cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
غلامرضا میرزایی
زندگی‌نامه
غلامرضا میرزایی فرزند طلم خان قشقایی در سال ۱۳۴۱ در بروجن زاده شد. وی از شاگردان ممتاز مقطع متوسطه بود که پس از پایان این مقطع در رشته اقتصاد دبیرستان شهید بهشتی شیراز (دبیرستان نخبگان عشایر ی کشور) تحصیلات عالیه خود را در رشته تاریخ دانشگاه‌های شیراز (کارشناسی) و فردوسی مشهد (کارشناسی ارشد) به پایان رساند. او از با استعدادترین دانشجویان بود به طوری که پایان‌نامه کارشناسی ارشد وی با عنوان بختیاری‌ها و قاجاریه بعدها به صورت کتاب به چاپ رسید.
بگو که دوستم داری (فیلم ۱۹۷۴)
بگو که دوستم داری (Dis-moi que tu m'aimes) فیلمی فرانسوی به کارگردانی میشل بوارون است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد.
ستنژتسا (استان پومرانی)
ستنژتسا یک روستا در لهستان است که در گمینا ستنژتسا (استان پومرانی) واقع شده‌است. ستنژتسا ۲٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
هوانگ ژیهونگ
هوانگ ژیهونگ (Huang Zhihong؛ زادهٔ May 7, 1965) ورزشکار دو و میدانی اهل چین است.
مزرعه شیمک شور
مزرعه شیمک شور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ممسنی در استان فارس ایران است.
سامبلسی
سامبلسی (به فرانسوی: Sembleçay) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده‌است. سامبلسی ۸٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۶ نفر جمعیت دارد و ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مزرعه شیمک شور
جمعیت
این روستا در دهستان بکش یک قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ارنا فنش
ارنا فنش (Erna Fentsch; April 21, 1909 – 1909:4:21, November 26, 1997) هنرپیشه و فیلم‌نامه‌نویس اهل آلمان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به تونل اشاره کرد.
انتخابات مجلس ارمنستان (۲۰۱۷)
انتخابات پارلمانی ارمنستان (۲۰۱۷) در ۲ آوریل ۲۰۱۷ برابر با ۱۳ فروردین ۱۳۹۶ برگزار شد. این نخستین انتخابات ارمنستان پس از همه‌پرسی قانون اساسی در سال ۲۰۱۵ بود که نظام این کشور را به جمهوری پارلمانی تغییر داد.
حزب جمهوری‌خواه وابسته به کارن کاراپتیان نخست‌وزیر ارمنستان توانست بیشترین سهم آرا را از مشارکت ۶۱٪ مردم به دست آورد.
منتقدین بر این باور بودند که این مسئله به طولانی کردن حیات سیاسی رئیس‌جمهور این کشور یعنی سرژ سارگسیان می‌انجامد. بسیاری بر این باور بودند که از آنجا که دورهٔ خدمت سارگسیان رو به پایان بود، وی می‌کوشد سمت خود را جابجا کند.
نظام انتخابی
مجلس ملی ارمنستان دارای ۱۰۱ کرسی است. روش انتخاب نمایندگان در آن به صورت نمایندگی تناسبی با فهرست‌های حزبی دو لایه است. در این روش ۵۰٪ از آرایی که به سود هر حزب ریخته می‌شوند در فهرست‌های حزبی پخش خواهند شد.
در صورتی که اقلیت‌های ملی در این فهرست‌ها باشند ۴ مجوز به آن‌ها اختصاص خواهد یافت. هیچ فهرست حزبی نمی‌تواند شامل ۷۰٪ عضو از یک جنس (زن یا مرد) باشد.
بقیهٔ ۵۰٪ آرایی که توسط هر حزب کسب می‌شود بین فهرست‌های سرزمینی آن که ۱۳ حوزهٔ انتخابی چند نامزدی است پخش خواهد شد.
اگر هیچ‌کدام از احزاب نتوانستند بیش از ۵۰٪ مجوز در دور نخست کسب کنند و ظرف ۶ روز پس از اعلام نتایج هیچ ائتلافی بین احزاب شکل نگیرد، انتخابات به دور دوم کشیده می‌شود. در این مرحله تنها دو حزب یا بلوکی که توانسته باشند بیشتر از دیگر احزاب رای بیاورند با هم به رقابت خواهند پرداخت. در این مرحله نیز تمام مجوزهای کسب‌شده ذخیره خواهند شد. به حزبی که برندهٔ دور دوم شود مجوزهای اضافی داده خواهد شد تا از کسب ۵۴٪ از کرسی‌ها توسط آن حزب اطمینان حاصل شود.
اگر هر حزب یا بلوکی در دور نخست بتواند دو سوم از کل مجوزها را کسب کند، به دیگر احزاب یا بلوک‌ها به اندازه‌ای مجوز می‌دهند تا از کسب یک سوم کرسی‌ها توسط دیگر احزاب (به غیر از حزب برنده) اطمینان حاصل شود.
در شرایط خاص ممکن است به دلیل اختصاص کرسی‌های اضافی به حزب برنده یا دیگر احزاب، مجموع کرسی‌های مجلس به ۲۰۰ برسد.
آستانهٔ انتخابی برای احزاب ۵٪ و برای بلوک‌ها ۷٪ است.
فهرست احزاب و بلوک‌های مشارکت‌کننده
احزاب و ائتلاف‌های انتخاباتی زیر در این دور از انتخابات شرکت کردند:
شیوه اجرا
سازمان امنیت و همکاری اروپا از این انتخابات انتقاد کرد. این سازمان می‌گوید که انتخابات ارمنستان با خرید رأی، فشار بر مستخدمین دولت و کارمندان شرکت‌های خصوصی همراه بوده‌است. سازمان شفافیت بین‌الملل نیز همراه با چند سازمان دیگر از توزیع رشوه خبر دادند.
شهرآشوب (ساز)
شهرآشوب یکی از سازهای ابداعی محمدرضا شجریان است که در نخستین نمایشگاه سازهای ابداعی او در سال ۱۳۹۰ و در دومین نمایشگاه سازهای ابداعی در سال ۱۳۹۲، در خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد. محمدرضا شجریان این ساز را در سال ۱۳۸۸ ابداع کرد. شهرآشوب، یک ساز زهی آرشه‌ای است که می‌تواند جایگزینی برای ساز کمانچه محسوب شود. محمدرضا شجریان دربارهٔ خصوصیات این ساز گفته‌است: «خانوادهٔ ساز شهرآشوب نیز شبیه صراحی است با این تفاوت که حملش راحت‌تر است.»
انواع شهرآشوب
سازهای خانوادهٔ شهرآشوب ۲ ساز زیر را شامل می‌شوند که تفاوتشان در اندازهٔ ساز و محدودهٔ صوتی آن‌ها است:
تخصص (دندان‌پزشکی)
تخصص یکی از مراحل تحصیل دندان‌پزشکی است. دوره دندان‌پزشکی عمومی معمولاً شش سال است.دانشجویان این رشته، قبل از اخذ مدرک، در دو آزمون رسمی علوم‌پایه و صلاحیت بالینی شرکت می‌کنند.در ادامه این دوره برخی از دندان‌پزشکان ممکن است در دوره‌های تخصصی که به‌طور میانگین سه سال طول می‌کشد شرکت کنند و پس از طی این دوره که به دستیاری موسوم است، تبدیل به یک دندان‌پزشک متخصص در همان تخصص خاص شوند. برخی رشته‌های تخصصی مانند جراحی دهان، فک و صورت زمانی بیش از سه سال برای اخذ تخصص می‌برد.
تخصص‌ها
بهداشت عمومی دهان و دندان که یک تخصص غیربالینی در دندان‌پزشکی است و همان‌طور که از نامش پیداست به بهداشت عمومی دهان و دندان می‌پردازد.
ریشه‌درمانی یا اندودنتیکس با مغز دندان (پالپ) و بافت‌های پیرامون ریشهٔ دندان سروکار دارد. اگر برای پالپ دندان مشکلی ایجاد شود؛خصوصا وقتی بیمار درد دارد؛ باید با عمل درمان ریشه معالجه گردد.
دندان‌پزشکی جرم‌شناسانه علم جمع‌آوری و استفاده از اطلاعات دندان‌پزشکی در قانون. این کار توسط هر دندان‌پزشک باتجربه و کارکشته‌ای میسر است. کارکرد اصلی این حوزه، تشخیص هویت و تأیید یا تکذیب شواهد است.
دندان‌پزشکی سالمندان شامل مراقبت‌هایی است که برای بزرگ‌سالان مسن ارائه می‌شود. این مراقبت‌ها اعم از تشخیص، پیشگیری و درمان دهان و دندانی است که با افزایش سن ایجاد می‌شود. یک تیم شامل متخصصان رشته‌های مختلف در مراکز سلامتی به درمان این بیماران می‌پردازند.
آسیب‌شناسی دهان، فک و صورت، مطالعهٔ آسیب‌شناسانه و در برخی موارد درمان بیماری‌هایی که به این حوزه ارتباط دارند.
رادیولوژی دهان، فک و صورت، مطالعه و تفسیر رادیولوژی، شامل مبانی فیزیکی و تکنیک‌های تصویربرداری، تفسیر ضایعات دهان و فک و صورت در انواع تصویربرداری‌ها و حفاظت در برابر تشعشعات کاربردی است.
جراحی دهان و فک و صورت، همان‌طور که از نامش برمی‌آید، به جراحی و ترمیم و در بعضی موارد زیبایی دهان و فک و صورت پرداخته می‌شود.
زیست‌شناسی دهان، تحقیق و پژوهش در زیست‌شناسی دهان، دندان، سر و صورت.
کاشت دندان، علم و هنر جایگزین کردن جای خالی دندان کشیده‌شده.
بیماری‌های دهان، ارزیابی بالینی و تشخیص بیماری‌های مخاط دهان.
ارتودنسی (و ارتوپدی فک و دندان)، منظم کردن و قرار دادن دندان‌ها در محل مناسب و صحیح.
و همچنین چندین تخصص دیگر، مانند تخصص دندان‌پزشکی کودکان، لثه‌درمانی و ساخت پروتزهای دندانی (ثابت و متحرک) از این دسته هستند.
در ایران
آموزش رشته‌های تخصصی دندان‌پزشکی در ایران در دانشگاه‌های علوم پزشکی اصفهان، اهواز، بابل، تبریز، تهران، زاهدان، شهید بهشتی، شیراز، قزوین، کرمان، گیلان، مشهد، همدان و یزد و همچنین دانشگاه‌های شاهد، آزاد پزشکی تهران و آزاد اصفهان (خوراسگان) انجام می‌پذیرد. رشته‌های تخصصی دندان‌پزشکی در ایران به شرح زیر می‌باشند:
شهود (شهر)
شُهود (ترکی عثمانی: شهود) شهری است در کشور ترکیه که در استان افیون قره‌حصار واقع شده‌است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۱۲٬۲۳۶ نفر و بر اساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ میلادی ۱۲٬۴۳۴ نفر می‌باشد.
پانهارد دینا ایکس
پانهارد دینا ایکس (Panhard Dyna X) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۴ تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو کامپکت کوچک قرار گرفته، طراحی آن موتور جلو و خودرو محور جلو بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
بومان ایرانی
بومان ایرانی ، (زادهٔ ، هند) از هنرپیشه‌ها و بازیگران نامدار سینما و تئاتر هند است که به ایفای نقش در فیلم‌های زیادی پرداخته‌است او در کنار بازیگران مشهور هند، به ایفای نقش‌های مکمل مثبت و منفی پرداخته که نظر منتقدان زیادی را به خود جلب کرده و نقدهای مثبت زیادی را نیز دریافت نموده‌است.
او از پارسیان هند و پیرو آئین زرتشت یا همان(مزدیسنا) است. پارسیان (یا همان پارسی‌ها) به زرتشتیان ایرانی گفته می‌شود که هنگام حمله اعراب به ایران از آنجا به هند مهاجرت کردند و در آنجا ساکن شدند، مزدیسنا از ادیان کهن ایران باستان است.
از فیلم‌های معروف بومان می‌توان به بازی در فیلم یووراج، کوکتل، سه احمق، پی‌کی و به مجموعه فیلم‌های دان اشاره کرد.
بومان در فیلم‌های زیادی با شاهرخ خان همبازی و همکاری نموده که تأثیر و موج مثبتی را از طرف تماشا گران دریافت نموده‌است. او در سینما همچنان درحال همکاری با شاهرخ خان است.
فیلم‌شناسی
بومان ایرانی در بیش از ۷۰ فیلم بازی و ایفای نقش داشته که فهرست برخی از فیلم‌هایی که او در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته به شرح زیر است:
منابع
ویکی‌پدیا
نشان ملی ایسلند
نشان ملی جمهوری ایسلند تأثیر گرفته از نماد رسمی پادشاهی این کشور است. تنها بعد از تبدیل شدن به جمهوری در سال ۱۹۴۴ میلادی تاج سلطنتی دانمارک از بالای آن حذف و تصویر چهار اسطوره نیز اصلاح شد و به شکل امروزین درآمد. هر کدام از این چهار اسطوره وظیفه نگهبانی از جایی را دارد، گاو وحشی (گریونگور) محافظ جنوب غربی ایسلند است؛ شیردال (گامور) محافظ شمال غربی، اژدها (درکی) محافظ شمال شرقی و دیو کوهستانی (برگریسی) محافظ جنوب شرقی ایسلند می‌باشد.
دو هفته
دو هفته یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۳ با بازی لی جون گی، کیم سو-یون، ریو سو-یونگ، پارک ها سان و جو مین-کی است. این مجموعه از ۷ اوت تا ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.
هیورن، کانزاس
هیورن شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۴ نفر بوده‌است.
سوژه، اندر
سوژه، اندر (به فرانسوی: Sougé) یک کمون در فرانسه است که در اندر واقع شده‌است. سوژه ۱۳٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۵ نفر جمعیت دارد و ۱۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گرند اسپورت
گرند اسپورت (Grand Sport) شرکت تجهیزات ورزشی تایلندی است، که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد.
پیشینه زبان فارسی
زبان فارسی از زبان کهن‌تر پارسی میانه (یا پهلوی) آمده که آن نیز خود از پارسی باستان سرچشمه گرفته‌است. پارسی باستان زبان رسمی شاهنشاهی هخامنشی بود و نوادهٔ آن، پارسی میانه، به‌عنوان زبان رسمی و دینی شاهنشاهی ساسانی درآمد که در این دوران در دیگر سرزمین‌های ایرانی گسترش بسیاری یافت. پس از ورود اسلام به ایران، فارسی وارد دوره نوین شد.
زبان‌های ایرانی معمولاً به سه دوره باستان، میانه و نوین تقسیم می‌شوند. این دوره‌ها با دوره‌های تاریخ ایران مطابقت دارند؛ بدین ترتیب که دوره باستان مربوط به زمان شاهنشاهی هخامنشی، دوره میانه مربوط به زمان شاهنشاهی ساسانی و دوره نوین مربوط به زمان ورود اسلام به ایران تا به امروز است. طبق اسناد موجود، زبان فارسی «تنها زبان ایرانی» است که میان سه دوره آن روابط زبانی نزدیکی برقرار است و به همین ترتیب پارسی باستان، میانه و نو همگی نمایانگر یک زبان هستند که همان فارسی است؛ به این معنی که فارسی نو نواده مستقیم پارسی میانه و باستان است؛ در حالی که ایجاد روابط نزدیک ژنتیکی میان دیگر زبان‌های میانه و نوین ایرانی دشوار است. برای نمونه زبان امروزی یغنابی به همان گروه گویشی سغدی تعلق دارد، اما نواده مستقیم این زبان نیست. باختری نیز ممکن است به یِدغه و مونجانی نوین نزدیک باشد؛ اما نیای مستقیم آن دو به‌شمار نمی‌رود. میان زبان نوین وخی و ختنی کهن نیز همین رابطه بر قرار است.
تاریخ شناخته‌شده زبان فارسی را می‌توان به سه دورهٔ متمایز زیر تقسیم کرد:
پارسی باستان
«پارسی باستان» در زمان دودمان هخامنشی گفتگو می‌شده‌است. کهن‌ترین متن نوشته‌شده به آن مربوط به سنگ‌نبشتهٔ بیستون است که به زمان داریوش بزرگ (فرمانروایی در ۵۲۲–۴۸۶ پ. م) بازمی‌گردد. آثار نوشته‌شده به پارسی باستان در ایران، رومانی (گرله)،  ارمنستان، بحرین، عراق، ترکیه و مصر امروزی یافت شده‌اند. پارسی باستان یکی از کهن‌ترین زبان‌های هندواروپایی است که از آن آثار نوشتاری بر جای مانده‌است. خط پارسی باستان، خط میخی بوده‌است و به نظر می‌رسد در زمان هخامنشی، چندان در میان توده‌ها رایج نبوده‌است و تنها خطی ادبی برای نوشتن سنگ‌نوشته‌ها بوده‌است. پارسی باستان از نظر دستوری پیچیده‌تر از نسل‌های بعدیِ «فارسی» بود.
با توجه به فرضیات خاص تاریخی در مورد تاریخ اولیه و منشأ پارسیان باستان در جنوب غرب ایران (که هخامنشیان از آن جا برخاستند)، پارسی باستان در اصل توسط قبیله‌ای به نام پارسواش صحبت می‌شد که در هزارهٔ نخست پیش از میلاد به ایران وارد شدند و در ناحیه‌ای که امروزه فارس خوانده می‌شود، سکنیٰ گزیدند. زبان آن‌ها، پارسی باستان، به زبان رسمی شاهان هخامنشی تبدیل شد. نوشته‌های آشوری، که در واقع به نظر می‌رسد دربرگیرندهٔ نخستین شواهد حضور ایرانیان باستان در فلات ایران باشند، گاه‌شناسی خوبی ارائه می‌دهند، اما فقط نشانگر جایگاه جغرافیایی تقریبی آنچه امروزه پارسی باستان می‌خوانیم، هستند. در نوشته‌های شلمنسر سوم مربوط به سدهٔ نهم پیش از میلاد که در پیرامون دریاچهٔ ارومیه یافت شده‌اند، برای نخستین بار از پارسواش (در کنار ماتای، احتمالاً مادها) یاد شده‌است. هویت دقیق پارسواش به‌طور قطعی مشخص نیست، اما از نظر زبان‌شناسی، این واژه با واژهٔ پارسی باستان پارسه مطابقت دارد که آن نیز مستقیماً از واژهٔ کهن‌تر *پارسوا می‌آید. همچنین از آنجا که پارسی باستان دربرگیرندهٔ واژگانی از دیگر زبان منقرض‌شده ایرانی، مادی، است، به گفته پرودس شروو ممکن است پارسی باستان پیش از پایه‌گذاری امپراتوری هخامنشی و در نیمهٔ نخست هزارهٔ نخست پیش از میلاد نیز صحبت می‌شده‌است.
علاوه بر پارسی باستان، سه گویش ایرانی باستان دیگر شناخته‌شده‌اند: مادی، سکایی و اوستایی. از دو زبانِ مادی و سکایی، که اولی در غرب ایران و منطقهٔ فرمانروایی ماد و دومی در شمال، از مرزهای چین تا دریای سیاه، ازجمله میان اقوام پارت و ساکنان سُغد رایج بوده، تنها واژگان و عبارت‌هایی در نوشته‌های دیگران برجای مانده‌است؛ اما از زبان‌های اوستایی و پارسی باستان مدارک بسیار در دست است. اوستایی زبان دینی مَزدَیَسنا است.
پارسی میانه
«پارسی میانه» از سده سوم پیش از میلاد تا سده هفتم پس از میلاد در ایران‌زمین رایج بوده‌است. دستور زبان فارسی در دوره میانه ساده‌تر از دوره باستان ولی پیچیده‌تر از فارسی نو رایج در دورهٔ اسلامی بوده‌است؛ برای نمونه ساختار مثنی و جنس دستوری که در پارسی باستان رایج بودند، در این زبان ناپدید شدند. زبان فارسی امروزی و پارسی میانه چه از دید واژگانی و چه از دید دستوری همانندی‌های بسیاری دارند. در واقع تحولی که از پارسی باستان تا پارسی میانه رخ داده‌است بسیار بزرگ‌تر از تحولی‌است که پارسی میانه را به فارسی نو تبدیل کرده‌است.
اگرچه دوره میانه زبان‌های ایرانی به‌طور رسمی با سقوط امپراتوری هخامنشی آغاز می‌شود، دوره گذار پارسی باستان به میانه احتمالاً پیش از سده ۴ پیش از میلاد آغاز شده بود. با این حال، پارسی میانه در واقع تا ۶۰۰ سال بعد که در کتیبه‌های دوران ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی) پدیدار می‌شود، در جایی ظاهر نشده‌است، بنابراین هر نوع زبانی مربوط به زمانی پیش از این تاریخ را با هیچ درجه اطمینانی نمی‌توان توصیف کرد. افزون بر این، پارسی میانه به عنوان یک زبان ادبی برای نخستین بار در سده ششم تا هفتم میلادی پدیدار می‌شود. از سده هشتم به بعد، روند تغییر تدریجی پارسی میانه به فارسی نو آغاز شد و گونه دوران میانه تنها در مزدیسنا به حیات خود ادامه داد.
پارسی میانه را گونه پسین پارسی باستان می‌دانند. نام بومی پارسی میانه پارسیگ یا پارسیک بود که از نام منطقه «پارس» آمده که همان پارسه پارسی باستان و فارس فارسی نو است. پس از فروپاشی دولت ساسانی، پارسیک منحصراً به پارسی (میانه یا نو) که به خط عربی نوشته شده بود، اطلاق می‌شد. از سده نهم به بعد، که پارسی میانه در آستانه تبدیل شدن به فارسی نوین بود، گونه کهن‌تر زبان به اشتباه پهلوی نامیده شد که در واقع یکی از سامانه‌های نوشتاری بود که از آن برای نوشتن پارسی میانه و دیگر زبان‌های میانه ایرانی استفاده می‌شد. این سامانه نوشتاری را ساسانیان از اشکانیان آموخته بودند. ابن مقفع در سده هشتم میان پهلوی و پارسی تمایز قائل می‌شد اما این تفکیک در گزارش‌های عربی پس از آن تاریخ مشهود نیست. گرنوت ویندفور فارسی نو را حاصل تحول پارسی میانه و باستان می‌داند اما همچنین بیان می‌کند که هیچ یک از گویش‌های شناخته‌شده پارسی میانه نیای مستقیم فارسی نو نیستند. لودویگ پاول در این زمینه بیان می‌کند: «زبان شاهنامه را باید یکی از مصادیق توسعه مداوم تاریخی پارسی میانه به فارسی نو دانست.»
در دوره ساسانیان، ایرانیان در محاوره، به فارسی میانه گفتگو می‌کردند و در هر شهر و ولایت از لهجه‌ها و گویش‌های مختلف محلی و منطقه‌ای خود استفاده می‌نمودند. این لهجه‌ها و گویش‌ها فرق‌های زیادی با یکدیگر داشتند که حتی باعث می‌شد که مردم نقاط دورتر در فهمیدن سخن یکدیگر دچار مشکل شوند. علت اصلی آن هم این بود که نظام استاندارد یا «معیار» زبان کتبی پهلوی منسجم نبود و توان خواندن و نوشتن آن هم محدود به قشر بسیار کوچکی از مردم بود که اصولاً عبارت از دو قشر بودند: دبیران و دهقانان برای نوشتن متون و نامه‌های رسمی، اداری و تجاری و روحانیون جهت ثبت متون دینی.
کتابت زبان فارسی میانه به صورت بسیار محدودی به عنوان زبان نوشتاری شاهنشاهی ساسانی و اسناد دولتی مانند ثبت سند مالکیت به کار برده می‌شد. بعدها در دوره امویان، دبیران و دهقانان حدود پنجاه سال برای کارهای اداری و دیوانی کماکان از زبان کتبی فارسی میانه استفاده می‌کردند، تا اینکه خلفای اموی در تمام قلمرو امپراتوری استفاده از تنها زبان عربی را اجباری اعلام کردند. با این همه ظاهراً حتی تا قرن نهم و دهم دبیران ایرانی در بعضی نقاط مانند مازندران و ری برای نوشتن متون و اسناد خود از هر دو زبان پهلوی و عربی استفاده می‌کردند.
زند و پازند
زند در اوستا به معنای شرح و تفسیر است و معنای دیگری برای آن وجود ندارد. زند اوستا یعنی متن اوستا با تفسیر پهلوی آن؛ بنابراین، زند زبان یا لهجه نیست. گاهی در ادبیات این واژه به‌جای اوستا به کار رفته‌است:
پازند کلمه‌ای مشتق از پا + زند است که بعد از اسلام در ایران شکل گرفت و عبارت است از پهلوی روان‌شده بدون لغات هُزوارِش، یعنی به‌جای مفهوم‌نگاشت آرامی، خود کلمات فارسی معادل آن‌ها را نوشته‌اند. پازند معمولاً به خط سادهٔ اوستایی که به آن «دین دبیره» گفته می‌شود، نوشته می‌شود و در بعضی موارد به خط فارسی نیز نوشته شده‌است.
در میان نوشته‌های پازند، سه نامه را که اهمیت بیشتری دارند و باید به عنوان منبعی که از پارسی باستان، اوستا و پهلوی به جای مانده‌است به حساب آوریم، شامل: دانای مینو خرد، ائو گمدئچا، ایاتکار جاماسپیک که سرچشمهٔ بسیاری از لغات پارسی نیز می‌باشند.
فارسی نو
«فارسی نو» یا «فارسی نوین» واپسین گونهٔ زبان فارسی به‌شمار می‌رود. این گونه در سده‌های هشتم و نهم میلادی در زمان حکومت عباسیان جایگزین فارسی میانه شد. فارسی نو به سه دوره آغازین، کلاسیک و امروزی بخش‌پذیر است. میان این دوره‌ها بر خلاف پارسی باستان و میانه، هیچ مرز زبان‌شناسانه مشخصی وجود ندارد و تعریف آن‌ها تلویحاً بر اساس گفته‌های ژیلبر لازار است که اسناد فارسی سده سیزده میلادی به بعد را فاقد ویژگی‌های گویشی می‌داند و شکل‌گیری فارسی معیار همگن را کمابیش به این دوره منتسب می‌کند.
فارسی نو آغازین
با زوال عباسیان، زندگی ملی ایرانیان دوباره برقرار شد و ایرانیان پایه‌های نوزایی را در زبان خود بنا نهادند. فارسی نو به عنوان یک زبان مستقل برای نخستین بار در بلخ از طریق اقتباس از گونه گفتاری پارسی میانه دربار ساسانی به نام پارسی دری پدیدار شد. گهواره نوزایی ادبی فارسی در شرق ایران بزرگ در خراسان و فرارود (افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان و ترکمنستان امروزی) بود. بنابراین واژگان فارسی نو به شدت از زبان‌های ایرانی شرقی، به ویژه سغدی، تأثیر پذیرفت.
پس از پیروزی اعراب در ایران، فارسی گفتاری همچنان به سوی خاور پیش رفت و به وسیلهٔ سپاهیان و بازرگانان به فرارود و افغانستان کنونی رسید. برای فاتحان عرب، فارسی، بسیار بیشتر از عربی، زبان تبلیغ و نشر اسلام در میان مردم این نواحی بود. از همین‌رو سرانجام فارسی جانشین زبان‌های محلّی از جمله سغدی و دیگر گویش‌ها شد؛ و در همین مناطق، در مرزهای خاوری ایران، بود که فارسی زبان ادبی این جوامع گردید.
نخستین شعرها به زبان فارسی نو در افغانستان امروزی پدیدار شدند. نخستین شاعر بزرگ فارسی‌زبان رودکی بود. او در قرن دهم میلادی در زمان اوج قدرت سامانیان شکوفا شد. اگرچه شعر کمی از او حفظ شده‌است، هنوز به عنوان یک شاعر درباری، نوازنده و خواننده برجسته مشهور است. از جمله آثار گمشده او حکایت‌های تبدیل به نظم‌شده کلیله و دمنه است.
گسترش جغرافیایی فارسی از سده یازدهم به بعد آغاز شد و از آن زمان به عنوان واسطهٔ آشنایی ترکان آسیای میانه با اسلام و فرهنگ شهرنشینی درآمد. فارسی نو به‌طور گسترده‌ای به عنوان یک زبان میانجی فرامنطقه‌ای مورد استفاده قرار گرفت که به دلیل ساختار ریخت‌شناختی نسبتاً ساده آن بسیار مناسب این کار بود و این وضعیت حداقل تا قرن نوزدهم ادامه داشت. در اواخر قرون وسطی، زبان‌های ادبی اسلامی جدیدی بر اساس الگوی فارسی ایجاد شدند که از آن‌ها می‌توان ترکی عثمانی، جغتایی، دوبهاشی و اردو را نام برد که به عنوان «زبان‌های دختر ساختاری» فارسی در نظر گرفته می‌شوند.
فارسی کلاسیک
«فارسی کلاسیک» آزادانه به زبان معیار ایران در قرون وسطی اشاره دارد که در ادبیات و شعر فارسی به کار گرفته می‌شد. این زبان، زبان سده‌های ۱۰ تا ۱۲ است که به عنوان زبان ادبی و میانجی در زمان فرمانروایی دودمان‌های «ایرانی‌شده» ترک و مغول در سده‌های ۱۲ تا ۱۵ و دودمان‌های ایرانی از سده ۱۶ تا ۱۹ استفاده می‌شد.
فارسی در این دوره به زبان میانجی ایران بزرگ و بیشتر شبه‌قاره هند تبدیل شد. این زبان همچنین زبان رسمی و فرهنگی دودمان‌های اسلامی، از جمله سامانیان، آل بویه، طاهریان، زیاریان، گورکانیان، تیموریان، غزنویان، آل افراسیاب، سلجوقیان، خوارزمشاهیان، سلجوقیان روم، سلطان‌نشین دهلی، شروان‌شاهان، صفویان، افشاریان، زندیان، قاجاریان، خانات بخارا، خانات خوقند، امارت بخارا، خانات خیوه، عثمانیان و بیشتر نوادگان مغولان هند همچون نظام حیدرآباد بود. فارسی تنها زبان هندواروپایی بود که مارکو پولو در دربار قوبلای خان و در سفرش در چین آن را می‌دانست و از آن استفاده می‌کرد.
زبان فارسی بر شکل‌گیری زبان‌های بسیاری در غرب آسیا، اروپا، آسیای میانه و جنوب آسیا تأثیر گذاشته‌است. در پی فتح جنوب آسیا به دست سلطان محمود، فارسی برای نخستین بار در این منطقه معرفی شد. به‌طور کلی از همان روزهای نخستین دودمان‌های ترک ایرانی‌شدهٔ آسیای میانه و افغان‌ها عامل ورود فارسی به شبه‌قاره بودند. از زمان سلطان محمود تا پنج سده بعد و استعمار انگلیس، فارسی به گستردگی به عنوان زبان دوم در شبه‌قاره هند استفاده می‌شد. این زبان به عنوان زبان فرهنگی و آموزشی در چندین دربار اسلامی در شبه‌قاره برجسته شد و در زمان امپراتوران گورکانی به عنوان تنها «زبان رسمی» تبدیل شد.
شاهی بنگاله شاهد هجوم دانشمندان، وکیلان، آموزگاران و روحانیان فارسی‌زبان بود. در این زمان هزاران کتاب و نسخه خطی فارسی در بنگال منتشر شد. زمان فرمانروایی سلطان غیاث‌الدین اعظم‌شاه به عنوان «عصر طلایی ادبیات فارسی در بنگال» توصیف می‌شود. بزرگی این دوره با نامه‌نگاری و همکاری شخص سلطان با حافظ شیرازی مشخص می‌شود که در غزلی در دیوان حافظ نیز بر جای مانده‌است. یک گویش بنگالی یه نام دوبهاشی (به معنای دوزبانه) بر اساس الگوی فارسی در میان مسلمانان بنگال پدیدار شد. دوبهاشی مورد پشتیبانی شاهان بنگاله که صرف نظر از دین، زبان نخست و پرکاربردترین زبان ادبی آن‌ها فارسی بود، قرار گرفت و به رسمیت رسید.
در پی شکست شاهی هندو، فارسی کلاسیک به عنوان زبان درباری منطقه در سده دهم در زمان فرمانروایی غزنویان در مرز شمال‌غربی شبه‌قاره هند درآمد. با به‌کارگیری فارسی توسط پنجابی‌ها، این زبان در سده‌های بعد در منطقه برتری یافت. فارسی تا سده نوزدهم نقش زبان درباری امپراتوری‌های بسیاری را در پنجاب ایفا می‌کرد که واپسین آن‌ها امپراتوری سیک بود که در سال ۱۸۴۹ توسط انگلیسی‌ها فتح شد.
از سال ۱۸۴۳ در شبه‌قاره انگلیسی و هندوستانی به مرور جایگزی فارسی شدند. شواهد تأثیر تاریخی فارسی در آنجا را می‌توان در میزان تأثیر آن بر زبان‌های شبه‌قاره هند دید. وام‌واژگان فارسی هنوز هم در برخی از زبان‌های هندوآریایی، به ویژه اردو (یا همان هندوستانی)، پنجابی، کشمیری و سندی، یافت می‌شوند. جمعیت کوچکی از زرتشیان ایرانی نیز در هند وجود دارند که ایرانی نامیده می‌شوند و در سده نوزدهم برای فرار از اعدام‌های مذهبی در ایران قاجاری بدان جا پناه برده‌اند. آن‌ها نیز به گویشی از فارسی سخن می‌گویند.
فارسی از گذشته‌های دور، به ویژه از دوره یوآن تا آغاز سده بیستم، در چین از نقش مهمی برخوردار بوده‌است. تعامل ایران و چین از دوره ساسانی تداوم داشته‌است و در هنگام ایجاد جاده ابریشم این روابط به اوج رسید و پس از پیدایش اسلام این روابط توسعه پیدا کرد. آثار فارسی فراوانی همانند منهاج الطلب نوشته محمد بن حکیم زینینی در چین نوشته شده‌اند. با ایجاد دودمان مغولی یوآن، بسیاری از مسلمانان آسیای میانه و غربی به چین مهاجرت کردند که ایرانی‌ها و فارسی‌زبان‌ها بخش قابل توجهی از آن‌ها بودند و به این ترتیب در این دوره فارسی به یکی از سه زبان رسمی و زبان اول مسلمانان چین تبدیل شد.
نامه گیوک خان، خاقان چین، به پاپ اینوسنت چهارم به فارسی بوده‌است. ورود اسلام به چین توسط زبان فارسی بوده و هنوز واژگان دینی، نماز‌ها و جملات رسمی در ازدواج به زبان فارسی بیان می‌گردد. همچنین بسیاری از اصطلاحات اسلامی که در ایران به زبان عربی استفاده می‌شود، در چین به زبان فارسی بیان می‌گردد. در حوزه علمیه‌های سنتی در سین کیانگ، شاندونگ و شانشی زبان اصلی آموزش زبان فارسی بود و گسترش و کاربرد زبان فارسی در بین مسلمانان و غیر مسلمانان چینی مورد تحقیق بسیاری از محققان چینی قرار گرفته‌است.
فارسی امروزی
عده‌ای بر این باورند که ادبیات فارسی از دورهٔ مشروطیت به بعد با ادبیات فارسی دورهٔ قاجار و صفویه و پیش آن متفاوت است و به‌ویژه با تأسیس فرهنگستان ایران (در سال ۱۳۱۳ ه‍.خ) و شروع نهضت ترجمه در ایران، یک دورهٔ نوین در زبان فارسی به‌وجود آمده‌است که گرایش عملی‌تری به برگشت و به پاکی و خالص‌سازی زبان فارسی از عبارات و اصطلاحات پیچیدهٔ عربی دارد.
در فرهنگستان نخست زبان فارسی برای حدود ۲ هزار واژهٔ بیگانه معادل‌یابی انجام شد. فرهنگستان دوم که در سال ۱۳۴۷ تأسیس شد، تا ۱۳۵۱ خورشیدی در مجموع ۶٬۶۶۵ واژهٔ نو در برابر واژه‌های بیگانه پیشنهاد کرد. فرهنگستان سوم در سال ۱۳۶۸ تأسیس شد که فعالیت آن تاکنون ادامه داشته و تا مرداد ۱۳۹۸ برای ۴۵ هزار واژهٔ بیگانه معادل‌یابی کرده‌است. غلامعلی حداد عادل در سال ۱۳۹۸ شمار واژگان معادل‌یابی‌شدهٔ مصوب فرهنگستان را بیش از ۶۰ هزار اعلام کرد.
طی سده‌های اخیر، زبان فارسی در نیمهٔ شرقی قلمرو خود با تنگنا و دشواری روبه‌رو شد، ولی در نیمهٔ غربیِ قلمرو خود (کشور ایران) رو به شکوفایی نهاد. انگلیسی‌ها، با استعمار هند، فارسی از آن سرزمین زدودند و آن را با انگلیسی جایگزین کردند. در پی تسخیر مناطق گسترده‌ای از سرزمین‌های فارسی‌زبان ازسوی روس‌ها در آسیای میانه نیز، سه کانون بزرگ زبان فارسی و تمدن ایرانی در منطقه، یعنی سمرقند، بخارا و مرو رو به زوال نهادند و تحت روند شدید فارسی‌زدایی و ایرانی‌زدایی روس‌ها قرار داده شدند.
بااین‌حال، زبان فارسی هم‌چنان در تاجیکستان زبان اکثریت و زبان رسمی است و در ازبکستان، ساکنان شهرهای بخارا و سمرقند هم‌چنان فارسی‌زبانند و فارسی هنوز در درهٔ فَرغانه و مناطق شرقِ تاشکند رواج دارد. در افغانستان نیز سیاست‌های شاهانِ پشتون‌تبار با گرایش فارسی‌زدایی باعث تنزل بلخ و هرات و کابل به‌عنوان مراکز تمدن فارسی در افغانستان در اواخر سدهٔ بیستم شد، اما فارسی هم‌چنان زبان میانجیِ اصلی در آن کشور است. این روندها در حالی بود که در ایران، زبان فارسی راه پیشرفت و توانمندی را پیمود و مرکز ثقل تولیدات فرهنگی، اعم از کتاب، ترجمه، فیلم و موسیقی به زبان فارسی بیشتر در ایران قرار گرفت.
ازدواج نابرابر
ازدواج نابرابر ، (همچنین به عنوان ازدواج ترتیب یافته و وصلت نامناسب شناخته می‌شود؛ به روسی: Неравный брак) یک نقاشی از هنرمند روسی واسیلی پوکیرف است که در سال ۱۸۶۲، بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی وی از مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو، ایجاد شد.
این نقاشی در نگارخانه ترتیاکوف در مسکو نگهداری و به نمایش گذاشته شده‌است و در نمایشگاه دانشگاهی در سال ۱۸۶۳ ارائه شد. موضوع آن، اندازه غیرمعمول و دستاورد باشکوه، این هنرمند را قادر ساخت تا بلافاصله یکی از مشهورترین نقاشان در بین نقاشان روسی شود. برای قدردانی از این کار، فرهنگستان عنوان استاد را به وی اعطا کرد.
توضیحات
این نقاشی به دنبال آیین کلیسای ارتدکس، صحنه عروسی را به تصویر می‌کشد. در یک کلیسای سایه دار، نور پنجره عمدتاً سه چهره، داماد، عروس و کشیش را روشن می‌کند. داماد پیرمردی است که با کت و شلواری زیبا با دست راست خود به یک عصا تکیه داده‌است. صورت چروکیده، چشم‌های کسل کننده، لب‌های بیرون زده، نشان سن-ولادیمیر را در سمت چپ سینه اش می‌پوشاند. نگاه وی به عروس است.
برخلاف داماد، عروس که لباس عروسی بر تن دارد و بسیار جوان و کوتاه قد است. صورت او بیضی شکل است، با موهای قهوه ای ابریشمی احاطه شده‌است و سری محجوب دارد و تأکید بر بی گناهی او است. چهره رنگ پریده از اشک ریخته شده و چشمان فرورفته او را به خصوص می‌توان لمس نمود. در دست چپ خود شمع پائین را نگه داشته و دست راست را به سمت کشیش برده تا بتواند حلقه عروسی را به دست کند.
کشیش، خمیده، با لباس مقدس طلایی، به یک کتاب کلیسا نگاه می‌کند و آماده می‌شود تا انگشتر طلا را روی انگشت عروس بگذارد.
در میان میهمانان، مردی به عنوان میهمان افتخاری، با ابراز نارضایتی در چهره و دست‌های گره خورده بر روی سینه اش، نارضایتی خود را ابراز می‌کند که خودنگاره ای از خود نقاش می‌باشد. شخصیت‌های دیگر نقش جزئی دارند. نقاش آن‌ها را به دو گروه میهمانان داماد و عروس تقسیم می‌کند.
ستنی هویر
ستنی هویر نمایندهٔ حوزه انتخابیه پنجم مریلند از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۱۹ مه ۱۹۸۱ میلادی به‌عضویت این مجلس درآمد.
محمد اشرفی
محمد اشرفی معروف به مقدس اشرفی و حاجی اشرفی (زاده ۲۸ آبان ۱۱۸۳خ، بهشهر - درگذشته ۴ بهمن ۱۲۷۶خ، بابل) از فقها، مراجع تقلید و عرفای شیعه بود.
اولین زند‌گینامه مدون وی به کوشش مریم حجتی - از نوادگان وی - در سال ۱۳۸۶ با نام «آسمان در آینه» به چاپ رسید. عکس منسوب به وی نیز توسط ناصرالدین شاه قاجار گرفته شده که برای اولین بار با پژوهش مریم حجتی از آرشیو آلبوم های کاخ گلستان به دست آمد.
اولین معلم او پدرش ملامحمدمهدی بود و علاوه بر تدریس مقدمات علوم دینی، با شیوه آموزشی خاصی که داشت محبت امامان را نیز در نهاد او کاشت. اشرفی در بهشهر، اصفهان، نجف، کربلا و سامرا تحصیل و اغلب عمر خود را در بابل به تدریس مشغول بود. سعيدالعلما، شیخ مرتضی انصاری و صاحب جواهر از استادان او بودند و پس از دریافت اجتهاد و قبل از بازگشت به ایران و پیش از راه اندازی حوزه سامرا توسط میرزای حسن حسینی شیرازی به سامرا رفت و در حرم امامان مدفون در سامرا مشغول بحث و درس بود. در برخی منابع او را روحانی سیاسی معرفی کردند که در درگیری‌های مسلمانان با بابیه بابل نقش داشته است. برخی اختلاف نظرات او با سایر مراجع و فتاوی متفاوت او در حوزه‌های علمیه طی سالها زمینه بحث بوده است. عمارت بزرگ او در بابل و همچنین رونق حوزه علمیه بابل که توسط او اداره می شد توجه ناصرالدین شاه را به خود جلب کرده و به هم‌صحبتی و گاهی مجادلات او با ناصرالدین شاه در منابع داخلی و خارجی اشاره شده است. بعدها تجلی این تفکر سیاسی در یکی از شاگردان او یعنی شیخ عبدالله مازندرانی هدایت‌گر مشروطه شد. تنکابنی گرایش اشرفی به عرفان را قوی‌تر از سایر ویژگی‌های او می دانست، اشرفی پس از درگذشت سعیدالعلما در ۱۲۳۳خ مسئولیت حوزه بابل و امامت مسجد جامع شهر را بعهده گرفت اما مرجعیت را تا پس از درگذشت شیخ مرتضی انصاری نپذیرفت. در سال ۱۲۴۳خ پس از درگذشت شیخ انصاری مرجعیت بخشهایی از ایران، قفقاز و هرات را بعهده گرفت و رساله‌ای به زبان فارسی نوشت و در اختیار مقلدین خود قرار داد. اشرفي به همراه سعيدالعلما در مبارزات عليه بابيه نقش محوري داشتند.
زندگی
تحصیلات را در بابل و در کلاسهای سعیدالعلماء آغاز کرد و در اصفهان، نجف و کربلا ادامه داده و در سن ۲۱ سالگی به اجتهاد رسید و به بابل بازگشت. حجتی در کتاب خود نوشته که محمدباقر شفتی لقب حجت الاسلام را به او داده است. اشرفی در کنار توجه به امور دینی مردم و تدریس در حوزه بابل ، به مشکلات آنها نیز توجه داشت و کمک به محرومان و نیازمندان را وظیفه خود می دانست. وی به رفتار پسندیده و معاشرت با مردم و صمیمیت شناخته می‌شد و در رفع نیاز فقرا و حل مشکلات فردی و اجتماعی آنان می کوشید. از شیخ عبدالله مازندرانی که خود از شاگردان وی بود، نقل شده که : «منزل حاجی، پناه محرومان و مظلومان بوده و مردم برای حوائج مختلف خود به ایشان مراجعه می کردند». او به عملکرد حکام شهر توجه و نظارت داشت و همواره اگر رفتاری ناشایست با مردم داشتند یا ستمی روا می داشتند متذکر می‌شد. مردم او را پشتبیان و پناه خود می‌دانستند و هر گاه اختلافی داشتند به او مراجعه می کردند. در یکی از موارد اختلاف مردم و حاکم شهر ایشان رأی به نفع مردم می‌دهد و کار بالا می‌گیرد و ناصرالدین شاه او را به تهران احضار می‌کند و پس از عکس‌العمل و اعتراض مردم، با میانجی‌گری ملاعلی کنی موضوع فیصله می‌یابد.
در تاریخ مازندران به قلم مهجوری آمده ؛ عکس جوانی ملا محمد که قطعه شعری هم بالای آن نوشته شده است ظاهراً توسط شخص ناصرالدین شاه در یکی از ملاقاتهای ایشان گرفته شده و روایت شده که شعر روی عکس با دست خط خود شاه نوشته شده است. اصل شعر ظاهرا سروده قاآنی است که در ترکیب‌بند شماره ۶ او در وصف محمدشاه قاضی آمده است. این عکس احتمالاً در سفر اول ناصرالدین شاه به مازندران در سال ۱۲۸۳ق برداشته شده است.شاه در سفرنامه خود به این ملاقات اشاره داشته است شاه سفر دومی هم به مازندران در سال ۱۲۹۲ق داشته و مجدداً در بیست و یک رمضان با اشرفی ملاقات کرده است. به این اتفاق در کتاب «روابط بیگانگان و شیعیان- قرن ۱۹ ایران و اقلیت یهودی " اثر دانیال سادیک نیز اشاره مفصلی شده است. در برخی منابع، خصوصاً منابع خارجی او را متهم به رفتار سیاسی می‌کنند. دانیل سادیک در بحث درگیری مسلمانان و یهودیان بابل بر سر کشته شدن دختر مسلمانی توسط تاجر یهودی شش روایت مختلف را از منابع خارجی و نمایندگانشان در بابل مطرح می کند که در پنج روایت اشرفی را رهبر شورش بر علیه یهودیان می‌دانند. این اتفاقات در بابل اعتراضات بریتانیا و ترکیه را نیز به دنبال داشته که بطور رسمی به وزارت خارجه ایران ابلاغ شده است و در نهایت با مکاتبه ناصرالدین شاه با اشرفی و دخالت حکومت مرکزی و پس از مدتها کشمکش، مشکل رفع می‌شود.
دوران حیات - قرن سیزدهم خورشیدی و قرن نوزدهم میلادی
اشرفی در انتهای قرن ۱۲ خورشیدی متولد و در انتهای قرن ۱۳ خورشیدی درگذشت. اتفاقات مهمی در دوران زندگی او در ایران و در جهان اسلام واقع شد که دانستن آنها اهمیت دارد. این زمان مصادف با شروع تا پایان قرن نوزدهم میلادی و اوج قدرت بریتانیای کبیر و نابودی کامل امپراطوری های عثمانی، اسپانیا و پرتغال است. بقایای امپراتوری‌های مغول و روم مقدس نیز محو شدند. در ابتدای قرن با شکست فرانسه در واترلو، جنگهای ناپلئونی نیز در ۱۸۱۵ پایان پذیرفت. یک چهارم از جمعیت جهان و یک سوم زمین‌ها در اختیار بریتانیا قرار داشت. در این سده که در بریتانیا عصر ویکتوریا نیز نامیده می شود انقلاب صنعتی به سردمداری بریتانیا و آلمان آغاز شد و رفته رفته تمام کشورهای صنعتی منجمله ژاپن با این انقلاب همراه شدند. روسیه و چین هم با تأخیر قابل ملاحظه ای وارد انقلاب صنعتی شدند. نیمه دوم این قرن (۱۸۴۴) با ظهور باب دنیای اسلام با چالش بزرگی مواجه شد. انتشار اعلامیه کمونیسم (۱۸۴۸)، انتشار کتاب خاستگاه گونه‌ها داروین و ظهور فلاسفه بزرگ غرب نظیر کانت، هگل، مارکس، نیچه و شوپنهاور مبانی نظری جدیدی را در برابر علمای دین قرار داد که مأموریت ایشان را بسیار سنگین می نمود. اشرفی در سال هفتم حکومت فتحعلی شاه متولد شد و ۳۰ ساله بود که محمد شاه حکومت را در سال ۱۲۱۳خ به دست گرفت و ۱۴ سال بعد در سال ۱۲۲۷خ ناصرالدین شاه بر تخت نشست و پنجاه سال حاکم بود. اشرفی یک سال و نیم پس از ترور ناصرالدین شاه -توسط میرزارضا کرمانی- در زمان مظفرالدین شاه درگذشت. اغلب پادشاهان قاجار برای پیشبرد اهدافشان معمولاً از موقعیت اجتماعی روحانیون بهره می‌گرفتند و ناصرالدین شاه با کمک فتوای جهاد اشرفی و عریضه تعداد کثیری از مجتهدان و روحانیون آمادگی کامل را برای بازپس‌گیری هرات ایجاد کرد. اسامی ۲۹ نفر از ایشان در کتاب ناسخ التواریخ در بخش  ذکر حکومت شاهزاده سلطان مرادمیرزای حسام‌السلطنه در خراسان و مأمور شدن او به نظم افغانستان و تسخیر هرات وقایع سال 1855 تا 1857  آمده است. او علیرغم تلاشهای ناکام قبلی در این مرحله موفق می‌شود که هرات را از چنگ بریتانیا درآورد ولی در مقابل فشارهای همه جانبه و تزلزل داخلی دوام نیاورده و بعدها مجدداً هرات را تقدیم بریتانیا می‌کند. در این دوره کشور از لحاظ اقتصادی اوضاع مناسبی نداشت به شکلی که طی پنجاه سال دوره ناصرالدین شاه مردم تقریباً تورم ۶۰۰ درصدی را تجربه کردند و دولت مجبور به واگذاری امتیازات و استقراض از دولت‌های خارجی برای تأمین هزینه‌های دربار شد. این مشکلات، زمینه‌ساز مشروطه اول شد و منجر به امضای فرمان مشروطه در ۱۲۸۵ توسط مظفرالدین شاه شد. اشرفی و استادش سعیدالعلما در بيشتر زمان حضور در مازندران، مشغول مبارزه با بابیه و بهاییت و هدایت مردم برای کاهش مشکلات اقتصادی و تبعات آن برای مردم بودند.
ديدگاهها و الگوهاي ارائه شده توسط اشرفي
تنکابنی معتقد است بخشی از شهرت و جایگاه محمد اشرفی به تحصیلات و معلمی او مربوط نبوده است بلکه ناشی از ممارست و تلاش و ریاضت‌هایی که تحمل می‌کرد، بود. حیات پس از مرگ و جاودانگی نتیجه ویژگی‌ها و رفتارهای انسان در طول زندگی اوست. محمد اشرفی معتقد بود که موفقیت نتیجه تلاش و دریافت هدایت از بالاست. (همانکه یک مسلمان حداقل ۱۰ بار در شبانه روز از خدا می خواهد «اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ») جاودانگی هر فرد مشهوری (چه محبوب و چه منفور) در تاریخ علتی دارد و نیکزاد در مقاله خود، راز ماندگاری اشرفی را ارتباط خاص و مداوم او با یکی از عناصر جاودانه جهان، یعنی قرآن می‌داند.
دیدگاه نسبت به مشروطه و مشروعه
یکی از مهمترین چالش های ۲۰۰ ساله اخیر تقابل دو گروه مشروطه‌خواه و مشروعه‌خواه بوده است که در نهایت در عصر مظفرالدین شاه طیف مشروطه‌خواه پیروز و در سال ۱۳۵۷ مشروعه توانست انتقام سختی از مشروطه بگیرد و حاکم مطلق کشور شود.
اشرفی سعی داشته تعامل سازنده با حاکمیت داشته باشد، بدون آنکه شرط فقاهت برای حاکم قائل باشد و از طرفی شاگردان این مکتب بعدها سردمدار مشروطه شدند. عدم تأیید مرجعیت عامه میرزای شیرازی و انتشار رساله پس از درگذشت شیخ انصاری در شرایطی که برخی روحانیون تراز اول میرزا را مرجع عامه معرفی کردند- می‌تواند حاکی از اختلاف سلیقه با میرزای شیرازی باشد. همکاریهای مکرر اشرفی با ناصرالدین شاه ، به جهت رفع فتنه‌های آن دوران صدور فتوای جهاد برای بازپس‌گیری هرات با درخواست شاه، در کنار تذکر و عتاب مؤثر که منجر به حصر او نیز شد. ، انتشار کتاب مکاسب توسط شیخ مرتضی انصاری و تمرکز شاگردان او بر اقتصاد و تأمین حوزه علمیه از کانالهای درآمدی و نه از مسیر وجوهات و نه از منابع دولتی ، اختلاف شدید مراجع ثلاث نجف با شیخ فضل‌الله - همگی نشان از اختلاف نظر عمیق این دو طیف با یکدیگر دارد.
ملا احمد نراقی که او را مبین تئوری ولایت فقیه میدانند و همفکرانش یعنی میرزای شیرازی ، شیخ فضل‌الله نوری ، سید حسن مدرس و سید روح‌الله خمینی را تئوریسین‌های نظریه مشروعه می‌دانند، که با تعصب در پیشبرد این نظریه کوشیدند و از سوی دیگر شیخ مرتضی انصاری و سعیدالعلما ، اشرفی ، مراجع ثلاث نجف ، بروجردی ، خویی و ، شریعتمداری ، سیستانی و بعدها منتظری، روحانیونی بودند که بدون تعصب تفکر مشروطه را قبول داشتند و قید مشروعه را شرط لازم برای حکومت نمی‌دانستند.
داستانهای زندگی اشرفی
- (شعر كامل از صائب) در داستان دوم چند نكته حائز توجه است. اول اينكه امام شعري از صائب را براي انتقال منظور خود به كار بسته است. ثانيا در پيام امام يك تذكر و بك راهبرد نهفته است. به اين معني كه ، براي ديدن امام بايد ابتدا آيينه شد. و براي آيينه شدن بايد درون را پالايش كرد. داستان دیگری از کشته شدن دختر سید دامغانی توسط یک فروشنده یهودی و درگیری شیعیان بابل و اقلیت یهودی در کتاب «دانیال سدیک» آمده است. بنابر روایت این کتاب موضوع فراتر از مرزها رفته و دخالت دولت‌های بریتانیا و ترکیه را به دنبال داشته و در نهایت با دخالت علمای بابل حل می شود. ناصرالدین شاه نیز رفع مشکل را از طریق وزارت خارجه به اطلاع دولت های نگران خارجی می‌رساند. داستانهایی از تأثیرات و نظرات تجاری و سیاسی اشرفی در کتاب Society, Politics and Economics in Mazandaran, Iran 1848-1914 آمده است. در مراجع شیعی و کتب رجال مطالبی راجع به او آمده است که مهمترین آنها به شرح ذیل می باشد.
شاگردان
از جمله شاگردان وی می‌توان به مجتهدان و علمای زیر اشاره کرد:
تالیفات و آثار به جای مانده
سید علی خامنه‌ای در پیامی به کنگره بزرگداشت اشرفی و سعیدالعلما درباره احیای شعائرالاسلام توصیه می‌کند.
از ملامحمد در بابل و بهشهر آثاری باقي مانده است. گروهي از نوادگان او همچنان متولي مسجد ماندگاري در بهشهر هستند. خانواده حجتي در بهشهر از نوادگان وی و نزدیک به صد و پنجاه سال همچون نياي خود خادم اين مسجد هستند. اين بنا معروف به مسجد آقا است. مسجد آقا در نقاش محله بهشهر واقع شده است و در دهه محرم و ساير ایام سال مراسم مذهبي در آن برگزار می‌شود. در حال حاضر متولی این مسجد محمدکاظم حجتی است.
فرزندان
اشرفی سه فرزند پسر داشت که دو تن آنان روحانی بوده و فعالیت‌های وی را دنبال می‌کردند و اطلاعات زیادی در خصوص پسر سوم وی که در زمان حیاتش درگذشت و همچنین دخترانش در دسترس نیست.
شیخ محمدعلی مجتهد
محمدعلی بزرگ ترین فرزند اشرفی است. وی همواره در کنار پدر بود و پس از درگذشت او، به عنوان جانشین، خدمات پدر را در بابل ادامه داد. شیخ 'محمد علی مجتهد'، در 'بهشهر' و در پنجم شعبان سال ۱۲۵۹ ه.ق، متولد شد و به همراه پدر هجرت کرده و با هم به بابل آمدند، پس از ملا محمد، وی جانشین او گردید و 'شیخ محمد حسن' معروف به 'شیخ کبیر' متوفی ۱۳۴۵ ه.ق، بخاطر احترامی که برای اشرفی قایل بود، با آنکه بر بقیه روحانیون شهر ارجحیت داشت، امامت در مسجد جامع را به 'محمد علی مجتهد' واگذار کرد. پس از درگذشت محمدعلی در سال ۱۳۲۴ه.ق، 'شیخ کبیر' ، امامت مسجد جامع را پذیرفت.
شیخ جعفر شریعت مدار اشرفی
شیخ جعفر پس از تحصیل در حوزه ی علمیه ی نجف، به زادگاه خویش -بهشهر- بازگشت و تا پایان عمر به تدریس در حوزه‌ی علمیه ملاصفرعلی و مدرسه باشی بهشهر و پیگیری امور دینی مردم پرداخت. وی در ۱۵ رجب سال ۱۲۶۳ قمری متولد و در چهارم رجب ۱۳۲۲ وفات یافت. «شیخ جعفر» دارای پسری بنام «شیخ محمدحسن» بود که بعدها از علما و مجتهدین صاحب نام مازندران گردید، چنان چه در بعضی ازکتاب های رجال از وی تجلیل شده و آمده است: «وی مجتهدی جلیل، عالم و ادیبی فاضل است که به نجف اشرف هجرت کرده و از اساتید آن استفاده کرد و به درجه ای  از فضل و کمال رسید و به وطن مراجعت نمود و متصدی امور شرعیه گردید و در سال ۱۳۷۲ ارتحال نمود...» محمد حسین حجتی معروف به دکتر حجتی از اولین اطباء بهشهر و حاج شیخ «محمد جواد حجتی»، متوفی ۱۳۷۵ شمسی، از فرزندان «شیخ محمدحسن» بودند. شهید ضیاءالدین حجتی یکی از همرزمان شهید چمران نیز از نوادگان شیخ محمدحسن بود. غلامرضا حجتی اشرفی نویسنده مجموعه کتابهای حقوقی برادرزاده شیخ محمدحسن و نوه شیخ جعفر است.
محمد صادق
وی فرزند سوم مرحوم اشرفی بود که در سال ۱۲۷۶ قمری به دنیا آمد و در محرم ۱۲۹۸ قمری -در زمان حیات پدر- درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد.
اطلاعی از نام دختران او در دست نیست اما نوادگان دختری ملامحمد در بارفروش ساکن هستند و از میان آنها میرزامحمود رئیس از شاعران بابل شناخته شده است. میرزا محمود رئیس بارفروشی متخلص به محوی در ۱۲۸۴ه. ق در بارفروش به دنیا آمد. از سوی مادر به ملا محمد اشرفی منسوب است. پدرش سید محمد رئیس پسر محمودبن صادق با چند واسطه به قوم الدین مرعشی معروف به میربزرگ وابسته است .بیش از ده هزار بیت شعر در فنون گوناگون عروضی از میرزا محمود رئیس به یادگار مانده است. او خوی درویشی داشت. . نوه دختری دیگر اشرفی شیخ محمدباقر حائری مازندرانی معروف به آیت‌الله‌زاده مازندرانی است. خانم توسی حائری و پروفسور دانا حائری فرزندان آیت‌الله‌زاده مازندرانی هستند.
درگذشت و مقبره
سرانجام محمد اشرفی پس از ۹۵ سال، در شب دوشنبه ابتدای ماه مبارک رمضان سال ۱۳۱۵هجری قمری درگذشت. پیکر او پس از تشییع جنازه ای که می گویند در بابل بی نظیر بوده همراه با دسته جات سوگواری ـ و اقامه ی نماز، در بابل به خاک سپرده شد. مقبره او در سال ۱۳۹۰خ همراه با برگزاری کنگره بزرگداشت او بازسازی و رونمایی شد. . مقبره او و استادش سعیدالعلما در کنار مسجد جامع بابل قرار گرفته است.
بزرگداشت
در اردیبهشت ۱۳۹۰ کنگره بزرگداشت وی و سعیداالعلما توسط سازمان تبلیغات اسلامی برگزار گردید. در این کنگره بیش از ۱۳۰ مقاله ارائه شد. مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران هدف از برگزاری کنگره وی را سیری در زندگی، احوال و شخصیت، کتاب‌شناسی توصیفی، تحلیل و بررسی نظریات و آراء خاص فقهی، آراء و نظریات ویژه تفسیری، کلامی، عرفانی و اخلاق، سیری در مقالات معنوی و مکاشفات عرفانی (سلوک عرفانی) وی دانست. همزمان با کنگره بزرگداشت وی هشت اثر از او و سعيدالعلماء رونمایی گردیده و تمبر یادبود آندو نیز منتشر شد.
آلبرت بونیر
آلبرت بونیر (زبان سوئدی:Albert Bonnier)، در ۲۱ اکتبر۱۸۲۰ در شوپنهامن، به دنیا آمد و در۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ در استکهلم درگذشت. او ناشر سوئدی و بنیانگذار انتشارات آلبرت بونیر بود.
زندگی‌نامه
پدر آلبرت، در سال ۱۸۰۱ به شوپنهامن آمد و کارش را با یک کتابخانه، کتاب‌فروشی و یک نشر کتاب آغاز کرد.
او در کسب‌وکار سریع رشد کرد اما در دهه پایانی سده ۱۸ (میلادی) با مشکلات مالی مواجه شد. در ۱۸۲۷، تصمیم گرفت آدلف بونیر بزرگ‌ترین فرزند خود را از میان ۹ فرزندش، به یوتبری سوئد بفرستد. پس از چند سال او در استکهلم ساکن شد و کتاب‌فروشی و انتشارات باز کرد. او در کار و کسب به سرعت با موفقیت روبرو شد. آدلف در پائیز ۱۸۳۵ برادر۱۴ ساله اش، آلبرت را نزد خود آورد. آلبرت به سرعت در کارهای کتاب فروشی مسلط شد و در سال ۱۸۳۷ درموسسه خوددفتر انتشارات به نشر کتاب پرداخت، وی اولین کتابش «شواهدی که ناپلئون هرگز وجود نداشت»، را منتشر کرد. در ۱۸۳۹، او کتاب سالانه، یک قطعه نمایش، کتابچه ای با برچسب، یک کتاب از آهنگ‌های اپرا بعلاوه الفبای کتاب را منتشر کرد.
در ۱۸۴۱ آلبرت به مدت دو سال دریک سفر خارجی به کار در کتابفروشی‌های مختلف در لایپزیگ، وین و پیست پرداخت. در بازگشت به سوئد، به چاپ داستان‌های ادبی در قالب عنوان‌ها معروف که درجزوات هفتگی عاقبت اروپا، یک کتابخانه رمان جدید منتشر شده بود پرداخت و موفق شد با لاش یو هان هیرتا … در رقابت با نویسندگان خارجی شناخته شده، بپردازد.
با انتشار «تقویم مردم سوآ…» که حاوی داستان‌های کوتاه و داستان‌های نویسندگان معروف بود به فعالیت پرداخت. او در تماس با نویسندگانی از جمله آگوست بلانش، فردریک برنر و امیلی فلیگاره-کارلن بود.
موفقیت‌های انتشاراتی‌اش باعث شد تا در ۱۸۵۶چاپخانه هوربری در ریددارهولمن را خریداری کند.
همان‌طور که از دهه ۱۸۵۰به بعد علاقه به کتاب خواندن در سوئد افزایش می‌یافت، او نیز توانست روی آثار ادبی بیشتری متمرکز شده و با نویسندگانی مانند ذکریا توپلیوس، ویکتور ریدبری، فرانس هدبری و والیاس سلستد پیوند بخورد.
علاوه بر آثار ادبی، او همچنین به انتشار کتاب‌های تخصصی مانند تقویم تجاری، تقویم عادل (دربارهٔ اعضای خاندان نجیب سوئدی ازجمله عادل و شوالیه‌ها)، راهنمای سفر، کتاب استنلی، «چگونه لیوینگستون واز آن طریق قاره سیاه را پیدا کردم»، کتاب‌های پزشکی، کتاب‌های دستور زبان و کتاب‌های دخترانه مانند «یک تاج در میان دختران» از آلکوت نویسنده آمریکایی پرداخت.
در ۱۸۶۵ وی ساختمان انتشارات را به خیابان اولندزگاتان (درحال حاضر خیابان مستر ساموئلزگاتان) منتقل کرد و در یک ساختمان سه طبقه، هم بخش انتشارات و هم چاپخانه قرار داشت. اولین بار روزنامه داگنزنی‌هتر در ۱۸۶۴ در چاپخانه آلبرت منتشر شد. آلبرت در ابتدای کار از خرید سهام خودداری می‌کرد، اما بعدها در سال ۱۸۷۴ اقدام به خرید سهام کوچک کرد. او همچنین عضو هیئت مدیره روزنامه افتن‌بلادت بود.
گسترش فعالیت‌ها
در سال ۱۸۸۶ پسرش کارل اوتو شریک او در شرکت شد و با همکاری هم روی نویسندگان سوئدی سرمایه‌گذاری کردند. انتشارات در سال ۱۸۷۷مجموعه داستان‌های کوتاه آگوست استریندبری «از فی یَردینگن و سِوَرت بٍکِکِن» که (بخش‌هایی از اوپسالا هستند) را منتشر کرد. کتاب اتاق قرمز او در انتشارات دیگری چاپ شد و ازجمله شامل ناشر اسمیت طمّاع بود که ظاهراً یک کاریکاتور از آدولف بونیر بود. باوجود این وی همچنان کتاب‌های استریندبری را منتشر می‌کرد و در سال ۱۸۸۴کتاب یفتاس (متأهل) را طبع نمود. این کتاب اهانتی علیه جامعه اُسکاریان (زمانی که اُسکار دوم پادشاه بود، اتحاد بین سوئد و نروژ تضعیف شد و درنهایت به جدایی این دو کشور منتهی شد) است.
استریندبری به دلیل اهانت به اسکار دوم متهم شد و از آنجا که او در سوئیس ساکن بود و نمی‌خواست به سوئد برگردد، برای آلبرت پیگرد قانونی و احتمالاً محکوم شدن به زندان را به همراه داشت. با این حال کارل اوتو به ژنو سفر کرد و موفق به متقاعد کردن استریندبری برای آمدن به سوئد برای محاکمه شد. در جریان محاکمه در پاییز۱۸۸۴، استریندبری آزاد شد، اما از آلبرت و انتشارات وی برای سرمایه‌گذاری در نشر چنین کتاب‌هایی انتقاد شدید شد. منتقدان از پرداختن به پیشینه یهودی آلبرت فروگذار نکردند.
کارل اوتو به همکاری انتشاراتی با نویسندگان سوئدی مانند ورنرفون هیدنستام و گوستاف فرودینگ مبادرت کرد. آلبرت با ادبیات مدرن مشکل داشت و تپلیوس و ویکتور ریدبری را ترجیح می‌داد. او در ۱۸۷۶ به کارل لارشون ۲۳ ساله اجازه داد تا داستان‌های فلتشرن توپلیوس را نشر کند و در سال ۱۸۸۷ اولین کتاب سِوِن هِدلین ۲۲ساله دربارهٔ سفرش از میان پرشین (ایرا ن قدیم) را چاپ کرد.
چاپخانه مجدداً در سال ۱۸۹۶، با مشکل مواجه شد، و آن هنگامی بود که شعر فرودینگ ـ یک رؤیای صبح منتشر شد و آلبرت به جرم علیه آزادی مطبوعات، تحت پیگرد قرارگرفت. تمام نسخه‌های این کتاب برای فروش توسط پلیس ضبط شد، اما در دادگاه گوستاف فرودینگ تبرئه شد.
زندگی شخصی
آلبرت تا سن ۳۰ سالگی با برادرش آدولف زندگی می‌کرد. در سن ۳۴ سالگی، با بتی روبنسون ازدواج کرد و سه فرزند داشت، یننی (۱۸۵۵)، کارل اوتو (۱۸۵۶) و اوا (۱۸۵۷). پس از مرگ همسرش بتی در سال ۱۸۸۸، او با اببه هرون متولد ۱۸۶۰ که بسیار از او جوان تر بود، نامزد شد. او دو پسر به نام‌های آلبرت نیکولاوس (۱۸۹۰) و سِوٍن آلبرت (۱۸۹۴) به دنیا آورد.
مرگ
در زمستان - بهار۱۹۰۰، آلبرت به سرطان مبتلا شد و به عنوان مالک دومین انتشارات بزرگ سوئد و با ثروت ۳٬۵ میلیون کرون فوت کرد. بونیر در شما ل غربی استکهلم دفن است.
عباس پورخسروانی
عباس پورخسروانی (زاده ۱۰ بهمن ۱۳۶۵ در سیرجان) بازیکن فوتبال اهل ایران است. او سه سال به همراه تیم تیم فوتبال شاهین بوشهر در لیگ دسته اول و لیگ برتر بوده‌است.
عملکرد باشگاهی
آخرین به روز رسانی  ۱۷ آذر ۱۳۹۱
۱۲۶||۳۵||||||۰||۰||||
منابع
http://kanonshahin.ir%7B%7Bپانویس}} http://cups.ir/main/index.php?option=com_joomleague&func=showPlayer&p=49&pid=844&Itemid=205%7B%7Bپانویس}}
پیتر کاولی
پیتر کاولی (Peter Cawley؛ زادهٔ September 15, 1965) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال اکستر سیتی، باشگاه فوتبال چرتسی تاون، باشگاه فوتبال ویمبلدون، باشگاه فوتبال بارنت، و باشگاه فوتبال والتون کژوالس اشاره کرد.
دارین، جورجیا
دارین، جورجیا (به انگلیسی: Darien, Georgia) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۱٬۹۷۵ نفر است که در جورجیا واقع شده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
تریسیل
تریسیل (به لاتین: Trysil) یک شهرداری در نروژ است که در هدمارک واقع شده‌است.
خصوصیات
تریسیل ۳٬۰۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۹۵۵ نفر جمعیت دارد.
شرکت دکا
دکا یک شرکت تحقیق و توسعه است که مستقر در منچستر، نیوهمپشایر بزرگترین شهر ایالت نیوهمپشایر در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۸۲ توسط دین کامن تأسیس شد. دکا متشکل از نزدیک به ۴۰۰ نفر مهندس، تکنسین و کارکنان پشتیبانی است. دکا کوتاه شده و برگرفته از نام خود دین کامن است.
این شرکت در یک سری از ساختمان‌های قدیمی اموسکگ (که یک شرکت تولیدکننده پارچه و لباس بود) در آبشار میلیارد در شهر منچستر نیوهمپشایر آمریکا واقع شده‌است.