cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
با اجازه
عوامل تولید
چهره پرداز : امید سیاحت گر
واهان کارداشیان
واهان کارداشیان (Վահան Քարտաշեան؛ زاده – درگذشته June 11, 1934) وکیل و کارشناس سیاسی ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
زندگی‌نامه
او در قیصریه (اسرائیل کنونی) از مستغلات امپراطوری عثمانی متولد شد. واهان یک فعال سیاسی بود که در ۱ دسامبر ۱۸۸۲ یا ۱۸۸۳ در کالج آمریکایی لیسیم در فرانسه تحصیل کرد. کارداشیان در سال ۱۹۰۲ به آمریکا مهاجرت کرد. او در سال ۱۹۰۴ در دانشگاه ییل به ادامه تحصیل پرداخت. در همان سال، کتابی به نام امپراتوری عثمانی در قرن بیستم نوشت. کارداشیان در سال ۱۹۰۹ وارد انجمن وکلای ایالتی نیویورک شد و شروع به فعالیت‌های حقوقی کرد. در سال ۱۹۱۳ او نماینده مالی امپراتوری عثمانی در آمریکا بود. قبل از نسل‌کشی ارمنی‌ها در ۱۹۱۵، او به عنوان مشاور و متخصص آمار اتاق بازرگانی عثمانی در آمریکا خدمت کرد. وی مشاور سفارت عثمانی در واشینگتن دی سی و سپس به کنسولگری عثمانی در نیویورک از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ منتقل شد. او چندین کتاب در خصوص مسئله ارمنی نوشته‌است. برخی نویسندگان با اشاره به مقاله فوت او، نوشته‌اند او اشاره کرده‌است که در نسل‌کشی ارمنی‌ها او همراه با خواهر، مادر و برادرش جان سالم به در برده‌است.
فعالیت‌های سیاسی
در اوایل سال ۱۹۱۹، کارداشیان کمیتهٔ آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) را تأسیس کرد و رهبری لابی در ایالات متحده را برای حمایت از استقلال ارمنستان در دست گرفت. او به یک کادر برجسته از آمریکایی‌های شناخته شده، اثرگذار و مورد احترام تبدیل شد تا به کمیته آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) خدمت کنند، او این مسئله را در سطوح بالای حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا دنبال و تقویت نمود.
کارداشیان تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۴ به تلاش‌هایش ادامه داد.
باب وودوارد
باب وودوارد (Bob Woodward؛ زاده March 26, 1943) یک خبرنگار اهل ایالات متحده آمریکا است. او و کارل برنستین دو خبرنگار واشینگتن پست نقش اصلی در فاش شدن رسوایی واترگیت و استعفای نیکسون رئیس‌جمهور آمریکا داشتند. این گزارش با نام تمام مردان رئیس‌جمهور منتشر شد.
کتاب دیگر وودوارد با عنوان ترس: ترامپ در کاخ سفید در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد که نگاهی ترسناک به کاخ سفید ترامپ دارد.
ماروین پوریه
ماروین پوریه (Marvin Pourié؛ زادهٔ January 8, 1991) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست فوروارد بازی می‌کند.
پیرمحل
پیرمحل (به انگلیسی: Pir Mahal) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است. پیرمحل ۹۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروین پوریه
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال آلمان بازی کرده‌است.
مصباحی
مصباحی می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
زانوسی
زانوسی، (به انگلیسی: Zanussi) شرکت تولیدکنندهٔ لوازم خانگی ایتالیایی است که در سال ۱۹۸۴ توسط شرکت سوئدی الکترولوکس خریده شد. زانوسی از سال ۱۹۴۶ صادرات از ایتالیا را شروع کرد.
شرکت زانوسی کار خود را در سال ۱۹۱۶ از یک کارگاه کوچک در شهر پوردنونه توسط آنتونی زانوسی با تولید اجاق و کورهٔ خانگی شروع کرد. این روزها محصولات زانوسی در ایتالیا، چین، تایلند و اکراین تولید می‌شوند.
سید حسین حسینی واعظ
سیدحسین حسینی واعظ (۱۳۰۰ رامیان - ۱۳۷۲ تهران) نماینده معمم مردم رامیان استان مازندران در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود.
حسینی نیا ۲۰٬۵۲۷ رای برابر با۶۴/۳۱درصد آراء را برای ورود به مجلس بدست آورد.
کارا کوبی
کارا کوبی (به لاتین: Kara Koby) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در جمهوری آلتای واقع شده‌است.
جوایز فیلم بفتا
جوایز آکادمی فیلم بریتانیا به اختصار بَفتا جوایز سینمایی و فیلم است که هر ساله به میزبانی بفتا برگزار می‌شود.
مراسم
مکان برگزاری مراسم در دوره های مختلف، تفاوت داشته است، اما آخرین محل برگزاری از هفتادمین دوره جوایز بفتا تا به امروز در رویال آلبرت هال، لندن بوده است.
مراسم جشن سالانه اهدا جوایز معمولاً در ماه‌های آوریل و می هر سال برگزار می‌شود، اما از سال ۲۰۰۲ به بعد به دلیل آنکه قبل از اسکار برگزار شود، زمان برگزاری این مراسم به ماه فوریه تغییر یافت.
بفتا و سینمای ایران
از سینمای ایران تنها فیلم‌های جدایی نادر از سیمین در ۲۰۱۲ و فیلم فروشنده در ۲۰۱۷ توانسته‌اند نامزد جایزه بفتای بهترین فیلم غیر انگلیسی شوند و فیلم کوتاه دو با دو نیز در سال ۲۰۱۲ موفق شد که نامزد بهترین فیلم کوتاه ۶۵مین دوره جوایز بفتا شود. همچنین مریم مهاجر کارگردان ایرانی-بریتانیایی در سال ۲۰۲۰ با انیمیشن بابابزرگ عاشق‌پیشه بود موفق به دریافت جایزهٔ بهترین انیمیشن کوتاه از هفتاد و سومین دورهٔ جوایز بفتا شد.
تالهاوزن
تالهاوزن یک شهر در آلمان است که در نویوید واقع شده‌است. تالهاوزن ۷۳۹ نفر جمعیت دارد.
دریاچه کیر
دریاچه کیر  دریاچه‌ای مصنوعی در جنوب غربی شهر دیژون فرانسه است. رودخانه اوش از این دریاچه می‌گذرد. ساخت این دریاچه در سال ۱۹۶۴ میلادی به اتمام رسید و نام شهردار سابق دیژون، فلیکس کیر (۱۸۷۶ - ۱۹۶۸)، را روی آن گذاشتند.
پاین اپل، آلاباما
پاین اپل شهری در شهرستان ویلکاکس ایالت آلاباما است که مساحت آن ۸٫۰۳ کیلومتر مربع است و در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۳۲ نفر جمعیت داشته و تراکم جمعیتی آن، ۱۶٫۴۴ نفر در هر کیلومتر مربع بوده است.
پتر سایسنباخر
پتر سایسنباخر (Peter Seisenbacher؛ زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۶۰) جودوکار اهل اتریش است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
بایووال
بایووال (به فرانسوی: Bailleulval) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در پا-دو-کاله واقع شده‌است. بایووال ۵٫۴۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دوبرو پویه (بویواتس)
دوبرو پویه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Boljevac واقع شده‌است. دوبرو پویه ۴۱۵ نفر جمعیت دارد.
قره‌کول (شهرستان اونگودایسکی، جمهوری آلتای)
قره‌کول (به لاتین: Karakol) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در جمهوری آلتای واقع شده‌است.
سوپیتا تنسان
سوپیتا تنسان (زاده ۲۳ دسامبر ۱۹۹۴) یک زن وزنه‌بردار تایلندی است. او در رقابت‌های قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۳ در رده وزنی ۵۳ کیلوگرم برنده مدال نقره شد و در بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ او در رده وزنی 48 کیلوگرم برنده مدال طلا شد.
آدا (ساتراپ کاریا)
آدا (به یونان: Ἄδα) ؛ (۳۷۷ – ۳۲۶ پیش از میلاد) ساتراپ کاریا در سدهٔ چهارم پیش از میلاد بود.
آدا دختر هکاتومنوس ساتراپ کاریا و خواهر ماسول، آرتمسیا، ایدریئوس، و پیکسوداروس بود. او با بردارش، ایدریئوس، وصلت نمود که در سال ۳۵۱ پیش از میلاد جانشین آرتمسیا شده بود. در سال ۳۴۴ پیش از میلاد با مرگ ایدریئوس، آدا ساتراپ کاریا شد اما چند سال بعد توسط برادر دیگرش، پیکسداروس اخراج شد و پیکسوداروس خود را ساتراپ جدید کاریا نامید. در سال ۳۳۵ پیش از میلاد پس از مرگ پیکسوداروس، دامادش اورونتوباتس، از سوی شاهنشاه هخامنشیان عهده‌دار این مسئولیت شد.
ميراث
بنا بر اظهارات باستان‌شناسان ترک، مقبرهٔ آدا پیدا شده‌است و بقایای او امروزه در موزهٔ باستان‌شناسی بودروم در معرض نمایش است.
جیلاب
جمعیت
این روستا در دهستان اشترجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۸ نفر (۸۸خانوار) بوده‌است.
الکساندر سرگیویچ
الکساندر سرگیویچ (Алекса́ндр Серге́евич Я́ковлев؛ زاده ۱ آوریل ۱۹۰۶ – درگذشته 1906:04:01, August 22, 1989) مهندس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، درجه پرچم سرخ، نشان انقلاب اکتبر، مدال دفاع از مسکو، و جایزه لنین شده‌است.
هاینریش بولینگر
هاینریش بولینگر (ژولای ۱۵۰۴-۱۷ سپتامبر ۱۵۷۵) اصلاحگر پروتستان سوئیسی و سر اسقف و جانشین اولریش تسوینگلی در کلیسای گروس‌مونستر زوریخ در قرن ۱۶ میلادی. وی یکی از تأثیرگذارترین اصلاح‌گران مسیحی بود.
شرح حال
وی هفتمین و جوانترین فرزند خانواده بود و در ۱۸ ژوئیه ۱۵۰۴ در روستای برمگارتن ایالت آرگاو سوئیس زاده شد. پدرش کشیش کلیسای محلی بود. زبان لاتین را در شهر خود فراگرفت و ۱۵ ساله بود که برای ادامه آموزش خود به شهر امه ریش در آلمان رفت و پس از چندی تحصیل خود را در دانشگاه کلن ادامه داد. در ۱۵۲۰ خود را متمایل به عقاید مارتین لوتر میدید و با مطالعه رساله های لوتر و فیلیپ ملانشتین، هرچه بیشتر نظریات و عقاید لوتر در او تقویت می یافت.
در ۱۸ سالگی و پس از اخذ مدرک دانشگاهی به زادگاه خود بازگشت درحالیکه بتدریج موعظه و نشر عقاید متفاوت وی در ارتباط با موضوع عشای ربانی و پدران کلیسا و قربانی مقدس موجب اعتراض و مخالفت رم و کشیشان دیگر قرار گرفته بود. در این زمان در صومعه ای در منطقه کاپل در جنوب غربی زوریخ مشغول به کار شد و تلفیق افکار انسانگرایانه با آموزه های دینی را تبلیغ می کرد.
در این زمان با اولریش تسوینگلی آشنا گردید و افکار و عقاید خود را بسیار با وی نزدیک یافت. پس از شکست تسوینگلی در جنگ با کاتولیک ها در جنگ کاپل و کشته شدن او، بولنیگر مجبور به ترک آرگاو شد و به زوریخ رفت در این‌حال بواسطه ابراز عقاید اصلاحگرانه خود در بین جامعه دینی مشهور شده بود. در سال ۱۵۳۱ درخواست های متعددی از برن، بازل و زوریخ برای سرپرستی کلیساهای آن مناطق دریافت کرد و در آخر زوریخ را انتخاب نمود.
پس از جنگ کاپل و شکست پروتستان ها فقط جهار ایالت زوریخ، برن، بازل و شافهاوزن پروتستان باقی ماندند در این زمان بولینگر سراسقف کلیسای گروس‌مونستر بود و از فعالیت های سیاسی دست کشید و به کمک به اسکان پروتستان ها و سرپرستی آموزشگاه ها و دستگیری از نیازمندان پرداخت او به آزادی و احترام به همه ادیان و مذاهب اعتقاد داشت.
آثار
یکی از آثار مهم او جمع آوری و تدوین دومین اعترافنامه سوئیسی است که با همکاری و کمک لئو یود در سال ۱۵۳۱ میلادی نوشته شده است.
مارک هلپرین
مارک هلپرین (Mark Halperin؛ زادهٔ ) یکی از دو دبیر مدیریتی بلومبرگ سیاست و تحلیلگر ارشد سیاسی ام‌اس‌ان‌بی‌سی و بلومبرگ تلویژن است. او و جان هایلمن نویسندگان کتاب‌های تغییر بازی و دوبرابرکردن: تغییر بازی ۲۰۱۲ هستند. هلپرین و هایلمن هر دو مجری‌های برنامه ویت آل دو رسپکت ام اس ان بی سی و بلومبرگ هستند.
مدار ۶۸ درجه جنوبی
مدار ۶۸ درجه جنوبی، دایره‌ای از عرض جغرافیایی است که در ۶۸ درجهٔ جنوبی خط استوا قرار دارد.
گذر از مناطق
از نصف‌النهار مبدأ شروع می‌شود و به سمت مشرق ۶۸ درجه جنوبی از موارد زیر گذر می‌کند:
! scope="col" width="125" | مختصات‌ها ! scope="col" | کشور، قلمرو یا دریا ! scope="col" |توضیحات ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی
تالایشتنبرگ
تالایشتنبرگ یک شهر در آلمان است که در Kusel واقع شده‌است. تالایشتنبرگ ۵۹۸ نفر جمعیت دارد.
لوسیو دل آنجلو
لوسیو دل آنجلو (Lucio Dell'Angelo; April 18, 1938 – 1938:04:18, January 1, 2013) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال فیورنتینا، باشگاه فوتبال آلساندریا، باشگاه فوتبال مونتسا، باشگاه فوتبال آتالانتا، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، و باشگاه فوتبال ویچنزا اشاره کرد.
هورهیل، نیوهمپشایر
هورهیل، نیوهمپشایر (به انگلیسی: Haverhill, New Hampshire) یک شهرک در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرافتن، نیوهمپشایر واقع شده‌است.
خصوصیات
هورهیل ۱۳۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فالون، مونتانا
فالون شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۶۴ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
رحیم علی‌آبادی
رحیم علی‌آبادی (زادهٔ دوم فروردین ۱۳۲۱ در اردبیل محله علی‌آباد کوچه شهید نادعلی اوغلی) کشتی‌گیر ایرانی است که سومین مدال‌آور کشتی فرنگی ایران در رقابت‌های قهرمانی جهان، پس از علی‌رضا قلیچ‌خانی و ایرج خورشیدفر، به‌شمار می‌رود. وی صاحب مدال نقره المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و دو مدال نقره و برنز جهانی در وزن‌های ۴۸ و ۵۲ کیلوگرم به ترتیب در قهرمانی جهان ۱۹۶۹ ماردل پلاتا و ۱۹۷۳ تهران شده‌است.
او در مسابقات المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شرکت کرد و صاحب مدال با ارزش نقره المپیک شد.
او مربی تیم ملی فرنگی به همراه محمد پذیرایی در سال ۱۹۸۳ در تهران و سرپرست تیم کشتی فرنگی ایران در مسابقه‌های جهانی فرانسه بود.
او هم‌اکنون عضو شورا و کمیته فنی تیم ملی کشتی فرنگی جمهوری اسلامی ایران است.
کایارلیک
کایارلیک (به لاتین: Kayarlyk) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در جمهوری آلتای واقع شده‌است.
عامل ریسک (بیماری)
عامل ریسک یا ریسک فکتور (به انگلیسی: Risk Factor) به متغیری گفته می‌شود که وجود آن با افزایش احتمال ابتلا به یک بیماری یا عفونت همراه باشد. عوامل ریسک نشان‌دهندهٔ همبستگی هستند و لزوماً علت بیماری را نشان نمی‌دهند. برای مثال نمی‌توان جوان بودن را عامل بیماری سرخک دانست بلکه احتمال ابتلا به بیماری سرخک در جوانان بیشتر است، همچنین مرد بودن در بیماریهای قلبی عروقی عامل ریسک است.
علاوه بر عوامل ریسک سنتی مثل سن، جنس، سیگار کشیدن، کلسترول، اچ دی ال و فشار خون، پیری، عوامل ریسک دیگری مانند پیشینه خانوادگی و محرومیت اجتماعی نیز به عنوان عامل ریسک بیماریها شناخته شده اند.
ریسک فاکتور به طور کلی عاملی است که احتمال رشد یا ابتلا به یک اختلال یا بیماری را افزایش می‎ دهد. برای مثال، چاقی به شکل قابل ملاحظه ‎ای باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری دیابت نوع 2 می‎ شود. بنابراین چاقی یک ریسک فاکتور دیابت نوع 2 است.
هانتر اس. تامپسون
هانتر استاکتون تامپسون (Hunter S. Thompson؛ زاده July 18, 1937 درگذشته 1937:7:18, February 20, 2005) که اغلب با نام '''هانتر اس. تامپسون''' شناخته می‌شود، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل ایالات‌متحده‌آمریکا بود که به عنوان پایه‌گذار جنبش روزنامه‌نگاری گونزو شناخته می‌شود. او با انتشار کتاب فرشتگان جهنم: حماسهٔ عجیب‌وغریب موتورسوارانِ طاغی (۱۹۶۷) به شهرت رسید، کتابی که او بخاطر نوشتنش یک سال تمام با موتورسواران باشگاه فرشته‌های جهنم زندگی کرد و موتورسواری کرد، تا بتواند گزارش‌دست‌اولی از زندگی و تجربیات آنها تهیه کند.
مته گازوز
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۸ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
هانتر اس. تامپسون
استاکتون‌تامپسون در ۱۹۷۰ مجله‌ای را با خصیصه‌های غیرمتعارف ژورنالیستی به اسم دِربی کنتاکی درب و داغان است(۱۹۷۰) منتشر کرد که جستاری با سبک و سیاق نوین و اتفاقی مهم در تاریخ روزنامه‌نگاری محسوب می‌شود. انتشار این مجله سبب برجسته‌تر شدن چهرهٔ او و همچنین پادفرهنگی که مبلغش بود شد.
هانتر در سال ۱۹۷۰ در نامزدی حزبی Freak Power شهرستان پیکتین، کلورادو، برای انتخاب شدن به سِمت کلانتر شکست‌خورد؛ دوران مبارزات انتخاباتی او در فیلم-مستند قدرتِ عجیب‌الخلقه: انتخاب یا انفجار (۲۰۲۰) به تصویر کشیده شده‌است.
اوایل زندگی
تامپسون در یک خانوادهٔ قشرِ متوسط در لوییویل، کنتاکی به‌دنیا آمد. هانتر دو برادر داشت که خود بزرگترین آنها بود و هر سه فرزندان ویرجینیااویسون‌ری(۱۹۰۸، اسپرینگفیلد، کنتاکی - ۲۰ مارس، ۱۹۹۸، لوییویل، کنتاکی) کتابدارِ ارشدِ کتابخانهٔ آزاد لوییویل و جک‌ رابرت‌ تامپسون (۴ سپتامبر ۱۸۹۳، هورس‌کیو، کنتاکی - ۳ ژوئیه، ۱۹۵۲، لوییویل) کارشناس بیمهٔ عمومی و همچنین کهنه‌سرباز جنگ‌جهانی‌اول، بودند. والدینش توسط یکی از همکارانِ پدرش در دانشگاه‌کنتاکی در سپتامبر ۱۹۳۴، بایکدیگر آشنا شدند و نهایتاً در ۲ نوامبر، ۱۹۳۵ ازدواج کردند. نیکلاس‌لیزارد ژورنالیستِ روزنامهٔ گاردین در ارتباط با بخش ابتدایی نام او می‌نویسد: «هانتر» ازطرفِ جدِ مادریش یعنی جان‌هانتر، جراحِ شهیرِ اسکاتلندی به او به ارث رسیده‌است؛ همچنین دربارهٔ نام و نام‌خانوادگی «استاکتون‌تامپسون» او بیشترین نسبت را با پدربزرگ و مادربزرگ مادریش یعنی، پرستلی‌استاکتون‌ری و لوسیلی‌هانتر، دارد. در دسامبر ۱۹۴۳، وقتی که تامپسون ۶ ساله بود خانواده‌اش ساکن منطقهٔ هایلندز، لوییویل در محلهٔ اعیان‌نشینِ چِرُوکی‌تراینگل بودند.
در ۳ ژوئیه، ۱۹۵۲، وقتی که تامپسون فقط ۱۴ سال سن داشت، پدرش بر اثر بیماری میاستنی‌گراویس در سن ۵۸ سالگی درگذشت. هانتر و دو برادرش توسط مادرشان بزرگ شدند. ویرجینیا به‌عنوان کتابدار، امرار معاش خانه‌اش را می‌کرد و می‌گویند که پس از مرگِ شوهرش دائم‌الخمر شده بود.
تحصیلات
استاکتون‌تامپسون از سنین جوانی طرفدار ورزش و دارای روحیه‌ای ورزشکارانه بود. وی هنگام حضور در مدرسهٔ ابتدایی بُلُوم، باشگاهی باعنوان هاوکس‌اتلیتیک بنیانگذاری کرد؛ این مسئله سبب دعوت شدن او به باشگاه کَستل‌ووداتلیتیک به مقصود آموزش دادن رشته‌های‌ورزشی‌آماتور به نوجوانان این باشگاه بود. اما وی هیچگاه عضو هیچ تیمی نشد. هانتر در سپتامبر ۱۹۵۲ پیش از انتقال یافتنش به مدرسهٔ لوییویل‌میل در مدارسی چون متوسطه‌هایلند و اترنون‌هایلند، حضور داشته‌است. در همان سال هم به‌عنوان یکی از اعضای کانون ادبیات تحتِ حمایت مدرسه انتخاب می‌شود؛ که در اصل یک کانونِ ادبی-اجتماعی کهنه‌کار از سال ۱۸۶۲ است. اکثر اعضای این کانون از گروه آمریکایی‌های‌خوب (طبقه اشراف) اهل لوییویل، مانند پُرتِربایبب (سرمایه‌دار، تهیه‌کننده و نویسنده اهل آمریکا) بودند. پُرتِربایبب کسی است که به اصرار هانتراستاکتون‌تامپسون نخستین ناشر مجلهٔ رولینگ‌استون می‌شود؛ در این بُرهه، هانتر رمان مردِ زنجبیلی را از ''جِی. پی. دانلیوی،'' رمان‌نویس آمریکایی-ایرلندی می‌خواند و آن را تمجید و تحسین می‌کند.
وی به‌عنوان یکی از اعضای کانون ادبی-اجتماعی، در نوشتن مقالات و کمک به تهیه و تنظیم سالنامه اسپکتیتور، شرکت و همکاری داشت. استاکتون‌تامپسون پس از رویت‌شدن درکنار یک تبه‌کار درون ماشین، متهم به همدستی با وی و به دوماه زندان در شهرستان‌ جفرسون،کنتاکی محکوم شد؛ به همین سبب در ۱۹۵۵ تامپسون از کانون ادبی-اجتماعی اخراج شد. وی مدت ۳۸ روز را در زندان بود و به همین دلیل آموزش‌وپرورشِ ایالات‌متحده‌آمریکا با درخواستش مبنی بر شرکت در آزمون‌های نهایی فارغ‌التحصیلی موافقت نکرد و او دیگر نمی‌توانست فارغ‌التحصیل شود. هانتراستاکتون پس از آزادیش در لیست متقاضیان خدمت در نیروی‌ هوایی‌ ایالات‌ متحده‌ آمریکا اسم‌نویسی کرد.
سربازی
هانتر دوره‌ آموزشی خود را در پایگاه‌ نیروی‌ هوایی‌ لاکلند، در سن‌ آنتونیو، تگزاس گذراند و سپس برای یادگیری الکترونیک، به پایگاه‌ نیروی‌ هوایی‌ اسکات، در بلویل، ایلینوی انتقالی گرفت. او برای شرکت در رشتهٔ هوانوردی‌نظامی اسم‌نویسی کرد تا بتواند خلبان‌نظامی شود، اما دانشکدهٔ هوانوردی‌نظامی با درخواست‌نامه او موافقت نکرد. وی پس از آن به پایگاه‌ نیروی‌ هوایی‌ اگلین در فورت‌ والتون‌ بیچ، فلوریدا انتقالی گرفت و در مدت زمان حضورش در اگلین، غروب‌ها به دانشگاه‌ ایالتی‌ فلوریدا می‌رفت. در اگلین، او با جعل تجربیاتِ دیگران اولین شغل حرفه‌ای خود را در زمینهٔ نویسندگی در جایگاه سردبیر ورزشی روزنامهٔ کامندکاریر، به دست آورد. تامپسون به‌عنوان سردبیر ورزشی، با تیم فوتبال اگلین‌ایگلز در سراسر ایالات‌متحده سفر کرد و بازی‌های آنها را پوشش داد. در اوایل سال ۱۹۵۷، او ستونی ورزشی برای پِلی‌گراُندنیوز، یک روزنامهٔ محلی در ساحلِ فورت‌والتون، فلوریدا نوشت. اما نام هانتراستاکتون‌تامپسون روی ستون نیامده بود زیرا در مقررات نیروی‌هوایی این کار ممنوع است.
سال ۱۹۵۸، هرچند وی به‌عنوان یکی از اعضای عالی‌رتبهٔ نیروی‌هوایی‌ارتش محسوب می‌شد، اما فرمانده‌ش به او معافیتِ افتخاری داد. سرهنگ ویلیام اس. ایوانز به ادارهٔ کارمندی اگلین می‌نویسد: "مخلصِ‌کلام، هانتراستاکتون‌تامپسون اگرچه نیرویی مستعد است، اما با هیچ سیاست و کیاستی نمی‌توان او را کنترل کرد، گاهی اوقات طغیان و طرز برخوردِ سرآمدِ او به دیگر نیروها سرایت می‌کند."
آثار ترجمه شده به فارسی
دربی کنتاکی درب و داغان است | مترجم: طهورا آیتی | انتشارات: پاگرد
تولدت مبارک جک نیکلسون | مترجم: محمدرضا شکاری | انتشارات: اسم
ترس و تنفر در لاس وگاس | مترجم: حسام زاهدی | انشارات: پرسش
روزگاری پورتوریکو | مترجم: علی صنعوی | انتشارات: شمشاد
نقاط مزدوج
در هندسه تحلیلی، نقاط همیوغ ، نقاطی اند که با یک خانواده یک-پارامتری از ژئودزیک‌ها به هم متصل شود. برای نمونه، قطب شمال و جنوب یک گوی با یک نصف‌النهار به هم متصل می‌شود.
دریاچه گریت بر
دریاچه گریت بِر بزرگ‌ترین دریاچه‌ای است که به‌طور کامل در داخل خاک کانادا قرار گرفته است. دریاچه گریت بر همچنین چهارمین دریاچه بزرگ آمریکای شمالی و هشتمین دریاچه بزرگ جهان است.
دیوید پرت
دیوید پرت (David Pratt; March 5, 1896 – 1896:3:5, July 28, 1967) یک مربی فوتبال اسکاتلندی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال سلتیک، باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال بری، و باشگاه فوتبال یئوویل تاون اشاره کرد.
خرلوگین چویبالسان
خُرلوگین چویبالسان (مغولی: Хорлоогийн Чойбалсан؛ ۸ فوریه ۱۸۹۵–۲۶ ژانویه ۱۹۵۲) رهبر کمونیست جمهوری خلق مغولستان و مارشال (فرمانده کل) نیروهای مسلح مغولستان از دهه ۱۹۳۰ تا زمان مرگش بود. این اولین و آخرین بار در تاریخ مدرن مغولستان بود که یک فرد به تنهایی قدرت سیاسی کامل را جمع‌آوری کرد. چویبالسان که اغلب به عنوان «استالین مغولستان» شناخته می‌شود، بر پاکسازی‌های خشونت‌آمیز به دستور شوروی در اواخر دهه ۱۹۳۰ نظارت داشت که منجر به کشته شدن ۳۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ مغولی شد. بیشتر قربانیان روحانیون بودایی، روشنفکران، ناراضیان سیاسی، قومیان بوریات و قزاق و دیگر «دشمنان انقلاب» بودند. آزار و شکنجه شدید او علیه بوداییان مغولستان باعث انقراض تقریباً کامل آنها در این کشور شد. اگرچه وفاداری چویبالسان به ژوزف استالین به حفظ استقلال نوپای کشورش در سال‌های اولیه جمهوری خلق مغولستان (MPR) کمک کرد، اما مغولستان را نیز از نزدیک به اتحاد جماهیر شوروی متصل کرد. در طول حکومت او، روابط اقتصادی، سیاسی و نظامی مغولستان با اتحاد جماهیر شوروی عمیق‌تر شد، زیرساخت‌ها و نرخ باسوادی بهبود یافت و به رسمیت شناختن استقلال مغولستان به ویژه پس از جنگ جهانی دوم گسترش یافت.
اوایل زندگی
چویبالسان در ۸ فوریه ۱۸۹۵ در آچیت بیسیین، نزدیک چویبالسان کنونی، استان دورنود به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند از چهار فرزند گله‌دار مجرد فقیر به نام خورلو بود. پدرش احتمالاً یک مغول داگور از مغولستان داخلی به نام جامسو بود، اما چویبالسان ادعا کرد که از هویت او بی اطلاع است. او که در بدو تولد دوگار نام داشت، در ۱۳ سالگی پس از ورود به صومعه بودایی محلی سن بیسین خوری، نام مذهبی چویبالسان را به خود گرفت و در آنجا آموزش دید تا یک راهب لامائیست باشد. پنج سال بعد او با یک تازه‌کار دیگر به نام خوری (همچنین به عنوان اورگا شناخته می‌شود) به اولان باتور امروزی فرار کرد و در آنجا کارهای عجیب و غریب انجام داد. تا حدی که برای جلوگیری از بازگرداندن او به صومعه، یک معلم دلسوز بوریات به نام نیکولای دانچینوف از او خواست تا در مدرسه مترجمان روسی-مغولی کنسولگری روسیه ثبت نام کند. یک سال بعد او با هزینه عمومی برای تحصیل در یک سالن ورزشی در ایرکوتسک، روسیه از ۱۹۱۴–۱۹۱۷ فرستاده شد.
تشکیل حزب خلق مغولستان
پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه، دولت بوگد خان، چویبالسان و دیگر دانشجویان مغولی در روسیه را به خوره فراخواند. چویبالسان که در معرض بلشویسم بود در حالی که در میان جمعیت دانشجویی رادیکال شده ایرکوتسک زندگی می‌کرد، به گروه انقلابی کنسولی هیل یا کنسولین دنژ (Консулын дэнж) که به شدت تحت تأثیر فلسفه بلشویستی قرار گرفت و برای مقاومت در برابر اشغال چینی‌ها از مغولستان بیرونی که پس از ۱۹۱۹ تأسیس شد پیوست. این گروه همچنین شامل دامبین چاگدارجاو و دریزاوین لوسول بود. داگسومین بودو، رهبر این گروه، معلم سابق و مربی چویبالسان در مدرسه روسی-مغولی برای مترجمان بود. چویبالسان با زبان روسی مفید خود به عنوان مترجم گروه با مخاطبین در کنسولگری روسیه خدمت می‌کرد. این تماس‌ها بعداً کنسولین دنژ را تشویق کرد تا با گروه مقاومت ملی‌گرایانه‌تر «Züün Khüree» (خوریه شرقی) بپیوندد که سولین دانزان، دانسرابیلگیین دوگسوم و دامدین سوخباتور را از جمله اعضای آن می‌شمرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۰، نهاد جدید نام حزب مردم مغولستان (MPP) را برگزید. در سال ۱۹۲۴ این حزب پس از مرگ بوگد خان و اعلام رسمی جمهوری خلق مغولستان (MPR) نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان یا MPRP تغییر داد.
تماس با شوروی و اولین کنگره MPP
در اواخر ژوئن ۱۹۲۰، چویبالسان و دانزان عازم ایرکوتسک شدند (بعداً لوسول، چاگدارجاو، دوگسوم، ال. دندف، و سوخباتور - معروف "هفت اول") به آنها پیوستند تا با شوروی ارتباط برقرار کنند و در مبارزه آنها برای کمک به آنها کمک کنند. استقلال. چویبالسان و سوخباتور برای چند ماه با هم در ایرکوتسک ماندند و آگاهی را در مورد مصیبت مغولستان افزایش دادند و آموزش نظامی دریافت کردند. در این دوره سوخباتور به تدریج به مربی دوم چویبالسان تبدیل شد. در حالی که گروه هفت نفره به تلاش‌های لابی‌گری خود در روسیه شوروی ادامه می‌داد، نیروهای تحت فرماندهی رومان فون اونگرن-اشترنبرگ، فرمانده روسی ضد بلشویک، از شرق به مغولستان حمله کردند و در اکتبر ۱۹۲۰ پادگان‌های چینی اشغالگر را از خوره بیرون کردند. چینی‌ها در مغولستان، شوروی سرانجام از انقلابیون مغولستان حمایت کرد. چویبالسان و سوخباتور برای هماهنگ‌کردن فعالیت‌های انقلابی و استخدام مبارزان مغولی به ترویتسکوساوسک (کیاختای امروزی در مرز روسیه و مغولستان) نقل مکان کردند. چویبالسان مخفیانه تا Khüree رفت تا با حامیان MPP، مبارزان و اعضای روح خانواده Sükhbaatar به ترویتسکوساوسک مشورت کند. در یک کنفرانس MPP که توسط شوروی سازماندهی شده بود، مخفیانه در ترویتسکوساوسک از ۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۱ (که متعاقباً به عنوان اولین کنگره حزب انقلابی خلق مغولستان شناخته شد) برگزار شد، چویبالسان به عضویت دولت موقت انقلابی انتخاب شد. او همچنین به عنوان کمیسر سیاسی (معاون رئیس و رئیس تبلیغات) ارتش مغول «Ardyn Huv’sgalt Tsereg» (مغولی: Монгол Ардын Хувьсгалт Цэрэг) یا ارتش خلق مغولستان به فرماندهی سوخباتور منصوب شد.
شکست اونگرن-اشترنبرگ
در عرض چند روز، ارتش پارتیزان مغولستان سوخباتور (که اکنون تعداد آنها به ۴۰۰ نفر می‌رسد) پادگان چینی بزرگتر اما بی روحیه را که به کیاختا مایمائیچنگ (آلتانبولاگ امروزی) فرار کرده بود، شکست داد. نیروهای مشترک مغول و ارتش سرخ مستقیماً در یک سری از نبردها در نزدیکی «ترویتسکوساوسک» از اواخر ماه مه تا اواسط ژوئن با نیروهای اونگرن مقابله کردند. چویبالسان فرماندهی یک گروه مغولستانی مستقر در تاریات، در استان آرخانگای امروزی را برعهده گرفت و همراه با نیروهای روسی به فرماندهی پتر افیموویچ شچتینکین، در حمایت از پیشروی اصلی روسیه و مغولستان در غرب مغولستان با اقدامات گارد راست در غرب مغولستان جنگیدند. استان‌های سلنگ و تووا امروزی. پس از درگیری‌های کوچک با واحدهای گارد باقی‌مانده اونگرن، نیروهای مشترک روسیه و مغول بدون هیچ چالشی در ۶ ژوئیه ۱۹۲۱ وارد خوریه شدند. چویبالسان بقایای ارتش آنگرن را تعقیب کرد و احتمالاً در دستگیری آنگرن توسط شچتینکین در ۲۲ اوت ۱۹۲ آماده بود.
به قدرت رسیدن
پس از انقلاب، چویبالسان معاون رئیس ارتش خلق مغولستان باقی ماند و همچنین به عنوان رئیس اتحادیه جوانان انقلابی مغولستان (MRYL) انتخاب شد. با وجود اعتبار خود به عنوان یکی از اعضای مؤسس MPP، او در طول دهه ۱۹۲۰ نتوانست فراتر از پست‌های دولتی ردیف دوم پیشرفت کند. مشروب خواری زیاد، شهوت و خلق و خوی خشونت‌آمیز او را از رهبران حزب دور کرد و در اوایل دهه ۱۹۳۰ به‌طور موقت از سمت وزیر امور خارجه به سمت مدیر ساده موزه تنزل یافت. در حالی که او اغلب به سمت جناح چپ حزب گرایش پیدا می‌کرد، مظنون به راست‌گرا بودن او بود که در گزارش‌های شوروی و مغولی در آن دوره کمی از او نام برده شده‌است. خود چویبالسان بسیاری از سخنان خود از این دوره را در مجموعه آثار خود نیاورده است که نشان می‌دهد نقش وی در این دوره برجسته نبوده‌است. در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ اعضای دستگاه امنیتی شوروی مانند کمیسر دفاع شوروی، کلیمنت وروشیلوف، به سودمندی سیاسی چویبالسان توجه کردند که آینده شغلی او شروع به بهبود کرد.
اپورتونیسم راست ۱۹۲۵–۱۹۲۸
در کنگره سوم حزب در سال ۱۹۲۴، چویبالسان در کنار رهبر چپ رینچینگین البگدورج قرار گرفت، زیرا جناح‌های چپ و راست MPRP خواستار دستگیری و اعدام رهبر حزب میانه رو دانزان شدند که متهم به حمایت از منافع بورژوازی و تجارت با شرکت‌های چینی بود. پس از مرگ دانزان، نفوذ سیاسی چویبالسان و رینچینو کاهش یافت زیرا جناح راست حزب به رهبری تسرن-اوچیرین دامبادورج کنترل را به دست گرفت و طی دوره‌ای که بعداً از آن به عنوان «اپورتونیسم راست» (۱۹۲۵–۱۹۲۸) یاد شد، راست‌گرایان را ترویج کرد. سیاست‌های منعکس کننده سیاست اقتصادی جدید لنین در اتحاد جماهیر شوروی.
دوره چپ ۱۹۲۸–۱۹۳۲
ظهور ژوزف استالین و پایان دادن به سیاست اقتصادی جدید لنین بر تحولات سیاسی در MPR تأثیر گذاشت و کنگره هفتم حزب MPRP در سال ۱۹۲۸ «دوره چپ‌گرا» را آغاز کرد. مشاوران شوروی ترتیبی دادند که چویبالسان به عنوان رئیس لیتل هورال (یعنی رئیس دولت عنوانی) شروع به کار کند زیرا در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ از اجرای سیاستهای چپگرای تحت حمایت شوروی مبنی بر جمع‌آوری سریعتر زمین حمایت کرد، (مصادره املاک. سلب مالکیت و آزار و اذیت کلیسای بودایی). در کنگره هشت حزب در سال ۱۹۳۰، چویبالسان به تشدید اصلاحات سوسیالیستی چپ کمک کرد، زمانی که مجدداً توسط عوامل شوروی تشویق شد، احکامی را که شخصاً تدوین شده بود ارائه کرد که مصادره املاک و اقدامات جمع‌آوری اجباری را تشدید کرد. انتصاب او در سال ۱۹۳۱ به عنوان وزیر دام و کشاورزی (مقام او تا سال ۱۹۳۵) به او اختیارات بیشتری برای اجرای سیاست‌ها داد. دامداران سنتی به زور از استپ خارج شدند و وارد مزارع جمعی بد مدیریت شدند و یک سوم دام‌های مغولی را از بین بردند. بیش از ۸۰۰ اموال متعلق به اشراف و کلیسای بودایی مصادره شد و بیش از ۷۰۰ سرپرست خانوار عمدتاً اشراف اعدام شدند. اقدامات تهاجمی دولت در نهایت منجر به قیام‌های مسلحانه وحشیانه در استان‌های خووسگل، آرخانگای، اوورخانگای و زاوخان در سال ۱۹۳۲ شد. مسکو در واکنش، دستور توقف موقت تلاش‌های تمرکز اقتصادی را صادر کرد. هنگامی که در پلنوم فوق‌العاده کمیته مرکزی MPRP در ژوئن ۱۹۳۲ معرفی شد، عوامل کمینترن بر روی چویبالسان حساب می‌کردند که مدافعی قوی برای سیاست چرخش جدید آن برای تصحیح "افراط" "انحراف چپ" است. با این که اولین کسی بود که دوره چپ را نقد کرد و اصلاحات را پیشنهاد کرد، اما اینها صرفاً ساختگی برای ایجاد کیش شخصیتی چویبالسان بود.
ماجرای لخومبه در تابستان ۱۹۳۴، نام چویبالسان در جریان بازجویی از اعضای حزب که به عنوان بخشی از «امور لخومبه» دستگیر شده بودند، ظاهر شد، یک توطئه ساخته شده که در آن، جامبین لخومبه، دبیرکل MPRP و سایر عناصر MPRP، به ویژه بوریات-مغول‌ها، به دروغ متهم به توطئه با جاسوسان ژاپنی و متهاجمان ژاپنی به منچوری همسایه شرقی مغولستان در سال ۱۹۳۱ نگرانی‌هایی را در اولان‌باتور و مسکو از گسترش احتمالی نظامی ژاپن به مغولستان و خاور دور شوروی ایجاد کرده بود. بیش از ۱۵۰۰ نفر در این پاکسازی نقش داشتند و ۵۶ نفر اعدام شدند. چویبالسان به مسکو فراخوانده شد و در آنجا دستگیر شد و در مورد احتمال دخالتش بازجویی شد. با این حال، در عرض چند روز، او با NKVD در بازجویی و شکنجه هموطنان مغولستان همکاری کرد. استالین که از وفاداری او از خود راضی بود، به پلژیدین جندن، نخست‌وزیر مغولستان دستور داد تا چویبالسان را به عنوان معاون نخست‌وزیر منصوب کند. جندن به شدت مخالفت کرد، اما فایده ای نداشت. با تیره شدن روابط بین جندن و استالین، نفوذ چویبالسان بر مسکو افزایش یافت. در سال ۱۹۳۵، استالین به عنوان نشانه ای عمومی از لطف خود، به چویبالسان ۲۰ اتوموبیل GAS هدیه داد که او برای افزایش اعتبار خود، آنها را بین زمامداران قدرتمند مغول توزیع کرد.
پاکسازی جندن
در سال ۱۹۳۶ چویبالسان و گلگدورجین دمید به عنوان مارشال نیروهای مسلح منصوب شدند، در حالی که چویبالسان همچنین رئیس وزارت امور داخله که ۲۶ درصد از کارکنان آن را مأموران NKVD تشکیل می‌دادند. پس از آن چویبالسان، طبق دستور مسکو، جندن را در مارس ۱۹۳۶ به دلیل خرابکاری در روابط مغولستان و شوروی با رد درخواست استالین مبنی بر حذف روحانیون بودایی کشور، پاکسازی کرد. جندن از دفتر نخست‌وزیری و وزیر خارجه خود برکنار شد، دستگیر شد و به مسکو فرستاده شد و یک سال بعد در آنجا اعدام شد. آناندین آمار به جای او نخست‌وزیر شد. در طول سه سال بعد، مربیان شوروی در وزارت امور داخلی، چویبالسان را در برنامه‌ریزی و اجرای «ترور بزرگ» راهنمایی کردند. چویبالسان که احتمالاً توسط یک مقام شوروی به نام چوپیاک توصیه شده بود، قوانین کمیته امور داخلی را در ماه مه ۱۹۳۶ اصلاح کرد تا بازداشت سیاستمداران عالی‌رتبه بدون مشورت با مافوق سیاسی تسهیل شود. بلافاصله پس از آن، ۲۳ لاماهای عالی‌رتبه به دلیل شرکت در یک «مرکز ضد انقلابی» دستگیر شدند. پس از یک محاکمه یک ساله، آنها در اوایل اکتبر ۱۹۳۷ در ملاء عام اعدام شدند. هنگامی که دادستان کل مغولستان به پیگرد قانونی لاماها اعتراض کرد، او نیز دستگیر شد و سپس تیرباران شد.
مرگ مارشال دمید
در آگوست ۱۹۳۷، مارشال دمید ۳۶ ساله، که چویبالسان همیشه از محبوبیت او رنجیده بود، در شرایط مشکوکی درگذشت که منجر به ارتقای چویبالسان به سمت فرماندهی کل ارتش مغولستان و وزیر دفاع شد. روز بعد، چویبالسان، به عنوان وزیر کشور، دستور ۳۶۶ را صادر کرد که در آن اعلام شد که بسیاری در مغولستان «تحت نفوذ جاسوسان و تحریک کنندگان ژاپنی قرار گرفته‌اند.» در همان ماه استالین که از تحرکات نظامی ژاپن در منچوری نگران شده بود دستور استقرار ۳۰۰۰۰ سرباز ارتش سرخ در مغولستان را صادر کرد و یک هیئت بزرگ شوروی را به رهبری میخائیل فرینوفسکی، معاون کمیسر NKVD شوروی به اولان باتور اعزام کرد. فرینوفسکی متهم به به راه انداختن پاکسازی‌های خشونت‌آمیز بود که به‌طور مؤثری در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری نیکلای یژوف، رئیس NKVD انجام داده بود. فرینوفسکی با کار از طریق مشاوران شوروی که قبلاً در وزارت کشور تعبیه شده بودند و با چویبالسان مایل به ارائه پوشش نمادین، چارچوب پاکسازی را از پشت صحنه ساخت. تهیه لیست دستگیری و ایجاد یک تروئیکا به سبک NKVD (به ریاست چویبالسان) برای محاکمه مظنونان.
۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷
دستگیری ۶۵ نفر از مقامات عالی‌رتبه دولتی و روشنفکران در شب ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷ نشان از آغاز پاکسازی‌های جدی داشت. همه به جاسوسی برای ژاپن به عنوان بخشی از توطئه جندن-دمید متهم شدند و بیشتر آنها زیر شکنجه شدید اعتراف کردند. اولین دادگاه نمایشی از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۳۷ در تئاتر مرکزی برگزار شد. ۱۳ نفر از ۱۴ متهم به اعدام محکوم شدند. تروئیکای چویبالسان در یک تشنج خشونت که نزدیک به ۱۸ ماه به طول انجامید، اعدام بیش از ۱۷۰۰۰ لاما ضدانقلاب را تأیید و اجرا کرد. راهبانی که اعدام نشدند به زور قاجار شدند و ۷۴۶ صومعه کشور منحل شدند. هزاران نفر از روشنفکران، مقامات سیاسی و دولتی مخالف دیگر که «دشمنان انقلاب» نامیده شدند، و همچنین قومی بوریات و قزاق نیز دستگیر و کشته شدند. ۲۵ نفر از مقامات ارشد حزب و دولت، ۱۸۷ نفر از رهبری نظامی، ۳۶ نفر از ۵۱ عضو کمیته مرکزی اعدام شدند. چویبالسان با پیروی از الگوی روسی، گولاگ‌هایی را در حومه شهر برای زندانی کردن مخالفان گشود. در حالی که NKVD با اجرای محاکمه‌های نمایشی و اجرای اعدام‌ها، به‌طور مؤثری پاکسازی را مدیریت کرد، یک چویبالسان اغلب مست در هنگام شکنجه و بازجویی از ضدانقلابیون مظنون، از جمله دوستان و رفقای قدیمی، گاهی حضور داشت. دستورات اعدام NKVD با مهر لاستیک چویبالسان و گاهی اوقات شخصاً اعدام‌ها را هدایت می‌کرد. او همچنین اسامی دشمنان سیاسی را صرفاً برای تسویه حساب‌های قدیمی به لیست‌های دستگیری NKVD اضافه کرد.
اتمام وحشت بزرگ
چویبالسان که از استرس غرق شده بود، شش ماه (اوت ۱۹۳۸ - ژانویه ۱۹۳۹) را صرف بهبودی و مشاوره با وروشیلف، یژوف و استالین در مسکو و سوچی کرد بالسان وقتی به مغولستان بازگشت، دستورات شوروی را دنبال کرد و نخست‌وزیر بسیار محبوب عمار را پاکسازی کرد. چویبالسان ادعا کرد که "به توطئه‌گران ضد دولتی کمک کرده، با دستگیری آنها مخالفت کرده و از دفاع از مرزها غفلت کرده‌است. او به کشور خود خیانت کرده و خائن به انقلاب بوده‌است." ۷ مارس ۱۹۳۹ و به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شد، جایی که بعداً توسط تروئیکای شوروی محاکمه و اعدام شد. با برکناری عمار، چویبالسان به رهبر بی‌رقیب مغولستان تبدیل شد و همزمان نخست‌وزیر، وزیر امور داخلی، وزیر جنگ و فرمانده کل نیروهای مسلح مغولستان بود. چویبالسان که در موقعیت خود مطمئن بود، در آوریل ۱۹۳۹ ترور را پایان داد و اعلام کرد که در زمانی که او در اتحاد جماهیر شوروی نبود، عملیات تصفیه بیش از حد توسط مقامات حزب غیرتمند انجام شده بود، اما او بر دستگیری جنایتکاران واقعی نظارت داشت. مقصر رسمی پاکسازی‌ها بر عهده معاون وزیر امور داخلی ناسانتوگتو و سرپرست شوروی سابق او کیچیکوف بود. بعداً سایر دژخیمان پاکسازی از جمله لووسان شراو، بایاسگلان، دشتسوگ و لووسندورج دستگیر و اعدام شدند. داگسوم و لوسول، آخرین دو عضو زنده (علاوه بر خود چویبالسان) از هفت عضو اصلی بنیانگذار MPRP نیز دستگیر شدند. دوگسوم در سال ۱۹۴۱ اعدام شد. لوسول قبل از محاکمه شدن پرونده اش در زندان شوروی درگذشت.
مرگ
در اواخر سال ۱۹۵۱ چویبالسان برای درمان سرطان کلیه به مسکو سفر کرد. او در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۲ در آنجا درگذشت. جسد چویبالسان با افتخارات کامل نظامی به مغولستان بازگردانده شد و در قبرستان آلتان اولگی در اولان‌باتور به خاک سپرده شد. در ژوئیه ۱۹۵۴ جسد او به آرامگاه تازه ساخته شده برای سوخباتور در مقابل خانه دولتی در ضلع شمالی میدان سوخباتور منتقل شد، جایی که این دو فرد پس از انقلاب دموکراتیک ۱۹۹۰ در مغولستان در آنجا بودند. اما مقبره در سال ۲۰۰۵ تخریب شد و اجساد هر دو حاکم تحت نظارت روحانیون بودایی سوزانده شد و خاکستر دوباره در قبرستان آلتان اولگی دفن شد.
داستان علف‌های شناور
داستان علف‌های شناور (A Story of Floating Weeds) فیلمی صامت به کارگردانی اوزو یاسوجیرو است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. اوزو بعدتر این فیلم را رنگی با نام علف‌های شناور در سال ۱۹۵۹ بازسازی کرد. از بازیگران آن می‌توان به چیشو ریو اشاره نمود.
فینال جام حذفی فوتبال آلمان ۲۰۲۰
بایر لورکوزن در اولین فینال خود از سال ۲۰۰۹ و بایرن مونیخ، مدافع عنوان قهرمانی و رکورددار قهرمانی در این رقابت‌ها برای سومین سال متوالی در فینال حضور داشتند و هر دو باشگاه از دسته اول فوتبال آلمان بودند. بایرن با پیروزی ۴–۲ در این بازی، دومین قهرمانی متوالی و در مجموع بیستمین قهرمانی خود در تاریخ جام حذفی را بدست آورد.
با این قهرمانی، بایرن سیزدهمین دوگانه داخلی خود را کسب کرد و در نتیجه در بازی سوپر جام فوتبال آلمان ۲۰۲۰، به مصاف بروسیا دورتموند نایب قهرمان بوندس‌لیگا ۲۰–۲۰۱۹ رفت. از آنجا که بایرن با کسب قهرمانی در بوندسلیگا جواز حضور در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا را بدست آورد، سهمیه حضور در مرحله گروهی لیگ اروپا ۲۱–۲۰۲۰ به تیم رده ششم بوندسلیگا، هوفنهایم داده شد و سهمیه حضور در دور دوم مقدماتی لیگ اروپا به تیم جایگاه هفتم، وولفسبورگ رسید.
پتسی کلاین
پَتسی کلاین (Patsy Cline؛ زاده September 8, 1932 درگذشته 1932:9:8, March 5, 1963) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
فینال جام حذفی فوتبال آلمان ۲۰۲۰
تیم‌ها
در جدول زیر، فینال‌هایی که تا سال ۱۹۴۳ برگزار شده‌است، در دوره Tschammerpokal و از سال ۱۹۵۳ به بعد در دوره DFB-Pokal بوده‌است.
مسیر رسیدن به فینال
رقابت‌های جام حذفی (DFB-Pokal) به صورت تک‌حذفی با حضور ۶۴ تیم آغاز شد. در مجموع پنج مرحله برای رسیدن به فینال وجود دارد. تیم‌ها در ۹۰ دقیقه وقت معمول به مصاف هم می‌روند و اگر در پایان، بازی به تساوی رسید، ۳۰ دقیقه وقت اضافه برای تعیین تیم برنده در نظر گرفته می‌شود. در صورت ادامه یافتن تساوی پس از وقت‌های اضافه، ضربات پنالتی تیم پیروز را مشخص می‌کند.
یادداشت: در تمام نتایج زیر، ابتدا نتیجه تیم فینالیست نشان داده شده‌است (خ: خانه; م: مهمان).
بایه-ان-فرانس
بایه-ان-فرانس (به فرانسوی: Baillet-en-France) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در Seine-et-Oise واقع شده‌است. بایه-ان-فرانس ۷٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.
لیزی
لیزی، روستایی از توابع بخش سردشت شهرستان دزفول در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان سید ولی‌الدین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
پاین هیل، آلاباما
پاین هیل شهری در شهرستان ویلکاکس ایالت آلاباما است که مساحت آن ۹٫۸۹ کیلومتر مربع است و در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۷۵ نفر جمعیت داشته و تراکم جمعیتی آن، ۹۸٫۵۸ نفر در هر کیلومتر مربع بوده است.
تالویتس
تالویتس یک شهر در آلمان است که در لایپتسیگ واقع شده‌است. تالویتس ۳٬۸۳۸ نفر جمعیت دارد.
دوبرو پویه (تسرنا تراوا)
دوبرو پویه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در تسرنا تراوا واقع شده‌است. دوبرو پویه ۱۶ نفر جمعیت دارد.
یونایتد ایرکرفت کورپوریشن
شرکت یونایتد ایرکرفت در ماه فوریه ۲۰۰۶ توسط ولادیمیر پوتین تأسیس شد و اکنون مالک شرکت‌های ایلیوشین، توپولف، سوخو، میگ، یاکوولف، ایرکوت و برییف می‌باشد.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر مسکو قرار دارد و سهام آن در بازار بورس مسکو معامله می‌شود. از تولیدات کنونی یونایتد ایرکرفت می‌توان به: میگ-۳۵، سوخو-۳۵، ایلیوشین ایل-۷۶، توپولف تو-۲۰۴، ایلیوشین ایل-۹۶، سوخو سوپرجت ۱۰۰ و یاکوولف یاک-۱۳۰ اشاره نمود.
ابوالقاسم طالبی
دیدگاه‌ها
طالبی در سال ۱۳۹۳ مریلا زارعی را «بانوی سینمای ایران» خطاب کرد و بابت دریافت جایزه آسیا پاسیفیک و صحبت‌های او پس از دریافت این جایزه از او تشکر کرد. او در سال ۱۳۹۴ نامه‌ای سرگشاده به رئیس‌جمهور وقت حسن روحانی نوشت و در مورد حذف نام فجر از جشنواره بین‌المللی فیلم اظهار تاسف و اعتراض نمود. طالبی در سال ۱۳۹۷ در مصاحبه با خبرگزاری فارس گفت که کارمند سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیست و علاقه دارد که شهید بشود.
یائسگی زنان سینماگر
او در برنامه زنده هفت، در گفت‌وگو با بهروز افخمی دربارهٔ زنان سینماگری که از خیزش ۱۴۰۱ ایران حمایت کرده بودند گفت «بعضی از زنان سلبریتی، یائسه شدن را تقصیر جمهوری اسلامی می‌دانند، و تا سن‌شان از ۵۰ سال می‌رود بالا، روسری‌شان را بر می‌داند و فحش به جمهوری اسلامی می‌دهند.»
پخش این سخنان از صدا و سیما، تلویزیون جمهوری اسلامی، موجی از انتقادها را برانگیخت و شماری از رسانه‌ها و چهره‌های شناخته‌شده نسبت به آن واکنش نشان دادند. دو تشکل کانون کارگردانان سینمای ایران و هیئت مدیره خانه سینما با انتقاد از ادبیات «مخرب» و «سخیف» طالبی، خواستار عذرخواهی صدا و سیما بابت پخش این برنامه شدند. طالبی در پاسخ گفت از کسانی که به خودش توهین کرده‌اند شکایت می‌کند.
از نگاه دیگران
سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران فیلم یتیم‌خانه ایران او را تحسین کرد. او همچنین در دی ۱۳۹۷ فیلم قلاده‌های طلا از او را تحسین کرد. یک مقام آگاه وزارت اطلاعات در واکنش به فیلم قلاده‌های طلا گفت: «البته از کارگردان فیلم که جز پرسنل وزارت اطلاعات بوده و به هر دلیل از این وزارتخانه منفصل شده‌است، انتظار چنین تهمت‌پراکنی‌هایی نمی‌رفت.»
اتهام آزار جنسی
حساب توییتر وابسته به جنبش من هم در ایران در اسفند ۱۴۰۱، روایت سه نفر از کسانی که از سوی طالبی مورد آزار جنسی قرار گرفتند را منتشر کرد. بازیگر بهارک صالح‌نیا گفت که در طول فیلم‌برداری یتیم‌خانه ایران طالبی از او خواسته تا در مورد قاعدگی و آمیزش جنسی در هنگام قاعدگی صحبت کند. شخص دیگری گفت طالبی از او پرسیده «بلد نیستی کسی رو تحریک کنی یا نمی‌دونی تحریک کردن چیه؟» و افزود «بی‌خود کردی اومدی تست بدی وقت من رو گرفتی». در روایتی گفته شد که زنان هنگام ورود به دفتر طالبی نباید با خود موبایل و وسایل الکترونیکی همراه داشته باشند.
ایزاک برودسکی
ایزاک ایزرائلویچ برودسکی (Исаак Израилевич Бродский؛ – 1884:1:6, August 14, 1939) نقاش، و هنرمند اهل امپراتوری روسیه و بعد اتحاد جماهیر شوروی بود. برودسکی برای آثار واقع‌گرای سوسیالیستی درباره انقلاب روسیه و رهبران شوروی شناخته شده است.
وی برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
آمیگا
آمیگا نام مجموعه‌ای از رایانه‌های شخصی بود که در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی توسط شرکت کمودور و در مدل‌های مختلف در سراسر جهان تولید و به بازارهای جهانی عرضه شد. اولین مدل از کامپیوترهای آمیگا در سال ۱۹۸۵ با نام آمیگا ۱۰۰۰ و آخرین مدل کامپیوتر شخصی آمیگا در سال ۱۹۹۲ میلادی با عنوان آمیگا ۴۰۰۰ عرضه گردید. بعلت بازاریابی ضعیف و تکرار تکنولوژی اولیه در مدلهای جدید، باعث از دست رفتن جایگاه آمیگا در بازارهای جهانی در رقابت با رایانه‌های شخصی سازگار با آی بی ام و نسل چهارم کنسول‌های بازی خانگی شد.
مدار ۶۹ درجه جنوبی
مدار ۶۹ درجه جنوبی، دایره‌ای از عرض جغرافیایی است که در ۶۹ درجهٔ جنوبی خط استوا قرار دارد.
گذر از مناطق
از نصف‌النهار مبدأ شروع می‌شود و به سمت مشرق ۶۹ درجه جنوبی از موارد زیر گذر می‌کند:
! scope="col" width="125" | مختصات‌ها ! scope="col" | کشور، قلمرو یا دریا ! scope="col" |توضیحات ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان ! scope="row" style="background:#CFECEC;" | اقیانوس منجمد جنوبی ! scope="row" | جنوبگان
سمندری، پاکستان
سمندری (به انگلیسی: Samundri) یک شهر در پاکستان است که در ناحیه فیصل آباد واقع شده‌است.
خاباروفکا
خاباروفکا (به لاتین: Khabarovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در جمهوری آلتای واقع شده‌است.
پل ماتیک
پل ماتیک (زاده ۱۹۰۴ - درگذشته ۱۹۸۱) مبارز کمونیست آلمانی بود که بعدها به آمریکا رفت و فعالیت را در آن جا پیگیری کرد. او از اعضای حزب کارگران کمونیست آلمان بود. او با انقلاب توسط حزب سیاسی مخالف بود و از سران "کمونیسم شورایی" بود.
زندگینامه
پل ماتیک در ۱۳ مارس سال ۱۹۰۴ در منطقه پومرن در امپراتوری آلمان متولد شد و در برلین تحت سرپرستی والدینی با آگاهی طبقاتی رشد کرد. او فعالیت سیاسی اش را بسیار زود شروع کرد و بنقد در ۱۴ سالگی عضو سازمان جوانان سوسیالیست آزاد (Freie Sozialistische Jugend) اسپارتاکیست شده بود. سپس در همین سن در سال ۱۹۱۸ به عنوان کارگرِ آموزشی ماشین سازی در شرکت زیمنس شروع به کار کرد و در همانجا نیز در طی انقلاب به عنوان نماینده کارآموزان در شورای کارگران شرکت انتخاب شد.
ماتیک با شرکت فعال در عملیات انقلابی گوناگون در انقلاب ۱۹۱۸ آلمان، دستگیر شدن‌های متعدد و تهدید به قتل، و هم راستا با چپ و گرایش اپوزیسیون کمونیست‌های آلمان رادیکالیزه شد. پس از انشعاب حزب کمونیست آلمان KPD (اسپارتاکوس) در هایدلبرگ و شکل گیری حزب کارگران کمونیست آلمان KAPD در بهار ۱۹۲۰، به KAPD پیوست و در سازمان جوانان این حزب فعال شد و برای نشریه اش قلم زد.
در سال ۱۹۲۱، در ۱۷ سالگی، برای مدتی چند برای پیدا کردن کار به کلن نقل مکان کرد تا اینکه اعتصابات، شورش‌ها و دستگیریهای جدید، هر امید و چشم‌اندازی برای پیدا کردن کار را از بین برد. در همین شهر بمثابه یک سازمانده و آژیتاتور KAPD و AAU فعالیت می‌کرد، و با فعالین دیگری از جمله با یان اپل Jan Appel آشنا شد، و این آشنائی بعدها به همکاری توسعه یافت و سال‌ها ادامه داشت. در عین حال در همینجا با روشنفکرانی که درAAUE کار می‌کردند و قلم می‌زدند، مانند اتو روهله Otto Rühle، ارتباط برقرار کرد.
ماتیک با افت مبارزه رادیکال توده‌ها و امیدهای انقلابی—به‌خصوص پس از سال ۱۹۲۳—بعد از سال‌ها بیکاری، در ۱۹۲۶ به ایالات متحده مهاجرت کرد، اما همچنان ارتباطاتش را با KAPD و AAU در آلمان حفظ نمود. در ایالات متحده ماتیک مطالعات سیستماتیکتری را، بیش از همه در رابطه با مارکس، به پیش برد. علاوه بر این، انتشار کارِ پایهای هنریک گروسمان تحت عنوان «قانون انباشت و فروپاشی سیستم سرمایه‌داری» نقشی اساسی برای ماتیک ایفا کرد، زیرا گروسمان با این اثر، تئوری انباشت مارکس که کاملاً فراموش شده بود را دوباره به مرکز مباحثات جنبش کارگری آورد. «نقد اقتصاد سیاسی» برای ماتیک نه موضوعی صرفاً اقتصادی، بلکه مسئله‌ای بود که عمدتاً در ارتباط مستقیم با تجربه انقلابی خودش مطرح بود. از این هنگام به بعد او روی تئوری توسعه سرمایه داریمارکس و منطق درونی تضادهای این سیستم که به‌طور ناگزیری به بحرانها منجر می‌گردند، بمثابه اساس تمام اندیشه‌های سیاسی درون جنبش کارگران به کار پرداخت.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ ماتیک به شیکاگو نقل مکان نمود و در آنجا ابتدا کوشش کرد تا سازمان‌های گوناگون کارگری را متحد کند. در سال ۱۹۳۱ کوشید تا «روزنامه کارگر شیکاگو» (Chicagoer Arbeiterzeitung)، را احیا کند که موفق نشد. این روزنامهای بود با فرازو نشیبهای سنتی که زمانی نیز از جمله توسط جوزف دیتزژن ویراستاری می‌شد. در همین سال‌ها برای یک دوره به «کارگران صنعتی جهان» ( (IWW که تنها سازمان اتحادیه‌ای انقلابی موجود در آمریکا بود پیوست. برغم وجود تفاوت‌های بخش‌های مختلف و متفاوتِ در اتحادیه، اما این اتحادیه قصد داشت تمام کارگران را در یک اتحادیه بزرگ جمع کند تا بتوان اعتصاب عمومی را جهت سرنگونی سرمایه‌داری تدارک دید. اما دوران طلائی اعتصابات مبارزه جویانِ وابلی نقداً در اوایل دهه ۱۹۳۰ بپایان رسیده بود، و تنها خیزش مجدد جنبش بیکاران بود که باعث رشد کوتاه مدت منطقه‌ای IWW شد. در سال ۱۹۳۳ پل ماتیک با ارائه پیش‌نویس برنامه‌ای برای IWW سعی کرد تا به وابلی‌ها شالوده «مارکسیستی» محکم تری بر اساس تئوری گروسمان بدهد. با این وجود، این کار به وضعیت سازمان بهبود نبخشید.
پس از تلاش‌های بی‌ثمری در جهت اثرگذاری از بیرون بر روی حزب متحد کارگران لنینیست سرانجام ماتیک در ۱۹۳۴ به همراه تنی چند از دوستانش از IWW و تعدادی از اخراج شدگان از حزب متحد کارگران گروه کمونیست شورائی خودش را تشکیل داد. گروه اخیر نشریهای تحت عنوان «نوشتارهای شورائی بین‌المللی» با سردبیری ماتیک منتشر می‌کرد که در طی ده‌ه ۱۹۳۰ همسان نشریه «نوشتارهای شورائی» (Rätekorrespondenz) وابسته به «گروه کمونیستهای بینالملل» (GIC) هلندی محسوب می‌شد. محتویات این نشریه شامل ترجمه انگلیسی مقالات و مباحثات اروپایی و نیز تحلیل‌های اقتصادی و انتقادی سیاسی در رابطه با مسائل جاری در آمریکا و دیگر نقاط جهان بود. این گروه تماس‌های نزدیکی با باقی مانده‌های گروه‌های کوچک کمونیست چپ آلمانی و هلندی (یان اّپل و پانه کوک) برقرار و حفظ کرد. ماتیک بغیر از کار خودش در کارخانه، نه فقط بخش بیشترِ بازبینی، ویراستاری و کارهای تکنیکی نشریه را انجام می‌داد، بلکه نویسنده بخش مهمی از نوشته‌های آن نشریه نیز بود. از میان معدود کسانی که مایل به ارائه منظم مقالات بودند، می‌توان از کارل کرش نام برد. ماتیک با وی در سال ۱۹۳۵ در ارتباط قرار گرفت و برای سال‌های زیادی پس از مهاجرت کرش به آمریکا در سال ۱۹۳۶ به عنوان یک دوست شخصی همچنان باقی ماند. از آنجا که «کمونیسم شورائی» اروپایی زیر زمینی شد و از سال‌های ۱۹۳۵ به بعد رسماً «ناپدید» شدند، ماتیک نام نشریه را از سال ۱۹۳۸ به «مارکسیسم زنده» (Living Marxism) و پس از ۱۹۴۲ به «نوشتارهای نوین» (New Essays) تغییر داد.
ماتیک از طریق کارل کرش و هنریک گروسمان با «موسسه تحقیقاتی» ماکس هورکهایمر (که بعدها به عنوان «مکتب فرانکفورت» معروف شد) نیز ارتباطاتی داشت. در سال ۱۹۳۶ مطالعات جامعه شناسانه وسیعی در ارتباط با جنبش بیکاران آمریکایی برشته تحریر درآورد و برای این مؤسسه ارسال داشت. این نوشته تا انتشارش در سال ۱۹۶۹ در بایگانی انستیتو خاک خورد که بعد انتشارات «نقد نوین» آن را منتشر کرد.
پس از شرکت آمریکا در جنگ جهانی دوم و پیامدش یعنی تعقیب و سرکوب تمام روشنفکران منقد، چپ در آمریکا توسط مک‌آرتیسم تصفیه و نابود شد. ماتیک در اوایل سال‌های ۱۹۵۰ در مناطق روستائی گوشه گیر شد. در اینجا توانست با کارهای گه‌گداری و نیز فعالیت اش به عنوان نویسنده به بقا خود ادامه دهد. در دوره پس از جنگ، او (مانند دیگران) فعالیت‌های کوچک، محدود و هرازگاهی داشت، مانند نوشتن مقالات کوتاه برای گاهنامه‌های گوناگون. از سال‌های ۱۹۴۰ تا اواخر ده‌ه ۱۹۵۰ ماتیک به مطالعه کینز پرداخت و یک رشته دست نوشته و مقالات انتقادی علیه تئوری و عملکرد کینزی نوشت. در این نوشته‌ها، تئوریهای مارکس و گروسمان در رابطه با توسعه سرمایه‌داری برای شناخت نقادانه از پدیده‌ها و مظاهر جدید سرمایه‌داری را گسترش داد.
با تغییرات عمومی در صحنه سیاسی و عروج مجدد افکار انتقادی در سال‌های ۱۹۶۰، ماتیک این کار را حتی پیشتر برد. یکی از این کارهایش کتاب «مارکس و کینز، محدوده‌های اقتصاد مختلط» (۱۹۶۹) است که به زبان‌های متعددی ترجمه و منتشر شد و نفوذ زیادی بر جنبش دانشجوئی پسا-۶۸ داشت. کار مهم دیگرش در همین دوره کتاب «نقدِ هنریک مارکوزه -انسان یک بعدی در جامعه طبقاتی» بود. در این کتاب، این تز را که پرولتاریا (آنچنانکه مارکس می‌فهمید) در جامعهٔ پیشرفتهٔ سرمایه‌داری به یک «مفهوم اسطوره‌ای» تبدیل شده‌است، با قدرت مردود شمرد. با وجودی که با تحلیلِ نقادانه ایدئولوژی حاکم از سوی مارکوزه موافق بود، نشان داد که تئوری یک بعدی بودن، خود تنها به عنوان یک ایدئولوژی وجود دارد. خودِ مارکوزه متعاقباً تائید کرد که نقدِ ماتیک تنها نقد جدی ای است که کتابش دریافت داشته‌است.
تا سال‌های ۱۹۷۰، مقالات قدیم و جدید زیادی از ماتیک به زبان‌های مختلف در نشریات گوناگون به چاپ رسید. در سال تحصیلی ۱۹۷۵-۱۹۷۴ ماتیک به عنوان «پروفسور مهمان» در دانشگاه روسکیلد دانمارک درگیر بود. در اینجا، او نقدِ اقتصاد سیاسی مارکس، و نیز تاریخ جنبش کارگری را تدریس کرد. بعلاوه به عنوان مرجع انتقادی در سمینارهای متعددی به همراه دیگر مهمانان مانند ماکزیمیلیان روبل، ارنست مندل، جوآن رابینسون و دیگران شرکت جست. در سال ۱۹۷۷ سفر تدریسی اش را به دانشگاه شهر مکزیک به پایان رساند. در آلمان اما فقط دو بار، در سال ۱۹۷۱ در برلین و ۱۹۷۵ در هانوفر سخنرانی کرد. پل ماتیک در آخرین سال‌های حیاتش موفق شد شنوندگانی در میان نسل جدید برای دیدگاه‌هایش بیابد. در سال ۱۹۷۸ مجموعه نسبتاً بزرگی از مقاله‌های منتخب در طی ۴۰ سال از حیات سیاسی اش تحت عنوان «کمونیسم ضد بلشویک» منتشر شد.
تنگ طه داراب
روستای تنگ‌طه در فاصلهٔ ۴۰ کیلومتری داراب فارس واقع شده این روستا از توابع دهستان قلعه بیابان و از بخش جنت شهرستان داراب می‌باشد.