اذیت از جمله سانسور و تبلیغات بهائی ستیزانه، محرومیت‌های اجتماعی، محرومیت‌های تحصیلی و شغلی، توقیف اموال، تخریب اماکن دینی، بازداشت و حبس، شکنجه و آزار و اذیت‌های جسمی و روانی، اعدام، آدم‌ربایی، و تهدید به مرگ مواجه بوده‌است. انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ باعث افزایش آزار و اذیت‌ها علیه بهائیان ایران شد و از آن پس آنان که بزرگ‌ترین اقلیت دینی کشور هستند در معرض حملات و سرکوب گسترده از جانب حکومت قرار گرفتند. در نتیجهٔ این آزار و اذیت‌های مداوم تا حال بیش از ۲۰۰ بهائی کشته شده‌اند. بالغ بر هزاران بهائی زندانی شده‌اند، شغل خود را از دست داده‌اند، از دریافت حقوق و مزایای بازنشستگی محروم مانده‌اند، از مدارس و دانشگاه‌ها اخراج شده‌اند، اموال و املاکشان توقیف و قبرستان‌هایشان تخریب شده‌است. آزار و اذیت بهائیان ایران پس از انقلاب اسلامی اکنون در دههٔ چهارم خود ادامه دارد. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، در سپتامبر ۲۰۱۶، در گزارش خود پیرامون وضعیت حقوق بشر در ایران، بهائیان را به عنوان «ستم دیده‌ترین اقلیت مذهبی» این کشور توصیف کرد.
محرومیت از حق تحصیل
محرومیت از حق تحصیل یکی از روش‌هایی است که دولت ایران برای مقابله با بسیاری از آنانی که عقیدهٔ آن‌ها را برنمی‌تابد استفاده می‌کند، اما بهائیان تنها گروهی هستند که به‌طور مداوم و فراگیر از این نظر مورد تبعیض قرار می‌گیرند. محرومیت تحصیلی بهائیان بخشی از تلاش‌های دولت ایران برای سرکوب این جامعه است. اندکی پس از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ تعداد بسیاری از دانش آموزان بهائی در تمامی مقاطع تحصیلی از ابتدائی تا دانشگاه از تحصیل محروم شدند. در سال‌های بعد در واکنش به فشارهای بین‌المللی، دانش آموزان مقطع ابتدایی و متوسطه اجازه ثبت نام دوباره یافتند اما محرومیت جوانان بهائی از ورود به دانشگاه‌های خصوصی و عمومی کشور همچنان ادامه دارد و بهائیان نمی‌توانند در دانشگاه‌ها ثبت نام کنند و در صورت ثبت نام باید اخراج گردند.
مصوبه‌ای که دانش آموزان بهائی را از ورود به دانشگاه‌های دولتی منع می‌کند در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۱) صادر شد. در آن سال دانشگاه‌ها سیستم جدیدی برای پذیرش دانشجو اتخاذ کردند که بنا بر آن تنها دانش آموزانی که به یکی از ادیان رسمی قانون اساسی ایران معتقد بودند اجازه ورود به دانشگاه داشتند.
در تاریخ ششم اسفند ۱۳۶۹ (۲۵ فوریه ۱۹۹۱) مصوبه‌ای توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی صادر شد که ذکر می‌کند که باید از ثبت نام بهائیان در دانشگاه‌ها جلوگیری به عمل آید و چنانچه هویت بهائی فردی هنگام تحصیل احراز گردد باید از تحصیل محروم شود. در طی سال‌ها، برای منع ورود متقاضیان بهائی به دانشگاه ترفندهای گوناگونی در مراحل مختلف فرایند پذیرش از جمله آزمون ورودی، انتخاب رشته، ثبت نام و … بکار گرفته شده‌است. در میان معدود دانش آموزان بهائی که قادر به ثبت نام و شروع تحصیل در دانشگاه شده‌اند، اکثریت آن‌ها قبل از فارغ‌التحصیلی اخراج شدند.
در پاسخ به این محرومیت، جامعهٔ بهائی یک سیستم دانشگاهی تأسیس کرده‌است. هم‌اکنون دانشگاه علمی آزاد در بسیاری از رشته‌ها جوانان بهائی را آموزش می‌دهد.
سیر شکل‌گیری و توسعه
پس از آنکه تلاش‌های مکرر جامعهٔ بهائی ایران برای آنکه دولت این کشور بهائیان را در دانشگاه‌ها بپذیرد راه به جایی نبرد، این جامعه منابع محدود خود را برای فراهم آوردن امکان ادامه تحصیل برای جوانان بهائی بسیج کرد. در یک تلاش جمعی، گروه کوچکی از استادان و کادر علمی دانشگاهی که خود بعد از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ به دلیل بهائی بودن شغلشان را از دست داده بودند یک مجموعهٔ غیررسمی تشکیل دادند که دروس دانشگاهی ارائه می‌داد. این تلاش‌ها در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶–۱۳۶۵) به تأسیس آنچه بعدها به نام دانشگاه علمی آزاد شناخته شد انجامید.
علیرغم محدودهای عملی بسیار و همچنین تلاش‌های مقامات حکومتی برای تعطیل نمودن مؤسسه از طریق هجوم به کلاسهای درس و منازل استادان و شاگردان و دستگیری و زندانی نمودن آن‌ها، این دانشگاه همچنان توانسته‌است به کار خود ادامه دهد و بسیاری از فارغ التحصیلان آن در دانشگاه‌های معتبر سراسر دنیا به تحصیل در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا مشغول هستند. در حال حاضر، این دانشگاه در زمینه‌های علوم، مهندسی، بازرگانی و مدیریت و علوم انسانی و اجتماعی، با همکاری حدود ۷۰۰ نفر کادر علمی، ۵ رشته کاردانی، ۱۸ رشته در مقطع کارشناسی و ۱۵ رشته در مقطع کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد.
شیوهٔ کارکرد
دانشگاه علمی آزاد در ابتدای شروع فعالیت خود مانند یک دانشگاه مکاتبه‌ای عمل می‌کرد و استادان و دانشجویان از طریق سیستم پستی دروس و تکالیف را برای یکدیگر ارسال می‌کردند. به مرور زمان و با گسترش فعالیت‌های این مؤسسه، کلاس‌های حضوری نیز در سیستم کاری آن گنجانده شدند. در سال‌های اخیر با بهره‌گیری از اینترنت، تدریس در دانشگاه علمی آزاد بر پایهٔ سیستمی ترکیبی شامل تدریس حضوری و اینترنتی صورت می‌گیرد. استفاده از اینترنت همچنین این امکان را فراهم کرده‌است که دانشگاه بتواند از استادان خارج از کشور که به صورت داوطلبانه با آن همکاری می‌کنند بهره بگیرد.
رشته‌های تحصیلی
این دانشگاه در مجموع در ۳۸ رشته در ۵ دپارتمان علوم، مهندسی، مدیریت و بازرگانی، علوم انسانی و علوم اجتماعی به شرح زیر دانشجو می‌پذیرد:
مقطع کاردانی:
مقطع کارشناسی:
مقطع کارشناسی ارشد:
شهرت و اعتبار دانشگاه
دانشگاه علمی آزاد به عنوان یکی از معدود موسسات خودجوش شناخته می‌شود که در یک جامعهٔ بسته و محدود امکان تحصیلات دانشگاهی را برای محرومان از این حق فراهم می‌کند. همچنین از این دانشگاه به عنوان نمونه‌ای از استقامت سازنده و صلح‌آمیز علیه ظلم و ستم و مثالی از توان‌مندسازی از طریق آموزش یاد می‌شود. نتایج مطالعاتی که بر روی دانشگاه علمی آزاد صورت گرفته نشان می‌دهد که این دانشگاه یک «فضای اجتماعی» برای دانشجویان و استادان فراهم می‌آورد که بتوانند با همسالان و همکارانی که به مانند خود از آزار و اذیت و تبعیض مذهبی رنج می‌برند ارتباط برقرار کنند، از نظر آکادمیک و اجتماعی فعال باقی بمانند و اصولی همچون یادگیری، تاب آوری به پشتوانهٔ حمایت‌های بین‌المللی و فداکاری‌های جامعه، خدمت به جامعه، و مقاومت در برابر محرومیت‌های اجتماعی-سیاسی را جامهٔ عمل بپوشانند.
اگرچه نظام جمهوری اسلامی ایران مدرک این دانشگاه در ایران را معتبر نمی‌داند، اما از سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) تا به حال بیش از ۸۰ دانشگاه در سراسر دنیا مدرک این دانشگاه را معتبر دانسته‌اند و فارغ‌التحصیلان دانشگاه علمی آزاد را در مراتب بالاتر تحصیلی دانشگاه خود پذیرفته‌اند.
انجمن «لیبرپرس» در اسپانیا جایزه سال ۲۰۲۲ خود را به مؤسسه آموزش عالی بهائی اهدا کرد. به گفته این انجمن مؤسسه آموزش عالی بهایی به خاطر «تلاش ستودنیِ این نهاد در فراهم آوردنِ آموزش عالی برای هزاران جوانِ بهاییِ محروم از تحصیل در سرزمین مادری خود» شایسته دریافت جایزه سال ۲۰۲۲ این نهاد است. این جایزه از سال ۱۹۹۹ هر سال به مؤسسات، نهادها و افرادی که در راه تعمیقِ فرهنگِ همبستگی، مسئولیت مشترک و ارزش‌های انسانی تلاش کرده‌اند اهدا می‌شود.
فشارها و حملات
حکومت ایران با هجوم به خانه‌های محل برگزاری کلاس‌ها، توقیف تجهیزات آموزشی و جزوات درسی و دستگیری و زندانی نمودن کادر علمی و اداری، پیوسته سعی در ایجاد اختلال در کار این دانشگاه داشته‌است. بین سال‌های ۱۹۸۷ میلادی (۱۳۶۵ شمسی) تا ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۳ شمسی) در خلال سایر آزار و اذیت‌های وارده بر جامعهٔ بهائی ایران، این دانشگاه نیز چندین بار بسته شد. در اوایل مهرماه سال ۱۳۷۷ شمسی (۱۹۹۸ میلادی) دانشگاه در سطحی وسیع مورد هجوم قرار گرفت. نیروهای حکومتی به خانهٔ بیش از ۵۰۰ بهائی یورش بردند، جزوات آموزشی و مواد درسی را ضبط کردند و بیش از ۳۶ نفر از کادر علمی را دستگیر نمودند. در دوران بازداشت از دستگیرشدگان خواسته شد که متن تعهدی مبتنی بر تعطیلی دانشگاه و قطع همکاری خود با آن را امضا کنند که آن‌ها چنین مسئله‌ای را قبول نکردند. اکثر افراد مدتی پس از دستگیری آزاد شدند ولی چهار نفر از بازداشت شدگان به ۳ تا ۱۰ سال حبس محکوم شدند. کادر علمی و اداری دانشگاه و همچنین دانشجویان مصمم بودند که با وجود تمام مشکلات به تلاش‌هایشان در مسیر کسب دانش ادامه دهند. در تابستان ۲۰۰۲، مأموران حکومتی به صورت هم‌زمان به ۸ محل که امتحان ورودی دانشگاه در آن‌ها در حال برگزاری بود هجوم آوردند، از جلسهٔ امتحان فیلم‌برداری کردند، دانش آموزان را مورد سؤال قرار دادند و برگه‌های امتحان را جمع‌آوری کردند.
موج دیگری از حملات گسترده به دانشگاه در فاصلهٔ ۲۲ تا ۲۴ ماه مه ۲۰۱۱ میلادی (۳۰ اردیبهشت تا ۳ خرداد ۱۳۹۰ شمسی) رخ داد که در این بازه خانه‌های تعدادی از استادان و کادر اداری دانشگاه مورد یورش قرار گرفت. در این حملات، مأموران حکومتی به بیش از ۳۰ خانه هجوم آورده و کتاب‌ها، کامپیوترها و وسائل شخصی صاحبانشان را ضبط کردند. همچنین در تهران ساختمان‌هایی که از آن‌ها به عنوان آزمایشگاه دانشگاه یا برای برگزاری برخی کلاس استفاده می‌شد نیز پلمب شدند. یورش به منازل و دستگیری‌ها در شهرهای تهران، زاهدان، ساری، اصفهان و شیراز صورت گرفت و در جریان آن ۱۶ نفر دستگیر شدند. در ادامهٔ این حملات در سپتامبر ۲۰۱۴ (شهریور ۱۳۹۳) نیز چند تن دیگر از استادان بازداشت شدند. برخی از بازداشت‌شدگان این دو موج از حملات چندین هفته بعد از دستگیری آزاد شدند. اما دیگران محاکمه شدند و به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» و «اقدام علیه جمهوری اسلامی ایران» به ۴ تا ۵ سال زندان محکوم شدند. امروز برخی از آن‌ها پس از طی دوران محکومیت خود آزاد شده‌اند و برخی دیگر هنوز در زندان به سر می‌برند.
علیرغم این فشارها و حملات، دانشگاه علمی آزاد همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
حمایت‌ها و کمپین‌های بین‌المللی
اقدامات حکومت ایران برای محروم ساختن بهائیان از تحصیلات دانشگاهی و حملات به دانشگاه علمی آزاد توجه جامعهٔ بین‌الملل را به سیاست‌های تبعیض‌آمیز دولت ایران بر ضد بهائیان ایران جلب نموده‌است. سازمان‌های حقوق بشری بین‌المللی همچون نهادهای مرتبط با سازمان ملل متحد خواستار پایان یافتن تبعیض‌ها علیه دانشجویان بهائی شده‌اند.
انجمن استادان دانشگاهی کانادا حملات سال ۱۳۷۷ به دانشگاه علمی آزاد را محکوم کرد. پس از حملات سال ۱۳۹۰ اعتراضات به رفتار حکومت ایران برای محروم ساختن بهائیان از تحصیلات عالی دامنه و شدت بیشتری یافت. برندگان جایزهٔ نوبل صلح، اسقف اعظم دزموند توتو و رئیس‌جمهور تیمور شرقی خوزه راموس در نامهٔ سرگشاده‌ای خواستار لغو اتهامات و آزادی استادان دانشگاه علمی آزاد شدند. لیود آکسورثی رئیس دانشگاه وینیپگ و آلن راک، رئیس دانشگاه اتاوا با انتشار سرمقاله‌ای خواستار رسیدگی به رفتار حکومت ایران با بهائیان شدند. یک گروه ۴۳ نفره از استادان دانشگاه در زمینهٔ الهیات و فلسفه با پیشینه‌های مسیحی، هندو، یهودی و مسلمان در روزنامهٔ دیلی تلگراف (چاپ انگلستان) نامهٔ سرگشاده‌ای به امضا رساندند که حملات سال ۱۳۹۰ به دانشگاه علمی آزاد را محکوم می‌نمود. در هندوستان، یک طومار توانست حمایت قوهٔ مقننه، قضائیه و اجرائیهٔ دولت، دانشگاهیان، سران دینی و جامعهٔ مدنی این کشور را جلب کند. نامهٔ سرگشادهٔ دیگری در ایالت متحدهٔ آمریکا توانست مورد حمایت ۴۸ رئیس و نائب رئیس دانشگاه‌های علوم پزشکی این کشور قرار بگیرد. دکتر فیلیپ پیرو، رئیس دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه استنفورد تدوینگر اصلی این نامه بود که به محمد خزاعی نمایندهٔ ایران در سازمان ملل متحد فرستاده شد. در ایرلند، بیش از ۵۰ نفر از دانشگاهیان از مقامات ایرانی خواستند تا امکان تحصیل برای همهٔ ایرانیان را فراهم آورند. در استرالیا، ۷۳ استاد دانشگاه، کمیتهٔ حقوق بشر وکلای جوان نیو ساوث ویلز، جامعهٔ وکلای نیو ساوث ویلز و سازمان یونیورسیتیز استرالیا که نمایندهٔ معاونت تمام دانشگاه‌های استرالیا است نامه‌هایی جهت اعتراض به نحوهٔ برخورد ایران با استادان دانشگاه علمی آزاد و محرومیت دانشجویان بهائی از حق تحصیل نوشتند. در ماه مارس ۲۰۱۲، انجمن فیزیک آمریکا گزارش سال ۲۰۱۰ خود را در حمایت از رفع محرومیت‌های تحصیلی بهائیان ایران تکرار نمود و خواستار آزادی استادان دستگیر شده دانشگاه علمی آزاد شد.
آموزش جرم نیست
قسمتی از کار این کمپین را نمایش فیلم شمعی روشن کن و برگزاری جلسات بحث و گفتگو تشکیل می‌داد. همچنین وب سایت این کمپین حاوی پیام‌های ویدئویی از سراسر دنیا در حمایت از حق تحصیل بهائیان بود. در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۵ رویداد اصلی این کمپین در لس آنجلس برگزار شد و هم‌زمان در صدها محل فیلم به نمایش گذاشته شد.
برندگان نوبل صلح همچون اسقف اعظم دزموند توتو، شیرین عبادی، توکل کرمان، جودی ویلیامز، و مایرید ماگوایر این کمپین را مورد حمایت قرار داده‌اند. همچنین هنرمندان و اندیشمندانی همچون نازنین بنیادی، عباس میلانی، محسن مخملباف، آذر نفیسی، امید جلیلی، اوا لاریو و محمد ملکی (رئیس سابق دانشگاه تهران) از آن پشتیبانی نموده‌اند.
آموزش زیر آتش
به دنبال گزارش دبیرکل سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۱ در مورد «وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران» که در آن به حملات به دانشگاه علمی آزاد اشاره شده بود، برندگان جایزهٔ صلح نوبل دزموند توتو و خوزه راموس اورتا در قالب کمپینی به نام آموزش زیر آتش نامهٔ سرگشاده‌ای نوشتند و خواستار آزادی فوری استادان دانشگاه شدند. این نامه به همراه یک مستند ۳۰ دقیقه‌ای با همین عنوان، «آموزش زیر آتش»، که با حمایت سازمان عفو بین‌الملل ساخته شده‌است اجزای این کمپین را تشکیل می‌دهند. این کمپین در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱ با نمایش فیلم به میزبانی استادانی از دانشگاه‌های کلمیبا، دوک و کنتاکی شرقی و همچنین سازمان عفو بین‌الملل و رئیس کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران شروع به کار کرد.
می‌توانی حلش کنی؟
یکی دیگر از واکنش‌ها به وضعیت محرومیت دانشجویان بهائی از تحصیل کمپینی با نام «می‌توانی حلش کنی؟» بود که شرکت کنندگان آن با استفاده از کیوآر کد می‌توانستند از طریق وب سایت این کمپین ای میل‌هایی به مقام‌های مسئول در کشورهای مختلف ارسال نمایند. این کمپین در اوت ۲۰۱۱ آغاز بکار کرد.
فیلم‌های مرتبط
دانشگاه علمی آزاد تا به حال منبع الهام و موضوع چندین فیلم بوده‌است. «آموزش زیر آتش» یک فیلم مستند از تولیدات سینگل ارو پروداکشن است که با حمایت سازمان عفو بین‌الملل ساخته شده‌است و نحوهٔ شکل‌گیری، توسعه، چالش‌ها و جو حاکم بر دانشگاه را به تصویر می‌کشد. «شمعی روشن کن» مستند دیگری است که توسط مازیار بهاری ساخته شده‌است. این فیلم که در سال ۲۰۱۴ برای اولین بار اکران شد، داستان زندگی برخی از افرادی را که در جریان حملات به دانشگاه علمی آزاد مورد آزار و اذیت‌های مختلف قرار گرفتند بازگو می‌کند. «کپی رایت» یک فیلم کوتاه داستانی ۱۶ میلی‌متری است که با الهام از داستان افرادی که در دانشگاه علمی آزاد به صورت داوطلبانه فعالیت می‌کنند ساخته شده‌است.
برخی از دیگر فیلم‌های مستند نیز اشاراتی به دانشگاه علمی آزاد داشته‌اند. برای مثال در فیلم مستند تابوی ایرانی، ساختهٔ رضا علامه زاده، که روایت آزار و اذیت‌های وارد بر جامعهٔ بهائی ایران است به دانشگاه عملی آزاد اشاره می‌شود.
راپیر (موشک)
تا پیش از ورود راپیر به ارتش بریتانیا دفاع هوایی بریتانی با استفاده از توپ‌های ضدهوایی کوتاه‌برد و موشک‌های دوربرد اینگیلیش الکتریک تاندربرد تأمین می‌شد. در آن دوران تهدیدات هوایی احتمالی از حملات استراتژیک ارتفاع متوسط به حملات ضربتی ارتفاع پائین تغییر حالت می‌داد و قابلیت واکنش سریع این سیستم و مانورپذیری بالای موشک‌های راپیر آن را به جنگ‌افزار مناسبی برای مقابله با این نوع تهدیدات تبدیل می‌کرد.
علاوه بر بریتانیا، کشورهای دیگری از جمله ایران نیز از جمله کاربران این سیستم موشکی هستند. ایران یک مدل شنی‌دار خودرو راپیر را نیز سفارش داده بود که با وقوع انقلاب این سفارش لغو و محصول به ارتش بریتانیا تحویل داده شد. تعدادی از این راپیرهای خودکششی که با شاسی نفربر معروف ام۱۱۳ ساخته شده بودند در عملیات طوفان صحرا برای آزادسازی کویت به کارگرفته شدند تا دفاع هوایی هنگ‌های زرهی مسلح به تانک چلنجر ۱ نیروی زمینی بریتانیا را تأمین کنند. این موشک به‌طور مداوم بهینه‌سازی شده و هنوز هم در خدمت فعال نظامی در بریتانیا و کشورهای دیگر از جمله ایران قرار دارد.
هدایت موشک راپیر از طریق اپراتور با دوربین چشمی صورت می‌گیرد که البته مدل‌های پیشرفته‌تر آن از هدایت راداری استفاده می‌کنند. وزن این موشک ۴۵ کیلوگرم و طول آن ۲۳۲ سانتی‌متر و قطر موشک ۱۳۳ میلی‌متر است. سرعت موشک به ۲.۵ ماخ می‌رسد و برد مفید آن حداقل ۴۰۰ و حداکثر ۶۸۰۰ متر است و توانایی رسیدن به سقف ارتفاع سه هزار متری را دارد.
کاربران
🇮🇷
کاربران پیشین
نیروی هوایی: ۳۲ سیستم بر اساس قراردادی در سال ۱۹۸۱ برای دفاع از پایگاه‌های هوایی آمریکا در بریتانیا خریداری شد و توسط بریتانیایی‌ها هم اداره می‌شد.
وامبت
وامبت ها(تمپلتُن ها) پستانداران کیسه داری با پاهای کوتاه هستند که نزدیک‌ترین خویشاوند آن‌ها کوآلا است. اما وامبت‌ها، برخلاف کوآلاها، فقط بر روی زمین زندگی می‌کنند و نقب می‌زنند. هر وامبت معمولی، چندین نقب دارد که ممکن است وامبت‌های دیگر را در آن شریک کند؛ اما هر وامبت در منطقه مخصوص خودش غذا می‌خورد. وامبت‌ها، شب‌ها فعالیت می‌کنند و برای خوردن علف یا ریشه درختان و بوته‌ها بیرون می‌آیند. آن‌ها ممکن است برای یافتن غذا، مجبور باشند چند کیلومتر راه بروند. وامبت‌ها در ۳ گونه مختلف دسته‌بندی می‌شوند. آن‌ها تنها یک بچه به دنیا می‌آورند که دوره زندگی این بچه در کیسه، حدود ۶ ماه است. بچه تا حدود ۱۱ ماه یا بیشتر، پیش مادرش می‌ماند.
پراکندگی
وامبت‌ها مانند کوآلاها، در استرالیا دیده می‌شوند و محل زندگی آن‌ها ایالت‌های آدلاید، نیو ساوت ولز، تاسمانی، ویکتوریا و چمنزارهای سیدنی و ملبورن است.
حفاظت
تمامی گونه‌های وامبت‌ها در تمام ایالت‌ها تحت محافظت هستند. وامبت بینی مودار شمالی در خطر انقراض است و فقط در دو منطقه از ایالت کوینزلند دو جمعیت وحشی از آن باقی مانده است. بیشترین خطری که این موجودات را تهدید می‌کند جمعیت کم آنها، شکار توسط سگهای وحشی، رقابت برای غذا به دلیل چرای بی‌رویه گاو و گوسفند و بیماری‌ها می‌باشد.
حسن بلخاری
حسن بلخاری قهی (زادۀ ۱۳۴۱ در اصفهان - ) نویسنده، پژوهشگر و استاد دانشگاه اهل ایران و عضو پیوسته فرهنگستان هنر ایران است که در زمینۀ فلسفه هنر و مطالعات زیبایی‌شناسی و حکمت شرق فعالیت می‌کند. بلخاری همچنین استاد تمام و مدیر گروه مطالعات عالی هنر در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران و نیز عضو هیئت علمی دانشگاه تهران می‌باشد. او در آذر ماه ۱۳۹۸ به عنوان پژوهشگر برجسته دانشگاه تهران و در آذرماه ۱۳۹۴ به عنوان پژوهشگر برتر کشوری در رشته هنر و معماری و نیز در آذر ماه ۱۳۹۵ به عنوان پژوهشگر نمونه دانشگاه تهران برگزیده شد. همچنین دکتر بلخاری در اسفند ۱۳۹۹ به عنوان رئیس کمیسیون هنر و معماری شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری کشور (عتف) انتخاب گردید. عضو هیأت امنای پژوهشکده هنر فرهنگستان هنر، ریاست گروه هنرهای سنتی فرهنگستان هنر عضویت در گروه هنرهای تجسمی فرهنگستان هنر, وعضویت در هیئت امنا و شورای عالی سیاستگذاری دانشگاه هنرهای اسلامی-ایرانی استاد فرشچیان, و نیز ریاست کار گروه هنر و معماری کمیته علم و فن آوری آستان قدس رضوی از دیگر مسئولیت‌های دکتر بلخاری است. وی همچنین در بهمن ماه ۱۳۹۸ با حکم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به عضویت شورای بازبینی فیلمهای سینمایی کشور درآمد. همچنین دکتر بلخاری در آبان ماه ۱۴۰۰ به عضویت شورای فرهنگی و علمی آستان قدس رضوی درآمد. او تا به حال نزدیک به ۳۰ کتاب و ۱۸۰ مقاله در حوزه هنر و زیبایی شناسی تألیف نموده است.
زندگی‌نامه
او در سال ۱۳۴۱ در اصفهان، زاده‌ شد. پدر و پدر بزرگش از روحانیان منطقه جلگه اصفهان بودند. او پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و دریافت مدرک کارشناسی خود در سال ۱۳۷۰، موفق شد تا مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته فلسفه و عرفان در سال ۱۳۷۵ و نیز دکترا خود را در رشته فلسفه هنر و زیبایی‌شناسی از دانشگاه همدرد شهر دهلی نو کشور هند در سال ۱۳۸۴ کسب کند. عنوان رساله دکتری او تجلی وحدت وجود در هنر و معماری ایران و هندوستان (مطالعه تطبیقی) بوده‌است که از این رساله، دو مقاله با عنوان‌های قوه خیال و عالم مثال در آرا و اندیشه امام محمد غزالی و جایگاه کیهان‌شناختی دایره و مربع در معماری مقدس (اسلامی) به‌طور مستقیم استخراج شده‌اند.
حیطه اصلی مطالعات و تحقیقات او، بیشتر در زمینه فلسفه هنر و زیبایی‌شناسی، مبانی عرفانی هنر و معماری اسلامی و حکمت هنر شرق است که در این زمینه‌ها بیش از 30 کتاب تألیف و ترجمه کرده‌است ؛ او همچنین بیش از 150 مقاله پژوهشی علمی فارسی و لاتین در نشریات و همایش‌های داخلی و بین‌المللی به چاپ رسانیده‌است.
حسن بلخاری سمت‌هایی همچون عضویت حقیقی شورای قطب‌های علمی کشور، عضویت حقیقی کمیسیون نشریات علمی کشور، عضویت در شورای عالی آموزش و پژوهش کتابخانه ملی ایران، عضویت در هیئت امنای مجمع جهانی شهر اسلامی، ریاست کرسی هنر در هیئت حمایت از کرسی‌های نظریه‌پردازی و عضویت در کمیسیون هنر و معماری دبیرخانه شورای عالی انقلاب فرهنگی را بر عهده داشته و دارد؛ همچنین او عضو هیئت داوری بخش اصلی بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۸۷ و نیز عضو هیئت داوری بخش نگارگری سومین جشنواره هنرهای تجسمی فجر در سال ۱۳۸۹ بوده‌است.
او در سال ۱۳۹۰ به همراه پنج‌تن دیگر، به عنوان چهره ماندگار شهر تهران انتخاب شد.
او در مهر ماه سال ۱۳۹۲، به عضویت شورای پژوهش مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی درآمد.
او در تاریخ ۱۶ بهمن ۱۳۹۲، نامزدی خود را برای کسب مقام ریاست فرهنگستان هنر ایران اعلام کرد و در تاریخ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲، به همراه سید محمد بهشتی رسماً به عنوان نامزدهای کسب مقام ریاست این فرهنگستان و جانشینی علی‌معلم دامغانی معرفی شدند.
او در تاریخ ۵ بهمن ۱۳۹۳، به همراه چهار تن دیگر از سوی دبیرخانه جشنواره فیلم فجر، به عنوان عضو هیئت داوری بخش نگاه نو سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر انتخاب شد.
او در سال ۱۳۹۴، به عنوان دبیر اولین جشنواره فیلم ۱۸۰ ثانیه ای پاسارگاد انتخاب شد و به فعالیت پرداخت. اختتامیه این جشنواره فیلم کوتاه در تاریخ ۲۶ دی ۱۳۹۴ در مرکز همایش‌های برج میلاد تهران، با معرفی برگزیدگان و تجلیل از آنان به کار خود پایان داد.
او همچنین در سال ۱۳۹۵، به عنوان دبیر دومین جشنواره فیلم ۱۸۰ ثانیه ای پاسارگاد و نیز یکی از اعضای هیئت داوران این جشنواره انتخاب شد و به فعالیت پرداخت.
همچنین در فروردین ۱۳۹۷ به عنوان عضو کمیته برنامه‌ریزی علم و فن آوری آستان قدس رضوی و به دبیری علمی همایش هنر و معماری اعتاب مقدسه در دوران معاصر انتخاب شد.
فعالیت‌های ادبی در حوزه حافظ‌شناسی
از تیر ماه سال ۱۳۹۰ حسن بلخاری در شبکه رادیویی فرهنگ، سری برنامه‌های رادیویی‌ای با موضوع شرح و توضیح و تفسیر غزلیات خواجه حافظ را شروع کرد. این برنامه با نام «تا به خلوتگه خورشید»، همه روزه از ساعت ۱۳:۳۰ تا ۱۴ پخش می‌شده‌است.
از دیگر فعالیت‌های او، می‌توان به مجموعه جلسات حافظ‌شناسی در شهر کتاب اشاره کرد که در هر جلسه، روی یک بیت از ابیات غزلیات خواجه حافظ متمرکز شده و برای حاضران از ارتباط آن با سایر آثار خواجه حافظ و همچنین با سایر آثار ادب کلاسیک ایران زمین سخنانی گفته می‌شود.
زبان تاتاری
تاتاری (سیریلیک: татарча، خط لاتین: tatarça، خط عربی: تاتارچا) زبانی از خانواده زبان‌های ترکی است که تاتارها به آن سخن می‌گویند.
تاریخ
زبان تاتاری امروزه بازماندهٔ زبان‌های منقرض‌شدهٔ قبچاق یا شاخهٔ شمال‌غربی زبان‌های ترکی و بلغاری باستانی است. این زبان تا حد زیادی از زبان‌های قفقازی و اسلاوی تأثیر پذیرفته‌است.
پراکندگی جغرافیایی
زبان تاتاری در روسیه، آسیای میانه و جمهوری خودمختار تاتارستان روسیه و نیز قزاقستان گویشورانی دارد. همچنین زبان تاتاری درمیان اقلیت‌های تاتار ساکن در کشورهای اوکراین، ترکیه، لهستان، فنلاند و چین نیز رایج است.
بعلاوه تاتاری زبان مادری حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از باشقیرها، که بیشتر در شهر اوفا زندگی می‌کنند، نیز هست. اینان باشقیری‌زبانانی هستند که بر اثر همنشینی و همجواری با تاتارها زبان بومی خود را به‌تدریج کنار گذاشته و تاتارزبان شده‌اند.
براساس سرشماری سال ۲۰۰۲ روسیه، حدود ۹۴٪ از تاتارهای جمهوری تاتارستان و حدود ۷٪ از اقوام دیگرِ ساکن این جمهوری تاتاری می‌دانند. بیش از ۹۴٪ تاتارتباران، زبان تاتاری را نیز می‌دانند.
زبان تاتاری گویش‌های متعددی را شامل می‌شود.
نوشتار
زبان تاتاری در گذشته به الفباهای گوناگونی نوشته می‌شده، ولی امروز خط سیریلیک تاتاری برای این زبان کاربرد دارد. پیشتر خطوطی مانند خط اورخون، الفبای اسکی املا (برمبنای الفبای فارسی از خط عربی) و الفبای لاتینی نیز برای آن به‌کار می‌رفته. تاتارها تا ۱۹۲۰ زبان خود را با الفبای اسکی املا به کتابت درمی‌آوردند. پس از آن، لاتین‌نویسی و سپس سیریل‌نویسی برای زبانشان رایج شد. امروزه خط دیگری نیز به‌صورت لاتینی برای این زبان در کنار خط سیریلیک استفاده می‌شود که شبیه الفبای ترکی استانبولی است.
ویژگی‌های زبان
مانند تمام زبان‌های شاخهٔ ترکی از خانوادهٔ آلتایی، زبان تاتاری نیز یک زبان پیوندی است؛ به این معنا که از پسوندهای اضافه‌شونده به مادهٔ اصلیِ کلمه، معانی جدید ساخته می‌شود و کلمات صرف نمی‌شوند. ریشهٔ واژه‌ها، تاتاری-ترکی است، اما این زبان، تأثیرهای زیادی از زبان‌های اورالی حاشیهٔ رود وُلگا و همچنین از زبان عربی، زبان فارسی و زبان روسی پذیرفته‌است.
هیدئو کانکاوا
هیدئو کانکاوا (Hideo Kanekawa؛ زادهٔ October 10, 1936) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن بود.
سیکا، کیوتو
سیکا، کیوتو (به لاتین: Seika, Kyoto) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان کیوتو واقع شده‌است. سیکا ۳۷٬۴۹۲ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر نورمن، اکلاهما خواهرخواندهٔ سیکا، کیوتو هست.
یارمحمدی
یارمحمدی (منسوب به یارمحمد) یک نام خانوادگی است. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
ویتوریو پوتسو
ویتوریو پوتسو (زادهٔ ۲ مارس ۱۸۸۶، درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸) بازیکن و مربی فوتبال اهل ایتالیا بود. او موفق شد دو بار پیاپی تیم ملی فوتبال ایتالیا را به مقام قهرمانی جام جهانی فوتبال ( ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸) برساند.
پوتسو خالق روش سیستم و چینش بازیکنان در فوتبال است؛ او را یکی از برجسته‌ترین مربیان تاریخ فوتبال به شمار می‌آورند. او با کسب دو عنوان قهرمانی جام جهانی، پر افتخارترین مربی این رقابت‌ها است. او هم‌چنین ایتالیا را به مدال طلای رشتهٔ فوتبال در المپیک ۱۹۳۶ رساند؛ وی هم‌چنین تیم ملی ایتالیا را به دو مقام قهرمانی جام بین‌المللی اروپای مرکزی رساند.
مربی
ایتالیا
سیارک ۱۱۰۰۱
سیارک ۱۱۰۰۱ یازده هزار و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹ کشف شد.
باشقیر
باشقیرها (به سیریلیک: Башҡорттар) مردمانی از اقوام ترک ساکن آسیای میانه هستند. جمعیت آنان حدود ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شود که بیشتر در جمهوری باشقیرستان، روسیه زندگی می‌کنند. جمعیت باشقیرهای ساکن تاتارستان نیز قابل توجه است. مناطق اصلی زندگی باشقیرها در روسیه به غیر از تاتارستان و باشقیرستان، شامل استان چیلیابینسک، استان ارنبورگ، سرزمین پرم، استان سامارا می‌باشد. همچنین باشقیرها بجز روسیه در کشورهایی مانند اوکراین، قزاقستان و تا حدودی ازبکستان هم ساکنند.
کهورچائو
کهورچائو، روستایی از توابع بخش سندرک شهرستان میناب در استان هرمزگان ایران است.
باشقیر
زبان باشقیرها، باشقیری نام دارد. این زبان از خانواده زبان‌های آلتایی، شاخه زبان‌های قبچاق بوده و بسیار نزدیک به زبان تاتار است. اکثر باشقیرها روسی را نیز می‌دانند. دین باشقیرها نیز عمدتاً اسلام است.
کهورچائو
جمعیت
این روستا در دهستان سندرک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
باشقیر
ریشه‌شناسی نام
در مورد ریشه نام باشقیرها گمانه زنی‌های متفاوتی وجود دارد؛ که تا کنون هیچ‌کدام از آن‌ها به صورت رسمی پذیرفته نشده‌است. در زبان باشقیری نام این قوم باشقورت است. باش قیر همچنان می‌تواند ترکیبی از باش بمعنی سر و قیرماق یعنی شکستن باشد که بمعنی قومی که سر دشمنان میشکند یا تعابیر دیگر باشد.
ریشه نژادی باشقیرها
شناخت اصالت و ریشه و تبار باشقیرها تا حد زیادی پیچیده است. منطقه اصلی زندگی باشقیرها جنوب شرقی اورال و استپ‌های مجاور بوده که از دیرباز به مردمانی با تبارهای گوناگون و ریشه‌های نژادی فرهنگی متفاوت تعلق داشته‌است. در زمینه ریشه نژادی باشقیرها به صورت کلی سه نطریه اصلی و برجسته وجود دارد.
تاریخ
قدیمی‌ترین اطلاعاتی که دربارهٔ باشقیرها در تاریخ ثبت شده‌است به نویسندگان مسلمانی نظیر سلام ترجمان، ابن فضلان و ابوزید بلخی در سده‌های نهم و دهم میلادی بازمی‌گردد. این منابع باشقیرها را به دو دسته مجزا در استپ‌های اورال و حاشیه رود دانوب در جوار ممالک بیزانس بخش‌بندی کرده‌اند. ابن رسته گزارش می‌دهد باشقیرها ضمن فتح کوه‌های اورال حوالی رود ولگا را هم در دست خویش داشته‌اند. در سده دوازدهم میلادی نخستین گزارش اروپایی‌ها دربارهٔ باشقیرها ثبت شده‌است که دو سیاح اروپایی ضمن توصیف زندگی باشقیرها نامشان را باستارچی(bastarci) عنوان کرده و بر این عقیده بوده‌اند که زبان این مردم همان زبان مجارها می‌باشد. از سده دهم تا چهاردهم اسلام میان جوامع باشقیر نفوذ پیدا کرد و دین تمامی این مردم را شامل شد. باشقیرها در سده سیزدهم میلادی تحت سیطره چنگیزخان مغول درآمدند. پس از پایان استیلای مغول در سده پانزدهم باشقیرها به سه دسته تحت تسلط نوقای، قازان و خانات سیبری از هم جدا شدند. باشقیرها که دوباره سرزمین‌های بسیاری را -اگرچه به صورت مجزا از یکدیگر- تحت انقیاد خود درآورده بودند به روسیه تزاری پیوستند. در سده‌های هفدهم و هجدهم شورش‌های گسترده‌ای از سوی باشقیرها در برابر ارتش روسیه رخ داد که به یک جنگ داخلی تمام عیار تبدیل شد. یکی از رهبران اصلی این شورش‌ها سعید صدیر نام داشت. این رهبر شورشی کارش در دهه پایانی قرن هفدهم به پایان رسید اما در سال ۱۷۰۵ میلادی بار دیگر یک شورش دیگر در باشقیرستان آغاز شد. سرکوب این شورش برای روسیه دوام چندانی نیاورد و در نهایت در سال ۱۷۳۵ رسماً بین قوای روسیه تزاری و متحدان باشقیر جنگ بوقوع پیوست. این نبرد پس از شش سال بسود روسیه تحت رهبری پتر کبیر به پایان رسید. علت آغاز این نبرد برنامه دولتی روسیه برای تبعید باشقیرها به ایران یا هندوستان بود. این برنامه به فرماندهی کیریلوف نامی آغاز شد در آغاز صدها روستا در آتش سوختند و هزاران نفر از باشقیرها بدست قوای روسیه تزاری قتل‌عام شدند. اقدام غافلگیرانه‌ای که باشقیرها برای مقابله با روس‌ها بکار بستند موفق واقع نشد و شمار بیشتری از اهالی باشقیر به تبع آن کشته شدند. با این وجود گاهی نیز پیروزی و توفیق از آن باشقیرها بود و پس از شش سال با اعلام آتش‌بس در پی مرگ کیریلوف غائله خاتمه یافت و باشقیرها در همان حوال باقی‌ماندند. پس از انقلاب بلشویکی روسیه باشقیرستان در ۱۹۱۹ به عنوان بخشی خودمختار به اتحاد جماهیر شوروی پیوست و هم‌اکنون نیز دارای یک دولت خودمختار در خاک روسیه بنام باشقیرستان است.
فرهنگ
ابن فضلان در گزارشی که از باشقیرها در سده دهم ارائه می‌دهد آن‌ها را غیر مسلمان توصیف می‌کند. وی ضمن ارائه اطلاعاتی دربارهٔ سنت‌ها و آیین‌های مردم باشقیر، دین آن‌ها را شاخه‌ای از تنگریسم بیان می‌کند. باشقیرها امروزه بیشتر مسلمان هستند و روند اسلام آوردن باشقیرها همراه با سایر ایلات و قبایل ترک آسیای مرکزی در حدود سده دهم میلادی آغاز شد. باشقیرها حنفی مذهب هستند. زبان مردم باشقیر باشقیری نام دارد که در دسته زبان‌های قبچاقی قرار می‌گیرد. بیشتر مردم باشقیر زبان روسی می‌دانند و برخی این زبان را به مثابه زبان نخست خود بکار می‌برند.
با وجود زندگی در کشور روسیه برخی از مردم باشقیر همچنان دور از جوامع شهری بسر برده و به زندگی بدوی در استپ‌ها روزگار می‌گذرانند. این مردم هنوز برخی حماسه‌ها و اساطیر کهن خودشان مانند اورال باتیر و آقبوزات را زنده نگهداشته‌اند. این روایات کهن به رویدادهای نبردهای قهرمانانه پهلوانان باشقیر با نیروهای شیطانی می‌پردازد.
خواستگار محترم
خواستگار محترم فیلمی به کارگردانی و نویسندگی داوود موثقی محصول سال ۱۳۸۵ است.
خلاصه داستان
فیلم خواستگار محترم روایتگر فردی به نام “احمد مرادی” است كه حدود ۴۰ سال پیش به دلیل ناکامی در خواستگاری از “اختر” به فرانسه مهاجرت كرده، اینك بنا به توصیه پزشكان معالج خود به ایران بازمی‌گردد و همزمان به جست و جوی دوستان و آشنایان می‌پردازد؛ و در حین این جستجو “اختر” را می‌یابد و با دیدن او دوباره عشق کهنه اش زنده می شود و این تازه اول ماجراست…
هزارخانی سفلی
هزارخانی سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سنقر در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان باوله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۸ نفر (۸۷خانوار) بوده‌است.
رد گم
رد گم رمانی است به قلم آلخو کارپانتیه که در دههٔ پنجاه میلادی منتشر شد و از لحظهٔ انتشارش تا کنون به بیش از بیست زبان ترجمه شده‌است.
داستان
فصل‌های آغازین کتاب، توصیف محیط و شخصیت‌های از خود بیگانه است. همسر راوی بازیگر نمایشی است که هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد: «امشب هزاروپانصدمین اجرا بود. تبصره‌ای مبنی بر تکرارِ بدون محدودیت اجرا در قرارداد بازیگران منظور شده بود و راه گریز نداشتند چون نمایش را به مدیریت حرفه‌ای سپرده بودند و این مشارکت سخاوت‌مندانه و پُرنشاط را به سرمایه‌گذاری تجاری کلان تبدیل کرده بودند. روث این نمایش‌نامه را نه راه گریزی، دروازه‌ای به دنیای لایتناهی نمایش، بلکه جزیره‌ای می‌دید که نمی‌توان از آن گریخت». شغل راوی نیز که آهنگ‌ساز، محقق موسیقی و سازشناسی خبره است، سبب هراس و بیزاری او از وضعیت زندگی‌اش شده‌است: «آنچه مایه هراسم می‌شد نه گذر سالیان که شتاب بیهوده گذر سالیان بود. دورانی بود که جنگ کار آهنگ‌سازی کانتاتای بلندپروازانه‌ام را بر پرومته از بندرسته مختل کرده بود. وقتی از جنگ بازگشتم حسم آن‌قدر فرق کرده بود که پره‌لود و پیش‌نویس اول صحنه‌های ابتدایی را، که تمام کرده بودم، بسته‌بندی‌شده سرجاشان در گنجه باقی گذاشتم، خود را رها کردم و درعوض در صنعت موسیقی سینما و رادیو غرق شدم. لابد با شور و شوق جانانه‌ای که در دفاع از این هنرهای قرن نشان می‌دادم و اصرار به این عقیده که چشم آهنگ‌ساز را به چشم‌اندازهای بی‌کران باز می‌کند، می‌خواستم احساس گناهم را از کنارگذاشتن کارم تخفیف دهم و همکاری‌ام را با این تشکیلات تجاری توجیه کنم، زیرا من و روث با این فرار ماهیت انسانی متعالی خود را از بین برده بودیم». قهرمان رمان در ادامه، با دریافت پیشنهاد کار از سوی موزه‌دار برای پیداکردن سازهای ابتدایی در میان قبایل بومی آمریکای لاتین، سفری هستی‌شناختی را آغاز می‌کند و خواننده کتاب وارد دنیایی جدید می‌شود. ساختار رمان همراه با این سفر هستی‌شناسانه حالتی غنایی به خود می‌گیرد. قهرمان رمان در سفری از زمان حال به‌سوی مرحله آغازین تکامل بشری است: به‌سوی ماهیت انسانی متعالی. فاصله‌گیری متن از هستی پیش‌پاافتاده نوعی دهن‌کجی در برابر شی‌وارگی جهان و سلطه کالا بر انسان است. سلطه‌ای که از ابتدای دوران مدرن به نیروی مسلط بر زندگی بدل شده‌است. راوی، قهرمان و ضدقهرمان رمان، در این سفر هستی‌شناختی از مواجهه با نمودهای اگزیستانسیالیستی و سورئالیستی حاکم بر غربِ میان دو جنگ جهانی به مواجهه با انسان‌هایی می‌رسد که رابطه‌شان با طبیعت تحریف نشده‌است و وحدت یونانی سوژه و ابژه را می‌توان در رفتارهاشان نظاره کرد. همان‌طور که کارپانتیه در یک مصاحبه می‌گوید: «در جنگل به‌سختی می‌توان انسانی میان‌مایه یافت. همواره میان‌شان انسانیتی دیده‌ام که هرگز بین اگزیستانسیالیست‌ها به چشمم نخورده‌است، یعنی همان الگوهای به‌شدت باب روز کسانی که در پیروی از نمونه‌ای پافشاری می‌کنند که از مدت‌ها پیش در اروپا رو به‌موت است».
راوی در طول سفر همه مراحل تمدن انسان را می‌بیند. از نزدیک با مردمان دوره پارینه‌سنگی مواجه می‌شود و زندگی قرون وسطایی را درک می‌کند. گویی امکان گریختن از زمان برایش فراهم شده‌است. سفر او بر رود اورینوکو تا آن‌جا پیش می‌رود که به ریشه حیات می‌رسد. سلوک طبیعت‌گرایانه راوی با نثری شاعرانه و فاخر همراه است که خواننده را با توصیف‌هایی حیرت‌انگیز از طبیعت مواجه می‌کند: «مدتی که از حرکت در این تونل مخفی گذشت، حسی شبیه حس کوه‌نوردانی سراغ‌مان آمد که در برف گم شده‌اند: درک عمودی از دست می‌رفت و جهت‌ها گم و چشم‌ها سرگشته می‌شد. دیگر نمی‌شد فهمید آنچه می‌بینیم درخت است یا تصویر بازتاب درخت. نور از بالا می‌تابید یا پایین؟ آب بر زمین بود یا در آسمان؟ آیا روزنه میان شاخ‌وبرگ‌ها برکه‌های نوری در آب بود؟ درختان، شاخه‌ها و پیچکهای استوایی به زوایایی عجیب می‌پیچید چنان‌که عاقبت مجراها، روزنه‌ها و کناره‌هایی خیالی به چشم می‌آمد. توالی این سراب‌های کوچک و پی‌درپی موجب شد حسِ وحشت‌زدگی و گم‌شدگی شدید و شدیدتر شود تا آن‌جا که دیگر قابل تحمل نبود. انگار مدام دور خودم می‌چرخیدم و می‌چرخیدم تا حس جهت‌یابی‌ام از بین برود و بعد به آستانه زیست‌گاهی سِری وارد شوم».
راوی تصمیم می‌گیرد در شهری تازه‌تأسیس در دل جنگل، دور از مظاهر تمدن جدید، به زندگی خود ادامه دهد و به‌قول خودش، خود را از سرنوشت سیزیف خلاص کند: «سنگی که بر دوشم بود ارزانی هرکس که میل دارد زیر وزن پوچش کمر خم کند. ترجیح می‌دادم اره بکشم و تبر دست بگیرم اما خودفروشانه موسیقی را به تجارت تبلیغات نفروشم».
اما چنین سرنوشت گران‌مایه‌ای برای انسان معاصر امکان‌پذیر خواهد بود؟ فرم مدرنیستی رمان کارپانتیه حکم به آگاهی قهرمان از شکست خویش می‌دهد. این آگاهی، بیشینه آگاهی ممکن است که خاص قهرمان یک شاهکار ادبی باشد. این آگاهی از رنجی سخن می‌گوید که رنج عشق به هستی و بیگانگی هستی با انسان است. راوی سرانجام درمی‌یابد وجودش چیزی جز آکورد موزون این عشق و بیگانگی نیست. شکوه رمان «رد گم» در این است که پژواک پرهیبت دلهره انسان آگاه را طنین می‌افکند؛ و این دلهره، در برابر آرامش طبیعت پررنگ‌تر دیده می‌شود. آرامشی که در آن هیچ ردی از هرآن‌چه جلوه انسانی داشته باشد وجود ندارد و انسان در برابر آن از نیستی خود آگاه می‌شود.