cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نقد سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا
منافع مالی حاکم بر سیاست خارجی
در طول نیمه اول قرن بیستم میلادی، ایالات متحده باعث ایجاد یک سری درگیری‌های منطقه‌ای در آمریکای لاتین شد که از آن‌ها به عنوان جنگ‌های موز در تاریخ یاد شده است. هدف اصلی این درگیری‌ها، دفاع از منافع تجاری آمریکا در این مناطق بود. بعدها، اسمدلی باتلر، سرلشکر نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، چنین نوشت: «من مدت ۳۳ سال و چهار ماه را در حال خدمت نظامی گذراندم و در خلال این مدت، بیشتر اوقات نقش یک محافظ درجه یک برای کسب و کارهای بزرگ آمریکا، برای وال استریت و بانکداران ایالات متحده را داشتم. خلاصه، من یک قُلدُر باجگیر و یک گانگستر نظام سرمایه‌داری آمریکا بودم.»
برخی از منتقدان معتقدند که تصمیم ایالات متحده برای حمایت از جدایی‌طلبان کلمبیا در سال ۱۹۰۳ میلادی، عمدتاً بخاطر دنبال کردن منافع مالی ناشی از کانال پاناما بوده، علیرغم اینکه دولت آمریکا این اقدام را با شعارهایی نظیر «گسترش دموکراسی» و «پایان دادن به ظلم و ستم» معرفی می‌کرد. می‌توان گفت که سیاست خارجی ایالات متحده، منعکس کننده اراده مردم آن است، اما مردم ممکن است ذهنیت مصرف گرایی داشته باشند که جنگ را در ذهن آنها توجیه می‌کند.
ادعاهایی وجود دارد مبنی بر اینکه تصمیمات آمریکا برای شروع جنگ با عراق، تا حدودی ناشی از منافع نفتی بوده است. در همین راستا، روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت گزارش داده که «دولت بوش در نوشتن قانون نفت عراق بسیار دخیل بوده» که این «به شرکت‌های نفتی غربی اجازه می‌دهد تا با قراردادهایی به مدت ۳۰ سال، نفت عراق را استخراج و خارج کنند و سودهای ناشی از آن نیز معاف از مالیات باشد.» سیاست خارجی ایالات متحده در خاورمیانه چه از نفت انگیزه بگیرد یا نه، اقدامات این کشور به جهانیان ثابت کرده که منافع ناشی از نفت برای آمریکا اولویت بالایی دارد.
امپریالیستی بودن
بسیاری از مورخان و دانشمندان علوم سیاسی آمریکایی بر این موضوع توافق دارند که ایالات متحده از اواسط قرن بیستم به بعد، به امپراتوری‌ای تبدیل شد که از بسیاری جهات شبیه روم باستان است. با بررسی اقدامات بین‌المللی آمریکا، بحث‌هایی در مورد پیامدهای ناشی از تمایلات امپریالیستی سیاست خارجی ایالات متحده بر دموکراسی و نظم اجتماعی امروز جهان نیز مطرح می‌شود.
در سال ۲۰۰۲، چالز کراتامر، نویسنده و تحلیلگر سیاسی محافظه‌کار آمریکایی، برتری فرهنگی، اقتصادی، فنی و نظامی ایالات متحده در جهان را یک واقعیت مسلم اعلام کرد. به نظر او «تبدیل شدن آمریکا به یک امپراتوری مردم را از عقب افتادگی و انزوا نجات داده است». حتی مجله نیویورک تایمز در ۵ ژانویه ۲۰۰۳ روی جلدش با تیتر «امپراتوری آمریکایی: به آن عادت کنید» حمایت خود از این موضوع را نشان داد. یک نویسنده کانادایی به نام مایکل ایگناتیف نیز قدرت امپراتوری آمریکا را به عنوان یک امپراتوری بی‌ضرر توصیف کرد.
به گفته فرید زکریا، خبرنگار نیوزویک، تشکیلات واشنگتن «از اِعمال هژمونی آمریکایی در معاهدات خود اِبایی ندارند و به سادگی به پیمانهایشان پشت کرده و مذاکرات انجام شده را با مُماشات نادیده می‌گیرند». وی همچنین افزود «این سیاست خارجی نیست، سیاست امپراتوری است».
امیلی ایکین در مورد گرایش‌های فکری فعلی ایالات متحده در روزنامه نیویورک تایمز نوشته «آمریکا یک ابرقدرت یا هژمون صرف نیست، بلکه یک امپراتوری تمام عیار به معنای رومی و بریتانیایی آن است. ساختار این امپراتوری، ناشی از اتفاق نظر برجسته‌ترین تحلیلگران و دانشمندان این ملت است.»
بسیاری از متحدان ایالات متحده آمریکا، از لحن جدید یک جانبه و انعطاف ناپذیر این کشور در سیاست خارجی‌اش انتقاد کرده و با رای دادن علیه ایالات متحده، به عنوان مثال در سازمان ملل در سال ۲۰۰۱، نارضایتی خود را نشان داده‌اند.
دورویی و ریاکاری
از ایالات متحده انتقاد شده است که از طرفی بیانیه‌های حمایت از صلح و احترام به حاکمیت ملی دیگر کشورها را از خود بروز می‌دهد، اما از طرف دیگر در حین انجام اقدامات نظامی علیه دیگر کشورها مانند تهاجم به گرانادا، دامن زدن به جنگ داخلی برای جدایی پاناما از کلمبیا و جنگ با عراق بوده است. ایالات متحده مورد انتقاد قرار گرفته که از طرفی شعار حمایت از تجارت آزاد سر می‌دهد ولی از طرف دیگر با تعیین تعرفه برای واردات کالاهای خارجی مانند چوب و محصولات کشاورزی، صنایع داخلی را در اولویت قرار می‌دهد. ایالات متحده همچنین مورد انتقاد قرار گرفته که در حالی که مدعی دفاع از حقوق بشر است، در عین حال از تصویب پیمان‌نامه حقوق کودک در سازمان ملل خودداری کرده است. ایالات متحده علناً اعلام می‌کند که با شکنجه مخالف است، اما به خاطر لاپوشانی کردن شکنجه‌های اتفاق افتاده در مدرسه نظامی قاره آمریکا مورد انتقاد قرار گرفته است. ایالات متحده از احترام به حاکمیت ملی دیگر کشورها حرف می‌زند، اما از جنبش‌های چریکی داخلی و سازمان‌های شبه نظامی، مانند کنتراها در نیکاراگوئه پشتیبانی کرده است. ایالات متحده همچنین از استقلال یک‌جانبه کوزوو حمایت کرده است (اینجا را ببینید) ولی در عین حال در مورد سایر کشورها، استقلال یک‌جانبه را با استناد به تمامیت ارضی محکوم کرده است (آبخاز، کریمه). ایالات متحده به خاطر تولید مواد مخدر در کشورهایی مانند بولیوی و ونزوئلا ابراز نگرانی می‌کند، اما در عمل به برنامه‌های تعیین شده و کمک‌های دوجانبه برای حل این موارد توجهی نمی‌کند. ایالات متحده به دلیل عدم حفظ یک خط‌مشی سیاسی منسجم و ثابت مورد انتقاد قرار گرفته است؛ به طور مثال ایالات متحده از طرفی به نقض حقوق بشر در چین اعتراض کرده و آن را محکوم می‌کند ولی از نقض حقوق بشر توسط اسرائیل حمایت می‌کند.
با این حال، برخی از مدافعان استدلال می‌کنند که سیاست واقعی منوط به لفاظی بوده و باید در عین شعار دادن، خلاف آن عمل کرد تا بتوان به یک پیروزی بی‌دردسر در مقابل خطرات جدی ناشی از حکومتهای استبدادی و سلطه‌گر رسید.
ایالات متحده از ایران و کره شمالی شکایت می‌کند که نباید سلاح هسته‌ای تولید کنند، در حالی که خودش، تنها کشوری است که از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ استفاده کرده است و در حال حاضر ۵،۱۱۳ کلاهک هسته‌ای در انبارهای جنگی‌اش دارد. هر چند که مورد آمریکا بسیار نامتعارف است اما در پیمان عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای (NPT) که ایران نیز یکی از طرفین آن است، مشروعیت یافته است.
حمایت از دیکتاتوری و تروریسم دولتی
روث جی بلیکلی (پروفسور سیاست و روابط بین‌الملل) و وینسنت بیوینز (نویسنده و خبرنگار) معتقدند که ایالات متحده و متحدانش از تروریسم دولتی و کشتار جمعی در مقیاس قابل توجهی در طول جنگ سرد حمایت کرده و در این گونه اقدامات دست داشته‌اند. ایالات متحده سیاستهای غلط خود را توجیه می‌کند و اذعان می‌دارد که این اقدامات در جهت مهار کمونیسم انجام شده، اما بلیکلی می‌گوید که این اقدامات ابزاری برای حمایت از منافع تجاری مهم ایالات متحده و ترویج و گسترش نظام سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم در جنوب جهان بوده است.
جوآن پاتریس مک شری، استاد علوم سیاسی در دانشگاه لانگ آیلند، بیان می‌کند که «صدها هزار نفر از مردم آمریکای لاتین توسط رژیم‌های نظامی راست‌گرا شکنجه، ربوده یا کشته شده‌اند که این بخشی از نهضت ضد کمونیستی‌ای است که ایالات متحده آن را رهبری می‌کند». این نهضت ضد کمونیستی‌ شامل عملیات کندور و حمایت ایالات متحده از ارتش گواتمالا در طول جنگ داخلی این کشور بوده است. به گفته جان هنری کوتسورث، مورخ آمریکای لاتین، تعداد قربانیان این نهضت ضد کمونیستی‌ و سرکوب ناشی از آن در آمریکای لاتین به تنهایی بسیار بیشتر از تعداد قربانیان اعمال شوروی و پیروان آن در اروپای شرقی در بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بوده است. مارک آرونز ادعا می‌کند که جنایاتی که توسط دیکتاتوری‌های تحت حمایت غرب انجام می‌شود درست مثل جنایات جهان کمونیست است و با آن برابری می‌کند.
برخی از کارشناسان معتقدند که ایالات متحده مستقیماً در کشتار دسته‌جمعی صدها هزار نفر مظنون به کمونیست در اندونزی در اواسط دهه ۱۹۶۰ دست داشته است. بردلی سیمپسون، مدیر پروژه اسناد اندونزی/تیمور شرقی در آرشیو امنیت ملی، می‌گوید: «واشنگتن تمام قدرت خود را برای قتل‌عام اعضای ادعایی حزب کمونیست اندونزی به دست ارتش اندونزی به کار برد. مقامات ایالات متحده با کشتن این افراد راضی نشدند بلکه نگران بودند که حامیان غیرمسلح این حزب به اندازه کافی ضربه نخورده باشند و دوباره دست به کار شوند و به سوکارنو کمک کنند تا به قدرت بازگردد و در برنامه‌های در حال ظهور دولت [جانسون] اختلال ایجاد کنند.» به گفته سیمپسون، ترور در اندونزی «یک عنصر اساسی برای پیاده کردن سیاست‌های شبه نئولیبرالی بود که غرب در سال‌های متمادی تلاش می‌کرد به اندونزی تحمیل کند.» مورخ جان روزا، در توضیحی در مورد اسناد منتشر شده از سفارت ایالات متحده در جاکارتا در سال ۲۰۱۷، می‌گوید که این اسناد تأیید می‌کنند که «ایالات متحده بخشی از این عملیات کشتار جمعی بوده و ارتش اندونزی را هدایت و تشویق می‌کرده که به دنبال حزب کمونیست اندونزی بروند.» جفری بی رابینسون، مورخ دانشگاه یوسی‌ال‌ای، استدلال می‌کند که بدون حمایت ایالات متحده و دیگر کشورهای قدرتمند غربی، برنامه کشتار جمعی ارتش اندونزی انجام نمی‌شد. وینسنت بیوینز می‌نویسد که کشتارهای جمعی در اندونزی به نقطه اوج سلسله عملیاتهای بی‌قاعده کشتار جمعی ضد کمونیستی تحت حمایت ایالات متحده اشاره دارد که در طول جنگ سرد در جنوب جهان اتفاق افتاده است.
به گفته روزنامه‌نگار گلن گرینوالد، خط‌مشی استراتژیک ایالات متحده در حمایت از دیکتاتوری‌های وحشیانه و حتی نسل‌کشی در سرتاسر جهان از پایان جنگ جهانی دوم ثابت بوده است: «در جهانی که احساسات ضد آمریکایی رواج دارد، دموکراسی موجب پیدایش رهبرانی می‌شود که به جای خدمت به منافع ایالات متحده در مقابل آن مانع ایجاد می‌کنند... هیچ یک از اینها از راه دور حل شدنی یا حتی قابل بحث نیست. حمایت ایالات متحده از مستبدان تا حد زیادی علنی و در ملا عام بوده و برای دهه‌ها به صراحت توسط جریانات اصلی و با نفوذترین کارشناسان سیاست ایالات متحده و رسانه‌ها، مورد دفاع قرار گرفته و تایید شده است.»
تحریم‌ها
تحریم‌های یکجانبه متعدد آمریکا علیه کشورهای مختلف در سراسر جهان مورد انتقاد صاحب‌نظران این حوزه قرار گرفته است. از سال ۱۹۹۸، ایالات متحده تحریم‌های اقتصادی را بر بیش از ۲۰ کشور اعمال کرده است.
به گفته دانیل تی. گریسوولد، این تحریم‌ها نتوانستند رفتار کشورهای تحریم شده را تغییر دهند؛ اما باعث شدند شرکت‌های آمریکایی فرصت‌های اقتصادی زیادی را از دست بدهند و فقیرترین مردم کشورهای تحت تحریم آسیب ببینند. به گفته راوی عبدلال، تحریم‌های ثانویه، اغلب موجب جدایی افتادن بین ایالات متحده و اروپا می‌شوند، زیرا این اقدامات ایالات متحده در امور و منافع اتحادیه اروپا اختلال ایجاد می‌کنند. عبدلال معتقد است از زمانی که ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده شد، تحریم‌ها نه تنها به عنوان نشانه‌ای از سلایق و هوس‌های واشنگتن، بلکه به عنوان ابزاری برای جنگ اقتصادی ایالات متحده تلقی شده است که متحدان معروف آمریکا مانند اتحادیه اروپا را خشمگین کرده است.
دخالت در امور داخلی
ایالات متحده آمریکا به دلیل دخالت و دست بردن در امور داخلی کشورهای خارجی از جمله اوکراین، گواتمالا، شیلی، کوبا، کلمبیا، کشورهای مختلف در آفریقا از جمله اوگاندا مورد انتقاد قرار گرفته است.
یک بررسی نشان داده است که ایالات متحده آمریکا با ۸۱ مداخله از سال ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۰، کشوری است که اغلب در انتخابات دیگر کشورها مداخله می‌کند.
ترویج دموکراسی
برخی از منتقدان استدلال می‌کنند که سیاست‌های آمریکا در حمایت از دموکراسی ممکن است بی‌اثر بوده و حتی معکوس عمل کرده باشد. زبیگنیف برژینسکی گفته که «به قدرت رسیدن حماس نمونه بارزی از فشار بیش از حد برای دموکراسی‌سازی است» و اظهار داشته که تلاش‌های جرج دابلیو. بوش برای استفاده از دموکراسی به عنوان ابزاری علیه تروریسم، مخاطره‌آمیز و ناشیانه بوده است.
تحلیلگر جسیکا توچمن ماتیوس از بنیاد صلح بین‌المللی کارنگی بر این باور است که تحمیل دموکراسی «از ابتدا» عاقلانه نبود و جواب نخواهد داد. منتقدان واقع‌گرا مانند جرج اف. کنان، می‌گویند که مسئولیت ایالات متحده فقط حفاظت از شهروندان خودش است و واشنگتن باید تنها بر این اساس با دولت‌های دیگر برخورد کند؛ این منتقدان به رئیس جمهور وودرو ویلسون ایراد می‌گیرند و اظهار می‌دارند که چرا با اینکه این موضوع در اصول چهارده‌گانه‌اش ذکر نشده بود، باز بر اشاعه دموکراسی و ملت‌سازی اصرار داشت. این منتقدان همچنین از شکست مجمع اتفاق ملل در اجرای اراده بین‌المللی در مورد آلمان نازی، پادشاهی فاشیست ایتالیا و امپراتوری ژاپن در دهه ۱۹۳۰ انتقاد می‌کنند. منتقدان واقع‌گرا به آرمان‌گرایی ویلسون ایراد می‌گیرند و دلیل می‌آورند که اصولی که او در کنفرانس صلح پاریس به تصویب رسانده مختص ابرقدرت‌ها بوده و برای دولت‌های ضعیف مناسب نیست. از طرفی، برخی دیگر از منتقدان از تصمیمات مجلس سنای ایالات متحده آمریکا برای نپیوستن به مجمع اتفاق ملل که مبنی بر احساسات انزواطلبانه اجتماع بوده، به عنوان یکی از دلایل ناکارآمدی این نهاد انتقاد می‌کنند.
بر اساس گزارش هافینگتن پست، «۴۵ کشور و منطقه با حکومت‌های کم دموکراتیک یا بدون حاکمیت دموکراتیک، بیش از نیمی از تقریباً ۸۰ کشوری هستند که اکنون پایگاه‌های نظامی ایالات متحده را در خود جا داده‌اند. ... تحقیقات کارشناس علوم سیاسی، کنت کالدر، حقیقت آنچه که آمریکا به بهانه 'تئوری دیکتاتوری' انجام می‌دهد را رو می‌کند: ایالات متحده تمایل دارد از دیکتاتورها [و دیگر رژیم‌های غیردموکراتیک] در کشورهایی که اجازه استقرار پایگاه‌های نظامی را به او می‌دهند، حمایت کند.»
نقض حقوق بشر
رییس جمهور آمریکا جرج دابلیو. بوش به خاطر نادیده گرفتن دموکراسی و حقوق بشر حین تمرکز انحصاری بر تلاش برای مبارزه با تروریسم مورد انتقاد قرار گرفته است. به گفته سازمان عفو بین‌الملل، ایالات متحده به اتهام آزار و اذیت زندانیان در خلیج گوانتانامو، ابوغریب در عراق و زندان‌های مخفی سیا در شرق اروپا مورد انتقاد قرار گرفته است. در مقابل، دولت ایالات متحده مدعی شده است که این شکنجه‌ها، ربطی به سیاست‌های ایالات متحده نداشته‌اند و کاملا اتفاقی و استثنا بوده‌اند.
گسترش قوای نظامی
در دهه ۶۰ میلادی، مارتین لوتر کینگ جونیور از هزینه‌های بیش از حد پروژه‌های نظامی ایالات متحده انتقاد کرد، و اظهار داشت که بین سیاست خارجی ایالات متحده و نژادپرستی در داخل این کشور، ارتباطی وجود دارد. در سال ۱۹۷۱، یکی از مقاله‌نویسان مجله تایم به ۳۷۵ پایگاه نظامی اصلی و ۳۰۰۰ تأسیسات نظامی دیگر ایالات متحده در سراسر جهان اشاره کرد و نتیجه گرفت که «شکی نیست که ایالات متحده امروز نیروهای زیادی در نقاط بسیاری از جهان مستقر کرده است.»
مخارج جنگ علیه تروریسم بسیار زیاد است. جنگ عراق که از سال ۲۰۰۳ تا سال ۲۰۱۱ به طول انجامید، بسیار پرهزینه بود. در یک گزارش دفاعی در سال ۲۰۱۰، آنتونی کوردزمن از هزینه‌های نظامی خارج از کنترل ایالات متحده انتقاد کرد. جنگ در افغانستان، عراق، سوریه و پاکستان، از آغاز آن در سال ۲۰۰۱ تا پایان سال مالی ۲۰۱۹، حدود ۶٫۴ تریلیون دلار برای مالیات دهندگان آمریکایی هزینه داشته است.
اندرو باسویچ می‌گوید که ایالات متحده تمایل دارد برای حل مشکلات دیپلماتیک به ابزارهای نظامی متوسل شود. مشارکت ایالات متحده در جنگ ویتنام یک درگیری نظامی با هزینه ۱۱۱ میلیارد دلار بود که یک دهه به طول انجامید و با این که برای ایالات متحده یک پیروزی نظامی به حساب می‌آمد، اما در واقع شکست استراتژیکی بود که باعث شد دولت آمریکا حمایت مردمش در اقدامات نظامی و جنگی را از دست بدهد.
نقض حقوق بین‌الملل
ایالات متحده همیشه از حقوق بین‌الملل پیروی نکرده است. برای مثال، برخی از منتقدان ادعا می‌کنند که تهاجم به عراق به رهبری ایالات متحده اقدام مناسبی برای یک تهدید قریب‌الوقوع نبود، بلکه یک اقدام تجاوزکارانه بود که قوانین بین‌المللی را نقض می‌کرد. همچنین بنجامین فرنز، دادستان کل پرونده جنایات جنگی نازی‌ها در نورنبرگ، گفته که رییس جمهور آمریکا جرج دابلیو. بوش باید به اتهام جنایات جنگی و به خاطر شروع جنگ‌های متجاوزانه، درست مثل صدام حسین محاکمه شود - صدام برای حمله به کویت در سال ۱۹۹۰ و بوش به خاطر تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳.
منتقدان خاطرنشان می‌کنند که منشور ملل متحد، که توسط ایالات متحده تصویب شده است، اعضای این پیمان را از توسل به زور علیه سایر کشورهای عضو منع می‌کند مگر در صورت حمله قریب‌الوقوع یا بر اساس مجوز صریح شورای امنیت. یکی از صاحب‌نظران حقوق بین‌الملل اظهار داشته که هیچ قانونی در شورای امنیت سازمان ملل وجود ندارد که از تهاجم به دیگر کشورها به عنوان «جنایتی ضد صلح» جلوگیری کند. با این حال، مدافعان ایالات متحده استدلال می‌کنند که طبق قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل، چنین قانونی وضع شده است. جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا موارد متعددی را شامل می‌شود. مثلا ایالات متحده از استقلال کوزوو حمایت کرده است، با وجود اینکه در قطعنامه ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل صریحا ذکر شده که کوزوو نمی‌تواند مستقل باشد و به عنوان یکی از ایالات صربستان نام برده شده است. با این حال دیوان بین‌المللی دادگستری اعلامیه‌ای صادر کرده مبنی بر این که استقلال کوزوو قانونی بوده زیرا قطعنامه شورای امنیت وضعیت نهایی کوزوو را مشخص نکرده است. همچنین ایالات متحده فعالانه از سایر کشورها تقاضا کرده و حتی به آنها فشار آورده است تا استقلال کوزوو را به رسمیت بشناسند.
قابل دستکاری بودن
برخی از دانشمندان علوم سیاسی معتقدند که قرار دادن منافع اقتصادی آمریکا در راس اهداف سیاست خارجی، ممکن است سیاست خارجی ایالات متحده را در معرض دستکاری از طرف نیروهای خارجی قرار داده باشد. در نتیجه، شرکای تجاری ایالات متحده توانایی تأثیرگذاری بر فرآیند تصمیم‌گیری در سیاست خارجی این کشور را به عنوان مثال، با دستکاری در نرخ ارز، یا محدود کردن صادرات و واردات کالاها و مواد خام به دست می‌آوردند. علاوه بر این، در حال حاضر بیش از ۴۰ درصد از بدهی خارجی ایالات متحده متعلق به سرمایه‌گذاران و موسسات بزرگ خارجی است که به تصاحب اوراق قرضه خزانه‌داری آمریکا ادامه می‌دهند. یکی از خبرنگاران در واشنگتن پست نوشت که «چندین رهبر آفریقایی نه چندان دموکراتیک به طرز ماهرانه‌ای ادای مبارزه با تروریسم را درآورده‌اند تا بتوانند با ایالات متحده رابطه برقرار کنند و در نتیجه از این رابطه برای کمک گرفتن از آمریکا در حفظ قدرتشان بهره ببرند». وی نتیجه گرفته است که دیکتاتورهای خارجی می‌توانند سیاست خارجی ایالات متحده را به نفع خود دستکاری کنند. همچنین این امکان برای دولت‌های خارجی وجود دارد که از طریق حمایت مالی در انتخابات اعضای کنگره ایالات متحده آمریکا را برای حمایت از خود اجیر کنند.
تعهد به کمک‌‌های خارجی
با این حال، از آنجایی که دولت ایالات متحده به سازمان‌های غیرانتفاعی معافیت‌های مالیاتی اعطا می‌کند، لذا به طور غیرمستقیم به جریانات امدادی و خیرخواهانه در خارج از کشور کمک مالی می‌کند، اگرچه سایر کشورها نیز به فعالیت‌های خیرخواهانه در خارج از کشور کمک هزینه اختصاص می‌دهند. البته بیشتر کمک‌های خیرخواهانه به خارج (۷۹ درصد آن) نه از منابع دولتی، بلکه از سوی بنیادهای خصوصی، شرکت‌ها، سازمان‌های داوطلبانه، دانشگاه‌ها، سازمان‌های مذهبی و افراد تامین می‌شود. با توجه به شاخص انجمن جهانی بشردوستی، ایالات متحده بزرگترین اهدا کننده کمک‌های خیرخواهانه به خارج آن هم در مقادیر غیر قابل مقایسه است.
ایالات متحده به خاطر عدم حمایت از پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷، مورد انتقاد قرار گرفته است.
هولوکاست
انتقادات شدیدی به واکنش ایالات متحده نسبت به هولوکاست وارد شده است: نخست این که در آغاز جنگ جهانی دوم، یهودیانی را که به خاطر آزار و شکنجه از اروپا فرار می‌کردند را در خاک خود نپذیرفت. همچنین برای جلوگیری یا توقف هولوکاست به اندازه کافی و قاطعانه عمل نکرد. فرانکلین دلانو روزولت، که در آن زمان رئیس جمهور آمریکا بود، با این که از رژیم هیتلر و سیاست‌های ضدیهودیت آن آگاه بود، باز هم سیاست‌های وزارت خارجه تحت فرمان وی، گرفتن ویزای ورود را برای پناهندگان یهودی بسیار دشوار می‌کرد. همچنین روزولت در مورد لایحه واگنر-راجرز اقدام مناسبی نکرد. این لایحه که می‌توانست ۲۰۰۰۰ کودک پناهنده یهودی را از دست نازی‌ها نجات دهد، پس از ورود کشتی ام‌اس سنت لوئیس همراه با ۹۳۶ پناهجوی یهودی به آمریکا، که از پناهندگی محروم شدند و به دلیل سخت‌گیری در صدور ویزا اجازه ورود به ایالات متحده را پیدا نکردند، توسط کنگره ایالات متحده آمریکا رد شد.
در طول آن دوران، مطبوعات آمریکا جنایات نازی‌ها را به طور کامل گزارش نمی‌کردند و به این جور مطالب بهایی نمی‌دادند. از سال ۱۹۴۲ به بعد نیز، پس از اینکه روزنامه‌ها شروع به گزارش جزئیات هولوکاست کردند، مقالات بسیار کوتاه بودند و در اعماق روزنامه‌ها مدفون شده بودند. این گزارش‌ها توسط دولت ایالات متحده یا تکذیب می‌شدند یا مورد تایید نبودند. هنگامی که شواهد انکارناپذیری مبنی بر صحت این گزارش‌ها پیدا شد (عکس‌هایی از گورهای دسته جمعی و قتل‌عام‌های انجام شده در اردوگاه آشویتس در سال ۱۹۴۳ و عکس‌هایی از انتقال قربانیان به اتاق‌های گاز)، مقامات ایالات متحده از انتشار آن‌ها جلوگیری کردند و این جور اطلاعات را سِرّی طبقه‌بندی کردند. شاید با اقدامات بهتر، می‌شد جان یهودیان اروپایی را نجات داد.
روابط عمومی ناکارآمد
گزارش‌ها حاکی از آن است که شبکه خبری الجزیره به طور معمول حضور ایالات متحده را در سراسر خاورمیانه شرورانه معرفی می‌کند. برخی از منتقدان، این را ناشی از ناکارآمدی روابط عمومی ایالات متحده دانسته و از نقصان آن انتقاد کرده‌اند. به گفته آنتونی کوردزمن، در نتیجه سیاست‌های نکوهیده و روابط عمومی معیوب و ضعیف ایالات متحده، این کشور وجهه خوبی در خاورمیانه ندارد.
کارشناس امور بین‌الملل، جسیکا توچمن ماتیوس می‌نویسد که به نظر بسیاری از کشورهای عربی، ایالات متحده به خاطر نفت به عراق هجوم برده است، جدا از اینکه این انگیزه واقعی ایالات متحده بوده یا نه. نظرسنجی‌ای در سال ۲۰۰۷ توسط بی‌بی‌سی نیوز در مورد اینکه کدام کشورها «تأثیر منفی بر جهان» دارند، انجام شد. این نظرسنجی نشان داد که ایران، ایالات متحده و کره شمالی بیشترین تأثیر منفی را داشته‌اند، در حالی که کشورهایی مانند کانادا، ژاپن و کشورهای اتحادیه اروپا بیشترین تأثیر مثبت را داشته‌اند. ایالات متحده توسط برخی از مقامات سازمان ملل متحد به خاطر چشم پوشی از اقدامات اسرائیل علیه فلسطینیان متهم شده است. از طرفی، برخی نیز آمریکا را به حمایت بیش از حد از فلسطینی‌ها متهم کرده‌اند.
راه انداختن جنگهای بی‌فایده‌
بررسی‌ها نشان داده است که جنگ با عراق که به بهانه به اصطلاح جنگ با تروریسم شروع شد، برای آمریکا ۵۵۱ میلیارد یا ۵۹۷ میلیارد دلار سال ۲۰۰۹ هزینه داشته است. اندرو باسویچ، استاد دانشگاه بوستون، از ولخرجی آمریکا و هدر دادن ثروت آن انتقاد کرده است.
از ایالات متحده انتقاد شده که جنگهای بی‌فایده‌ای راه انداخته که در آن‌ها شکست هم خورده است. مثلا در جنگ ۱۸۱۲، ایالات متحده علیرغم تلاش‌های بسیار نتوانست آمریکای شمالی بریتانیا (کانادای امروزی) را فتح کند.
استراتژی ناکارآمد در مبارزه با تروریسم
آنتونی کوردزمن از استراتژی ایالات متحده در مبارزه با تروریسم انتقاد کرده است. وی اظهار داشته که ایالات متحده نتوانسته جمهوری‌های اسلامی را متقاعد کند تا خودشان به مبارزه با تروریسم برخیزند. این استراتژی به قدری نابجا بوده که گاهی اوقات جهانگردان به اشتباه به عنوان «تروریست» قلمداد شده‌اند.
جسیکا توچمن ماتیوس می‌گوید که خطر تروریسم هسته‌ای هنوز برطرف نشده است. در سال ۱۹۹۹ در طول جنگ کوزوو، ایالات متحده از ارتش آزادی‌بخش کوزوو (KLA) حمایت کرد، اگرچه چند سال قبل از آن، این ارتش از سوی ایالات متحده به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی شده بود. درست قبل از بمباران یوگسلاوی در سال ۱۹۹۹ در جریان جنگ کوزوو، ایالات متحده اسم ارتش آزادی‌بخش کوزوو (KLA) را از لیست سازمان‌های تروریستی شناخته شده بین‌المللی حذف کرد تا هم‌دستی با آنها را توجیه کند.
نقش جزئی کنگره در سیاست خارجی
مورخ و منتقد رابرت مک ماهون معتقد است که منع شدن کنگره ایالات متحده آمریکا از دخالت در تصمیم‌گیری‌های مربوط به سیاست خارجی، زیان‌بار است. صاحب‌نظران دیگر نیز، مشارکت بیشتر کنگره را در سیاست خارجی آمریکا پیشنهاد کرده‌اند. جیم وب، سناتور دموکرات سابق ایالت ویرجینیا و وزیر سابق نیروی دریایی در دولت ریگان، معتقد است که کنگره نقشی رو به زوال در تبیین سیاست خارجی ایالات متحده دارد. حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ موجب شد که نقش کنگره در سیاست خارجی کمرنگ‌تر نیز شود و قدرت‌ تصمیم‌گیری بیشتری در این زمینه به ریاست جمهوری منتقل شد. طرفداران استدلال می‌کردند «در کشوری آسیب دیده که در آن اقدام سریع و قاطع ضروری است، نیاز به یک تصمیم‌گیری سریع و متمرکز هویدا است». در آن زمان حتی مخالفت با این ایده «از نظر سیاسی خطرناک و حتی منافقانه تلقی می‌شد.» کسی جرات نداشت این تغییر را زیر سوال ببرد، چون ممکن بود به «ایجاد مانع در امنیت ملی در زمان جنگ متهم شود.» جیم وب معتقد است که از آن زمان به بعد، نقش کنگره در تبیین و اجرای سیاست خارجی ایالات متحده تا حد زیادی بی‌اثر شده است. او از توافقنامه استراتژیک اجباری با عراق (SFA)، موافقتنامه همکاری‌های درازمدت استراتژیک با افغانستان و مداخله نظامی در لیبی در سال ۲۰۱۱ به عنوان نمونه‌هایی از بی‌اثری فزاینده نقش کنگره ایالات متحده آمریکا در فرایند قانونگذاری یاد می‌کند.
در مورد توافقنامه استراتژیک اجباری با عراق (SFA)، «از کنگره به هیچ وجه مشورت گرفته نشد. پس از نهایی شدن سند، کنگره فرصتی برای بحث در مورد شایستگی این توافق نداشت، توافقی که به طور خاص برای تبیین ساختار روابط بلندمدت ایالات متحده در عراق وضع شده بود» (۱۱). «کنگره درباره این توافق که سیاست ایالات متحده را در قبال یک رژیم بی‌ثبات در منطقه‌ای بی‌ثبات جهان تعیین می‌کرد، مذاکره یا رأی‌گیری نکرد.» در مقابل، مجلس عراق دو بار به این اقدام رأی داد. موافقتنامه همکاری‌های درازمدت استراتژیک با افغانستان نیز توسط دولت اوباما به عنوان «توافقنامه اجرایی الزام‌آور قانونی» معرفی شد که آینده روابط ایالات متحده و افغانستان را ترسیم و افغانستان را به عنوان متحد اصلی غیر ناتو معرفی می‌کرد. جیم وب به این توافقات اعتراض می‌کند و می‌گوید «چنین توافق‌نامه‌‌های بین‌المللی‌ای که فقط توسط بخش اجرایی دولت ایالات متحده مورد مذاکره قرار گرفته، امضا و تألیف شده است، چگونه می‌تواند در نظام قانون اساسی ایالات متحده قابل قبول باشد؟ درک این دشوار است». علاوه بر این، جیم وب مداخله نظامی ایالات متحده در لیبی را به عنوان یک حرکت تاریخی مشکل‌دار معرفی می‌کند. جیم وب به قضیه لیبی ایراد گرفته که «آیا رئیس جمهور باید از کنگره درخواست اعلان جنگ می‌کرد یا نه» و یا «آیا اوباما از حد اختیارات خود در مورد جنگ پا فراتر گذاشته و قانون را نقض کرده است یا نه» که از نظر او، اوباما قطعا قانون اختیارات جنگی را نقض کرده است. جیم وب ادامه می‌دهد که «مسئله‌ای که باید حل شود این است که آیا یک رئیس جمهور می‌تواند خودسرانه یک درگیری نظامی را شروع کند و آن را ادامه دهد آن هم به دلایلی که خودش به تنهایی آن‌ها را برای تامین منافع ملی حیاتی می‌داند؟ آیا این ارزش به خطر انداختن جان آمریکایی‌ها و صرف میلیاردها دلار از پول مالیات دهندگان را دارد؟» با اینکه که این درگیری‌های نظامی ماه‌ها به طول انجامید، رئیس جمهور باراک اوباما به دنبال تایید کنگره برای ادامه فعالیت نظامی نبود.
نداشتن مسیر مشخص
چرخه انتخاباتی کوتاه‌مدت همراه با ناتوانی در تمرکز بر اهداف بلندمدت، رؤسای جمهور آمریکا را برانگیخته تا به سمت اقداماتی گرایش پیدا کنند که بیشتر موجب خشنودی شهروندان شود، و به عنوان یک قاعده، از مسائل پیچیده بین‌المللی و انتخاب‌های دشوار اجتناب کنند. بر همین مبنا زبیگنیف برژینسکی ریاست جمهوری کلینتون را مورد نقد قرار داده و از سیاست خارجی آن با عنوان «بی‌انضباط و بی‌اشتیاق» نام برده و اظهار داشته که ریاست جمهوری کلینتون برای ایالات متحده حکم «هشت سال پَسرفت» را داشته است. ریاست جمهوری بعدی یعنی بوش نیز به خاطر بسیاری از تصمیمات تکانشی‌اش که به وجهه بین‌المللی ایالات متحده در جهان لطمه زد، مورد انتقاد قرار گرفته است. سپهبد گرگوری اس. نیوبولد، فرمانده سابق عملیات ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا گفته است: «توقع داشتن از آمریکا برای پایبندی به تعهداتش در مسائل سیاست خارجی بسیار ساده‌لوحانه بوده، و تأثیراتی که آمریکا با به کارگیری قدرت نظامی‌اش می‌تواند بر جهان بگذارد بسیار ترسناک است و در عین حال جدی گرفته نمی‌شود».
دریادار سفید
دریادار سفید نام یک گونه از سرده دریادارهای چینی است.
ستوژا
ستوژا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است. ستوژا ۷۵ نفر جمعیت دارد و ۶۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پوپوویچ (سوپوت)
پوپوویچ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Sopot واقع شده‌است. پوپوویچ ۱٬۵۴۵ نفر جمعیت دارد.
شهرداری بلوک
شهرداری بلوک (به لاتین: Municipality of Bloke) یک منطقهٔ مسکونی در اسلوونی است که در اسلوونی واقع شده‌است. شهرداری بلوک ۷۵٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۷۸ نفر جمعیت دارد.
رودولف کوتورمانی
رودولف کوتورمانی (Rudolf Kotormány؛ ۲۳ ژانویه ۱۹۱۱ – 1911:1:23, August 2, 1983) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
استانیسلاو تیموفینکو
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
رودولف کوتورمانی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
دریادار دورنگه
دریادار دورَنگه نام یک گونه از سرده دریادارهای چینی است.
سپاتووو
سپاتووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است.
نورث‌ایست کوریدور
نورث‌ایست کوریدور (Northeast Corridor) یک خط راه‌آهن برقی در منطقه مگالاپلیس شمالشرق، ایالات متحده آمریکا است.
این خط که در سال ۱۸۳۴ ساخته شده دارای ۱۰۸ ایستگاه و ۷۳۵ کیلومتر طول می‌باشد و از شهرهایی همچون بوستون، پراویدنس، نیوهیون، نیویورک، فیلادلفیا، دلاویر، بالتیمور و واشینگتن، دی.سی. عبور میکند.
خیواز دوسپانووا
خیواز دوسپانووا (Хиуаз Каировна Доспанова؛ ۱۵ مه ۱۹۲۲ – ۲۰ مه ۲۰۰۸) فرد نظامی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال آزادسازی ورشو، نشان جنگ میهنی، نشان پرچم سرخ کار، و مدال دفاع از قفقاز شده‌است.
سد سوفانگینگ
سد سوفانگینگ (به لاتین: Suofengying Dam) یک سد وزنی و نیروگاه برقابی در چین است که در گوئیانگ واقع شده‌است.
هوارد تریسی‌هال
هوارد تریسی‌هال (Tracy Hall؛ October 20, 1919 – 1919:10:20, July 25, 2008) شیمی‌دان و استاد دانشگاه آمریکایی و سازنده نخستین الماس مصنوعی بوده است. وی که از اعضای یک تیم شش نفره پژوهشگران برای ساخت الماس مصنوعی بوده است در ۱۶ دسامبر ۱۹۵۴ با طراحی یک روش فشردگی موفق به ساخت الماس مصنوعی شده است.
جنرال الکتریک با استفاده از اختراع الماس تریسی‌هال، به ثروت هنگفتی دست یافت و در مقابل به عنوان پاداش اوراق پس‌انداز 10 دلاری را به وی اهدا کرد.
نیکی مائنپا
نیکی مائنپا (Niki Mäenpää؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلسینکی، باشگاه فوتبال ویلم دوم، باشگاه فوتبال لانس، باشگاه فوتبال آزد آلکمار، باشگاه فوتبال فنلو، و باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند، و فنلاند بازی کرده‌است.
شهرداری بندیکت
شهرداری بندیکت (به لاتین: Municipality of Benedikt) یک منطقهٔ مسکونی در اسلوونی است. شهرداری بندیکت ۲۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۴۳۲ نفر جمعیت دارد.
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۶۱
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۶۱ دوره‌ای از مسابقات جام باشگاه‌های تهران بود که با حضور هجده تیم انجام شد. این مسابقات اسفند سال ۱۳۶۰ آغاز شد و اواخر بهمن ۱۳۶۱ به پایان رسید. تیم پرسپولیس با کسب ۳۰ امتیاز در این دوره از بازیها به مقام قهرمانی رسید.
تیم استقلال دوم شد و تیم اکباتان نیز عنوان سومی را کسب کرد. از شگفتی‌های این جام زدن ۶ گل دریک بازی توسط گلزن شناخته شده آن سال کامل انجینی بازیکن تیم تهرانجوان به تیم وحدت بود که در تاریخ فوتبال ایران بی‌سابقه است.
جدول رده‌بندی
منبع
استانیسلاو ریبالچنکو
استانیسلاو ریبالچنکو (Stanislav Rybalchenko؛ زادهٔ July 15, 1971) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۶۱
گلزنان برتر
منبع
پروانه‌های لشکری
پروانه‌های لشکری نام یک سرده از زیرخانواده دریابدها است. نام آن‌ها به دسته‌ای از ملوانان اشاره دارد که لشکر نامیده می‌شوند.
لشکری نوزاد
لشکری نوزاد نام یک گونه از سرده پروانه‌های لشکری است.
سنکاسه
سنکاسه (به لاتین: Senkase) یک منطقهٔ مسکونی در توگو است.
یوژف موراوتز
یوژف موراوتز (József Moravetz; January 14, 1911 – 1911:1:14, February 16, 1990) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
پوپوویچی (صربستان)
پوپوویچی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده‌است.
چرهان
چرهان (به انگلیسی: Charhan) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه راولپندی واقع شده‌است. چرهان ۱۱٬۷۹۲ نفر جمعیت دارد.
هراسنا
هراسنا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است.
داپائونگ
داپائونگ (به لاتین: Dapaong) یک منطقهٔ مسکونی در توگو است که در منطقه ساوان واقع شده‌است. داپائونگ ۵۸٬۰۷۱ نفر جمعیت دارد و ۳۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهر ایسی-له-مولینو خواهرخواندهٔ داپائونگ هست.
کیت سیگل
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به سکوت ، تخسیرشدگی بلی منور و سریال فرار از خانه هیل اشاره نمود.
مرده شریر: بازی
مرده شریر: بازی یک بازی ویدئویی در ژانر ترس و بقا است که توسط سابر اینتراکتیو توسعه یافته و به‌وسیلهٔ باس تیم گیمز منتشر شده‌است. این بازی بر اساس مجموعه فیلم‌های مرده شریر ساخته شده‌است. ماهیت بازی بر اساس گیم پلی گروهی و بازیکن در مقابل بازیکن بوده و بروس کمپبل به عنوان یک شخصیت در این بازی حضور دارد. این بازی در ۱۳ مه ۲۰۲۲ برای پلی‌استیشن ۵، اکس‌باکس سری اکس/اس، پلی‌استیشن ۴، اکس‌باکس وان، و مایکروسافت ویندوز منتشر شد. نسخهٔ کنسول نینتندو سوئیچ نیز قرار است در تاریخی نامشخص عرضه گردد.
لشکری معمولی
لشکری معمولی نام یک گونه از سرده پروانه‌های لشکری است.
آدالبر پولوک
آدالبر پولوک (Adalbert Püllöck؛ ۶ ژانویه ۱۹۰۷ – 1907:1:6, December 7, 1977) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
سد سوگاموسو
سد سوگاموسو (به اسپانیایی: Hidroeléctrica de Sogamoso) یک سد خاکی و نیروگاه برقابی در کلمبیا است که در بوکارامانگا واقع شده‌است.
آرمل بلا-کوچپ
دوران باشگاهی
در جولای ۲۰۱۸، بلا-کوچپ به اردوی تابستانی فصل ۱۹–۲۰۱۸ باشگاه بوخوم اضافه شد. در مارس ۲۰۱۹، بلا-کوچپ اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با بوخوم امضا کرد. او اولین بازی حرفه‌ای خود را برای بوخوم در بوندس‌لیگا ۲ انجام داد و در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۱۹، در بازی خارج از خانه مقابل ارتسگبیرگ آئو وارد زمین شد.
زندگی شخصی
بلا-کوچپ در شهر پاریس فرانسه به دنیا آمده‌است. او پسر سیریل فلورنت بلا، ملی‌پوش سابق کامرون است.
سیسه بابد کنوسن
سیسه بابِد کنوسن (Sidse Babett Knudsen- ) هنرپیشهٔ زادهٔ November 22, 1968 اهل دانمارک است. از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به هلوگرامی برای پادشاه، دنیای غرب، بعد از عروسی، مترجمان و دنیای مُـنا اشاره کرد.
استانیسلاو لیودکویچ
استانیسلاو لیودکویچ (Станіслав Пилипович Людкевич؛ January 24, 1879 – 1879:01:24, September 10, 1979) موسیقی‌دان اهل اوکراین (اتریش-مجارستان) بود. وی در گورستان لیچاکیو به خاک سپرده شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، جایزه ملی شوچنکو، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
شهرداری بوبونارو
شهرداری بوبونارو (به لاتین: Bobonaro Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در تیمور شرقی است که در تیمور شرقی واقع شده‌است. شهرداری بوبونارو ۱٬۳۷۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.
لشکری آسام
لشکری آسام نام یک گونه از سرده پروانه‌های لشکری است.
پیپریتسا
پیپریتسا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است.
فناوری بالغ
یک فناوری بالغ یا فناوری کامل (به انگلیسی:mature technology)، فناوری است که برای مدت طولانی مورد استفاده قرار گرفته و بسیاری از ایرادات اولیه و مشکلات ذاتی آن با توسعه بیشتر حذف یا کاهش یافته‌است. در برخی زمینه‌ها، ممکن است به فناوری‌هایی اشاره داشته باشد که کاربرد گسترده‌ای نداشته‌اند اما پیشینه علمی آن به خوبی درک شده باشد. همچنین انتظار می‌رود ویژگی‌های عملکردی آن فناوری همراه با مشخصات طراحیش به خوبی شناخته شده باشد.
یکی از شاخص‌های کلیدی یک فناوری بالغ، کاربردپذیری آن برای افراد غیر کارشناس و حرفه‌ای است. شاخص دیگر کاهش نرخ پیشرفت‌های جدید مرتبط با آن فناوری است. اختراعات مربوط به یک فناوری نابالغ محبوب معمولاً سریع و متنوع هستند، و ممکن است کل پارادایم از ان فناوری را تغییر دهند. پیشرفت در یک فناوری بالغ معمولاً فقط پیشرفتی ناچیز است.
مثال‌ها
طراحی صفحه کلید رایج QWERTY نمونه ای از فناوری بالغ است زیرا ویژگی‌های عملکرد آن مانند سرعت تایپ و نرخ خطا در موقعیت‌های مختلف قابل توصیف ایجاد شده‌است. علاوه بر این، سازمان‌دهی کلیدی اصلی این فناوری در طول قرن گذشته ثابت مانده‌است. مثال دیگر فناوری بارکد است. بارکد فناوری است که تمام شاخص‌های ذکر شده برای صفحه‌کلید QWERTY را داراست و از زمان معرفیش به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سایر فناوری‌های بالغ شامل موارد زیر است:
دیوی، راولپندی
دیوی (به انگلیسی: Devi) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه راولپندی واقع شده‌است.
مانگو (توگو)
مانگو (به لاتین: Mango) یک منطقهٔ مسکونی در توگو است که در منطقه ساوان واقع شده‌است. مانگو ۴۱٬۴۶۴ نفر جمعیت دارد.
پوپشیتسا
پوپشیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سورییگ واقع شده‌است. پوپشیتسا ۱۵۵ نفر جمعیت دارد.
دریاچه بوتاقره
دریاچه بوتاقره (به لاتین: Botakara) یک دریاچه در قزاقستان است که در بلندی‌های قزاق واقع شده‌است.
استپان پروتسیو
استپان پروتسیو (Степа́н Васи́льович Процю́к؛ زادهٔ August 13, 1964) رمان‌نویس، جستار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
سد سول پلاتیه
سد سول پلاتیه (به لاتین: Sol Plaatje Dam) یک سد در آفریقای جنوبی است که در ایالت آزاد واقع شده‌است.
لشکری پراک
لشکری پراک نام یک گونه از سرده پروانه‌های لشکری است.
شهرداری بوتل
شهرداری بوتل (به لاتین: Butel Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در مقدونیه شمالی است که در Skopje Statistical Region واقع شده‌است. شهرداری بوتل ۳۶٬۱۵۴ نفر جمعیت دارد.
ساندور شوارتز
ساندور شوارتز (Sándor Schwartz; January 18, 1909 – ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
پورودین
پورودین یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ژاباری واقع شده‌است. پورودین ۲٬۰۳۶ نفر جمعیت دارد.
هواپیماچه‌ها
هواپیماچه‌ها نام یک سرده از خانواده فرچه‌پایان است.
آرتور لوید توماس
آرتور لوید توماس (۲۲ اوت ۱۸۵۱ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۴) فرماندار قلمرو یوتا بود. او در شهر شیکاگو در آمریکا به دنیا آمد. توماس از ۶ مه ۱۸۸۹ تا ۹ مه ۱۸۹۳ میلادی فرماندار قلمرو یوتا بود.
سپاهیوو
سپاهیوو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در Mineralni Bani واقع شده‌است.
ماندوری
ماندوری (به لاتین: Mandouri) یک منطقهٔ مسکونی در توگو است که در منطقه ساوان واقع شده‌است. ماندوری ۳۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرداری بودوا
شهرداری بودوا (به لاتین: Budva Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در مونته‌نگرو است که در مونته‌نگرو واقع شده‌است. شهرداری بودوا ۱۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۰۶۱ نفر جمعیت دارد.
گراتیان سپی
گراتیان سپی (Grațian Sepi؛ ۳۰ دسامبر ۱۹۱۰ – ۶ مارس ۱۹۷۷ (۶۷ سال)) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
استپان شاگیدا
استپان شاگیدا (Степан Васильович Шагайда؛ January 9, 1896 – 1896:1:9, January 12, 1938) بازیگر، و بازیگر سینما اهل اتریش-مجارستان بود.
استر سگال
استر سگال (Esther Segal; undefined 0, 1895 – undefined 0, 1974) شاعر، و نویسنده بود.
دیول، راولپندی
دیول (به انگلیسی: Dewal) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه راولپندی واقع شده‌است. دیول ۱۱٬۰۵۲ نفر جمعیت دارد.
سد سولینا
سد سولینا (به لاتین: Solina Dam) یک نیروگاه برقابی و سد در لهستان است که در سولینا (لهستان) واقع شده‌است.
چمن‌زار (فیلم)
چمن‌زار (Meadowland) فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اولیویا وایلد اشاره کرد.
این فیلم در بررسیِ جمعیِ نقدها در وبگاه راتن تومیتوز ۹۶/۱۰۰ را دریافت کرده‌است.
ایدق کریف
ایدق کریف یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در کوبانی واقع شده‌است.
پورودین (آلکسیناتس)
پورودین یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده‌است. پورودین ۱۵۴ نفر جمعیت دارد.
لیلیانووو
لیلیانووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است. لیلیانووو ۷۶٫۵۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۳ نفر جمعیت دارد و ۶۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیکلاس تاروایروی
نیکلاس تاروایروی (Niklas Tarvajärvi؛ زادهٔ March 13, 1983) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کارلسروهه، باشگاه فوتبال رووانیمی پالوسئورا، باشگاه فوتبال میپا، باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز، باشگاه فوتبال دی گرافشاپ، باشگاه فوتبال ویتس‌آرنهم، باشگاه فوتبال هیرنفین، و باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده‌است.
آناما
آناما یک شهرداری در ایالت‌ آمازوناس برزیل می‌باشد. این شهرداری دارای ۶٬۸۸۹ نفر جمعیت و مساحت ۲٬۴۵۴ کیلومترمربع می‌باشد.
لغت‌شناسی
نام این شهرداری به معنای جواهر رودخانه است. در زبان‌های توپیایی-گوارانی ["Ãnn"] به معنای «جواهر یا زمرد» و ["mãa"] به معنای «رودخانه» است.
شهرداری بوسیلوو
شهرداری بوسیلوو (به لاتین: Bosilovo Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در مقدونیه شمالی است که در مقدونیه شمالی واقع شده‌است. شهرداری بوسیلوو ۱۴٬۲۶۰ نفر جمعیت دارد.
مالکی تسالیم
مالکی تسالیم یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است.
لازار اسفرا
لازار اسفرا (Lazăr Sfera؛ ۲۹ آوریل ۱۹۰۹ – ۲۴ اوت ۱۹۹۲ (۸۳ سال)) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۵۹
جام باشگاه‌های تهران ۱۳۵۹ دوره‌ای از مسابقات جام باشگاه‌های تهران بود که در سال ۱۳۵۹ برگزار شد. در این سال ۱۱۴ تیم در ۱۴ گروه از تاریخ بیستم فروردین ۱۳۵۹ برای تعیین تیمهای دسته‌های اول و دوم و سوم و چهارم مسابقات خود را آغاز کردند که در پایان از هر گروه تیمهای اول به دسته یک باشگاه‌های تهران راه یافتند. این چهارده تیم شامل استقلال، بانک ملی، کیان، هما، شاهین، آرارات، تهران‌جوان، پرسپولیس، بوتان، صنایع دفاع ملی، نفت، راه‌آهن، اکباتان و برق بودند.
این جام به خاطر شروع جنگ ایران و عراق نیمه‌تمام ماند.
جدول رده‌بندی گروه هفتم
منبع
گلزنان برتر
منبع
مناجیر
مناجیر یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در استان حسکه واقع شده‌است. مناجیر ۱۲٬۱۵۶ نفر جمعیت دارد.
سد سون لا
سد سون لا (به لاتین: Sơn La Dam) یک نیروگاه برقابی در ویتنام است که در Ít Ong, Mường La District, Sơn La Province واقع شده‌است.
رأس‌العین (ابهام‌زدایی)
رأس‌العین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرداری بوگدانچی
شهرداری بوگدانچی (به لاتین: Bogdanci Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در مقدونیه شمالی است که در مقدونیه شمالی واقع شده‌است. شهرداری بوگدانچی ۸٬۷۰۷ نفر جمعیت دارد.
متور
متور (به انگلیسی: Matore) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه راولپندی واقع شده‌است.
هواپیماچه معمولی
هواپیماچه معمولی نام یک گونه از سرده هواپیماچه‌ها است.
پوروشتیتسا (لبانه)
پوروشتیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لبانه واقع شده‌است. پوروشتیتسا ۱۱۳ نفر جمعیت دارد.
لیوبوویشته
لیوبوویشته یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است.
پوروژنیتسا
پوروژنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سوکوبانگا واقع شده‌است. پوروژنیتسا ۳۵۴ نفر جمعیت دارد.
کارولی ویهلت
کارولی ویهلت (Károly Weichelt; March 2, 1906 – 1906:3:2, July 4, 1971) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
شهرداری بوگووینژ
شهرداری بوگووینژ (به لاتین: Bogovinje Municipality) یک منطقهٔ مسکونی در مقدونیه شمالی است که در مقدونیه شمالی واقع شده‌است. شهرداری بوگووینژ ۲۸٬۹۹۷ نفر جمعیت دارد.
پروانه‌های بنفشه‌ای
پروانه‌های بنفشه‌ای نام یک سرده از زیرخانواده فرشته‌بالان است.
سد سویانگ
سد سویانگ (به لاتین: Soyang Dam) یک سد خاکی و نیروگاه برقابی در کره جنوبی است که در چانچئون واقع شده‌است.
رپتایل (مورتال کامبت)
رپتایل  یکی از شخصیت‌های ساختگی مجموعه بازی ویدئویی مورتال کامبت است و توسط میدوی گیمز/ندررلم استودیوز منتشر شده، که برای اولین بار در نخستین قسمت این مجموعه در سال ۱۹۹۲، به عنوان یک شخصیت مخفی معرفی شد. مورتال کامبت اولین بازی فایتینگی بود که شخصیت مخفی را در سری خودش ایفا کرد، و شخصیت مخفی به گونه ای به‌اجرا در می‎آید که بازیکن بتواند یک سری مأموریت را به‌اتمام برساند.
رپتایل اهل زاتراست و دارای اختلال دوقطبی است و یک خزندهٔ انسان‌نما است، که سعی دارد آخرین عضو باقیماندهٔ سورین را پیدا کند تا دوباره گونه تقریباً منقرض شده‌شان را از انقراض نجات دهد و این کار را با وفاداری بی‌چون و چرای خود به شائو کان ثابت می‌کند. رپتایل تقریباً در همهٔ عنوان‎ها و سری‌های مورتال کامبت حضور داشته‎است، و تا قبل از تغییر کردن گذشتهٔ او در مورتال کامبت ۲۰۱۱، سعی بر انجام این هدف خود داشته‌است. استقبال طرفداران و انتقادها بر این شخصیت مثبت بوده ‎است، و انتشارات بسیار زیادی مطالب زیاد چاپی و آنلاینی دربارهٔ گذشتهٔ رپتایل از زمان نخستین حضورش به‎ عنوان یک شخصیت مخفی تاکنون، منتشر کرده ‎اند.
نیلس ریکبرگ
نیلس ریکبرگ (Nils Rikberg; March 29, 1928 – 1928:3:29, August 10, 2002) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوبو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده‌است.
چک شماره ۱۱۱ / ۱ ایل، رحیم‌یارخان
چک شماره ۱۱۱ / ۱ ایل (به انگلیسی: Chak No 111/1L) یک روستا در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است.
رید مورانو
رید مورانو (Reed Morano؛ زادهٔ April 15, 1977) یک فیلم‌بردار، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به چمن‌زار و سرگذشت ندیمه اشاره نمود.
لهووو
لهووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در ساندانسکی واقع شده‌است. لهووو ۵ نفر جمعیت دارد.
ویلموس زومبوری
ویلموس زومبوری (Vilmos Zombori؛ ۱۱ ژانویه ۱۹۰۶ – ۱۷ ژانویه ۱۹۹۳ (۸۷ سال)) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده‌است.
دی‌بنزیلیدن‌استون
دی‌بنزیلیدن‌استون یا دی‌بنزال‌استون که اغلب به صورت مخفف dba نیز نامیده می‌شود، یک ترکیب آلی با فرمول C۱۷H۱۴O است. این ماده به شکل جامد زرد کم رنگ است که در آب محلول نیست، اما در اتانول محلول است. دی‌بنزیلیدن‌استون به عنوان یکی از اجزا سازنده در ضد آفتاب‌ها و همچنین به عنوان یک لیگاند در شیمی آلی فلزی کاربرد دارد.
این ماده اولین بار در سال ۱۸۸۱ توسط شیمی دان آلمانی رینر لودویگ کلایزن (۱۸۵۱–۱۹۳۰) و شیمیدان سوئیسی چارلز-کلود-الکساندر کلاپارده (۱۴ آوریل ۱۸۵۸ - ۱ نوامبر ۱۹۱۳) تهیه شد.
ایزومر ترانس، ترانس این ماده را می‌توان با بازده و خلوص بالا توسط تراکم بنزآلدهید و استون در حضور سدیم هیدروکسید در محیط آبی/اتانولی تهیه و سپس به وسیله تبلور مجدد استخراج کرد.
شهرداری بوهینج
شهرداری بوهینج (به لاتین: Municipality of Bohinj) یک منطقهٔ مسکونی در اسلوونی است که در اسلوونی واقع شده‌است. شهرداری بوهینج ۵٬۲۲۲ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر رامزاو بای برشتس گادن خواهرخواندهٔ شهرداری بوهینج هست.
سی‌بی‌اس امروز صبح
سی‌بی‌اس امروز صبح (CBS This Morning) یک برنامه خبری آمریکایی است که از شبکه سی‌بی‌اس پخش می‌شود.
بابا عمرو
بابا عمرو (به عربی: بابا عمرو) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در حمص واقع شده‌است. بابا عمرو ۳۴٬۱۷۵ نفر جمعیت دارد.
سد سیدی البراک
سد سیدی البراک (به عربی: سد سیدی البراق) یک سد خاکی در تونس است که در استان باجه واقع شده‌است.
جهجه عباسیان
جهجه عباسیان (به انگلیسی: Jajjah Abbasiyan) یک روستا در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است.
افغانستان‌گرایی
افغانستان‌گرایی اصطلاحی است که برای بار اول در ایالات متحده به‌کار برده شد، این اصطلاح به معنی تمرکز بر مشکلات در گوشه گوشه‌های دنیا و نادیده انگاشتن مسائل بحث‌برانگیز محلی است. در سایر زمینه‌ها، این اصطلاح به معانی ذیل اشاره دارد، «دانش غیر مرتبط و به‌طور ناامیدکننده سری»، «شیفتگی به سرزمین‌های بیگانه و دور» یا «توبیخ‌کردن یا مشت زدن به یک دشمن نادیده شده که حتی از وجود شما و کم‌تر از آن از خشم شما، بی‌خبر است».
منشأ
فرهنگ انگلیسی آکسفورد، واژه افغانستان‌گرایی را در فهرست واژه‌های عامیانه ایالات متحده قرار داده‌است؛ نخستین مرجع تحریری که این اصطلاح در آن به‌کار برده شده‌است به ۱۹۴۸ میلادی بر می‌گردد: جی. لوید جونز در ژورنالیزم تحقیقی ۷۳ (گردهمایی انجمن ویراستاران روزنامه آمریکا) گفت، «در حالی‌که زباله جمع‌نشده محلی در زیر پنجره ویراستار بوی تعفن می‌دهد، من دوست ندارم به این موضوع افغانستان‌گرایی، این مسئله اتخاذ موضع مستقیم در مورد انتخابات در کاستاریکا حمله کنم».
رابرت اچ. استافر و جیمز اس. جکسون در مقاله آوریل ۱۹۴۸ خود به‌نام «در عقب سرصفحه» گفتند، این «اصطلاح جدید» توسط جنکن لوید جونز اهل اکلاهاما که در روزنامه تُلسا تریبیون کار می‌کرد در همین گردهمایی در واشینگتن دی سی به‌کار رفت. آن‌ها از جونز این‌گونه نقل قول کردند:
"این یک واقعیت تراژدی است که بیشتر سرمقاله نویسان نمی‌توانند یک هدف با برد-کوتاه را بزنند. اما اهداف دور را خوب می‌زنند. آن‌ها می‌توانند با مصونیت کامل در مورد اوضاع افغانستان با فضل‌فروشی حرف بزنند. برملا ساختن کثافت کاری‌های کلانتر، جرات بیشتری نیاز دارد."
اما ستون‌نویس جو کلین در مجله تایم در ۲۰۱۰ نوشت که کاربرد این اصطلاح در قرن نزدهم میلادی، زمانی که «رسانه‌های انگلیسی افغانستان‌گرایی را به مفهوم وسواس داشتن با جنگ‌های خارجی به قیمت اولویت‌های داخلی تعریف کرد» رایج شد، او همچنین افزود که «افغانستان‌گرایی به نظر می‌رسد که در آینده نه چندان دور [در ایالات متحده] به یک گفتمان ملی مبدل می‌شود» «آیا ساختن جاده‌ها و پاسگاه‌های پلیس در افغانستان مهم‌تر از ساختن آن‌ها در میهن است؟»
کاربردها
این اصطلاح در اوایل چندین کاربرد داشت. از یک سو، افغانستان‌گرایی در روزنامه‌نگاری آمریکایی شمالی به مقاله‌های گفته می‌شد که در مورد مکان‌های دوردست بودند و هیچ ارتباطی به خوانندگان محلی نداشتند. هرچند از سوی دیگر، برخی نویسندگان می‌گفتند که افغانستان‌گرایی عبارت از میل برخی ویراستارها برای خودداری از اخبار سخت داخلی، با بیان کردن نظریه‌های خود در مورد روی‌دادهای است که در سرزمین‌های دور اتفاق می‌افتد. آن‌گونه که نویسنده نیویورک تایمز، جیمز ریستون در مورد خبرنگاران می‌گوید، «هم‌مانند مقامات در واشینگتن، ما نیز دچار افغانستان‌گرایی هستیم. اگر گزارش از یک سرزمین دور دست باشد، خبر است، اما اگر از مسائل داخلی باشد، جامعه‌شناسی است».
چندی قبل، استاد رابرت ام. هاتچیزین این اصطلاح را در سخنرانی خود در مؤسسه فناوری کالیفرنیا در ۱۹۹۵ میلادی به‌کار برد:
"آن‌گونه که می‌دانید، افغانستان‌گرایی به مفهوم هم‌واره اشاره کردن به یک کشور، مکان، شخص یا مشکل دوردست است، در حالی‌که چیزهای در درون کشور وجود دارد که بسیار حاد بوده و باید به آن‌ها رسیدگی صورت گیرد. بنابرین، وقتی شما به استادی در مؤسسه فن‌آوری کالیفرنیا می‌گویید، «در مورد هوای آلوده به دود و غبار چه فکر می‌کنید؟ او پاسخ می‌دهد، «آیا در مورد بحران افغانستان شنیدی؟»"
ظهور مجدد
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک، این مفهوم دوباره رایج شده و برخی نویسندگان استدلال نمودند که این مفهوم دیگر در روی‌دادهای عصری کاربرد ندارد. به عنوان مثال، ستوارت اچ. لوری، رئیس مطالعات آزاد در مدرسه روزنامه‌نگاری دانشگاه میزوری، در ۱ دسامبر ۲۰۰۱ نوشت:
"یکی از ماموریت‌های اصلی کار خبررسانی این است تا به عنوان یک علامت هشدار پیش‌گیرانه و اولیه از مشکلات قریب-الوقع برای مردم عامه و آن‌های که می‌توانند به این مشکلات رسیدگی نمایند، عمل کنند. این علامت‌دهی باید به‌طور قانع‌کننده باشد و این یعنی سازمان‌های خبری باید خبرنگاران خود را در مورد کار آگاهانه در بخش‌های گوناگون دنیا، آموزش و تعلیم دهند. آن‌ها نمی‌توانند تصویری که حالا مشهور شده‌است را نشر کنند – تصاویری از چتربازها که جهت رسیدگی عاجل به فاجعه‌ی، به یک منطقه پرش می‌کنند. این چنین تصاویر به «افغانستان‌گرایی» تداوم می‌بخشد، مفهومی که از سال‌ها کاربرد خود را از دست داده‌است، حتی اگر چنین مفهومی اصلاً وجود می‌داشت."
پارک فونیکس
پارک فونیکس (Páirc an Fhionnuisce) یک پارک شهری بزرگ در دوبلین، ایرلند است که در ۲ تا ۴ کیلومتری غرب مرکز شهر و شمال رودخانه لیفی قرار دارد. دور آن را دیواری به طول ۱۱ کیلومتر در بر می‌گیرد و فضای تفریحی آن 707 ha می‌باشد. این منطقه شامل مناطق وسیعی از چمنزارها و خیابان‌های پر درخت است و از قرن هفدهم محل زندگی گله‌ای از آهوهای وحشی بوده‌است. دولت ایرلند در حال لابی کردن یونسکو برای ثبت این پارک به عنوان میراث جهانی است.
تاریخچه
نام این پارک از واژه fhionnuisce ایرلندی به معنای آب شفاف یا ساکن گرفته شده‌است.