cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
خشونت علیه زنان در فیلیپین
استعمار ژاپن (۱۹۴۲–۱۹۴۵)
جنگ اقیانوس آرام عمدتاً به این دلیل آغاز شد که ژاپن، قدرتی در حال ظهور در آسیا، به دنبال «ایجاد یک امپراتوری بزرگ» بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن «یک حمله غافلگیرانه و بدون هشدار و فقط ده ساعت پس از حمله به پرل هاربر» به فیلیپین را آغاز کرد. نیروهای ژاپنی که از حضور آمریکایی‌ها در فیلیپین متزلزل نشده بودند، در خلیج لینگاین فرود آمدند و به فتح بقیه مانیل ادامه دادند. با افتادن مانیل به دست نیروهای ژاپنی به کل فیلیپین حمله کردند و آن را از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ اشغال کردند (به حمله به پرل هاربر مراجعه کنید).
در دوران اشغال ژاپن، زنان فیلیپینی به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در این برهه خاص از تاریخ، زنان فیلیپینی مورد تهدید قرار گرفتند و مجبور به کار به عنوان «زنان آسایشگر» شدند. ژاپنی‌ها پس از ورود به این کشور، «خانه‌های آسایشگر» یا ایستگاه‌های آسایش را ساختند که در آن زنان کره‌ای، فیلیپینی و چینی را آورده و مجبور به خدمت می‌کردند.
نصف‌النهار ۲۸ درجه شرقی
نصف‌النهار ۲۸ درجه شرقی ۲۸مین نصف‌النهار شرقی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۱ساعت و ۵۲دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
اشلند (حوزه سرشماری)، مین
اشلند (به انگلیسی: Ashland) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اروزتوک، مین واقع شده‌است. اشلند ۱۱٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۷۰۹ نفر جمعیت دارد و ۲۱۷٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نصف‌النهار ۲۸ درجه شرقی
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
اسوتلانا کوریتووا
اسوتلانا کوریتووا (Светлана Вадимовна Корытова؛ زادهٔ March 24, 1968) بازیکن والیبال اهل روسیه یود.
خشونت علیه زنان در فیلیپین
استعمار ژاپن (۱۹۴۲–۱۹۴۵)
از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ - زمانی که سربازان ژاپنی تازه شروع به حمله به فیلیپین کرده بودند - هزاران زن فیلیپینی از خانه‌های خود ربوده شدند و مجبور به ارائه انواع خدمات جنسی به ارتش ژاپن شدند. از آنجایی که اکثر مردان در جنگ بودند، زنان عملاً در خانه‌های خود بی‌دفاع ماندند و چاره‌ای جز تسلیم بدن خود به ژاپنی‌ها نداشتند. در برخی موارد حتی «پدران یا شوهرانشان در مقابل چشمان خود (زنان) و دیگر اعضای خانواده‌شان کشته شدند».
شهرستان لیبرتس
ناحیهٔ لیبرتس یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه لیبرتس واقع شده‌است. ناحیهٔ لیبرتس ۹۸۸٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۳٬۴۵۶ نفر جمعیت دارد.
خشونت علیه زنان در فیلیپین
دوره پسااستعماری
خشونت علیه زنان در مقایسه با سال‌هایی که فیلیپین تحت حاکمیت اسپانیایی‌ها، آمریکایی‌ها و ژاپنی‌ها بود، چندان گسترده یا عمومی نبود. پس از جنگ جهانی دوم، زنان بیشتر و بیشتر وارد سیاست شده بودند. در آغاز، زنان زیادی در جریان اصلی سیاست حضور نداشتند. در نهایت، بسیاری از زنان فیلیپینی «به گروه‌های ایدئولوژیک پیوستند، در حالی که برخی دیگر به مبارزان جنبش‌های شورشی تبدیل شدند.» گروه‌های مختلف حامی زنان مجمع عمومی زنان رونق دادند. با این حال، تعداد زیادی از این جنبش‌ها در طول سال‌ها زنده ماندند. بیشتر گروه‌ها منحل شدند و عمدتاً در طول رژیم مارکوس از بین رفتند. اعضای گروه فمینیستی منحل شده در احزاب سیاسی مختلف پراکنده شدند، در حالی که دیگران به نیروهای گابریلا پیوستند. در حالی که خشونت به اندازه سال‌های استعمار نیست، خشونت علیه زنان همچنان در دوران پسااستعماری اتفاق می‌افتاد زیرا زنان در فیلیپین اغلب توسط بقیه جامعه مورد آزار جنسی، آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.
دوران کنونی
امروزه خشونت علیه زنان یکی از دائمی‌ترین و نگران کننده‌ترین مسائلی است که فیلیپین با آن مواجه بوده‌است. در گزارش‌های پلیس ملی فیلیپین (PNP)، آمارها نشان می‌دهد که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۳ افزایش مداوم موارد خشونت علیه زنان گزارش شده‌است.
قانون گذاری و قوانین
در سال ۱۹۳۷، به زنان فیلیپین برای اولین بار از طریق لایحه حق رای زنان (که در یک همه‌پرسی ویژه که توسط قانون مشترک المنافع شماره ۳۴ تصویب شد) حق رأی اعطا شد. حتی در آن زمان، زنان بارها در جامعه با تحقیر، مورد آزار و اذیت و تبعیض قرار می‌گرفتند. قبل از تصویب قوانین ویژه در مورد خشونت علیه زنان، زنان فقط می‌توانستند برای دفاع از قانون مجازات تجدیدنظر شده متوسل شوند. امروز، دولت فیلیپین چندین قانون را تصویب کرده‌است که به مشکل خشونت علیه زنان رسیدگی می‌کند.
از جمله قوانین فیلیپین که هدف آنها حمایت از زنان است عبارتند از:
نصف‌النهار ۲۹ درجه شرقی
نصف‌النهار ۲۹ درجه شرقی ۲۹مین نصف‌النهار شرقی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۱ساعت و ۵۶دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
جولن آرلانو
جولن آرلانو (Julen Arellano؛ زادهٔ January 8, 1997) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا که در پست دفاع چپ بازی می‌کند.
زندگی‌نامه
آرلانو در ابلیتاس، نابارا به‌دنیا آمد، در سال ۲۰۱۰ در حالی‌که ۱۳ سال داشت به باشگاه فوتبال اوساسونا پیوست. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۱ به باشگاه فوتبال بارسلونا پیوست و در ابتدا در گروه کادیت قرار گرفت.
اکاجوتیبا
اکاجوتیبا (به پرتغالی: Acajutiba) یک سکونتگاه مسکونی در برزیل است که در باهیا واقع شده‌است.
کهن‌شهر علیا
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۸۴ نفر (۲۰۵خانوار) بوده‌است.
تامل درباره گیوتین
تأمّل دربارهٔ گیوتین (Reflections on the Guillotine) جستاری است نوشتهٔ آلبر کامو که در آن نویسنده موضع محکم و شفافی علیه اعدام گرفته است. در این جستار که در ۱۹۵۷ منتشر شد، کامو می‌نویسد که نظرش نه از سر احساس نزدیکی با محکومین بلکه بر اساس منطق و آمار اثبات‌شده است. نظر کامو دربارهٔ اعدام مشابه نظرهای چزاره بکاریا و مارکی دو ساد است.
حزب دموکرات کردستان ایران
حزب دموکرات کردستان ایران (مخفف: حدکا) حزبی سیاسی در تاریخ کردستان ایران است که در روز ۲۵ مرداد ۱۳۲۴ (برابر با ۱۶ اوت ۱۹۴۵ میلادی) توسط قاضی محمد در شهر مهاباد تأسیس شد. این حزب، علیه نظام جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کند. مرکز آن در شهر اربیل مرکز کردستان عراق واقع شده‌است. دبیرکل کنونی آن مصطفی هجری است. شعار این حزب از روز نخست «دموکراسی برای ایران و خودمختاری برای کُردستان» بود اما پس از بیش از نیم‌قرن از مبارزاتش، شعار استراتژیک خود را به «تأمین حقوق ملی خلق کُرد در چهارچوب ایرانی دموکراتیک و فدرال» تغییر داد.
حزب دموکرات کردستان از سال ۱۳۶۳ به مدت چهار سال با حزب کومله وارد یک جنگ مسلحانه شد که موجب تلفات و تغییراتی در هر دو حزب شد.
بخشی از نیروهای حزب دموکرات کردستان ایران در سال ۱۳۸۵ از این حزب انشعاب کردند و با نام حزب دموکرات کردستان به فعالیت خود ادامه دادند. در سال ۱۴۰۱ پس از ۱۶ سال در هنگام خیزش ۱۴۰۱،دو حزب بار دیگر به یکدیگر پیوسته و تحت نام حزب دموکرات کردستان ایران فعالیت مشترک خود را تحت رهبری واحد تداوم بخشیدند.
تاریخچه
در سپتامبر ۱۹۴۵ قاضی محمد و عده‌ای دیگر از شخصیت‌های مهم کُرد، برای ملاقات سرکنسول شوروی به تبریز دعوت شده و سپس به باکو فرستاده شدند و در آن‌جا با میرجعفر باقرف نخست‌وزیر جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان دیدار کردند. باقرف با توضیح اهمیت فرقه دموکرات آذربایجان و جایگزینی آن با حزب توده، تأکید می‌کند که کُردها نیز برای به‌دست آوردن آزادی باید همین کار را انجام دهند. او به آنها می‌گوید که جمعیت احیای کُرد، ساخته و ابزار امپریالیسم است. آن‌ها نیز به ایجاد یک حزب دموکراتیک ترغیب می‌شوند. در بازگشت از این سفر، انحلال جمعیت احیای کُرد انجام شد و بیانیه‌ای با امضای قاضی محمد و ۱۰۵ تن از سرشناسان کرد انتشار یافت. در این بیانیه تأسیس حزب دموکرات کردستان اعلام شد.
تأسیس
حزب دموکرات کردستان روز ۲۵ مرداد ۱۳۲۴ در شهر مهاباد تأسیس شد.
بیانیه تأسیس این حزب شامل هشت بند بود:
جمهوری مهاباد
۶۰ روز پس از تأسیس یعنی روز ۲ بهمن ۱۳۲۴ (برابر با ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶)، این حزب با استفاده از شرایط مناسب (اشغال ایران در جنگ جهانی دوم) و با حمایت دولت شوروی در بخشی از خاک کردستان ایران (که در اشغال شوروی بود) حکومتی به نام دولت جمهوری کردستان تشکیل داد؛ که تاریخ‌نگاران از آن به عنوان جمهوری مهاباد نام برده‌اند. علت آن این بود که پیشروی نیروهای شوروی به علت وجود نیروهای بریتانیا که از جنوب آمده بودند متوقف شد لذا سنندج و مناطق اطراف آن به‌عنوان مناطق حائل میان شوروی و بریتانیا در نظر گرفته شدند.
جمهوری مهاباد، تنها ۱۱ ماه دوام آورد و علت آن، خروج نیروهای شوروی به علت انعقاد قراردادی از جانب دولت وقت ایران با اتحاد جماهیر شوروی و بازپس‌گیری کردستان توسط نیروهای ایران بود. ارتش شاهنشاهی ایران در ۱۶ آذر ۱۳۲۵ جمهوری مهاباد را سرنگون کرد و نخستین رهبر حزب دموکرات و رئیس‌جمهور وقت جمهوری مهاباد، یعنی قاضی محمد را به همراه بسیاری دیگر (همچون حسن مازوجی) در میدان مرکزی شهر مهاباد به دار آویخت. اعدام‌های دیگری در سقز و سایر شهرها نیز صورت گرفت و همچنان ادامه دارد. سایر اعضای حزب نیز یا زندانی شدند یا موفق شدند به خارج و به ویژه به مناطق کردنشین شمال عراق بگریزند.
دومین کنگره
پس از شکست جمهوری مهاباد، در دومین کنگرهٔ حزب دموکرات کردستان ایران، دو بخش مهم پا گرفت، یکی کمیته مرکزی و دیگری کمیته اجرایی. در کمیته مرکزی عبدالرحمان قاسملو و افراد سیاسی فعاّل بودند و در کمیته اجرایی افرادی از قبیلِ احمد توفیق و قادر شریف که به پیش‌مرگ معروف بودند فعالیت می‌کردند که در دهه ۱۳۴۰ در کردستان ایران و گاه عراق، حضور فعال داشتند.
حکومت پهلوی
کمتر از دو سال بعد از سقوط جمهوری مهاباد، حزب دموکرات، فعالیت سیاسی و تشکیلاتی خود را از سر گرفت و طی مدت زمان کوتاهی در بیشتر مناطق کردستان ریشه دوانید. بعد از سقوط دولت مصدق در سال ۱۹۵۳ که آزادی‌های سیاسی در سراسر ایران سرکوب گردید فعالیت حزب دموکرات کردستان نیز دچار اختلال شد. اما دو سال بعد مجدداً حزب فعالیت سیاسی و نظامی خود را به صورت مخفی از سر گرفت.
دو حمله وسیع پلیسی به تشکیلات حزب دموکرات در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۴، ضربه سنگینی بر فعالیت حزب وارد کرد و موجب دستگیری حدود سیصد تن و فراری و مخفی شدن شمار بیشتری شد. با این وجود این حزب به فعالیت خود ادامه داد. فعالیت حزب چنان اوج گرفت که در سال‌های ۱۹۶۷–۶۸ شماری از کادرها و اعضای حزب به مدت ۱۸ ماه دست به مبارزات مسلحانه علیه حکومت پهلوی زدند. بعد از شکست جمهوری کردستان، سطح رشد و تنزل جنبش کردها، به سطح اختلاف میان روابط ایران و عراق بستگی پیدا کرد. در آن زمان، مرکز حزب دموکرات کردستان ایران به عراق انتقال یافت. در زمان عبدالرحمان قاسملو روابط بین حزب دموکرات کردستان ایران با حزب بعث عراق با حفظ استقلال سیاسی شروع شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷
به دنبال سقوط حکومت پهلوی در پی انقلاب اسلامی ایران، در بهمن ماه ۱۳۵۷ و پیش از روی کار آمدن دولت موقت، حزب دموکرات کردستان به رهبری عبدالرحمان قاسملو فعالیت آشکار خود را از سر گرفت. حزب دموکرات کردستان با درنظر گرفتن شرایط به وجود آمده در ایران، در اواخر اسفند ماه سال ۱۳۵۷ دست به شورش زد که به تلاش برخی احزاب و گروه‌های کُرد خصوصاً حزب دموکرات کردستان در ایران، غالباً در بخش‌های سنی مذهب و سکولار، علیهٔ حکومت جدید اشاره دارد که یکی از شورش‌های کُردها در ایران مدرن بوده‌است.
در ابتدا، با شروع درگیری‌ها در مریوان و سنندج، جنبش‌های کُردی اعلام کردند که در تلاش برای همراهی با حاکمیت جدید ایران، به دنبال تأکید هویت اسلامی خود و به دنبال زمینه‌های مشترک با نظام جمهوری اسلامی ایران بودند. حزب دموکرات کردستان ایران حتی به‌طور خلاصه خود را به عنوان سازمان «غیر جدایی طلب» معرفی کرد؛ و از کسانی که خواهان استقلال بودند انتقاد می‌کرد، اما با این حال خواستار استقلال سیاسی بود. در مقابل نظر نظام جمهوری اسلامی ایران این بود که هدف این احزاب، جدایی طلبی است. با این حال روابط میان کُردها و حکومت جمهوری اسلامی به سرعت رو به وخامت گذاشت.
برخی کُردهای شیعه کرمانشاه و برخی از رهبران قبیله‌ای به سمت دولت جمهوری اسلامی گرایش پیدا کرده بودند.
در آن زمان، فدائیان خلق و حکومت عراق که خواستار تضعیف قدرت روحانیون در تهران بودند، به رهبران کُرد که زیر پرچم حزب دموکراتیک کردستان ایران همکاری می‌کردند، کمک کردند. سیاست و مشی عبدالرحمان قاسملو سرانجام موجب شد تا غنی بلوریان و ۶ تن از رهبران حزب دموکرات کردستان ایران از این حزب جدا شوند. آن‌ها همچنین قاسملو را برای گرفتن کمک از بغداد در زمانی که خطر فزاینده‌ای برای ایران وجود داشته، محکوم کردند.
در حالی که در ابتدا شبه نظامیان کرد، در درجه اول از حزب دموکرات کردستان ایران، برخی از دستاوردهای ارضی در منطقه مهاباد را ساخته و نیروهای جمهوری اسلامی را از منطقه بیرون راندند و برخی از نیروهای نظامی جمهوری اسلامی را کشتند، یک حملهٔ در مقیاس بزرگ در بهار سال ۱۹۸۰ توسط سپاه پاسداران، این دوره از جنگ را معکوس کرد
رافائل کارواخال
رافائل کارواخال (Rafael Carvajal؛ ۱۸۱۸ – ۱۸۸۱) نویسنده، روزنامه‌نگار، شاعر، سیاستمدار، و وکیل اهل اکوادور بود. او رئیس جمهور موقت اکوادور و نیز معاون اول رئیس جمهور اکوادور بود.
حزب دموکرات کردستان ایران
ترور رهبران
رهبران حزب دمکرات کردستان ایران به دلیل نقش مهمی که در اپوزیسیون ایرانی داشته اند، تاکنون دو بار  دبیرکل‌های این حزب در خارج از ایران،توسط جمهوری اسلامی ترور شده‌اند.
ترور وین
در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۹ عبدالرحمان قاسلمو به همراه تنی چند از سران حزب، در وین ترور شد. قاسملو برای گفت‌وگو و مذاکره با نمایندگان جمهوری اسلامی به وین رفته بود. دقایقی پس از ورود قاسملو و همراهانش به محل برگزاری جلسه و آغاز گفت‌وگو، نمایندگان جمهوری اسلامی، با بیرون کشیدن سلاح‌های مخفی‌شدهٔ خود، هیئت مذاکره‌کننده و قاسملو را به رگبار بسته و به‌قتل رساندند.
ترور میکونوس
در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ صادق شرفکندی به شیوهٔ مشابهی در برلین به همراه تنی دیگر از سران حزب از جمله فتاح عبدلی، همایون اردلان و مترجم آن‌ها، نوری دهکردی، در رستوران میکونوس به قتل رسید. این واقعه باعث تنش‌های زیادی در روابط حکومت جمهوری اسلامی با آلمان شد. در محاکمهٔ عاملان این ترور، یک تبعهٔ ایرانی به‌نام کاظم دارابی و یک لبنانی به‌نام عباس راحیل، به جرم قتل، به حبس ابد محکوم شدند. دو لبنانی دیگر، به‌جرم فراهم ساختن شرایط و امکانات ترور، هر یک به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. هرچند حکومت جمهوری اسلامی هیچ‌گاه مسئولیت این ترورها را نپذیرفت اما تنی چند از عالی‌رتبه‌ترین مقامات شامل اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهور و علی خامنه‌ای، رهبر این حکومت، از انجام این ترور، مطلع بودند. علی فلاحیان، وزیر اطلاعات وقت، نیز به دادگاه فراخوانده شد ولی به‌دلیل عدم حضور، مورد تعقیب پلیس بین‌الملل قرار گرفت.
رهبری تشکیلات
رهبری حزب دموکرات کردستان را کمیته مرکزی تشکیل می‌دهد که در حال حاضر ۲۳ عضو اصلی و ۱۲ عضو علی‌البدل دارد. کمیته مرکزی در بین اعضا خویش ۷ نفر را به عنوان دفتر سیاسی برمی‌گزیند که دبیرکل حزب یکی از آنان خواهد بود.
پس از روی کار آمدن مصطفی هجری در کنگرهٔ سیزدهم، این حزب در سال ۲۰۰۴ شعار خود را از «دموکراسی برای ایران، خودمختاری برای کردستان» به «ایران فدرال و دموکرات» تغییر داد. مصطفی هجری دبیرکل حزب دمکرات کردستان ایران، دومین دورهٔ انتخاب شدن جرج بوش به ریاست جمهوری آمریکا را تبریک گفت که این امر انتقادهایی را برگزید..
هجری در سخنرانی خود در کنفرانس استقلال کرد، رسماً اعلام کرد که:
«حزب دموکرات کردستان ایران هیچگاه استقلال کردستان را به عنوان یکی از اشکال حق تعیین سرنوشت نه تنها رد نکرده بلکه از آن به عنوان حق مسلم و مشروع مردم کرد در همه بخش‌های کردستان یاد کرده‌است».
رابطه با سایر جریان‌ها
حزب دموکرات کردستان ایران در تاریخ خود با جریانات مختلفی رابطه‌های مختلفی داشته‌است. در زمان جمهوری مهاباد این حزب رابطهٔ حسنه‌ای با فرقه دموکرات آذربایجان داشت. پس از جمهوری مهاباد میان حزب دمکرات کردستان و حزب توده ایران تا کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ وحدت تشکیلاتی وجود داشت.
کنگره‌ها
حزب دموکرات کردستان ایران تاکنون ۱۶ کنگره حزبی برگزار نموده‌است:
روابط بین‌المللی
در کنگره بیستم انترناسیونال سوسیالیست که طی روزهای ۹ تا ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۶ در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک برگزار شد، حزب دموکرات کردستان ایران به عنوان یکی از سه حزب ایران در انترناسیونال سوسیالیست پذیرفته شد.
فستیوال جرج تاون
آغاز این فستیوال به سال ۲۰۱۰ بر می‌گردد، این فستیوال در ابتدا برای جشن گرفتن رسیدگی به ثبت جرج تاون به عنوان میراث جهانی یونسکو بود. فستیوال از آن زمان ترقی نمود و با جذب حدود ۲۵۰٬۰۰۰ بازدید کننده در سال ۲۰۱۵، به یک «رویداد بزرگ هنری آسیایی» تبدیل شد.
پیشینه
در سال ۲۰۱۹، شرکت ثبت شده میراث جهانی جرج تاون، سازمان دولتی که وظیفهٔ نظارت و ارتقاء میراث شهر را بر عهده دارد، فستیوال یکروزه ای را به خاطر ثبت بافت تاریخی شهر جرج تاون در سازمان میراث جهانی یونسکو در سال قبل از آن، برگزار نمود. در سال ۲۰۱۰، با دلگرمی از موفقیت در این رویداد، برگزاری فستیوال ماهانه مطرح گردید. جو سیدک، هنرمند مشهور مالزیایی، مدیریت رویه انجام کارهای فستیوال را بر عهده داشت.
با وجود محدودیت بودجه، در ماه زوئیه سال ۲۰۱۰، مراسم با موفقیت برگزار شد. از آن زمان به بعد، فستیوال هر ساله به‌طور منظم برگزار شده‌است، با برگزاری مراسم‌هایی که توسط بناهای میراث شهری به عنوان محل اجرای مراسم همراه است. مراسم سال ۲۰۱۴، بالغ بر ۲۱۸٬۳۵۵ نفر بازدید کننده داشت که در سال بعد این آمار به ۲۵۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت.
تشریح برنامه‌های فستیوال
فستیوال جرج تاون برای بزرگداشت و حفاظت از فرهنگ، هنر و میراث محلی برگزار می‌گردد. فعالیتهای هنری شامل رقص، موزیک و نمایش، هم چنین عکاسی و نمایشگاه آثار فرهنگی و ماندگار می‌باشد که در این فستیوال گنجانده شده‌است.
اگر چه فستیوال هنری ماهانه به‌طور معمول فعالیت‌های بین‌المللی شناخته می‌شود، بیشینه فعالیت‌ها سرچشمه محلی دارند. اضافه بر این، فستیوال هنری به پل ارتباطی ترویج هنرهای فرهنگی منطقه ای تبدیل شده‌است. به عنوان نمونه، فستیوال سال ۲۰۱۴ تعدادی اجرای هنرمندان سنگاپوری که نمایش داده شد، فرهنگ مشترک بین دو شهر دوست شهرک‌های تنگه را نمایان ساخت، در حالیکه در سال ۲۰۱۷، فستیوال با اجرای گروه‌های موسیقی از سراسر جنوب شرقی آسیا آغاز گردید.
یس اسرائیل
یس اسرائیل (יס) شرکت رسانه‌ای اسرائیلی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
فهرست سریعترین کامپیوترها
فهرست سریعترین کامپیوترها شامل رایانه‌ها و ابر رایانه‌هایی است که در زمان ساخت آنها سریعترین در جهان محسوب می‌شدند.
فهرست
a. یک ستاره ( '*' ) نشان دهنده  Rmax   –  بالاترین امتیاز است که با استفاده از مجموعه LINPACK benchmarks اندازه‌گیری می‌شود.
ساختمان (نیمروز)
ساختمان روستایی در دهستان ادیمی بخش مرکزی شهرستان نیمروز استان سیستان و بلوچستان ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۲۵۸ نفر (در ۶۶ خانوار) بوده است.
سرو مولانجی
سرو مولانجی نام یک گونه از سرده سروهای آفریقایی است.
هاولند (حوزه سرشماری)، مین
هاولند (به انگلیسی: Howland) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پنوب‌اسکات، مین واقع شده‌است. هاولند ۲۰٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۹۶ نفر جمعیت دارد و ۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دیکسویل ناچ، نیوهمپشر
دیکسویل ناچ ، یک محدوده ثبت‌نشده واقع در شهرستان کوآس ایالت نیوهمپشر با جمعیتی در حدود ۷۵ نفر است. روستای دیکسویل ماریوت به طور سنتی نخستین حوزه رأی‌گیری در ایالات متحده آمریکا است.
ویرکسوورث
ویرکسوورث (به انگلیسی: Wirksworth) یک شهرک در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است.
دیکسویل ناچ، نیوهمپشر
بر اساس سنتی تاریخی در این روستا، از سال ۱۹۶۴ تاکنون، ساکنان دارای حق رای این روستا، در آغاز نیمه شب روز انتخابات سراسری، رأی خود را به صندوق‌های رای می‌اندازند.
۲۰۰۸
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ ایالات متحده آمریکا، ۲۱ نفر از اهالی دیکسویل ناچ در رأی‌گیری شرکت کردند که از میان آنها ۱۵ نفر به سناتور دموکرات باراک اوباما و ۶ نفر نیز به سناتور جمهوری‌خواه جان مک‌کین رأی دادند.
۲۰۱۲
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۲ ایالات متحده آمریکا، ۱۰ نفر از اهالی دیکسویل ناچ در رأی‌گیری شرکت کردند که از میان آنها ۵ نفر به سناتور دموکرات باراک اوباما و ۵ نفر نیز به سناتور جمهوری‌خواه میت رامنی رأی دادند.
ویرکسوورث
خواهرخوانده
شهر فرانکناو خواهرخواندهٔ ویرکسوورث هست.
دیکسویل ناچ، نیوهمپشر
۲۰۱۶
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده آمریکا، ۸ نفر از اهالی دیکسویل ناچ در رأی‌گیری شرکت کردند که از میان آنها ۴ نفر به سناتور دموکرات هیلاری کلینتون، ۲ نفر به سناتور جمهوری‌خواه دونالد ترامپ، ۱ نفر به نامزد حزب لیبرترین، گری جانسن و ۱ نفر نیز به میت رامنی رأی دادند.
۲۰۲۰
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا، ۵ نفر از اهالی دیکسویل ناچ در رأی‌گیری شرکت کردند که همه آن ها به سناتور دموکرات جو بایدن رأی دادند.
نصف‌النهار ۳۰ درجه شرقی
نصف‌النهار ۳۰ درجه شرقی ۳۰مین نصف‌النهار شرقی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۲ساعت و ۰دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
تاتیانا کراینووا
تاتیانا کراینووا (Татьяна Александровна Крайнова؛ زادهٔ June 7, 1967) بازیکن والیبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
پیستو ماچینگو
پیستو یا پیستو ماچینگو(Pisto manchego) نوعی غدای اسپانیایی است که مربوط به مناطق مورسیا و کاستیا-لامانچای کشور اسپانیا می‌شود. این غذااز گوجه فرنگی، پیاز، بادنجان، کدو، فلفل سبز و قرمز و روغن زیتون تشکیل شده‌است. این غدا شبیه غدای سنتی فرانسویان، راتانویی است و معمولاً به صورت گرم به عنوان پیش غذا یا همراه غذاهای دیگر پذیرایی می‌شود.
ال پارال
ال پارال دهستانی در استان آبیلای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۳۰ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰٫۷۵ کیلومتر مربع است.
محمدآباد ادیمی
محمدآباد ادیمی روستایی در دهستان ادیمی بخش مرکزی شهرستان نیمروز استان سیستان و بلوچستان ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱۳۲ نفر (در ۴۰ خانوار) بوده است.
خاویر یوسل
خاویر یوسل (Xavier Usel؛ زادهٔ April 16, 2000) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلساندریا اشاره کرد.
سرو شوارتز
سرو شوارتز نام یک گونه از سرده سروهای آفریقایی است.
شهرستان ملادا بولسلاو
ناحیهٔ ملادا بولسلاو یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه بوهمی مرکزی واقع شده‌است. ناحیهٔ ملادا بولسلاو ۱٬۰۲۲٫۸۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۵٬۳۷۹ نفر جمعیت دارد.
پپگه شوانه
پپگه شوانه یا پپکه شوانه (به کردی: په‌پگه شوانه Pepige Şwane) یک غذای فوری است که در منطقۀ کرمانشاه رواج دارد. این غذا شکل خاصی از نانی به نام پپگ است که به صورت مغزپُر تهیه می‌شود. پپگه شوانه به پیتزا شباهت دارد، با این تفاوت که برای تهیۀ آن مواد غذایی درون خمیر قرار میگیرند. برای تهیۀ پپگه شوانه موادی مانند گوشت و سبزیجات خاص در خمیر ریخته شده و سپس حرارت داده می‌شود. گاه از پپگه شوانه در کنار کلانه به عنوان نمونه‌هایی از قدیمی‌ترین فست‌فودهای جهان یاد می شود.
جابر قاسمعلی
جابر قاسمعلی، (زادهٔ ۷ مرداد ۱۳۴۱) فیلمنامه‌نویس و منتقد فیلم ایرانی است.
زندگی
جابر قاسمعلی در سال ۱۳۴۱ در چالوس به دنیا آمد. در رشتهٔ ادبیات انگلیسی دانشگاه علامه طباطبایی تحصیل کرد. آغاز فعالیت حرفه‌ای وی در زمینه فیلمنامه‌نویسی از سال ۱۳۶۸ آغاز شد. از او نوشته‌های پراکنده‌ای در زمینه نقد فیلم و تحلیل فیلمنامه در نشریات و ماهنامه‌های مختلف سینمایی از جمله گزارش فیلم، نقد سینما، هفته‌نامهٔ سینما، ماهنامهٔ فیلم‌نگار منتشر شده‌است. دبیر بخش سینمای ایران ماهنامهٔ فیلم‌نگار از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۲، عضو شورای مرکزی کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران از سال ۱۳۸۰ تاکنون، مدیر اجرایی بانک فیلمنامه ایران، عضو آکادمی داوری خانه سینما، مدرس فیلمنامه‌نویسی در دانشگاه سوره و فرهنگسراها از دیگر فعالیت‌های اوست. وی فیلمنامه‌نویسی در سینما را به صورت حرفه‌ای از سال ۱۳۷۰ با نوشتن فیلمنامهٔ جای امن به کارگردانی مجتبی راعی آغاز کرد. فیلمنامه سریال «صد سال تنهایی» از تازه ترین نوشته های اوست.
اقدام سپر انسانی به عراق
اقدام سپر انسانی به عراق گروهی بودند که باهدف جلوگیری ازبمباران برخی مکان‌ها توسط نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده در طول تهاجم سال۲۰۰۳ بعراق سفر کردند تا بعنوان سپر انسانی عمل کنند.
کرونولوژی
در دسامبر۲۰۰۲،کنت اوکیف، یک تفنگدار سابق آمریکایی و کهنه سرباز جنگ خلیج فارس که چندین بار تلاش کرده بود تابعیت ایالات متحده خود را رها کند، درخواستی برای اقدام برای تعداد زیادی از شهروندان غربی ارسال کرد که بعراق مهاجرت کنند و خود را به عنوان سپر انسانی استقرار کنند». این اقدام در نهایت تی جی پی (حقیقت عدالت صلح) اقدام سپر انسانی بعراق نامیده شد. اوکیف معتقد بود که اعتراضات و دادخواست‌ها هیچ شانسی برای جلوگیری از تهاجم ندارند و حضور گسترده شهروندان غربی که بصورت استراتژیک در عراق در اهداف بالقوه قرار گرفته‌اند، تنها عامل بازدارنده قابل دوام برای جنگ است. او استدلال کرد که هزاران سپر انسانی مستقر در این مکان‌ها تهاجم را از نظر سیاسی غیرقابل دفاع می‌کند. اوکیف علناً صدام حسین را پیش از ورود به عراق به عنوان یک «دیکتاتور خشن» و «قاتل دسته جمعی» پذیرفت. حدس زده می‌شود که او این کار را در تلاشی برای خنثی کردن این تصور انجام داده‌است که سپرهای انسانی صرفاً مهره‌های صدام هستند. در نتیجه، او هیچ لطفی از سوی صدام دریافت نکرد، با سفر بعراق، نفوذ او در عملیات به سرعت کاهش یافت و سرانجام او چند روز قبل از حمله تبعید شد. قبل از تبعید، او بارها مدعی حمایت غرب ازصدام حسین دربرخی از بدنام‌ترین جنایات او شد. درنهایت او استدلال کرد که این مردم عراق هستند که بیشترین آسیب را ازجنگ خواهند دید.
در ژانویه۲۰۰۳، گروهی از فعالان ضد جنگ به اوکیف در لندن پیوستند و برای اجرای این طرح اقدام کردند. در ۲۵ ژانویه۲۰۰۳ یک گروه ۵۰نفره از داوطلبان لندن را ترک کردند و بقصد اینکه بعنوان سپر انسانی عمل کنند بسمت بغداد حرکت کردند. این کاروان با اتوبوس ازاروپا و ترکیه عبور کرد و داوطلبان بیشتری را در طول مسیر برد که در مجموع حدود ۷۵نفر بودند. تخمین زده می‌شود که ۲۰۰تا ۵۰۰نفر در نهایت قبل از حمله به عراق در ماه مارس راهی عراق شدند.
بارسیدن ببغداد، استراتژی با این فرض شکل گرفت که سپرهای انسانی کافی برای جلوگیری از تهاجم وجود نخواهد داشت. این امر شامل اعزام داوطلبانه فعالان به مکان‌های استراتژیک در سراسر بغداد و احتمالاً بصره، در تلاش برای جلوگیری از بمباران آن مکان‌ها بود. بحث‌های داخلی زیادی درمورد مکان‌هایی که قرار بود انتخاب شوند وجود داشت. درنهایت داوطلبان به نیروگاه برق الدوره، نیروگاه برق بغداد جنوبی، کارخانه تصفیه آب ۷آوریل، کارخانه تصفیه آب الدوره، سیلو غذایی تجیو، پالایشگاه نفت الدوره و تأسیسات مخابراتی المامون اعزام شدند.
نیاز بهمکاری نزدیک با دولت عراق چیزی نبود که بسیاری از داوطلبان سپر با آن احساس راحتی کنند. برخی احساس کردند که فهرست ارائه شده توسط مقامات، استقلال آنها را بخطر می‌اندازد. دیگران احساس کردند که ترجیح می‌دهند در مدارس، بیمارستان‌ها و پرورشگاه‌ها مستقر شوند. این داوطلبان سپر عراق را ترک کردند. بقیه در این سایت‌ها اقامت کردند، فهرستی از آن‌ها همراه بادرخواست به رئیس ستاد مشترک فرستاده شد تا اظهارات فعالان مبنی بر اینکه هدف قرار دادن این مکان‌ها نقض ماده۵۴ پروتکل الحاقی به کنوانسیون ژنو است را بشناسند. به نامه‌ها پاسخی داده نشد.
در اوج خود، مجموع داوطلبان سپر در بغداد حدود ۵۰۰نفر بود، اما درک این موضوع که هزاران نفر برای توقف حملات به بغداد نیاز داشتند محقق نشد، همراه با ناکامی سازمان ملل در جلوگیری از جنگ، به این معنی بود که بمباران به پایان رسید. قریب‌الوقوع بسیاری از سپرها ماندن را انتخاب کردند. بسیاری دیگر ترک کردند. برخی دیگر، مانند اوکیف، به دستور دولت عراق صادر شدند. یک سپر انسانی ۲۱ ساله به نام تام هورندال به دلایل ایمنی بغداد را ترک کرد. او به سرزمین‌های فلسطین رفت و در حین همکاری با جنبش همبستگی بین‌المللی مورد اصابت گلوله یک سرباز اسرائیلی قرار گرفت.
هیچ‌یک از ۸۰سپر که در طول جنگ در بغداد ماندند کشته یازخمی نشدند. هیچ‌یک از مکان‌هایی که آنها درآن ساکن بودند تخریب نشد.
در طول اعزام خود، گروه کوچکی از داوطلبان به رهبری گوردون اسلون از نیوزیلند، کار بررسی سایت‌ها را به عهده گرفتند تا اطمینان حاصل کنند که در مجاورت تأسیسات نظامی نیستند. این امر باعث درگیری با میزبان عراقی آنها، دکتر عبدالرزاق الهاشمی، سخنگوی صدام حسین در طول جنگ اول خلیج فارس و رئیس سازمان دوستی، صلح و همبستگی بود که میزبان فعالان تحت رهبری دولت بعث عراق بود.
با تهاجم قریب‌الوقوع، هاشمی از اکتشافات اسلون ناامید شد، جلسه‌ای تشکیل داد و از فعالان خواست که در سایت‌ها مستقر شوند یا عراق را ترک کنند. برخی ازداوطلبان پیشرو گفته‌اند که دیدار هاشمی یک اشتباه سیاسی پرهزینه بوده‌است. این محرک اضطراب زیادی در میان داوطلبان وگزارش‌های منفی دررسانه‌ها بود، ازجمله گزارش‌های نادرست مبنی بر اینکه فعالان مجبور به اعزام به سایت‌های نظامی شدند. همچنین در این مرحله بود که تعدادی ازداوطلبان بریتانیایی به همراه دو اتوبوس قرمز رنگ دوطبقه و صاحبشان که درابتدا قرار بود بزودی پس از رسیدن به لندن برگردند، بازگردند.
پارانویایی که پیرامون اعلام هاشمی و گزارش‌هایی مبنی بر خروج اتوبوس‌ها از عراق بوجود آمد، هجوم فعالان به عراق را کند کرد و باعث شد برخی از کسانی که قبلاً آنجا بودند، عراق را ترک کنند، زیرا معتقد بودند با اقدامات هاشمی اعتبار خود را از دست داده‌اند. از سوی دیگر، مقامات عراقی کنت اوکیف، اسلون و سایر سازمان‌دهندگان را بعنوان مدام به چالش کشیدن اقتدار هاشمی و اخلال عمدی می‌دیدند، و اینکه برخی سپرهای احتمالی برای استقرار در سایت‌ها بیش از حد طول می‌کشد. سپس از پنج نفر از «مشکل سازان» خواسته شد که کشور را ترک کنند.
با این حال، بسیاری از فعالان باقی ماندند و در مکان‌های انتخابی ماندند. ادعا می‌شود که هشتاد سپر انسانی در طول عملیات بمباران در منطقه بغداد باقی مانده‌است.
تجزیه و تحلیل و اثرات سپر انسانی
در ۲۶ فوریه۲۰۰۳، خبرنگار ارشد سی ان ان پنتاگون، جیمی مک اینتایر، اظهار داشت که «پنتاگون می‌گوید که تا زمانی که سپرهای انسانی در سایت‌های نظامی مستقر نشده باشند، تلاش خواهند کرد تا در اطراف سپر انسانی کار کنند». از میان تمام سایت‌های محافظت‌شده، تنها تأسیسات مخابراتی المامون که مسلماً یک هدف مشروع طبق کنوانسیون‌های ژنو است در نهایت یک روز پس از خروج سپرهای انسانی از آن بمباران شد.
به دلیل نقض ممنوعیت سفر ایالات متحده قبل از جنگ، سپرهای انسانی از ایالات متحده با جریمه و/یا زندان مواجه شدند. یک روز پس از خروج کاروان سپر انسانی، اندرو کارت، رئیس کارکنان کاخ سفید، بیانیه ای را در محکومیت این اقدام منتشر کرد و فاکس نیوز گزارش داد که رهبران ایالات متحده در حال بررسی پیگرد قانونی سپر انسانی ایالات متحده برای جنایات جنگی هستند.
انتقادات
جنبش سپر انسانی به دلیل آنچه که بسیاری آن را اقدامی آشکار برای کمک به حکومت صدام حسین می‌دانستند مورد انتقاد قرار گرفت. اتهامات «فریبکاری» و «احمق‌های مفید» بودن سپرها برای صدام در ایالات متحده گسترده بود. شرکت کنندگان استدلال کردند که درحالی که دولت‌های مختلف در سراسر جهان اقدامات تجاوزکارانه انجام می‌دهند، اقدام سپر انسانی باهدف جلوگیری از آن انجام می‌شود.
دیده‌بان حقوق بشر اعلام کرد که «غیرنظامیانی که بعنوان سپر انسانی عمل می‌کنند، چه داوطلبانه و چه غیر داوطلبانه، به‌طور غیرمستقیم به توانایی جنگی یک دولت کمک می‌کنند. اقدامات آنها خطر مستقیمی برای نیروهای مخالف ندارد. از آنجا که آنها مستقیماً درگیر خصومت علیه یک دشمن نیستند، مصونیت غیرنظامی خود را در برابر حمله حفظ می‌کنند.» دیده‌بان حقوق بشر همچنین با استناد به پروتکل ۱کنوانسیون اول ژنو خاطرنشان کرد که استفاده از سپر انسانی توسط یک دولت، داوطلبانه یا غیر داوطلبانه، نقض قوانین بین‌المللی است.
جونا گلدبرگ پس از مناظره با اوکیف ادعا کرد که «اوکیف و دوستانش به‌طور عینی طرفدار صدام حسین و رژیم قاتل او هستند، زیرا معتقدند که او منحصراً ارزش دفاع با بدن خود را دارد.» آنها ممکن است شجاع باشند، من حدس می‌زنم، اما آنها هنوز هم احمق هستند، و من مطمئن هستم که صدام از آنها سپاسگزار است.
ماریا ارماننو، رئیس انجمن صلح و داوری سوئد، با اشاره به گزارش‌هایی مبنی بر اینکه مقامات عراقی در حال ترتیب دادن حمل‌ونقل، اسکان و کنفرانس‌های خبری برای سپر انسانی و استفاده از آنها برای اهداف تبلیغاتی توسط صدام حسین است، اشاره کرد: «برای رفتن به عراق و زندگی کردن و در آنجا با هزینه رژیم اقدام کردن، پس شما از یک دیکتاتور وحشتناک حمایت می‌کنید. ارماننو به رادیو سوئد گفت: من فکر می‌کنم این روش کاملاً اشتباه است.
یک دهه پس از شروع جنگ عراق با تعدادی از سپرهای انسانی برای مقاله ای در مورد جنبش مصاحبه شد. هیچ‌یک از آنها از شرکت در این اقدام پشیمان نشدند. اریک لوی که در طول مدت عملیات هوایی در پالایشگاه نفت دورا در جنوب بغداد بود، ادعا کرد: «این کار درستی بود: «جنگ غیرقانونی و غیراخلاقی بود. ما ممکن است نتوانستیم تهاجم را متوقف کنیم، اما با قرار دادن خود در مسیر آسیب، پیامی روشن به جهان فرستادیم. پیامی که امیدواریم همچنان بازتاب یابد.»
دن باس
دن باس (דן חברה לתחבורה ציבורית) شرکت ترابری اسرائیلی است، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد.
مسجد بوخونگکی
مسجد بوخونگکی یک مسجد سنی واقع در بوخونگکی، لهستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در پایان قرن نوزدهم به پایان رسید.
تی، داکوتای جنوبی
تی شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۸۰۶ نفر بوده‌است.
نصف‌النهار ۳۱ درجه شرقی
نصف‌النهار ۳۱ درجه شرقی ۳۱مین نصف‌النهار شرقی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۲ساعت و ۴دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
اکاجوتلا
اکاجوتلا (به اسپانیایی: Acajutla) در السالوادور است که در sonsonate department واقع شده‌است.
خصوصیات
اکاجوتلا ۱۶۶٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۲۹٬۷۰۱ نفر جمعیت دارد و ۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارس هیل (حوزه سرشماری)، مین
مارس هیل (به انگلیسی: Mars Hill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اروزتوک، مین واقع شده‌است. مارس هیل ۵٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲۸٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مسروپ آراکلیان
مسروپ آراکلیان (Մեսրոպ Ֆելիքսի Առաքելյան؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار و اقتصاددان اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰ تا تاریخ ۲۳ آوریل ۲۰۲۱ در کابینه نیکول پاشینیان سمت وزیر کار و تأمین اجتماعی ارمنستان را برعهده داشت.
زندگی‌نامه
در در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
یانگ دولف
آدولف رابرت تورنتون جونیور (زاده ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۵ – درگذشته ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱)، که بیشتر با نام هنری خود، یانگ دولف  شناخته می‌شد، خواننده رپ اهل ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۲۰۱۶، او اولین آلبوم استودیویی خود را با نام شاه ممفیس منتشر کرد که در جدول بیلبورد ۲۰۰ در رتبه ۴۹ قرار گرفت. وی در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱، در ممفیس، تنسی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد.
اوایل زندگی
آدولف رابرت تورنتون جونیور در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۵ در شیکاگو به‌دنیا آمد. خانواده او در سن ۲ سالگی به ممفیس، تنسی نقل مکان کردند. او دو خواهر و دو برادر داشت. او همچنین با خواننده رپ جوس ورلد پسرخاله بود. والدین دولف که عمدتاً توسط مادربزرگش بزرگ شده بودند، اعتیاد به کراک کوکائین را تجربه کردند و او در کودکی فقط هر چند هفته یک بار آنها را می‌دید.
دولف گفت که در جامعه ای که او اهل ممفیس جنوبی بود، بسیاری از همسالانش به دلیل مشکلاتی که والدینشان تجربه کردند، توسط مادربزرگ‌هایشان بزرگ شدند. او در ابتدا توصیف کرد که مادربزرگش را به عنوان «بدترین مادر دنیا» می‌شناخت و توضیح داد: «من در آن زمان به این بدبختی نرسیدم. . . . همه چیزهایی را که او به شما می‌گفت، وقتی حدود ۱۵ سال داشتید، می‌توانید آن چیزها را ببینید.» گفت که وقتی به آن سن نزدیک شد، شروع به استفاده از آموزه‌های او در طول زندگی خود کرد تا مستقل تر باشد. مادربزرگ او اغلب به دولف اجازه نمی‌داد دوستانی به خانه‌شان بیایند، اما گاهی اوقات به دوستان بی‌خانمان اجازه می‌داد در کنار خانواده بمانند. در دوران نوجوانی، دولف در دبیرستان همیلتون تحصیل کرد.
۲۰۰۸–۲۰۱۷: موفقیت‌های اولیه و تیراندازی‌ها
در سال ۲۰۰۸، یانگ دولف اولین میکس خود را تحت لیبل Paper Route Campaign منتشر کرد. دو سال بعد، او رسماً لیبل خود Paper Route Empire را در سال ۲۰۱۰ تأسیس کرد، یک لیبل مستقل مستقل که به یک شرکت ضبط بزرگ وابسته نبود، و متعاقباً در همان سال Welcome 2 Dolph World را منتشر کرد. با انتشار میکس‌تپ‌های High Class Street Music و High Class Street Music Episode 2 در سال ۲۰۱۱، Dolph شروع به توسعه جریان رپ خود کرد و از سبکی شبیه به رپرهای رپ ممفیس Three 6 Mafia و 8Ball &amp; MJG دور شد و به جای آن به یک سبک شخصی توصیف شد. به عنوان «پرصدا» با «تحویل مغناطیسی و صدای عمیق منحصر به فرد». با محبوبیت روزافزون Dolph، Yo Gotti، خواننده رپ ممفیس، قرارداد ضبط آلبوم Gotti's Collective Music Group وابسته به Epic Records را در اوت ۲۰۱۴ برای او تمدید کرد، اما Dolph نپذیرفت و ترجیح داد مستقل بماند.
۲۰۱۷–۲۰۲۰: نمودار تک آهنگ‌ها و اولین آلبوم ۱۰ برتر
در سال ۲۰۱۷، یانگ دولف پس از ملاقات در جمع‌های خانوادگی، ازدواج با پسر عموی خود و خواننده رپ ممفیسی، کی گلاک، را با لیبل Paper Route Empire امضا کرد. در سال ۲۰۱۸، یانگ دولف و کی گلاک تک‌آهنگ «Major» را منتشر کردند که در ترانه‌های داغ آراندبی/هیپ-هاپ در رتبه ۴۷ قرار گرفت. در همان سال، دولف گفت که به او یک قرارداد ۲۲ میلیون دلاری لیبل پیشنهاد شده بود که او آن را رد کرد. دولف که ترجیح می‌دهد در لیبل مستقل خودش بماند، اظهار داشت: «این واقعاً معامله خوبی بود، معامله فوق‌العاده خوبی بود که حقیقت را به شما بگویم. اما من چیز دیگری می‌بینم.»
مرگ
در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱، حوالی ساعت ۱۳:۰۰، تورنتون در حالی که برای مادرش کلوچه در یک مغازه محلی در ممفیس می‌گرفت، هدف گلوله قرار گرفت. پلیس گفت که یک مرد مسلح ناشناس وارد مغازه شد و دو بار تیراندازی کرد. جمعیتی متشکل از صدها نفر ساعت‌ها در صحنه مرگ تورنتون ازدحام کردند و پلیس مجبور شد در حین تحقیق از ورود افراد به منطقه جلوگیری کند. لامار، نماینده مجلس تنسی، لندن لامار و عضو شورای ممفیس، جی بی اسمایلی، با ایجاد مقررات منع آمد و شد در ممفیس برای جلوگیری از ناآرامی‌های مدنی و خشونت واکنش نشان دادند.
گرگان
گُرگان شهری در جانب شرقی شمال ایران و مرکز استان گلستان و شهرستان گرگان است. گرگان کنونی تا سال ۱۳۱۶ «اَستَرآباد» یا «اِستارباد» نام داشت. گرگان قدیمی که به عربی جرجان خوانده می‌شد شهری آباد و مهم بود که در نزدیکی گنبد کاووس امروزی قرار داشته و اینک ویرانه‌های آن در حوالی امام‌زاده یحیی بن زید قرار دارد. نام فعلی گرگان که جایگزین نام کهنش، استرآباد شده، در واقع، برگرفته از (جرجان) و گرگان قدیم از شهریور ۱۳۱۶ برای این شهر استفاده شد.
شهر گرگان و منطقه پیرامونش که از نیمه سال ۱۳۷۶ خورشیدی به صورت رسمی به استان گلستان موسوم شده، از یکم دی ماه ۱۳۱۱ خورشیدی تاکنون به نام «گرگان و دشت» شهرت داشته‌است.
نام‌گذاری
شهر گرگان تا ۲۰ شهریور ۱۳۱۶ استرآباد نامیده می‌شد، نامی که پیشتر ناصرالدین‌شاه بر روی آن نهاده بود و در دوران صفویه احتمالاً به‌دلیل تعداد زیاد سادات در آنجا به دارالمؤمنین شهرت داشت. طبق سفرنامهٔ سپهبد فرج‌الله بهرامی رضاشاه در سال ۱۳۰۵ پس از بازدید از استرآباد این‌گونه می‌گوید: «چون گرگان نام تاریخی و اسم قدیم این ناحیه است، امر دادم به هیئت دولت ابلاغ نمایند که استرآباد را بعد از این، به‌نام قدیمی و تاریخی این ناحیه گرگان بنامند، زیرا مدت‌هاست که این اسم، از این دشت و ناحیه، منتزع و متروک مانده‌است.» البته اولین بار در فرمانی به تاریخ ۱ دی ۱۳۱۱ نام منطقه استرآباد و صحرا به گرگان و دشت تغییر داده شد. از آن تاریخ به بعد کم‌کم نام استرآباد از میان رفت و عملاً از سال ۱۳۱۴ به بعد در نشریات و مطبوعات نام استرآباد دیده نشد. سرانجام در ۲۰ شهریور ۱۳۱۶ به تصویب فرهنگستان «استرآباد» به «گرگان» تغییر یافت.
استرآباد
گرگان کنونی تا سال ۱۳۱۶ «اَستَرآباد» یا «اِستارباد» یا «اِستِرآباد» نام داشت. در کتاب استرآباد در سفرنامه‌های عصر قاجار نوشتهٔ احسان گوهری‌راد آمده که مرکز حکومت استرآباد شهر استرآباد با نام قدیمی استرک بوده و کم‌کم به استرآباد تغییر نام یافته‌است. به باور اغلب پژوهشگران استرآباد مرکب از استر و آباد است که استر به معنای ستاره و آباد هم به معنای عمارت و آبادی است. برخی معتقدند خشایارشا این شهر را به خاطر همسرش استر بنا نهاده و آن را استرآباد نامیده‌است. محققان همچنین استر در استرآباد را به معنی قاطر نیز می‌دانند.
گرگان
گرگان یا جرجان نام شهری قدیمی در قسمت شرقی استان گلستان و شهر گنبد کاووس فعلی است که به‌دلیل حمله مغول ویران شد. هم‌اکنون ویرانه‌های آن در حوالی امام‌زاده یحیی بن زید قرار دارد. در واقع نام فعلی گرگان برگرفته از گرگان قدیم یا جرجان است که در سال ۱۳۱۶ جایگزین استرآباد شد. در کتاب استرآباد در سفرنامه‌های عصر قاجار آمده: «جرجان از آن جرجان نامیده شده‌است که جرجان بن لاوذ بن سام بن نوح آن را بنا نهاد». دانشنامه ایرانیکا معنی نام گرگان را «سرزمین گرگ‌ها» و جرجان را عربی‌شدهٔ آن می‌داند. در سنگ‌نبشته بیستون نام شهر وَرْکانَه ذکر شده و شکل لاتینی‌شدهٔ آن هیرکانیا است. ورگ و وهرگ در اوستایی به معنی گرگ و ورکان یا وهرگان به‌معنی «سرزمین گرگ‌ها» هستند. هیرکانیه، وارکانا و بارکانا اشکال دیگر نام «گرگان» هستند.
پیشینه
استرآباد و گرگان دو شهر کاملاً مجزا بوده‌اند. شهر استرآباد بر جای گرگان امروزی و میان دو شهر جرجان و ساری قرار داشت. یاقوت حموی در کتاب معجم البلدان می‌نویسد: استرآباد شهر بزرگ مشهوریست از اعمال طبرستان در میانه ساری و گرگان از اقلیم پنجم. ابوالفدا متوفی در سال ۷۳۲ قمری دربارهٔ استرآباد می‌نویسد: استرآباد میان ساری و جرجان است، تاریخی دربارهٔ آن نوشته‌اند، ابونعیم عبدالملک استرآبادی از سرشناسان آنجاست.از قول مهلبی در تقویم البلدان نیز آمده‌است: استرآباد بر حد طبرستان است و از آن تا آمل که مرکز طبرستان است ۳۹ فرسنگ است. همچنین به گفته مهلبی استرآباد بلده‌ایست از بلاد مازندران. ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می‌نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده‌سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می‌باشد و از طرف غربی ملاط می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می‌گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، هر دو ولایت گرگان و مازندران را در بر می‌گرفت.
پیش از اسلام
استرآباد، نام شهری تاریخی است که در منطقه‌ای که اینک شهر گرگان قرار دارد واقع بوده‌است. از این شهر امروزه تنها تپه‌ای تاریخی درون شهر گرگان، به نام قلعه خندان که احتمالاً ارگ استرآباد در حدود ۳۰۰۰ سال پیش بوده باقی‌مانده و باقی قسمت‌های شهر در اثر سیلاب‌های مکرر و توسعهٔ گرگان در طول تاریخ به کلی از میان رفته‌است. تاریخ استرآباد پیش از اسلام مبهم است و وجود این شهر در آن دوره قطعی نیست؛ گرچه ممکن است با نام باستانی زادراکارتا قابل شناسایی باشد. ابن حوقل استرآباد را در کنار گرگان قدیم –واقع در محل تلاقی خرمارود و گرگان‌رود– بندر آبسکون و دهستان از چهار شهر بزرگ ایالت گرگان می‌داند. آثار به‌دست آمده از تورنگ‌تپه (۱۹ کیلومتری شرق گرگان فعلی) و شاه تپه (۱۶ کیلومتری غرب گرگان فعلی) نشان از حضور و توقف انسان در حدود ۵۰۰۰ سال قبل و در دوره نوسنگی دارد. در دورهٔ ساسانیان دیوار تدافعی بزرگی در این منطقه به نام دیوار بزرگ گرگان ساخته شد که توسط باستان‌شناسان انگلیسی به مار سرخ شهرت یافته‌است. این دیوار بزرگ در سدهٔ ۵ میلادی تکمیل شد و بیانگر صنعت پیشرفته تدافعی آن دوران است.
پس از اسلام
به‌گفتهٔ طبری نخستین بار اعراب در زمان عمر بن خطاب در سال ۱۸ ه‍.ق در منطقهٔ گرگان حضور یافتند؛ چنان‌که سوید بن مقرن پس از فتح ری و قومس در طبس اردو زد، سپس برای حاکم گرگان –رزبان صول– نامه نوشت و به سمت گرگان حرکت کرد. رزبان صول صلح را پذیرفت و بین او و سوید پیمانی منعقد شد. در سال ۲۹ یا ۳۰ ه‍.ق سعید بن عاص که برای جلوگیری از نفوذ شورش خراسان به گرگان مأمور شده بود و از حاکم محلی ۲۰۰ هزار درهم گرفت و با او صلح کرد. ابن اثیر در این باره می‌گوید:
با توجه به میل مردم سرزمین‌های کاسپینی به آیین زرتشت و سبک زندگی ایرانی و همچنین شورش‌های آن‌ها بر ضد سلطهٔ اعراب، اسلامی‌سازی در این شهر و منطقه آهسته بود. با این حال شیعه بعدها به‌شکل قدرتمندی در استرآباد ظاهر شد. از اینکه چگونه مسیحیت نسطوری در آنجا رو به زوال رفت، اطلاعی نیست. در گزارش‌های متون سال‌های ۴۳۰، ۴۹۹ و ۵۷۷ میلادی از گرگان به عنوان اسقف‌نشین یاد شده‌است. در اوایل دورهٔ اسلامی نام استرآباد به‌شکل پراکنده در کتب تاریخی ذکر شده‌است. آمده‌است که در ۲۷۵ ه‍.ق/۸۸۸–۸۹ م. رافع بن هرثمه که شورشی بود محمد بن زید علوی را دو سال در استرآباد در محاصره قرار داد تا اینکه مجبورش کرد کاملاً از طبرستان فرار کند (۲۷۷ ه‍.ق/۸۹۰ م)؛ وی همچنین حاکم محلی به نام رستم بن قارن را تسلیم خود کرد. ولایت گرگان در آن زمان تحت مشاجرهٔ صفاریان و چند حکومت دیگر بود. در اوایل سدهٔ چهارم هجری قمری (مصادف با سدهٔ دهم میلادی) نیز سامانیان و رهبران کاسپینی و دیلمی بر سر آن مشاجره داشتند. در ۳۱۰ ه‍.ق/۹۲۲–۲۳ م. ماکان بن کاکی دیلمی –که توسط ابوالحسین بن حسن بن اطروش علوی منصوب شده بود– حکومت استرآباد را برعهده داشت؛ در آن زمان دو سردار سامانی به نام‌های سیمجور و محمد بن عبیدالله بلعمی به شهر حمله کرده و آن را موقتاً اشغال کردند. بعدها استرآباد تحت سلطهٔ آل بویه درآمد. چنان‌که در ۳۷۱ ه‍.ق/۹۸۱ م. نیروهای امیر عضدالدوله دیلمی بویی به گرگان حمله کردند و برادر وی –مؤیدالدوله– حاکم محلی زیاری –قابوس بن وشمگیر– را به خراسان راند. پس از مؤیدالدوله ولایت به دست امیر ری –فخرالدوله– افتاد. در آن زمان بود که ژنرال سامانی ابوالعباس حاجب تاش پس از شکست از حزب مخالفش در بخارا پایتخت سامانیان، در ۳۷۳ ه‍.ق/۹۸۳–۸۴ م. به فخرالدوله پناهنده شد. فخرالدوله گرگان، استرآباد و دهستان را به او به عنوان اقطاعی برای او و لشکریانش اهداء کرد. تاش در سال ۳۷۷ ه‍.ق/۹۸۷–۸۸ م. بر اثر طاعون درگذشت.
جغرافی‌دانان قرن ۴ ه‍.ق/۱۰ م. اطلاعات زیادی دربارهٔ استرآباد ثبت نکرده‌اند. اصطخری استرآباد را مرکزی مهم برای تجارت ابریشم خام می‌دانست؛ و به‌نقل از حدود العالم منسوجات ابریشمی از انواع مبرم و زعفوری نیز در آن تولید می‌شده‌است. در همین منبع آمده‌است که مردم استرآباد به دو زبان سخن می‌گفتند، یکی زبان لوترای استرآباد و دیگری زبان فارسی مرسوم ولایت گرگان؛ مینورسکی اشاره کرده‌است که تا قرن ۹ ه‍.ق/۱۵ م. گویش استرآبادی توسط اعضای فرقهٔ حروفیه برای پروپاگاندای مذهبی کاربرد داشته‌است. مقدسی با ذکر مسجد جمعه که کمی پس از فتح اعراب ساخته شد، به شهر اشتیاق نشان می‌دهد؛ البته دژ استرآباد تا زمان وی (۳۷۰ ه‍.ق/۹۸۰ م) به‌دلیل جنگ‌های آل‌بویه و زیاریان مخروبه شده بود و خندق دفاعی شهر نیز پر شده بود. زمین‌لرزه شدیدی که تاریخ‌نگاران در ۳۴۵ ه‍.ق/۹۵۶–۵۷ م. ثبت کرده‌اند نیز می‌تواند یکی از دلایل احتمالی تخریب باشد.
از سلطهٔ سلجوقیان بر استرآباد زیاد شنیده نشده اما در قرن ۶ ه‍.ق/۱۲ م. تحت سلطهٔ حاکم باوندی، شاه غازی رستم بوده‌است. در ۵۴۴ ه‍.ق/۱۱۵۹ م. درگیری شدیدی در شهر پیش آمد که در نتیجهٔ آن علویان محلی و پارتیزان‌های شیعهٔ آن‌ها، سنی‌های شافعی را شکست داده و قاضی آن‌ها را کتک زدند. شاه غازی رستم در این درگیری میانجی‌گری کرد و با آن که شیعه بود، به علویان سخت‌گیری کرد و قاضی آزاردیده را به مقامش بازگرداند. در اواخر زمان هجوم مغول‌ها، چین تیمور –نایب اوگتای خان– اسپهبد محلی به نام نصرت الدین اهل کبودجامه را به عنوان حاکم تمام ولایت منصوب کرد. در اواسط قرن ۷ ه‍.ق/۱۳ م. از تاخت و تازهای اسماعیلیان از دژهای کوه‌های البرز به استرآباد و کبودجامه نیز سخن آمده‌است.
از این زمان به بعد استرآباد جای گرگان (جرجان) را به عنوان مهم‌ترین شهر ولایت گرفت و نفوذ عناصر مهم ترکمان در بخش شرقی ولایت نیز بیشتر شد. از این رو منطقه ناامنی بسیار زیادی متحمل شد که باعث تخریب لحظه به لحظهٔ آن شد؛ در سال ۹۱۶ ه‍.ق / ۱۵۱۰–۱۱ م. شاه اسماعیل صفوی لشکر خود را به خراسان حرکت داد و فرماندار ازبک را از استرآباد بیرون کرد. در اواخر سدهٔ ۱۱ ه‍.ق/۱۷ م. استرآباد مرکز اصلی تمرکز قبیلهٔ ترکمان قاجار شامل قویونلو (گوسفندبانان) و دِوِلو (شتربانان) بود. هنگامی که قبیله قاجار در دهه‌های مغشوش قرن ۱۲ ه‍.ق/۱۸ م. در نتیجهٔ سقوط صفویه، در حال یکپارچه‌سازی قدرتش بود، پایگاه آن در استرآباد قرار داشت. محمدحسن خان، پدر آقا محمد خان در سال ۱۱۶۳ ه‍.ق/۱۷۴۹ م. فرماندار استرآباد و جرجان بود و تقریباً خود را در آنجا مستقل کرده بود. نخستین پادشاه سلسله قاجار نیز در استرآباد به دنیا آمد. استرآباد در زمان قاجاریه به دلیل سکونت تعداد زیادی سادات در آن، دارالمؤمنین خوانده می‌شد.
دوران معاصر
در سال‌های نخستین سدهٔ کنونی که رابینو به استرآباد سفر کرد، هنوز دیوارها و برج‌های خشتی حدود ۴ مایل به دور شهر کشیده شده بود و شهر دارای پنج دروازه بود اما آنها نیازمند تعمیر بودند و برای غارتگران ترکمان مانعی ایجاد نمی‌کردند. اهمیت استرآباد به عنوان یکی از مراکز شیعه از تعداد قابل‌توجه مساجد و تکیه‌ها (۴۰)، حرم‌ها (۱۱) و مدارس علوم دینی (۸) آن مشخص بود. در زمان رضاشاه نام شهر از استرآباد به گرگان تغییر داده شد که نام قدیم ولایت و مرکز قدیم آن بود. استان گلستان در خرداد ماه سال ۱۳۷۶ به مرکزیت شهر گرگان تأسیس شد.
موقعیت
شهر گرگان در موقعیت جغرافیایی ۳۶ درجه و ۵۰ دقیقه عرض شمالی و ۵۴ درجه و ۲۵ دقیقه طول شرقی، در شمال رشته‌کوه‌های البرز و جنوب شرقی دریای کاسپین قرار دارد. ارتفاع این شهر از سطح دریا ۱۷۶ متر است. گرگان از غرب با شهر کردکوی، از شرق با شهرستان آق‌قلا و از جنوب با شهرهای شاهرود و سمنان همسایه است.
زمین‌لرزه
گسل های گرگان که اغلب در دامنه‌های جنوبی آن قرار دارند، ادامه گسل دریای خزر و بهشهر هستند. آخرین زلزلهٔ بزرگ گرگان در عصر صفویان بوده و ۵۲۰ سال است که زلزلهٔ بزرگی در گرگان رخ نداده‌است. اگر گسل گرگان تکان بخورد احتمال زلزلهٔ ۵ تا ۷ ریشتری وجود دارد که خسارات بسیاری در پی خواهد داشت.
قومیت
در شهر گرگان اقوام متعددی زندگی می‌کنند. گرگانی‌ها، سادات استرآبادی، طبری‌ها (مازنی‌ها و کتول‌ها)، بلوچ‌ها، کُردها، سیستانی‌ها، ترک‌ها (آذربایجانی‌ها، قزلباش‌ها،ترکمن‌ها و قزاق‌ها)، و مهاجرانی از دیگر استان‌های کشور همچون سمنان و خراسان از ساکنان گرگان هستند. در فاصله سال‌های ۱۳۰۹ تا ۱۳۱۱ شماری از قزاق‌ها از شوروی به ایران مهاجرت کرده و در گنبد کاووس، بندر ترکمن و گرگان ساکن شدند و محل سکونتشان در هر سه شهر قزاق‌محله نام گرفت. برخی از قزاق‌ها در سال ۱۳۷۰ هنگام تشکیل کشور قزاقستان به آنجا برگشتند. بعضی ترکمن‌ها نیز در دهه‌های اخیر از شهرهای اطراف به گرگان مهاجرت کرده‌اند. در سال ۱۳۸۳ جمعیت ترکمن‌ها در گرگان ۲۵۱۹ نفر بود. مردم گرگان از نظر آداب و رسوم و سنن و به‌ویژه زبان در پیوند با استان همجوار مازندران هستند. اگر بخواهیم دربارهٔ فرهنگ عامه شهر گرگان کار و بررسی کنیم ناگزیریم آن را با فرهنگ عامه طبری (طبرستان یا استان مازندران) در نظر بگیریم که نسخه اصلی آن در طبرستان بوده و فرهنگ عامه گرگان یک برداشتی از فرهنگ طبرستان می‌باشد که در بخش‌هایی با فرهنگ خراسان آمیخته شده و اقوامی که به گرگان مهاجرت کرده‌اند مسلماً تأثیر و تأثراتی داشته‌اند، اما آن چیزی که غالب هست و در یک نگاه می‌شود دریافت اینست اکه زبان گرگان کاملاً تحت تأثیر زبان طبری می‌باشد.
زبان
مردم بومی شهرستان گرگان به چهار گویش طبری گرگانی، فارسی گرگانی، گویش زیارتی و گویش کتولی صحبت می‌کنند که سه گویش طبری گرگانی، گویش کتولی و گویش زیارتی زیرمجموعه زبان مازندرانی می‌باشد و گویش فارسی گرگانی زیر مجموعه گویش‌های فارسی-مازندرانی می‌باشد که تحت تأثیر زبان مازندرانی قرار دارد.
مذهب
اکثریت شهر گرگان را شیعیان تشکیل می‌دهند. ترکمن‌ها و بلوچ‌ها غالباً پیرو مذهب سنی حنفی هستند. از اقلیت‌های مذهبی موجود در گرگان می‌توان به بهائیان اشاره کرد.
جمعیت
طبق سرشماری ۱۳۹۵ شهر گرگان با جمعیت 480,541 نفر شامل 241,700 مرد و 238,800 زن ۲۴امین شهر پرجمعیت ایران است. رشد جمعیت گرگان در بین سال‌های ۷۵ تا ۸۵ ۲٫۲ و در بین سال‌های ۸۵ تا ۹۰ ۲٫۸ درصد بوده‌است؛ از این منظر گرگان در بین شهرهای «با نرخ رشد جمعیت زیاد» در ایران طبقه‌بندی می‌شود. مهاجرت‌های درون‌استانی و برون‌استانی از دلایل افزایش جمعیت گرگان هستند. تراکم جمعیت در شهرستان گرگان 297 نفر در هر کیلومترمربع است.
گردشگری
جنگل ناهارخوران با مساحت ۳۰۰ هکتار در جنوب و فاصله ۱۰ کیلومتری از مرکز شهر گرگان قرار دارد. سرسبزی، هوای مطبوع و وجود امکانات رفاهی این منطقه باعث شده گردشگران بسیاری به آن جذب شوند. این جنگل ۴۰ میلیون سال قدمت دارد و جزو جنگل‌های هیرکانی است. ناهارخوران اقلیمی معتدل و نیمه‌مرطوب دارد. طبق دانشنامه گلستان منطقه جنگلی ناهارخوران با شیبی تند شروع می‌شود و پس از گذر کوتاهی از مسیر، یکنواخت می‌شود و تا پایان، ادامه می‌یابد.
پارک جنگلی النگدره با مساحت ۱۸۵ هکتار در مسیر جاده ناهارخوران در ۵ کیلومتری جنوب غربی شهر واقع شده‌است. وجود امکانات رفاهی، تنوع پوشش گیاهی و هوای خنک‌تر این پارک نسبت به شهر سبب شده که پارک جنگلی شاخص شمال و یکی از ۷ منطقه نمونه گردشگری کشور محسوب شود. تپه هزارپیچ یا هزارچم یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های تفریحی گرگان با مساحت ۳۰۰ تا ۲۵۰ هکتار است. این تپه قبلاً جنگل بوده و در آن سرو بومی می‌روییده‌است؛ اما درختان آن در حال حاضر قطع شده و درختان جدیدی در آن کاشته شده‌اند. تپه هزارپیچ دارای سایت ورزشی است که از آن برای ورزش‌های سبک مانند چتربازی و پاراگلایدر استفاده می‌شود. این تپه بر منظره شهر گرگان اشراف دارد و آن را بام گرگان نیز می‌نامند. سوگله یا سروگله نام‌های قدیمی آن بوده‌اند.