cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کمال‌الدین بهزاد
سبک
ارزیابی اهمیت بهزاد به‌عنوان یک نقاش، دامنهٔ وسیعی از نظرات را نشان می‌دهد. کتاب خلاصه الاخبار اثر خواندمیر که در ۹۰۵ ه‍.ق تألیف شده و رویدادهای تاریخی تا ۸۷۵ ه‍.ق را شرح می‌دهد، نگاهی اجمالی از وضعیت بهزاد در هرات به‌دست می‌دهد. به‌گزارش خواندمیر، بهزاد ابتدا از سوی میرعلی‌شیر و سپس سلطان حسین بایقرا حمایت شد و کارش از سوی سلطان ستایش می‌شد؛ بااین‌حال، خواندمیر بر برتری بهزاد نسبت به معاصرانش تأکید نمی‌کند. درواقع، فهرست نقاشان او با میرک نقاش آغاز می‌شود، که در نتیجه احتمالاً هنرمند برجستهٔ زمان است، و بزرگترین ستایش او برای هنرمند معاصر بهزاد، قاسم‌علی، محفوظ است. همچنین اظهارات میرزا حیدر دوغلات و بابر نشان می‌دهد که در طول سدهٔ نهم هجری در هرات، بهزاد به‌عنوان تنها یکی از چند نقاشِ ماهرِ فعال در محافل علی‌شیر و سلطان حسین در نظر گرفته شده‌است. برخی آشکارا کار شاه‌مظفر یا قاسم‌علی را بر کار بهزاد برتری می‌دهند. ارزیابی بهزاد به‌عنوان یک هنرمند با دستاورد فوق‌العاده برای اولین بار در دورهٔ صفوی ظاهر می‌شود. به‌طور معمول، نویسندگان او را با صفاتی درخشان اما خیلی کلی ستایش می‌کنند و مهارتش را با مانی، نقاش سرآمد در ادبیات فارسی، مقایسه می‌کنند. خواندمیر نیز در نسخهٔ تجدیدنظرشده از کتاب تاریخی‌اش، حبیب‌السیر که در ۹۳۰ ه‍.ق تکمیل‌شده، از بهزاد نهایتِ ستایش را به عمل می‌آورد و او را با مانی مقایسه می‌کند و می‌گوید که مهارت‌هایش، او را از همهٔ هنرمندان دیگر پیش انداخته است. همچنین در فرمان منسوب به شاه اسماعیل به تاریخ ۹۲۸ ه‍.ق که بالاتر به آن اشاره شد، بهزاد با مانی مقایسه و به‌عنوان «مدل نقاشان» تحسین شده‌است. سایر نویسندگان صفوی نیز این احساسات را تکرار می‌کنند. عنوان‌های «نادرهٔ دوران و اعجوبهٔ زمان و بهترینِ نقاشان» از سوی قاضی احمد و «نادر العصر» از سوی دوست‌محمد از ستایش‌هایی است که برای بهزاد گفته‌اند. در دیباچهٔ مرقّع امیر غیب بیگ، بهزاد ستایش شده و گفته شده که «شبیه و نظیر ندارد» و از همتایانش بسیار برتر است.
نوآوری‌های بهزاد در نگاره‌های نسخهٔ بوستان سعدی و خمسهٔ نظامی به اوج خود رسید. این آثار در محیطی خردورزانه در دربار سلطان حسین بایقرا و با تأثیر از جهان‌بینی عارفانهٔ کسانی چون جامی و نوایی آفریده شده بودند. نگاره‌هایی از بهزاد برای بوستان سعدی و برای کتابخانهٔ سلطان حسین بایقرا با انجامه‌ای به تاریخ ۸۹۳ ه‍.ق به نمایش گذاشته شده که نشان از ماهیت دستاوردهای اوست. این دست‌نویس بوستان، شامل صفحهٔ سرلوحه‌ای دوگانه و مشتمل بر چهار نگاره است. امضاهای بهزاد در این نگاره‌ها یا بر کتیبه‌های معماری یا به‌صورت غیرقابل‌مشاهده بر روی اشیاء در نقاشی قرار گرفته‌اند. از این میان دو اثر تاریخ ۸۹۴ ه‍.ق را دارند. تمام نقاشی‌ها شامل لوحه‌های متن است که به‌دقت با طرح کلی صفحات پیوستگی دارند و نشان می‌دهد بهزاد و خوشنویس، سلطان‌علی کاتب، باید با یکدیگر همکاری داشته باشند. نقاشی‌ها برای ترکیب‌بندی‌های متعادلِ دقیقشان قابل‌توجه هستند که به‌وضوح تعریف فضایی غیرمعمول برای نقاشی ایرانی را به دست می‌دهد. این پیکرها، هرچند که به‌عنوان تیپ‌های ایده‌آل‌شده از ویژگی‌های فردی ایجاد می‌شود، اغلب حس حالت و شخصیت را ظریف‌تر و بیانگرانه‌تر از آنچه در دست‌نوشته‌های فارسی معمول است، می‌کند. افزون بر این، نقاشی‌ها، طراحی دقیق و کنترل در اجرا را نشان می‌دهد که ویژگی نقاشی مکتب هرات در سدهٔ نهم هجری است.
ویژگی‌های سبکیِ مشابه در نقاشی‌های دیگری که بهزاد در هرات در طول رُبع آخر سدهٔ نهم هجری کشید مشهود است. ایوان سچوکین سابقه‌ای از نظرات متخصصان مختلف دربارهٔ این ویژگی‌ها را گردآوری کرده‌است. نسخه‌های خطی که اغلب با بهزاد ارتباط دارند عبارت‌اند از نسخه‌ای از ظفرنامهٔ یزدی در سال ۸۷۲ ه‍.ق (در کتابخانهٔ دانشگاه جان هاپکینز)، نسخهٔ ۸۸۸ ه‍.ق منطق‌الطیر عطار (در موزهٔ متروپولیتن نیویورک)، نسخه‌ای از کتاب خمسهٔ علیشیر نوایی مورخ ۸۹۰ ه‍.ق (تقسیم‌شده میان کتابخانهٔ بادلین در آکسفورد و کتابخانهٔ جان ریلنس در منچستر) و دو نسخه از خمسهٔ نظامی (در کتابخانهٔ بریتانیا) که در آن نقاشی‌ها به متنی نسخه‌برداری‌شده در ۸۴۶ ه‍.ق و منتشرشده در ۹۰۰ ه‍.ق افزوده شده‌است.
ویژگی‌های دقت در الگو، خوشنویسی و طراحی، میراث مهم سبک بهزاد است و به‌وضوح در اثر شیخ‌زاده، نقاش فعال در هرات، تبریز و بخارا در نیمهٔ نخست سدهٔ دهم هجری مشهود است. مصطفی عالی، مورخ عثمانی، می‌گوید که شیخ‌زاده شاگرد بهزاد است. این سبک از طریق شیخ‌زاده و معاصرانش به نقاشان بخارا منتقل شد که در آن به‌طور فزاینده‌ای سخت و بی‌روح شد. نقاشی‌هایی که به دست بهزاد امضا شده یا به او منسوب شده بودند، همچنین الهام‌بخش هنرمندان در حکومت مغولان هند بودند. با وجودی که بابر، بنیان‌گذار سلسله مغولان هند، شور و شوق زیادی برای کار بهزاد نداشت، جانشینانش آثار و سبک بهزاد را به‌عنوان مظهر سنت فارسی دیدند. تعدادی از نسخه‌های خطی حاوی نقاشی‌های بهزاد متعلق به امپراتوران مغول، اکبر، جهانگیر و شاه جهان بودند. بررسی نقاشی مغول نشان می‌دهد که برخی از ترکیب‌بندی‌های بهزاد به‌عنوان مدل‌های هنرمندان در دربار مغول مورد استفاده قرار گرفت، به‌ویژه ظفرنامهٔ تیموری کتابخانهٔ بالتیمور بریتانیا، خمسهٔ نظامی موزهٔ بریتانیا و گلستان سعدی به سال ۹۹۱ ه‍.ق از مجموعهٔ روتشیلد.
منابع قدیم‌تر، آگاهی‌های زیادی از بهزاد به‌عنوان هنرمند به دست نمی‌دهند، ولی او را در جایگاه بزرگترینِ روزگار خویش می‌ستایند. خواندمیر بر پالایش عالی، کمال اندیشه و قدرتِ نمایشِ واقع‌گرایانه در آثار بهزاد تأکید دارد. حیدرمیرزا او را با معلمش، میرک، می‌سنجد و هنر او را به جهت پختگی و نه از نظر کمال از بهزاد برتر می‌شمارد و در مقایسه با شاه‌مظفر نیز — که ظاهراً آن‌ها را هم‌رده می‌داند — بر این باور است که بهزاد در هدایت قلم‌مو، طراحی و ترکیب‌بندی پیکرها از او پیش افتاده است، اما در ظرافت این‌گونه نیست.
نصف‌النهار ۱۴۹ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۴۹ درجه غربی ۱۴۹مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی 9ساعت و 56دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
ساوت‌مینستر
خصوصیات
ساوت‌مینستر ۳٬۷۷۶ نفر جمعیت دارد.
کمال‌الدین بهزاد
سبک
قاضی احمد، بر درک تناسب در آثار بهزاد تأکید، و برتری تصویر پرندگان را ذکر می‌کند که اینکه وی در طراحی با زغال چیره‌دست بود. بابر هنر او را با صفت «بسیار ظریف و لطیف» می‌ستاید، به‌ویژه با این تأکید که طراحی پیکرهای ریش‌دار آثار بهزاد تحسین‌برانگیز است، درحالی‌که پیکرهای بی‌ریش آن‌چنان خوب نیستند؛ و می‌افزاید که او در اندازهٔ غبغب مبالغه می‌کند. جانشینان بابر در سلسلهٔ گورکانیان هند نیز از ستایشگران بهزاد بودند و با اشتیاق در گردآوری آثارش برای کتابخانه‌های خویش تلاش می‌کردند و بارها به پرداخت مبالغی از سوی آنان اشاره شده‌است. بااین‌حال، پیشترها آثار بهزاد گردآوری شده بود، چنان‌که برخی از نقاشی‌هایش بخشی از مرقّع شاهزادهٔ صفوی، سلطان ابراهیم میرزا (وفات ۹۸۴ ه‍.ق) را تشکیل می‌داد.
جهانگیرشاه از نخستین کسانی است که بر این باور است که مهارت بهزاد به‌ویژه در طراحی میدان‌های نبرد برجسته و ممتاز است؛ این نکته‌ای است که در جاهای دیگر نیز ثبت شده‌است. در نتیجهٔ اقبال مردمی، نام بهزاد تثبیت شد و به شهرت رسید. به باور خواندمیر، او را باید هم‌مرتبهٔ مانی، دیگر آفرینندهٔ شاهکارهای بی‌همتای باستان، جایگاه داد. حال‌آن‌که قاضی احمد — با مبالغه‌ای که معمولاً در زبان فارسی است — در اغراق فراتر می‌رود و می‌گوید: «اگر مانی با او آشنا می‌شد، از او پیروی می‌کرد.» بااین‌حال، مصطفی عالی اشاره می‌کند که موفقیت بهزاد تا حدی ناشی از نفوذ و اعتبار پشتیبانان اوست. این دسیسه‌ها و حسادت‌های فرضی است که شاید سبب این واقعیت شده تا نام وی در شمار نقاشان و خطاطان ایرانی گزارش‌شده در تحفهٔ سامی شاهزادهٔ صفوی سام میرزا ذکر نشود.
پژوهش‌های امروزی، بیشتر دربارهٔ تشخیص هویت و درستی انتساب آثار بهزاد است. این موضوع به‌ویژه پس از نمایشگاه هنر ایرانی در ۱۳۵۰ ه‍.خ در لندن که در آن شمار زیادی از آثار منسوب به بهزاد گردآوری شده بود، تا حدودی با موفقیت همراه بوده‌است. بااین‌حال، این امکان هنوز وجود ندارد که وی را از نظر سِیر هنری و ویژگی‌های خاص خودش از دیگران تفکیک کرد، چراکه هنوز نمی‌توان قاطعانه آثار نسبتاً زیادی را به پیشینیان و هم‌روزگارانش نسبت داد. مسئله با این واقعیت پیچیده‌تر می‌شود که امضای بهزاد، به‌خاطر شهرت او، در طول سده‌ها و با جعل یا اشتباه بر برخی نگارگری‌ها افزوده شده‌است، و این موضوع یا برای سود مالی بوده، یا به‌خاطر تهیهٔ برگی از یک نقاش مشهور برای یک مجموعه‌دار، یا از آن‌رو که آثار بهزاد همراه با امضا، کلی، جزئی یا هر بخش دیگر، نسخه‌برداری شده‌باشند، یا اینکه اجرای این آثار پس از مرگش تمام شده یا در آن دست برده شده باشد.
بنیاد دانسته‌های حقیقی از کار بهزاد، نقاشی‌های نسخه‌ای خطی از بوستان است که در رجب ۸۹۳ ه‍.ق در هرات به پایان رسیده‌است. خوشنویس این نسخه — که در کتابخانهٔ ملی مصر در قاهره نگاه‌داری می‌شود — سلطان علی کاتب و تذهیب‌گر آن یاری مذهّب بوده‌اند و برای سلطان حسین بایقرا انجام شده‌است. نسخه، یک نگارگری سرلوحهٔ مضاعف — با امضایی که اکنون محو شده — و چهار نقاشی تک‌صفحه به تاریخ‌های ۸۹۳ و ۸۹۴ ه‍.ق است. در دو نقاشی آخر، نام بهزاد چنان در صحنه‌پردازیِ معماریِ بنای اثر آمده که به‌هیچ‌روی نمی‌توان گمان کرد که سپس‌تر افزوده شده باشند. دو امضای دیگر چنان نامحسوس و کمرنگ هستند که به نظر می‌رسد اصل باشند. سبک و ویژگی‌های یکسان تمام این نقاشی‌ها سبب شده تا تقریباً همهٔ این آثار به‌عنوان کارهای اصلی بهزاد پذیرفته شوند. این آثار نشان‌دهندهٔ سیر رشدی است که سبک تیموری به اوج و کمال آن رسیده‌است. این نقاشی‌ها از نظر ترکیب‌بندی هماهنگ و ماهرانه و همین‌طور به‌خاطر پیوستگی با قطعات متنی در آن‌ها، بسیار استادانه و متناسب هستند. در محدودهٔ فضای تصویری مطابق با مفهوم و ذوق جاری در آن دوره، پیکرهای نه‌چندان بزرگ، از نظر تناسب تعدادشان به‌خوبی توزیع شده‌اند. رنگدانه‌های غنی، محدودهٔ وسیعی دارند و با احساسی عالی از رنگ غنایافته همراه است. این آثار نشان‌دهندهٔ آن‌اند که ظاهراً بهزاد رنگ‌های سرد مانند سبز و آبی را به‌ویژه برای محیط داخلی صحنه در همه‌جا ترجیح می‌دهد اما همیشه با کمک رنگ‌های گرم، به‌ویژه نارنجی روشن، آن‌ها را متناسب و متوازن می‌کند. تمام بخش‌های طرح با تصویری تزئینی، که در سراسر نگاره بسیار حرفه‌ای انجام شده‌است، تناسب دارد. شاخه‌های پرشکوفهٔ درختان، الگوهای تزئینی غنی کاشی و نقش قالی‌ها، به‌ویژه نشان‌دهندهٔ حس زیبایی‌شناختی و تزئینی هنرمند و دقت و ظرافت کارش است. بااین‌حال واقع‌گرایی، این آثار را از نقاشی‌های دورهٔ پیش متمایز می‌کند. آنچه که در این نوع شمایل‌نگاری، آشکار است جنبهٔ درباری‌نداشتن آن‌هاست و به تصویرگری رفتارهای جوانمردانه و عشق‌های پادشاهان اختصاص ندارد؛ این آثار حوادث روزمره را — مانند رفتار شاهزاده‌ای مست، وضو در مسجد، شیردادن مادیان‌ها به کره‌اسب‌ها در اصطبل — نیز بر آن محتوا می‌افزاید و نشان‌دهندهٔ علاقهٔ او برای فعالیت‌های افراد طبقات اجتماعی پایین‌تر — مانند دربانی که مزاحم ناخوانده‌ای را می‌راند، خدمتگزاران در حال آوردن غذا و دهقانان در حال کار — است. افزون بر این‌ها، پیکرها دیگر صرفاً کلیشه‌ای و مانند عروسک خیمه‌شب‌بازی با چهره‌ای نقاب‌مانند نیستند و دارای اصالت شخصی هستند و اغلب با حرکاتی اختیاری یا حسی نمایشی نشان داده شده‌اند. حتی هنگامی که در حال آرامش و سکون نمایش داده شده‌اند، حالت‌شان طبیعی است.
انسان‌گرایی و واقع‌گرایی
توجه بهزاد به دنیای واقعی پیرامونش او را از نگارگران پیش از خود متمایز می‌کند. در آثار او، همهٔ اجزای نگاره — ازجمله انسان‌ها، حیوانات، گیاهان، صخره‌ها و کوه‌ها — نشان‌دهندهٔ ویژگی‌ها و خصلت‌های خویش هستند. طراحی قوی او، سبب تحرک و جنب‌وجوش پیکرهای یکنواخت و بی‌روح آثار نگارگری پیشین شد. تنوع‌بخشیدن در حالات و رنگ چهره‌ها و تبدیل طبیعت و معماری به جایگاهی برای اعمال انسان‌ها از ویژگی کارهای اوست که سبب اختصاص جایی مناسب برای هر پیکر در نقاشی‌هایش شد. درختان سپیدارِ خزان‌دیده، گل‌بوته و علف‌های گوناگون و نامنظم و تپه‌ها و نهرهای مشابه طبیعت از عناصر بنیادی منظره‌های بهزاد هستند. او گاهی زمینی بدون گل و گیاه تصویر می‌کرد تا جایی بیشتر برای نمایش حرکات و روابط پیکرها داشته باشد. بخش‌بندی‌های فضا، بسیاریِ اشیاء و گوناگونی انسان‌های پرتحرک که در بیشتر آثار بهزاد دیده می‌شود، هرگز با آشفتگی همراه نیست. بهزاد با بهره از روش‌های هندسی در ترکیب‌بندی فرم‌ها و در مقابل استفاده از تأثیر رنگ‌ها، سبب ارتباط بخش‌های گوناگون نگاره با یکدیگر می‌شود و وحدتی کلی به ارمغان می‌آورد. تناسبات معینی در آثارِ دارای معماری به چشم می‌آیند که در بیشتر موارد، ترکیب‌بندی پیکرها و ساختمان کلی اثر بر پایهٔ دایره است. این‌گونه ترکیب‌بندی باعث جنبشی درونی می‌شود. این ترکیب‌بندی‌ها در روزگار خود او نیز از سوی دیگران تقلید شد. بهزاد در رنگ‌شناسیِ نگارگری ایرانی تحول ایجاد کرد. در آثار او رنگ و فرم جدایی‌پذیر نیستند. سطوح رنگی آثار او با توجه به اقتضای بیان موضوع، چیدمان می‌شدند. بهزاد ویژگی‌های رنگ‌های مکمل و اصولاً ویژگی‌های بیانی رنگ را کاملاً می‌شناخت.
تیزبینی بهزاد در نمایش محیط پیرامون و زندگی روزمره و کار مردم قابل‌توجه است. تقسیم کار کارگران برای بنای کاخ و حضور زنگی‌ای ناوه‌کش در میان آنان؛ تشییع‌کنندگان مردگان؛ خدمتکاران در حال تدارک مهمانی شاهی؛ حمامی در حال آویزان‌کردن لنگ‌ها؛ غلامی حوله‌به‌دست برای خشک‌کردن پای خواجه‌اش و مانند این‌ها. در کنار این‌ها، بهزاد پیام معنوی داستان‌ها را در اثر توصیف رویدادهای عادی از بین نمی‌برد و در تلفیق این دو می‌کوشد. این تلاش به‌ویژه در آثار متون عرفانی و اخلاقی مشخص است، مانند نمایش اتاق‌های تودرتو و پلکان‌های پیچ‌درپیچ و در و پنجره‌های بسته در نگارهٔ یوسف و زلیخا از بوستان سعدی. احساس و تعقل در آثار بهزاد در تعادل هستند. نگرش انسان‌گرایانهٔ او با چگونگی بهره از رنگ، خط و ساختار آثارش در هماهنگی کامل هستند، انسان‌گرایی‌ای که در تاریخ نقاشی ایران سابقه ندارد. آنچه که در هنر بهزاد مهم رخ می‌نماید، این است که نوآوری‌های او هرگز با بنیاد کلی زیبایی‌شناسی ایران در تقابل قرار نمی‌گیرد و از آن عدول نمی‌کند. او افزون بر تربیت شاگردان برجسته، با دید و سبک خویش، بر دربار صفوی در تبریز اثری شگرف گذاشت. باسیل گری نیز بر این باور است که با وجود نوآوری‌های بهزاد در فرم، او نه‌تنها هیچ‌گاه از جریان اصیل و سنتی نقاشی ایران خارج نشد، بلکه دید درستی را که میراثی یگانه بود نگاه داشته‌است، یعنی قرارگیری رنگ‌های تخت در کنار یکدیگر و آن هم بسیار پیشرفته‌تر از آنچه در میناکاری و ویترای در غرب انجام شده بود. او به علاقهٔ احتمالی بهزاد به آسمان طلایی، حذف فرم سنتی ابر و دگرگونی بنیادی رنگ در طول یک دهه از سوی بهزاد اشاره می‌کند.
وارثان کلک بهزاد
در زمان شاه طهماسب بهزاد جایگاه بالایی داشت و با سلطان محمد و آقامیرک در کتابخانهٔ سلطنتی همکاری می‌کرد. در لطایف‌نامهٔ فخری سلطان محمد هروی داستانی دربارهٔ شیوهٔ کار بهزاد در دوران کهنسالی است. به نقل از داستان، بهزاد دستیار و شاگردی ترک به نام درویش محمد نقاش خراسانی داشت که تهیه‌کنندهٔ رنگ بود و بهزاد سپس‌تر کارهای خود را به او واگذار کرد. به گفتهٔ حیدر میرزا، شاگردان دیگر بهزاد قاسم‌علی چهره‌پرداز، مقصود و ملایوسف هستند و عالی، شیخ‌زاده خراسانی و آقامیرک را نام برده است. قاضی احمد دوستی دیوانی و پدر مظفرعلی نقاش را نام می‌برد. وی همچنین بهزاد را با یاری مذهّب هروی معاصر می‌داند چراکه آن‌ها با همکاری یکدیگر نسخه‌ای از بوستان به سال ۸۹۳ ه‍.ق نگاه‌داری‌شده در قاهره را تصویرگری و تذهیب کرده‌اند. قاضی احمد جایگاه درویش و قاسم‌علی را اندکی مقدم بر دورهٔ بهزاد می‌داند که رابطهٔ استاد–شاگردی را مورد تردید قرار می‌دهد؛ و سرانجام اسکندربیگ منشی مظفرعلی را از شاگردان بهزاد می‌داند. نفوذ و تأثیر بهزاد نخست در آثار شاگردانش دیده می‌شود که برخی از آنان مانند قاسم‌علی و آقامیرک، تقریباً به درجهٔ هنری استاد خویش رسیده‌اند. روایتی از میرعلی‌شیر در مجالس‌النفائس، درویش‌محمد خراسانی را از شاگردان بهزاد معرفی می‌کند. با وجود این واقعیت که دگرگونی دیگری در سبک، بسیار سریع در دورهٔ صفوی رخ داد، اما در سه دههٔ نخست سدهٔ دهم هجری، سبکی میانه و گذار شکل گرفت که ویژگی‌های بسیاری از کار بهزاد را نشان می‌دهد. یک نمونه که دربردارندهٔ ویژگی‌های کلی سبک اوست، نسخهٔ خطی خمسهٔ علی‌شیر نوایی به تاریخ ۹۹۳ ه‍.ق است. نقاشان هرات، شیوهٔ کار مکتب بهزاد را به بخارا بردند که در دربار پادشاهان شیبانی ادامه پیدا کرد. نسخه‌ای خطی به‌نام مهر و مشتری، اثر عصّار، نسخه‌برداری‌شده در بخارا به تاریخ ۹۲۹ ه‍.ق، نمونهٔ خوبی است که نشان می‌دهد شیوهٔ بهزاد در بخارا دقیق‌تر از آنچه در تبریز بوده، چگونه حفظ شده‌است. روش بهزاد و مکتب هرات تا پس از میانه‌های سدهٔ دهم باقی ماند. با مهاجرت هنرمندان از مراکزی که هنوز تحت نفوذ بهزاد باقی‌مانده بودند، مکتب هرات و روش بهزادی وارد هند شد. و در نهایت اینکه اثرگذاری وسیع بهزاد در آثار نقاشان ایران، هند، ترکیه و آسیای میانه به جا ماند.
جدا از تکامل عمومی سبک، نگارگری‌ها و نقوش و اجزای اصلی شیوهٔ بهزاد تا سدهٔ یازدهم، کمابیش وفادارانه تقلید می‌شد. تصویر «ملاقات دارا با مهتر خِیل» در نسخهٔ بوستان قاهره، در دیگر نسخه‌های خطی بوستان، مانند یک بوستان به تاریخ ۹۴۱ ه‍.ق و دیگری به تاریخ ۹۶۲ ه‍.ق و نیز بوستان‌های دیگر دیده شده‌است. «جنگ شتران» در بسیاری از نگارگری‌های هندی و ایرانی بارها تکرار می‌شود، مانند فرشی ایرانی با تصاویر حیوانات در سدهٔ یازدهم و نیز یک کوزهٔ بدل چینی لعابی سبز متعلق به ۱۰۰۹ ه‍.ق سپس‌تر در سال‌های ۱۰۲۸ و ۱۰۳۵ ه‍.ق، رضا عباسی نقش‌هایی را که به‌گمان متعلق به بهزاد باشد، دوباره بازآفرینی و بازطراحی کرده‌است.
آثار
از میان آثار بسیاری که به بهزاد نسبت داده‌اند، به‌باور عموم کارشناسان تنها سی و دو نگاره اثر واقعی بهزاد هستند که البته تنها نشان‌دهندهٔ ده سال از دوران طولانی فعالیت هنری بهزاد است. شش نگاره از نسخهٔ بوستان سعدی و هجده نگاره از دو نسخهٔ خمسهٔ نظامی از این آثارند. عبادالله بهاری مجموعهٔ آثار بهزاد را از نظر موضوع به چهار دسته بخش‌بندی کرده‌است: نخست آثاری که نمایانگر چهره‌ها و رویدادهای واقعی و زنده هستند؛ دوم آثار بازنمایندهٔ وقایع تاریخی که برپایهٔ گزارش معاصران و آمیخته با خیال‌پردازی است؛ سوم آثار متعلق به کتاب‌ها که می‌توان در دو دسته جای داد: آثار دارای داستان مشخص مانند داستان‌های خمسهٔ نظامی و آثار دربارهٔ متون عرفانی که فاقد داستانی مشخص هستند و تفسیر انتقال پیام به فهمی عمیق نیاز دارد مانند منطق‌الطیر عطار و بوستان سعدی؛ و سرانجام دستهٔ چهارم آثار که نگاره‌هایی جدا از متن و نمایشگر صحنه‌هایی خیالی هستند مانند «بارگاه سلیمان و بلقیس»، یا برداشتی خیالی از رویدادی واقعی در حال یا گذشته را به نمایش می‌گذارند. این دسته از آثار معمولاً دوصفحه‌ای هستند.
در طول سدهٔ دهم هجری، مجموعه‌داران مشتاق بودند که نقاشی‌های بهزاد را در مرقع‌ها یا مجموعه‌های خود قرار دهند. هر دو مورخ خواندمیر و قاضی احمد مجموعه‌هایی از این نوع را ذکر می‌کنند. یک مثال دیگر مجموعه‌ای از نمونه‌های خوشنویسی به تاریخ ۹۳۰ ه‍.ق است که درحال‌حاضر در گالری فریر واشینگتن ارائه شده‌است. کتاب با دو اثر آغاز می‌شود، یک صفحهٔ خوشنویسی به نام خوشنویس نیمهٔ سدهٔ نهم، شیخ محمود و یک نقاشی تک بهزاد که از او به‌عنوان «خورشید اوج مهارت» در پیشگفتار دستنویس ستایش می‌شود. این شمسه یا نقاشی دایره‌ای، دو پیکره — یک جوان و یک پیرمرد — را در چشم‌انداز نشان می‌دهد. پوشش جوان نوعی از دستار است که معمولاً ویژهٔ ازبک‌هاست، به‌طوری‌که این نقاشی ممکن است در دورهٔ حکومت ازبک‌ها بر هرات (۹۱۳ تا ۹۱۶ ه‍.ق) کشیده شده‌باشد. نقاشی دیگری که به سال‌های آخر بهزاد مربوط می‌شود، در یک مرقع تهیه‌شده برای حاکم مغول، جهانگیر محفوظ است. این نقاشی دو شتر مبارزه و نگهبانان آن‌ها را در تپه‌ای که تصور می‌شود در دامنهٔ کوه و پوشیده از سنگ است، نشان می‌دهد، جزئیاتی که در سبک نقاشان فعال در هرات و بخارا در نیمهٔ اول سدهٔ دهم هجری دیده می‌شود. یک پیرمرد صحنه را از سمت چپ بالا نگاه می‌کند. کتیبهٔ نقاشی نشان می‌دهد که بهزاد آن را در هفتاد سالگی نقاشی کرده‌است. متأسفانه تاریخ تولدش ناشناخته است. اجرای نقاشی تاریخ تولد را در سدهٔ دهم هجری نشان می‌دهد، اما شرایطی که باعث ایجاد آن شده، ناشناخته است.
منبع‌شناسی
کهن‌ترین منبعی که مطالبی دربارهٔ بهزاد نقل کرده، بدایع الوقایع (پیرامون ۹۴۰ تا ۹۵۰ ه‍.ق) زین‌الدین محمود واصفی است که حکایت نقاشی بهزاد برای میرعلی‌شیر و واکنش میرعلی‌شیر در برابر نقاشی را گزارش می‌کند. لطائف‌نامه فخری هروی (وفات پس از ۹۷۴ ه‍.ق) — که ترجمهٔ فارسی مجالس النفائس میرعلی‌شیر نوایی است — آگاهی‌هایی دربارهٔ روش آموزش و پذیرش شاگرد بهزاد می‌دهد. حبیب السیر و دو سند از نامهٔ نامی غیاث‌الدین خواندمیر (وفات ۹۴۲ یا ۹۴۳ ه‍.ق) دربردارندهٔ شرحی کوتاه دربارهٔ بهزاد و نیز مقدمه‌ای بر مرقّع خوشنویسی و نگارگری نوشته‌شده توسط بهزاد و سند انتصاب او به ریاست کتابخانهٔ سلطنتی هستند. بابُرنامه ظهیرالدین محمد بابُر (وفات ۹۳۷ ه‍.ق) اطلاعاتی دربارهٔ بهزاد و شیوهٔ کارش دارد. تاریخ رشیدی (نوشته میان سال‌های ۹۴۸ تا ۹۵۳ ه‍.ق) میرزا محمدحیدر دوغلات (کشته ۹۵۷ ه‍.ق) دانسته‌هایی دربارهٔ نقاشان و هنرمندان روزگار سلطان حسین بایقرا و نیز برخی شاگردان بهزاد دارد. مقدمهٔ دوست‌محمد هروی، کتابدار بهرام میرزای صفوی که دربارهٔ نقاشان گذشته و حال آن روزگار به‌نام حالات هنروران (گردآوری ۹۵۱ ه‍.ق) بر مجموعه مرقّعات گردآوری بهرام میرزا نوشته است. مناقب هنروران (نوشته به سال ۹۹۵ ه‍.ق) مصطفی عالی شرح حال کوتاهی دربارهٔ بهزاد دارد. گلستان هنر (نوشته به سال ۱۰۰۴ ه‍.ق و بازنویسی در سال ۱۰۱۵ ه‍.ق) قاضی احمد میر منشی (وفات پیرامون ۱۰۱۵ ه‍.ق) دربردارندهٔ مطالبی دربارهٔ بهزاد است. تاریخ عالم‌آرای عباسی اسکندر بیگ منشی (وفات ۱۰۴۳ ه‍.ق) نیز آگاهی‌هایی دربارهٔ بهزاد دارد.
اناران (خاش)
اناران (خاش)، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کهنوک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
شهرستان بنشوف
ناحیهٔ بنشوو یک ناحیه در جمهوری چک است که در منطقه بوهمی مرکزی واقع شده‌است. ناحیهٔ بنشوو ۱٬۴۷۴٫۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۹۲٬۰۸۴ نفر جمعیت دارد.
لو بینیون-میرابو
لو بینیون-میرابو نام یک کمون در بخش لوآره که در ناحیه سانتر-وال-دلوآر واقع شده‌است.
کنت میرابو
لو بینیون-میرابو، کمون محل تولد یکی از مشهورترین شخصیتهای انقلاب فرانسه، اونوره گابریل ریکوتی است. در دهه ۱۸۸۰ مجسمه برنزی میرابو در این کمون برای احیای مجدد نام آن ساخته شد.
سی‌هولم، ویکتوریا
سی‌هولم (به انگلیسی: Seaholme) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده‌است.
میکی اوچیدا
میکی اوچیدا (Miki Uchida؛ زادهٔ February 21, 1995) ورزشکار ورزش شنا اهل ژاپن است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
نصف‌النهار ۱۵۰ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۵۰ درجه غربی ۱۵۰مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۱۰ساعت و ۰دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
کاراگایلی
کاراگایلی (به لاتین: Karagayly) یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
أبو صیبع
ابو سعبا (به عربی: أبو صیبع) در بحرین است که در استان شمالیه واقع شده‌است.
زمین‌لرزه ۱۳۹۸ گچساران
زمین‌لرزه ۱۳۹۸ گچساران با شدت ۵٬۲ در مقیاس ریشتر ساعت ۲۱ دقیقه و ۱۸ ثانیه بامداد دوشنبه، ۱۴ مرداد ۱۳۹۸ به وقت تهران رخ داد؛ و استان کهگیلویه و بویراحمد را لرزاند. همچنین این زمین لرزه در بخش‌هایی از استان‌های فارس، خوزستان و بوشهر نیز احساس شده‌است.
کانون زلزله
این زمین‌لرزه در ساعت ۰۰:۲۱:۱۸ به وقت تهران رخ داد. مرکز زمین‌لرزه در نقطه ای مابین روستاهای اسپر، مارین و دیل (گچساران) از توابع شهرستان گچساران قرار دارد.
مشخصات
نزدیک‌ترین شهرها:
تلفات و خسارات
این زمین‌لرزه تلفات جانی نداشت اما باعث ترک خوردگی دیوارها و شکستن شیشه‌ها تعدادی از ساختمان‌های مناطق شهری و روستایی شد؛ و باعث ریزش کوه در جاده دیل شد.
متروی یکاترینبورگ
متروی یکاترینبورگ (Екатеринбу́ргский Метрополите́н) سیستم قطار شهری زیرزمینی در یکاترینبورگ، روسیه است.
یورت‌بک‌لر (پوسوف)
یورت‌بک‌لر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در پوسوف واقع شده‌است.
متروی یکاترینبورگ
این مترو که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شده دارای ۱ خط، ۹ ایستگاه و ۱۲٫۷ کیلومتر طول می‌باشد.
شرکت انرژی هسته‌ای هند
شرکت انرژی هسته‌ای هند (Nuclear Power Corporation of India) شرکت دولتی برق هندی است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد.
براتکی
براتکی، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کهنوک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
عمادشهر
عمادشهر شهری که مرکز بخش صحرای باغ شهرستان لارستان در جنوب استان فارس ایران می‌باشد.
موقعیت جغرافیایی
شهر عمادشهر با مساحت ۲۴۴ هکتاری در قسمت جنوبی شهرستان لار واقع شده‌است. عمادده که در بهمن ۱۳۹۰ به شهر تبدیل شده‌است مرکز بخش صحرای باغ از بخش‌های شهرستان لار واقع در استان فارس از لحاظ موقعیت در ۰۶ ۲۷ ۲۷ درجه عرض شمالی و ۳۱ ۵۳ ۵۳ درجه طول شرقی واقع شده‌است. از لحاظ موقعیت عمومی در جنوب غربی دشت صحرای باغ و در مجاورت دامنه شمالی ارتفاعات گاوبست از رشته کوه‌های زاگرس جنوبی قرار دارد.
این رشته کوه مرز میان استان فارس و استان هرمزگان می‌باشد. بخش عمادده مرکز بخش می‌باشد که در سال ۱۳۸۴ بانتزاع دهستان عمادده از بخش بیرم، دهستان باغ از بخش مرکزی لار و روستای دیده‌بان از بخش گراش و تلفیق آنها، بخش فوق تأسیس گردید. فاصله آن تا مرکز شهرستان (لار) قریب به ۹۵ کیلومتر و تا مرکز استان (شیراز) ۴۳۱ کیلومتر می‌باشد.
حوزه نفوذ عمادشهر
بر اساس نقشه تقسیمات سیاسی، روستاهای تحت حوزه نفوذ عمادشهر در فاصله‌های نزدیک از شهر قرار دارد. بر اساس تقسیمات سیاسی سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰، روستاهای آب گویی، استاس، تل کشی، چاه ریگی، دیده‌بان، کرده شیخ و گاوبست در دهستان عمادده واقع شده‌اند.
جمعیت
جمعیت این شهر بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۴٬۲۳۵ تن و شامل ۱۰۱۶ خانوار است.
اقلیم و بستر طبیعی
دشت صحرای باغ که در ۵ کیلومتری جنوب غربی لار واقع شده، جزو حوضه آبریز مندسفلی و دارای ۱۴۷۲ کیلومتر مربع وسعت می‌باشد که از این مقدار ۵۴۹ کیلومتر مربع دشت و بقیه را ارتفاعات تشکیل می‌دهند.. میانگین بارندگی سالانه آن ۱۵۰ میلی‌متر و حداکثر دما ۵۱ درجه سانتی گراد و حداقل آن -۱ درجه سانتی گراد است.
عمق برخورد به آب زیرزمینی، از غرب به شرق زیاد شده و شیب عمومی دشت، شرقی- غربی است و با جریانات فرعی جنوبی - شمالی دشت به هم پیوسته و مسیل اصلی را در انتهای دشت تشکیل می‌دهند. این مسیل در جنوب دیده‌بان، از آخرین نقطه دشت عبور کرده و به مسیل فداغ می‌پیوندد. اب‌های زیر زمینی از همین حالت تبعیت کرده و شیب عمومی آن‌ها نیز شرقی - غربی می‌باشد.
پیشینهٔ تاریخی
در دوران بسیار دور نام این شهر «آستاس» یا «استاس» بودهاست بوده‌است. در قرن هفتم هجری قمری یکی از علماء شریعت بنام «شیخ عمادالدین انصاری» ملقب به (عماد الدین) در معیت شاه سیف‌الله قتال از عرفای بنام در این روستا «استاس» سکنا می‌گزیند و چونعمده رونق و آبادانی این روستا به جهت تلاش‌ها و کوشش‌های وی بوده‌است کم کمک نام "ده عمادالدین " یا ده عماد یا "عمادده" جایگزین نام "استاس" می‌شود. عماد القریه "معرب"عمادده"از نام‌های دیگر این محل بوده‌است. در روایتی دیگر آن را بدین جهت عمادده گفته‌اند، چون این روستا از روستاهای دیگر بزرگ تر بوده‌است. در گویش محلی این شهر «مَیدِه»Maideh نامیده می‌شود. اکنون در نزدیکی این شهر، روستای کوچکی با همین نام استاس وجود دارد که البته با محل استاس باستانی کیلومترها فاصله دارد.
مراحل و روند گسترش
بر اساس برداشت میدانی و مصاحبه با شورا، عمادشهر دارای یک هسته اولیه و پنج مرحله گسترش می‌باشد. هسته اولیه شهر در شمال غرب شهر شکل گرفته‌است. مرحله اول :شمال شرق، شرق و جنوب شرق هسته اولیه شکل گرفته‌است. مرحله دوم: در شرق، جنوب شرق و جنوب مرحله اول شکل گرفته‌است. مرحله سوم: در مرکز و شمال غرب شهر شکل گرفته‌است. مرحله چهارم: در شمال، شرق و مرکز شهر شکل گرفته‌است. مرحله پنجم: گشترش در شمال شرق، جنوب شرق و جنوب شهر شکل گرفته‌است.
بناهای تاریخی و طبیعی
از بناهای تاریخی که در شهر عمادشهر بر جای مانده‌است، می‌توان از بارگاه سید ابوالفضل شاه سیف‌الله قتّال از بزرگان قرن هفتم هجری قمری نام برد.
آرامگاه سید محمد عمر سیف‌الله القتال در این روستا واقع است.
در نزدیکی عمادشهر غاری کهن با عجایب بسیار وجود دارد، این غار به نام «بن وو» دارای کتبیه‌هایی به زبان سانسکریت است و چهارطاقی‌هایی مربوط به دوران ساسانیان در نزدیکی آن قرار دارد
این غار از لحاظ اکوتوریسم و ژئوتوریسم یکی از مناطق بی‌نظیر ایران و با وسعتی قریب به ۳۰۰۰ متر مربع و با ارتفاعی نزدیک به ۵۰ متر در دل کوه گاوبست از رشته کوه‌های زاگرس جنوبی واقع شده‌است.
این غار از شگفتی‌های طبیعت در این قسمت از کشور پهناور ایران است. دربارهٔ نام این غار شگفت‌انگیز اقوال مختلفی وجود دارد از آن جمله عده‌ای بر این عقیده‌اند که نام اصلی آن داد بنیاد (محلی که برای دادخواهی) است و گروهی دیگر نیز نام آن را بن وو که ریشه لغوی آن در زبان محلی تقریباً شیبه داد بنیاد است، می‌دانند.
آثار به جای مانده در این محل حکایت از آن دارد که این غار قرن‌ها پیش از ورود اسلام، محل سکونت قبایلی بوده‌است که با آمدن اسلام به جاهای دیگر خارج از ایران کوچ کرده‌اند.
در این غار بیش از ۲۴ حوض جهت جمع‌آوری آبی که در طول سال از سقف غار به صورت قطره‌های ممتد می‌چکد، توسط ساکنان اولیه آن ساخته شده‌است که در حال حاضر تقریباً ۱۵ عدد آن سالم مانده و به روال گذشته عشایر ساکن در این محل از آبهای جمع‌آوری شده استفاده‌های فراوان می‌برند.
کناره‌های دیوار غار ۱۲ حوضچه آب تقریباً به ابعاد۵ در ۳ و در راستای جنوبی ۷ حوضچه به ابعاد ۵ در ۴ متر وجود دارد که در ضلع غربی آن ۴ پلکان با خیز ۳۰ سانتی‌متر ساخته شده‌است. از عجایب دیگر این غار این است که چشمه آب شیرین آن در تمام فصول سال چه در سال‌های پرباران و چه در خشکسالی جاری است. در بخش‌هایی از دیواره‌های اطراف غار نیز نوشته‌هایی به خط عبری دیده می‌شود. درون غار هوای خنک و مرطوب جریان دارد. کف غار ناهموار است و شیب آن به سمت دهانه غار است. پیمایش این غار نیاز به ابزار فنی ندارد و بهترین زمان بازدید از آن فصل بهار است. غار بنوو با شماره ۳۰۱۱۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
قلعه قلات و همچنین سنگ نوشته‌هایی که گویا از مقابر قدیمی به دست آمده‌است.
عمادشهری‌های خارج از کشور
تعداد عمادشهری‌های خارج از کشور در حدود ۸۰۰۰/ هشت هزار نفر می‌باشد که با خانواده در آنجا زندگی می‌کنند. بیشتر این افراد در کشورهای حوزه خلیج فارس اسکان یافته‌اند و تعدادی نیز در کشورهای، دانمارک انگلستان، استرالیا، آمریکا و سایر کشورها اقامت دارند.
بازداشتگاه
بازداشتگاه مکانی است که برای بازداشتِ افراد استفاده می‌شود. در آیین‌نامه اجرایی سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور (مصوب ۲۰/۹/۸۴) بازداشتگاه اینگونه تعریف شده‌است: بازداشتگاه، محل نگهداری متهمانی است که با قرار کتبی مقام‌های صلاحیت‌دار قضائی تا اتخاذ تصمیم نهایی به آنجا معرفی می‌شوند.
در همین آئین‌نامه در تعریف زندان آمده‌است: زندان محلی است که در آن محکومانی که حکم آنان قطعی شده‌است با معرفی مقامات قضایی صلاحیت‌دار قضایی و قانونی برای مدت معین یا به‌طور دایم به منظور تحمل کیفر، با هدف حرفه‌آموزی، بازپروری و بازسازگاری نگهداری می‌شوند.
کاترین، ملکه ناوار
کاترین، ملکه ناوار (Katalina؛ 1468 – February 12, 1517) حکمران پادشاهی ناوار از ۱۴۸۳ تا ۱۵۱۷ و دوشس گاندیا و کنتس بیگور بود. او جوانترین دختر پدرش بود و مادرش دختر شارل هفتم و خواهر لوئی یازدهم پادشاهان فرانسه بود. بعد از فوت برادرش، پادشاه وقت ناوار پادشاهی ناوار به کاترین رسید با این همه عموی کاترین این امر را نپذیرفت و ادعای پادشاهی نمود و جنگی داخلی از ۱۴۸۳ تا ۱۴۹۲ رخ داد در این راستا کاترین برای جلب حمایت در جریان جنگ با عمویش، ازدواج نمود ازدواج در کلیسای بانوی ما در شهر لسکا در فرانسه امروزی برگزار شد.
مهمان نامرئی
تاکنون پنج فیلم دقیقاً بر اساس این فیلمنامه ساخته و منتشر شده‌است:
فیلم The Invisible Witness (شاهد نامرئی) به زبان ایتالیایی در سال ۲۰۱۸ توسط کمپانی برادران وارنر منتشر شد.
همچنین سه فیلم هندی نیز بر اساس این فیلم ساخته شده‌اند. در سال ۲۰۱۹ دو فیلم با نام Badla (انتقام)، با بازی آمیتاب باچان، به زبان هندی و دیگری به نام Evaru (چه کسی)، با بازی آدیوی سِش، به زبان تلوگو و در سال ۲۰۲۳ نیز فیلم Yadha Yadha Hi (فقط گاهی اوقات) به زبان کنادا.
فیلم دیگر یک فیلم کره‌ای به نام اعتراف می‌باشد که در سال ۲۰۲۲ ساخته شد که تغییرات اندکی در پایان‌بندی فیلمنامه داده است.
لیون (ابهام‌زدایی)
لیون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ساوت‌سی
ساوت‌سی (به انگلیسی: Southsea) یک شهرک در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است.
خصوصیات
ساوت‌سی ۱۸٬۵۱۴ نفر جمعیت دارد.
سنگ‌ماسه
سنگ‌ماسه (Arenite) سنگ رسوبی متشکل از ذراتی هم‌اندازۀ ماسه است، دارای سیمان شیمیایی که خمیره ندارد یا خمیرۀ آن ناچیز است.
نصف‌النهار ۱۵۱ درجه غربی
نصف‌النهار ۱۵۱ درجه غربی ۱۵۱مین نصف‌النهار غربی از گرینویچ است که از لحاظ زمانی 10ساعت و 4دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد.
این نصف‌النهار از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود.
تنگه بالاباک
تنگه بالاباک  یک تنگه است که دریای جنوبی چین را به دریای سولو متصل می‌کند. این تنگه جزیره بالاباک را از دیگر جزیره‌ها جدا می‌سازد. عرض این تنگه ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) و عمق آن ۱۰۰ متر (۳۳۰ فوت) می‌باشد.
لینوی اشرم
لینوی اشرم (לינוי אשרם؛ زادهٔ ) ژیمناست ریتمیک اهل اسرائیل است.
میندورو غربی
میندورو باختری یا میندورو اکسیدنتال (Occidental Mindoro) یکی از استان‌های کشور فیلیپین است. این استان در مرکز این کشور قرار گرفته است و بخشی از جزیره میندورو است که از مجموعه جزایر لوزون به شمار می‌رود.
سونات‌های ویولنسل شماره ۴ و ۵ (بتهوون)
سونات‌های ویولنسل شماره ۴ و ۵ اُپوس ۱۰۲، دو سونات دونوازی برای ویولنسل و پیانو اثر لودویگ فان بتهوون است که آهنگساز، هردو را، به‌طور هم‌زمان، در سال ۱۸۱۵، تصنیف کرده و در ۱۸۱۷ منتشر شده‌است. این دو اثر، که دو سونات پایانی از پنج سونات ویولنسلِ بتهوون‌اند، جزو آثار دورهٔ نخستِ آهنگسازیِ او هستند.
بتهوون هردو اثر را به کُنتِس (Marie von Erdődy)، از دوستان نزدیک و محرم خود، تقدیم کرده‌است.
تاریخچهٔ اثر
بتهوون این دو سونات را در میانهٔ اواخرِ سال ۱۸۱۲ تا سال ۱۸۱۷ تصنیف کرد. آهنگسازِ بیمار، در آن دوران با انواع سختی‌ها و مشکلات دست‌به‌گریبان بود. بتهوون در حال تجربه کردنِ دوره‌ای از سکوت جسمی و روحی بود؛ زیرا وضع شنوایی او هم رو به وخامت نهاده بود و بازده حرفه‌ای‌اش به‌شدت نقصان گرفته بود. هفت سال از تصنیفِ سونات ویولنسل شماره ۳ در لا ماژورِ او گذشته بود و اینک، با پیچیدگیِ ترکیب و نشانه‌های خیال‌انگیزِ آثارِ این سال‌ها، دورهٔ سوم آهنگسازی‌اش آغاز شده بود؛ به‌ویژه این‌که او به‌تازگی سونات پیانو اپوس ۱۰۱ در لا ماژورِ خود را هم ساخته بود.
منتقدانِ آن روزگار، که اغلب با آخرین ساخته‌های بتهوون درگیر بودند، سونات‌هایی از این دست را در این‌چنین توصیف کرده‌اند:
گرچه دو سونات ویولنسلِ شماره ۴ و ۵ کمتر از سونات ویولنسلِ شماره ۳ اجرا شده‌اند، اکنون آثاری ثابت در فهرستِ آثار قابل‌اجرا و دل‌پذیر برای ویولنسل و پیانو قرار داشته باشند.
ساختار سونات ویولنسل شماره ۵، در رِ ماژور، اپوس ۱۰۲ شمارهٔ ۲
سونات شماره ۵، در عین این‌که ملموس‌تر و دست‌یافتنی‌تر از سوناتِ شماره ۴ است، فوگِ پایانیِ آن، فوگِ پایانیِ آثاری چون سونات هامِرکلاویِر (سونات پیانوی شماره ۲۹) (در سی بِمُل ماژور، ۱۸۱۹) و کوارتت‌های زهیِ پایانیِ بتهوون را تداعی می‌کند.
بومسک
بومسک، روستایی از توابع بخش ایرندگان شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کهنوک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
هندری (رپر)
هوانگ گوان‌هِنگ (انگلیسی: Huang Guanheng, چینی:黄冠亨) زاده 28، سپتامبر، 1999) مشهور به هندری خواننده و رپر اهل ماکائو است. وی از سال 2019 عضو گروه اِن‌سی‌تی است.
حسین آتش‌پرور
حسین آتش‌پرور (زاده ۲۰ آبان ۱۳۳۱ دیسفان - گناباد - خراسان) داستان‌نویس و منتقد ادبیات داستانی، از داستان نویسان نسل سوم ایران است. فصلنامه ادبی نوشتا به صاحب امتیازی حسین واحدی پور (مدیر نشریات خبر) محمد حسین مدل (سردبیر) با همکاری حسین آتش پرور (دبیر داستان) از شماره اول (بهمن ۱۳۸۵) تاکنون منتشر می‌شود.
حسین آتش‌پرور در برخی از آثار داستانی خود مانند مجموعه داستان‌های «ماهی در باد»، «اندوه» و رمان «خیابان بهار آبی بود»، با کاربست خلاقانه مؤلفه‌های بومی گناباد از قبیل گویش، فرهنگ، آداب و رسوم، اسطوره‌ها و … تصویری از سیمای مردم این منطقه را وارد ادبیات داستانی ایران کرده‌است. به همین خاطر به رسم ادب، ترویج فرهنگ سپاس و برای بهره بردن بیشتر از توانمندی‌های این نویسنده، با تصمیم جمعی از اعضای انجمن ادبیات داستانی گناباد به «خوانه داستان حسین آتش پرور» نامگذاری شد.
دویست و چهل و یکمین نشست از جلسات صبح پنجشنبه‌های بخارا به دیدار و گفت‌وگو با حسین آتش‌پرور گذشت. این برنامه با حضور: محمد قاسم‌زاده، بهرام پروین‌گنابادی، رضا عابد و علی دهباشی؛ ساعت نه و نیم صبح پنجشنبه سوم شهریور ۱۴۰۱ در مدرسه فیلمسازی و پژوهش‌های سینمایی هیلاج (به نشانی: خیابان ایرانشهر، کوچه سمندریان (مهاجر)، پلاک ۲۲) برگزار شد.
زندگی
حسین آتش پرور در ۲۰ آبان ۱۳۳۱ در دبستان گناباد خراسان به دنیا آمد. او از سال ۱۳۴۰ در مشهد زندگی می‌کند.
بررسی آثار
اواخر دهه چهل آغاز نویسندگی حسین آتش پرور است. داستان‌های اولیه او در بهار سال ۱۳۵۱ در روزنامه خراسان به چاپ رسید. آثار او به صورت کتاب برای اولین‌بار، در مجموعه داستان «دریچه تازه» همراه با داستان‌هایی از محمود دولت‌آبادی، اصغر الهی و چند نفر دیگر در سال ۱۳۶۷ منتشر شد.
در سال ۱۳۶۹ مجموعه داستان «خوابگرد و داستان‌های دیگر» به کوشش او به چاپ رسید که در این کتاب داستان «آواز باران» از او به همراه آثاری از هوشنگ گلشیری، قاضی ربیحاوی و دیگران آمده‌است. پس از آن در سال ۱۳۷۲ مجموعه داستان «اندوه» و در سال ۱۳۸۴ رمان «خیابان بهار آبی بود» از او منتشر شد، وی درسال‌های بعد از آن آثار دیگری از جمله مجموعه داستان «ماهی در باد» و کتاب «کوزه‌ها در جست‌وجوی کوزه‌گر» را منتشر کرد.
حسین آتش پرور در کتاب «کوزه‌ها در جستجوی کوزه‌گر» به ساختارشناسی داستانی ترانه‌های خیام می‌پردازد.
مجموعه داستان ماهی در باد اثر داستانی منتشر شده دیگری از اوست که در سال ۱۳۹۰ برنده اولین دوره جایزه مطبوعات ادبی لوح زرین سیمین دانشور گردید و این داستان تاکنون بارها تجدید چاپ شده‌است. پس از آن در سال ۱۳۸۴ کتاب خانهٔ سوم داستان:بررسی شکل و ساخت - داستان‌های برگزیده نسل سوم داستان نویسان ایران، که اثری از نظرگاه این نویسنده است از او منتشر شد.
همچنین من و کوزه کتابی در شکل و ساخت داستانی ترانه‌های خیام و اینکه چگونه شعر به داستان نزدیک می‌شود، یک کار پژوهشی- تحقیقاتی خلاقانه است.
چهارده سالگی بر برف
رمان دیگری از او است که در سال ۱۳۹۸ منتشر شده‌است. اثری متفاوت با دیگر کارهای این نویسنده. در این داستان همه چیز در گمشدگی شخصیت، و یک جا بحایی - جانشینی و در نهایت استعاره و عدم قطعیت می‌گذرد.
از سوی انجمن مطالعاتی آثار داستانی متفاوت (واو) در هفدهمین دوره خود(۱۳۹۸) چهارده سالگی بر برف را برای نثر و زبان شفاف، پاکیزه، یکدست و در خور توجه و همچنین سیالیت روان روایت میان خیال و واقعیت به عنوان رمان شایستهٔ تقدیر سال ۱۳۹۸ معرفی کرد.
ماه تا چاه
این کتاب در نیمهٔ دوم دی ماه ۱۳۹۹ توسط نشر مهری چاپ شده، یک داستان بلند است که از خرده روایت‌ها ساخته می‌شود؛ نویسنده در جستجوی خیابانی است که سمبل شهرش باشد، اما با عبور از آن‌ها، تصویرهایی در ذهنش شکل می‌گیرد که خیابان‌ها و مکان‌ها می‌شود شخصیت داستان. در اصل نویسنده دنبال هویت گمشدهٔ خود در شهر می‌گردد.
"ماه تا چاه، کتاب مهمی است؛ چرا که وقتی همون طور روی جلد رو نگاه می‌کنیم نوشته خیابون تهران. خیابون احمدآباد. ملک آباد. کوهسنگی. مرقد امام رضا. این‌ها همه نشونی‌های مشهده. همون جایی که پنجاه ساله در اون جا زندگی می کنه. و کتاب یک بافت و فهمی داره که خیلی زیباش می کنه. یک دنیای درونی داره بسیار نزدیک می شه واقعیت در هر سطرش، بعد دور میشه و انگار که همهٔ حرفایی رو که داره در درون این قصه‌های کوتاه کوتاه که در نهایت یک انسجام کلی داره شکل میده".
فصلنامه ادبی نوشتا
مجله بین‌المللی ادبیات
فصلنامه ادبی نوشتا به صاحب امتیازی حسین واحدی پور (مدیر نشریات خبر) و سردبیری محمد حسین مدل و با همکاری حسین آتش پرور (دبیر داستان) از شماره اول (بهمن ۱۳۸۵) تاکنون منتشر می‌شود.
حسین آتش پرور از شماره اول با یک داستان به نام (روز باشکوه) و یک مقاله به نام (کوزه‌ها در جستجوی کوزه‌گر) در ساخت داستانی ترانه‌های خیام، همکاری خود را با نوشتا شروع و
داوری‌ها
۱- جشنواره داستان‌های ایرانی: (انجمن ادبیات داستانی خراسان)، از سال ۱۳۸۳ تا سال 1387.
۲- داستان‌های بومی کنام : داور نهایی داستان‌های بومی کنام (سازمان دانشحویان جهاد دانشگاهی مشهد با همکاری معاونت فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد) 1389.
۳- جایزه مهرگان ادب : داور نهایی هفدهمین - بیست دومین دوره جایزه مهرگان ادب (آثار سال‌های 1394- 1399).
۴- جایزه ادبی آثار برتر:داور ارشد و مسئول انتخاب هیئت داوران (جایزه ادبی آثار برتر) 1397
۵- جایزه ادبی بین‌المللی ماورا (فارسی زبانان): داوری داستان‌های کوناه دومین جشنواره ادبی بین‌المللی ماورا را در زمستان 1399
شکل و ساخت داستانی ترانه‌های خیام
۱- کوزه‌ها در جستجوی کوزه‌گر/نوشتا ۱/ بهمن 1385
۲- من و کوزه/نوشتا ۱۵/اردیبهشت و خرداد 1389
۳- پرواز میان اسطوره و تاریخ
۴- خراسان، نیشابورش را تا بونویس آیرس باد با خود برده‌است کنگره ملی خیام ۲۸ اردبهشت 1393
۵- داستان در رباعیات خیام/اصفهان/خانه خورشید
۶- وجود روایت شبه داستانی در رباعیات خیام/ ترجمه حمزه کوتی / العربی جدید
جوایز
۱- خیابان بهار آبی بود:
آثار داستانی متفاوت[واو] در سال ۱۳۸۵/یکی از ۵ برگزیده نهایی
۲- ماهی درباد:
۳- چهارده سالگی بر برف:
هفته نامه شهروند
۱- ایجازِ ساختی/حسین آتش‌پرور – شهروند- ۲۸ ژانویه 2016
۲- نقدی بر گردش‌های عصرِ رضا فرخفال/حسین آتش پرور – شهروند-۱۸ فوریه 2016
۳- توهم در شخصیت/حسین آتش پرور – شهروند- ۳۱ مارس 2016
۴- اندوه/حسین آتش‌پرور – شهروند- ۵ می 1016
۵- نگاهی به کنیزو نوشتهٔ منیرو روانی پور/حسین آتش پرور – شهروند-۱۴ ژوئیه ۲۰۱۶
۶- سایهٔ همسایه/حسین آتش پرور – شهروند – ۴ می 2017
۷- فریاد آن هزاران چشم تبریزی/ حسین آتش پرور – شهروند- ۱۴ دسامبر 2017
خوانهٔ داستان حسین آتش پرور
یکی از نویسندگان نوگرای معاصر حسین آتش‌پرور است که در برخی از آثار داستانی خود مانند مجموعه داستان‌های «ماهی در باد»، «اندوه» و رمان «خیابان بهار آبی بود»، با کاربست خلاقانه مؤلفه‌های بومی گناباد از قبیل گویش، فرهنگ، آداب و رسوم، اسطوره‌ها و … تصویری از سیمای مردم این منطقه را وارد ادبیات داستانی ایران کرده‌است. به همین دلیل به رسم ادب، ترویج فرهنگ سپاس و برای بهره بردن بیشتر از توانمندی‌های ایشان، با تصمیم جمعی اعضای «انجمن ادبیات داستانی گناباد» نام آن به «خوانه داستان حسین آتش پرور» تغییر یافت و جشن این رویداد نیز در ۱۶ اسفند ۱۳۹۶ در مراسم شب ادبیات گناباد با حضور او و جمعی از چهره‌های ادبی خراسان و اعضای انجمن برگزار شد.
حسین آتش پرور یک نویسنده ایرانی است و بومی نویس معرفی کردن او، نادیده گرفتن ابعاد وسعت نگر این نویسنده در داستان‌نویسی مدرن ایران است.
دیدار و نکوداشت
۱- آغاز جشنواره داستان‌های ایرانی - تجلیل از حسین آتش پرور
یکشنبه دوم دی ماه ۱۳۸۶ انجمن ادبیات داستانی خراسان
هادی مظفری - دبیر جایزه داستان‌های ایرانی گفت:
ازحسین آتش پرور - داستان‌نویس پیشکسوت خراسانی - هم به خاطر توجه به آداب و رسوم مردم ایران قدردانی خواهد شد. آتش پرور متولد ۱۳۳۱ در دیسفان گناباد است. او از ۳۰ سال قبل نوشتن را به صورت جدی آغاز کرده و علاوه بر داستان، به کار نقدنویسی نیز مشغول است. مجموعه داستان «اندوه» و رمان «خیابان بهار آبی بود» از جمله آثار اوست.
۲- مثل همه عصرها چهارشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۰
سالن قطب علمی فردوسی‌شناسی دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد
۳- دیدار هنرمندان و نویسندگان گناباد با حسین آتش پرور ۱۳ شهریور
جلسات دربارهٔ آثار
همایش ملی و میان رشته‌ای آب و ارزش‌های فرهنگی آن- اسحاقیان جواد
۲- توصیف و تحلیل داستان سوررئال ماهی درباد از: حسین آتش پرور
براساس نظام گذرایی هلیدی و متیسن(۲۰۰۴)
خانم وحیده ملاکی
با همکاری: دکتر عباسعلی آهنگر- دانشیارگروه زبان و ادبیات انگلیسی.
کنفرانس ملی ادبیات و زبان‌شناسی – دانشگاه بیرجند
نگاه دیگران به آثار
جواد اسحاقیان :
۱- چینه‌های رمان نو در کتاب خیابان بهار آبی بود [مجله جهان کتاب، اردیبهشت ۱۳۸۵ - شماره ۲۰۵ (۲ صفحه - از ۳۳ تا 34)]
۲- خوانش اسطوره ای داستان ماهی در باد [نوشتا ۱۶- تیر- مرداد- شهریور 1389]
فرخنده آقایی :
مجموعه داستان "ماهی در باد [مرور- ادبیات ایران]
حسین ایمانیان:
۱- دربارهٔ مجموعه داستان ماهی درباد [روزنامه شرق- دوشنبه ۱۸ مرداد ۱۳۸۹ - شماره ۱۰۳۲- ص ۸]
۲- آری‌گویی به باقی‌مانده‌ها : حاشیه‌نویسی بر مجموعه قصّهٔ «اندوه»، نوشتهٔ حسین آتش‌پرور [رایو زمانه - ۲۳ فروردین ۱۳۹۷]
بومی گرایی و تلفیق سبک‌ها در مجموعه داستان ماهی در باد [روزنامه شرق- پنجشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۸۹  شماره  ۱۰۵۸  ص ۱۵]
بهناز علیپور گسگری:
حضور و غیاب اندیشه در مجموعه داستان ماهی درباد [روزنامه شرق- یکشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۰ شماره ۱۲۳۵ ص  13]
صدیقه نارویی:
درهم آمیزیِ فرم و محتوا در مجموعه داستان ماهی در باد [روزنامه خبر جنوب- پنج شنبه ۷ مهر ماه  ۱۳۹۰  شماره  ۸۸ ۱۵  ص ۱۲]
سعید اسکندری:
نگاهی به رابطهٔ شکل و محتوا و نوعی از شاعرانگی در داستان اندوه نوشتهٔ حسین آتش پرور [نوشتا ۳۰- فصلنامهٔ بین‌المللی ادبی– فرهنگی- هنری/ زمستان ۱۳۹۵-ص ۶۰- ۶۶]
داریوش احمدی:
گذشته پرشکوه فقر: جستاری در آثار حسین آتش پرور [برگ هنر دوماهنامه ادبیات داستانی- شماره ۱۵، آذر و دی 1396]
فاطمه جنتی پور:
محمود دهقانی:
نگاهی به داستان کوتاه ماهی درباد [نوشتا ۳۷- فصلنامه بین‌المللی ادبی- فرهنگی- هنری/ پاییز ۱۳۹۷- ص۱۰-۱۵]
گودرز ایزدی:
لفظ اندک و معنای بسیار از ویژگیهای داستان اندوه است [خبرگزاری کتاب ایران- ایبنا]
پسامدرن داستانی:
نگاهی بر شگردهای فراداستان در رمان چهارده سالگی بر برف [نوشتا ۴۱ - پاییز ۱۳۹۸]
چهارده سالگی بر برف از زبان فزهاد کشوری
مهدی گنجوی:
نگاهی به چهارده سالگی بر برف
شراره یقینی:
خوانش کتاب چهارده سالگی بر برف
نادر شهریوری (صدقی)
همنوایی جهان و صورت
شکل‌های زندگی دربارهٔ حسین آتش پرور و داستاهان‌هایش
مسعود بهنود:
مرور بر کتاب ماه تا چاه به قلم حسین آتش پرور
جواد اسحاقیان:
روزبه جورکش:
قتل‌عام خاطرات خوش در مشهد:
نسبت ادبیات و شهر در
" ماه تا چاه " حسین آتش پرور
رادیو زمانه
بازتاب آثار نویسنده در پایان‌نامه‌های کارشناسی ارشد
۱-دانشگاه تهران- دانشکده ادبیات و علوم انسانی
عنوان پایان‌نامه: بررسی تأثیر آثار آلن رب‌گری یه بر داستان‌نویسی جدید ایران با تأکید بر نظریه دریافت
پایان‌نامه جهت اخذ درجه کارشناسی ارشد در رشته زبان و ادبیات فارسی
نگارنده: نیکو فریگام
استاد راهنما: دکتر محمدحسین محمدی
استاد مشاور: دکتر فریده علوی
اردیبهشت ۱۳۹۲ نگارنده در عنوان فرعی :مرز    لرزان     سورئالیسم     و     رمان     نو     در     ایران
به ویژگی‌های میان سورئالیسم    و رما     ن نو در [ر     ما     ن خیا     بان     به     ار آبی بود] و مجموعه داستان[ماهی درباد] می‌پردازد:
رمان خیابان بهار آبی بود از رمان‌های چاپ شده در دهه هشتاد نوشته حسین آتش پرور که مکرر رمان نو خوانده می‌شود، نویسنده در کنار بهره گرفتن از برخی مؤلفه‌های مشترک میان سورئالیسم و رمان نو مانند روایت پاره‌پاره یا کلاژ (که در آثار رب‌گری یه به وفور دیده می‌شود و از علایق خاص او در نگارش است) نشان دادن رئالیسم خاص نویسنده دربارهٔ مکان‌هایی با اسامی واقعی مانند دیسفان، مشهد و گناباد که در کتاب مطابق حقیقت واقع آن مکان‌ها توصیف نشده‌اند و بهره‌گیری مناسب از فضایی در هم و بدون زمان، رمان گاه بدون مرزی مشخص وارد مفاهیمی سورئال می‌شود. قهرمان کتاب در فضایی ملموس و واقعی (خیابان دانشگاه) در حال راه رفتن است که باران می‌بارد و لباس‌های رهگذران را ازتنشان می‌شوید ولباسهایی با رشته‌هایی از باران سرخ به آن‌ها می‌پوشاند. ۲ نویسنده در پاسخ سؤال من دربارهٔ وارد شدن صحنه‌های سورئال به رمان می‌گوید:
"بله خیابان دانشگاه واقعیت است و باریدن باران و شستن لباس‌ها و…، فراواقعیت و من ناگهان از واقعیت به فراواقعیت می‌روم و مرز این دو برداشته می‌شود. (" نقل از آتش پرور) مجموعه داستان ماهی در باد این نویسنده که در سال ۱۳۸۹ چاپ شده‌است نشان می‌دهد گرچه او در پی آزمودن شیوه‌های نوین در روایت و آزمودن فرم‌های گوناگون است اما بیشتر نویسنده ای سورئال است تا آن که متأثر از نویسندگان رمان نو فرانسه باشد. در کتاب صحنه‌های دیگری نیزهستند که موجب می‌گردند این رمان در عین برخورداری از چندی از مؤلفه‌های رمان نو، به رمانی سورئال نزدیک تر باشد تا رمان نو. صفحه ۴۱–۴۲ پایان‌نامه
۲- دانشگاه سیستان و بلوچستان
عنوان پایان‌نامه: بررسی مقایسه ای مؤلفه‌های دومکتب رئالیسم اجتماعی و سوررئالیسم در شش داستان‌های کوتاه زبان فارسی بر اساس نظام گذرایی هلیدی و متیسن (۲۰۰۴) پایان‌نامه کارشناسی ارشد در رشتهٔ زبان‌شناسی همگانی
استاد راهنما: دکتر عباسعلی آهنگر
نحقیق و نگارش: وحیده ملاکی
بهمن ۱۳۹۳
در این پایان‌نامه به بررسی سه داستان کوتاه [ماهی درباد] [ساس] [شبح وقتی قرار است خیس باشد] با توجه به مکتب سوررئالیسم بر اساس [نظام گذرایی هلیدی و متیسن (۲۰۰۴)]
پرداخته می‌شود
۳- دانشگاه پیام نور مرکز مشهد
پایان‌نامه کارشناسی ارشد رشتهٔ زبان‌شناسی
گرایش: همگانی
استاد راهنما: دکتر سعید غنی آبادی
استاد مشاور:دکتر سید محمد حسینی معصوم
نگارنده: محمد حسین هدایتی خلیل‌آباد