cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
هومستید، اکلاهما
هومستید (به انگلیسی: Homestead) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بلین، اکلاهما واقع شده‌است. هومستید ۳۸۱٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
درینگتون، واشینگتن
درینگتون (به انگلیسی: Darrington) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اسنوهومیش (واشینگتن) واقع شده‌است. درینگتون ۴٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بووران
شهر بفرن در شهرستان سن‌نیکلا در استان فلاندری شرقی در منطقه فلاندری در کشور بلژیک واقع شده‌است.
جونیا سوزوکی
جونیا سوزوکی (Junya Suzuki؛ زادهٔ January 7, 1996) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وی‌اف‌آر آلن اشاره کرد.
فرودگاه بین‌المللی دیور-پر
فرودگاه بین‌المللی دیور-پِر (Győr-Pér International Airport) یک فرودگاه همگانی در مجارستان با کد یاتای QGY است و در ارتفاع ۱۲۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
ممی (ریگان)
ممی (بم)، روستایی از توابع بخش مرکزی، شهرستان ریگان،دهستان گاوکان، در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گاوکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
کرکبرن
کرکبرن (به انگلیسی: Kirkburn) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در East Riding of Yorkshire واقع شده‌است. کرکبرن ۹۰۳ نفر جمعیت دارد.
سرخکلا تپه
سرخکلا تپه، روستایی از توابع بخش زیراب شهرستان سوادکوه در استان مازندران ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان سرخ‌کلا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۵نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
فلورین مرگی
فلورین مرگی (Florin Mergea؛ زادهٔ January 26, 1985) یک تنیس‌باز اهل رومانی است.
لوتئون (ایزوفلاون)
لوتئون (ایزوفلاون) با فرمول شیمیایی C20H18O6 یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم 61635 است. که جرم مولی آن ۳۵۴٫۳۵ گرم بر مول می‌باشد.
اندرو دیویس (کارگردان)
اندرو دیویس (Andrew Davis؛ زادهٔ November 21, 1946) یک کارگردان، تهیه‌کننده، و مدیر فیلم‌برداری اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
دانشگاه ویتنبرگ آمریکا
دانشگاه ویتنبرگ یک کالج خصوصی هنرهای لیبرال در اسپرینگفیلد، اوهایو است. این دانشگاه دارای ۱۳۲۶ دانشجوی تمام وقت است که از ۳۳ ایالت و ۹ کشور خارجی در این مؤسسه حضور پیدا کرده‌اند. دانشگاه ویتنبرگ با کلیسای انجیلی لوتری در آمریکا مرتبط است. کالج ویتنبرگ در سال ۱۹۵۷ به دانشگاه ویتنبرگ تبدیل شد
سعود غانم
سعود غانم (Saoud Ghanem؛ زادهٔ February 5, 1981) بازیکن فوتبال زاده کویت اهل قطر بود.
بن-یوزه
شهر بن-یوزه در شهرستان لیئژ در استان لیئژ در منطقه فدرال والوون در کشور بلژیک واقع شده‌است.
سعود غانم
وی همچنین در تیم ملی فوتبال قطر بازی کرده‌است.
قربان صیفی
قربان صیفی (زاده ۱۳۳۵)، دیپلمات ایرانی و مشاور نهاد و مدیرکل پشتیبانی و خدمات عمومی نهاد ریاست جمهوری در دولت یازدهم از ۲۰ مهر ۱۳۹۳ است. وی سفیر سابق ایران در قزاقستان است.
متیو گودز
متیو گودز (Matthew Gohdes؛ زادهٔ May 8, 1990) ورزشکار هاکی روی چمن اهل استرالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
در باب خدایان و انسان‌ها
در باب خدایان و انسان‌ها (Des hommes et des dieux) فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لمبرت ویلسون و مایکل لونزدل اشاره کرد.
سیارک ۴۹۰۰
سیارک ۴۹۰۰ چهار هزار و نهصدمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۶ ژوئن ۱۹۸۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۰۰ است.
تپه جنوب گورستان حمزه‌آباد
تپه جنوب قبرستان حمزه آباد مربوط به سدهٔ ۸ تا ۱۲ ه‍.ق است و در شهرستان زابل، بخش شیب آب، دهستان لوتک، ۱/۲ کیلومتری جنوب غربی روستای حمزه آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هوکس میلز، ویرجینیای غربی
هوکس میلز (به انگلیسی: Hooks Mills) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همپشر، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. هوکس میلز ۲۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کرکبرتون
کرکبرتون (به انگلیسی: Kirkburton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در کیرکلیس واقع شده‌است. کرکبرتون ۴٬۲۹۹ نفر جمعیت دارد.
غده اشکی
غُدد اَشکی یک جفت غدد برون‌ریز هستند که در سمت بالای کاسه هر دو چشم قرار دارند و اشک تولید می‌کنند. غدد اشکی غده‌های کوچک دوسانتیمتری و بادامی‌شکل‌اند و در گوشه بیرونی چشم‌ها و پشت پلک ‌های فوقانی قرار گرفته‌اند.
غده اشکی همانند غدد بزاقی پیوسته در حال ترشح است و مهم‌ترین ماده درون اشک آنزیم لیزوزیم است که باکتری‌ها را می‌کشد. غدد اشکی روزانه حدود دو قاشق چای‌خوری اشک تولید می‌کنند. وظایف اشک شست‌وشوی سطح چشم، ضد عفونی کردن چشم‌ها، لغزنده کردن چشم‌ها برای حرکت آسان کره چشم و پلک، جلوگیری از خشک شدن چشم‌ها و پلک‌ها و تغذیهٔ قرنیه می‌باشد. اشک حاوی آب، چربی‌ها، مواد معدنی، نمک و پروتئین است. دستگاه اشکی شامل غده اشکی، مجرای اشکی، منفذ اشکی، کیسه اشک و مجرای اشکی بینی می‌باشد.
التهاب
التهاب غده اشکی، داکریوآدنیت (dacryoadenitis) نامیده می‌شود. موارد حاد التهاب غده اشکی اغلب در کودکان از اوریون، سرخک و آنفلوانزا و در بزرگسالان از سوزاک ناشی می‌شود.
غده اشکی اصلی که گاه با بلند کردن پلک فوقانی می‌توان لوب پلکی آن را مشاهده کرد، بیشترین حجم مایع اشک را ترشح می‌کند. هسته اشکی در پونز از طریق عصب اینترمدیوس (از اجزاء زوج Vll) و سپس شاخه ماگزیلاری زوج V کنترل این غدد را به‌عهده دارد. نوروم آکوستیک و سایر تومورهای زاویه مخچه‌ای - پلی باعث قطع عصب دهی این غدد می‌شوند. غدد کروز ولفرینگ (۱۰/۱ غده اصلی هستند) مشابه غدد اصلی هستند ولی سیستم مجاری ندارند و عمدتاً در ملتحمه فورنیکس فوقانی قرار دارند. موسین اشک را سلول‌های جامی ملتحمه و چربی اشک را غدد میبومین و زایس می‌سازند غدد مول نیز نقشی دارند. غدد اشکی فرعی مسئول ترشح پایه اشک هستند و بدون ترشح رفلکسی اشک (از غدد اصلی) می‌توانند قرنیه را حفاظت کنند ولی فقدان تنهای سلول‌های گابلت باعث خشکی قرنیه می‌شود.
وینستن شارپلز
وینستن شارپلز (Winston Sharples؛ ۱ مارس ۱۹۰۹ – ۳ آوریل ۱۹۷۸) یک آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به گربه کلوندایک و سفرهای گالیور اشاره نمود.
فرنکلین سنتر، نیوجرسی
فرنکلین سنتر (به انگلیسی: Franklin Center) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرنکلین واقع شده‌است. فرنکلین سنتر ۱۷٫۳۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دانیل مک کاللی
دانیل مک کاللی (Danielle McCulley؛ زادهٔ January 18, 1975) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
فرودگاه گرلز
فرودگاه گرلز یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۴۵۷ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۷۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
جونیا کاتو
جونیا کاتو (Junya Kato؛ زادهٔ December 30, 1994) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
گروه آلپاری
گروه آلپاری یک کارگزار ارز خارجی و بروکر معاملات فارکس ، فلزات گرانبها و سی‌اف‌دی است که سابقه عدم پرداخت بدهی و مشکلات نظارتی را دارد. بخش انگلیسی این شرکت در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۵، در پی یک ضرر سنگین معاملاتی بابت جفت ارز یورو - فرانک ورشکست شد. در آوریل ۲۰۱۵، عضویت این شرکت در انجمن معاملات آتی آمریکا ابطال شد و از ارائه خدمات در ایالات متحده منع شد.
مجوز این شرکت در سنت وینسنت و گرنادین‌ها ثبت شده‌است و دارای مجوز فعالیت در کشورهای بلاروس، بلیز، موریس و روسیه است. این شرکت با نام شرکت تحقیق و تجزیه و تحلیل آلپاری با مسئولیت محدود که یک آدرس لندن را دارد تنها تجزیه و تحلیل و تحقیق را می‌تواند ارائه دهد و مجوز معامله ندارد.
علی‌اکبر صفایی فراهانی
علی‌اکبر صفایی فراهانی (۱۳۱۸ تهران – ۲۶ اسفند ۱۳۴۹ تهران) از رهبران و اعضای بنیانگذار سازمان چریکهای فدایی خلق و فرماندۀ نظامی تیم جنگل در عملیات سیاهکل بود.
زندگی و فعالیت‌ها
علی‌اکبر صفایی فراهانی در سال ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد. پس از تحصیلات ابتدایی وارد هنرستان صنعتی تهران شد. وی در این دوران هم‌زمان با تحصیل به کار در چاپخانه نیز می‌پرداخت. صفایی فراهانی در دوران تحصیل در هنرستان با سعید کلانتری آشنا شد و به همراه وی و جلیل انفرادی به مطالعه پرداخته و گروه کوهنوردی کاوه را به وجود می‌آورند. پس از پایان تحصیل در هنرستان صنعتی در سال ۱۳۴۲ به ساری رفته و در هنرستان این شهر به تدریس مشغول شد. وی در ساری با عباس مفتاحی آشنا می‌شود.
در سال ۱۳۴۵ از طریق سعید کلانتری با گروه جزنی-ضیاءظریفی ارتباط پیدا می‌کند. در همین سال وی به تهران می‌آید و وارد دانشگاه علم و صنعت می‌شود و در رشتۀ مهندسی کشاورزی به تحصیل می‌پردازد. سال بعد گروه زیر ضرب می‌رود و پس از مدتی تعقیب و گریز، نهایتاً در تابستان ۱۳۴۷ به همراه چهار رفیق دیگرش (و از آن‌جمله محمد صفاری آشتیانی) از ایران خارج می‌شوند تا به منظور کسب تجربۀ انقلابی در یک جنبش مسلحانه به فلسطین بروند. با این حال در عراق دستگیر می‌شوند و تا سرنگونی رژیم عراق، چند ماه را در زندان عراق سپری می‌کنند. پس از آزادی از طریق سوریه خود را به فلسطین می‌رسانند و به عضویت جبهۀ آزادی‌بخش فلسطین (الفتح) درمی‌آیند.
در سازمان الفتح، فرماندهی یک گروه هشت نفره به صفایی فراهانی سپرده می‌شود. پس از چندی با کد انقلابی ابو عباس به فرماندهی یکی از پایگاه‌های الفتح می‌رسد و حوزۀ نفوذش به ۴۰ و سپس به ۱۵۰ نفر افزایش می‌یابد و در نهایت به فرماندهی منطقۀ شمال فلسطین می‌رسد. با این تجربیات در تابستان ۱۳۴۸ به صورت غیرقانونی به ایران بازمی‌گردد و زندگی مخفی خود را آغاز می‌کند. صفایی فراهانی در شرایطی که ارتباطی با گروه درون ایران نداشت، درصدد بازیابی رفقای قدیمی خود برآمد تا یک جنبش روستایی را سازمان بدهد. با این حال در برخورد با اعضای گروه، آن‌ها را آماده می‌بیند. بنابراین با مشاهدۀ شرایط امیدوارکنندۀ گروه بار دیگر به فلسطین بازمی‌گردد تا ملزومات جنگی و مهمات انجام عملیات را به ایران وارد کند.
در بهار ۱۳۴۹ به همراه محمد صفاری آشتیانی به ایران بازمی‌گردد تا به گروه سر و سامان بدهد و اسلحه و مهمات لازم را نیز به ایران منتقل کند. در شهریور ماه با گروهی ۶ نفره که تیم کوه نامیده می‌شد، (متشکل از مهدی اسحاقی، جلیل انفرادی، هادی بنده‌خدا لنگرودی، محمدرحیم سماعی و یک نفر دیگر) از درۀ مکار در نزدیکی چالوس اردوی آمادگی و آموزشی را برای انجام عملیات آغاز می‌کند. در ۱۹ بهمن ۱۳۴۹ عملیات سیاهکل با حمله به پاسگاه ژاندارمری سیاهکل صورت می‌گیرد.
دستگیری و تیرباران
در جریان عملیات سیاهکل، هوشنگ نیری از ناحیهٔ دست زخمی می‌شود و صفایی فراهانی و جلیل انفرادی به همراه یک چریک دیگر برای نجات وی از کوه به شهر می‌آیند. در این زمان در یک خانهٔ روستایی در روستای چهل‌ستون در نزدیکی سیاهکل توسط کدخدا و چند تن از روستاییان دستگیر شده و به ژاندارمری تحویل داده می‌شود. وی به زندان اوین در تهران منتقل شده و تحت بازجویی و شکنجه قرار می‌گیرد. صفایی فراهانی در بازجویی به حسینی رئیس زندان و بازجوی ساواک گفته بود:
علی اکبر صفایی فراهانی سرانجام در روز ۲۶ اسفند ۱۳۴۹ به همراه دیگر چریک‌های فدایی که پس از عملیات توسط ساواک دستگیر شده‌بودند، در میدان تیر چیتگر تهران تیرباران شد. محل دفن وی در قطعه ۳۳ بهشت زهرا در تهران است.
دامیان سیفرون
دامیان سیفرون (Damián Szifrón؛ ؛ زادهٔ July 9, 1975) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل آرژانتین است.
قصه‌های وحشیانه به کارگردانی وی برای رقابت در بخش جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی جایزه اسکار ۲۰۱۵ معرفی گردیده‌است.
منتقدان سبک فیلمسازی زیفرون را آمیخته‌ای از سبک کوئنتین تارانتینو و پدرو آلمودوار ارزیابی کرده‌اند.
کارلیتوس (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۹۰)
کارلیتوس (Carlitos؛ زادهٔ June 12, 1990 ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
دامیان سیفرون
از دیگر فیلم‌های دیگر او می‌توان به گرفتن قاتل، زنان قاتل و قعر دریا اشاره کرد.
کارلیتوس (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۹۰)
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویسوا کراکوف، باشگاه فوتبال لگیا ورشو، باشگاه فوتبال فوئنلابرادا، باشگاه فوتبال آریس لیماسول، باشگاه فوتبال پاناتینایکوس، و باشگاه فوتبال الوحده امارات اشاره کرد.
ناتان کاوالری
ناتان کاوالری (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۸۲)، یک گیتاریست استرالیایی در سبک بلوز - راک است که در کودکی بازیگر نیز بوده‌است.
سبک مدرن (سبک آر نوو بریتانیا)
سبک مدرن (Modern Style) سبکی از معماری، هنر و طراحی است که برای اولین بار در اواسط دهۀ ۱۸۸۰ میلادی در بریتانیا ظهور کرد. این اولین سبک آر نُوو در سراسر جهان است و نشان‌دهند‌ۀ تکامل جنبش هنر و صنایع‌دستی است که بومی بریتانیای کبیر بود. بریتانیا نه تنها پایه و زمینۀ فکری را برای جنبش آر نوو که توسط کشورهای دیگر برای ایجاد انواع محلی اقتباس شده بود فراهم کرد. آن‌ها همچنین نقش بزرگی در انتشار و پرورش آن از طریق فروشگاه بزرگ لیبرتی و مجلۀ استودیو ایفا کردند. مهمترین فرد در زمینه طراحی به‌طور عام و معماری به‌طور خاص، چارلز رنی مکینتاش بود. او یکی از موتیف‌های کلیدی این جنبش را خلق کرد که اکنون به نام «رز مکینتاش» یا «رز گلاسگو» شناخته می‌شود. مکتب گلاسگو نیز از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود، به ویژه به دلیل گروهی که از نزدیک با مکینتاش در ارتباط بودند، معروف به «چهار». پرورش سبک فروشگاه لیبرتی دو خط تولید فلزات را به وجود آورد، کامریک و تادریک.
آرچیبالد ناکس شخص مشخص‌کنندۀ این خطوط و فلزات سبک بود. کریستوفر درسر در زمینۀ سرامیک و شیشه یک چهرۀ برجسته است. او نه تنها با برجسته‌ترین تولیدکنندگان سرامیک کار کرد، بلکه در سال ۱۸۸۸ به یک شخصیت مهم در پشت علامت تجاری شیشه‌های کلوثا با الهام از روم باستان توسط جیمز کوپر و پسران تبدیل شد. اوبری بردزلی در گرافیک و طراحی، فردی تعیین‌کننده بود و به طور کلی بر نقاشی و سبک تأثیر گذاشت. در منسوجات ویلیام موریس و سی.اف.ای. وویزی از اهمیت زیادی برخوردارند، اگرچه بیشتر هنرمندان همه‌کاره بودند و در انواع رسانه‌ها و زمینه‌های زیادی کار می‌کردند و بر همه آن‌ها تا حدی تأثیر گذاشتند. به دلیل تکامل طبیعی هنر و صنایع‌دستی به سبک مدرن، مرزها می‌توانند محو شوند و بسیاری از طراحان، هنرمندان و صنعتگران به‌ طور همزمان در هر دو سبک کار می‌کردند. از چهره‌های مهم می‌توان به چارلز رابرت اشبی، والتر کرین، لئون-ویکتور سولون، جورج اسکیپر، چارلز هریسون تاونزند، آرتور مکموردو، ویلیام جیمز نیتبی اشاره کرد.
ناتان کاوالری
زندگی
در شش سالگی دوباره شروع به نواختن گیتاری کرد که برای دستهای کوچکش مهیا شده بود، همچنان که برای فیلم پنجه‌ها این هنر خود را به نمایش گذاشت.
وی سه آلبوم با شرکت اپیک رکوردز منتشر کرده‌است. در حال حاضر رهبری گروه خود را با نام درتی شانکز (ساقه‌های چرکین) را بر عهده دارد و تکنیک‌های منحصربه‌فردش را در راه آن به کار می‌گیرد.
کارهای موسیقی
*در گیر و دار گربه‌ها
IFT80
هومولوگ پروتئین حمل‌کنندهٔ داخلِ تاژکی ۸۰ (Intraflagellar transport protein 80 homolog) یا به‌اختصار «IFT80»، که با نام «پروتئین ۵۶ حاوی توالی تکرارشوندهٔ WD» هم شناخته می‌شود، نام پروتئینی است که در انسان توسط ژن «IFT80» کُد می‌شود.
کارکرد
این پروتئین بخشی از «سیستم حمل‌ونقل داخلِ تاژکی بی» است و برای عملکرد طبیعی و تحرک مژک‌های حرکتی و حسی، ضروری هستند.
اهمیت بالینی
جهش در این ژن سبب بروز بیماری نادرِ «دیسپلازی خفقان‌آور قفسه سینه» می‌شود.
سرگز پایین
جمعیت
این روستا در دهستان اسفندقه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
احمد پاشا جزار
احمد پاشا جزار (زاده ۱۷۳۴م- مرگ ۱۸۰۴م) که به احمد بوسنیایی معروف است حاکم منطقه لبنان و فلسطین در نیمه دوم قرن هجده و ابتدای قرن ۱۹ میلادی بود. وی بیش از سی سال بر سواحل شام حکومت کرد و با شیعیان سر ستیز داشت و بسیاری از عالمان شیعه را کشت یا تبعید کرد. سید محسن امین در اعیان الشیعه و جعفر المهاجر در کتاب جبل عامل نمونه‌های بسیاری از اقدامات منفی وی را یاد کرده‌اند.
فرج الماس
وی همچنین در تیم ملی فوتبال قطر بازی کرده‌است.
بیربئک
شهر بیربئک در ناحیه اداری لوان در استان فلومیش بربان در منطقه فلاندری در کشور بلژیک واقع شده‌است.
مارماهی
مارماهی (انگلیسی: Anguilloidei) جانداری مهره‌دار و آبزی از رده پرتوبالگان (Actinopterygii)، راسته مارماهی‌سانان (Anguilliformes) است.
دسته‌بندی
خانواده‌های موجود در راسته مارماهی‌سانان و رابطه خویشاوندی میان آن‌ها:
ایتونویل، واشینگتن
ایتونویل (به انگلیسی: Eatonville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پیرس، واشینگتن واقع شده‌است. ایتونویل ۴٫۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۵۸ نفر جمعیت دارد و ۲۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اندرو فلمینگ
اندرو فلمینگ (Andrew Fleming؛ زادهٔ March 14, 1963) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پابلو دی بلاسیس
پابلو دی بلاسیس (Pablo de Blasis؛ زادهٔ February 4, 1988) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست هافبک تهاجمی یا وینگر برای باشگاه اسپانیایی کارتاخنا بازی می‌کند.
اندرو فلمینگ
از کارهای او می‌توان به کارگردانی فیلم‌های دیک و نانسی درو اشاره کرد.
هسته بیت‌کوین
هسته بیت‌کوین نرم‌افزاری رایگان و منبع باز است که به عنوان یک گره شبکه بیت کوین (مجموعه ای از آن شبکه بیت کوین را تشکیل می‌دهد) و یک کیف پول بیت کوین را تولید می‌کند که پرداخت‌ها را به‌طور کامل تأیید می‌کند. این به عنوان اجرای مرجع بیت کوین در نظر گرفته شده‌است. در ابتدا این نرم‌افزار توسط ساتوشی ناکاماتو با نام "بیت کوین" منتشر شد و بعداً برای تمایز آن از شبکه به "Bitcoin Core" یا هستهٔ بیت کوین تغییر نام یافت. به همین دلیل، به عنوان کاربر ساتوشی نیز شناخته می‌شود.
سه‌جنسی تک‌پایه
سه‌جنسی تک‌پایه که به آن polygamomonoecious نیز می‌گویند، زمانی است که گل‌های نر، ماده و نرماده روی یک گیاه باشند. سه‌جنسی تک‌پایه، نادر است.
این یک سیستم جنسی تک‌شکلی همراه با تک‌پایه، پایدهٔ مادگی و پایهٔ نری است. فرض بر این است که سه‌جنسی تک‌پایه، از تک‌پایهٔ ماده سرچشمه گرفته‌است.
تأثیر اولیه (روانشناسی)
تأثیر اولیه یا برداشت اولیه (first impression) در روان‌شناسی، تصویر ذهنی و برداشتی است که یک فرد در اولین مواجهه با فرد دیگر نسبت به او پیدا می‌کند. دقت این تأثیر به شخص ناظر و همین‌طور به فرد، شی یا صحنه مقابل بستگی دارد. این تأثیر اولیه ناشی از گستره‌ی وسیعی از ویژگی‌ها است، از جمله: سن، نژاد، فرهنگ، زبان، جنسیت، ظاهر فیزیکی، لهجه، صدا، تعداد افراد حاضر، وضعیت اقتصادی، و مدت زمان تحلیل. این تأثیر اولیه که یک فرد به سایرین القا می‌کند، می‌تواند تاثیر زیادی بر روی نحوه رفتار با وی و درک وی در بسیاری از شرایط زندگی روزمره داشته باشد.
منابع
http://www.mindtools.com/CommSkll/FirstImpressions.htm
کشتی لیبرتی
کشتی‌های لیبرتی کلاسی از کشتی‌های باربری بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در ایالات متحده آمریکا ساخته شدند. با وجود داشتن کانسپتی بریتانیایی، طراحی این کشتی به دلیل سادگی و ساخت ارزان‌قیمتش توسط ایالات متحده انجام شد. کشتی لیبرتی با تولید انبوه در مقیاسی بی‌سابقه، برای نشان دادن قدرت صنعتی ایالات متحده در زمان جنگ، ساخته شد.
این کلاس به این دلیل ساخته شد تا سفارشات حمل و نقل بریتانیایی‌ها را برآورده کند تا به عنوان جایگزینی برای کشتی‌هایی باشد که از دست رفته بودند. 18 کارخانه کشتی‌سازی آمریکایی ،۲۷۱۰ کشتی لیبرتی را بین سالهای ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ ساختند (به‌طور متوسط در هر دو روز ۳ کشتی لیبرتی) که به راحتی تبدیل به بیشترین تعداد از کشتی‌های تولید شده از طراحی یکسان بود.
این تولیدات آنها مشابه (البته در مقیاسی بسیار بزرگتر) تولید "Hog Islander" و همچنین کشتی‌های مشابه استاندارد شده در دوران جنگ جهانی اول بود.
ازدیاد تلاش‌ها، تعداد کشتی‌های ساخته شده، نقش کارگران زن در ساخت آنها و سالم ماندن بعضی از آنها بسیار بیشتر از عمر طراحی شده ۵ ساله‌شان، دست به دست یکدیگر دادند تا آنها را به سرمایه‌گذاری طولانی تبدیل کند.
طراحی
در سال ۱۹۳۶، قانون دریایی تجاری آمریکا یارانه ساخت سالانه ۵۰ کشتی تجاری که می‌توانستند در زمان جنگ توسط نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان امداد دریایی، که خدمه کشتی‌های تجاری ایالات متحده را به خدمت گرفته‌اند، تصویب شد. این تعداد یک بار در سال ۱۹۳۹ و دوباره در سال ۱۹۴۰ دو برابر شد. به ۲۰۰ کشتی در سال رسید. نوع کشتی‌ها شامل دو تانکر و سه نوع کشتی تجاری بود که همگی با توربین‌های بخار نیرو می‌گرفتند. ظرفیت محدود صنعتی، به ویژه برای چرخ دنده‌های کاهشی، به این معنی بود که تعداد نسبتاً کمی از این کشتی‌ها ساخته شده‌اند.
در سال ۱۹۴۰، دولت بریتانیا ۶۰ فروند کشتی باری کلاس اقیانوس‌پیما را از کارخانه‌های کشتی‌سازی آمریکایی برای جایگزینی خسارات جنگی و تقویت ناوگان تجاری سفارش داد. این کشتی‌ها ساده اما نسبتاً بزرگ (در آن زمان) با یک موتور بخار ترکیبی ۲۵۰۰ اسب بخاری (۱۹۰۰ کیلووات) با طراحی منسوخ اما قابل اعتماد بودند. بریتانیا نوع خاص موتور، که بر پایه سوختن زغال سنگ حرارت خود را تأمین می‌کرد، برای سفارشاتش انتخاب کرد، زیرا در آن زمان معادن زغال سنگ گسترده‌ای داشت و تولید نفت داخلی قابل توجهی نداشت. طراحی‌های پیشین، که شامل «Northeast Coast, Open Shelter Deck Steamer» (نام کشتی‌ها) بودند، بر اساس یک کشتی ساده بودند که در اصل در ساندرلند (به انگلیسی: Sunderland) توسط J.L. Thompson & Sons بر اساس طرحی در سال ۱۹۳۹ طراحی شده بودند که در اصل برای یک کشتی بخار ساده تجاری که ساخت و اداره کردن و ناوبری ارزانی داشت، بود. (به Silver Line را نیز ببینید). SS Dorington Court ساخته شده در سال ۱۹۳۹، مثالی از آن طراحی هاست. این سفارش افزایش ۱۸ اینچی (۰٫۴۶ متر) در draft (فاصله بین سطح آب و عمیق‌ترین نقطه کشتی) را برای افزایش displacement(وزن آب جابجا شده هنگام شناور بودن کشتی) از ۸۰۰ تن بلند (۸۱۰ تن) به ۱۰۱۰۰ تن بلند (۱۰۳۰۰ تن) را به‌طور مخصوص، درخواست کرد. محل اسکان، پل و موتور اصلی در میان کشتی قرار داشتند و یک تونل محور اصلی موتور را از طریق یک ابزار طولانی کشیده شده به انتهای کشتی، به پروانه متصل می‌کرد. اولین کشتی کلاس اقیانوس‌پیما، SS Ocean Vanguard، در ۱۶ اوت ۱۹۴۱ به آب انداخته شد.
این طرح توسط کمیسیون دریایی ایالات متحده، برای افزایش انطباق با شیوه‌های ساخت و تولید آمریکایی و حتی مهمتر از آن برای ساخت سریعتر و ارزان‌تر آن، اصلاح شد. نسخه ایالات متحده با نام "EC2-S-C1" شناخته می‌شد: "EC" برای محموله‌های اضطراری، "۲" برای کشتی‌هایی با طول بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ فوت (۱۲۰ تا ۱۴۰ متر) (طول خط آب بار)، "S" برای موتورهای بخار و 'C1' برای کد طراحی C1. طراحی جدید، بسیاری از پرچ‌ها را، که یک سوم هزینه‌های نیروی کار را به خود اختصاص می‌داد، با جوشکاری جایگزین کرد و دارای منابع حرارتی بر پایه سوزاندن نفت بود. این طراحی به عنوان یک طراحی قانون دریایی تجاری پذیرفته شد و تولید آن به مجموعه‌ای از شرکت‌های مهندسی و ساخت‌وساز ساحل غربی به ریاست هنری جی. کایزر که معروف به شش شرکت بودند، اعطا شد. کشتی‌های لیبرتی برای حمل ۱۰۰۰۰ تن بلند (۱۰۲۰۰ تن) محموله طراحی شده بودند که معمولاً در هر کشتی صرفاً یک نوع از آن‌ها بود، اما در زمان جنگ، معمولاً بارهایی بسیار بیشتر از این را حمل می‌کردند.
در ۲۷ مارس ۱۹۴۱، تعداد کشتی‌های اجاره ای مطابق قانون تخصیص اقدامات امدادی به ۲۰۰ کشتی افزایش یافت و در آوریل مجدداً به ۳۰۶ کشتی رسید که از این تعداد ۱۱۷ فروند از نوع کشتی لیبرتی بودند.
مدل‌ها
طرح اولیه نوع باری EC2-S-C1 در طول ساخت و ساز عمدتاً به سه تیپ با همان ابعاد اولیه و تغییرات جزئی در تناژ دسته‌بندی شد. یکی از این تیپ‌ها، با ویژگی‌های اصلی یکسان، اما با شماره مدل‌های متفاوت، به جای 5 [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hold_(partition)&action=edit&redlink=1 فضای نگه‌دارنده]، ۴ فضای نگه‌دارنده داشت که توسط دریچه‌های بزرگ و ستون‌های عمودی با تحمل بالا، نیروی ثابت نگه‌داشتنشان تأمین می‌شد. آن کشتی‌های دارای ۴ فضای نگه‌دارنده، برای حمل تانک‌ها و هواپیماهایی که به‌طور مخصوص در جعبه منتقل می‌شدند، تعیین شده بودند.
در انتشار ثبت دقیق فدرال از قیمت‌ها و حق کمیسیون‌های دریایی، در دوران پس از جنگ، انواع کشتی لیبرتی به شرح زیر ذکر شده‌است:
جزئیات نوع حامل تانک Z-EC2-S-C2 پیش‌تر از این، تا ۱۷ اوت ۱۹۴۶ منتشر نشده بود.
در آماده‌سازی برای ورود به خشکی در نرماندی و پس از آن برای حمایت از گسترش سریع حمل و نقل لجستیکی در خشکی، اصلاحاتی انجام شد تا کشتی‌های استاندارد لیبرتی برای حمل انبوه وسایل نقلیه مناسب تر شوند و در بایگانی‌های این کشتی، عنوان "MT" برای کشتی‌های حمل و نقل موتوری دیده می‌شود. در این تیپ کشتی‌ها، چهار انبار با وسایل نقلیه بارگیری می‌شد، در حالی که پنجمی برای اسکان رانندگان و کمک‌رانندگان مورد استفاده قرار می‌گرفت.
تغییراتی که منجر حمل و نقل نیروهای انسانی گردید، دارای نامگذاری خاصی نبود. انتقال نیروهای انسانی کمی جلوتر مورد بحث قرار گرفته‌است.
نیروی محرکه
تا سال ۱۹۴۱، توربین بخار به دلیل کارایی بیشتر در مقایسه با موتورهای بخار مرکب رفت و برگشتی اولیه، برای نیروی محرکه کشتی‌ها ترجیح داده می‌شد. با وجود اینکه موتورهای توربین بخار به تکنیک‌های ساخت و متعادل‌سازی بسیار دقیق و چرخ‌دنده کاهشی پیچیده‌ای نیاز داشتند، شرکت‌هایی که قادر به ساخت آن‌ها بودند قبلاً به برنامه ساخت و ساز بزرگ برای کشتی‌های جنگی متعهد شده‌بودند؛ بنابراین، یک موتور بخار انبساط سه‌برابری عمودی ۱۴۰ تنی با طراحی‌ای منسوخ برای تأمین نیروی محرکه کشتی‌های لیبرتی انتخاب شد، زیرا ساخت آن در مقیاس و تعداد مورد نیاز برای برنامه کشتی لیبرتی، ارزان‌تر و آسان‌تر بود و شرکت‌های بیشتری می‌توانستند آن را تولید کنند. در نهایت، هجده شرکت مختلف موتور را تولید کردند. این امر مزیت‌های سادگی و سطوح ناهموار مختلف را نیز به همراه داشت. قطعات تولید شده توسط یک شرکت قابل تعویض با قطعات ساخته شده توسط یک شرکت دیگر بودند و باز بودن و ناهمواری طراحی آن باعث می‌شد که بیشتر قطعات متحرک آن به راحتی قابل مشاهده، در دسترس و قابل روغن‌کاری باشد. موتور که دارای ۲۱ فوت (۶٫۴ متر) طول و ۱۹ فوت (۵٫۸ متر) ارتفاع بود، برای کار در ۷۶ دور در دقیقه و پیشرانی یک کشتی لیبرتی با سرعت حدود ۱۱ گره (۲۰ کیلومتر در ساعت، ۱۳ مایل در ساعت) طراحی شده بود.
ساخت و تولید
کشتی‌ها از بخش‌هایی ساخته شده بودند که به هم جوش داده می‌شدند. این شبیه به روشی است که پالمرز در جارو، مکانی در شمال شرقی انگلستان، استفاده می‌کرد، اما به جای جوشکاری از پرچ‌کاری بهره برد. ساخت کشتی‌هایی که به روش پرچ‌کاری ساخته می‌شدند، چندین ماه طول می‌کشید. نیروی کار، تازه آموزش دیده بود—هیچ‌کس قبلاً کشتی‌هایی با روش جوشکاری نساخته بود. با ورود آمریکا به جنگ، کارخانه‌های کشتی سازی، زنان را به کار گرفتند تا جایگزین مردانی شوند که در نیروهای مسلح نام‌نویسی می‌کردند. این کشتی‌ها در ابتدا به دلیل ظاهرشان، وجهه عمومی ضعیفی داشتند. رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت در یک سخنرانی که برنامه کشتی سازی اضطراری را اعلام کرد، از این کشتی به عنوان "یک شیء دلهره‌آور" یاد کرد و مجله تایم آن را "جوجه اردک زشت" نامید. ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱، روز ناوگان کشتی لیبرتی نامگذاری شد تا اذهان عمومی را آرام کند، چرا که ۱۴ کشتی برای اولین بار به‌طور "اورژانسی" در آن روز به آب انداخته شدند. اولین آنها اس اس پاتریک هنری بود که توسط رئیس‌جمهور روزولت به آب انداخته‌شد. در سخنانی در مراسم به آب اندازی، رئیس‌جمهور روزولت به سخنرانی پاتریک هنری در سال ۱۷۷۵ اشاره کرد که با عبارت "به من آزادی بده یا مرگ را" به پایان می‌رسید. روزولت گفت که این دسته جدید از کشتی‌ها آزادی را به اروپا می‌آورند که باعث خلق و گسترش نام کشتی لیبرتی شد.
هر گروهی که اوراق بهادار جنگی به ارزش ۲ میلیون دلار جمع‌آوری می‌کرد، می‌توانست نامی را برای این کشتی‌ها پیشنهاد کند. اکثر آنها نام افراد متوفی را پیشنهاد می‌دادند. تنها نام برگرفته از شخصی زنده نام فرانسیس جی. اوگارا، تحویل‌دار [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=SS_Jean_Nicolet&action=edit&redlink=1 SS Jean Nicolet] بود که تصور می‌شد در یک حمله زیردریایی کشته شده‌است، اما در واقع در اردوگاه اسرای جنگی ژاپنی جان سالم به در برده‌بود. دیگر استثناهای قاعده نام‌گذاری عبارتند از [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=SS_Stage_Door_Canteen&action=edit&redlink=1 SS Stage Door Canteen]، که نامش برگرفته از نام مجمع خیریه USO در نیویورک بود و SS U.S.O که نامش برگرفته از نام سازمان خدمات متحد (USO) بود.
یکی دیگر از معرفترین کشتی‌های لیبرتی SS Stephen Hopkins بود که در سال ۱۹۴۲، کشتی تجاری مهاجم آلمانی Stier را در یک نبرد تفنگ کشتی به کشتی غرق کرد و اولین کشتی آمریکایی بود که یک جنگنده آلمانی روی سطح را غرق کرد.
لاشه SS Richard Montgomery با 1500 تن کوتاه (۱۴۰۰ تن) مواد منفجره که هنوز در کشتی است، در نزدیکی سواحل کنت قرار دارد، که در صورت منفجر شدن، با یک سلاح هسته‌ای با بازده بسیار کم برابری خواهد کرد. SS E. A. Bryan با انرژی 2000 تنTNT (برابر با 8400 گیگاژول) در ژوئیه ۱۹۴۴ هنگام بارگیری منفجر شد و ۳۲۰ ملوان و غیرنظامی را در آنچه فاجعه بندر شیکاگو نامیده می‌شد، کشت. یکی دیگر از کشتی‌های لیبرتی که منفجر شد، کشتی مجدد نام‌گذاری شدهٔ SS Grandcamp بود که باعث فاجعه شهر تگزاس در ۱۶ آوریل ۱۹۴۷ شد و حداقل ۵۸۱ نفر را کشت.
از آوریل ۱۹۴۴ شش کشتی لیبرتی در پوینت کلیر، آلاباما، توسط نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، به انبارهای شناور تعمیر هواپیماها تبدیل شدند که توسط سرویس حمل و نقل ارتش اداره می‌شدند. پروژه‌ای‌سری‌که‌پروژه Ivory Soap نامیده شد، که انبارهای پشتیبانی متحرک را برای بمب‌افکن‌هایB-29 Superfortress و جنگنده‌های P-51 Mustang مستقر در گوام، ایوو جیما، و اوکیناوا را فراهم می‌کرد، از دسامبر ۱۹۴۴ آغاز شد. با این حال، شش فروند ARU(F) (واحد تعمیراتی هواپیماهای شناور)، دارای سکوهایی برای فرود چهار هلیکوپتر Sikorsky R-4 بودند، که این هلیکوپترها برای تخلیه پزشکی مجروحان جنگی در جزایر فیلیپین و اوکیناوا مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
آخرین کشتی لیبرتی تازه ساخته شده، SS Albert M. Boe بود که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۵ به آب انداخته شد و در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۵ تحویل داده شد. نام او به افتخار مهندس ارشد یک کشتی باری ارتش ایالات متحده گذاشته شده بود که پس از انفجار ۱۳ آوریل ۱۹۴۵ زیر عرشه مانده بود تا موتورهای آن کشتی را خاموش کند. اقدامی که پس از مرگ او مدال خدمات ممتاز دریایی تجاری را به ارمغان آورد. در سال ۱۹۵۰، یک کشتی لیبرتی «جدید» توسط Industriale Maritime SpA، جنوا، ایتالیا با استفاده از بخش کمانی کشتی برت ویلیامز و بخش پشتی کشتی [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=SS_Nathaniel_Bacon&action=edit&redlink=1 ناتانیل بیکن] ساخته شد که هر دوی آنها پیش‌تر غرق شده بودند. کشتی جدید [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=SS_Boccadasse&action=edit&redlink=1 SS Boccadasse] نام گرفت که تا سال ۱۹۶۲ که از بین رفت، خدمت کرد.
چندین طرح از تانکرهای نفتی تولید انبوه شده نیز تولید شد که پرتعدادترین آنها تانکرهای سری T2 بودند که حدود ۴۹۰ تانکر از سال ۱۹۴۲ تا پایان سال ۱۹۴۵ ساخته شدند.
ترک‌ها و شکستگی‌های بدنه
کشتی‌های لیبرتی اولیه از ایجاد ترک‌هایی در بدنه و عرشه رنج می‌بردند و تعداد کمی از آن‌ها به دلیل چنین نقص‌های ساختاری از بین رفتند. در طول جنگ جهانی دوم نزدیک به ۱۵۰۰ مورد شکستگی ترد در این کشتی‌ها ایجاد شد. دوازده کشتی، از جمله سه کشتی از ۲۷۱۰ کشتی لیبرتی ساخته شده، بدون هیچگونه زنگ خطری به دو نیمه تقسیم شدند، از جمله SS John P. Gaines، که در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ با از دست دادن ۱۰ نفر از خدمه غرق شد. در ابتدا ظن این مشکلات به گردن کارخانه‌های کشتی‌سازی افتاد، با این ادعا که اغلب آنه‌ها از کارگران بی‌تجربه و همچنین تکنیک‌های جدید جوشکاری برای تولید تعداد زیادی کشتی، با عجله و سرعت بالا استفاده می‌کنند.
وزارت حمل و نقل جنگ، Empire Duke ساخت بریتانیا را برای اهداف آزمایشی قرض گرفت. کنستانس تیپر از دانشگاه کمبریج به وضوح بیان کرد که شکستگی‌ها از محل‌های جوش‌کاری شروع نشده‌اند، بلکه ناشی از تردی فولاد مورد استفاده در دمای پایین بوده‌اند؛ وهمینطور بیان کرد که همان نوع فولادی که در ساخت‌وساز کشتی به روش پرچ‌کاری استفاده می‌شود این مشکل را ندارد. او کشف کرد که کشتی‌های قرار گرفته در اقیانوس اطلس شمالی در معرض دماهایی قرار می‌گیرند که می‌توانند به زیر نقطه بحرانی‌ای برسد که در آن فولاد از خاصیت شکل‌پذیری و نرمی خود به خاصیت تردی تغییر خاصیت می‌دهد و به ترک‌ها اجازه می‌دهد به راحتی شروع شوند و جوانه بزنند. ساختار بدنه که عمدتاً با روش جوش‌کاری ساخته شده بود، به ترک‌های کوچک اجازه می‌داد تا بدون هیچ مانعی پخش شوند و قلمه بزنند، و این برخلاف بدنه‌ای بود که از صفحات جداگانه پرچ‌شده به هم، ساخته شده بود. یکی از انواع رایج ترک‌ها، در گوشه مربعی دریچه که با یک درز جوش داده شده منطبق می‌شد، متمرکز می‌شد که هر دوی گوشه دریچه و درز جوش داده شده را به محلی برای تمرکز تنش تبدیل می‌کرد. علاوه بر این، کشتی‌ها، اغلب به‌شدت و بیشتر از حد مجاز بارگیری می‌شدند و این موضوع تنش‌ها را افزایش می‌داد و برخی از مشکلات در هنگام وقوع یا پس از طوفان‌های شدید در دریا رخ می‌داد که این دو موضوع هر کشتی‌ای را در معرض خطر قرار می‌داد. اصلاحات جزئی در دریچه‌ها و تقویت‌کننده‌های مختلفی در کشتی‌های لیبرتی برای رفع مشکل ترک‌خوردگی اعمال شدند. کشتی جانشین آن یعنی ویکتوری، از همان فولاد با طراحی بهبود یافته برای کاهش خستگی احتمالی استفاده کرد.
استفاده برای انتقال نیروی انسانی
در سپتامبر ۱۹۴۳، برنامه‌های استراتژیک و کمبود کشتی‌های مناسب ایجاب می‌کردند که کشتی‌های لیبرتی برای استفاده اضطراری برای انتقال نیروهای انسانی در خدمت قرار بگیرند که درنهایت حدود ۲۲۵ کشتی برای این منظور تغییر کاربرد دادند. اولین تغییر کابردها با عجله توسط اداره کشتیرانی جنگی (WSA) انجام شدند تا کشتی‌ها بتوانند به کاروان‌هایی در مسیر شمال آفریقا برای عملیات مشعل بپیوندند. حتی پیش‌تر از آن، شاخهٔ خدمات تأمین تجهیزات ارتش ایالات متحده که زیرمجموعه فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام بود، حداقل یکی از این کشتی‌ها به نام [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=SS_William_Ellery_Channing&action=edit&redlink=1 ویلیام الری چانینگ] در استرالیا، را به یک ناو حمل‌کننده نیروهای تهاجمی باقابلیت پهلوگرفتن کرافت (LCIs و LCV) تغییر کاربرد داده بود. این کشتی پس از داده شدن مسؤولیت‌های مخصوص نیروی دریایی برای حملات آبی-خاکی، مجدداً به کشتی باری تغییری کاربری داد. دیگر کشتی‌ها در جنوب غربی اقیانوس آرام، با نصب آشپزخانه‌های صحرایی بر روی عرشه، سرویس‌های بهداشتی در فضای بین دریچه‌های شماره ۴ و شماره ۵، که آب آن‌ها توسط شیلنگ‌های متصل به شیر آتش‌نشانی تأمین می‌شد به‌طور موقت، برای انتقال نیرو برای عملیات‌های گینه نو تغییر کاربری دادند. در این کشتی‌ها حدود ۹۰۰ سرباز روی عرشه یا در فضای بین دو عرشه می‌خوابیدند. در حالی که بیشتر کشتی‌های لیبرتی تغییرکابری‌یافته برای حمل حداکثر ۵۵۰ سرباز در نظر گرفته شده بودند، سی و سه کشتی، برای حمل ۱۶۰۰ نفر برای دریانوردی‌های کوتاه‌تر از بنادر سرزمین اصلی ایالات متحده به آلاسکا، هاوایی و دریای کارائیب تغییر کاربری یافتند.
موضوع ترک‌های بدنه، نگرانی گارد ساحلی ایالات متحده را برانگیخت. این نگرانی منجر به توصیه‌ای شد که در نهایت باعث شد کشتی‌های لیبرتی در فوریه ۱۹۴۴ از حمل نیرو خارج شوند. این را نیز باید ذکر کرد که تعهدات نظامی، مستلزم استفاده ادامه‌دار از آنها بود. مشکل پراهمیت‌تر این کشتی‌ها، عدم تناسب کلی این کشتی‌ها برای کاربرد انتقال سربازان بود. به‌ویژه با تغییر کاربردهای عجولانه‌ای که در سال ۱۹۴۳ انجام شد، که انتقادات قابل‌توجهی را در مورد به‌هم ریختگی فضا، نحوه ذخیره‌سازی آب و غذا، بهداشت، گرمایش/تهویه و کمبود امکانات پزشکی به همراه داشت. پس از پیروزی متفقین در شمال آفریقا، حدود ۲۵۰ کشتی لیبرتی مأمور انتقال اسیران جنگی به ایالات متحده شدند. تا نوامبر ۱۹۴۳، رئیس زیرشاخهٔ حمل و نقل ارتش، سرلشکر چارلز پی. گروس، و WSA، که مأمورین آنها کشتی‌ها را اداره می‌کردند، در مورد ارتقای کیفی کشتی‌ها به توافق رسیدند. اما الزامات عملیاتی ایجاب می‌کرد که حداکثر تعداد نیروهای منتقل شده در کشتی‌های لیبرتی از ۳۵۰ به ۵۰۰ نفر افزایش یابد. افزایش تولید کشتی‌های مناسب‌تر باعث شد تا کشتی‌های لیبرتی‌ای که با عجله تغییر کاربری داده شده بودند، تا ماه مه ۱۹۴۴ به فعالیت‌های باری بازگردند. علیرغم انتقادها، شروط، درخواست‌های نیروی دریایی از پرسنل خود برای سفر نکردن با کشتی‌های لیبرتی و حتی صدور بیانیهٔ سنا، نیازهای نظامی مستلزم استفاده از این کشتی‌ها بود. تعداد نیروها به ۵۵۰ نفر در ۲۰۰ کشتی لیبرتی برای اعزام مجدد به اقیانوس آرام افزایش یافت. نیاز به تغییر کاربرد کشتی‌ها به قابلیت حمل نیروی انسانی، بلافاصله در دورهٔ پس از جنگ نیز، به منظور بازگرداندن سربازان از خارج از کشور در اسرع وقت وجود داشت.
استفاده در جنگ
در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۲، اس اس استیون هاپکینز اولین (و تنها) کشتی تجاری ایالات متحده بود که یک کشتی مهاجم روی‌سطحی آلمان را در طول جنگ غرق کرد. استفن هاپکینز که به آن دستور توقف داده شده بود، از تسلیم امتناع کرد و بنابراین کشتی مهاجم تجاری آلمانی به شدت مسلح Stier وکشتی همراه او یعنی کشتی Tannenfels، با یک مسلسل بر روی آن، آتش گشودند. اگرچه خدمه استیون هاپکینز بسیار دچار سختی شده بودند، اما خدمه، گارد مسلح اسلحه ۴ اینچی (۱۰۰ میلی‌متری) کشتی را پس از کشته شدن هر یک از آنان، با داوطلبان جایگزین کردند. درگیری کوتاه بود ولی سرانجام هر دو کشتی غرق شدند.
در ۱۰ مارس ۱۹۴۳، SS Lawton B. Evans به تنها کشتی‌ای تبدیل شد که از حمله زیردریایی آلمانی U-221 جان سالم به در برده‌بود. درهمان سال، از ۲۲ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، لاتون بی. ایوانز در نبرد آنزیو در ایتالیا شرکت داشت و در طول یک دوره هشت روزه، تحت بمباران‌های مکرر توپخانه‌های ساحلی و هواپیماها قرار داشت. این کشتی در این ۸ روز، رگبار طولانی ترکش، آتش مسلسل و بمب را تحمل کرد. خدمه اسلحه‌ها، با شلیک گلوله به مقابله با مهاجمان پرداختند و پنج هواپیمای آلمانی را ساقط کردند که منجر به اجرای موفقیت‌آمیز عملیات ورود به ساحل شد.
دوران پس از جنگ
بیش از ۲۴۰۰ کشتی لیبرتی از جنگ، جان سالم به در بردند. از این تعداد، ۸۳۵ فروند کشتی، ناوگان باری در دوران پس از جنگ را تشکیل دادند. کارآفرینان یونانی ۵۲۶ فروند از این کشتی‌ها و ایتالیایی‌ها ۹۸ فروند از این کشتی‌ها را خریدند. بزرگان کشتیرانی از جمله جان فردریکسن، جان تئودوراکوپولوس، ارسطو اوناسیس، استاوروس نیارخوس، استاوروس جورج لیوانوس، برادران گولاندریس، و خانواده‌های Andreadis, Tsavliris, Achille Lauro, Grimaldi و Bottiglieri به این که تشکیل ناوگان خود را با کشتی‌های لیبرتی آغاز کرده بودند، شناخته می‌شدند. آندره آ کورادو، غول بزرگ کشتیرانی ایتالیایی در آن زمان و رهبر هیئت کشتیرانی ایتالیا، ناوگان خود را تحت برنامه خرید کشتی لیبرتی بازسازی کرد. Weyerhaeuser ناوگانی متشکل از شش کشتی لیبرتی (که بعداً به‌طور گسترده بازسازی و نوسازی شده بودند) را اداره می‌کرد که الوار، کاغذ روزنامه و محموله‌های عمومی را در سال‌ها پس از پایان جنگ جابه‌جا می‌کردند.
اصطلاح «محموله در قد و قواره لیبرتی» برای ۱۰۰۰۰ تن طولانی (۱۰۲۰۰ تن) ممکن است همچنان درصنعت حمل و نقل دریایی، از آن زمان بر جای مانده باشد.
برخی از کشتی‌های لیبرتی پس از جنگ، به دلیل مین‌های دریایی ای که به اندازه کافی پاکسازی نشده بودند، از دست رفتند. پیر گیبو پس از برخورد با یک مین در منطقه ای که پیش‌تر اعلام شده بود پاکسازی شده‌است، در آب‌های یونان نزدیک به جزیره کیثیرا در ژوئن ۱۹۴۵، نابود شد و در همان ماه، کالین پی کلی جونیور خسارت‌های جبران ناپذیری را به خاطر برخورد مین در بندر Ostend بلژیک را متحمل شد. در آگوست ۱۹۴۵، ویلیام جی پالمر که در حال حمل اسب‌هایی از نیویورک به تریست بود، ۱۵ دقیقه پس از برخورد با مین در چند مایلی مقصد، واژگون و غرق شد. همه خدمه و شش اسب نجات یافتند. ناتانیل بیکن در دسامبر ۱۹۴۵ به یک میدان مین در نزدیکی Civitavecchia ایتالیا برخورد کرد، آتش گرفت اما به ساحل آورده شد و به دو نیمه تقسیم شد. بخش بزرگتر روی بدنه نیمه‌کاره کشتی لیبرتی دیگری جوش داده شد تا یک کشتی جدید با ۳۰ فوت طول بیشتر به نام Boccadasse ساخته شود.
در اواخر دسامبر ۱۹۴۷، رابرت دیل اوون که به کالیوپی تغییر نام داده بود و تحت پرچم یونان دریانوردی کرد، بعد از برخورد با یک مین دریایی به سه تکه تقسیم شد و در دریای آدریاتیک شمالی غرق شد. از دیگر کشتی‌های لیبرتی‌ای پس از جنگ در اثر مین از بین رفتند، می‌توان به جان وولمن، کالوین کولیج، سایروس آدلر، و لرد دلور اشاره کرد.
در ۲۱ دسامبر ۱۹۵۲، SS Quarette، یک کشتی لیبرتی به طول ۴۲۲ فوت (۱۲۹ متر) با وزن ۷۱۹۸ تن، با سرعت ۱۰٫۵ نات دریایی (۱۹ کیلومتر در ساعت؛ ۱۲ مایل در ساعت) به صخره شرقی جزیره مرجانی پرل و هرمس برخورد کرد.. کشتی توسط امواج خشن و بادهایی با سرعت ۳۵ مایل در ساعت (۵۶ کیلومتر در ساعت) به مقدار بیشتری در درون صخره‌ها کشیده شد که این اتفاق باعث فرو ریختن کمان جلویی شد و به دو نگهدارنده جلویی کشتی آسیب رساند. خدمه این کشتی توسط SS Frontenac Victory در همان روز تخلیه شدند. یدک‌کش نجات Ono در ۲۵ دسامبر به آنجا رسید تا تلاش‌های خود را برای کشیدن کشتی بیرون از صخره‌ه انجام دهد، اما هوای طوفانی، ایجاب می‌کرد تا این عملیات نجات، با تأخیر روبرو شود. در ۳ ژانویه، قبل از اینکه تلاش دیگری برای نجات انجام شود، لنگرهای کشتی پاره و قطع شدند و کشتی بر روی صخره منفجر شد. این رخداد یک ضرر همه‌جانبه به حساب می‌آمد. چند هفته بعد، صفحات حمل‌کننده اصلی از وسط شکستند و هر دو قطعه غرق شدند. خرابه‌های کشتی اکنون به عنوان یک صخره مصنوعی ادای وظیفه می‌کنند و زیستگاه بسیاری از گونه‌های ماهی را می‌باشند.
بین سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۹، ۱۶ کشتی سابق لیبرتی مجدداً توسط نیروی دریایی ایالات متحده خریداری شدند و به کشتی‌های راداری کلاس گاردین برای حصار اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام تبدیل شدند.
در دهه ۱۹۶۰، سه کشتی لیبرتی و دو کشتی ویکتوری دوباره فعال شدند و به کشتی‌های تحقیقاتی فنی با نشان طبقه‌بندی بدنه AGTR (امداد و تحقیقات فنی) تبدیل شدند و برای جمع‌آوری اطلاعات الکترونیکی و وظایفو ماموریت‌های راداری توسط نیروی دریایی ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفتند. کشتی‌های لیبرتی اس‌اس ساموئل آر. آتیکن به USS Oxford، کشتی SS Robert W. Hart به USS Georgetown، کشتی SS J. Howland Gardner به USS Jamestown و کشتی‌های ویکتوری SS Iran Victory به USS Belmont و SS Simmons Victory به USS Liberty تغییر نام دادند. همه این کشتی‌ها در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ یا از فهرست کشتی‌های دریایی خارج شدند.
یو اس اس لیبرتی یک کشتی تحقیقاتی فنی کلاس بلمونت (کشتی جاسوسی الکترونیک) بود که در طول جنگ شش روزه ۱۹۶۷، مورد حمله نیروهای دفاعی اسرائیل قرار گرفت. آن کشتی در طی جنگ جهانی دوم به عنوان SS Simmons Victory ساخته شده بود و به عنوان یک کشتی ویکتوری باری خدمت می‌کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۳، ناوگان ذخیره آماده‌به‌خدمت اقیانوس آرام و زیرشاخه گروه رودخانه کلمبیا، ۵۰۰ کشتی را در اختیار داشت.
در سال ۱۹۴۶، کشتی‌های لیبرتی در ناوگان رزرو آماده به خدمت رودخانه هادسون در نزدیکی تاری‌تاون شهر نیویورک قرار گرفتند. این ناوگان در اوج ظرفیت نگهداری خود در سال ۱۹۶۵، ۱۸۹ بدنه را در خود ذخیره کرده بود. آخرین دو کشتی باقیمانده در سال ۱۹۷۱ برای قراضه‌سازی بدنه به اسپانیا فروخته شدند و ناوگان آماده‌به‌خدمت برای همیشه تعطیل شد.
تنها دو کشتی عملیاتی لیبرتی، اس اس جان دبلیو براون و اس اس جرمیا اوبراین باقی مانده‌اند. جان دبلیو براون، وظیفه‌ای طولانی به عنوان یک کشتی مدرسه را داشته‌است و همچنین دستخوش بسیاری از تغییرات داخلی بوده‌است، این در حالی است که جرمیا اوبراین تا حد زیادی در شرایط اولیه خود باقی مانده‌است. هر دو هم‌اکنون کشتی‌های موزه‌ای هستند که امروزه نیز مرتباً به دریا می‌روند. در سال ۱۹۹۴، جرمیا اوبراین برای پنجاهمین سالگرد ورود به نرماندی، از سانفرانسیسکو به انگلستان و فرانسه رفت، و این کشتی تنها کشتی بزرگی از ناوگان اصلی عملیات Overlord بود که در سالگرد شرکت داشت. در سال ۲۰۰۸، SS Arthur M. Huddell، یک کشتی که در سال ۱۹۴۴ به یک منتقل کننده لوله برای پشتیبانی از عملیات پلوتو تبدیل شده بود، به یونان منتقل شد و به موزه شناوری برای بیان تاریخ دریایی تجاری یونان تبدیل شد. با این وجود که قطعات اصلی گم شده بازسازی شده بودند، این کشتی دیگر عملیاتی نیست.
کشتی‌های لیبرتی چندین دهه پس از به آب انداختنشان، همچنان، به کارکرد «کمتر از تمام توان» خود ادامه می‌دهند. در پورتلند ایالت اورگان، بدنه‌های ریچارد هنری دانا و جین آدامز به عنوان پایه‌های اسکله‌های شناور عمل می‌کنند. اس اس آلبرت ام. بو با نام ستاره کودیاک بای یک کارخانه کنسروسازی محصور در خشکی در بندر کودیاک در ۵۷ درجه و ۴۷ دقیقه و ۱۲ اینچ شمالی ۱۵۲ درجه و ۲۴ دقیقه و ۱۸ اینچ باختری کماکان خدمت می‌کند.
اس اس چارلز اچ. کاگل به MH-1A (با نام دیگر USS Sturgis)(نوعی تأمین کننده انرژی هسته‌ای شناور) تبدیل شد. MH-1A یک نیروگاه هسته ای شناور و اولین نیروگاهی از این نوع بود که تا به حال ساخته شده بود. MH-1A برای تولید برق در منطقه کانال پاناما از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ استفاده می‌شد. همچنین از آن به عنوان یک نیروگاه تولید آب شیرین نیز استفاده می‌شد. این کشتی هم‌اکنون در ناوگان ذخیره آماده‌به‌خدمت رودخانه جیمز لنگر انداخته‌است.
از سال ۱۹۵۸، پنجاه و هشت کشتی لیبرتی، ۷۰ فوت (۲۱ متر) افزایش طول داده شدند. این اقدام، برای این کشتی‌ها، امکان حمل ۶۴۰ تن طولانی (۶۵۰ تن) بار اضافی با ارزش افزوده زیاد را فراهم کرد. عرشه این کشتی‌ها نیز در اواسط دهه ۱۹۶۰، بر اساس طرحی از طراح ناو، لون لیواس، محصور گردید.
در دهه ۱۹۵۰، اداره دریانوردی برنامه تغییر کاربرد کشتی‌های لیبرتی و بهبود موتور آن‌ها را تصویب کرد که هدف از آن افزایش سرعت کشتی‌های لیبرتی به ۱۵ گره (۲۸ کیلومتر در ساعت؛ ۱۷ مایل در ساعت) بود تا این کشتی‌ها را با نمونه‌های مدرن‌تر رقابت‌پذیرتر می‌کرد و این برنامه همچنین فرصتی را برای کسب تجربه با سیستم‌های پیشران جایگزین به ارمغان می‌آورد. چهار کشتی در طی برنامه ۱۱ میلیون دلاری تغییر کاربرد دادند. SS Benjamin Chew کندانسورهای موجود خود را اصلاح کرده بود و یک سوپرهیتر و توربین دنده‌ای جدید نصب کرده بود تا قدرت کشتی از ۲۵۰۰ اسب بخار به ۶۰۰۰ اسب بخار افزایش یابد. اس اس توماس نلسون کمان خود را طولانی‌تر کرد، موتورهای دیزلی را به جای موتور بخار اصلی نصب کرد، و جرثقیل‌های متحرک را به جای چرخ دنده اصلی حمل بار نصب کرد. کشتی GTS (کشتی توربین گاز) جان سرجنت کمان خود را طولانی‌تر کرد و موتور بخار آن با یک توربین گازی ساخت جنرال الکتریک ۶۶۰۰ اسب بخاری جایگزین شد که از طریق چرخ دنده کاهشی به یک پروانه با گام برگشت‌پذیر متصل شده بود. جان سرجنت در کل یک موفقیت محسوب می‌شد، اما مشکلات مربوط به پروانه با گام برگشت‌پذیر پس از سه سال آزمایش‌های متعدد به پایان رسید. کشتی نوع GTS ویلیام پترسون کمان خود را طولانی‌تر کرد و موتور بخار آن با با ۶ ژنراتور گاز پیستون آزاد ساخت جنرال الکتریک جنرال الکتریک که با نام GE-14 شناخته می‌شدند و متصل به دو توربین برگشت‌پذیر و در مجموع ۶۰۰۰ اسب بخار خروجی بودند، جایگزین شد. ویلیام پترسون به عنوان یک شکست محسوب می‌شد زیرا ضریب اطمینان پایینی داشت و مقیاس پذیری طراحی آن ضعیف بود. هر چهار کشتی با نفت کوره از نوع Bunker C تغذیه می‌شدند، این را نیز باید گفت که جان سرجنت به سوخت با کیفیتی نیاز داشت که در بنادر محدودی موجود بود و همچنین برای کاهش آلاینده‌ها نیاز به ترمیم و تقویت بیشتری داشت. سه کشتی از موارد فوق در سال‌های ۱۹۷۱ یا ۱۹۷۲ و توماس نلسون مجهز به دیزل در سال ۱۹۸۱ اسقاط شد.
در سال ۲۰۱۱، خدمات پستی ایالات متحده یک تمبر پستی منتشر کرد که نشان دهنده کشتی لیبرتی به عنوان بخشی از مجموعهٔ کشتی‌های تجاری ایالات متحده بود.
کارخانه‌های کشتی‌سازی سازنده کشتی لیبرتی
کشتی‌های لیبرتی مجموعاً در ۱۸ کارخانه در کنار سواحل ایالات متحده با اقیانوس آرام، اقیانوس اطلس و سواحل خلیج ساخته می‌شدند:
کشتی‌های بازمانده
مجموعاً ۴ کشتی لیبرتی باقی ماندند:
کشتی‌های رده لیبرتی
اصلی: لیستی از کشتی‌های لیبرتی
محوطه دهلیان
محوطه باستانی دهلیان مربوط به سدهٔ ۸ و ۹ ه‍.ق است و در شهرستان مشهد، بخش احمدآباد، دهستان پیوه ژن، ۱ کیلومتری شمال شرق روستای حسین آّباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۲۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سیارک ۴۹۰۲
سیارک ۴۹۰۲ چهار هزار و نهصد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۹ ژانویه ۱۹۸۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۹٫۶۰ است.
مسابقات جهانی بدمینتون
مسابقات جهانی بدمینتون (BWF World Championships) بالاترین سطح مسابقات ورزش بدمینتون است که توسط فدراسیون جهانی بدمینتون از سال ۱۹۷۷ تاکنون برگزار می‌شود.
جدول مدال‌ها
به‌روز شده تا سال ۲۰۱۹
کرمیگتون
کرمیگتون (به انگلیسی: Kirmington) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در North Lincolnshire واقع شده‌است. کرمیگتون ۳۶۵ نفر جمعیت دارد.
خوان مونوز
خوان مونوز (به اسپانیایی: Juan Muñoz) زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳(میلادی) -مرگ ۲۸ آگوست ۲۰۰۱(میلادی) مجسمه‌ساز اسپانیایی بود. او با انگم، پاپیه ماشه و برنز مجسمه‌های خود را خلق کرده‌است. او همچنین علاقه‌مند به آفریدن قطعات موسیقی برای رادیو بود. در سال۲۰۰۰ برای فعالیت‌های هنری خود جایزهٔ بزرگ هنرهای زیبای دولت اسپانیا را دریافت نمود.
زندگی‌نامه
خوان مونوز در شهر مادرید و در خانوده‌ای تحصیلکرده زاده شد. او دومین فرزند از هفت فرزند خانواده اش بود. در کودکی او را در یک مدرسهٔ محلی ثبت نام کردند ولی به زودی از محیط آنجا خسته و اخراج شد به همین دلیل پدرش مجبور شد معلمی خصوصی برایش استخدام کند که شاعر بود و از آنجا که نقد هنری نیز می‌کرد مونوز را با هنر مدرن آشنا نمود. خوان مونیوز در زمان حکومت رژیم سرکوبگر فرانکو بزرگ شد. در سال ۱۹۷۰ به انگلیس رفت و در کالج کاریدن ومدرسهٔ هنر و طراحی (Central School of Art and Design) آموزش دید. آنجا بود که با همسر مجسمه‌ساز خود آشنا شد. ثمرهٔ ازدواج آن‌ها دو فرزند بود. از سویی دیگر ازدواجش با کریستینا باعث خوشاوندیش با آلبرتو ایگلسیاس آهنگساز اسپانیایی و نامزد دریافت اسکار شد. در سال ۱۹۸۲ او بورسیهٔ برنامه فولبرایت را دریافت کرد، به آمریکا سفر نمود و در انستیتوی پرات در نیویورک به ادامهٔ آموزش‌های خود پرداخت.
زندگی‌نامه هنری
نخستین نمایشگاهش در سال ۱۹۸۴ در گالریFernando Vijande  اسپانیا برگزار گردید و از آن زمان کارهایش به تناوب در اروپا و نقاط دیگر جهان به نمایش گذاشته شده‌است. در اوایل سال ۱۹۹۰ خوان مونوز تحولاتی در مجسمه‌سازی سنتی ایجاد کرد به این ترتیب که مجسمه‌هایش را با شیوهٔ روایتی و کوچکتر از اندازه واقعی در فضایی از تعاملات متقابل خلق می‌نمود. مجسمه‌های فیگوراتیو او اغلب بینندگان را دعوت به ارتباط بر قرار کردن می‌کنند، چنان‌که آنان احساس می‌کنند خود بخشی از کار هنری هستند. مجسمه‌های خاکستری یا مومی یکرنگ او بعلت نداشتن فردیت خاص ذهنیت نامحسوس، مبهم و تا حد زیاد ناراحت‌کننده‌ای را بر می‌انگیزانند که بینندگان را به واکنش و کاوش وامی‌دارد. خوان مونوز در مصاحبهٔ خود با(از کتاب خوان مونوز) در ارتباط با چگونگی یافتن سبک شخصی خود گفته‌است او خود را مجسمه‌سازی داستانسرا می‌داند که سال‌ها در پی یافتن سبک شخصی خود بوده‌است. او می‌گوید پس از بازگشت به اسپانیا در کنار خانه‌ام مردی بود که با اینکه آموزش هنری ندیده بود و چیزی از تاریخ هنر نمی‌دانست مجسمه‌هایی برای باغ‌ها می‌ساخت و آن را می‌فروخت او خود را مجسمه‌ساز می‌دانست من به اعتماد نفسش غبطه می‌خوردم ولی این تناقض را دوست داشتم من مجسمه‌سازی بودم که مجسمه نمی‌ساختم و او را که مجسمه‌ساز نمی‌دانستم مجسمه‌های زیادی می‌ساخت تعدادی از کارهایش را خریدم و کارهایش برایم محرکی شد برای یافتن سبک شخصی مجسمه‌های بالکنی ام.. او در این گفتگو همچنین از تأثیر گرفتن عمیق از آثار جورجو د کیریکو (۱۹۷۸ –۱۸۸۸)هنرمند ایتالیایی یاد می‌کند و می‌گوید .. به نظرم او استاد بزرگ سبک باروک بود و از مفهوم معنوی رسم خط راست به خوبی آگاه بود و زمان را در آثارش ساکن کرده‌است. این حس جابجایی‌های معماری او بود که برایم تحسین‌برانگیز بود... پلان بندی مجسمه‌هایم بسیار مدیون سبک معماری فریبندهٔ باروک ایتالیایی است .. او می‌گوید معماری مانند یک پس زمینه برای فیگورها است. برای مثال من از کارل آندره (مجسمه‌ساز) آموختم که چگونه کف زمین حس فضایی را فعال می‌کند ولی من برای مجسمه‌هایم بسترهای نوری –سایه روشن ایجاد می‌کنم چرا که می‌توانم تنش روانی آن‌ها را بهتر نشان دهم و این برای فیگورهایم فضایی روانی ایجاد می‌کند که بر بینندگان تأثیر می‌گذارند... این بازی‌های نور باعث می‌شود فکر کنیم چشمهایمان ما را گول می‌زند، صحنه‌هایی خلق می‌شود که نمی‌توانید به چشم خود اطمینان کنید و همین عمل دیدن را تحت سؤال می‌بردو تنها به آنچه که می‌بینید اطمینان ندارید...Juan Muñoz
مجسمه‌های خوان مونوز اغلب با انگم، پاپیه ماشه و برنز ساخته شده‌اند. او همچنین علاقه‌مند به آفریدن قطعات موسیقی برای رادیو بود. در یکی از برنامه‌های پخش نشده(Third ear 1992)او عنوان کرده بود :دو واقعیت زمان حال و مرگ را هرگز نمی‌توان نشان داد و بهترین روش درک آنان عدم حضورشان است. او به عنوان یکی از شاخصترین، عمیق‌ترین هنرمندان نسل اول دوران بعد از فرانکو محسوب می‌شود که آثارش به بلوغ هنری رسیده‌است ." کارهایش در گالریهایی موزه گوگنهایم بیلبائو، موزه گوگنهایم نیویورک، موزه و بوستان مجسمه هرش‌هورن -اثر آخرین گفتگو  ،مؤسسه هنر شیکاگو و تیت مدرن به نمایش گذاشته شده‌است.
آدریان سرل در روزنامهٔ گاردین در مورد آثارش گفته‌است "هنرمندان زیادی در سده‌های اخیر به بازآفرینی فیگور انسان در مجسمه هایشان روی آورده‌اند ولی هیچ‌کدام از آنان به نظر من با چنین شور و دانش تاریخ هنر به کاوش حضور انسان در آثارشان نپرداخته‌اند..Juan Muñoz
مرگ
خوان مونوز در سال ۲۰۰۱ در شهر ایبیزا ی اسپانیا در اثر ایست قلبی در گذشت.
مالاشیت گرین
مالاکیت گرین با فرمول شیمیایی C23H25ClN2 (chloride) یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۵۱۳۹۸۳۴ است؛ که جرم مولی آن ۳۶۴٫۹۱۱ گرم بر مول می‌باشد.این ترکیب یک رنگ کاتیونی می باشد.
مالاشیت گرین ماده شیمیایی
مالاشیت گرین یکی از فراورده‌های رنگی آنیلین است. این ماده به‌عنوان یک ترکیب جهش‌زا و سرطان‌زا شناخته‌شده است. بکار بردن این دارو، برای ماهیانی که به مصرف انسان می‌رسند، ممنوع شده است. سرطان‌زا بودن وتراتوژن بودن مالاشیت گرین در سالا 1991 توسط FDA تایید شد.