cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کاواسو نوئوو
خصوصیات
کاواسو نوئوو ۱۰٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیم‌ریفاینری
سیم‌ریفاینری یک بازی رایانه‌ای منتشر شده توسط شرکت ماکسیس است. این بازی در تاریخ ۱۹۹۳ عرضه شده و سازنده آن ماکسیس و طراح آن ویل رایت است.
پیر منار
پیر منار نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است.
وردریو
وردریو (به ایتالیایی: Verderio) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده‌است. وردریو ۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۷۴۲ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
توفانبیلی
توفانبیلی (Tufanbeyli) شهری در ترکیه است.
ابراهیم حکیمی
آغاز کار
خانوادهٔ ابراهیم حکیمی از بروجرد به تبریز رفته بودند. پدرش میرزا ابوالحسن حکیم‌باشی و عمویش میرزا محمود خان بروجردی، از پزشکان دربار مظفرالدین شاه بودند و از همین رو لقب حکیم‌الملک به آنان اعطا شده بود. ابراهیم پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی در دارالفنونِ مظفریِ تبریز و نیز در دارالفنون ناصری تهران در ۱۳۱۲ هجری قمری به سرپرستی برادر بزرگش، نصرةالحکما، به دانشکده پزشکی در پاریس رفت.
در سفر دوم مظفرالدین شاه به اروپا همراه شاه به ایران بازگشت و حکیم‌باشیِ مظفرالدین شاه گردید و بعد از فوت عمویش، شاه لقب حکیم‌الملک را به او داد. او اندکی بعد از طبابت کناره گرفت. پس از مرگ مظفرالدین شاه، به مشروطه‌خواهان پیوست. وی عضو کمیته انقلاب ملی بود و جلسات کمیته در منزل او برگزار می‌شد.
نهضت مشروطه
در دوره اول مجلس شورای ملی به نمایندگی تهران برگزیده و از چهاردهم بهمن ۱۲۸۶ خورشیدی (اول محرم ۱۳۲۶) وارد مجلس شد. پس از به توپ بسته شدن مجلس، به سفارت فرانسه پناهنده شد و سپس به اروپا رفت. در آنجا بر ضد محمدعلی شاه به فعالیت پرداخت. بعد از فتح تهران و برکناری محمدعلی شاه، به ایران بازگشت و در انجمن آشتی ملی که برای تدوین قانون انتخابات تشکیل شده بود و در انجمن نظّار که نظارت بر انتخابات تهران را برعهده داشت حضور داشت.
وزارت
در دومین دوره مجلس شورای ملی (۱۲۸۸ خورشیدی) حکیمی نماینده مردم آذربایجان شد. نخستین تجربه وزارت او، تصدی وزارت مالیه در کابینه مستوفی‌الممالک بود که در سوم امرداد ۱۲۸۹ تشکیل شد که سه ماه بیشتر طول نکشید و جای خود را به صنیع‌الدوله داد.
محمدولی خان سپهدار که پس از مستوفی‌الممالک نخست‌وزیر شده بود، با ترمیم کابینه‌اش حکیم‌المملک را در ۲۶ تیر ۱۲۹۰ به عنوان وزیر علوم و اوقاف و فواید عامه به مجلس معرفی کرد، اما چند روز بعد کابینه اش کنار رفت و صمصام‌السلطنه به جایش نشست و در دوم امرداد حکیم الملک را به عنوان وزیر مالیه به مجلس معرفی کرد. در ترمیم کابینه در پنجم آذر حکیم الملک کنار گذاشته شد.
در ۲۳ اسفند ۱۲۹۳ که مشیرالدوله برای نخستین بار نخست‌وزیر شد، حکیم الملک را وزیر معارف کرد. در دولت بعدی که عین الدوله در یازدهم اردیبهشت سال بعد تشکیل داد و دولت مستوفی الممالک که در ۲۷ امرداد همان سال به مجلس معرفی شد، حکیم الملک در جایگاه خود به عنوان وزیر معارف باقی ماند و در دولتهای کوتاه‌مدت قبل از کودتای سوم اسفند، نظیر دولتهای علاءالسلطنه، مشیرالدوله، عین‌الدوله، مستوفی‌الممالک و صمصام‌السلطنه، به تناوب، وزارت علوم و اوقاف و فواید عامه، وزارت مالیه و وزارت معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه را برعهده داشت. از کارهای مهم او در این سالها، تأسیس مدرسه حقوق زیر نظر وزارت معارف و تأسیس دارالمعلمین بود.
در همین سال‌ها حکیم‌الملک همراه با علی‌اکبر داور و عبدالحسین تیمورتاش و محمد تدین در تأسیس حزب تجدد همکاری کرد. در انتخابات مجلس چهارم به نمایندگی از تهران برگزیده شد اما کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و روی کار آمدن دولت سید ضیاءالدین طباطبایی تشکیل مجلس را متوقف کرد. عوامل کودتا حکیم الملک را دستگیر و چندی بازداشت کردند. با سقوط کابینه سیدضیاء و روی کارآمدن قوام السلطنه، مجلس گشوده شده و حکیم الملک به مجلس رفت.
با کنار رفتن کابینه قوام‌السلطنه در زمستان، حکیم‌الملک برای نخستین بار به وزارت امورخارجه رسید. مشیرالدوله او را در دوم بهمن ۱۳۰۰ همراه با کابینه‌اش به مجلس معرفی کرد اما دوران وزارت خارجه اش کمتر از چهار ماه طول کشید و در اردیبهشت ۱۳۰۱ با استعفای دولت مشیرالدوله پایان یافت. سال بعد که مشیرالدوله بار دیگر نخست‌وزیر شد حکیم‌الملک را در ۲۶ خرداد ۱۳۰۲ همراه با کابینه اش به عنوان وزیر عدلیه معرفی کرد.
با روی کار آمدن رضاخان سردارسپه، حکیمی از سیاست کناره گرفت و به تألیف پرداخت، بی آنکه اثری از او به چاپ برسد. پس از سقوط رضاشاه در شهریور ۱۳۲۰، حکیمی به صحنهٔ سیاست بازگشت و در ۱۸ مرداد ۱۳۲۱ قوام‌السلطنه او را به عنوان وزیر مشاور کابینه خود به مجلس معرفی کرد. پس از سقوط دولت قوام در بهمن همان سال، حکیمی تا ۱۳۲۴ عهده‌دار سمت دولتی دیگری نشد.
نخست‌وزیری
حکیمی در ۲۳ اردیبهشت وزیرانش را به مجلس معرفی کرد. بحث دربارهٔ برنامه دولت او در مجلس چندین روز به طول انجامید و سرانجام در سیزدهم خرداد که رأی‌گیری شد، تنها ۲۵ نماینده به دولت او رأی موافق دادند، ۶۳ نماینده رأی ممتنع و هفت نماینده حزب توده رأی مخالف دادند و دولت او کنار رفت. علت خودداری نمایندگان از رأی موافق به دولت حکیمی چند پست خالی در دولت او بود که نگران بودند به افرادی بدهد که موافق آن‌ها نبودند، به ویژه وزارت کشور که مجلس خواستار آن بود که به مستشارالدوله صادق داده شود اما حکیمی در معرفی دولتش گفت که وزارت کشور را خودش عهده‌دار خواهد بود.
در مهر ۱۳۲۴ حکیم‌الملک بار دیگر برای نخست‌وزیری به مجلس معرفی شد و به‌رغم مخالفتهای طرفداران سیدضیاءالدین طباطبائی و رأی ممتنع حزب توده، به نخست‌وزیری رسید. در زمینه سیاسی، برنامه وی رفتار ملایم با اتحاد شوروی برای ترغیب آنان به خروج از ایران و عدم حمایت از نهضتهای مخالف اشغالگران شوروی، و کاستن از نگرانی‌های محافظه کاران بود.
چند عامل باعث شد که مجلس قصد استیضاح وی را کند، از جمله: به تفاهم نرسیدن با شوروی؛ پذیرفتن پیشنهاد بوین (سفیر بریتانیا در ایران) مبنی بر تشکیل کمیسیون سه جانبه مرکّب از نمایندگان انگلیس و شوروی و آمریکا برای حل مشکل آذربایجان، بدون مشورت با مجلس، و بسته ماندن باشگاه‌های حزب توده. حکیمی وعده داد که در آینده‌ای نزدیک استعفا خواهد کرد، و همین امر سبب شد که استیضاح او پس گرفته شود. وی پس از شکایت از شوروی به سازمان ملل متحد به دلیل ادامهٔ اشغال آذربایجان، و یک روز بعد از طرح شکایت در سازمان ملل، از نخست‌وزیری استعفا کرد.
بعد از اینکه احمد قوام در هجدهم آذر ۱۳۲۶ نتوانست از مجلس رأی اعتماد بگیرد و دولتش سقوط کرد، حکیمی بار دیگر به نخست‌وزیری رسید و در ششم دی دولت خود را به مجلس معرفی کرد. او در نخستین اقدام حکومت نظامی را که اعتراضات گسترده‌ای برانگیخته بود در ۲۲ دی ۱۳۲۶ لغو کرد.
حکیمی همچنین برای به محاکمه کشاندن قوام‌السلطنه گام برداشت. دولت او تحقیقاتی در مورد امتیازاتی را آغاز کرد که در زمان نخست‌وزیری قوام برای صدور جو و برنج و واردات چای به چند تن از تجار داده شد. پرونده‌ای علیه قوام تشکیل شد و سرانجام در ۲۲ فروردین ۱۳۲۷ وزارت دادگستری لایحه اعلام جرم علیه قوام را به مجلس داد و او را متهم کرد که میلیون‌ها تومان از این تجار رشوه دریافت کرده‌است.
پس از آن‌که محمد مسعود روزنامه‌نگار جنجالی ترور شد، سید ابوالحسن حائری‌زاده، حسین مکی و عبدالقدیر آزاد دولت او را استیضاح کردند و به انتقاد از عملکرد دادگستری و دخالت ارتش و شهربانی در امور کشور پرداختند. آن‌ها حتی به سن حکیم‌الملک اشاره کردند و او را سالخورده‌تر و ناتوان‌تر از آن دانستند که در آن شرایط بتواند کشور را اداره کند. پس از طرح استیضاح، دولت حکیمی که با اکثریت قاطعی روی کار آمده بود، با اکثریتی ضعیف (۵۵ رأی موافق) توانست رأی اعتماد بگیرد.
چند هفته بعد، حکیمی بار دیگر با استیضاح روبرو شد و این بار، محمدرضا آشتیانی‌زاده، احمد شریعت‌زاده و عباس میرزا اسکندری او را به سوء اداره کشور متهم کردند. اما رأی اعتمادی که این بار در ششم اردیبهشت گرفت، بهتر از دفعه پیشین بود: ۶۸ نماینده به دولت او رأی موافق دادند.
با این حال، فشار مخالفان دولت حکیم‌الملک در مجلس همچنان رو به افزایش گذاشت تا جایی که علناً می‌گفتند دولت دیگر اکثریت ندارد. در واکنش به این فشارها، حکیمی وزیر مشاور خود عبدالحسین هژیر را در هجدهم خرداد ۱۳۲۷ به مجلس فرستاد تا گزارشی را که او از خدمات خود در عمر کمتر از شش‌ماهه اش کرده‌است قرائت کند و از مجلس بخواهد تکلیف دولت را معلوم کند. مجلس پس از شنیدن این گزارش با ۳۸ رأی موافق در برابر ۵۹ رأی ممتنع و چهار رأی مخالف، عملاً از حکیمی سلب کرد و دولت او را ساقط ساخت. دادن لایحه تشکیل مجلس سنا به مجلس، اقامه دعوی علیه قوام، بستن باشگاه‌های حزب توده و دستگیری کارگران هواخواه حزب توده، از جمله عملکردهای حکیم‌الملک در این دوره از نخست‌وزیری بود. وی در ۱۳۲۸، پس از ترور عبدالحسین هژیر، به وزارت دربار منصوب شد، اما پس از یک سال استعفا کرد و تا آخر عمر، سناتور انتصابی در مجلس سنا بود. او سالخورده‌ترین سناتور و رئیس سنی مجلس سنا بود.
ابراهیم حکیمی در ۲۷ مهر ۱۳۳۸ بر اثر ذات‌الریه، در سن ۸۸ سالگی در تهران درگذشت و در ابن بابویه شهر ری به خاک سپرده شد.
جسجب (روستا)
جسجب  به عربی ( الَجسجَب  )، روستایی است در دهستان یحصب العلو از توابع استان ذَمار در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت
جمعیت آن (۱۲۸ ) نفر (۱۰ خانوار) می‌باشد.
آلئوستئوس
آلئوستئوس نام یک سرده از راسته بندی‌گردنان است. فسیل‌های یافت شده از این سرده نشان می‌دهد که آن‌ها در دوره زمین‌شناسی دوونین زندگی می‌کرده‌اند. این سرده منقرض شده در شرق-مرکز نوادا، آمریکا معمولاً بهترین فسیل‌ها را می‌توان یافت.
سی. پی. اسنو
'''سی. پی. اسنو''' (C. P. Snow؛ – 1905:10:15, July 1, 1980) دانشمند در زمینه شیمی‌فیزیک و رمان‌نویس اهل انگلستان بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یادبود جیمز تیت بلاک و اشرافیت انتصابی شده‌است.
علی سهیلی
علی سهیلی (۱۲۷۴ تبریز – ۱۱ اردیبهشت ۱۳۳۷ لندن)، نخست‌وزیر ایران، دولتمرد و دیپلمات ایرانی بود. او نقش مهمی در مذاکره با سفرای شوروی و انگلستان در زمان اشغال ایران و انعقاد قرارداد سه جانبه داشت که استقلال ایران را تضمین کرد.
تولد و تحصیلات
پدرش میرزا غلامعلی تبریزی بود. پس از گذراندن تحصیلات ابتدائی و متوسطه، در سال‌های جوانی همراه خانواده‌اش به تهران رفت و مدتی در بازار در حجره حاج عبدالرزاق اسکویی کار کرد. سپس به مدرسه روسی قزاق‌خانه و مدرسه سن لویی رفت و پس از آن در مدرسه سیاسی دارالفنون، مشغول تحصیل و موفق شد در سال ۱۲۹۳ در سن نوزده سالگی دورهٔ عالی این مدرسه را به پایان برساند.
فعالیت‌های اداری و سیاسی
سهیلی در آغاز خدمت با عنوان منشی مترجم در هیئت نمایندگی ایران برای مذاکره در امور تجاری به مسکو رفت. ریاست آن هیئت را سیدحسن تقی‌زاده برعهده داشت. در تیر ۱۳۱۰ خورشیدی، مهذب‌الدوله کاظمی وزیر طرق و شوارع (راه) سهیلی را از وزارت خارجه به وزارت طرق و شوارع منتقل و معاون خود کرد.
پس از آنکه کاظمی در ۲۶ شهریور ۱۳۱۲ در دولت محمدعلی فروغی وزیر امورخارجه شد، سهیلی را هم با خود به آن وزارتخانه برد و رئیس «تسهیلات» کرد. در پی اعزام انوشیروان سپهبدی معاون وزارت خارجه به عنوان وزیر مختار به ایتالیا، کاظمی سهیلی را در هفتم دی همان سال به عنوان معاون خود به مجلس معرفی کرد.
علی سهیلی در سال ۱۳۱۶ در سمت وزیرمختار ایران در لندن جانشین حسین علاء شد. در پی مرگ ناگهانی عنایت‌الله سمیعی وزیر امور خارجه ایران در پنجم اسفند ۱۳۱۶، محمود جم نخست‌وزیر، سهیلی را از لندن فراخواند و در هشتم خرداد ۱۳۱۷ به عنوان وزیر امورخارجه به مجلس معرفی کرد.
شهریور ۱۳۲۰ و وزارت
هنوز بیش از دو ماه از خدمت سهیلی در وزارت خارجه نگذشته بود که به علت خطائی سیاسی از کار برکنار و منتظر خدمت شد. سال بعد استاندار استان هشتم شد که استان‌های کرمان و هرمزگان و سیستان و بلوچستان کنونی را در بر می‌گرفت. کمتر از یک سال در آنجا بود که سفیر کبیر در کشور افغانستان شد و بالاخره در نهم تیر ۱۳۱۹ در کابینهٔ رجبعلی منصور، به سمت وزیر کشور تعیین و معرفی شد.
روزهای بعد از حمله نیروهای متفقین و اوضاع متشنج ایران در شهریور ۱۳۲۰ دوران سختی در تاریخ ایران بود. روز سوم شهریور ۱۳۲۰ سهیلی به اتفاق سایر وزیران به کاخ سعدآباد رفتند. رضا شاه منصور را از نخست‌وزیری کنار گذاشت و محمدعلی فروغی را مأمور تشکیل دولت کرد. فروغی روز پنجم شهریور کابینه‌اش را تشکیل داد و سهیلی را از وزارت کشور به وزارت خارجه برد و جواد عامری را از وزارت خارجه به وزارت کشور. در اوضاع آشفته آن روزگار که ایام جنگ و اشغال بود، وزیر خارجه نقش مهمی در گذر کشور از بحران داشت، به‌ویژه وزیر خارجه‌ای که عضو شورای عالی دفاع کشور هم باشد. سهیلی جوان و فروغی کهنسال در نیمهٔ دوم سال ۱۳۲۰ حوادث مهم و پردردسری پشت سر گذاشتند.
سهیلی به عنوان وزیر امورخارجه مذاکرات با سفیران انگلیس و شوروی را پیش برد. نخست دستور ترک مقاومت به ارتش ایران را به اطلاع سر ریدر بولارد وزیرمختار انگلیس و آندری اسمیرنوف سفیرکبیر شوروی رساند و از آنان خواست که نیروهایشان عملیات جنگی را متوقف کنند. دو روز بعد در هشتم شهریور بولارد و اسمیرنوف نزد فروغی و سهیلی رفتند و اعلام کردند که دولت‌های متبوع آنها هیچ نقشه‌ای علیه استقلال یا تمامیت اراضی ایران ندارند و از دولت ایران می‌خواهند تعهد کند که ارتش ایران در جنوب و شمال به پشت خط مشخصی عقب‌نشینی کند، همگی اتباع آلمان به استثنای اعضای حقیقی سفارت آلمان و چند نفر مهندس را (به شرطی که در نهادهای مخابراتی یا نظامی شاغل نباشند) به نیروهای انگلیس یا شوروی تحویل دهد و اجازه ورود هیچ شهروند آلمانی را به کشور ندهد، وسایل تسهیل حمل و نقل تجهیزات جنگی و غیرجنگی را در خاک خود به وسیله راه‌آهن یا از راه هوا میان نیروهای انگلیسی و شوروی فراهم بیاورد، آنها نیز در مقابل حقوق مربوط به نفت و حق‌الامتیاز شیلات سواحل جنوبی دریای خزر را همچون گذشته خواهند پرداخت، وسایل تسهیل لوازم مورد احتیاجات اقتصادی ایران را فراهم خواهند ساخت، پیشروی نیروهای خود را متوقف خواهند کرد و به محض این که وضعیت نظامی اجازه دهد، ارتش‌های خود را از خاک ایران بیرون خواهند برد.
دو روز پس از این دیدار در دهم شهریور، سهیلی از جانب دولت به بولارد و اسمیرنوف ابلاغ کرد که شروط آنها پذیرفته می‌شود و در مقابل از آن‌ها خواسته می‌شود در مناطقی که به اشغال ارتش‌های انگلیس و شوروی در می‌آید، حاکمیت دولت ایران برقرار بماند و ادارات دولتی و شهربانی و امنیه (ژاندارمری) به کار خود ادامه دهند و نیروهای انگلیس و شوروی به هیچ‌وجه عملیاتی که منافی با حاکمیت دولت ایران باشد، انجام ندهند، هزینه‌ای بر دولت ایران تحمیل نکنند و تأمین مایحتاجشان با خودشان باشد، تماس با اهالی نداشته باشند، سلاح و تجهیزاتی را که از ارتش ایران غنیمت گرفته‌اند، پس بدهند و خساراتی را که به ایران وارد آمده جبران کنند.
دولت انگلیس با ارسال یادداشتی در پانزدهم شهریور این خواسته‌ها را پذیرفت، به شرطی که ادارات و شهربانی و ژاندارمری ایران هماهنگ با نیروهای انگلیسی عمل کنند، شهروندان آلمانی به جای اخراج به نیروهای انگلیس یا شوروی تحویل داده شوند و سفارت‌خانه‌های آلمان، ایتالیا، مجارستان و رومانی در تهران برچیده شوند. پاسخ دولت شوروی نیز کمابیش مانند پاسخ دولت انگلیس بجز اینکه جبران خسارت را نپذیرفت، بازگرداندن سلاح و تجهیزات غنیمتی را به پس از جنگ موکول کرد و خواهان بستن قراردادی برای استخراج نفت از کویر خوریان شد که در زمان قاجار روس‌ها در آن مقدمات عملیات حفاری را آغاز کرده بودند. فروغی این خواسته‌ها را پذیرفت اما همچنان این حق را برای دولت ایران حفظ کرد که از شوروی خسارات ناشی از حمله نظامی و سلاح‌ها و تجهیزات به غنیمت گرفته شده را مطالبه کند.
پیمان اتحاد با متفقین
سهیلی مذاکره با سفیران انگلیس و شوروی را ادامه داد تا اینکه سرانجام در ۲۴ آذر ۱۳۲۰ «پیمان اتحاد» را با آنان امضا کرد که در آن، دولت‌های شوروی و انگلیس تعهد کردند تمامیت ارضی، حاکمیت و استقلال سیاسی ایران را محترم بشمارند و از ایران در برابر تجاوز خارجی دفاع کنند، بی آنکه از ایران توقع داشته باشند برای همکاری در جنگ با این دو دولت، نیرویی اعزام کند.
در مقابل، ایران متعهد شد اجازه دهد ارتش‌های انگلیس و شوروی نفرات و مهمات خود را از خاکش عبور دهند و همه وسایل ارتباطی در ایران (راه‌ها، فرودگاه‌ها، بنادر وامکانات مخابراتی) در اختیارشان باشد، در در فراهم آوردن مصالح و کارگر برای این ارتش‌ها کمک کند و رسانه‌ها را به نفع آن‌ها سانسور کند. در مقابل، انگلیس و شوروی تعهد کردند که نیروهایشان برای ادارات و پلیس ایران مزاحمتی فراهم نیاورند و حداکثر تا شش ماه پس از جنگ ایران را ترک کنند، در پیمان‌های پس از جنگ نیز هیچ چیزی را که به تمامیت ارضی یا حاکمیت یا استقلال سیاسی صدمه بزند، امضا نکنند و اگر چیزی به منافع ایران مربوط بود، با ایران مشورت کنند.
این عهدنامه به حضور ارتش‌های شوروی و انگلیس در ایران مشروعیت بخشید و از آن پس دیگر حضور آن‌ها اشغال نظامی به‌شمار نیامد. پنج سال بعد با استناد به همین عهدنامه بود که ایران قطع‌نامه‌ای را در لزوم خروج ارتش شوروی از خاک خود به تصویب شورای امنیت سازمان ملل متحد رساند. فروغی در میان جنجال‌ها و اعتراض‌هایی که به این عهدنامه در مجلس شد، توانست آن را در ششم بهمن ۱۳۲۰ به تصویب نمایندگان برساند. او در نطق خود در دفاع از عهدنامه، اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ را نتیجه اشتباهات دولت پیشین (عملا رضا شاه) دانست.
نخست‌وزیری
در اسفند ۱۳۲۰ از ۱۱۲ نماینده مجلس، ۶۵ نفر به نخست‌وزیری محمدعلی فروغی رای مثبت دادند اما او تعداد رأی را کافی ندانست و حاضر نشد به کارش ادامه دهد. به همین دلیل در جلسه خصوصی مجلس برای نخست‌وزیر جدید، رأی‌گیری شد؛ با آنکه با وجود استعفای فروغی همچنان ۴۵ نفر به او و ۳۹ نفر به احمد قوام رأی داده بودند و سهیلی فقط چهار رأی داشت اما هنگامی که فروغی تأکید کرد نخست‌وزیری را نمی‌پذیرد و به نمایندگان مجلس توصیه کرد که در آن شرایط، علی سهیلی از هر کس مناسب‌تر است، اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان به نخست‌وزیری سهیلی ابراز تمایل کردند و از او خواستند برنامه‌اش را برای اداره کشور ارائه دهد. با این اکثریت پارلمانی، سهیلی توانست زمام امور کشور را با وجود مشکلات فراوان به دست گیرد. اولین فرمان نخست‌وزیری‌اش در اسفند ۱۳۲۰ صادر شد و فهرست اعضای نخستین کابینه خود را در هجدهم اسفند به مجلس داد. بیشتر اعضای کابینه او همان وزیران کابینه فروغی بودند و وقتی برنامه دولت سهیلی مطرح شد، از ۱۰۴ نفر حاضر در مجلس ۱۰۱ نفر به او رأی موافق دادند.
سهیلی بعد از شهریور ۱۳۲۰ خورشیدی در جریان مذاکره با سفیران اتحاد شوروی و انگلستان نقش مهمی داشت. در حقیقت ریدر بولارد، وزیرمختار انگلستان در تهران، سیدحسن تقی‌زاده را بهترین جانشین برای فروغی می‌دانست، ولی چون تقی‌زاده نپذیرفت، سهیلی را پیشنهاد کرد و همین سفیر انگلستان، دولت سهیلی را مجموعه‌ای از معقول ایرانیان درستکار نامید.
در اردیبهشت ۱۳۲۱ ایالات متحده به تقاضای ایران برای استفادهٔ دولت از قانون وام و اجاره دولت ایالات متحده که در دوران صدارت محمدعلی فروغی مطرح شده بود، پاسخ مثبت داد و دولت ایران، مشمول قانون مزبور شد. سهیلی مراتب را به مجلس شورای ملی اطلاع داد اما در پی مخالفت‌های عده‌ای از نمایندگان مجلس شورای ملی با دولت وقت به صورت بازخواست در این مورد و موارد دیگری از جمله تأمین خواربار و جیره‌بندی نان، توقیف بعضی از روزنامه‌ها و همچنین ارجاع پروندهٔ متهمان شهربانی به اتهام قتل تنی چند از زندانیان سیاسی از جمله سیدحسن مدرس، فیروز فیروز، عبدالحسین تیمورتاش و علیقلی خان سردار اسعد در زمان حکومت رضاشاه پهلوی به دیوان کارمندان، زمینه‌های تزلزل کابینه فراهم شد. بدین ترتیب زمینه نامساعد مجلس، سهیلی را بر آن داشت تا استعفای خود را در جلسه ۸ مرداد ۱۳۲۱ به مجلس شورای ملی تقدیم کند و این چنین، اولین دورهٔ صدارت او به اتمام رسید.
کابینهٔ سهیلی بیش از پنج ماه دوام نیاورد و قوام که در آن روزها وارد میدان سیاسی ایران شده و داوطلب زمامداری بود به نخست‌وزیری رسید. دوران دولت احمد قوام اما دوران آرامی نبود. قحط و بحران اقتصادی و سیاست‌های خارجی و داخلی خیلی زود بحران را به اوج رساند و وقایع ۱۷ آذر ۱۳۲۱ را در پایتخت پیش آورد که از بلوای نان آغاز و به آتش زدن و غارت خانهٔ نخست‌وزیر انجامید. قوام هرچه تلاش کرد نتوانست جلوی بلوا و آشوب را بگیرد و سرانجام تبعات این وقایع دامنگیرش شد و سرانجام از ریاست دولت کناره‌گیری کرد.
با سقوط دولت احمد قوام، تمایل مجلس شورای ملی با اکثریت ۷۲ رأی برای زمامداری سهیلی به محمدرضا شاه جهت معرفی سهیلی به عنوان نخست‌وزیر به مجلس رسید. او در ۲۵ بهمن برای تشکیل دولت مأمور شد و ۲۸ بهمن ۱۳۲۱ هیئت دولت را به مجلس شورای ملی معرفی کرد. طرح تصویب برنامه دولت در مجلس انجام شد و سهیلی با ۸۹ رأی موافق از ۹۹ نماینده حاضر در جلسه رأی اعتماد گرفت.
استیضاح
سهیلی در دوره دوم نخست‌وزیری‌اش از حمایت مجلس برخوردار بود. او توانست مشکل کمبود خواربار را در کشور بهبود نسبی ببخشد اما اقدامات سختگیرانه‌اش برای حفظ امنیت، مقابله با شورش‌های ملی و سرکوب مطبوعات منتقد او را با حمله مخالفان روبرو ساخت که به واکنش تندتر او علیه مطبوعات منجر شد و او را با سه بار استیضاح روبرو کرد. اولین استیضاح را یکی از نمایندگان اقلیت مخالف دولت به نام سید محمد طباطبائی مطرح کرد که روزنامهٔ تجدد ایران را نیز انتشار می‌داد.
طباطبائی دولت سهیلی را استیضاح کرد که به باور او، با تفسیر غیرقانونی مقررات حکومت نظامی که به سبب شرایط جنگی برقرار بود، بر مطبوعات فشار می‌آورد و همچنین اینکه با انتخاب دو تن از نمایندگان مجلس در دولت خود (اعتبارالدوله وزیر کشاورزی و سهام‌السلطان بیات وزیر دارایی) قانون مصوب ۲۲ تیر ۱۳۰۶ را زیر پا گذاشته بود که نمایندگان مجلس را در طول دوران نمایندگی از تصدی مشاغل دولتی ممنوع می‌کرد.
سهیلی در بیستم اردیبهشت ۱۳۲۲ در مجلس حاضر شد و به استیضاح پاسخ گفت. او اقدامات دولت خود در مورد مطبوعات را بر اساس قوانین مربوط به مطبوعات دانست و نه مقررات حکومت نظامی و در مورد انتخاب نمایندگان مجلس در دولت خود نیز به چند نمونه در دوران رضا شاه و پس از تصویب قانون سال ۱۳۰۶ اشاره کرد که نمایندگانی در دوره نمایندگی خود مشاغل دولتی گرفته بودند اما مجلس اعتراضی نکرده بود. سهیلی سپس خطاب به طباطبائی گفت: «حالا ممکن است آقا بفرمایند که اینها مال آن دوره است که جرأت حرف زدن نداشته‌اید» و سپس به سه مورد پس از شهریور ۱۳۲۰ اشاره کرد که نمایندگانی به استانداری و فرمانداری و معاونت نخست‌وزیر منصوب شده بودند، بی آنکه مجلس اعتراضی کند. او تلویحاً قانون مربوط به منع نمایندگان از تصدی مشاغل دولتی را بی‌اثر و ملغی قلمداد کرد. در پی استیضاح، مجلس با ۹۴ رأی موافق ۱۰۲ نماینده حاضر، به دولت سهیلی رأی اعتماد داد.
حملات مطبوعات به متفقین و سهیلی و حامیان او در مجلس شدت گرفت. سهیلی برای مقابله، ماده واحده‌ای به مجلس برد که تا شش ماه پس از پایان جنگ، بیش از هفت روزنامه و مجله یومیه و هفتگی در تهران و یک تا سه روزنامه در شهرستان‌ها منتشر نشود و دولت با موافقت مجلس تعیین کند چه نشریاتی منتشر شود. به محض شکایت از هر نشریه‌ای نیز، آن نشریه تا پایان رسیدگی به شکایت، توقیف شود.
برای مقابله با ناامنی در تهران، دو قانون برای تشدید مجازات چاقوکشان به تصویب مجلس رساند و از مجلس برای دولت این اختیار را گرفت که چاقو کشان را بدون محاکمه به نقاط دورافتاده تبعید کند.
اعلام جنگ به آلمان
مشکل مهمتر سهیلی، فعالیت مخفی و آشکار آلمان‌ها در ایران بود که شبکه‌ای جاسوسی در ایران به راه انداختند، شماری از مقام‌ها و افراد سرشناس را با خود همراه ساختند و به تحریک قشقایی‌ها و شمار دیگری از عشایر جنوب پرداختند. سهیلی ارتش را مأمور سرکوب قشقایی‌ها کرد که در مجلس، اعتراض شدید حبیب‌الله نوبخت، نماینده تندرو فسا را در پی داشت که به مخالفت با دولت و فعالیت علیه متفقین مشهور بود. نوبخت سهیلی را به سبب عملکرد ارتش در سرکوب شورش قشقایی‌ها استیضاح کرد و متن استیضاح‌نامه بسیار شدیداللحن خود را در مجلس قرائت کرد اما در روزی که سهیلی برای استیضاح حاضر شد، نوبخت در مجلس حضور نیافت.
ادامه فعالیت آلمان‌ها و هواداران ایرانی‌شان به بازداشت عده‌ای از رجال، شامل امرای ارتش، افسران، روزنامه‌نگاران، کارمندان راه‌آهن، مأمورین شهرداری و بازرگانان به دست نیروهای متفقین انجامید. دولت سهیلی از نیروهای متفقین درخواست کرد نام‌های تمام کسانی که باید توقیف شوند، در اختیار شهربانی و ارتش قرار دهند و مأمورین ایرانی مظنونان را دستگیر کنند. وزرای مختار انگلستان و شوروی با این شرط موافقت کردند که دولت ایران متعهد شود حتی یک نفر از این افراد آزاد نماند.
در هشتم شهریور ۱۳۲۲ نیروهای متفقین اسامی را به شهربانی و ارتش دادند و دستگیرشدگان به زندان شهربانی و زیرزمین‌های سیلو منتقل شدند. سیدابوالقاسم کاشانی، احمد متین‌دفتری، محمد سجادی، علی هیئت، سیدعلی‌اکبر موسوی‌زاده، سرلشکر ابوالحسن پورزند، سرلشکر فضل‌الله زاهدی، سرتیپ محمدصادق کوپال، سرهنگ حسن بقایی، بهرام آریانا، سرهنگ نادر باتمانقلیچ و… از دستگیرشدگان بودند. این عده بعد از مدتی به اردوگاه نظامی اراک منتقل شدند.
سهیلی در هفدهم شهریور ۱۳۲۲ فرمان اعلام جنگ به آلمان را به امضای شاه رساند و سپس در مجلس حاضر شد و علت اعلام جنگ را فعالیت آلمان‌ها در جاسوسی، تحریک عشایر و عملیات خرابکارانه در راه‌اهن اعلام کرد که با کف زدن‌های تشویق‌آمیز نمایندگان و رأی اعتماد قاطع آنان همراه شد.
بازداشت‌شدگان که اکثراً بعدها به مسئولیت‌های مهم لشگری و کشوری رسیدند، اسارت‌شان دو سال طول کشید و تنها کاشانی بود که تا پایان جنگ در فلسطین اسیر انگلستان باقی ماند. بعدها کوشش دولت برای رهایی آنان به جایی نرسید و سهیلی، مصلحت را در آن دید که فرمان عفو عمومی صادر کند. با صدور این فرمان، عده‌ای از سران صاحب نفوذ ایلات و عشایر به سبب سلب حق آزادی در گذشته با روحیه‌ای ناراضی و عصیان‌آمیز به وطن خود بازگشتند و برای جبران قدرت از دست رفته به سرپیچی و قیام بر ضد دولت وقت پرداختند. بیشتر اغتشاش‌ها در کردستان، لرستان، فارس، آذربایجان و خراسان بود و دولت وقت نیز به برخورد نظامی ضد آنان روی آورد.
دولت سهیلی همچنین بعد از این واقعه، به آلمان اعلان جنگ کرد و به اعلامیه مشترک ملل متحد ملحق شد. در همین سال، دولت ایران به دلیل آنکه به امر یک امیر سعودی یکی از حجاج ایرانی را در مکه گردن زده بودند، با دولت عربستان سعودی قطع رابطه سیاسی کرد.
واقعهٔ مهم دیگر در دوران سهیلی کنفرانس تهران بود. در چهارم آذر ۱۳۲۲ ژوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی به اتفاق ویاچسلاو مولوتف، وزیر امورخارجه و مارشال کلیمنت وروشیلف وارد تهران شدند. روز بعد وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا به اتفاق آنتونی ایدن وزارت امور خارجه بریتانیا و همچنین فرانکلین دلانو روزولت رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا وارد تهران شدند و کنفرانس سران سه کشور در تهران تشکیل شد. پس از اجلاس اعلامیه مشترکی منتشر شد که از مساعی ایران در جنگ تقدیر شده بود و حفظ و استقلال و تمامیت ارضی و حاکمیت ایران را تصدیق کرده بود.
سیزدهمین دورهٔ مجلس شورای ملی که در ۲۲ آبان ماه ۱۳۲۰ به دس محمدرضا شاه پهلوی افتتاح شده بود، در اول آذر ۱۳۲۲ به کار خود پایان داد و هر چند فرمان انتخابات دوره چهاردهم مجلس تیرماه آن سال صادر شده بود، اما با آغاز آذر ماه دورانی از فترت در عرصهٔ قانون‌گذاری آغاز شد.
۲۲ آذرماه ۱۳۲۲ بود که سهیلی به دلیل فترت مجلس و اینکه تصور می‌کرد شاه به محمد ساعد متمایل است، استعفای خود را تقدیم کرد. اما شاه که توانسته بود چهار تن از درباریان را به عنوان وزیر به کابینهٔ سهیلی تحمیل کند، ترجیح داد او را تا تشکیل مجلس تازه در سمت خود حفظ کند، این چنین بود که سهیلی هم‌زمان با ابقا، بار دیگر مأمور تشکیل کابینه شد و یک روز بعد فهرست کابینهٔ خود را به شاه ارائه کرد و تأیید آنان را گرفت. بدین ترتیب فترت میان دو مجلس، دوام کابینهٔ سهیلی را در پی آورد و زمامداری او تا پایان سال ۱۳۲۲ تمدید شد.
محاکمه
انتخابات دوره چهاردهم (۱۳۲۲) که نخستین انتخابات نسبتاً آزاد پس از شهریور ۱۳۲۰ بود، در دوران نخست‌وزیری سهیلی برگزار شد اما بعد از افتتاح مجلس، معتصم‌السطنه فرخ نماینده زابل که در دولت سهیلی وزیر کشور و وزیر خواروبار بود، در آغاز این دوره علیه او و وزیر کشورش سید محمد تدین به اتهام دخالت در انتخابات اعلام جرم کرد. و اسنادی مبنی بر دخالت دولت در انتخابات انتشار داد که بر اساس آن‌ها، کار به محاکمه سهیلی و تدین کشید.
دخالت در انتخابات آذربایجان، شهرضا، بندرعباس، آباده، جهرم، خرید غیرقانونی و زیر قیمت مصالح ساختمانی متعلق به دولت در زمان تصدی وزارت کشور به مبلغ ۲۷ هزار ریال برای ساخت ویلای شخصی خود مقابل باغ فردوس تجریش، توقیف مطبوعات و تندروی‌های شدید در اعمال حکومت نظامی اتهاماتی بود که علیه او در اعلام جرم مطرح شد. رسیدگی به این اتهامات در کمیسیون دادگستری مجلس شورای ملی نزدیک به دو سال به طول انجامید و سرانجام در گزارشی که کمیسیون در هفتم اسفند ۱۳۲۴ در آخرین روزهای مجلس داد، سهیلی از بیشتر این اتهامات تبرئه و قابل تعقیب دانسته نشد. اما مجلس گزارش کمیسیون را نپذیرفت و رأی به ارجاع پرونده به دیوان عالی کشور داد.
محاکمه سهیلی در سال ۱۳۲۶ در دیوان عالی محاکمه و در دوم اسفند آن سال حکم برائت او از همه اتهامات صادر شد. او تنها نخست‌وزیر تاریخ ایران است که در دیوان عالی کشور محاکمه شده‌است. سهیلی در این محاکمه ضمن مدافعات مفصل از نقش خود در سیاست ایران پس از شهریور ۱۳۲۰ سخن گفت و هنگام دفاع و شرح مشکلات زمان جنگ و دشواری‌های زمامداری‌اش، اشک از چشمانش جاری شد و طی آن، به غرض‌ورزی‌های معتصم‌السطنه فرخ اشاره کرد.
پایان کار
سهیلی چند روز پس از اعلام برائتش وارد کابینهٔ ابراهیم حکیمی و در ۱۸ اسفند ۱۳۲۶ به عنوان وزیر مشاور به مجلس معرفی شد. پس از مدتی کوتاهی با سمت سفیر کبیر ایران در فرانسه به پاریس رفت. در اواخر سال ۱۳۳۲ سفیر کبیر ایران در بریتانیا شد و تا ۱۱ اردیبهشت ۱۳۳۷ که به بیماری سرطان در لندن درگذشت، در آن کشور اقامت داشت.
سهیلی وصیت کرده بود از تشریفات صرف‌نظر شود ولی مقامات ایران و انگلستان برایش تشییع جنازه مفصلی ترتیب دادند و در سفارت ایران در لندن، زمینه‌ای فراهم شد که جنازه‌اش با هواپیمای نظامی به تهران برده شود. جسد سهیلی طی تشریفات خاصی به ایران حمل و در ایوان مقبرهٔ ناصرالدین شاه در کنار آرامگاه هژیر به خاک سپرده شد.
خانواده
علی سهیلی دو بار ازدواج کرد. او از همسر اولش دو پسر داشت که پس از پایان تحصیلات، به خدمت وزارت خارجه درآمدند. همسر دومش روس بود که از او هم صاحب یک پسر شد که گویا هر دو خارج از کشور به سر می‌بردند. فرزندان علی سهیلی با وجود خدمت در وزارت خارجه هیچ‌گاه نقشی در حوزهٔ سیاست‌های کلان وزارت امور خارجه ایفا نکردند. برادر بزرگ وی سرتیپ سهیلی، سال‌ها معاون شهربانی بود.
امانوئل ماتئوچی
امانوئل ماتئوچی (Emanuele Matteucci؛ زادهٔ January 26, 2000) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال ایتالیا، زیر ۱۶ سال ایتالیا، زیر ۱۷ سال ایتالیا، و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
جدول مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰
جدول مدال‌های المپیک تابستانی۱۹۲۰ شامل مدال‌هایی است که در بازی‌های این دوره که در بلژیک برگزار شد می‌باشد
جدول مدال ها
رتبه بندی این جدول توسط کمیته بین المللی المپیک (ioc) اعلام شدهاست.
قلعه توصیله
قلعهٔ توصیله یکی از قلعه‌های سه‌گانه و تاریخی کوخرد واقع در بخش کوخرد و درغرب استان هرمزگان ایران است.
پیشینیان کوخرد یعنی منطقهٔ تاریخی سیبه در نگهداری و نگهبانی از جان و مال و چاه‌ها و نخلستان‌ها و کشتزارهای خود که محدوده زمین‌ها از سمت مغرب: از لُرکش شروع می‌شود تا دشت‌های پاراو و تنب بردومه، و از پشت رودخانه، از کاد ممدی تا بشکرو بوده، در دو رشته‌کوه‌های شمالی و جنوبی کوخرد قلعه‌هایی و استحکاماتی داشته‌اند که هنوز آثار آنها باقی مانده‌است. دژی به نام قلعهٔ توصیله در قلهٔ کوه پَرِ توصیله در گری زامردان در کوه ناخ شمال کوخرد ساخته بودند.
اهمیت این قلعه
این قلعه نقش مهمی با قلعه سیبه (مقر حاکم وقت کوخرد قدیم) داشته‌است از نظر حفاظت و نظارت از منطقه. چون در روزگار حکمران مملکت سیبه بر منطقه نگهبانانی در این قلعه نظارت ورود و خروج وراهای قلعه سیبه و منطقه را به عهده داشته بودند، و به حکم موقعیت قلعه که بر فراز قله کوهی بلند قرار داشته بود تمام منطقه سیبه و راه‌های پیرامون آن به‌وسیله دیده‌بان‌ها نظارت می‌شد، و منطقه سیبه کاملاً جلو چشم دیده‌بان‌ها قابل رؤیت بود، و هر حرکتی غیرطبیعی ملاحظه می‌کردند به حاکم ابلاغ می‌کردند. این دژ در قله کوه توصیله قرار دارد، و با ورود به پشت پَرِ دُراخی در کوه شمال و رسیدن به گری چپان بقایا قلعه از دور نمایان می‌گردد، وآثارش هنوز برجای مانده‌است.
سیم‌لایف
سیم‌لایف یک بازی رایانه‌ای منتشر شده توسط شرکت ماکسیس سافتویر است. این بازی در تاریخ ۱۹۹۲ عرضه شده و سازنده آن ماکسیس سافتویر و طراح آن ویل رایت است.
بوکره (روستا)
بوکره  به عربی ( البُوکرة  )، روستایی است در دهستان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت
جمعیت آن ( ۱۲۱ ) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
سیرو ردوندو
سیرو ردوندو (به اسپانیایی: Ciro Redondo) یک منطقهٔ مسکونی در کوبا است که در استان سیه‌گو ده آویلا واقع شده‌است. سیرو ردوندو ۵۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹٬۵۶۰ نفر جمعیت دارد و ۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارسل پل
مارسل پل (Marcel Paul؛ ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۰ – ۱۱ نوامبر ۱۹۸۲) سیاست‌مدار، کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی فرانسوی بود، که در سال ۱۹۴۶ شرکت الکتریسیته دو فرانس را تأسیس نمود.
آنا رودریگز
آنا رودریگز (زادهٔ April 21, 1994) شناگر اهل پرتغال است.
باغیرلای
باغیرلای (به لاتین: Bagyrlai) یک رود در قزاقستان است که در استان قزاقستان غربی واقع شده‌است.
اونیروکو دان
اونیروکو دان (به انگلیسی: Oniroku Dan) متولد ۱۶ آوریل ۱۹۳۱ - وفات ۶ مه ۲۰۱۱، نویسنده ژاپنی است. او را مشهورترین نویسنده رمان‌های محبوب بی‌دی‌اس‌ام در ژاپن نامیده‌اند. او خالق رمان برجسته گُل و مار بود که در ساخت و تولید تعداد بسیاری ازفیلم‌ها مورد اقتباس قرار گرفت. تقریباً تمام داستان‌های اونیروکو دان فیلمبرداری شده‌اند.
از بارزترین آن‌ها می‌توان از فیلم گل و مار ۱۹۷۴ که توسط استودیوی نیک‌کاتسو و به کارگردانی ماسارو کونوما تولید شد، نام برد؛ که باعث شروع دنباله‌های سینمایی پرطرفداری به سبک پورنو رومی گردید؛ و شرکت نیک‎کاتسو را از سقوط مالی دهه ۱۹۷۰ نجات داد. اونیروکو دان در طول زندگی حرفه‌ای خود با نائومی تانی که از او به عنوان ملکه فیلم‌‌های صورتی نام بُرده می‎شود؛ ارتباط حرفه‌ای نزدیک داشت.
ساخت مجموعه فیلم‌های سینمایی و پرطرفدار گل و مار، که در ردهٔ فیلم‌های صورتی دسته‌بندی می‌شوند؛ از سال ۱۹۶۵ تا ۲۰۱۴ ادامه پیدا کرده‌است. طرفداران رُمان اونیروکو دان در ژاپن، به صورت یک فرقه مهم مطرح هستند.
زندگی و شغل
اونیروکو دان با نام یوکیهیکو کورویوا (به ژاپنی: 黒岩 幸彦) در استان شیگا در ۱۶ آوریل ۱۹۳۱ در ژاپن به دنیا آمد. پدرش، «نوبویوکی کورویوا»، زمانی قصد داشت فیلمنامه‌نویس شود. مادر او، «یوکی کاتوری»، بازیگر سابق سینما و شاگرد سابق این رمان‌نویس بود؛ که از نام مستعار «سانجوگو نائوکی» استفاده می‌کرد؛ این دومین ازدواج او بود. در سال ۱۹۴۴پدر دان به کار در اوساکا منصوب شد و تمام خانواده به منطقه کانسای نقل مکان کردند. در آنجا دان در مدرسه راهنمایی و دبیرستان« کوانسی گاکوین»، گاکوین تحصیل کرد و از گروه حقوق دانشگاه «کوانسی گاکوین» فارغ‌التحصیل شد. دان بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۵۵به توکیو نقل مکان کرد. علاقه دان به فیلم در اوایل زندگی پرورش یافت زیرا والدینش صاحب یک سالن سینما بودند.
دان همچنین ادعا کرد که در اوایل زندگی علاقه خود را به بی‌دی‌اس‌ام کشف کرده‌است: "من حتی در مهدکودک هم از این نوع چیزها خوشم می‌آمد. به یاد دارم که در اوایل دهه بیست و چند سالگی او یک معلم جوان دوست داشتنی داشتیم. بیش از هر چیز دیگری در دنیا می‌خواستم. او را بِبَندم». دان که در طول جنگ جهانی دوم بزرگ شد، زبان انگلیسی را از اسرای جنگی آمریکایی آموخت. در دهه ۱۹۵۰، او به عنوان مترجم برای برنامه‌های تلویزیونی انگلیسی زبان، از جمله «آلفرد هیچکاک ارائه می‌کند» کار کرد. در دهه ۱۹۶۰، دن در یک دبیرستان انگلیسی تدریس می‌کرد. او هنگام تدریس شروع به نوشتن فیلم‌نامه با نام مستعار «ماتسوگورو کورویوا» برای فیلم‌های صورتی کرد؛ که توسط استودیوهای کوچک مستقل تولید می‌شدند. در همان مراحل اولیه کارش بود که رابطه حرفه ای طولانی دان با بازیگر خانمی به‎نام نائومی تانی را آغاز کرد.
شهرت
در سال ۱۹۵۶، دان برای «مرگ در نانیوا» جایزه افتخاری را به دست آورد، که با نام ماتسوجیرو کورویوا (به ژاپنی: 黒岩松次郎) در مسابقه «جام آماتورها» که توسط مجله «بسیاری از مطالب خواندنی» بونگی‌شونجو حمایت می‌شد، ارائه کرد. در سال ۱۹۵۷ و در یازدهمین «جام آماتورها» به او جایزه نایب قهرمانی برای «اویاکودون» اهدا شد.
با این حال، رمان گل و مار اثری است که او را به شهرت رساند. این رمان برای اولین بار در مجله «باشگاه اِس‌اَنداِم کیتان» با نام مستعار دیگری به نام کیوتارو هاناماکی (به ژاپنی: 花巻京太郎) منتشر شد؛ که دان در اوایل کار خود از آن استفاده می‌کرد. علاوه بر آن یک فیلم گل و مار نیز در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، این رمان الهام بخش مجموعه‌ای از نه کتاب و سری جدیدی از فیلم‌هایی به سبک پورنو رومی شرکت نیتک‌کاتسو بود؛ که بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷منتشر شد.
در سال ۱۹۷۴، پس از سال‌ها مذاکره، نیک‌کاتسو سرانجام موفق شد نائومی تانی را برای سریال‌های پورنو رومی خود، و موافقت با درخواست نائومی مبنی بر ساخت اولین فیلم‌اش بر اساس رمان گل و مار دان، به خدمت بگیرد. دان و تانی به اختلاف بین داستان رمان دان و فیلم‌نامه که توسط کارگردان ماسارو کونوما و فیلمنامه‌نویس یوزو تاناکا ساخته شده بود؛ اعتراض کرده بودند. فیلم گل و مار، به یک موفقیت بزرگ برای استودیو تبدیل شد؛ و همزمان با شروع ژانر بسیار موفق اِس‌اَنداِم فیلم‌های پورنورومی نیک‌کاتسو، نائومی تانی به عنوان ملکه پورنو رومی معرفی شد.
ازغد
روستای ییلاقی ازغد (در گویش محلی زِقِی به کسر اول و دوم) یکی از روستا های زیبا و بکر منطقه طرقبه در دامنه رشته کوه‌های بینالود می‌باشد.
روستا ی ازغد در فاصله ۲۵ کیلومتری غرب مشهد و فاصله ۲۰ کیلومتری از شهر طرقبه قرار گرفته است.
کلمه ی ازغد به معنای از قدیم می باشد.
اونیروکو دان
شهرت
با این وجود، دان و نیک‌کاتسو توانستند اختلافات خود را حل کنند، و دان بعداً حقوق انحصاری رمان‌های خود را به استودیو داد، که بسیاری از آنها با نائومی تانی فیلم‌برداری شدند. ارتباط دان با نیک‌کاتسو بیش از ده سال ادامه داشت، حتی پس از بازنشستگی تانی از سینما. اگرچه فیلم‌ها گاهی به دلیل قابلیت پیش‌بینی‌پذیری‌شان مورد انتقاد قرار می‌گرفتند؛ امّا ساختار فرمولی که او برای اکثر فیلم‌نامه‌های فیلمش ایجاد کرد، به مدلی برای دنباله‎های سینمایی، پورنو موفق و ماندگار نیک‎کاتسو تبدیل شد.
ازغد
ازغد به دلیل واقع شدن در دامنه های شمالی کوه بینالود، دارای آب هوای خنک و کوهستانی است و از جاذبه های طبیعی بسیاری برخوردار است. این روستا با کوههای بلند سنگی و شگفت‌انگیز، همواره مورد توجه کوه نوردان و صخره نوردان است. برای علاقه‌مندان به گردشگری، مناظر زیبای دشت‌های سرسبز نیز در اطراف این روستا قابل مشاهده هستند.
اونیروکو دان
شهرت
گل و مار و دیگر آثار دان که در مجلات مختلف اِس‌اَنداِم مانند «باشگاه کیتان»، «باشگاه فوزوکو»، «اورامادو» و «ابو هانتر» منتشر شده بودند، در دسترس عموم قرار گرفت. علاوه بر این، او بر بسیاری از نویسندگان بعدی که بعدها موضوع سادومازوخیسم را مطرح کردند، مانند موراکامی ریو، تأثیر گذاشت؛ بنابراین، اگر چه آثار اونیروکو عموماً یک ادبیات پرحاشیه محسوب نمی‌شوند، بلکه یک پورنوگرافی ملایم هستند، تأثیر او بر برخی از آثار داستانی و صنعت فیلم ژاپنی قابل توجه است. علاوه بر این، دان نه تنها به صنعت فیلم صورتی ژاپن کمک شایانی کرد، بلکه به انتشارات اِس‌اَنداِم نیز کمک کرد، زیرا او یک مجله دیگر اِس‌اَنداِم به نام «اِس‌اَنداِم کینگ» در سال ۱۹۷۲ تأسیس کرد (که تا سال ۱۹۷۴ فعال بود).
ازغد
پوشش گیاهی این منطقه حاوی گیاهان دارویی و خوراکی است که در صورت آشنایی با آن‌ها، می‌توانید آن‌ها را جمع‌آوری و یک دمنوش زغالی خوش طعم و خوش عطر تهیه کنید. به عنوان مثال، گیاهانی همچون بابونه، پونه، گل ختمی، گلپر و... در این منطقه وجود دارند.
اونیروکو دان
بازنشستگی و بازگشت به نوشتن
در اوایل دهه ۱۹۹۰ و بعد از نوشتن بیش از دویست رمان اِس‌اَنداِم، دان نوشتن را متوقف کرد و در نهایت یک سرمایه‌گذاری تجاری ناموفق را آغاز کرد. پس از وقفه ای نزدیک به ده سال، او به نویسندگی بازگشت و زندگی‌نامه خود را با نام «دنیای اونیریکو دان: گل باید زرشکی باشد» منتشر کرد. بلافاصله پس از خروج از بازنشستگی، محبوبیت او به حدی بالا بود؛ که درگیر هشت رمان مجلات سریالی و نوشتن کتاب دیگری شد.
آثار به زبان انگلیسی
چهار داستان دان که ابتدا در سال ۱۹۹۷ به زبان ژاپنی منتشر شد، در سال ۲۰۱۰ توسط «انستیتو ورتیکال»، به زبان انگلیسی منتشر شد. مجموعه این داستان‌ها «فصل بی‌وفایی» نام دارد. آخرین داستان مجموعه، «شکوفه شگفت‌انگیز»، حکایتی از رابطه دان با نائومی تانی است و همچنین شامل یادداشت‌هایی دربارهٔ سه «ملکه» دیگر نیک‌کاتسو به نام‎های «جونکو مابوکی»، «ایزومی شیما» و «میکی تاکاکورا» است.
ازغد
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۰۰ نفر (245 مرد و 255 زن) در قالب ۱۸۳ خانوار بوده است.
اونیروکو دان
نقد سبک اِس‌اَنداِم
اونیروکو دن متأهل و دارای فرزندان بود؛ و نیکلاس بورنوف او را به عنوان "مردی با هاله‌ای واقعی، از سمت استادی نسبتاً عجیب و غریب و راحت" توصیف می‌کند. در مورد اِس‌اَنداِم و فانتزی‌های اسارت با همسرش، دن پاسخ داد: "به هیچ وجه! او من را می‌زند." کارگردان ماسارو کونوما، فیلم‌های اولیه اِس‌اَنداِم خود را "اِس‌اَنداِم از نوع اروپایی" می‌نامد و می‌گوید: "بعدها اِس‌اَنداِم به شیوه‌های ژاپنی بسیاری توسعه یافت".
ازغد
مکان‌های تاریخی
ساخت مسجد به سال ۱۳۴ (ه‍.ق) بازمی‌گردد، از جمله مساجد قدیمی روستایی شهرستان بینالود (شهرستان طرقبه شاندیز) است که بر اثر مرور زمان بخشهایی از ایوان، سقف و نرده‌های آن تخریب و در معرض آسیب جدی قرار گرفته است. البته بر درب ورودی مسجد جمله ای بوسیله معرق کاری درآمده که توسط سازنده مسجد می‌باشد و در آن به سنه اربع ثلاثین و مأه اشاره دارد که میشود سال۱۳۴هجری قمری
اونیروکو دان
نقد سبک اِس‌اَنداِم
ماسارو کونوما دربارهٔ شخصیت‌های زن دان می‌گوید: "او در رمان‌هایش به دنبال زیبایی زنان است. زن ایده آل و شروع به فروش یک "فانتزی" اِس‌اَنداِم به خوانندگان خود می‌کند". به گفته نائومی تانی، هنرپیشه بی‌نقص فیلم دان: "باید در کیمونو خوب به نظر برسد؛ او باید موهای بلند و مشکی داشته باشد؛ او باید مقدار مشخصی چربی داشته باشد تا طناب اسارت، تأثیر واضحی روی پوستش بگذارد. و او باید در زیر شکنجه، با حالات چهره قوی باشد."
ازغد
مشاهیر ازغد
حیدر رحیم‌پور ازغدی، فعال سیاسی
اونیروکو دان
نقد سبک اِس‌اَنداِم
دان گفت که نائومی تانی همه این شرایط را دارد و او از او به عنوان الگوی چند زن در رمان‌هایش استفاده کرده‌است. دان در مورد بازنشستگی ناگهانی نائومی تانی در اوج محبوبیتش در سال ۱۹۷۹ گفت: "من در شوک فرورفتم. این پایان یک گروه طلایی بود. تقریباً تصمیم گرفتم نویسندگی را رها کنم". بورنوف در جمع بندی آثار دان می‌گوید: "دان مهارتی دارد که سادیسم را قابل احترام می‌کند".دان با اظهار نظر در مورد محبوبیت فزاینده فرقه فیلم‌های پورنو رومی نیک‌کاتسو در ایالات متحده، شیوه‌های متفاوت بیان فرهنگی و هنری بین دو کشور را تصدیق کرد و گفت: "من درک می‌کنم که برخی از جنبه‌های فیلم صورتی در آمریکا قابل قبول نیست. اما در نهایت، اگر مردم آمریکا کیفیتی ویژه در دنیای آثار اونیروکو دان را از طریق فیلم‌های جنسی او تشخیص دهند، من بسیار خوشحالم."
ازغد
مشاهیر ازغد
محمد خادم، کشتی‌گیر آزادکار و مربی کشتی سابق ایرانی
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
گل و مار کارگردان: شینتارو کیشی بازیگر: کوزو هیدوری (۱۹۶۵)
ازغد
مشاهیر ازغد
امیررضا خادم، کشتی‌گیر و نماینده مجلس هفتم
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
گل و مار کارگردان: ماسارو کونوما؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۴)
ازغد
مشاهیر ازغد
رسول خادم، کشتی‌گیر ایرانی
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
شور اوریو: پوست اسارت کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۵)
ازغد
جستارهای وابسته
مایان علیا (طرقبه شاندیز)
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
گل بانوی ماه با نام مستعار گل شب کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۶)
ازغد
جستارهای وابسته
مایان وسطی
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
پری در قفس کارگردان:کویو اوهارا؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۷)
ازغد
جستارهای وابسته
مایان سفلی (طرقبه شاندیز)
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
جذابیت: پرتره بانو کارگردان: کویو اوهارا؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۷)
ازغد
جستارهای وابسته
دهبار (طرقبه شاندیز)
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
پوست گل رز کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۸)
ازغد
جستارهای وابسته
حصارگلستان (طرقبه شاندیز)
اونیروکو دان
فیلم‌شناسی آثار اقتباس شده
زیباشناسی طناب کارگردان: شوگورو نیشیمورا؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۸)
بانوی رز سیاه با نام مستعار مادام رز سیاه کارگردان: شوگورو نیشیمورا; بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۸)
ستاره داوود: شکارچی دختر زیبا کارگردان: نوریفومی سوزوکی بازیگر: هیرومی نامینو (۱۹۷۹)
طناب و پوست کارگردان: شوگورو نیشیمورا؛ بازیگر: نائومی تانی (۱۹۷۹)
عروسک عروس کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: آساکو کورایوشی (۱۹۷۹)
لباس سفید در جهنم طناب کارگردان: شوگورو نیشیمورا؛ بازیگر: جونکو مابوکی (۱۹۸۰)
بانوی اسارت شعله‌ور کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: جونکو مابوکی (۱۹۸۰)
تصویر یک دختر مقید کارگردان: ماسارو اونوما؛ بازیگر: کومیکو هایانو (۱۹۸۰)
منشی انضباط طناب کارگردان: هیدهیرو ایتو؛ بازیگر: جونکو مابوکی(۱۹۸۱)
برده طناب خانم منشی دفتر کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: جونکو مابوکی(۱۹۸۱)
دختر و اسب چوبی شکنجه کارگردان: فومیهیکو کاتو؛ بازیگر: سرینا نیشیکاوا (۱۹۸۲)
زن آبی کارگردان: کاتسوهیکو فوجی بازیگر: ایزومی شیما (۱۹۸۲)
روح مخملی با موهای تیره کارگردان: واتانابه مامورو؛ بازیگر: ایزومی شیما (۱۹۸۲)
زیبایی در جهنم طناب کارگردان: جنجی ناکامورا؛ بازیگر: میکی تاکاکورا (۱۹۸۳)
زیباشناسی طنابِ زیبا کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگر: میکی تاکاکورا (۱۹۸۳)
سوراخ مار کارگردان: کاتسوهیکو فوجی؛ بازیگران: ایزومی شیما (۱۹۸۳)
طناب شکنجه کارگردان: ایکو سکیموتو; بازیگر: میکی تاکاکورا (۱۹۸۴)
شکنجه زن اسیر کارگردان: ساتورو کوبایاشی بازیگر: یوی مایساکا (۱۹۸۴)
گل و مار: مانند جهنم کارگردان: شوگورو نیشیمورا بازیگر:کائوری آسو (۱۹۸۵)
دو طناب شکنجه کارگردان: ایکو سکیموتو; بازیگر: میکی تاکاکورا (۱۹۸۵)
گُل و مار: بردهِ طنابِ اونیفورم سفید کارگردان:شوگورو نیشیمورا بازیگر: ران ماساکی (۱۹۸۶)
گل و مار: تنبیه کارگردان:شوگورو نیشیمورا بازیگر: میناکو اوگاوا (۱۹۸۶)
مار و شلاق کارگردان: شوگورو نیشیمورا؛ بازیگر: ران ماساکی (۱۹۸۶)
گل و مار: طناب جادویی کارگردان ماسایوکی سوئو؛ بازیگر: مای هایامی (۱۹۸۷)
همسری که مورد آزار قرار می‌گیرد کارگردان: شوجی کاتاوکا؛ بازیگر: شیهوری ناگاساکا (۱۹۸۷)
خواهران قربانی شوند کارگردان: شوگورو نیشیمورا; بازیگر: میناکو اوگاوا (۱۹۸۷)
ماسک عجیب و غریب در جهنم کارگردان: فومیهیکو کاتو؛ بازیگر: یوشیمی کاشیواگی (۱۹۸۸)
گل و مار ۲ کارگردان: تاکاشی ایشی؛ بازیگر: آیا سوگیموتو (۲۰۰۵)
کشتی برده کارگردان: ساتوشی کاندا؛ بازیگر: کیوکو آیزوم (۲۰۱۰)
گل و مار: صفر کارگردان: هاجیمه هاشیموتو؛ بازیگر: مایکو آمانو (۲۰۱۴)
پیوند به بیرون
سایت رسمی اونیروکو دان
وب سایت رسمی شرکت نیک‎کاتسو (به انگلیسی)
دبلیوای‌اس‌پی-۱۲
دبلیوای‌اس‌پی-۱۲ یک ستاره است که در صورت فلکی ارابه‌ران قرار دارد.
لیگ آزادگان ۹۳–۱۳۹۲
لیگ آزادگان ۹۳–۱۳۹۲ سیزدهمن دوره از مسابقات لیگ آزادگان است که با شرکت ۲۶ تیم در دو گروه ۱۳ تیمی برگزار شد و هر تیم ۲۴ بازی به صورت رفت و برگشت برگزار نمود.
تیم‌های اول هر گروه به صورت مستقیم به لیگ برتر صعود می‌کنند و برنده تیم‌های دوم هر گروه با تیم چهاردهم لیگ برتر مسابقه خواهند داد و برنده به عنوان تیم صعودکننده به لیگ برتر شناخته می‌شود.
قرعه کشی مربوط به گروه‌بندی تیم‌ها در ۳۱ مرداد ماه ۱۳۹۳ برگزار شد و از ۳۱ شهریور ۱۳۹۳ مسابقات آغاز شد.
گروه الف
نحوه قرار گرفتن در جدول: 1st امتیاز؛ 2nd تفاضل گل؛ 3rd گل زده.
# = رتبه در جدول؛ بازی = تعداد بازی؛ برد = بازی‌های برده؛ مساوی = بازی‌های مساوی؛ باخت = بازی‌های باخته؛ زده = گل زده؛ خورده = گل خورده؛ تفاضل = تفاضل گل؛ امتیاز = امتیاز گرفته؛
(ق) = قهرمان؛ (س) = سقوط کرده؛ (ص) = صعود به رده بالاتر؛ (پ) = رفتن به پلی آف؛ (۱/۴) = رفتن به ۱/۴
تابعیت
تابعیت یا ملیت اصطلاحی است که برای اشاره به نوعی رابطهٔ سیاسی، معنوی یا حقوقی بین یک شخص، و ملت یا دولتی معین استفاده می‌شود. نظر واحدی در مورد تعریف تابعیت وجود ندارد و دانشمندان حقوق بین‌الملل بحث‌های مفصل و متعددی در مورد تعریف تابعیت کرده‌اند. برخی از تعاریف که در مورد تابعیت آمده‌است چنین است:
در متن‌های قدیمی کلمه تابعیت بیشتر از ملیت به یک گروه قومی اشاره دارد؛ یعنی گروهی از مردم که دارای یک قومیت، زبان، فرهنگ و تاریخ هستند.
اصل خاک و اصل خون
اعطای تابعیت عموماً مبتنی بر دو سیستم است: سیستم خون یعنی اعطای تابعیت بر اساس تابعیت والدین شخص و سیستم خاک یعنی اعظای تابعیت بر اساس محل تولد شخص. در ایران تابعیت به‌طور عمده بر سیستم خون متکی است، البته در مواردی از سیستم خاک برای کسب تابعیت استفاده شده‌است. با توجه به قانون مدنی ایران، کسی که از پدر ایرانی در ایران یا بیرون از کشور متولد شود ایرانی است اگرچه مادرش غیرایرانی باشد. در آمریکا و کانادا تابعیت به‌طور عمده بر سیستم خاک مبتنی است، البته سیستم خون هم جایگاه خود را در قوانین این کشور دارد.
انواع تابعیت
از انواع تابعیت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
تفاوت تابعیت و اقامت دائم
تابعیت با اقامت دائم تفاوت دارد. تابعیت یک رابطه سیاسی و حقوقی است که شخص را عضوی از یک کشور می‌کند. اما حق اقامت به این معناست که محل سکونت و فعالیت شخص به‌طور موقت یا دائم در کشور محل اقامت خواهد بود.
تابعیت در مقایسه با اقامت مزایای بسیار بیشتری را در اختیار اشخاص قرار می‌دهد. این مزایا با توجه به قوانین هر کشور متفاوت است. تعدادی از امتیازات تابعیت نسبت به اقامت شامل این موارد می‌شوند:
معمولاً کسی که اقامت دائم دارد پس از یک دوره اقامت معمولاً ۵ سال در کشور می‌تواند طبق قانون درخواست دریافت تابعیت کشور را کند. البته این موضوع بسته به قوانین هر کشور متفاوت است. تابعیت دوگانه یعنی به رسمیت شناختن دو تابعیت برای یک نفر هم بسته به قوانین هر کشور متفاوت است.
ایتاکورا کاتسوشیگه
ایتاکورا کاتسوشیگه (Itakura Katsushige؛ ۱۵۴۵ – ۱۴ ژوئن ۱۶۲۴) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن در اوایل دوره ادو بود. او در جبههٔ توکوگاوا ایه‌یاسو و در سپاه شرقی در نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰ جنگید. او پدر ایتاکورا شیگه‌ماسا بود.
لاینبورگ
لاینبورگ یک شهر در آلمان است که در نورنبرگر لاند واقع شده‌است.
چله انوموندو
چله انوموندو (به ایتالیایی: Celle Enomondo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است.
خصوصیات
چله انوموندو ۵٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۴۶۱ نفر جمعیت دارد.
یان موا
یان موا نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. رمان او با عنوان تولد که در 28 اوت 2013 توسط انتشارات گراسه منتشر شد، در همان سال جایزه رنودو را به خود اختصاص داد.
احیوب (یمن)
احیوب  به عربی ( الأَحیُوب  )، روستایی است در دهستان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان.
جمعیت
جمعیت آن ( ۱۳۲ ) نفر (۱۴ خانوار) می‌باشد.
آلما زادیچ
آلما زادیچ (Alma Zadić؛ زادهٔ May 24, 1984) وکیل و سیاست‌مدار اهل اتریشی-بوسنیایی است که از ۷ ژانویه ۲۰۲۰ به عنوان وزیر دادگستری در دولت اتریش خدمت می‌کند. این نخستین وزیر در کابینه اتریش است که پیشینه مهاجرت دارد.
زابینه کوزترر
زابینه کوزترر (Sabine Kusterer؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل آلمان است.
آلما زادیچ
زندگی اولیه، آموزش و شغل اولیه
در سال ۱۹۹۴، زادیچ به همراه پدر و مادرش در طی جنگ بوسنی به اتریش گریخت و خانواده در وین ساکن شدند، خانواده او در یک منطقه چندفرهنگی در وین ساکن شدند، او هنگام ورود به اتریش قادر به صحبت به زبان آلمانی نبود. او به عنوان یک مسلمان توصیف شده‌است، اما هر گونه وابستگی مذهبی را رد می‌کند.
او در وین تحصیلات خود را آغاز کرد و سپس با دریافت بورسیه فولبرایت ۵۱ برای تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کلمبیا در نیویورک تحصیل کرد. او در حالی که دانشجو بود، به عنوان یک محقق قانونی در سازمان بین‌المللی مهاجرت در وین و به عنوان یک کارآموز در دادگاه جنایی بین‌المللی برای یوگسلاوی سابق در لاهه کار می‌کرد. او همچنین والیبال بازی می‌کند و مربی بدن‌سازی‌است.
ناکائه چومین
ناکائه چومین ; December 8, 1847 – 1847:12:08, December 13, 1901) روزنامه‌نگار، سیاستمدار اهل ژاپن بود.
قهرمانی کشتی جهان ۱۹۵۱
قهرمانی کشتی جهان ۱۹۵۱ سیزدهمین دوره از رقابت‌های قهرمانی جهان می‌باشد که از ۲۶ تا ۲۹ آوریل ۱۹۵۱ در هلسینکی، فنلاند برگزار گردید.
ریکیزو ماتسوهاشی
ریکیزو ماتسوهاشی (Rikizo Matsuhashi؛ زادهٔ August 22, 1968) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس اشاره کرد.
نبرد
نبرد مفهومی از ستیز و درگیری بین دو یا چند گروه جنگاوران، نیروهای نظامی یا ارتش است. یک جنگ ممکن است از تعداد زیادی نبرد تشکیل بشود. معمولاً نبردها با موقعیت جغرافیایی و نسبیت مکانی، یا زمان وقوع شناخته می‌شوند ، اما گاهی نیز نام‌های ویژه دارند.