cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ترجمه‌های دیوان حافظ
ترکی عثمانی
عبدالباقی گولپینارلی (د. ۱۹۸۲ م) از ایران‌شناسانِ نامدار، در سال ۱۹۴۴ م، دیوانِ حافظ را براساسِ نسخهٔ ۳۹۴۵ کتابخانهٔ ایاصوفیه در استانبول به‌تاریخ ۸۱۳ ه‍.ق و مقابله با نسخهٔ عبدالرحیم خلخالی چاپ‌شده در ۱۳۰۶ ه‍.ش، به‌همراه مقدمه‌ای مفصل و پیوست‌هایی به ترکی استانبولی ترجمه کرد که چندین بار چاپ شده است.
زبان‌های شبه‌قاره
بسیاری از مردمِ شبه‌قارهٔ هند تا اوایلِ سدهٔ نوزدهمِ میلادی از زبان فارسی به‌عنوانِ زبانِ علمی و ادبی، و نیز از آثارِ فارسی استفاده می‌کردند. با گذشتِ زمان و رسیدن به میانه‌های این سده و کاهشِ شمارِ مخاطبانِ فارسی، نیاز به ترجمهٔ آثارِ ادبیاتِ فارسی به زبان‌های بومیِ شبه‌قاره احساس شد.
انگلیسی
با توجه به شواهد، پس از ترجمهٔ لاتینِ گزیده‌ای از دیوان از سوی فِرانسیس مِنینْسْکی و ترجمهٔ لاتینِ غزلِ نخستِ دیوان به‌دست توماس هایْد، ویلیام جونْز نخستین کسی بود که بخشی از اشعارِ حافظ را به انگلیسی ترجمه کرد. او ۹ غزل، یک قطعه، یک رباعی و ابیاتی پراکنده را ترجمه کرد. او غزلِ «تُرکِ شیرازی» را به‌عنوانِ ترانه‌ای فارسی، هم به نثر و هم به نظم درآورد. نخستین کسی هم که ترجمهٔ فرانسویِ شعرِ حافظ را انجام داد، همو بود. این ترجمه، مقدمه‌ای برای مترجمانِ بعدی شد. در ادامه در سدهٔ هجدهم میلادی، ترجمهٔ قابل توجهِ دیگری انجام نشد، به‌جز ترجمهٔ جان نات که شایان توجه است. اما از ابتدای سدهٔ نوزدهمِ میلادی، اشعارِ حافظ بیشترین ترجمه را در میانِ آثارِ شاعرانِ فارسی به خود اختصاص داد. حضورِ انگلیسی‌ها در هند سببِ توجه و علاقهٔ آنان به زبان و ادبِ فارسی شد و در این میان ترجمهٔ اشعارِ حافظ، نشانهٔ نوعی برتریِ ادبی و فرهیختگی بود؛ به‌عنوان نمونه، جرج کرزن، ترجمهٔ ناهمگونی از غزلی از حافظ را در کتابش به‌نام ایران و قضیهٔ ایران جای داد. در عصرِ حاضر، علاقه به حافظ در بعضی جهات افزایش یافته است.
رویکردِ مترجمانِ شعرِ حافظ به انگلیسی، دارای ابعاد و اشکالِ گوناگونی است: ۱. از نظرِ کمّیت: ترجمهٔ انگلیسی دیوانِ حافظ از یک بیت تا کلِ دیوان را دربرمی‌گیرد. ترجمه‌های محدود در چند بیت یا غزل، در روزنامه‌ها و مجلاتِ تخصصی چاپ، و ترجمهٔ تعدادِ بیشتری غزل یا قطعهْ جداگانه منتشر می‌شد. توماس فورد، ، الیستر الیت، ، توماس لو، و یوهانس دوبروین هر یک، یک غزل و ویلیام اوزلی و حسین نصر هر کدام دو غزل ترجمه کرده‌اند. ۲. از نظرِ نظم و نثر: ترجمه‌های منظومِ دیوان بیش از ترجمه‌های منثور بوده است. بااین‌حال بعضی از مترجمان بر این باور بوده‌اند که ترجمهٔ منثور، توانایی بهتری برای شناساندنِ حافظ و اندیشه‌هایش به انگلیسی‌زبانان دارد. نیز ترجمه‌های منثور و منظوم هم دارای سبک‌های کهنه و هم سبک‌های معمول‌تر و نزدیک‌تر به زمان هستند و کیفیتِ کهنگی با گذشتِ زمان کمتر می‌شود. ۳. از نظرِ آزادی در ترجمه: مترجمانِ دیوانِ حافظ به دو شیوهٔ منظوم و منثور این کار را کرده‌اند و بدین ترتیب، این دو گونه ترجمه در امتدادِ تقابلِ دو نگاهِ «تحت‌اللفظی» و «آزاد» قرار گرفته‌اند. ترجمهٔ تحت‌اللفظی که به‌خاطرِ رعایتِ امانت نسبت به اصلِ شعر است، در ترجمه‌های منثور بیشتر انجام شده است. بعضی مترجمان سعی در قافیه‌پردازی داشته‌اند و بعضی آن را رها کرده‌اند. وزن‌های انتخابی در ترجمه‌های منظوم، عروضی و کمّی نیست و هِجایی و بر اساسِ تکیهٔ صداهای کلمات در هر مصراع است. بعضی چنان در ترجمهْ خود را آزاد کرده‌اند که به‌سختی می‌توان غزلِ ترجمه‌شده را تشخیص داد. در مقابل، دیگران کوشیده‌اند تا امانتدار باشند اما ترجمه‌شان به‌خاطرِ اشتباه‌خوانی یا فهمِ نادرستِ یک یا چند واژهٔ مهم، نادرست است.
ترجمه‌های گوناگون و بسیارِ اشعارِ حافظ را در سه دسته می‌توان دسته‌بندی کرد. دستهٔ نخست گروهی از مترجمان هستند که مناسب‌ترین گونه برای ارائهٔ شعرِ حافظ به خوانندهٔ انگلیسی را نثر دانسته‌اند. بعضی از آنان، ترجمه‌های تحت‌اللّفظی ارائه می‌دهند و هدف‌شان ترجمه‌هایی امانتدار برای دانشجویانِ ادبیات فارسی است. ترجمهٔ کاملِ دیوانِ حافظ از هِنری ویلْبِرفورْس کِلارْک نمونه‌ای از این‌گونه ترجمهٔ خشک و بی‌روح است. تفسیری کاملاً صوفیانه که یادداشت‌های فراوانی با اطلاعاتِ فراوانِ غیرقابلِ فهم و نالازم دارد و از ویژگی‌های شاعرانهٔ اصلیِ شعر بازمی‌دارد.
تقریباً همهٔ مترجمانِ شعرِ حافظ در این دسته بر این اعتقادند که حسِ شعر را در نثر با دقتِ بیشتری می‌توان بیان کرد. بااین‌حال، استدلالِ ظریف‌تری نیز وجود دارد و آن این است که ترجمه به نظمِ انگلیسی، مجموعه‌ای از قراردادهای نامناسب و بیگانه را بر شعرِ حافظ تحمیل می‌کند. ادوارد بایلز کاول — که بهترین ترجمه‌هایش از حافظ به نثر است — می‌گوید: «ما بر اشعارِ حافظ جامهٔ قافیه نپوشاندیم، ترجیح می‌دهیم تا آنها را به شکلِ ابهام‌آمیز باقی بگذاریم، بدون اینکه تحت تأثیرِ فُرمی دلخواه از ترجمه قرار دهیم. ترجمهٔ ما کاملاً تحت‌اللفظی است چرا که ما می‌خواستیم اشعارِ حافظ را آن‌گونه که هست به خواننده عرضه کنیم.» در میانِ ترجمه‌های منثور، که شاید شایستهٔ توجهِ بیشتری هستند، ترجمه‌هایی هستند که جونز آنها را «نثری معتدل، اما بی‌روح» می‌نامد. در این ترجمه‌ها، مترجم توسط قافیه و وزن محدود نمی‌شود، بلکه روانی و خوش‌آهنگی را ارائه می‌دهد. بعضی از ترجمه‌های جونز و نیز ترجمه‌های و  نمونه‌هایی از این نوع هستند. نثرِ آهنگینِ آنها می‌خواهد به نوعی شعرِ منثور، با نزدیکی به نثرِ نسخهٔ مجازِ کتاب مقدس بپردازد. متأسفانه بسیاری از این مترجمان با صُوَرِ خیالِ شعرِ اصلی، بیش از اندازه آزادانه برخورد کرده‌اند، که گاهی به آمیخته‌ای گیج‌کننده از پیوند دادنِ بی‌ربطِ لفظ و تصویر منجر شده است.
دستهٔ دوم ترجمه‌های منظومند که بیشتر ترجمه‌های شعرِ حافظ را دربرمی‌گیرند. سه نوع ترجمهٔ متفاوتْ قابل تشخیص‌اند. دستهٔ نخست، ترجمه‌هایی که سعی در تقلید از قافیه و وزنِ اصلیِ شعر دارند. این نوع ترجمه را «بندبازی ادبی» می‌نامند. تنها سه مترجمِ دیوانِ حافظ این گونه را به‌کار گرفته‌اند: والتر لیف، و پل اسمیت. در اعمالِ «بندبازی ادبی» تنها نفرِ نخست موفق شده تا از سقوط جلوگیری کند، اما نفر دوم و سوم سقوطِ بسیار سنگینی را پشت سر گذاشتند. درواقع، کارِ لیف قطعهٔ ادبیِ کاملاً هوشمندانه‌ای است که بسیاری از ویژگی‌های صوریِ اصلِ شعر را بازتولید می‌کند، و درعین‌حال مراقبت می‌کند تا به اندازهٔ بیشترِ ترجمه‌ها در قالب‌های شعرِ آزاد، به اصلِ اشعار وفادار باشد. از سوی دیگر، نسخهٔ پین هشداری شدید نسبت به این نوع ترجمه است. ترجمهٔ پین به‌شدت نامطبوع و در بعضی موارد، به‌خاطر استفاده از عباراتِ کهن و نازک‌خیالانهٔ شاعرانه، تقریباً نامفهوم شده است. اسمیت کوشیده تا مانند پین کلِ دیوان را ترجمه کند. او در ترجمه‌اش بسیار وامدارِ گذشتگان است. اسمیت نیز مانند پین، حافظ را با فرم‌های غزلِ انگلیسی آزار می‌دهد، که نتیجه‌اش مانند نسخهٔ پین، به همان اندازه غیرجذاب و ناموفق — و درواقع غیرقابلِ خواندن — است.
دستهٔ سومِ ترجمه‌ها — اگرچه نمی‌توان آنها را دقیقاً ترجمه نامید — ترجمه‌هایی هستند که نویسنده نه تنها در تغییرِ کلمات و معنای اصلی به خود آزادی می‌دهد، بلکه در بیانِ آنها به شکلِ دلخواه نیز آزادی دارد. این نوع ترجمه امروز، «اقتباس» یا «ترجمهٔ خلاق» خوانده می‌شود. مترجمانِ بسیاری سعی کرده‌اند از مترجمِ نامدار، ادوارد فیتزجرالد تقلید، و شعرِ حافظ را در قالبِ رباعی ارائه کنند. یکی از این مترجمان می‌نویسد: «من گهگاه موضوعاتِ آمده در یک غزل را در یک رباعی یا چند بیت بیان کرده‌ام.» در میانِ مقلدانِ حافظ سه چهرهٔ برجسته وجود دارند، رینولد نیکلسون، و بازیل بانتینگ؛ غزلیاتِ بریجز و حافظیاتِ بانتینگ، هردو ترجمه‌های ممتازی هستند و در برابرِ ترجمه‌های تحت‌اللفظیِ امانتدارانه، عظمتِ شعرِ حافظ را بسیار بهتر انتقال می‌دهند.
مسئلهٔ دیگر در بعضی از ترجمه‌ها، خشک و بی‌روح بودنِ آنهاست. مترجمانِ دیوان از گروه‌های مختلفِ اجتماعی بوده‌اند از ادیب و شاعر و روزنامه‌نگار تا قاضی، پزشک، جراح، معلم، استاد دانشگاه، دیپلمات، کشیش، بازرگان، بانکدار و حسابدارِ عالی‌رتبه. این گستردگی به‌سبب آن است که بعضی از مترجمان — به‌ویژه بعضی از نخستین آنان — مأمورانِ سیاسی و نظامی در هند بوده‌اند و از همین طریق با حافظ آشنا شده‌اند. بعضی از مترجمان نیز غیرانگلیسی‌هایی بوده‌اند که تسلط‌شان بر انگلیسی، سببِ تواناییِ ترجمهٔ اشعارِ حافظ شده است، مانند اهالیِ هند یا ایرانیانِ خارج از ایران. در بعضی از این ترجمه‌ها، مقدمه‌های مفصلی دربارهٔ حافظ و اندیشه‌اش، دیدگاه‌های فلسفی، تَصَوُّفِ ایرانی، آرایه‌های ادبی و وزن‌های شعرِ فارسی یا یادداشت‌ها و حاشیه‌هایی بر ابیاتِ ترجمه‌شده از سوی مترجمانْ نوشته شده است.
سدهٔ بیستمِ میلادی شاهدِ ظهورِ نوعِ دیگری از مترجمان، یعنی محقق-مترجم بود. این دسته از مترجمان عموماً شعرِ حافظ را به انگلیسی ترجمه کرده‌اند تا از استدلال یا تفسیرِ خویش حمایت کنند. در میان آنان، ایرج بشیری، مایکل کریگ هیلمن، جولی اسکات میثمی و نمونه‌های برجسته‌ای هستند. کارِ آنان به‌اندازهٔ مترجمانِ پیشینْ متنوع است، اما ترجمه‌هاشان در قالبِ آزاد و به انگلیسیِ ساده ارائه می‌شود.
فراتر از انتخابِ قالب و مسئلهٔ برقراریِ ارتباط در یک ساختارِ ادبی و شیوهٔ ادبیِ مبانیِ زیبایی‌شناسیِ یک سبکِ متفاوت، مترجمانِ حافظ مجبور شده‌اند با جلوهٔ صوفیانه — یا غیرصوفیانه — در شعرِ او مواجه شوند. بعضی مانند پین و لوگالین، حافظ را صوفی ندانسته‌اند؛ اما بیشترِ مترجمان سعی کرده‌اند او را به‌عنوانِ شاعری عارف معرفی کنند. علاقهٔ غربیانِ متأخر به تصوف، سببِ ترجمه‌هایی در این زمینه شده است، مانند ترجمه‌های مایکل بویلن، الیزابت ت. گری جونیور، و رضا صابری. چندبُعدی بودنِ شعر حافظ، تقریباً همهٔ مترجمان را به اشتباه انداخته و نتیجهٔ تلاششان عموماً چندان موفق نبوده است. به‌جز چند استثنا، ترجمه‌های انگلیسی به‌طور کلی فاقدِ هرگونه لطافتِ شاعرانه هستند و به‌ندرت توانسته‌اند حتی نگاهی گذرا از ظرافتِ سرشار و زیباییِ قدرتمندِ شاعرِ بزرگِ قرونِ وُسطاییِ ایرانی را در برابرِ خوانندهٔ انگلیسی ارائه دهند.
آلمانی
نخستین ترجمه‌های آلمانیِ شعرِ حافظ به‌دنبالِ ترجمه‌های انگلیسیِ ویلیام جونز انجام شد. در سال ۱۷۷۱ م و همزمان با اینکه این ترجمه به زبانِ آلمانی هم منتشر شد، ۱۶ غزل از سوی کاروی رویتسکی به لاتین ترجمه و منتشر شد. سپس‌تر در سال ۱۷۸۳ م ترجمهٔ تعدادی دیگر از غزل‌های حافظ به آلمانی از سوی رویتسکی منتشر شد. اثرِ اولِ رویتسکی بعدها توسط فریدل به آلمانی ترجمه و چاپ شد و این، نخستین گام در ترجمهٔ اشعارِ حافظ به زبانِ آلمانی بود. شدتِ توجه به حافظ سببِ برانگیختنِ شکایتِ هِردِر، کشیش و ادیبِ آلمانی شد که او را وادار کرد برای جلبِ توجه نسبت به سعدی، به ترجمهٔ قطعاتی از گلستان دست زند.
نخستین ترجمهٔ کاملِ آلمانی توسط شرق‌شناس و دیپلماتِ اتریشی، یوزف فون هامر–پورگشتال انجام شده است. این ترجمه که هنوز هم به‌عنوانِ یکی از مهم‌ترین آثارِ آلمانی شناخته می‌شود، همراه با تمامِ اشعارِ منسوب به حافظ است و در سال ۱۸۱۲ م به چاپ رسید، هرچند که چهارده سالِ قبل تمام شده بود. هامر–پورگشتال دانش‌آموختهٔ زبان‌های تُرکی، فارسی و عربی در مدرسهٔ زبان‌های شرقی و یکی از سه شرق‌شناسِ اثرگذار در پیدایشِ شرق‌شناسیِ لائیک بود. نخستین بار او بود که در زبانِ آلمانی، واژهٔ «دیوان» را بر روی جلدِ ترجمهٔ خویش از دیوانِ حافظ نوشت. در مدت اقامت در قُسطَنطَنیه، هامر–پورگشتال دو کتابِ ترجمهٔ ترکی از حافظ، از جمله شمعی و سُروری را در کتابخانهٔ سلطان عبدالعظیم مطالعه کرد. او همچنین نسخهٔ خود را از ترجمه و تفسیرِ سودی به‌همراه داشت. درمجموع هامر–پورگشتال، ۵۷۶ غزل، ۶ مثنوی، ۲ قصیده، ۴۴ قطعه، ۷۲ رباعی و ۱ مخمّس ترجمه کرده است. کیفیتِ متمایزِ ترجمهٔ هامر–پورگشتال، از یک سو در روشِ ترجمهٔ اشعار نهفته است و از سوی دیگر در اشارات و ارجاع‌های تطبیقیِ او با ادبیاتِ لاتین و یونانی در یادداشت‌های توضیحی‌اش؛ که نشان‌دهندهٔ تلاشِ مترجم در ساختِ جهانِ ادبیِ قابلِ درکِ حافظ برای خوانندگانِ معاصر است که بیشتر در خانه با اشکالِ موسیقیِ کلاسیک قابل‌فهم است. هامر–پورگشتال هم به فرم و هم به محتوای غزل‌ها وفادار است. در این ترجمه اشتباه‌ها و نارسایی‌هایی محتوایی دیده می‌شود که به‌خاطرِ فهمِ نادرستِ برخی اصطلاحات است. نیز بی‌دقتی‌های فنی و صوری در آن قابل مشاهده است که در همان زمان نیز توسطِ منتقدان و پژوهشگران مطرح شد؛ و البته همین اشتباه‌ها و نارسایی‌های معنایی — که تماماً از نقصانِ زبان‌شناسیِ هامر–پورگشتال هم سرچشمه نمی‌گیرد — سبب برخیِ الهامات و خلاقیتِ شعری برای شاعرانِ دیگر مانند گوته شد. از دیگر مواردِ این ترجمه، راه یافتن بعضی غزل‌های مشکوک و ضعیف با انتساب به حافظ در این ترجمه است. رابطهٔ این ترجمه با دیوانِ گوته ناگسستنی است، چراکه دیوانِ گوته سببِ شهرتِ ترجمهٔ هامر–پورگشتال شده است و از سوی دیگر، دیوانِ گوته از این ترجمه نشأت گرفته و بدونِ این ترجمه، دیوان وجود نداشت. این ترجمه از نظرِ صنایعِ ادبی و شعری نیز دچارِ خطاست، هامر–پورگشتال تنها در چند غزل، برای تقلید از وزن و قافیه تلاش کرده که موفق نبوده است.
ترجمهٔ هامر–پورگشتال در فهمِ گوته از حافظ بسیار اثرگذار بود. اثرات آن به حدی بود که تمامِ ترجمه‌های آلمانیِ حافظ که در نیمهٔ دومِ سدهٔ نوزدهمِ میلادی انجام شده بود، مدیونِ دیوانِ غربی–شرقیِ گوته بود. در این دوره بود که دو ترجمهٔ کاملِ دیگر از حافظ منتشر شد، یکی از فینتسنتس روزنتسوایگ فون شواناو و دیگری از هرمان بروکهاوس. پس از ترجمهٔ هامر–پورگشتال و دیوانِ گوته، فریدریش روکرت شاعر و شرق‌شناس و مترجمِ قرآن و شاهنامه، دست به ترجمهٔ اشعارِ حافظ زد و در این ترجمه به جنبه‌های صوریِ اشعار نیز توجه داشت و بدین ترتیب قالبِ غزلِ حافظ را کاملاً به آلمانی بازگرداند و در انتخابِ حروف و واژگان تلاش کرد تا موسیقیِ شعر نیز حفظ شود. همین موضوعْ سببِ انتقاد و اطلاقِ تصنعی بودن نسبت به ترجمه‌اش شد. در آغاز، ۴۰ غزل را ترجمه و با نامِ «گل‌های شرقی» چاپ کرد. او که معاصرِ گوته است، از فرمِ غزل و وزن و قافیهٔ او تقلید می‌کند. این ترجمه برخی از ظرافت‌های حافظ را حفظ می‌کند؛ گرچه ارتباطِ گوته با حافظ با روکرت بسیار متفاوت است، اما دومی در مطالعاتِ علمی از حافظ برتری دارد. این ترجمه‌ها نشانگر ارتباطِ ادبیِ روکرت با حافظ و همچنین نشان دادنِ ظرافتِ هنریِ شاعرِ ایرانی است، به‌ویژه در موردِ استفاده‌اش از زبانِ استعاری. و بعد با ترجمهٔ اشعاری دیگر، مجموع اشعار را به ۸۲ غزل و ۳۰ رباعی رساند که پس از مرگش چاپ شد. آنه ماری شیمل این ترجمه را، بهترین و معتبرترین ترجمهٔ آلمانی از حافظ می‌داند. ، شاگردِ روکرت، در سال ۱۸۷۷ م، ۴۳ غزل و ۲۸ رباعی را چاپ کرد و هرمان کراین‌بورگ نیز در سال ۱۹۲۶ م، ۴۵ غزلِ دیگر را و ویلهلم آیلرس نیز رباعیات را در سال ۱۹۴۰ به چاپ رساند. انجمنِ روکرت ۶۳ ترجمه از او را در سال ۱۹۸۸ م منتشر کرد، و ناشرانِ بعدی به‌تازگی، نسخهٔ مصور از ترجمه‌های روکرت را منتشر کرده‌اند. یکی از مهم‌ترین شاعرانِ نیز همزمان با روکرت و چاپِ نهاییِ اثرِ گوته در ۱۸۲۷ م، ترجمهٔ گزیده‌ای از اشعارِ حافظ را آغاز کرد. گزیده‌اش را، با عنوانِ «نمونه‌هایی از دیوانِ حافظ» نامید، پلاتن موفق شد بافت و عمقِ چندلایهٔ شعرِ حافظ را به‌تصویر بکشد. پلاتن در بهره‌بردن از حافظ به‌عنوان الگویش، اصلِ غزل‌ها را به آلمانی، و همچنین ترجمه ۲۶ غزل و ۱۱ بیت مجزا از حافظ را ترجمه کرد. در کتابِ بعدی، با عنوانِ ۱۵–۲۰ اکتبر ۱۸۲۲، پنجاه غزلِ دیگر را ترجمه و با یک مقدمه منتشر کرد. او دو کار انجام داد: نخست ترجمهٔ دقیق با استفاده از قالب و وزنِ شعرِ آلمانی، و دوم سرایشِ اشعاری به شیوهٔ حافظ در قالبِ غزل. او تعدادِ کمتری غزل نسبت به روکرت ترجمه کرد، بااین‌حال از نظرِ منتقدانْ ترجمهٔ بهتری نسبت به روکرت دارد.
پس از ترجمه‌های روکرت و پلاتن، دیگر مترجمانْ این راه را ادامه دادند. در سال ۱۸۴۶ م، مجموعه‌ای با نامِ «ترانه‌های حافظ» را منتشر کرد. اثرِ داومر از محبوب‌ترین گزیده‌های غزل‌های حافظ به آلمانی بود. دامر رهبرِ آهنگسازِ پرکار بود و ترجمه‌هایش از حافظ نتیجتاً برای آواز و پیانو تنظیم شد. بین سال‌های ۱۸۵۴ و ۱۸۵۸ م، هرمان بروکهاوس، استادِ وقتِ زبان‌های هند و ایرانی لایْپْزیگ، اولین ترجمهٔ کاملِ حافظ را از زمانِ هامر–پورگشتال منتشر کرد. این نسخهٔ سه جلدی، بر اساسِ نسخه و تفسیرِ سودی است و متنِ اصلی در انتهای کتاب آورده شده است و می‌توان ترجمه را به‌راحتی مقایسه کرد. اگرچه بروکهاوس روشِ ترجمه‌اش را در جلدِ دوم و سوم تغییر داد، اما بااین‌وجود ارزشِ علمیِ خود را حفظ کرد. به‌دنبالِ بروکهاوس، دیپلماتِ دیگری از شرق‌شناسان، فینتسنتس روزنتسوایگ فون شواناو ترجمهٔ کاملِ دیگری از حافظ منتشر کرد. روزنتسوایگ فون شواناو ترجمه‌ها و اصل را در صفحاتِ روبه‌رو ارائه، و در انتهای ترجمه‌اش، یادداشت‌های توضیحی درج کرد. این نسخه برای مطالعهٔ متونِ شعرِ فارسی به‌طور کلی و به‌ویژه حافظ قابل توجه است. این اثر، پایهٔ تقریباً تمامِ مطالعاتِ مدرنِ آلمان دربارهٔ حافظ است. در ۱۸۶۵ م، مجموعه‌ای با نامِ «دیوان شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، گزیدهٔ اشعار» چاپ و منتشر کرد. ۱۴ غزل توسط فریدریش فون بودنشدت در مجموعه‌ای با نامِ «اشعار حافظ، سرایندهٔ شیرازی» در سال ۱۸۷۷ م منتشر شد. این ترجمه هرچند تعدادِ محدودی غزل را دربردارد، اما از جهتِ مهارتِ مترجم در ترجمهٔ زیبایی‌های کلامیِ حافظ اهمیت ویژه‌ای دارد.
روسی
آشنایی با حافظ در حوزهٔ روسیه و شورویِ سابق بیش از سیصد سال سابقه دارد. همزمان با آشنایی با ادبیاتِ فارسی در دورهٔ کاترینِ دوم و ترجمهٔ آثارِ شرقی به‌واسطهٔ زبان‌های اروپایی — و به‌ویژه فرانسوی — به روسی، ترجمه‌هایی از دیوانِ حافظ انجام گرفت. جایگاهِ حافظ در فرهنگِ روسی، افزون بر شاعری بزرگ، جایگاهِ آزاداندیشی و نمونهٔ مبارزه با تزویر و ریاکاری است. آگاهیِ ادیبانِ روسی در نیمهٔ نخستِ سدهٔ نوزدهمِ میلادی، به‌واسطهٔ ترجمهٔ آلمانی و به‌ویژه دیوانِ غربی–شرقیِ گوته است. این اثرپذیری سببِ ترجمه‌هایی روسی از اشعارِ حافظ شد. ترجمهٔ اوسیپ سنکوفسکی، نخستین ترجمهٔ روسیِ غزل‌های حافظ است. او در سفرِ استانبول با دیوانِ حافظ آشنا شد و مقاله‌ای با عنوانِ «دیوان خواجه حافظ شیرازی، شاعرِ شهیرِ فارسی‌گوی» در شمارهٔ ماهِ مارسِ ۱۸۲۰ م مجلهٔ «یادداشت‌های روزانهٔ ولینسکی» منتشر کرد. در این مقاله ۳ غزل با ترجمهٔ نثر ارائه شده است. این ترجمه‌های از روی ترجمه‌های ترکیِ دیوانِ حافظ انجام گرفته است. دومین ترجمه را از ۵ غزلِ حافظ در سال ۱۸۲۸ م و از زبانِ آلمانی به روسی انجام داد. او دو غزل هم از فارسی به روسی ترجمه کرد. نیکلای چرنیشفسکی هم ترجمه‌هایی پراکنده از ابیاتِ حافظ به روسی انجام داد. ترجمهٔ سومْ کارِ ، شاعرِ روسی است. شاعر بودنِ وی، سببِ فهمِ بهتر و بیشتر وی از اندیشه‌های حافظ و راهیابی‌اش به جهانِ معنویِ او شد. ترجمهٔ فت، تمامِ دیوانِ حافظ را دربرمی‌گیرد و این ترجمه از زبانِ آلمانی به روسی صورت گرفته است. آخرین کاری که در زمینهٔ ترجمهٔ اشعارِ حافظ به روسی انجام شده، کاری است که در درحال انجام است. این اثر ترجمهٔ کاملی از دیوانِ حافظ توسط سه ایران‌شناسِ برجسته و استادِ زبان فارسیِ روس و به‌سرپرستیِ است. تاکنون بیش از ۲۰۰ غزلْ ترجمه شده و باقی در دستِ انجام است. پژوهش‌ها در زمینهٔ اشعار و ترجمه و شرحِ بعضی از اشعار نیز، مرتباً در مجلهٔ ایرانو اسلاویکا متعلق به انستیتو منتشر می‌شود.
فرانسوی
نخستین ترجمهٔ اشعارِ حافظ به زبانِ فرانسه، توسط ویلیام جونزِ انگلیسی در سال ۱۷۷۰ م صورت گرفت. او در پایانِ ترجمهٔ کتابِ دُرّهٔ نادری، ۱۳ غزل از حافظ را معرفی و ترجمه کرد. سپس‌تر در سال ۱۷۷۱ م توسط کارل امریش الکساندر دو رویچسکی در مرکزِ شرق‌شناسیِ وین، ترجمهٔ دیگری انجام شد. او در کتابی با عنوانِ نمونهٔ شعر فارسی، به ترجمه و شرحِ ۱۶ غزلِ حافظ پرداخت. مشورتِ رویچسکی با ویلیام جونزِ انگلیسی، سبب شد تا جونز — که پیشتر ۱۳ غزل از حافظ را در کتابِ دستور زبان فارسیِ خویش معرفی کرده بود — به ترجمهٔ ۱۰ غزل از حافظ دست زند و آنها را به فرانسه در «رساله دربارهٔ شعرِ آسیایی» در سال ۱۷۷۴ م و سپس در کتابِ تفسیرِ اشعارِ آسیایی، کتاب ششم به زبانِ لاتینی منتشر کند. در سال ۱۸۹۸ م، آلفونس نیکلا، چند غزل از حافظ را ترجمه و منتشر کرد، اما این اثر چندان بازتابی نداشت. در سدهٔ بیستمِ میلادی، اندک‌اندک ترجمه‌های بیشتری از اشعارِ حافظ انجام شد. این آثار توسطِ آشنایان با زبانِ فارسی صورت می‌گرفت که حتی مدتی در ایران زندگی کرده بودند. در سال ۱۹۲۲ م در پاریس، هانری پیاتسا اشعارِ حافظ را در کتابی با عنوانِ غزل‌های حافظ ترجمه و چاپ کرد. به‌نظر می‌رسد ترجمهٔ نیز که در همین سال و با همین عنوان منتشر شده، تکرارِ اثرِ پیاتساست. آرتور گی در ۱۹۲۷ م، اشعارِ حافظ را در کتابی با نام اشعارِ عاشقانه یا غزل‌ها ترجمه کرد. او در این اثر، مقدمه و یادداشت‌هایی برپایهٔ شرحِ سودی افزوده است. با وجودِ کوششِ فراوان او تنها توانست ۱۷۵ غزل را ترجمه کند. پژوهشگران به‌خاطرِ اشتباه‌های بسیارِ این ترجمه، برای آن جایگاهی قائل نشدند. در سالِ ۱۹۳۲ م، ترجمهٔ تعدادی از اشعارِ حافظ در کتابی با عنوانِ «بیست شعر از حافظ» توسط آنری ماسه چاپ شد. این اثر از سوی پرویز ناتل خانلری تأیید نشد. در سال ۱۹۵۵ م، ترجمهٔ تعدادی غزل را در کتابی با عنوانِ نُه غزل از حافظ چاپ کرد.
اثر دیگری با همین عنوان و با همین تعدادِ غزل توسط در ۱۹۵۴ م ترجمه شده بود. بعدها مونتی تعدادِ بسیاری از غزل‌ها را برگزید و ترجمه کرد. این کار در کتابی با عنوانِ عشق، معشوق و محبوب، صد غزل از دیوان حافظ در سال ۱۹۸۹ م چاپ شد. ژیلبر لازار نیز ۱۵ غزل را ترجمه کرد که شارل هانری دوفوشه‌کور آن‌ها را بهترین ترجمه از شعرِ حافظ می‌داند. دوفوشه‌کور درصددِ ترجمه‌ای کامل برپایهٔ ویرایشی معتبر برآمد و ترجمهٔ خود را براساسِ تصحیحِ انتقادیِ ناتل خانلری با بهره‌بردن از آخرین پژوهش‌های حافظ‌پژوهانِ ایران برای شرح و تفسیرِ ۴۸۶ غزلِ این تصحیح آغاز کرد. این اثر در سال ۲۰۰۶ م به چاپ رسید.
ژاپنی
رئیچی گامو، ایران‌شناسِ ژاپنی تلاش کرد تا شعرِ حافظ را به زبان ژاپنی ترجمه کند. تسونئو کورویاناگی در ۱۹۷۶ م ترجمه‌ای کامل از دیوان به ژاپنی را ارائه کرد. نسخهٔ مبنای ترجمهٔ او، تصحیحِ قزوینی و غنی است.
ناحیه لووکا
ناحیه لووکا (به لاتین: Luuka District) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در استان شرقی، اوگاندا واقع شده‌است. ناحیه لووکا ۲۶۰٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پالدو
پالدو یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست‌اشتایرمارک واقع شده‌است. پالدو ۲۳٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوونیدول
لوونیدول یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در سولیوو واقع شده‌است.
دم‌ببر (فیلم)
دم‌ببر (Tigertail) فیلم درام آمریکایی به کارگردانی آلن یانگ محصول سال ۲۰۲۰ است.
برونو گالر
برونو گالر (Bruno Galler؛ زادهٔ October 21, 1946) یک داور فوتبال اهل سوئیس است. وی سابقه قضاوت در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ را دارد.
موکسی‌سیلیت
موکسی‌سیلیت (Moxisylyte) که با نام تیموکسامین نیز شناخته می‌شود، دارویی است که در اورولوژی برای درمان اختلال نعوظ استفاده می‌شود. این یک آنتاگونیست α1-آدرنرژیک است. این دارو برای درمان کوتاه مدت سندرم رینود اولیه استفاده می‌شود. این وضعیتی است که در آن انگشتان دست و پا تغییر رنگ داده و در اثر واکنش به سرما یا پریشانی عاطفی ایجاد می‌شود. قرص اپیلون با بهبود گردش خون در اندام‌ها کمک می‌کند.
رمی مولومبا
رمی مولومبا (Rémi Mulumba؛ زادهٔ November 2, 1992) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال دیژون، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال سدان، و باشگاه فوتبال لوریان اشاره کرد.
برکس‌پی‌پرازول
برکس‌پی‌پرازول (Brexpiprazole) (با نام تجاری Rexulti) یک آنتی سایکوتیک غیر معمول است. این یک آگونیست جزئی گیرنده دوپامین D2 است و به عنوان یک «تعدیل‌کننده فعالیت سروتونین-دوپامین» (SDAM) توصیف شده‌است. این دارو در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای درمان اسکیزوفرنی و به عنوان یک درمان کمکی برای افسردگی تأیید شد. این دارو برای ارائه اثربخشی و تحمل‌پذیری بهبود یافته (مانند آکاتیزیا، بی‌قراری و/یا بی‌خوابی کمتر) نسبت به درمان‌های کمکی ایجادشده برای اختلال افسردگی اساسی (MDD) طراحی شده‌است.
کاربرد پزشکی
برکس‌پی‌پرازول برای نشانه اسکیزوفرنی در کانادا، ایالات متحده، استرالیا، ژاپن و اروپا تأیید شده‌است. در سال ۲۰۱۹، همچنین در کانادا به عنوان درمان کمکی در اختلال افسردگی اساسی تأیید شد. در سال ۲۰۲۰ تنها به عنوان مکملی برای درمان اختلال افسردگی اساسی در برزیل تأیید شد. در ایالات متحده، در سال ۲۰۲۲ تأیید اسکیزوفرنی در درمان بیماران کودکان ۱۳ تا ۱۷ ساله تمدید شد.
عوارض جانبی
شایع‌ترین عوارض جانبی مرتبط با برکسپیپرازول (همه دوزهای برکسپیپرازول به‌طور تجمعی بیشتر یا برابر با ۵٪ در مقابل دارونما) عفونت دستگاه تنفسی فوقانی (۶٫۹٪ در مقابل ۴٫۸٪)، آکاتیزیا (۶٫۶٪ در مقابل ۳٫۲٪)، وزن بود. افزایش (۶٫۳٪ در مقابل .۸٪)، و نازوفارنژیت (۵٫۰٪ در مقابل ۱٫۶٪).
تداخلات
بر اساس اطلاعات ارائه شده در فرم‌های رضایت، به نظر می‌رسد برکس‌پیپرازول، مانند آری‌پیپرازول قبلی، زیرلایه‌ای از CYP2D6 و CYP3A4 است. به شرکت کنندگان در کارآزمایی‌های بالینی توصیه می‌شود از گریپ فروت، پرتقال سویا و مرکبات مرتبط خودداری کنند.
فارماکولوژی
برکس‌پیپرازول به عنوان آگونیست جزئی گیرنده سروتونین 5-HT1A و گیرنده‌های دوپامین D2 و D3 عمل می‌کند. آگونیست‌های جزئی هم خاصیت مسدود کنندگی دارند و هم خاصیت تحریک کننده در گیرنده ای که به آن متصل می‌شوند. نسبت فعالیت مسدود کننده به فعالیت محرک بخشی از اثرات بالینی آن را تعیین می‌کند. برکس‌پیپرازول نسبت به سلف خود، آریپیپرازول، فعالیت مسدود کننده و محرک کمتری در گیرنده‌های دوپامین دارد، که ممکن است خطر تحریک و بی‌قراری آن را کاهش دهد. به‌طور خاص، در جایی که آری‌پیپرازول دارای فعالیت ذاتی یا اثر آگونیستی در گیرنده D2 ۶۰٪ + است، برکس‌پیپرازول دارای فعالیت ذاتی در همان گیرنده حدود ۴۵٪ است. برای آری‌پیپرازول، این به معنای فعال شدن بیشتر گیرنده دوپامین در دوزهای پایین‌تر است، با محاصره در دوزهای بالاتر، در حالی که برکس پیپرازول برعکس است. گیرنده، آنتاگونیست قوی در گیرنده‌های 5-HT2A، و آگونیست جزئی قوی در گیرنده‌های دوپامین D2 با فعالیت ذاتی کمتر در مقایسه با آریپیپرازول. خصوصیات in vivo برکسپیپرازول نشان می‌دهد که ممکن است به عنوان آگونیست تقریباً کامل گیرنده 5-HT1A عمل کند. این ممکن است بیشتر زمینه‌ساز پتانسیل پایین‌تری نسبت به آریپیپرازول برای ایجاد اختلالات مرتبط با حرکت و اورژانسی درمان مانند آکاتیزیا به دلیل آزادسازی پایین دستی دوپامین باشد که توسط آگونیسم گیرنده 5-HT1A ایجاد می‌شود. همچنین یک آنتاگونیست گیرنده‌های 5-HT2A، 5-HT2B و 5-HT7 سروتونین است که ممکن است در اثر ضد افسردگی نقش داشته باشد. همچنین به گیرنده‌های α1A-، α1B-، α1D- و α2C-آدرنرژیک متصل می‌شود و آن را مسدود می‌کند. این دارو میل بسیار ناچیزی برای گیرنده‌های استیل کولین موسکارینی دارد و از این رو هیچ اثر آنتی کولینرژیک ندارد. اگرچه برکس‌پیپرازول در مقایسه با آریپیپرازول تمایل کمتری به H1 دارد، اما افزایش وزن ممکن است رخ دهد.
ارنستبرون
ارنستبرون یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه کورنویبورگ واقع شده‌است. ارنستبرون ۳٬۱۴۱ نفر جمعیت دارد.
رسانه تعاونی
رسانه تعاونی (به انگلیسی: Media cooperative) شکلی از یک شرکت تعاونی است که اخبار مربوط به موقعیت جغرافیایی و اعضای آن را پوشش می‌دهد و اغلب به رسانه جایگزین موسوم است. براساس موازین مترقی نسبت به جامعه دیدگاه انتقادی دارد. با این حال، با شرکتهای رسانه تعاونی در غرب یا رسانه‌های بزرگ همکاری می‌کند. نقش رسانه تعاونی متحد کردن رسانه‌های بومی و جلب مشتریان آنها حول ارائه کردن خدمات بدون انگیزه سود خالص است.
برخلاف رسانه‌ای اصلی، نقشی که رسانه‌های تعاونی ایفا می‌کنند منهای مشکل پرسنل اعم از کارفرما یا کارگزار این است که می‌توانند گزارش مستقل تهیه نمایند. به همین جهت رسانه تعاونی محبوبیتش در بین سازمان‌های رسانه خبری رو به افزایش است. با این‌حال دسترسی به سرمایه و کمبود آگاهی در جامعه چالش‌های اصلی گسترش رسانه تعاونی است.
نمونه‌های رسانه تعاونی
نمونه اینگونه رسانه‌ها عبارتند از:
برخی از نسخه‌های محلی رسانه تعاونی، مانند لو موند دیپلماتیک می‌باشد.
مصرف‌کننده
در رسانه تعاونی مصرف‌کننده، به مصرف‌کنندگان خدمات داده می‌شود. در رسانه تعاونی، مصرف‌کنندگان شامل خواننده، تماشاگر یا شنوندگان خواهند بود. حق عضویت می‌تواند ماهانه یا سالانه باشد یا هزینه عضویت را می‌توان یک‌باره پرداخت. رسانه‌هایی که متعلق به مصرف‌کننده هستند، بودجه خود را از طریق تبلیغات یا کمک‌های دولتی دریافت می‌کنند.
چند منظوره
رسانه چند منظوره، برجسته‌ترین نوع رسانه تعاونی به‌شمار می‌رود. چند منظوره به این معنی است که بودجه این رسانه می‌تواند از طریق صاحبان کار، مصرف‌کنندگان، تجار یا دولت تأمین شود. رسانه چند منظوره از ساختار مالکیت پیچیده تری برخوردار است. به این معنی که استقلال تحریریه آن بالقوه به نسبت رسانه تعاونی مصرف‌کننده و سایرین ناروشن‌تر است. واقعیت‌های سرمایه‌گذاری در عصر مدرن معمولاً به‌کارگیری این نوع رسانه را به لحاظ بودجه در اولویت قرار می‌دهند.
مددکار
رسانه تعاونی مددکار، به گونه‌ای سازماندهی شده تا روزنامه‌نگاران و سایر کارکنان تعاونی بتوانند آن را کنترل کنند و از این روش بهره گیرند. تعاونی‌هایی که شیوه مددکار را استفاده می‌کنند، به‌دلیل اینکه صاحب سرمایه نیستند یا دسترسی ناچیزی به سرمایه دارند، معمولاً کوچکتر هستند و در مقایسه با رسانه‌های اصلی، اثرگذاری سیاسی کمتری دارند. رسانه تعاونی موفق، معمولاً به دلیل کار طولانی مدت، تولید سرمایه و مدیریت مالی دقیق مستلزم یک سرمایه‌گذاری خوب می‌باشند.
براکوی، مونتانا
براکوی (به انگلیسی: Brockway) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در McCone County واقع شده‌است. براکوی ۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
رخش (نفربر)
رخش (نفربر) نام یک نفربر زرهی فوق سریع ساخت وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران (صنایع شهید کلاهدوز) است که در سال ۱۳۸۵ از آن رونمایی گردید. نفربرزرهی رخش  مختص نبردهای نامتقارن ساخته شده‌است و بنابر گزارش خبرگزاری تسنیم: این نفربر زرهی دارای قدرت مانور و سرعت بالا می‌باشد و در اختیار نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. از جمله ویژگی‌های نفربر رخش، قابلیت آن در انجام عملیات‌های کلاسیک رایج دنیا است که مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ماشین زرهی دارای ظرفیت انتقال ۱۰ نفرِ مجهز به تجهیزات کاماندویی است. از سویی دیگر، نفربر رخش تجهیز شده‌است به مسلسلی کاملاً خودکار. این نفربر زرهی توانایی مشاهده همه اطراف خود --توسط دوربین‌های مدار بسته-- را دارد و این خصوصیت این قابلیت را به هدایت‌گر خود می‌دهد که آگاهی لازمه را جهت تشخیص حملات ناگهانی و مین‌های چسبانِ دشمن بدست آورده و دفع نماید.
از دیگر ویژگی‌های این نفربرِ چرخ‌دار، داشتن بدنه ای از آلیاژهای ضدحرارتی و چندین لایه سبک‌وزن است که موجب افزایش مقاومت آن در برابر اقسام مختلف راکتها می‌شود. صنایع شهید کلاهدوز یکی از شرکت‌های زیر مجموعه صنایع دفاع است. این نفربر در سال ۱۳۸۵ رونمایی شد.
خصوصیات
از جمله خصوصیات نفربر زرهی رخش می‌توان اشاره کرد به:
فروده آندرسن
فروده آندرسن (Frode Andresen؛ زادهٔ September 9, 1973) ورزشکار دوگانه و اسکی‌باز صحرانوردی اهل نروژ است.
کاستلاواتزو
کاستلاواتزو (به ایتالیایی: Castellavazzo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بلونو واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستلاواتزو ۱۸٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۵ نفر جمعیت دارد.
فابیو بالدز
فابیو بالدز (Fabio Baldas؛ زادهٔ March 19, 1949) یک داور فوتبال اهل ایتالیا است. وی سابقه قضاوت در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ را دارد.
ویلیام ایزاک توماس
ویلیام ایزاک توماس ؛ (۱۳ اوت ۱۸۶۳–۵ دسامبر ۱۹۴۷)جامعه‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او همراه فلوریان زنانیتسکی روش‌شناسی تجربی را در جامعه‌شناسی گسترش داد و در نظریه‌پردازی جامعه‌شناسی مهاجرت مشارکت داشت.
کادربندی قضیه توماس که از اصول بنیادی جامعه‌شناسی است، حاصل فعالیت‌های او و همسرش، دوروتی سواین توماس (۲۴ اکتبر ۱۸۹۹–۱ مه ۱۹۷۷) است؛ این قضیه بیان می‌دارد: «اگر انسان‌ها موقعیت را واقعی قلمداد کنند، پیامدهای آن موقعیت به وقوع خواهد پیوست.»
زندگی شخصی
ویلیام ایزاک توماس در مزرعه‌ای در بخش الک گاردن در شهرستان راسل، ویرجینیا و در ۱۳ آگوست ۱۸۶۳ زاده شد. مادرش سارا پرایس توماس و پدرش تادئوس پیتر توماس، متدیست از تبار پنسیلوانیا هلندی بود.
پدر توماس که مایل به گسترش فرصت‌های آموزشی برای فرزندانش بود، زمانی که توماس کوچک بود، خانواده را به ناکسویل، محله دانشگاه تنسی منتقل کرد.
در سال ۱۸۸۸، توماس با اولین زن از دو همسر خود، در هریت پارک ازدواج کرد ولی در سال ۱۹۳۵، پس از طلاق او، توماس با دوروتی سواین توماس ازدواج کرد که ۳۶ سال اختلاف سن داشتند. دوروتی به عنوان دستیار پژوهش و نویسنده او کار می‌کرد و در سال ۱۹۵۲ اولین زنی بود که رئیس انجمن جامعه‌شناسی آمریکا شد (ویلیام در ۱۹۲۷ رئیس بود.)
هواگرد ضد بمب‌افکن
هواگردهای ضد بمب‌افکن یا نابودگرهای بمب‌افکن هواگردهای رهگیر جنگ جهانی دوم بودند که برای نابودی هواگردهای بمب‌افکن دشمن در نظر گرفته شده بودند. هواگردهای ضد بمب‌افکن معمولاً بزرگ‌تر و سنگین‌تر از رهگیرهای متعارف بودند و برای نصب تسلیحات قوی‌تر طراحی شده بودند و اغلب دارای موتورهای دوقلو بودند. آنها با جنگنده‌های شبانه هم تفاوت داشتند، زیرا برای استفاده روزانه طراحی شده بودند.
ویلیام ایزاک توماس
زندگی شخصی
پس از ترک دانشگاه هاروارد به عنوان مدرس، توماس به تدریج بازنشسته شد و اوقاتش را در شهر نیویورک گذراند، پناهگاه جدید. او در ۸۴ سالگی در ۵ دسامبر ۱۹۴۷ در برکلی، کالیفرنیا درگذشت. پیکرش در اولد گرای سیمتری در ناکسویل، تنسی آرام گرفت.
هواگرد ضد بمب‌افکن
سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده، ضد بمب‌افکن‌های مسلح قدرتمند مانند نمونه اولیه بل وای‌اف‌ام-۱ ایراکودا را برای مقابله با حمله احتمالی بمب‌افکن‌های با کارایی بالا در نظر گرفت. لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ و بل پی-۳۹ ایرکبرا نیز در ابتدا برای حمل تسلیحات بسیار سنگین براساس توپ ۳۷ میلیمتری مرکزی، به‌عنوان هواگرد رهگیر که در نقش ضد بمب‌افکن کار می‌کند، طراحی شده بودند.
برخلاف آمریکا، در دوران پیش از جنگ، بریتانیا از توسعه «جنگنده برجک‌دار» مانند دفیانت که تسلیحاتش در یک برجک چرخان قرار می‌گرفت، حمایت می‌کرد. انتظار می‌رفت جنگنده‌های برجک‌دار برای متمرکز کردن آتش بر روی بمب‌افکن‌های بدون اسکورت (به دلیل محدودیت برد جنگنده‌های آلمانی) با هم کار کنند، که بتوانند از همه طرف حمله کنند و با فرصت کوتاه شلیک یک جنگنده تک‌سرنشین در حمله با سرعت بالا محدود نشوند.
پی-۳۸، یک نمونه کوچک و تک‌سرنشین از نوع ضد بمب‌افکن، در نهایت با توپ ۲۰ میلیمتری و چهار مسلسل کالیبر ۵۰ در یک ناسل مرکزی به جای یک توپ سنگین‌تر، تجهیز شد. این هواپیما در اوایل جنگ جهانی دوم خود را یک هواگرد جنگنده بسیار توانمند نشان داد.
یک نام فریبنده مشابه، اگرچه کاملاً متفاوت، اصطلاح Zerstörer آلمانی (به معنای نابودگر) بود. این اصطلاح در ۱ مه ۱۹۳۹ معرفی شد، به‌طور خاص نقش دفاعی ضد بمب افکن را رد کرد (که به جنگنده‌های سبک واگذار شده بود)، و بیانگر یک جنگنده سنگین برای ماموریت‌های تهاجمی بود؛ ازجمله اسکورت بمب افکن‌ها، سرکوب جنگنده‌های دوربرد و جمله به زمین. طراحی‌های آلمانی از کاستی‌های عملکردی رنج می‌بردند زیرا به دلیل خدمه دو یا سه نفره و امکانات اضافی کابین خلبان سنگینتر بودند.
پس از جنگ جهانی دوم، بهبود قدرت موتور و تسلیحات منجر به کاهش علاقه به ساخت ضد بمب‌افکن‌ها به عنوان یک کلاس خاص از هواپیما شد. حتی جنگنده‌های کوچک قدرت آتش کافی را برای مقابله مؤثر با بمب افکن‌های دشمن داشتند و جنگنده‌های همه منظوره با کارایی بالا در اواخر جنگ - مانند پی-۵۱ ماستنگ - در تمام نقش‌های جنگنده: تعقیب، اسکورت بمب افکن، رهگیری و حمله زمینی عالی بودند. علاقه به رهگیرها در طول جنگ سرد تجدید شد. هم آمریکا و هم شوروی رهگیرهای اختصاصیِ صرف مانند کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت و میگ-۲۵ را طراحی و تولید کردند. این هواپیماها به‌طور کلی هرگز به عنوان «ضد بمب‌افکن» یا «نابودگر بمب‌افکن» شناخته نمی‌شدند، حتی اگر مأموریت اصلی آنها انهدام بمب‌افکن‌های راهبردی دشمن بود. به هرحال تعداد کمی رهگیر اختصاصی از دهه ۱۹۶۰ طراحی یا تولید شده‌است.
ورانیلووتسی
ورانیلووتسی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان گابروو واقع شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن آباده
ایستگاه راه‌آهن آباده یک ایستگاه راه‌آهن است که به شهر آباده و اطرافش در استان فارس خدمات ارائه می‌کند و در جاده آباده به صغاد قرار دارد. شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران گرداننده این ایستگاه است. این ایستگاه در میانه مسیر ریلی شیراز اصفهان قرار دارد.
هیچکاک فلسفی
هیچکاک فلسفی: سرگیجه و اضطراب‌های بی‌خبری کتابی است از رابرت پیپین، فیلسوف آمریکایی، که در آن با رویکردی فلسفی به تحلیل فصل‌به‌فصل مشهورترین اثر آلفرد هیچکاک، یعنی سرگیجه (فیلم ۱۹۵۸)، پرداخته است.
در نظر دیگران
ماری اسمیت، فیلسوف و استاد دانشگاه کنت که آثاری در نسبت فلسفه و سینما دارد، در بررسی‌های فلسفی دانشگاه نوتردام، می‌نویسد:"هیچکاکْ نبرد بر سر فهم متقابل و مخاطرات بی‌خبری را به‌نحو پیچیده و هوشمندانه‌ای در سرگیجه به‌تصویر کشیده و پیپین از کارِ او تحلیلی غنی و پُرظرافت عرضه کرده است. این دستاورد کوچکی نیست که دربارۀ فیلمی که این‌همه از آن بحث و ستایش شده کسی هنوز حرف تازه و قانع‌کننده‌ای داشته باشد."رابرت سینربرینک، فیلسوف و استاد دانشگاه مک‌کواری که همچنین دربارهٔ فلسفهٔ فیلم آثاری پدید آورده است، در مرور کتاب لس‌آنجلس، می‌نویسد:"برای هرکس که شیفتۀ سرگیجه شده، اما ضمناً معنای زیبایی‌شناختی و اخلاقی آن سردرگمش کرده، هیچکاک فلسفی بهترین راهنماست. این کتاب یکی از برانگیزنده‌ترین و روشنگرترین آثاری است که تا‌به‌حال دربارۀ سینما خوانده‌ام."همچنین، پائولو استلینو، پژوهشگر مؤسسهٔ جدید فلسفه و استاد دانشکدهٔ علوم اجتماعی و انسانی در دانشگاه جدید لیسبون، در مجلهٔ سینما، می‌نویسد:"خوانش پیپین نافذ و گیراست و کتاب او، علاوه بر اینکه به خواننده کمک می‌کند پیچیدگی‌ها و معانی گستردۀ سرگیجه را دریابد، به بهترین نحو ثابت می‌کند که فیلم چطور می‌تواند مسئلۀ فلسفیِ بخصوصی را برایمان فهمیدنی‌تر کند."
ریچارد اتکینسون
ریچارد اتکینسون (Richard J. C. Atkinson; January 20, 1920 – October 10, 1994) انسان‌شناس، و باستان‌شناس پیشاتاریخ اهل بریتانیا بود. او به‌خاطر کاوش در استون‌هنج شناخته می‌شود.
ناحیه لیانتوند
ناحیه لیانتوند (به لاتین: Lyantonde District) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در استان مرکزی، اوگاندا واقع شده‌است. ناحیه لیانتوند ۸۰٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوکا پروش
لوکا پروش (زادهٔ ۲۸ اکتبر ۱۹۷۶) بازیگر کرواتی است که به خاطر نقش مارسی در خانه کاغذی معروف است.
درنووتس
درنووتس یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان ویدین واقع شده‌است. درنووتس ۱٬۳۰۲ نفر جمعیت دارد و ۱۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بروکلین، شهرستان فایت، ویرجینیای غربی
بروکلین (به انگلیسی: Brooklyn) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فایت، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. بروکلین ۴۹۸٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مائوری جزایر کوک
مائوری جزایر کوک یک زبان پلی‌نزیایی شرقی و زبان رسمی جزایر کوک است. این زبان بسیار به مائوری نیوزیلند نزدیک است اما یک زبان مجزا به‌شمار می‌رود. وقتی نیاز به ابهام‌زدایی از مائوری نیوزیلند نباشد این زبان به سادگی مائوری نامیده می‌شود، ولی گاه به آن مائوری کوکی آیرانی (Māori Kūki 'Āirani) یا راروتونگایی نیز گفته می‌شود. بسیاری از جزیره‌نشینان کوک بدان ته رئو ایپوکارئا (Te reo Ipukarea) می‌گویند که به معنای «زبان وطن نیاکان» است.
وضعیت رسمی
مائوری جزایر کوک در سال ۲۰۰۳ زبان رسمی جزایر کوک شد. از سال ۱۹۱۵ تا آن زمان، انگلیسی تنها زبان رسمی این جزایر بود.
کاستلآتزارا
کاستلآتزارا (به ایتالیایی: Castell'Azzara) یک کومونه در ایتالیا است که در استان گروستو واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستلآتزارا ۶۴٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۳ نفر جمعیت دارد و ۸۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن آبیک
ایستگاه راه‌آهن آبیک (Abyek railway station) واقع در شهرستان آبیک، استان قزوین تحت مالکیت راه‌آهن ایران می‌باشد.
دروازه ماه
دروازهٔ ماه ، یک ایستگاه فضایی برنامه‌ریزی شده در مدار ماه است و از آن به عنوان یک هاب ارتباطی برق‌دار شده با نور خورشید، آزمایشگاه عملی، ماژول اسکان موقت و فضای نگهداری سطح نوردها و سایر ربات‌ها استفاده می‌شود. انتظار می‌رود که این ایستگاه بعد از سال ۲۰۲۴، نقش مهمی را در برنامهٔ آرتمیس ناسا ایفا کند.
دروسن‌دورف تزیسرس‌دورف
دروسندورف زیسرزدورف یک شهر در اتریش است که در ناحیه هورن واقع شده‌است. دروسندورف زیسرزدورف ۱٬۳۰۹ نفر جمعیت دارد.
ناحیه لیرا
ناحیه لیرا (به لاتین: Lira District) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در استان شمالی، اوگاندا واقع شده‌است. ناحیه لیرا ۱٬۳۶۸٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰۳٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اشترونسدورف
اشترونسدورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه میستلباخ واقع شده‌است. اشترونسدورف ۱٬۷۲۵ نفر جمعیت دارد.
وزنکووو
وزنکووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان بورگاس واقع شده‌است.
کاستلاتزو نووارزه
کاستلاتزو نووارزه (به ایتالیایی: Castellazzo Novarese) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نووارا واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستلاتزو نووارزه ۱۰٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۸۸ نفر جمعیت دارد.
قوناق‌کند (قبه)
قوناق‌کند (به لاتین: Qonaqkənd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده است. این روستا ۱۶۶۸ نفر جمعیت دارد.
یاکوولف یاک-۱۷
یاکوولف یاک-۱۷ از نمونه‌های اولیه جنگنده جت نیروی هوایی شوروی بود که بر پایه ارتقا جنگنده یاک-۱۵ ساخته شده بود. نسخه آموزشی این جنگنده با نام یاک-۱۷ یوتی‌آی شناخته می‌شد، تنها جت آموزشی شوروی در دهه ۴۰ بود. این جنگنده در دهه پنجاه به سرعت با جنگنده‌های میگ-۱۵ جایگزین شدند
طراحی و توسعه
یاک-۱۷ بسیاری از نقاط ضعف نسخه‌های قبلی خود را به ارث برده بود که از جمله آن می‌توان به سرعت و برد عملیاتی کم، پیشرانه غیرقابل‌اعتماد و استارت پیچیده آن اشاره کرد. اما از طرف دیگر بسیار هدایت پذیر بوده و عملکردهای آن تا حد زیادی شبیه هواپیماهای ملخی قدیمی‌تر بود. همین موضوع باعث شد گزینه مناسبی برای نسخه آموزشی باشد و یاک-۱۷ یوتی‌آی یکی از نیازهای مهم نیروی هوایی شوروی را برطرف کند.
رمی والتر
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نانسی، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه فوتبال ینی ملطیه‌اسپور، و باشگاه فوتبال نیس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، زیر ۲۰ سال فرانسه، و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.
مرسدس-بنز آنتوس
کامیون آنتوس یک وسیله نقلیه تجاری است که توسط مرسدس-بنز تولید می‌شود. این خودرو در سال ۲۰۱۲ جانشین مرسدس-بنز آکسور شد.
این خودرو در ۱۳ تیپ عرضه می‌شود. موتورهای خودرو از قدرت 175 kW تا 375 kW موجود است.
همه تیپ‌ها با موتورهای ۶ سیلندر سازگار با استاندارد آلایندگی اروپا هستند موتورهای خودرو در سه مدل OM 936 با ۷٫۷ لیتر، OM 470 با ۱۰٫۷ لیتر حجم و OM 471 با ۱۲٫۸ لیتر حجم هستند.
بروکلین، شهرستان وتزل، ویرجینیای غربی
بروکلین (به انگلیسی: Brooklyn) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وتزل، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. بروکلین ۱۹۲٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن اهواز
ایستگاه راه‌آهن اهواز یک ایستگاه راه‌آهن در شهر اهواز است که در سال ۱۳۱۷ به‌عنوان جزئی ار راه‌آهن سراسری ایران افتتاح شده است.
ناحیه ماراچا
ناحیه ماراچا (به لاتین: Maracha District) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در استان شمالی، اوگاندا واقع شده‌است. ناحیه ماراچا ۱۸۶٬۱۳۴ نفر جمعیت دارد.
هواگرد بازدارنده
هواگرد بازدارنده نوعی هواگرد تهاجمی یا بمب‌افکن تاکتیکی است که در پشت خطوط دشمن عمل می‌کند و وظیفه دارد تا اهداف نظامی دشمن را به‌ویژه آنهایی که شامل لجستیک هستند، بازدارد. بازدارندگی از رسیدن نیروها و تدارکات دشمن به جبهه جلوگیری می‌کند یا آن را به تأخیر می‌اندازد. این اصطلاح ممکن است دیگر استفاده نشود. جنگنده ضربتی مفهومی نزدیک به آن است، اما تأکید بیشتری بر قابلیت‌های رزم هوابه‌هوا شبیه یک جنگنده چند منظوره دارد. نسخه‌های بزرگتر یا سنگین‌تر با مأموریت مشابه هواگرد بازدارنده معمولاً به عنوان «نفوذگر» نامیده می‌شوند.
در دوران پس از جنگ، نیروی هوایی بریتانیا انواعی از بمب‌افکن‌های جت انگلیش الکتریک کانبرای خود را معرفی کرد، زیرا این هواپیماها از نقش بمباران راهبردی مستقل شدند و با بمب‌افکن‌های جدید «وی» جایگزین شدند. با افزایش تمایل به یک هواپیمای مدرن‌تر برای این نقش، توسعه BAC TSR-2 (از طرح «حمله تاکتیکی و شناسایی، ماخ ۲») آغاز شد، اما این برنامه بعداً لغو شد. آمریکا توسعه یک هواپیمای مشابه را در همان زمان آغاز کرد که به نام اف-۱۱۱ آردوارک ظاهر شد. شکست TSR-2 و تمایل سایر کشورهای اروپایی برای طراحی مشابه، منجر به برنامه هواگرد رزمی چند منظوره (MRCA) شد، اگرچه یک محصول اروگایی با برد کوتاهتر بود، اما به عنوان پاناویا تورنادو بازدارنده/ضربتی عملی شد. سوخو-۲۴ نیز شوروی در اوایل دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد.
به منظور عبور ایمن از یک خط مقدم به‌شدت دفاعی، هواگردهای بازدارنده در ارتفاعات بسیار پایین پرواز می‌کنند (در برخی موارد مجبور هستند همسطح خطوط برق پرواز کنند) تا از پوشش زمین برای محافظت از خود در برابر سلاح‌های هدایت‌شونده راداری دشمن استفاده کنند. پرواز در ارتفاع پایین همچنین نیاز به مصرف سوخت بسیار بیشتری دارد و بنابراین هواپیماهای بازدارنده عموماً بزرگتر هستند.
کاستلرو
کاستلرو (به ایتالیایی: Castellero) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستلرو ۴٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۹۷ نفر جمعیت دارد.
وایترزفلد
وایترزفلد یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه هورن واقع شده‌است. وایترزفلد ۱٬۷۵۳ نفر جمعیت دارد.
فروده استیل
فروده استیل (Frode Estil؛ زادهٔ May 31, 1972) اسکی‌باز صحرانوردی اهل نروژ بود.
قوناق‌کند (شماخی)
قوناق‌کند (به لاتین: Qonaqkənd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شماخی واقع شده است. این روستا ۸۳۵ نفر جمعیت دارد.
رمی ورکوتر
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کان، باشگاه ورزشی مون‌پلیه، باشگاه فوتبال المپیک لیون، و باشگاه فوتبال استراسبورگ اشاره کرد.
رودحسن (ابهام‌زدایی)
رودحسن ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مرسدس-بنز آروکس
مرسدس بنز آروکس یک کامیون فول سایز سنگین است، که در سال ۲۰۱۳ توسط معرفی مرسدس بنز معرفی شد.
مشخصات فنی
بدنه‌های موجود برای کامیون شامل کمپرسی، میکسر بتن و تراکتور با دو، سه یا چهار محور است. وزن تیپ‌های خودرو از ۱۸ تا ۲۴ تن است.
موتورها
همه موتورهای این کامیون با استاندارد آلایندگی اروپا سازگار هستند:
برای این خودرو ۵ مدل موتور موجود است.
.
سوفان (ابهام‌زدایی)
سوفان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گراماتیکووو
گراماتیکووو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان بورگاس واقع شده‌است.
خوشینان (ابهام‌زدایی)
خوشینان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ناحیه مارادی
ناحیه مارادی (به لاتین: Maradi Region) یک منطقهٔ مسکونی است که در نیجر واقع شده‌است. ناحیه مارادی ۳۵٬۱۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۱۱۷٬۸۱۰ نفر جمعیت دارد.
کاستلتو چروو
کاستلتو چروو (به ایتالیایی: Castelletto Cervo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است.
خصوصیات
کاستلتو چروو ۱۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۸۶۲ نفر جمعیت دارد.
بروکس، کالیفرنیا
بروکس (به انگلیسی: Brooks) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان یولو، کالیفرنیا واقع شده‌است. بروکس ۱۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آشپارن آندر سایا
آشپارن آندر سایا یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه میستلباخ واقع شده‌است. آشپارن آندر سایا ۱٬۸۱۴ نفر جمعیت دارد.
تیرونالور کاروناکاران
تیرونالور کاروناکاران (Thirunalloor Karunakaran؛ October 8, 1924 – 1924:10:8, July 5, 2006) یک زبان‌شناس، پدیدآور، مترجم، و فیلسوف اهل هند بود.
هیولای دریایی
هیولاهای دریایی جانورانی از فرهنگ عامه هستند که در دریا زندگی می‌کنند و اغلب پنداشته می‌شود که اندازه بسیار بزرگی دارند. هیولاهای دریایی می‌توانند شکل‌های مختلفی داشته باشند، از جمله اژدهای دریایی، مارهای دریایی، یا جانوران شاخک‌دار. آنها می‌توانند لزج و پوسته‌پوسته باشند و اغلب در تصویر در حال تهدید کشتی‌ها یا فوران آب هستند. تعریف «هیولا» ذهنی است. افزون بر این، برخی از هیولاهای دریایی ممکن است بر اساس جانوران علمی پذیرفته‌شده، مانند نهنگ‌ها و انواع ماهی‌مرکب غول‌پیکر و بزرگ‌جثه ساخته شده باشند.
گزارش‌های قدیمی‌تر
هیولاهای دریایی گزارش دست اول یا دوم شامل موارد زیر هستند:
رعد و برق (فیلم ۲۰۱۳)
رعد و برق (به فرانسوی: Tonnerre) یک فیلم سینمایی درام فرانسوی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی گیوم براک است که داستان یک نوازنده راک را روایت می‌کند که با پدرش به عقب برگشته و عاشق دختر جوانی می‌شود. این فیلم در تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۱۴ در فرانسه اکران شد.
معاهده یافا (۱۲۲۹)
معاهده یافا (۱۲۲۹) (Treaty of Jaffa) موافقت‌نامه‌ای بود که در جریان جنگ صلیبی ششم و در ۱۸ فوریه ۱۲۲۹ میان فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم و الکامل محمد، سلطان ایوبی مصر بسته شد. هرچند اصل توافق‌نامه برجای نماده است اما از نوشته‌های متعددی که از آن دوره باقی مانده‌است، می‌توان محتوای آن را حدس زد. طبق این قرارداد سلطان الکامل حاضر شد در مقابل آتش‌بس ده ساله میان صلیبیون و مسلمانان، اورشلیم، بیت‌اللحم و ناصره و نیز نوار باریکی از منطقه‌ای را که اماکن مقدس را به ساحل وصل می‌کرد، به فریدریش واگذار کند. فریدریش نیز توافق کرد که از آن پس شهر بدون استحکامات و امکانات دفاعی بماند. ساکنین مسلمان آزاد باشند و در آنجا بمانند و مالک خانه و مایملک خود باشند. در ضمن آنها می‌توانستند برای اداره سیستم قضایی جداگانه خود، مقامات شهری خود را داشته باشند و حافظ منافع مذهبی خود باشند. مسجد الاقصی و قبه‌الصخره نیز در دست مسلمانان باقی بماند. همچنین فریدریش به عنوان حاکم اورشلیم توافق کرد که در هر جنگی که بین مسلمانان و مسیحیان طرابلس و انطاکیه پیش آید، بی‌طرف بماند و سوگند یاد کرد که اگر مسیحیان آتش‌بس را نقض کردند، با مسلمانان متحد شود.
هونگ جیانگ
هونگ جیانگ (زاده December 29, 1991) بازیگر و مدل ویتنامی است. او برنده مسابقه دوشیزه ملکه بین‌المللی در سال ۲۰۱۸ شد.
او یک زن ترنس است.
پروژه استون‌هنج ریورساید
یافته‌ها
این پروژه نتیجه گرفت که استون‌هنج برای متحد کردن مردم بریتانیا در عصر حجر ساخته شده‌است. همچنین در جریان این بررسی‌ّای یک حلقهٔ سنگ جدید کشف شد که استون‌هنج کبود نام گرفت. یافته‌های پروژه در کتاب «استون‌هنج: بررسی عظیم‌ترین راز عصر حجر» نوشتهٔ مایک پارکر پیرسون در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.
موگور ایسارسکو
موگور ایسارسکو (Mugur Isărescu؛ زادهٔ August 1, 1949) سیاست‌مدار اهل رومانی است. وی از ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ تا ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰ نخست‌وزیر این کشور بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده‌است.
پروژه مینارت
پروژه مینارِت یک پروژه جاسوسی درون کشوری بود که آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا اجرا می‌کرد. این پروژه، پس از رهگیری ارتباطات الکترونیک، آن ارتباطاتی را که در آنها نام شهروندان آمریکایی مشخصی، برده شده بود برای دیگر سازمان‌های اجرای قانون و سازمان‌های اطلاعاتی می‌فرستاد. این سازمان‌ها اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی)، آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا، دفتر مواد مخدر و مواد مخدر خطرناک، و وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا بودند. پروژه مینارت، خواهر پروژه شامروک بود.
تاریخچه
در سال ۱۹۶۲ (میلادی) آژانس امنیت ملی، یک فهرست از افراد زیر نظر داشت که به کوبا سفر می‌کردند. این فهرست، قاچاقچیان مواد مخدر را هم در بر می‌گرفت. در سال ۱۹۶۷ (میلادی) لیندون بی. جانسون کنشگران جنبش ضد جنگ را نیز به این فهرست افزود. پس از آن، ریچارد نیکسون، رهبران کنشگر حقوق مدنی و سیاسی، خبرنگاران، و دو سناتور را به این فهرست اضافه کرد. خود آژانس امنیت ملی، ریچارد کان نویسنده را نیز به آن افزود.
فهرست شهروندان آمریکایی زیر نظر، توسط سازمان‌های اجرای قانون و اطلاعاتی قوه مجریه تهیه می‌شد تا ارتباطاتی رهگیری شوند که نام این افراد در آنها آمده بود. هیچ نظارت قانونی بر پروژه مینارت وجود نداشت و رهگیری، بدون حکم دادگاه انجام می‌شد.
رای دیوان عالی ایالات متحده آمریکا (با نام «تصمیم کیث») در پرونده ایالات متحده آمریکا علیه دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۲ (میلادی) مسئله‌ای جنجالی شد. زیرا با وجود اینکه دادگاه تایید کرد که حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا اجازه محفاظت از ملت در برابر کارهای خرابکارانه دارد اما با استفاده حکومت از توان شنود الکترونیک برای جاسوسی از مردم درون کشور، مخالفت کرد. این جنجال، بازدارنده بزرگی بر سر راه ادامه کار پروژه مینارت شد.
بین سال‌های ۱۹۶۷ (میلادی) و ۱۹۷۳ (میلادی) بیش از ۵,۹۲۵ سازمان و شهروند خارجی و ۱,۶۹۰ سازمان و شهروند آمریکایی در فهرست افراد زیر نظر پروژه مارنیت قرار داشتند. در سال ۱۹۷۵ (میلادی) اداره‌کننده آژانس امنیت ملی لو الن در برابر کمیته منتخب مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی، شهادت داد که آژانس امنیت ملی، درباره آمریکایی‌های فهرست پروژه مینارت، بیش از ۳,۹۰۰ گزارش ارائه کرده است.
بر پایه استفان بودیانسکی، یک گزارش وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۷ (میلادی) نشان داد که قوانین شنود تلفنی، زیر پا گذاشته شده‌اند. اما "اگر سازمان‌های اطلاعاتی، اختیارات قانونی بیش از اندازه با مسئولیت‌پذیری بسیار کم داشته باشند به معنی شکست ۳۵ سال ریاست‌جمهوری و کنگره، به جای سازمان‌های اطلاعاتی و کارمندان آنها باشد."
ناحیه ماساکا
ناحیه ماساکا (به لاتین: Masaka District) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در استان مرکزی، اوگاندا واقع شده‌است. ناحیه ماساکا ۲۵۱٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کنیاژوو
کنیاژوو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان توپولوفگراد واقع شده‌است.
پروژه مینارت
هدف‌های درون کشوری
۱,۶۵۰ شهروند آمریکایی، زیر نظر بودند که کَسان برجسته‌ای مانند سناتور هاوارد بیکر (مخالف جنگ ویتنام)، مارتین لوتر کینگ و ویتنی یانگ (رهبران جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا)، محمد علی کلی (بوکسور)، تام ویکر (خبرنگار نیویورک تایمز)، جین فوندا (هنرپیشه)، و آرتور بوخوالد (ستون‌نویس طنز واشینگتن پست) را در بر می‌گرفت.
در ۱۹۷۵ سناتور فرانک چرچ (که خود، یک هدف زیر نظر بود) به ریاست کمیته کلیسا رسید و پروژه مینارت را فاش کرد.
نقش ستاد ارتباطات دولت
ستاد ارتباطات دولت بریتانیا در پیشبرد پروژه مینارت، مشارکت کرد. این کار با هدف‌گیری چندین کنشگر مخالف جنگ ویتنام، مانند تام هیدن و جین فوندا انجام شد. ستاد ارتباطات دولت، این داده رهگیری‌شده از آمریکایی‌ها را برای حکومت فدرال آمریکا می‌فرستاد.
گرگری (ابهام‌زدایی)
گرگری ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: