cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
حسینیه خور
حسینیه خور مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دیزج حسین‌بیگ
دیزج حسین‌بیگ یکی از شهرهای شهرستان مرند در استان آذربایجان شرقی ایران است.
جمعیت
جمعیت شهر دیزج حسین‌بیگ براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴٬۰۶۰ نفر (۱٬۲۷۳ خانوار) بوده‌است.
کنوانسیون سی‌ام‌ار
کنوانسیون سی‌ام‌ار یا (کنوانسیون مربوط به قرارداد حمل‌ونقل بین‌المللی جاده‌ای کالا)، ، یک پیمان سازمان ملل متحد است که در ۱۹ مِی ۱۹۵۶ در ژنو، سوئیس منعقد شده‌است. این پیمان در مورد قوانین مختلفی در صنعت حمل و نقل جاده‌ای است. تا فوریه ۲۰۱۷ میلادی ۴۴ کشور به این پیمان پیوسته‌اند.
راب زامبی
رابرت بارتله کامینگز که با نام هنری راب زامبی شناخته می‌شود (زادهٔ ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۶۵ در هیورهیل، ماساچوست) کارگردان، خواننده و مؤسس گروه وایت زامبی، یکی از گروه‌های بزرگ سبک متال پس صنعتی (post-industrial metal) است.
وی به‌همراه آلیس کوپر برندهٔ یک جایزهٔ گرمی شده‌است. همسر وی، شری مون زامبی، بازیگر است.
گمینا تخووو
گمینا تخووو یک گمینا در لهستان است که در شهرستان بیاووگارد واقع شده‌است. گمینا تخووو ۳۵۰٫۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۹۷۶ نفر جمعیت دارد.
جوب شله
جوب شله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان چرداول در استان ایلام ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بیجنوند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۷ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
کارلو اسکونامیلیو (دوچرخه‌سوار)
کارلو اسکونامیلیو (Carlo Scognamiglio؛ زادهٔ May 31, 1983) دوچرخه‌سوار اهل ایتالیا است.
لیمان (اوکراین)
لیمان شهری در استان دونتسک در کشور اوکراین است. جمعیت این شهر است.
زمین‌لرزه ۱۹۶۴ تایوان
زمین‌لرزه تایوان در تاریخ میلادی، برابر با ، ساعت ۳:۳۶:۱۲ به زمان یوتی‌سی در تایوان رخ داد. ژرفای این زلزله ۶٫۳ کیلومتر بود. بزرگی آن ۹٫۲ در مقیاس Mw اعلام شده‌است. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز جمعه، ساعت ۱۸ روی داده و منطقه زمانی آن یوتی‌سی -۹ بوده‌است.
سازمان زمین‌شناسی آمریکا نیز جای این زمین‌لرزه را در مختصات 61.1°N, -147.5°W و بزرگی آنرا برابر با ۹٫۲ در مقیاس ریشتر اعلام کرده‌است. ژرفای گزارش شده از سوی این سازمان ۲۳ کیلومتر می‌باشد.
سونامی نیز در این زلزله گزارش شده‌است.
فهرست وابسته‌های دیپلماتیک اسواتینی
اسواتینی جمعیت کمی دارد و تعداد اندکی وابستهٔ دیپلماتیک دارد. این مقاله فهرستی از وابسته‌های دیپلماتیک اسواتینی را شامل می‌شود.
تور دو فرانس ۲۰۱۵
تور دو فرانس ۲۰۱۵ صدودومین دورهٔ مسابقات تور دو فرانس یکی از تورهای بزرگ دوچرخه‌سواری بود که در مسافت ۳۳۰۶٫۳ کیلومتر برگزار شد. این مسابقه در روز ۴ ژوئیه در اوترخت هلند آغاز شد و در ۲۶ ژوئیه در شانزه‌لیزهٔ پاریس به پایان رسید. ۱۹۸ دوچرخه‌سوار از ۲۲ تیم در ۲۱ مرحلهٔ مسابقه شرکت کردند و در پایان، کریس فروم از تیم اسکای به قهرمانی رسید. نایرو کینتانا و آلخاندرو والورده از تیم موویستار دوم و سوم شدند.
روهان دنیس از تیم بی‌ام‌سی در مرحلهٔ اول به پیروزی رسید و پیراهن طلایی را در مرحلهٔ دوم به تن کرد. پس از مرحلهٔ دوم، پیراهن طلایی به فابیان کانچلارا رسید که پس از چند مرحله آن را به دلیل حادثه از دست داد. در دو مرحلهٔ بعدی، کریس فروم و تونی مارتین پیراهن طلایی را به دست آوردند. پس از انصراف مارتین به دلیل حادثه‌ای در پایان مرحلهٔ ششم، فروم دوباره پیراهن طلایی را به تن کرد. او در کوه‌های پیرنه فاصله‌اش با رقیبان را افزایش داد و در کوه‌های آلپ به‌خوبی در مقابل حمله‌های کینتانا ایستاد و عنوانش را حفظ کرد.
آلبرتو گراسی
آلبرتو گراسی (Alberto Grassi؛ زاده March 7, 1995) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
تور دو فرانس ۲۰۱۵
فروم نخستین شخص بریتانیایی شد که دو بار قهرمان تور شده‌است. پیتر ساگان از تیم تینکوف در رده‌بندی امتیاز اول شد. فروم عنوان سلطان کوهستان را نیز به دست آورد. کینتانا نیز به عنوان بهترین رکابزن جوان معرفی شد.
تیم‌ها
۲۲ تیم در مسابقات تور دو فرانس در سال ۲۰۱۵ حضور یافتند. ۱۷ تیم عضو تیم‌های جهانی به صورت خودکار دعوت شدند و باید در مسابقه شرکت می‌کردند. هم‌چنین ۵ تیم پروتور قاره‌ای توسط برگزار کنندگان دعوت شدند. تیم ام‌تی‌ان-کوبکا نخستین تیم آفریقایی بود که در تور حضور داشت.
تعداد رکابزنان هر تیم، ۹ نفر بود؛ بنابراین مسابقه با حضور ۱۹۸ دوچرخه‌سوار (از ۳۲ کشور) آغاز شد که ۱۶۰ نفر توانستند مسابقه را در پاریس به پایان برسانند. برخی از کشورها بیش از ۱۰ رکابزن داشتند. هم‌چنین دو دوچرخه‌سوار اریتره‌ای به عنوان نخستین رکابزنان آفریقایی سیاه‌پوست در تور شرکت کردند.
مسیر و مرحله‌ها
اوترخت میزبان افتتاحیه تور بود و گزارش شده که برای این کار، ۴ میلیون یورو به سازمان برگزار کنندهٔ تور پرداخت کرده‌بود. هلند برای ششمین بار، میزبان افتتاحیه بود.
رده‌بندی و نتایج
در تور دو فرانس چهار رده‌بندی انفرادی و یک رده‌بندی تیمی وجود دارد. مهم‌ترین آن‌ها، رده‌بندی اصلی است که بر پایهٔ جمع‌بندی زمان هر مرحلهٔ یک رکابزن محاسبه می‌شود. رکابزن دارای کمترین زمان، رهبر تور است که با پیراهن زرد (طلایی) شناخته می‌شود. برندهٔ این رده‌بندی، برندهٔ تور محسوب می‌شود. به جز دو مرحلهٔ تایم تریل، برای سه نفر اولی که به خط پایان برسند، جایزهٔ زمانی در نظر گرفته می‌شود. این جایزه برای نفر اول تا سوم به ترتیب ۱۰، ۶ و ۴ ثانیه است. به جز تایم تریل و پایان گروهی، اگر در سه کیلومتر پایانی، حادثه‌ای برای یک یا چند رکابزن رخ دهد، زمان گروهی که رکابزنان همراهی می‌کردند، برای آن‌ها ثبت می‌شود.
رهبر رده‌بندی امتیازی با پیراهن سبز شناخته می‌شود. رکابزنانی که در خط‌های پایان یا خط‌های اسپرینت میانی هر مرحله، جزء نفرات اول باشند، امتیازاتی را کسب می‌کنند. در تور دو فرانس ۲۰۱۵ تنها در شش مرحلهٔ مسطح (۲، ۵، ۶، ۷، ۱۵ و ۲۱) برندهٔ مرحله ۵۰ امتیاز و نفرات دوم و سوم ۳۰ و ۲۰ امتیاز به دست می‌آوردند. در هفت مرحلهٔ دیگر شامل مرحلهٔ سنگفرش (۱۰) و شش مرحلهٔ نیمه‌کوهستانی (۳، ۴، ۸، ۱۳، ۱۴ و ۱۶) برندهٔ مرحله ۳۰ و نفر دوم ۲۵ امتیاز کسب می‌کردند. در مراحل کوهستانی (۱۱، ۱۲، ۱۷، ۱۸، ۱۹ و ۲۰) و تایم تریل انفرادی نفر اول ۲۰ امتیاز به دست می‌آورد. در تایم تریل تیمی امتیاز توزیع نشد.
در رده‌بندی کوهستان، امتیازات به رکابزنانی که توانایی رسیدن به بالای سربالایی‌ها را داشته‌باشند، داده می‌شود. در تور دو فرانس سربالایی‌ها بر پایهٔ سختی‌شان به ترتیب کاهش سختی، به صورت درجهٔ استثنایی، درجهٔ یک، دو، سه و چهار درجه‌بندی می‌شوند. با افزایش سختی سربالایی، امتیازات توزیع شده و تعداد رکابزنانی که امتیاز می‌گیرند، افزایش می‌یابد. رهبر رده‌بندی کوهستان، پیراهن خالدار را به تن می‌کند. در تور ۲۰۱۵ برای خط پایان مراحل ۱۰، ۱۲، ۱۷، ۱۹ و ۲۰ امتیاز دو برابر در نظر گرفته شد.
رده‌بندی رکابزنان جوان که با پیراهن سفید مشخص می‌شود، مشابه رده‌بندی اصلی محاسبه می‌شود؛ ولی تنها رکابزنان کمتر از ۲۵ سال (زادگان ۱ ژانویه ۱۹۹۰) به بعد را در نظر می‌گیرد. رده‌بندی تیمی بر پایهٔ زمان عبور از خط سه نفر اول هر تیم در هر مرحله محاسبه می‌شود. تیمی که کمترین زمان را داشته‌باشد، رهبر رده‌بندی است. در صورت تساوی زمانی، تعداد پیروزی‌های مرحله‌ای تعیین‌کننده است. رکابزنان تیمی که رهبر رده‌بندی تیمی است، با کلاه و شماره‌های زرد شناخته می‌شوند.
افزون بر رده‌بندی‌ها جایزهٔ تهاجمی بودن در پایان هر مرحله بر پایهٔ تصمیم‌گیری هیئت داوری به رکابزنی که بیشترین تلاش را داشته و بیشترین کیفیت ورزشکاری را نشان داده، داده می‌شود. این جایزه در مراحل تایم تریل و مرحلهٔ آخر داده نشد. تهاجمی‌ترین رکابزن هر مرحله، در مرحلهٔ بعدی از شمارهٔ قرمز استفاده می‌کند.
جمعاً ۲٬۰۳۰٬۱۵۰ یورو جایزه در مسابقه پرداخت شد. سه نفر اول رده‌بندی اصلی، ۴۵۰ هزار، ۲۰۰ هزار و ۱۰۰ هزار یورو دریافت کردند. هم‌چنین به همهٔ کسانی که مسابقه را به پایان رساندند، جایزه‌ای نقدی داده شد. برندگان رده‌بندی امتیازی و کوهستان ۲۵ هزار و برندهٔ رده‌بندی جوانان ۲۰ هزار یورو به دست آوردند. در هر مرحله، به برندهٔ مرحله ۸ هزار یورو و به دارندهٔ هر پیراهن نیز جایزه‌ای داده شد. افزون بر این ۱۰ هزار یورو برای تیم برندهٔ تایم تریل تیمی و ۵۰ هزار یورو برای تیم برندهٔ رده‌بندی تیمی داده شد.
اندیس تپه جیک
تپه جیک یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سلطان آباد استان خراسان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.سنگ میزبان این اندیس آندزیت است و دیرینگی آن به دوران ائوسن می‌رسد. در این اندیس، پاراژنز‌های گالن یافت می‌شوند.
نادر سلطانپور
نادر سلطانپور روزنامه‌نگار و مجری ایرانی شبکه‌های تلویزیونی فارسی‌زبان می‌باشد. با راه‌اندازی شبکه تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی، وی به‌عنوان یکی از مجریان اصلی برنامه‌های خبری این شبکه معرفی شد. او حرفه روزنامه‌نگاری را در رادیوی هفتگی صدای پارسی در تورنتوی کانادا آغاز کرد. در سال ۲۰۰۰، نادر موفق شد صدای پارسی را به برنامه‌ای شبانه تبدیل کند. سلطانپور در سال ۲۰۰۵ به رادیو و تلویزیون ملی کانادا، سی‌بی‌سی، پیوست و یکی از تهیه‌کنندگان برنامه اخبار صبحگاهی رادیو شد. نادر در سال ۲۰۰۹ به بی‌بی‌سی فارسی در لندن ملحق شد و با راه‌اندازی تلویزیون در سال ۲۰۰۹ ،مجری خبر شد. نادر سلطانپور در تاریخ هفتم مهرماه سال نود و هفت (۲۹ سپتامبر ۲۰۱۸) آخرین اجرای برنامه خبری ۶۰ دقیقه بی‌بی‌سی را اجرا کرد. وی در حال حاضر در شبکهٔ ایران اینترنشنال مشغول به کار می‌باشد.
رویدادهای برجسته
در فوریه سال ۲۰۱۲ فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی جایزه اسکار برای بهترین فیلم خارجی را کسب کرد. نادر برنامه ویژه‌ای به همین مناسبت اجرا کرد.
در سال ۲۰۱۲ نادر مجری یک برنامه شش قسمتی تحت عنوان بزرگان ایران زمین بود. این برنامه به معرفی زرتشت، کوروش، فردوسی، ابوعلی سینا، حافظ و محمد مصدق پرداخت و از بینندگان بی‌بی‌سی فارسی دعوت شد تا به فردی که آنها معتقدند بزرگترین چهره ایران زمین است رای بدهند. نتیجه در نوروز همان سال اعلام شد و اکثر رای‌دهندگان کوروش را برگزیدند.
در اکتبر سال ۲۰۱۳ در جریان گفتگویی جنجالی نادر از چند کشور که در یکصد سال گذشته تشکیل شده‌اند نام برد. اما در همان جمله با اشاره به این که همه‌ی کشورها مرزهایشان بر خون بنا شده از ایران، عراق، سوریه و آمریکا اسم برد که مرزهایشان جعلی هستند. این گفته‌ها واکنش‌های گسترده‌ای را در پی داشت و نادر سلطانپور اعلام کرد که یک اشتباه تاریخی از سوی او بوده است. صادق صبا، مدیر وقت بی‌بی‌سی فارسی نیز گفت قصد او به هيچوجه اين نبوده که ايران کشوری جعلی است و اشتباهی صورت گرفته است.
در نوامبر سال ۲۰۱۴ نادر گزارش ویژه‌ای به مناسبت یکصدمین سال اعلان بی‌طرفی ایران در جنگ جهانی اول تهیه کرد.
پاویون بارسلونا
پاویون بارسلونا یا غرفه بارسلونا ، طراحی شده توسط لودویگ میس ون در روهه، غرفه آلمان برای نمایشگاه بین‌المللی ۱۹۲۹ در بارسلونا، اسپانیا است. این ساختمان برای افتتاح رسمی از بخش آلمان در نمایشگاه استفاده شده‌است. این ساختمان، مهم در تاریخ معماری مدرن متعالی، و شناخته شده برای فرم ساده آن و استفاده دیدنی و جذاب آن از موادی، مانند سنگ مرمر، سنگ باباغوری و سنگ تراورتن است. همان ویژگی‌های مینیمالیسم و دیدنی را می‌توان به‌طور خاص در مبلمان آن به نام صندلی بارسلونا دید. بسیاری از ساختمان‌های مدرن مهم، از جمله کاخ کپل مانور مایکل ونسر در کنت از آن الهام گرفته‌اند.
فرناز قاضی‌زاده
فرناز قاضی‌زاده (۱۲ آذر ۱۳۵۳ در تهران) روزنامه‌نگار و یکی از مجریان شبکهٔ تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی است. قاضی زاده در کارنامهٔ خود کار در روزنامه‌هایی چون حیات نو، زن، نشاط، ایرانیان، هم میهن و همچنین هفته نامه‌هایی چون هفته‌نامه خانه را دارد. او از سال ۲۰۰۵، به استخدام بی‌بی‌سی فارسی در آمد.
در داخل ایران
فرناز قاضی‌زاده نخستین بار در سال ۱۳۷۵ در هفته‌نامه خانه و مؤسسه روزنامه‌نگاران جوان مشغول به کار شد. وی مدتی نیز در هفته‌نامه خانه سردبیر سرویس خبر و گزارش بود. بعد از آن در سال ۱۳۷۷ به روزنامه ایرانیان رفت اما روزنامه ایرانیان مدتی بعد به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. در پی این تعطیلی، قاضی‌زاده به روزنامه زن رفت و در سرویس اجتماعی این روزنامه مشغول به کار شد. او در جریان قتلهای زنجیره‌ای خبرنگار روزنامه زن در این مورد بود. وی در فروردین ۱۳۷۸ به روزنامه نشاط رفت. پیوستن به این روزنامه سرآغاز همکاری وی با سرویس اجتماعی مجموعه مطبوعاتی جامعه روز شد. او هم‌زمان در روزنامه آفتاب امروز هم، در سرویس فرهنگی این روزنامه مشغول بود که در نهایت در اردیبهشت ۱۳۷۹ وتوقیف دست جمعی روزنامه‌ها فعالیتش را در روزنامه هم میهن به مدیر مسئولی غلامحسین کرباسچی ادامه داد.وی از بهار ۷۹ به مدت چند ماه فعالیت خود را در قالب اجرا و گزارشگری برنامهٔ علمی کاوش که کاری از گروه علمی شبکه یک و تهیه‌کنندگی آن را همایون خیری عهده‌دار بود پی گرفت. حسین درخشان هم مدتی مجری این برنامه بود و هم‌زمان در ماهنامه تخصصی الکترونیک با عنوان سیلیکون فعالیت می‌کرد. قاضی زاده در پایان همان سال کار با ویژه نامه آخر هفته، حیات نو را آغاز کرد و بعد معاون سرویس اجتماعی حیات نو شد. دبیر سرویس مهرداد خلیلی بود. درست سال بعد که مهرداد خلیلی به روزنامه ایران رفت دبیر سرویس شد و تا تعطیلی روزنامه، در آن سمت باقی ماند. پس از آن فعالیتش را با گروهی ادامه داد که قصد تأسیس خبرگزاری میراث فرهنگی ایران (CHN) را داشتند. تا شهریور سال بعد(۱۳۸۲)، در سمت دبیر سرویس خبر از شهرستان‌ها، در خبرگزاری میراث فرهنگی ماند. وی سپس در روزنامه یاس نو مشغول به فعالیت شد و تا قبل از خروج از ایران به عنوان عضو شورای سردبیری یاس نو در این روزنامه فعالیت می‌کرد.
در خارج از ایران
قاضی‌زاده در سال ۱۳۸۲ ایران را به مقصد هلند ترک کرد و سپس در انگلستان سکونت گزید. در سال ۲۰۰۵ میلادی، به همراه مسعود بهنود، نوشابهٔ امیری، هوشنگ اسدی و حسین باستانی، عضو گروه اولیه‌ای بود که روزنامه اینترنتی روزآنلاین را راه‌اندازی کرد و برای مدتی در آن کار کرد. وی در فوریهٔ ۲۰۰۵، به عنوان تهیه‌کنندهٔ رادیو، به استخدام بی‌بی‌سی فارسی درآمد. فرناز در بی‌بی‌سی، علاوه بر تهیهٔ گزارش، به عنوان مجری برنامه‌های رادیویی، جام جهان‌نما، چشم‌انداز بامدادی، روز هفتم و صدای شما کار کرد تا این که در سال ۲۰۰۹ به عنوان مجری تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی کار خود را آغاز کرد. قاضی زاده در سال ۲۰۱۳ در سفری به اسرائیل انتخابات این کشور را پوشش داد.
مصاحبه با فهیم دشتی
چند شب قبل از ترور فهیم دشتی، او با برنامه صفحه دو بی‌بی‌سی فارسی با اجرای فرناز قاضی‌زاده دربارهٔ تحولات افغانستان در حال گفتگو بود که در جریان این گفتگو، تصویر و صدای مصاحبه‌شونده محو و به جای آن شماره‌ای با فرکانس ماهواره از تلفن فهیم دشتی روی صفحه مانیتور نمایان می‌شود. در پی این اتفاق برخی گمانه زنی‌ها انگشت اتهام را به سمت شبکه بی‌بی‌سی فارسی در شناسایی محل مصاحبه و ترور وی نشانه رفت و گفته شد با این شیوه ردیابی مکانی از طریق ارائه شماره تلفن همراه توسط تلویزیون بی‌بی‌سی به مهاجمان انجام شده‌است و چند روز بعد فهیم دشتی در یک عملیات کشته شد. اما بی‌بی‌سی فارسی در توضیحی کلیه این اتهامات را رد کرد.
زندگی شخصی
قاضی زاده در مهرماه سال ۱۳۸۰ با سینا مطلبی که یکی از روزنامه‌نگاران روزنامه نشاط بود، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج، مانی، پسر آنهاست که درشهریور سال ۱۳۸۱ به دنیا آمد. فرناز برادر زاده علی‌اکبر قاضی‌زاده، روزنامه‌نگار باسابقه، و خواهر بزرگتر ساناز قاضی‌زاده از خبرنگاران و گوینده‌های شبکه تلویزیونی ایران اینترنشنال است.
ارنست فون ولتسوگن
ارنست فون وُلتسوگن (Ernst von Wolzogen؛ April 23, 1855 – July 30, 1934) مؤلف، نویسنده و منتقد فرهنگی اهل آلمان بود.
ارنست فون وُلتسوگن در خانواده‌ای از اشراف‌زادگان اتریشی به‌دنیا آمد و در رشته‌های ادبیات، فلسفه و تاریخ هنر در استراسبورگ و لایپزیگ تحصیل کرد. او در سال ۱۸۸۲ به برلین رفت و به‌عنوان ویراستار در یک بنگاه نشر مشغول به کار شد و بعدها به نویسنده‌ای مستقل مبدل شد. ارنست از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۹ میلادی، ساکنِ مونیخ بود و در آنجا، یک انجمن ادبی را به نام «انجمن ادبی آزاد» پایه‌گذاری نمود. وی سپس در سال ۱۸۹۹ به برلین بازگشت و در آنجا کاباره‌ای را به نام «اَبَـرکاباره» (Überbrettl) بنیان نهاد که عنوانش در واقع، بازی واژگانی با ابرانسان (Übermensch) فریدریش نیچه بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به اگر موسیقی نبود اشاره نمود.
معادلات فرینل
معادلات فرِینل (یا ضرایب فِرِینِل) انتقال یا بازتاب نور ( یا به طور کلی امواج الکترومغناطیس) را هنگام برخورد با سطح مرزی دو محیط (که از نظر اپتیکال مشابه نیستند) نشان می‌دهد. اگوستن-ژان فرنل که اولین کسی بود که به عرضی بودن نور پی برد، این فرمول را استخراج کرد، هرچند هیچکس متوجه میدان‌های مغناطیسی و الکتریکی نور نشده بود. برای اولین بار ، امکان درک قطبی شدگی نور فراهم شد، چرا که معادلات فرنل رفتار متفاوت امواج قطبش های s و p را هنگام برخورد با حد فاصل دو محیط، پیش بینی می کرد.
نگاه اجمالی
نور در هنگام عبور از محیطی با ضریب شکست n1 به محیطی با ضریب شکست n2 هم دچار بازتاب می‌شود و هم دچار شکست می‌شود. نور در حالت کلی در دو راستای میدان الکتریکی منتشر می‌شود: میدان الکتریکی نور می‌تواند موازی صفحه برخورد* باشد، که در این صورت به آن قطبش نوع پی (P-Polarization) می‌گویند؛ میدان الکتریکی نور می‌تواند عمود بر صفحه برخورد باشد، که در این صورت به آن قطبش نوع اِس (S-Polarization) می‌گویند. (*صفحه برخورد، صفحه‌ای ست که نور برخوردی و نور بازتابیده شده در محیط اول در آن قرار دارند). معادلات فرنل مشخص می‌کند چه درصدی از کل نور برخوردی بازتاب شده و چه درصدی از آن به محیط دوم منتقل شده است. این محاسبات برای هر دو مسیر میدان الکتریکی نور (S و P) به طور جداگانه محاسبه می‌شود.
در صورتی که نور به اصلاح پولارایزد یا قطبیده نباشد، نرخ بازتاب (یا انتقال) آن برای هر دو حالت قطبش عمودی و موازی، یکسان خواهد شد.
با وجود ارتباط بین قطبش نور و نرخ بازتاب و انتقال، در حالتی که نور برخوردی با نرمال سطح زاویه صفر درجه بسازد، تفاوتی میان دو وضعیت قطبش نور وجود ندارد.
قدرت (شدت) ضریب بازتاب و انتقال
در شکل سمت چپ صفحه، پرتوی نور از مسیر IO به حد فاصل دو محیط برخورد می‌کند، بخشی از آن بازتاب شده و از مسیر OR به محیط اول بازمی‌گردد، و بخشی در محیط دوم در مسیر OT شکسته می‌شود. زاویه ای که پرتو نور برخوردی، پرتو بازتابیده شده و پرتو شکسته شده به ترتیب با نرمال حد فاصل محیط ها می‌سازند را به ترتیب با \theta_i، \theta_r و \theta_t نشان می‌دهند.
آندریاس کریستنسن
او سابقه بازی کردن در تیم‌های پایهٔ دانمارک و تیم‌های چلسی و بروسیا مونشن‌گلادباخ را دارد.
معادلات فرینل
قدرت (شدت) ضریب بازتاب و انتقال
ارتباط بین این زوایا را می توان با کمک قانون بازتاب
،
آندریاس کریستنسن
افتخارات
چلسی بارسلونا
معادلات فرینل
قدرت (شدت) ضریب بازتاب و انتقال
و قانون اسنل
آندریاس کریستنسن
افتخارات
لالیگا اسپانیا ۲۰۲۲ _ ۲۰۲۳
معادلات فرینل
قدرت (شدت) ضریب بازتاب و انتقال
بیان کرد.
نسبتی از موج برخوردی که بازتاب می‌شود را با عنوان "قابلیت بازتاب" (یا توان بازتاب)، و نسبتی از موج برخوردی را که به محیط دوم منتقل می‌شود را "قابلیت انتقال (یا قدرت انتقال) می‌نامند. این روابط میزانی از انرژی نور برخوردی را که حین انتقال یا بازتاب ممکن است جذب شود، در نظر نمی‌گیرند.
آندریاس کریستنسن
افتخارات
سوپر جام اسپانیا ۲۰۲۲
معادلات فرینل
روابط فرنل برای توان موج
نسبت توان بازتاب‌شده برای قطبش‌های s و p چنین به دست می‌آیند:
آندریاس کریستنسن
افتخارات
افتخارات شخصی
معادلات فرینل
روابط فرنل برای توان موج
برحسب ضریب شکست این روابط چنین می‌شوند:
از روی این روابط، ضریب عبور از پایستگی انرژی به دست می‌آید:
خوشحال (ترانه مایکل جکسون)
«خوشحال» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا مایکل جکسون است که در سال ۱۹۷۳ میلادی منتشر شد.
ناحیه عین بابوش
ناحیه عین بابوش (به عربی: دائرة عین بابوش) یک ناحیه در الجزایر است که در استان ام‌البواقی واقع شده‌است.
سرخه (مرند)
سرخه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش کشکسرای شهرستان مرند واقع شده‌است.
چم پوش
چم پوش، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان چرداول در استان ایلام ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بیجنوند قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
اسکات، آرکانزاس
اسکات (به انگلیسی: Scott) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پلاسکی، آرکانزاس واقع شده‌است. اسکات ۸٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۰ نفر جمعیت دارد و ۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه بریلی
فرودگاه بریلی (به زبان بومی: बरेली एयरपोर्ट) یک فرودگاه نظامی و همگانی است که یک باند فرود بتن دارد. این فرودگاه در کشور هند قرار دارد.
هندوستان در این پایگاه، دارای یک آشیانه زیرزمینی بتونی برای حفاظت از جنگنده‌هایش است.
رومئو بنتی
رومئو بنتی بازیکن فوتبال و اهل ایتالیا است که از سال ۱۹۷۱ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۵۵ بازی ملی حضور داشته‌است. او در بازی‌های ملی‌اش ۲ گل به ثمر رساند. رومئو بنتی آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۸۰ میلادی انجام داد.
گمینا ترانبکی ویلکیه
گمینا ترانبکی ویلکیه یک گمینا در لهستان است که در شهرستان گدانسک واقع شده‌است. گمینا ترانبکی ویلکیه ۱۶۲٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۴۹۵ نفر جمعیت دارد.
قلعه خور
قلعه خور مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
کلادیو واندلی
کلادیو واندلی (Claudio Vandelli؛ زادهٔ July 27, 1961) دوچرخه‌سوار اهل ایتالیا است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
اندیس ترنگای
ترنگای یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر کردگان استان خراسان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، مس است.سنگ میزبان این اندیس آندزیت ، بازالت است و دیرینگی آن به دوران ائو بالایی می‌رسد. در این اندیس، پاراژنز‌های پیریت، آزوریت ، لیمونیت ، کریزوکول ،کالکوسیت یافت می‌شوند.
نوروز
نوروز نخستین روز سال خورشیدی ایرانی برابر با یکم فروردین ماه، جشن آغاز سال نوی ایرانی و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران ایران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و در مناطق وسیعی در آسیا و دیگر نقاط جهان جشن گرفته می‌شود. زمان برگزاری نوروز، اعتدال بهاری و در آغاز فصل بهار است.
نوروز به عنوان یک جشن قدیمی و کهن از اقوام متعددی در منطقه به ارث رسیده‌است و با رنگ و انگ ویژه، شناسنامه ایرانی به خود گرفته و از آن به عنوان نماد پیوند دهنده افراد و اقوام ایرانی و ملت ایران یاد می‌شود. ایرانیان نوروز را آغازگر رستاخیز طبیعت، گاه رویش و زایش باغ و بوستان می‌دانند و بر این باور هستند که در نوروز، همزمان با طبیعت، باید روزگار نو و جدیدی را با روان و نگرش نو، در تن‌پوش تازه‌ای آغاز کنند.
نوروز، با عنوان رسمی «روز بین‌المللی نوروز»، توسط یونسکو به عنوان میراث فرهنگی و معنوی بشر به ثبت جهانی رسیده‌است. این روز همچنین یکی از روزهای مقدس و اعیاد مذهبی زرتشتیان و بهاییان نیز به‌شمار می‌رود.
زمان نوروز
جشن نوروز با تحویل سال یا لحظهٔ برابری اعتدال بهاری آغاز می‌شود؛ لحظه‌ای که خورشید در سیر ظاهری خود در ابتدای برج حمل، از استوای زمین گذشته و برابری روز و شب رخ می‌دهد. در گاه‌شماری هجری خورشیدی، لحظهٔ تحویل سال، تعیین‌کنندهٔ نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین است. چنانچه آغاز سال، قبل از ظهر و در نیمهٔ اول شبانه‌روز تحویل شود، همان‌روز نوروز است و اگر تحویل سال بعد از ظهر باشد، فردای آن روز، نوروز است. نوروز در تقویم میلادی در بیشتر سال‌ها با ۲۱ و گاه ۲۰ و به‌ندرت ۲۲ مارس مطابقت دارد.
در کشورهایی مانند ایران و افغانستان که گاه‌شماری هجری خورشیدی به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، تقویم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال به‌شمار نمی‌رود.
واژهٔ نوروز
امروزه این واژه به‌طور عام به اعتدال بهاری و آغاز سال نو اطلاق می‌شود اما در معنای خاص، برای ششمین روز فروردین (با نام «روز خرداد») به‌کار می‌رود.
ایرانیان باستان از نوروز با عنوان «ناوا سرِدا» به معنی سال نو یاد می‌کردند. مردمان ایرانی آسیای میانه مانند سغدیان و خوارزمیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی، به معنای سال نو می‌نامیدند.
در متن‌های گوناگون لاتین، بخش نخست واژه نوروز با املای No, Now, Nov وNew Naw و بخش دوم آن با املای Ruz, Rooz و Rouz نوشته شده‌است. در برخی از موارد، این دو بخش پشت سر هم و در برخی نیز با فاصله نوشته می‌شوند. در کشورهای مختلف تلفظ نوروز متفاوت است. در شهر لکنو هند که هر ساله نوروز برگزار می‌شود و هفته‌نامه‌ای هم با نام نوروز دارد آن را به صورت Nauroz تلفظ می‌کنند که به تلفظ لهجه دری نزدیک است. به باور احسان یارشاطر، بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، نگارش این واژه در الفبای لاتین با توجه به قواعد آواشناسی، به شکل Nowruz توصیه می‌شود. (که البته وی تلفظ فارسی ایران را مبنا قرار داده‌است) این شکل از املای واژه نوروز، هم‌اکنون در نوشته‌های یونسکو و بسیاری از متون سیاسی به کار می‌رود.
نوروز در فارسی میانه بوده‌است. در فارسی ایران این واژه به صورت (در گفتار عامیانه، )، در فارسی افغانستان به صورت  و در فارسی تاجیکی به صورت  یا  تلفظ می‌شود (تلفظ‌ها به آی‌پی‌ای هستند).
پیشینه
منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به سال ۵۳۸ (قبل از میلاد) یعنی زمان حمله کوروش بزرگ به بابل بازمی‌گردد. مردم بابل روز اول سال (عموماً در اعتدال بهاری برابر با ۲۱ مارس) را جشن می‌گرفتند. این زمان برابر با بیداری طبیعت است. از لوحه‌ها چنین بر می‌آید که این جشن تقریباً از ۲۳۴۰ سال، پیش از میلاد، شناخته شده بود.
مری بویس معتقد است که ایرانیان از دیرباز، بر اساس آیین میتراییسم، جشن‌های بزرگی چون جشن‌های بهاره و پاییز(مهرگان) را برگزار می‌کرده‌اند ولی شکوه جشن بهاره بابلیان، ممکن است موجب رهنمود ایرانیان به برگزاری جشن سال نو در این ایام شده باشد.
عید آغاز سال در بین‌النهرین (بابل و آشور) و همچنین در عیلام در اصل بازگشت ایزدِ شهیدشونده، دُموزی بود که معتقدان نظر داشتند او هر ساله می‌میرد و بار دیگر به حیات برمی‌گردد. مرگ او مرگ جهان گیاهان و حیات دوبارهٔ او حیات دوبارهٔ جهان گیاهی بود. سپس در پی عزاداری‌هایی که برای ایزدِ شهیدشونده به عنوان مظهر برکت و زندگی و مرگ جهان گیاهی انجام می‌شد، اشک‌های بسیاری ریخته‌می‌شد که این اشک‌های ریخته‌شده نماد باران و نوعی جادوی باران‌آوری و آب بودند. در پی این عزاداری و اشک ریختن‌ها بود که ایزدِ به شهادت رفته بار دیگر در روز نوروز زنده می‌شد و زندگی از سر می‌گرفت.
در اسطوره‌ها
در برخی از متن‌های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده‌است.
پدیدآوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده‌است که: جم(یما) در حال گذشتن از آذربایجان، بر روی تخت جمشید ارگ جمشید در آنجا فرود آمد و با تاجی زرین بر روی تخت نشست با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو و جم را جمشید نامیدند.
مهم‌ترین چهره‌های اسطوره‌ای مانند جمشید، سیاوش و کیخسرو پیوندی نزدیک با نوروز دارند. نوروز روز پیروزی بزرگ جمشید بر دیوان است که نماد پلیدی‌هایی چون سرما، تاریکی، جهالت و خشونت بودند. عروج جمشید و عروج کیخسرو در این روز اتفاق افتاد که تفاسیر گوناگونی را به همراه دارد. در این روز جمشید جهان غیب را در جام جهان‌نما مشاهده کرد. همان جامی که در آن کیخسرو جای بیژن را مشاهده کرد و رستم را به دنبال او فرستاد. اما حکایت دگردیسی و بازآفرینی سیاوش، حکایتی ویژه است که با روایت‌هایی مانند آدونیس، پرسفون، ازیریس یا تمرز قابل مقایسه است.
در زمان سلسله هخامنشیان
در سنگ‌نوشته‌های به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، به‌طور مستقیم اشاره‌ای به برگزاری نوروز نشده‌است. اما بررسی‌ها بر روی این سنگ‌نوشته‌ها نشان می‌دهد که هخامنشیان با جشن‌های نوروز آشنا بودند.
برخی گمان دارند که کوروش بزرگ، نوروز را در سال ۵۳۸ (پیش از میلاد)، جشن ملی اعلام کرد و در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود. با این گمان، این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز در بازهٔ زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار می‌شده. گفته می‌شود که در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز باشکوهانه در تخت جمشید برگزار می‌شده. داریوش اول هخامنشی سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده‌است و گمان می‌رود که به مناسبت نوروز سال ۴۱۶ (قبل از میلاد) بوده باشد.
برخی از پژوهشگران (هرتسفلد، کرفتر، اردمن، گیرشمن و پرادا) مدعی هستند که تخت جمشید برای انجام مراسم نوروز ساخته شده‌است؛ در حالی دیگر پژوهشگران (نیلاندر، کامایر، موسوی) هرگونه مدرکی برای جشن گرفتن نوروز در دوره هخامنشی را انکار می‌کنند.
در زمان اشکانیان و ساسانیان
در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های متعددی در طول یک سال برگزار می‌شد که مهم‌ترین آن‌ها نوروز و مهرگان بود. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان، چند روز (دست کم شش روز) طول می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه به مدت پنج روز، از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خرداد روز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد.
ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه تمایز نوروز کوچک و نوروز بزرگ را در عدم احتساب کبیسه می‌داند. شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سال‌های کبیسه رعایت نمی‌شده‌است. روز برگزاری مراسم نوروز در هر دوره ۴ ساله، یک روز از موعد اصلی خود (آغاز برج حمل) عقب می‌ماند و در نتیجه زمان نوروز در این دوران همواره ثابت نبود و در فصل‌های گوناگون سال جاری بود.
در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقه‌ای از طبقات مردم (دهقانان، روحانیان، سپاهیان، پیشه‌وران و اشراف) به دیدار شاه می‌آمدند و شاه به سخنان آن‌ها گوش می‌داد و برای حل مشکلات آن‌ها دستور صادر می‌کرد. در روز ششم، شاه حق طبقات گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز، تنها نزدیکان شاه به حضور وی می‌آمدند.
اردشیر بابکان، بنیان‌گذار سلسله ساسانیان، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal معروف شد.
در دوران ساسانیان، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار، در دوازده ستون که از خشت خام برپا می‌کردند، انواع حبوبات و غلات (برنج، گندم، جو، نخود، ارزن، و لوبیا) را می‌کاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آن‌ها را پابرجا نگه می‌داشتند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران، همچنین متداول بود که در بامداد نوروز، مردم به یکدیگر آب بپاشند. از زمان هرمز اول مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند. همچنین از زمان هرمز دوم، رسم دادن سکه در نوروز به‌عنوان عیدی متداول شد.
پس از اسلام
در میان همهٔ جشن‌هایی که پس از اسلام در ایران به دلیل بی‌توجهی فرمانروایان و مخالفت اسلام‌گرایان به فراموشی سپرده شدند، نوروز توانست جایگاه خود را به عنوان جشنی ملی در ایران حفظ کند. دلیل پایدار ماندن نوروز در فرهنگ ایرانی را می‌توان پیوند عمیق آن با آیین‌های ایرانی، تاریخ این کشور، و حافظه فرهنگی ایرانیان دانست.
ابونواس، شاعر قرن دوم هجری، در یکی از فارسیاتِ (شعر عربی‌ای که دارای واژگان و عبارت‌های فارسی است) خود سروده‌است:
مهرجان معرب مهرگان است و نُکروز همان نُگروز است که در فارسی نو به تلفظ نوروز رسیده‌است.
گفته می‌شود که عرب‌های فاتح ایران، پایتخت شاهنشاهی ساسانی را در روز نوروز تسخیر کردند. پس از آن، آن‌ها مالیات سنگینی بر برگزاری دو جشن نوروز و مهرگان وضع کردند. خلفای دو پادشاهی امویه و عباسی نیز این رویه را ادامه دادند، اگرچه بعدها خود آنها، در جشن نوروز شرکت کردند و آن را گرامی داشتند. از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست. در دوره عباسیان، به گفتهٔ تاریخ طبری، معتضد، مردم بغداد را از برافروختن آتش در روز نوروز و پاشیدن آب بر روی عابران بر حذر داشت ولی پس از نگرانی از احتمال آشوب مردم، فرمان خود را پس گرفت. خلیفه‌های فاطمی نیز چندین‌بار برافروختن آتش و آب‌پاشی در نوروز را ممنوع اعلام کردند. از نوشته‌های باقی‌مانده از سدهٔ چهارم هجری در بغداد، می‌توان پی برد که مردم در روزهای نوروز، لباس نو بر تن می‌کرده‌اند، به هم سیب هدیه می‌دادند، غذاهای ویژه می‌پختند و زنان نیز عطرهای ویژهٔ نوروزی خریداری می‌کردند. مسلمانان در این هنگام در کنار نامسلمانان شیره می‌نوشیدند و بر یکدیگر آب می‌پاشیدند.
عباسیان گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های طاهریان، سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد. در این دوره‌ها، با فرارسیدن نوروز، شاعران دربار در ستایش آن شعر می‌سرودند و به شاه، فرارسیدن نوروز را شادباش می‌گفتند. بیهقی از شکوه مراسم نوروز در دربار غزنویان نوشته‌است و تعدادی از زیباترین آثار شعری از شاعران درباری‌ای چون فرخی، منوچهری، و سعد سلمان در ستایش نوروز سروده شده‌اند.
نگاهی به تاریخ هند نشان می‌دهد که نوروز ریشه طولانی در فرهنگ این منطقه دارد، اما تنها از آغاز سلطنت حاکمان اسلامی در هند (زمان حکومت مغول‌ها) بر این سرزمین، نوروز شکوه جشنی ملی را داشته‌است. ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر(۱۶۰۵–۱۵۴۲م) نقش مهمی در اشاعه فرهنگ ایرانی در سرزمین هند داشت. او در سال ۹۹۲ هجری (۱۵۸۴م)، تقویم اسلامی را منسوخ و تقویم خورشیدی ایرانیان را به جای آن رواج داد. اکبر بزرگ که زندگی‌نامه رسمی خود را به فارسی نوشته‌است، چنین توصیف می‌کند که با زنده کردن جشن‌های کهن که به مدت هزار سال از شیوع افتاده بود، شادی به خاطره‌های مکدر و غمگین بازگردانده شد. او در یادداشت‌های خود، دلیل این اقدام را ابتقای مرضیات الهی خوانده‌است. جشن‌های نوروز در سلطنت ۱۸ ساله جهانگیر، پسر اکبر شاه (۱۶۲۷–۱۶۰۵م) که بر هند و پاکستان حکومت می‌کرد، هر سال از ابتدای فروردین تا هجدهم جشن نوروز برپا می‌شد و روز نوزدهم با برگزاری «جشن شرف» پایان می‌یافت. بر اساس اسناد تاریخی موجود، نورجهان، ملکه ایرانی این دربار از منجمین می‌خواسته که رنگ مربوط به سال را به او بگویند تا دیوارها، پرده‌ها، فرش‌ها، لباس کنیزها و … را به همان رنگ تغییر دهد. در دربار پسر جهانگیر، یعنی شاه جهان، (۱۶۵۸–۱۶۲۸) که سازنده تاج محل است هم برگزاری نوروز ادامه یافت، اما نوروز در زمان محی الدین اورنگ زیب (جانشین شاه جهان)، که مسلمانی متعصب و مقتصد بود، متوقف شد.
در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌شاه سلجوقی، تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار (ورود آفتاب به برج حمل) قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشماری که به تقویم جلالی معروف شد، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدوداً هر چهار سال یک‌بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به‌جای ۳۶۵ روز، ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.
نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می‌شد. در سال ۱۵۹۷ میلادی، شاه عباس صفوی، مراسم نوروز را در عمارت نقش جهان اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود.
فیلیپ لوتار مایرینگ
فیلیپ لوتار مایرینگ (Philipp Lothar Mayring؛ ۱۹ سپتامبر ۱۸۷۹ – ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۸) بازیگر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آلمان بود.
پیر منفره
پیر منفره (Pierre Mainfray) (زادهٔ ۱۵۸۰، درگذشت ۱۶۳۰) اهل روان فرانسه، یک شاعر سبک درام فرانسوی بود. پیر لاروس گفته‌است: آنچه ما دربارهٔ پیر منفره می‌دانیم این است که او پیشرویی بود که از سوی هم میهن روشنفکرش، پیر کورنی نادیده گرفته شد. پیر کورنی دربارهٔ منفره گفته بود: «همهٔ نوشته‌های منفره پُر ایراد و یک شکست اند که در دورانی مورد توجه قرار گرفته‌اند. مگر Cyrus که دارای نکاتی بود.»
فیلیپ لوتار مایرینگ
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به مواد مخدر، سپاسگزار، بانو، ترانه مادر و اگر موسیقی نبود اشاره نمود.
نوروز
پس از اسلام
در اسلام و به ویژهٔ آیین تشیع، به نوروز به عنوان روزی خجسته نگاه شده‌است و بر گرامی داشتن آن تأکید شده‌است. از دیدگاه شیعه، نوروز روز ظهور امام زمان است.
نوروز در دوره صفویه
نوروز به‌طور مستمر در همه دوران تاریخی ایران کم و بیش برگزار می‌شده‌است اما در دوره بعد از اسلام در دوران صفویه به‌خصوص در دوران میانی صفویه این جشن نماد و سمبل ملی تر و درباری تری یافت. بعدها با نفوذ فقهای شیعی به دربار از اهمیت نمادهای ملی کاسته شد و فقاهت بر سمبل‌ها و نمادها چیره شد.
در دوران قاجار
دربار قاجار در آستانه عید نوروز تدارک ویژه ای برای برگزاری هرچه باشکوه تر مراسم عید نوروز می‌دید. مراسم اصلی «سلام نوروزی» بود که در سه بخش برگزار می‌شد. سلام عام تحویل، سلام عام تخت مرمر و سلام خاص سر در. یک روز پیش از عید از طرف رئیس تشریفات دربار علی‌خان ظهیرالدوله داماد شاه برای طبقات مختلف دعوتنامه فرستاده می‌شد و مدعوین بایستی یک ساعت قبل از تحویل حضور به هم رسانند. سلام عام نوروز در تخت مرمر واقع در کاخ گلستان اجرا می‌شد.
در کتاب سفرنامه پولاک در ایران دربارهٔ مراسم نوروز در دربار آمده‌است که نوروز در زیر آسمان شاد و زیبای ایران جشنی است برای شادی و شادکامی. نویسنده این کتاب در تشریح آئین‌های نوروزی به جشن «سلام نوروزی» در دربار می‌پردازد و می‌نویسد: بیست دقیقه پیش از تحویل سال شاه وارد می‌شود هنگام ورود به تالار یک خواجه و چند پیشخدمت به دنبال شاه هستند. او به طرف شاه نشینی که مخصوص او تهیه شده می‌رود. چهارزانو روی فرش ابریشمین می‌نشیند و راحت و آسوده به پشتی تکیه می‌دهد در هنگامی که تنها چند دقیقه به حلول سال نو باقی است، نظام العلما با محلول طلا بر کاسه‌ای چینی رقم سال نو و زیر آن آرزوی برکت را می‌نویسد، اکنون دیگر منجمین علامت می‌دهند و توپ شلیک می‌شود و منجم‌باشی رسماً به اطلاع شاه می‌رساند که سال نو آغاز شده‌است، بلافاصله روحانیون حاضر و صاحب‌منصبان بانگ مبارک باد برمی‌دارند. از طرف مستوفی‌الممالک کیسه‌های متعدد از سکه‌های جدید الضرب طلا و نقره تقدیم شاه می‌شود. شاه محتوی آن‌ها را روی یک سینی بزرگ نقره می‌ریزد آن‌ها را با هم مخلوط می‌کند و به هر یک از حاضران چندتایی از آن‌ها می‌دهد زیرا گرفتن سکه نو به هنگام تحویل سال میمنت دارد.
در دوران معاصر
تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تنها کشور جهان که نوروز را به عنوان جشن ملی در تقویم خود داشته‌است کشور ایران بود و البته افغانستان نیز به صورت متناوب این جشن را داشته‌است. اما با استقلال کشورهای آسیای میانه، ابتدا جمهوری قرقیزستان و آذربایجان و سپس سایر کشورها نوروز را جشن ملی خود اعلام کردند. نوروز به عنوان یک میراث فرهنگی و جشن ملی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم ایران قرار داشته و هر ساله برگزار می‌شود. البته برگزاری جشن نوروز به صورت آشکار در برخی از کشورها توسط برخی حکومت‌ها برای مدت زمانی ممنوع بوده‌است. حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود و این ممنوعیت تا زمان میخائیل گورباچف ادامه داشت. با این وجود، مردم این مناطق نوروز را به‌گونهٔ پنهانی یا در روستاها جشن می‌گرفته‌اند. همچنین برخی از مردم این مناطق برای جلب موافقت مقامات محلی، نام دیگری بر روی نوروز می‌گذاشتند؛ به‌طور مثال در تاجیکستان، مردم با اطلاق «جشن لاله» یا جشن ۸ مارس سعی می‌کردند که آیین‌های نوروز را بدون مخالفت مقامات دولتی به جای آورند. همچنین در افغانستان، در دوران حکومت طالبان، برگزاری جشن نوروز ممنوع بود و این حکومت تنها تقویم هجری قمری را به رسمیت می‌شناخت. تا پیش از سال ۲۰۰۰ میلادی، نوروز در ترکیه (که توسط کردها برگزار می‌شود) ممنوع و غیرقانونی بود؛ در اغلب مواقع نوروز با بازداشت کردها توسط نیروهای امنیتی ترکیه‌ای همراه بود. در سال ۱۹۹۲ (میلادی)، دست کم ۷۰ کرد در درگیری با نیروهای امنیتی ترکیه کشته شدند. اگرچه امروزه دولت ترکیه نوروز را به عنوان جشن بهار ترکی جشن می‌گیرد، اما همچنان نوروز به مثابهٔ نمادی نیرومند از هویت کردهای ترکیه است. در سال‌های اخیر نوروز، به معنای واقعی کلمه، جهانگیر شده‌است. مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۲۰۱۰ با تصویب قطعنامه‌ای ۲۱ مارس برابر با اول فروردین را روز جهانی نوروز اعلام کرد.
جهانی شدن نوروز
بنا به پیشنهاد جمهوری آذربایجان، مجمع عمومی سازمان ملل روز نوروز، با ریشهٔ ایرانی را در تقویم خود جای داد.
در متن به تصویب رسیده ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) توسط مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، ۲۱ ماه مارس جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰میلیون نفر آن را جشن می‌گیرند توصیف شده‌است.
پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز به پیشنهاد ازبکستان توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث معنوی، به ثبت جهانی رسیده‌بود. در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه‌ای روز ۲۱ مارس برابر با ۱ فروردین را در چارچوب ماده ۴۹ و تحت عنوان فرهنگ صلح به عنوان «روز جهانی نوروز» به تصویب رسانده و در تقویم خود جای داد، طی این اقدام که برای نخستین‌بار در تاریخ این سازمان صورت گرفت، نوروز ایرانی به‌عنوان یک مناسبت بین‌المللی به رسمیت شناخته شد.
نخستین بار، نوروز ۱۳۹۱ را در صحن عمومی سازمان ملل و یونسکو به میزبانی ایران جشن گرفتند. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل نیز پیامی بدین مناسبت صادر کرد.
جغرافیای نوروز
منطقه‌ای که در آن جشن نوروز برگزار می‌شد، امروزه شامل چند کشور می‌شود و همچنان در این کشورها جشن گرفته می‌شود. برخی آیین‌های نوروز در این کشورها با هم متفاوتند. برای نمونه در افغانستان سفره هفت‌میوه می‌چینند؛ اما در ایران سفره هفت سین می‌اندازند. شباهت و نزدیکی آیین‌های نوروز در جمهوری آذربایجان به آیین‌های نورز ایران بیش از دیگر کشورهاست.
در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۰، سازمان ملل متحد با تصویب یک قطعنامه در مقر سازمان ملل متحد، عید نوروز را به عنوان روز بین‌المللی نوروز و فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت.
نوروز در خارج از جغرافیای نوروز
ایرانیان بیرون از ایران به ویژه در اروپا و آمریکا و کانادا چند دهه است که جشن‌های نوروزی از جمله چهارشنبه‌سوری را به صورت گروهی برگزار می‌کنند.
از دوره بوش رؤسای جمهور آمریکا هر سال پیام نوروزی برای ایرانیان می‌فرستند. در روز چهارشنبه سوری ۱۳۹۳ برای اولین بار میشل اوباما در مراسم سفره نوروزی کاخ سفید سخنرانی کرد. و باراک اوباما در پیام خود گفت:
«با درود، نوروزتان مبارک و پیروز. هفته پیش همسر من میشل کمک کرد تا در اینجا نوروز را جشن بگیریم. این جشن بزرگداشتی بود برای فرهنگهای گوناگون، غذا، موسیقی و دوستی جوامع مهاجری که هر روزه خدمات فوق‌العاده‌ای در ایالات متحده ارائه می‌کنند در حالی که دور سفره هفت سین جمع می‌شوید، از تهران تا شیراز تا تبریز، از سواحل دریای کاسپین تا کرانه‌های خلیج فارس، برای برکت‌هایی که دارید شکرگزارید و به آینده می‌نگرید..»
تعطیلی
در ایران ۴ روز نخست فروردین که مصادف با شروع نوروز است، تعطیل رسمی می‌باشد. این تعطیلات برای مدارس تا سیزده نوروز ادامه دارد.
بخشنامه ۱۳۴۷ خورشیدی
در بخشنامه ۱۰۱۶ مورخ اول آبان ۱۳۴۷ به کلیه وزارتخانه‌ها و موسسات و بنگاه‌ها و شرکت‌های دولتی و وابسته به دولت و بر طبق تصمیم جلسه مورخ ۱۶ اسفند ۱۳۴۶ هیئت وزیران، در فهرست تعطیلات رسمی در ایران؛ روز اول و دوم فروردین تعطیلات رسمی اعلام شده بود.
آداب نوروز در سفرنامه شرق شناسان
شاه در این مورد نیز خواسته یا ناخواسته نظر «منجم باشی» را خواسته بود و او به علت نزدیکی ستاره‌ها (قران کواکب) یا قمر در عقرب بودن روز دوم نوروز را برای برگزاری مراسم سلام مناسب تشخیص داده بود. .
آئین‌ها
نوروز مجموعه‌ای از جشن‌ها و مناسبت‌ها است. جشن‌های سال نو یا جشن‌های نوروزی در ایران برنامه‌های متعددی دارد که ابتدا با چهارشنبه‌سوری شروع می‌شود. بعد از جشن چهارشنبه سوری آخرین پنجشنبه رفتن به مزار و آرامگاه تازه درگذشتگان است. سومین برنامه که بیشتر در خراسان جنوبی رایج است مراسم الفه است. این مراسم نیز در آرامگاه‌ها و قبرستان‌ها یا مساجد برگزار می‌شود و بیشتر برای تکریم و احترام به مردگان است در این مراسم شیرینی و کیک‌های محلی (قطاب- نان شیری - گعک) به همراه سبزه در سفره گذاشته می‌شود.
خانه‌تکانی
خانه‌تکانی یکی از آیین‌های نوروزی است که مردم برخی مناطقی که نوروز را جشن می‌گیرند به آن پایبندند. در این آیین، تمام خانه و وسایل آن در آستانه نوروز گردگیری، شستشو و تمیز می‌شوند. این آیین در کشورهای مختلف از جمله ایران، تاجیکستان و افغانستان برگزار می‌شود.
افروختن آتش
رسم افروختن آتش، از زمان‌های کهن در برخی مناطق علاقه‌مند به نوروز متداول شده‌است. در ایران، جمهوری آذربایجان و بخش‌هایی از افغانستان، این رسم به‌صورت روشن کردن آتش در شب آخرین چهارشنبه سال متداول است. این مراسم چهارشنبه‌سوری نام دارد. در کردستان در روز نوروز مراسم آتش نوروزی (به کردی ئاگر نه‌وروزی Agir Newrozî) انجام می‌شود. پریدن از روی آتش در ایام نوروز در ترکمنستان نیز رایج است.
همچنین رسم افروختن آتش در بامداد نوروز بر پشت بام‌ها در میان برخی از زرتشتیان (از جمله در برخی از روستاهای یزد در ایران) مرسوم است.
سفره‌های نوروزی
سفره‌های نوروزی یکی از آیین‌های مشترک در مراسم نوروز در بین مردمی است که نوروز را جشن می‌گیرند.
سفره نوروزی که امروزه در ایران به آن سفره هفت سین هم می‌گویند دارای دو نوع مواد هستند در بسیاری از نقاط ایران، جمهوری آذربایجان و برخی از نقاط افغانستان، سفره هفت‌سین پهن می‌شود. در این سفره، هفت چیز قرار می‌گیرد که با حرف س آغاز شده باشد؛ مثل سیر، سنجد، سمنو، سیب و… به هفت‌سینی که چیده می‌شود معانی خاصی نسبت داده‌اند؛ مثلاً سیب را نماد زیبایی و تندرستی، سنجد را نماد عشق و محبت، و سکه را رزق و روزی گفته‌اند. سفره نوروز از زمان‌های کهن بوده اما به این صورت بوده‌است که سفره‌ای را پهن می‌کردند و در بشقاب‌های سفالی یا فلزی، انواع آجیل‌های خشک‌شده مانند توت خشک، برگه خشک شده زردآلو و هلو و پختیک (پخته شده و خشک شده لبو) و عسل و سرشیر خشک شده، کلوچه، قطاب و نان سرموکی و… می‌گذاشتند؛ تخم مرغ رنگ‌شده از اجزای اصلی این سفره‌ها بود. در این سفره، بعضی چیزها فقط جنبه زیبایی و نمادین داشت مانند تخم مرغ و آیینه؛ ولی سایر چیزها برای خوردن و پذیرایی میهمانان بوده‌است و هر زمان که تمام می‌شد بلافاصله صاحبخانه ظروف را دوباره برای میهمانان جدید پر می‌کرد. اما اینکه هفت چیز با نام سین باشد، پدیده جدیدی است و مستندات تاریخی ندارد. البته سفره نوروزی همواره دارای سمبل و نمادها بوده‌است اما به نظر می‌رسد گذاشتن هفت جزء آغاز شونده با حرف سین در سفرهٔ نوروزی پدیده‌ای است که روایت‌های آن بیشتر از اواخر دوره قاجار رایج شده و پیشینهٔ تاریخی ندارد و توسط رسانه‌ها فراگیر شده‌است. یکی از ضروریات عید نوروز لباس نو و حمام رفتن بوده‌است، مردان و زنان قبل از فرارسیدن نوروز به حمام‌های زنانه یا مردانه می‌رفتند و شلوغ‌ترین روزهای گرمابه‌ها، همان چند روز سال نو بود. در گرمابه‌های قدیمی که معمولاً با چوب و هیزم در (گرخانه)Gor Khaneh یا (آتش خانه) آب داخل خزانه را که بر روی دیگ‌های بزرگ قرار داشتند گرم می‌کرد، حمامی‌ها لازم بوده که یک ذخیرهٔ ویژه چوب و هیزم را برای روزهای نوروز ذخیره کنند.
پهن کردن سفرهٔ نوروزی در ایران آداب و رسوم خاصی دارد و روی سفره اجزای دیگری به‌ویژه آینه، شمع، و آب نیز حضور دارند. از دیگر اجزای سفرهٔ امروزی می‌شود از ماهی و تخم مرغ رنگ‌شده یاد کرد.
علاوه بر این، سفره هفت شین در میان زرتشتیان، و سفره هفت میم در برخی نقاط واقع در استان فارس در ایران متداول است. در جمهوری آذربایجان، عدد هفت اهمیتی ندارد و بر روی سفره‌های نوروزی خود، آجیل قرار می‌دهند.
والتر پی. براونلو
والتر پرستون براونلو (Walter Preston Brownlow) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۱۰)، سیاستمدار آمریکایی و نماینده ناحیه اول تنسی از سال ۱۸۹۷ تا زمان وفاتش در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. او با اکتساب تعداد زیادی از کرسی‌های فدرال به حوزه مربوطه خود و همچنین مبارزات درون حزبی درمقابل هنری کلی ایوانز و نیوول سندرز بر کنترل حزب جمهوری‌خواه ایالتی، شهره شد و از او همواره به این منظور یادآوری می‌گردد. براونلو به علاوه دوران کنگره‌اش از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا نیز خدمت کرد و از سال ۱۸۷۶ تا ۱۹۱۰ روزنامه‌های جونزبورو و هرالد و تریبون را منتشر کرد.
نوروز
غذاهای نوروزی
یکی از متداول‌ترین غذاهایی که به مناسبت نوروز پخته می‌شود، سمنو (سمنک، سومنک، سوملک، سمنی، سمنه) است. این غذا با استفاده از جوانه گندم تهیه می‌شود. در بیشتر کشورهایی که نوروز را جشن می‌گیرند، این غذا طبخ می‌شود. در برخی از کشورها، پختن این غذا با آیین‌های خاصی همراه‌است. زنان و دختران در مناطق مختلف ایران، افغانستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان سمنو را به‌صورت دسته‌جمعی و گاه در طول شب می‌پزند و درهنگام پختن آن، سرودهای مخصوصی می‌خوانند. برای نمونه در افغانستان، در یکی از مشهورترین ترانه‌ها، این بیت به تکرار خوانده می‌شود:
الکس وب
الکس وب (Alex Webb؛ زادهٔ ۵ مه ۱۹۵۲) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که با آژانس عکس مگنوم فوتوز کار می‌کند. او کتابهای زیادی منتشر کرده و با مجلاتی همچون تایم، ژئو و مجله نیویورک تایمز همکاری داشته‌است.
نوروز
غذاهای نوروزی
پختن غذاهای دیگر نیز در نوروز مرسوم است. برای مثال، سبزی‌پلو با ماهی را در شب عید و شیرینی‌هایی مانند نان نخودچی تناول می‌شود؛ در افغانستان سبزی چلو با ماهی، در تاجیکستان باج، در ترکمنستان نوروزبامه، در قزاقستان اویقی آشار، و در بخارا نیز انواع سمبوسه پخته می‌شود. به‌طور کلی پختن غذاهای نوروزی در هر منطقه‌ای که نوروز جشن گرفته می‌شود، مرسوم است و هر منطقه غذاها و شیرینی‌های مخصوص به خود را دارد.
والتر پی. براونلو
اوایل زندگی
براونلو پسر جوزف و ماری (بار) متولد ابینگدان، ایالت ویرجینیا می‌باشد. او تا زمان درگذشت پدرش ۱۸۶۱ به مدت سه سال در مدارس عمومی بود. او که نیاز به کسب درآمد داشت به عنوان پیام‌رسان تلگراف کار کرد. در جریان جنگ داخلی زمانی که ۱۳ سال داشت خواست در اتحادیه ارتش شرکت کند اما به‌خاطر زیر سن بودن رد گردید. او بعد از پایان جنگ، نخست به عنوان کارآموز برادرش در تجارت قلع در منطقه روجرزویل، تنسی کار کرد و بعد به عنوان مهندس در راه‌آهن روجرزویل و جفرسون ایفای وظیفه می‌نمود.
الکس وب
الکس وب همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
نوروز
دید و بازدید
دید و بازدید عید یا عید دیدنی یکی از سنت‌های نوروزی است که در بیشتر کشورهایی که آن را جشن می‌گیرند، متداول است. در برخی از مناطق، یاد کردن از گذشتگان و حاضر شدن بر مزار آنان در نوروز نیز رایج است. روز نوروز با بازدید و دیدار اقوام و خویشان شروع می‌شود. این سال‌ها معمولاً در شهرهای کوچک رفتن به آرامگاه شهدا و بازدید از خانواده شهدا نیز رسم شده‌است.
عمیقاً (فیلم)
عمیقاً فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی شری الوود است. در این فیلم بازیگرانی همچون جولیا برندلر، کیرستن دانست، لین ردگریو، ترنت فورد، آلبرتا واتسون، دانیل برول ایفای نقش کرده‌اند.
نوروز
لباس نو و پاک نوروزی
حمام رفتن و پوشیدن پوشاک نو بخشی از ضروریات روز نوروز است که افراد حتماً بایستی با لباس نو و پاک به دیدار اقوام و دوستان می‌رفتند. جملی کارری در سفرنامه‌اش می‌نویسد: در قدیم معمولاً لباس قومی و ملی هر منطقه‌ای در ایران متفاوت بود. به‌خصوص هر قبیله و ایل ممکن بود نوع کلاهی که بر سر می‌گذاشتند متفاوت باشد و در نوروز لباس قومی معمول بوده‌است در بیشتر مناطق ایران یک شنل به شکل عبا مردها بر دوش می‌انداخته‌اند امروزه رئیس‌جمهور افغانستان از این شنل برای اعیاد رسمی استفاده می‌کند. از دوره رضا شاه پوشش‌های متفاوت قومی که بعضاً نشانه‌هایی از تفاخر همراه داشت برچیده شد و لباس سراسری ایران استاندارد کت و شلوار و کلاه فرنگی رسمیت یافت.
والتر پی. براونلو
اوایل زندگی
در سال ۱۸۷۶ براونلو به عنوان روزنامه‌نگار توسط روزنامه ناکسویل ویگ و کرونیکل استخدام شد، روزنامه که توسط پیشکار عمویش ویلیام رول (که در این زمانه مشترکاً توسط عمویش اداره می‌گردید) تأسیس گردیده بود. او به‌طور کلی در آن سال مسایل کمپین‌های سیاسی را پوشش می‌داد، این مسایل عبارت از فعالیت در جمع‌آوری آراء آگوستوس اچ پتیبون و امرسون اتریج بود. او در اکتبر ۱۸۷۶ روزنامه‌های جونزبورو هرالد و تریبون را خریداری و تا زمان مرگش ۱۹۱۰ آنها را منتشر و ویرایش می‌کرد.
ابوبکر
ابوبکر عبدالله بن عثمان ابی قحافه (عربی: أَبُو بَکْرٍ عَبْدُ ٱللهِ بْنِ عُثْمَانَ أَبی قُحَافَة؛ ۵۷۳ – ۲۳ اوت ۶۳۴) از یاران پیامبر اسلام و همچنین اولین خلیفه خلفای راشدین بود. او نزد مسلمانان سنی با لقب صدیق شناخته می‌شود.
والتر پی. براونلو
اوایل زندگی
براونلو نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۸۰ بود و در سال ۱۸۸۱ به عنوان مسئول پُست در جونزبرو، تنسی منصوب شد. در دسامبر ۱۸۸۱، به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برای دوره ۴۷ کنگره (۱۸۸۱–۱۸۸۳) انتخاب شد، موقعیتی که مسئولیت کنترل ورودی بستر مجلس را دارد. دستیار دربان او ریچارد دبلیو آستین متحد سیاسی آینده‌اش بود. براونلو به عنوان سرپرست اتاق تحتانی سنا جاییکه اسناد مجلس سنا برای عموم مردم پردازش و توزیع می‌شد از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۳ کار کرد. پس از ترک این سمت برای مدت کوتاهی در دفتر نماینده کنگره آلفرد ای. تیلور کار کرد.
نوروز
گردشگری
در ایران تعطیلات نوروزی معمولاً با حجم بالایی از سفرهای گردشگری همراه است. آمار این سفرها در طول سال‌های اخیر رو به رشد بوده‌است.
ابوبکر
ابوبکر یکی از اولین کسانی بود که به اسلام گرویدند و ثروت خود را به‌طور گسترده در حمایت از اهداف محمد بخشید. او از نزدیکترین یاران محمد بود. در هجرت محمد به مدینه او را همراهی کرد و در تعدادی از درگیری‌های نظامی او مانند جنگ‌های بدر و احد حضور داشت.