cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
لا لا لند
ساخت
دیمین شزل به عنوان یک درامر، به آثار موزیکال علاقه‌مند بود. ایدهٔ او این بود که حس و حال فیلم‌های موزیکال قدیمی را بگیرد و آن را با زندگی واقعی ترکیب کند که کارها در آن معمولاً آنطور که دوست داریم، پیش نمی‌رود. شزل فیلم‌نامه لا لا لند را در سال ۲۰۱۰ نوشت، زمانی که به نظر می‌رسید جایی در صنعت سینما نداشته باشد. شزل در دوران تحصیل خود در دانشگاه هاروارد با جاستین هورویتز هم‌اتاقی شد و دوستیش با او شکل گرفت. او ایدهٔ خود را با هورویتز در میان گذاشت و این دو به کمک هم توانستند تصویر کلی از چیزی که در ذهن دارند را بسازند. شزل دوست داشت که فیلم نگاهی با احترام به اشخاصی داشته باشد که به لس آنجلس می‌آیند تا رویاهای خود را دنبال کنند. شزل و هورویتز به عنوان پروژه پایان‌نامه ارشد خود در دانشگاه، یک فیلم سیاه و سفید موزیکال با نام گای و مدلین روی نیمکت پارک ساختند. شزل از آثار کلاسیکی همچون مردی با دوربین فیلم‌برداری و منهتن الهام گرفت تا بتواند نگاه واقعی و همراه با احترام به شهر را در فیلم خود بازسازی کند. بعد از فارغ‌التحصیلی، شزل و هورویتز هردو به لس آنجلس رفتند و به نوشتن فیلم‌نامه ادامه دادند. شزل در بازنویسی خود چند تغییر در داستان ایجاد کرد که مهم‌ترین آن، تغییر محل وقوع داستان از بوستون به لس آنجلس بود.
شزل ابتدا قصد داشت تا عناصر جذاب شهرهایی همچون پاریس و سان فرانسیسکو را در لس آنجلس بازسازی کند اما به جای آن تصمیم گرفت تا بر روی عناصری تمرکز کند که لس آنجلس را از دیگر شهرها متمایز می‌کرد: ترافیک، شلوغی و پرزرق و برق بودن شهر و آسمان لس آنجلس از این دست ویژگی‌ها بودند. شزل برای طراحی لحن و سبک اجرای صحنه‌های رقص مبتنی بر جاز فیلم از آثار ژاک دمی و به خصوص دو فیلم چترهای شربورگ و دختران جوان راشفورد الهام گرفت. شزل همچنین برای خلق فضای بصری فیلم از آثار موزیکال کلاسیک همچون آواز در باران، واگن دسته موزیک و یک آمریکایی در پاریس الهام گرفت. شزل دربارهٔ الهام گرفتن از فیلم یک آمریکایی در پاریس گفته‌است: «یک آمریکایی در پاریس فیلمی است که ما را در خود حل می‌کند. یک نمونه عالی برای اینکه بفهمیم بعضی از آن موزیکال‌های قدیمی با چه جسارتی ساخته می‌شدند.» شزل دربارهٔ شباهت برخی از ویژگی‌ها و خصوصاً طراحی کاراکترها به آثار موزیکال قبلی خود همچون ویپلش، اینگونه توضیح داده‌است: «ویپلش و لا لا لند هردو دربارهٔ تقلا کردن و تلاش برای تبدیل شدن به یک هنرمند بزرگ و رسیدن به رؤیا هستند که نیاز هر انسانی است. به نظرم تفاوت این دو این است که لا لا لند در این مورد کمی عصبانی‌تر است.»
شزل اعلام کرده‌است که هم لا لا لند و هم در ویپلش از تجربیاتی که در مسیر تبدیل شدن به یک کارگردان در هالیوود طی کرده، الهام گرفته‌است. شزل می‌گوید ایدهٔ اصلی لا لا لند از تصمیم او برای ترک ساحل شرقی آمریکا و آمدنش به لس آنجلس برای دنبال کردن رؤیای شخصی‌اش، شکل گرفته‌است: «با شور و شوق بسیار و تصورهای رؤیایی از لس آنجلس، به این شهر آمدم اما وقتی به آن رسیدم تنها چیزی که دیدم بزرگراه‌ها و مراکز خرید بودند.»
بعد از تکمیل فیلم‌نامه، شزل به دنبال تهیه‌کننده‌ای برای ساخت فیلم گشت اما هیچ استودیویی حاضر نبود تا بر روی یک فیلم موزیکال اورجینال امروزی که هیچ آهنگ معروفی در آن وجود ندارد سرمایه‌گذاری کند. خصوصاً اینکه موسیقی مطرح شده در فیلم قرار بود موسیقی جاز باشد (سبکی که باعث شد بعداً هالیوود ریپورتر این فیلم را یک گونه «رو به انقراض» بنامد). این وضعیت تا سال‌ها ادامه داشت. شزل در این باره می‌گوید: «از آنجا که من و جاستین (هورویتز) در آن زمان افراد مشهوری نبودیم، سرمایه‌گذران نسبت به پتانسیل موجود در فیلم دچار شک می‌شدند و حاضر نبودند تا بر روی ما ریسک کنند.» دوستان شزل او را به دو تهیه‌کننده فیلم نسبتاً تازه‌کار معرفی کردند: جردن هوروویتس و فرد برگر شزل فیلم‌نامه را برای این دو فرستاد. هوروویتس و برگر از داستان خوششان آمد اما استودیویی که قرار بود با پروژه همکاری کند اعلام کرد که به شرط چند تغییر در فیلم‌نامه، بودجه‌ای ۱ میلیون دلاری برای ساخت فیلم را در اختیار شزل قرار می‌دهد. تغییرات درخواستی استودیو این‌ها بودند: شخصیت مرد قصه به جای یک پیانیست جاز، یک ستاره موسیقی راک باشد، شروع پیچیده فیلم که روایت غیرخطی دارد باید جای خود را به یک شروع ساده‌تر با روایت خطی بدهد و پایان تلخ و شیرین فیلم باید به یک پایان خوش برای دو کاراکتر اصلی تغییر کند. شزل به درخواست استودیو مبنی بر این تغییرات جواب منفی داد: «عاقلانه‌ترین کار ممکن را کردم، پیش از آنکه فیلمم را نابود کنند آن را برداشتم و از آن مکان دور شدم.»
شزل که از ساخت لا لا لند تاحدودی ناامید شده بود، نوشتن فیلم‌نامه جدیدی را آغاز کرد: ویپلش. او تصمیم گرفت تا برپایه تجربیاتی که در هنرستان به عنوان یک هنرجوی موسیقی پشت سرگذاشته، داستانی بنویسد و آن را بسازد. شزل معتقد بود که مفهوم ساده‌تر این فیلم و نیازش به بودجهٔ کم باعث می‌شود تا سرمایه‌گذاری بر روی آن از دید یک تهیه‌کننده ریسک کمتری داشته باشد. بعد از آنکه ویپلش در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۴ مورد تحسین گسترده منتقدان قرار گرفت، شزل دوباره تلاش‌های خود برای آنکه لا لا لند را به سینما بیاورد، آغاز کرد. حدود یک سال بعد و پس از آنکه ویپلش در هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد پنج جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم شد و توانست ۵۰ میلیون دلار در گیشه بفروشد (که باتوجه به بودجه ناچیز ۳ میلیون دلاریش، فروش خوبی بود)، شزل سرانجام توانست تا توجه استودیوها را برای ساخت فیلمش جذب کند.
سرانجام بعد از گذشت پنج سال از نوشته شدن فیلم‌نامه، سامیت انترتینمنت و شرکت بلک لیبل مدیا با همکاری مارک پلت، تصمیم گرفتند بودجه لازم را برای ساخت لا لا لند، در اختیار شزل قرار بدهند. آن‌ها تحت تأثیر موفقیت‌های تجاری و انتقادی ویپلش قرار گرفته بودند. یکی از تهیه‌کنندگان لاینزگیت فیلمز به نام پاتریک واکسبرگر که پیش‌تر در سری فیلم‌های استپ آپ با سامیت انترتینمنت همکاری کرده بود، شزل را تحت فشار قرار داد تا بودجه فیلم را بالا ببرد زیرا معتقد بود آثار موزیکال بزرگ نمی‌توانند با بودجه پایین ساخته شوند.
پیش تولید و انتخاب بازیگران
مایلز تلر و اما واتسون نخستین انتخاب‌های شزل برای بازی در نقش سباستین و میا بودند. در واقع، در متن اصلی فیلم‌نامه که دیمین شزل آن را نوشته بود، میا و سباستین سن کمی داشتند. با این حال، اما واتسون پیشنهاد بازی در فیلم را رد کرد و ترجیح داد تا در فیلم موزیکال دیو و دلبر بازی کند. تلر نیز که پیش‌تر سابقه همکاری با شزل را در ویپلش داشت به خاطر طولانی شدن مراحل پیش تولید از بازی در فیلم کنار گذاشته شد. شزل تصمیم گرفت تا بدون تغییر چندانی در فیلم‌نامه، بازیگران بزرگسال برای نقش‌های اصلی انتخاب کند و سن شخصیت‌ها را کمی بالاتر ببرد. اما در نهایت با این تغییر سن، شزل مجبور شد یکی از اصلی‌ترین محورهای داستانی را نیز تغییر دهد و شخصیت‌ها را از نوجوانان تازه‌وارد به لس آنجلس که به دنبال موفقیت هستند به آدم‌های بزرگی تبدیل کند که تجربه چندسال زندگی در این شهر را داشته و سخت تلاش می‌کنند تا رؤیای قدیمی خود را به حقیقت بدل کنند. بعد از گزینه‌های مختلف، رایان گاسلینگ برای بازی در نقش سباستین انتخاب شد. او برای اینکه در فیلم بازی کند، پیشنهاد حضور در نقش دیو در فیلم دیو و دلبر را رد کرد.
بعد از مدتی، اما استون برای بازی در نقش میا انتخاب شد. استون اعلام کرده بود از وقتی در سن هشت سالگی به تماشای تئاتر موزیکال بینوایان نشسته بود، به آثار موزیکال علاقه پیدا کرد. او در این باره می‌گوید: «بازی کردن در یک فیلم موزیکال و غرق شدن در آهنگ و موسیقی همواره یکی از مهم‌ترین رویاهای من بود.» او از فیلم مشهور روشنایی‌های شهر ساخته چارلی چاپلین به عنوان یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌اش که از آن برای ایفای نقش الهام گرفته بود، نام برد. استون در دوران کودکی آموزش رقص گروهی دیده بود و همچنین به مدت یک سال به کلاس‌های یادگیری رقص باله می‌رفت. به گفته استون، او بسیار با شخصیت میا احساس همدردی می‌کرده‌است: «وقتی پانزده سال داشتم با مادرم به لس آنجلس آمدیم. از همان موقع در آزمون‌های مختلف بازیگری شرکت می‌کردم اما در بیشتر آن‌ها وقتی هنوز یک خط دیالوگ هم بر زبان نیاورده بودم از گفتن ادامه جمله منع می‌شدم.» استون بر اساس تجربیات خود یک طرح کلی برای شخصیت میا نوشت که بعضی از آن‌ها به فیلم اضافه نیز شدند. رد شدن پیاپی میا در آزمون بازیگری یکی از آن‌ها بود.
شزل نخستین بار اما استون را در نمایش موزیکال کاباره ملاقات کرد. این نمایش در سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی راب مارشال در برادوی به روی صحنه رفت. شزل و هورویتز که هردو برای تماشای نمایش به آنجا رفته بودند تحت تأثیر بازی اما استون قرار گرفته بودند که آن شب با وجود سرماخوردگی، به روی صحنه رفته بود. سپس شزل و استون در نیویورک باهم دیدار کردند. در آن زمان شزل مشغول انجام مراحل پیش تولید فیلم بود. استون که متوجه شد شزل از اجرای او در نمایش کاباره خوشش آمده، اعتماد به نفس بیشتری برای بازی در فیلم پیدا کرد. شزل فهرستی از فیلم‌های موزیکال که در نوشتن لا لا لند از آن‌ها الهام گرفته بود را به استون داد که در صدر آن‌ها فیلم چترهای شربورگ قرار داشت. استون همه آن‌ها را دید و سعی کرد از آثار موزیکال کلاسیک در کار خود الهام بگیرد زیرا این مسئله برای شزل بسیار اهمیت داشت.
رایان گاسلینگ در فیلم در نقش یک پیانیست سبک جاز به اسم سباستین ظاهر شده‌است. گاسلینگ نیز همچون استون از بسیاری از خاطره‌ها و تجاربی که در مسیر تبدیل شدن به یک ستاره سینما کسب کرده بود، برای نزدیک شدن به نقش استفاده کرد. گاسلینگ تعریف می‌کند که در زمان جوانی برای آزمون بازیگری نزد یک تهیه‌کننده رفته بود اما هنگامی که مشغول تست دادن برای یک صحنه گریه‌دار بود، ناگهان تلفن تهیه‌کننده زنگ خورد و او بی اعتنا به گاسلینگ و بازیش تلفن را جواب داد. این خاطره در فیلم به عنوان یکی از سکانس‌های آزمون هنرپیشگی کاراکتر میا استفاده شد. شزل برای پیشنهاد دادن این نقش به گاسلینگ، او را در یک رستوران در نزدیکی هالیوود هیلز ملاقات کرد. گاسلینگ آن زمان مشغول آماده شدن برای بازی در فیلم رکود بزرگ بود. او فیلم‌نامه را خواند و بازی در فیلم را پذیرفت.
اما استون و رایان گاسلینگ پیش از لا لا لند در دو فیلم دیوانه‌وار، احمقانه، عشق و جوخه گانگستر هم‌بازی شده بودند و در هردوی این فیلم‌ها نیز در نقش یک زوج عاشق ظاهر شده‌اند. شزل در پاسخ به این سؤال که آیا نگران تکراری بودن زوج گاسلینگ و استون در فیلم بوده یا نه، گفته: «من عاشق این ایدهٔ هالیوود قدیم بودم که یک زوج هنری را در چندین فیلم تکرار می‌کردند. اما و رایان برای من یادآور اسپنسر تریسی و کاترین هپبورن، هامفری بوگارت و لورن باکال، و ویلیام پاول و میرنا لوی بودند.» استون و گاسلینگ هردو برای بازی در فیلم آموزش رقص و آواز خواندن دیدند تا بتوانند خودشان بدون بدل در صحنه‌های موزیکال بازی کنند.
به غیر از استون و گاسلینگ که بازی در نقش‌های اصلی را برعهده دارند، بازیگرانی همچون جی.کی. سیمونز، جان لجند، سونویا میزونو، جسیکا راث، فین ویتراک، رزمری دویت و میگن فی در فیلم ظاهر شده‌اند. سیمونز بعد از ویپلش دومین همکاری خود را با شزل تجربه کرد. جان لجند نیز برای بازی در این فیلم، گیتار زدن آموخت. کار انتخاب بازیگران از ژوئیه تا اوت ۲۰۱۵ طول کشید.
مندی مور وظیفه طراحی سکانس‌های رقص و آموزش به بازیگران را برعهده داشت. تمرینات رقص در سالن تمرین مور که در لس آنجلس قرار داشت، برگزار می‌شد. این تمرینات که از مه ۲۰۱۵ آغاز شده بود، سه الی چهارماه به طول انجامید. گاسلینگ و استون به غیر از تمرینات مشترک، هیچگاه با هم در یک اتاق نبودند. گاسلینگ در یک اتاق جدا پیانو زدن تمرین می‌کرد و استون نیز به همراه مور در یک اتاق دیگر آموزش رقص می‌دید. از آن‌جا که سکانس‌های رقص میا بیشتر از سباستین بود، در نتیجه استون مجبور شد بیشتر از گاسلینگ در این زمینه فعالیت کند. گاسلینگ که پیش از این تجربه خاصی در پیانو زدن نداشت، مجبور بود که این کار را یاد بگیرد زیرا شزل نمی‌خواست در سکانس‌های پیانو زدن سباستین از بدل استفاده کند. در آخر هم گاسلینگ خودش در تمامی سکانس‌ها بازی کرد و قطعات را نواخت. مور معتقد بود که احساس موجود در رقص از تکنیک آن، بیشتر اهمیت دارد. استون این مسئله را تأیید می‌کند و می‌گوید در سکانس‌هایی همچون رقص میا و سباستین بر فراز شهر لس آنجلس، این نکته اهمیت بیشتری داشت. شزل برای کمک به بازیگران و عوامل فیلم و برای اینکه آن‌ها بتوانند هرچه بیشتر با فضای فیلم آشنا شوند، هر هفته یکی از فیلم‌های کلاسیک مورد علاقه خود همچون کلاه سیلندری، آواز در باران و شب‌های عیاشی را برای آن‌ها پخش می‌کرد.
فیلم‌برداری و پس از تولید
شزل از همان ابتدا قصد داشت تا تمامی سکانس‌های موزیکال فیلم را به صورت سکانس‌پلان و بدون کات، ضبط کند. شزل تحت تأثیر آثار دهه ۳۰ فرد آستر و جینجر راجرز چنین تصمیمی گرفت. شزل قصد داشت برای شبیه‌سازی تصاویر عریض فیلم با موزیکال‌های دهه ۵۰، فیلم را با قالب آنامورفیک سینمااسکوپ فیلم‌برداری کند که این المان از آثار موزیکالی همچون این هوا همیشه صاف است الهام گرفته شده‌است. از آنجا که لنزهای سینما اسکوپ دیگر در دسترس نیست، شزل مجبور شد با لنزهای مخصوصی از دوربین‌های پاناویژن این تصاویر را بازسازی کند. شزل می‌خواست تا شهر لس آنجلس در فیلم دارای هویت باشد. او گفته‌است: «یک ویژگی شاعرانه در لس آنجلس وجود دارد که من همیشه به آن فکر می‌کنم. من عقیده دارم که این شهری است که توسط افرادی با رویاهای غیرواقعی ساخته شده‌است. افرادی که همه چیز خود را برای این کار از دست داده‌اند.» کار فیلم‌برداری به‌طور رسمی از ۱۰ اوت ۲۰۱۵ در لس آنجلس آغاز شد. فیلم در ۶۰ لوکیشن مختلف در لس آنجلس ضبط شد. ایستگاه راه‌آهن انجلز فلایت، هالیوود هیلز، خیابان کلرادو، سالن سینمای ریالتو، ساوت پاسادنا، استودیو برادران وارنر، سالن نمایش هومر لاکلین، ساحل هرموسا، کافه لایت هاوس، هتل شاتو مومنت و برج‌های واتس از جمله لوکیشن‌های فیلم‌برداری بودند. فیلم‌برداری فیلم بعد از ۴۰ روز و در اواسط سپتامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید.
سکانس آغازین فیلم با ترانه یک روز آفتابی دیگر، نخستین سکانسی بود که ضبط شد. این سکانس در اتوبانی واقع در جنوب لس آنجلس در دو روز پشت سرهم و با حضور بیش از ۱۰۰ رقصنده فیلم‌برداری شد. شزل قصد داشت با این صحنه خاص، عظمت و بزرگی شهر لس آنجلس را برای بیننده آشکار کند. در ابتدا قرار بود تا این سکانس در یک جاده صاف ساخته شود اما شزل تصمیم گرفت آن را در یک جاده تبادلی جلوی دوربین ببرد تا بهتر بتواند مفهوم شهر را از همان ابتدا برای بیننده جای بیندازد. طراح صحنه فیلم، دوید وسکو دربارهٔ این سکانس گفته: «واقعاً می‌ترسیدم که کسی هنگام کار سقوط کند یا بمیرد. هرچه باشد ما همه بخش‌های بزرگراه را نبسته بودیم.» شزل این سکانس را با سکانس جاده زرد آجری در فیلم کلاسیک جادوگر شهر از مقایسه می‌کند. شزل دوست داشت از عناصر لس آنجلس قدیم در فیلم استفاده کند اما چیزی که او را با مشکل مواجه کرد، این بود که بسیاری از آثار قدیمی و به جا مانده از لس آنجلس یا از بین رفته بودند یا اینکه دیگر کارکرد نداشتند. برای مثال، ایستگاه قطار انجلز فلایت که در سال ۱۹۰۱ ساخته شده‌است، در هنگام ساخت فیلم تعطیل بود. این ایستگاه که شامل یک قطار کابلی می‌باشد در سال ۲۰۱۳ و بعد از یک سانحه از دسترس خارج شد و تلاش برای تعمیر و ساخت آن نیز به جایی نرسید. با این حال شزل و گروهش موفق شدند اجازه یک روز فیلم‌برداری را در آن بگیرند.
شخصیت میا در یک کافی شاپ کار می‌کند که در استودیو برادران وارنر قرار دارد. شزل این استودیو را انتخاب کرد زیرا در آن تعداد بسیار زیادی آثار و نشان‌های تاریخی از سینمای هالیوود وجود دارد. به غیر از عناصر اصلی موجود در استودیو، طراح صحنه فیلم، دوید وسکو به همراه شزل چندین پوستر جعلی از آثار کلاسیک نیز در فضای صحنه قرار دادند. شزل حتی برای تعدادی از این پوسترها، عنوان فیلم نیز انتخاب کرد. برای مثال در یکی از پوسترهای جعلی که مربوط به یک فیلم موزیکال دهه ۳۰ بود از عنوان گای و مدلین روی نیمکت پارک استفاده شد که نام نخستین فیلم خود دیمین شزل است.
برای فیلم‌برداری سکانس یک شب عاشقانه که یک صحنه موزیکال است که در آن میا و سباستین بر فراز شهر لس آنجلس می‌رقصند، فقط ۶ دقیقه زمان وجود داشت. شزل می‌خواست این صحنه رنگ خاصی داشته باشد و برای همین این سکانس در طی دو روز و در هشت برداشت و در فاصله زمانی شش دقیقه‌ای غروب آفتاب فیلم‌برداری شد. استون تعریف می‌کند که وقتی او و رایان گاسلینگ بالاخره توانستند این سکانس را بدون اشتباه بازی کنند، گروه پشت صحنه از شدت خوش‌حالی «منفجر» شد. از آن‌جایی که گاسلینگ و استون رقصنده حرفه‌ای نبودند، در هنگام اجرای این صحنه که حاوی یک رقص پیچیده و سخت است دچار اشتباه می‌شدند. به خصوص اینکه قرار بود این سکانس به صورت تک‌برداشت گرفته شود و هر اشتباه آن‌ها کل صحنه را خراب می‌کرد. با این حال گفته می‌شود که شزل علی‌رغم اشتباهات گاسلینگ و استون نسبت به آن‌ها رفتار دلسوزانه داشت و به خاطر کم تجربه بودن آن‌ها، اشتباهاتشان را نادیده می‌گرفته‌است. استون در جریان این سکانس یک بار از روی نیمکت افتاد اما از آنجا که مشکلی به وجود نیامده بود بلند شد و به بازی کردن ادامه داد.
سکانس دعوای میا و سباستین هنگام شام عاشقانه آن‌ها، سکانسی بود که بارها بازنویسی شد زیرا از اهمیت بالایی برای شزل برخوردار بود. گاسلینگ و استون به شزل در نوشتن دیالوگ‌های این صحنه کمک کردند. هر سه آن‌ها به این نتیجه رسیده بودند که در فیلمی پر از عناصر فانتزی، این سکانس باید یکی از واقعی‌ترین صحنه‌های ممکن باشد.
شزل وظیفه تدوین فیلم را برعهده تام کراس گذاشت که پیش‌تر در ویپلش با او کار کرده بود. کراس به خاطر تدوین ویپلش برنده جایزه اسکار شده بود. شزل و کراس نزدیک به یک سال برای تدوین فیلم وقت صرف کردند. دلیل طولانی شدن این کار نیز حساسیت این دو در خلق درست لحن فیلم بود.
ارباب حلقه‌ها: یاران حلقه (بازی ویدئویی)
ارباب حلقه‌ها: یاران حلقه یک بازی ویدئویی به سبک اکشن-ماجراجویی است که توسط هول اکسپرینس برای کنسول اکس‌باکس توسعه یافته و به‌وسیلهٔ شرکت بلک لیبل گیمز در تاریخ ۲۴ سپتامبر، ۲۰۰۲ منتشر شده‌است. نسخه‌ای سازگار شده از این بازی توسط پاکت استودیوز برای کنسول بازی دستی گیم بوی ادونس، و به‌وسیله سوررئال سافتور برای پلی‌استیشن ۲، مایکروسافت ویندوز عرضه شد.
لا لا لند
آلبوم موسیقی
موسیقی لا لا لند به وسیله دوست و هم‌اتاقی شزل در دانشگاه هاروارد، یعنی جاستین هورویتز ساخته شده‌است. هورویتز کسی است شزل ابتدا ایدهٔ لا لا لند را برای او مطرح کرد. بعد از گای و مدلین روی نیمکت پارک و ویپلش، این سومین همکاری مشترک بین شزل و هورویتز محسوب می‌شود. همه ترانه‌ها و شعرهای لا لا لند توسط بنژ پاسک و جاستین پل سروده شد. تنها ترانه‌ای که این دو در ساختش دخالتی نداشتند، ترانه آغاز یک آتش بود که توسط جان لجند، ماریوس دوریس و جاستین هورویتز ساخته شده‌است. آلبوم موسیقی لا لا لند در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۶ از سوی اینتراسکوپ رکوردز منتشر شد که ترکیبی از موسیقی ساخته شده توسط هورویتز و ترانه‌های فیلم بود. آلبوم موسیقی فیلم با استقبال بسیار بالایی از سوی منتقدان و تماشاگران همراه بود و به خصوص دو ترانه شهر ستاره‌ها و آزمون (احمق‌هایی که رؤیایی دارند) مورد ستایش قرار گرفت. هورویتز، پاسک و پائول با هم به خاطر موسیقی و ترانه‌های فیلم برنده جایزه اسکار شدند.
انتشار
لا لا لند ابتدا قرار بود در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶ اکران شود. در مارس ۲۰۱۶ اعلام شد که تاریخ اکران فیلم تغییر کرده‌است. لا لا لند ابتدا به صورت محدود از ۲ دسامبر ۲۰۱۶ به روی پرده رفت و سپس اکران گسترده خود را از تاریخ ۱۶ دسامبر آغاز کرد. بعدها مشخص شد که این تغییر برنامه به دلیل درخواست شزل صورت گرفته‌است. شزل احساس می‌کرد که اکران فیلم در میانه سال مناسب نیست. او می‌خواست اولین رونمایی از لا لا لند در یک جشنواره معتبر سینمایی در حضور منتقدان باشد تا فیلم شانس فصل جوایز را از دست ندهد. بدین ترتیب فیلم با پنج ماه تأخیر نسبت به زمان اولیه، اکران عمومی شد. لاینزگیت که مسئولیت اکران فیلم را برعهده داشت، ابتدا در تاریخ ۹ دسامبر، فیلم را تنها در ۵ سالن سینما اکران کرد که این تعداد در تاریخ ۱۶ دسامبر به ۲۰۰ سالن سینما رسید. فیلم اکران جهانی خود در اروپا و دیگر نقاط جهان را از تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۷ آغاز کرد. یک هفته بعد از پخش جهانی، فیلم اکران خود را به صورت آی‌مکس در سینماهایی محدود آغاز کرد.
نمایش خانگی
نسخه دیجیتال لا لا لند بر روی دی‌وی‌دی در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ پخش شد و نسخه دیسک بلو-ری و بلو-ری اچ‌دی نیز به همراه پشت صحنه و مراحل مختلف ساخت فیلم در تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۱۷ در دردسترس عموم قرار گرفت.
گیشه
لا لا لند ۱۵۱٫۱ میلیون دلار در آمریکا و کانادا و ۲۹۵ میلیون دلار نیز در دیگر نقاط جهان فروش کرد و جمع فروشش را به ۴۴۶٫۱ میلیون دلار رساند در حالی که تنها ۳۰ میلیون دلار خرج ساختنش شده بود. ددلاین.کام در مقاله ای اعلام کرد که فیلم ۶۸٫۲۵ میلیون دلار سود خالص برای سازندگانش به ارمغان آورده که لا لا لند را در فهرست ۲۰ فیلم سودآور سال ۲۰۱۶ قرار می‌دهد.
لا لا لند اکران خود را به صورت محدود و در ۵ سالن سینما در لس آنجلس و نیویورک از تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۶ آغاز کرد. فیلم در این اکران محدود موفق شد ۸۸۱٬۱۰۷ هزار دلار فروش کند؛ یعنی به‌طور میانگین، فیلم ۱۷۶٬۲۲۱ هزار دلار در هر روز بلیط فروخته‌است که آن را تبدیل به بهترین میانگین فروش در سال ۲۰۱۶ کرده‌است. فروش خوب فیلم در اکران محدود خود باعث شد تا تعداد سینماهای آن به ۲۰۰ عدد افزایش پیدا کند. فیلم در هفته دوم خود ۳۶۶٪ افزایش فروش داشت و موفق شد ۴٫۱ میلیون دلار فروخته و در رتبه هفتم جدول باکس آفیس بایستد. در هفته سوم، فیلم بالاخره اکران گسترده خود را شروع کرد و ۷۳۴ سالن سینما به سانس‌های نمایش آن اضافه شد. لا لا لند موفق شد در آخر هفته که مصادف با تعطیلات کریسمس بود، ۹٫۲ میلیون دلار دیگر به حساب خود اضافه کند و در رتبه هشتم باکس آفیس قرار بگیرد. بعد از درخشش فیلم در هفتاد و چهارمین مراسم گلدن گلوب و کسب هفت جایزه، کنجکاوی عمومی نسبت به آن زیاد شد و باعث شد تعداد سالن‌های نمایش آن به ۱٬۵۱۵ افزایش پیدا کند. لا لا لند هفته پنجم خود را با فروش ۱۰ میلیون دلاری و قرار گرفتن در رتبه پنج باکس آفیس به اتمام رساند. فیلم در هفته ششم خود با یک رشد فروش ناگهانی مواجه شد و ۱۶٫۹ میلیون دلار بلیط فروخت و پشت سر فیلم اشخاص پنهان در رتبه دوم باکس آفیس جا گرفت. بعد از اعلام خبر نامزد شدن فیلم در ۱۴ رشته در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار، تعداد سالن‌های نمایش فیلم بازهم افزایش پیدا کرد و به ۳٬۱۳۶ سالن رسید. فیلم، این هفته را با فروش ۱۲٫۱ میلیون دلاری به پایان رساند. یک هفته مانده به مراسم اسکار، فیلم ۴٫۶ میلیون دلار فروش کرد و در هفته بعد از مراسم، ۳ میلیون دیگر به حساب خود اضافه کرد.
منتقدان
لا لا لند با استقبال گسترده منتقدان همراه بود و در زمینه‌های کارگردانی، فیلم‌نامه، تیم بازیگری، موسیقی و شیمی رابطه بین استون و گاسلینگ مورد تحسین قرار گرفت. راتن تومیتوز گزارش کرد که ۹۱٪ منتقدان نظر مثبتی دربارهٔ فیلم داشته‌اند که این درصد از روی ۴۱۴ نقد به‌دست آمده و در مجموع امتیاز ۸٫۷/۱۰ را نصیب فیلم می‌کند. در جمع‌بندی منتقدان راتن تومیتوز آمده‌است: «لا لا لند با یک کارگردانی حقیقتاً هیجان انگیز، بازی‌های قدرتمند و احساساتی که نمی‌توان در برابرش مقاومت کرد، موفق می‌شود تا یک زندگی جدید به یک ژانر قدیمی بدهد.» متاکریتیک نیز بر پایه ۵۳ نقد، میانگین نمره ۹۳ از ۱۰۰ را به فیلم داد که به معنای «تحسین همگانی» است. راتن تومیتوز و متاکریتیک به ترتیب، لا لا لند را سومین و ششمین فیلم برتر سال ۲۰۱۶ معرفی کردند. سینماسکور به فیلم درجه خوب «A–» داد. وبگاه پست ترک گزارش کرد ۸۱٪ تماشاگران نظر مثبتی دربارهٔ فیلم داشته و ۹۳٪ آن‌ها، دیدن فیلم را به دیگران توصیه می‌کنند.
پیتر ترورس در مجله رولینگ استون به فیلم چهار ستاره کامل داد. او فیلم را یک «معجزه تازه» دانست و در بخشی از نقد خود نوشت: «گاسلینگ و استون از هر نظر معرکه‌اند. گرچه انصافاً این دو بازیگر شهودی به اندازه مثلاً فرد استر یا جینجر راجرز در عالم ژانر موزیکال زاده نشده‌اند اما تمنای میا و سباستین برای بیان خویش در قالبی تغزلی را فوق‌العاده زنده و احساس برانگیز جلوه می‌دهند. این دو بازیگر واقعاً سنگ تمام می‌گذارند. گاسلینگ با فیلم‌های عاشقانه قبلی‌اش همچون دفترچه خاطرات و ولنتاین غمگین باعث شده همیشه این تصور را داشته باشیم که از پس هر کاری بر می‌آید. اما استون تابناک است. او به‌طور غریزی دریافته که نقش عمری خود را پیدا کرده و از هرچه دارد برای آن مایه می‌گذارد. به صلاح خود آکادمی است که کار استون، شزل، گاسلینگ و فیلم باشکوهشان را با ملاطفتی اسکاری بر صدر نشانند.» ترورس همچنین لا لا لند را فیلم مورد علاقه خود در سال ۲۰۱۶ دانست. مایکل فیلیپس از شیکاگو تریبون نظر بسیار مثبتی دربارهٔ فیلم داشت. او سکانس افتتاحیه فیلم و بازی استون را ستود و دربارهٔ آن نوشت: «هنرنمایی استون، خودش دلیل کافی برای تماشای لا لا لند می‌باشد» فیلیپس نسبت به عملکرد گاسلینگ در صحنه‌های رقص و همچنین ریتم سکانس‌های میانی فیلم انتقاداتی داشت اما با این حال چهار ستاره کامل را به فیلم داد و آن را اینگونه توصیف کرد: «لا لا لند لذت بخش‌ترین و جدی‌ترین سرگرمی سال است.» ای. او. اسکات در نیویورک تایمز نقدی ستایش‌آمیز دربارهٔ فیلم منتشر کرد و در بخشی از آن نوشت: «دیمین شزل کاری غیرممکن انجام داده‌است، لا لا لند هم فیلمی رؤیایی و خوش‌رنگ است و هم یک درام عاشقانه درجه یک.» پیتر بردشاو در گاردین به فیلم پنج ستاره کامل داد آن را «شاهکاری درخشان و موزیکالی رؤیایی» توصیف کرد. تام چریتی در سایت‌اندساوند علاوه بر دادن امتیاز کامل به فیلم، مهارت کارگردانی دیمین شزل را ستود و نوشت: «دیمین شزل موفق شده با مهارتی مثال زدنی یک فیلم کمیاب و خالص بسازد که هم رمانس خوبی دارد و هم کمدی را به خوبی در خود حل می‌کند. لا لا لند با آن رنگ‌های جنون‌آمیز آبی و زرد و سبزش درست مثل یک شعر حماسی عاشقانه می‌ماند.» جیمز براردینلی در ریل ویوز به فیلم ۳/۵ ستاره از ۴ داد و نوشت: «دیمین شزل نمی‌خواهد صرفاً داستانی تعریف کند (که این کار را می‌کند). نمی‌خواهد صرفاً مخاطبش را مسحور کند (البته این کار را انجام می‌دهد). نمی‌خواهد برای تأثیرگذار کردن داستانش به حس نوستالژی اتکا کند (گرچه این حس نقش مهمی در فیلم دارد). لا لا لند صرفاً برترین موزیکال سینمایی از گذشته دور تا کنون نیست بلکه به احتمال زیاد برترین موزیکال سینمایی از هر نوعی در تاریخ سینماست. بله! این فیلمی است شورانگیز تر از شیکاگوی راب مارشال و بی‌نوایان تام هوپر. لا لا لند فیلمی بی نقص است.» تای بر در مقاله طولانی در بوستون گلوب دربارهٔ تأثیر و تجربه دیدن فیلم توسط تماشاگران نوشت: «فیلم در بین لحظات تلخ و شیرین زیاد دررفت‌وآمد است و گنجینه‌ای است از چیزهایی که دیگر فراموش شده‌اند. حرف‌های مشتاقانه سباستین در کلوپ شبانه دربارهٔ جاز و نجات آن از مرگ، به نظر می‌رسد صحبت‌هایی برای کارگردانش باشد اما در آخر فیلم متوجه می‌شویم آن حرف‌ها به‌طور مستقیم خود ما را نشانه رفته‌است.»
فیلم به خاطر تصویری که از جاز و شخصیت‌های رنگین‌پوست داستان نشان داد مورد انتقاد قرار گرفت. کلی لاولر در یواس‌ای تودی نوشت: «گاسلینگ در فیلم، نقش مردی سفیدپوست را دارد که می‌خواهد جاز را نجات دهد. باتوجه به تلاش‌های او و موفقیت آخرش بدون هیچ کمکی، اینگونه به نظر می‌رسد این نجات دهنده سفیدپوست تنها گزینه نجات این موسیقی سنتی متعلق به سیاه پوستان است.» روبی لات لوینا در وایرد، آنا سیلمن در نیویورکر و آیرا مدیسون هرکدام در نوشته‌هایی نسبت به وجود عناصر نژادپرستانه در فیلم انتقاد کردند. یکی از مهم‌ترین انتقادات نسبت به شخصیت کیث، نزدیک‌ترین دوست سباستین بود که به عنوان فردی سیاهپوست باعث جدایی دو قهرمان داستان می‌شود. رکس رید در نیویورک آبزرور نظر منفی دربارهٔ فیلم داشت. او لا لا لند را یک تقلید بد از عناصر موزیکال‌های کلاسیک هالیوودی می‌داند و دربارهٔ آن نوشته‌است: «فیلم از میانه می‌میرد و کارگردان جاه‌طلب فیلم، دیمین شزل با هیچ حقه‌ای نمی‌تواند به پیکر نیمه‌جان آن زندگی ببخشد.» منتقد ساوت چاینا مورنینگ پست نیز در نوشته‌ای فیلم را اثری «کسل کننده» دانست و نوشت: «بین شخصیت گاسلینگ و استون تفاوت چندانی وجود ندارد تا آن‌ها را وارد چالش کند. هردو رویاپرداز هستند، هردو پرتلاش هستند و هردو نیز آواز می‌خوانند و هردو خسته‌کننده هستند.»
جوایز
در هفتادمین دوره جوایز بفتا، فیلم در یازده رشته نامزد دریافت جایزه شد، بیشتر از هر فیلم دیگری در سال ۲۰۱۶. فیلم ۵ جایزه بفتا برد: بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین فیلم‌برداری و بهترین موسیقی فیلم.
در هفتاد و چهارمین مراسم گلدن گلوب، لا لا لند در هفت رشته نامزد کسب جایزه شد: جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی، بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی، بهترین بازیگر زن فیلم موزیکال یا کمدی، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم‌نامه، بهترین موسیقی متن و بهترین ترانه غیراقتباسی (شهر ستاره‌ها). فیلم توانست هر هفت جایزه را به‌دست آورد که لا لا لند را تبدیل به موفق‌ترین فیلم در تاریخ جوایز گلدن گلوب می‌کند.
لا لا لند در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار، در ۱۴ رشته نامزد جایزه شد و رکورد شکست. پیش از این، فقط دو فیلم همه‌چیز درباره ایو و تایتانیک به این رکورد دست پیدا کرده بودند. فیلم شش جایزه اسکار برد: بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین فیلم‌برداری، بهترین موسیقی متن، بهترین طراحی صحنه و بهترین ترانه (شهر ستاره‌ها). دیگر رشته‌هایی که فیلم در آن‌ها نامزد جایزه شده بود عبارتند از: بهترین فیلم، بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی، بهترین تدوین، بهترین میکس صدا، بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین طراحی لباس و بهترین ترانه (آزمون (احمق‌هایی که رؤیایی دارند)).
حاشیه اسکار بهترین فیلم
در حین برگزاری مراسم و هنگام اعلام جایزه اسکار بهترین فیلم، وارن بیتی و فی داناوی که اعلام کنندگان جایزه بودند، لا لا لند را به عنوان بهترین فیلم معرفی کردند. پس از آنکه عوامل فیلم برای دریافت جایزه خود به روی سن آمدند، ناگهان اعلام شد که اشتباهی رخ داده‌است و برنده این جایزه، فیلم مهتاب بوده‌است. سپس عوامل فیلم جایزه خود را پس دادند و عوامل فیلم مهتاب به روی سن آمدند و جوایز خود را تحویل گرفتند. طبق گفته‌ها، احتمالاً به صورت اشتباهی کاغذی که در آن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن به اما استون برای فیلم لا لا لند اهداء شده بود، به وارن بیتی و فی داناوی تحویل داده شده بود.
نام فیلم
اصطلاح لا لا لند اغلب در اشاره به شهر لس آنجلس و هالیوود به واسطه سبک زندگی پر زرق و برق و پر از بریز و بپاش در این شهر بکار می‌رود. در برخی از منابع فارسی‌زبان، کلمه لا لا لند با عنوان سرزمین رؤیایی ترجمه شده‌است.
روابط اسرائیل و مقدونیه شمالی
روابط اسرائیل و مقدونیه شمالی به روابط سیاسی دوجانبه بین اسرائیل و جمهوری مقدونیه شمالی اشاره دارد. روابط دو کشور نزدیک و دوستانه است.
تاریخ
هر دو کشور زمانی بخشی از امپراتوری عثمانی بودند.
یهودیان در مقدونیه شمالی
اسکان یهودیان در مقدونیه شمالی به تاریخ باستان برمی گردد.
امروزه جامعه یهودیان در مقدونیه شمالی یک جامعه کوچک اما بسیار مورد احترام است که به عنوان پلی برای برقراری ارتباط بین مقدونیه شمالی و اسرائیل عمل می‌کنند. تعداد یهودیان مقدونیه شمالی حدود ۲۰۰ نفر است که بیشتر آنها در پایتخت اسکوپیه و همچنین در شهر اشتیپ زندگی می‌کنند.
سازمانهای یهودی مقدونیه شمالی در موارد مختلف اظهار داشته‌اند که در مقدونیه شمالی یهودستیزی وجود ندارد. پس از ملاقات با سفیر جدید اسرائیل در مقدونیه شمالی در پایان سال ۲۰۰۹، آنها به او گفتند که مقدونیه شمالی ممکن است تنها کشوری باشد که در آن نمی‌توان یهودی‌ستیزی را مشاهده کرد و یهودیان در مقدونیه شمالی احساس امنیت می‌کنند.
جامعه یهودیان مقدونیه شمالی با جامعه یهودیان صربستان روابط مستحکمی دارد و روابط طولانی و نزدیک خود را با کمیته یهودیان آمریکا حفظ می‌کند.
یهودیان مقدونیه شمالی در اسرائیل
یک جامعه کوچک یهودی از مقدونیه شمالی حضوری بسیار طولانی در سواحل مدیترانه، به ویژه در گوش دان و در شمال اسرائیل دارد.
لوسیانو دچکو
باشگاهی
زندگی حرفه‌ای لوسیانو با بازی در تیم خیمناسیا سانتافه آغاز شد. لوسیانو پس گذراندن چند فصل در خیمناسیا در سال ۲۰۰۶ به بولیوار پیوست و توانست با این تیم قهرمان لیگ برتر آرژانتین شود. لوسیانو او با بازی‌های درخشان خود توانست نظر مسئولین تیم گابکا ایتالیا را به خود جذب کند و در سال ۲۰۰۷ به این تیم پیوست و در یک سال حضور در لیگ سری آ ایتالیا همواره نیمکت‌نشین بود و فرصت چندانی برای میدان رفتن نداشت از این رو پس از یک سال نیمکت نشینی مستم به کشور خود بازگشت و به عضویت تیم بلرانو در آمد و دوباره پس پشت سرگذاشتن یک فصل موفق با این تیم در لیگ برتر آرژانتین دوباره به سری آ بازگشت و این بار به عضویت تیم لاتینا ایتالیا در آمد ولی در این تیم نیز موفق ظاهر نشد و همانند حضور اول خود در لیگ ایتالیا روند موفقیت آمیزی در این تیم پشت سر نگذاشت و دوباره به کشورش مراجعت نمود و به عضویت تیم بولیوار در آمد و به مدت سه سال در این تیم توپ زد. لوپس از حضور مجدد در ایتالیا به پیاچنزا پیوست.
تیم ملی
لوسیانو دکچو برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ به تیم ملی آرژانتین برای حضور در بازی‌های لیگ جهانی ۲۰۰۶ دعوت شد اما لوسیانو نتوانست در لیگ جهانی به میدان برود. او اولین بازی ملی خود را در مسابقات قهرمانی والیبال جهان انجام داد و از سال ۲۰۰۷ پاسور اول تیم ملی آرژانتین لقب گرفت. لوسیانو دکچو در رقابت‌های والیبال قهرمانی جهان ۲۰۱۱ با عملکرد درخشان خود در این تورنمنت توانست عنوان بهترین پاسور این رقابت‌ها را از آن خود کند. علاوه بر این دکچو در همان توانست بهترین پاسور لیگ جهانی شود.
محاصره یمن
محاصره یمن به محاصره زمینی، هوایی و دریایی یمن گفته می‌شود که با حضور ناوهای جنگی عربستان سعودی در آب‌های یمن در سال ۲۰۱۵ و پس از حمله نظامی عربستان به یمن آغاز شد. ایالات متحده آمریکا در اکتبر ۲۰۱۶ به این محاصره پیوست. این محاصره پس از شلیک یک موشک توسط انصارالله یمن به ریاض در نوامبر ۲۰۱۷ سختتر شد.
محاصره یمن منجر به گسترش شدید بیماری‌ها، گرسنگی شدید، سوء تغذیه و ایجاد یک قحطی گسترده در یمن شده‌است.
پیش زمینه
در ۶ فروردین ۱۳۹۴ (۲۵ مارس ۲۰۱۵ میلادی)، نیروهای ائتلاف به رهبری عربستان سعودی توسط فردی به نام احمد سیر آرمان حملهٔ هوایی ائتلافی از کشورهای منطقه به رهبری عربستان سعودی به یمن با نام عملیات طوفان قاطعیت و به درخواست رئیس‌جمهور مستعفی و فراری یمن آغاز کرد. این حمله از ۲ اردیبهشت با نام عملیات احیای امید ادامه یافت.
این ائتلاف شامل پنج کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس (عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، کویت و بحرین) به همراه مراکش، مصر، اردن و سودان است که در این حملات مشارکت دارند. سومالی نیز اجازه استفاده از پایگاه‌های نظامی خود برای حمله را داده‌است.
فقط در طول تقریباً یک سال (تا ۸ اکتبر ۲۰۱۶) بمباران هوایی سعودی باعث کشته شدن دست کم ۱۵۵ تن و زخمی شدن ۵۲۵ نفر که مشغول مراسم تشییع جنازه بودند، شد. در مجموع طبق گزارش شبکه المسیره واحد نظارت مرکز حقوق بشر و آمار تجاوزات سعودی یمن از زمان حمله تا ماه اول سال ۲۰۲۱ میلادی، ۱۶ هزار و ۹۷۸ شهروند یمنی که سه هزار و ۷۹۰ نفر از آنها کودک و ۲ هزار و ۳۸۱ نفر زن هستند بر اثر حملات زمینی، هوایی و دریایی ائتلاف سعودی کشته شده‌اند.
اثرات و قحطی
از ۵ نوامبر ۲۰۱۷ به دلیل تنگ‌تر شدن محاصره زمینی، دریایی و هوایی یمن توسط عربستان با پشتیبانی و کمک آمریکا قحطی در یمن شدت بیشتری به خود گرفت. در سال ۲۰۲۰ میلادی، سازمان یونیسف قحطی یمن را بدترین قحطی جهان دانست و افزود که بیش بیست و چهار میلیون تن از مردم یمن (بیش از هشتاد درصد) نیاز سخت به کمک‌های انسانی و غذا دارند و که ازین میان دوازده میلیون تن خردسالند.
نقش آمریکا
ایالات متحده از مارس ۲۰۱۵ از مداخله ائتلاف عربی در جنگ و محاصره یمن حمایت کرده‌است. در اواسط سال ۲۰۱۵، واشینگتن با ایجاد یک هسته برنامه‌ریزی هماهنگی مشترک با ارتش سعودی که به مدیریت جنگ کمک می‌کند، حمایت لجستیکی و اطلاعاتی خود را از عربستان سعودی افزایش داد. سازمان‌های امدادی می‌گویند: تحریم اعمال‌شده توسط ائتلاف عربی ایالات متحده (و تحت حمایت بریتانیا) تأثیر چشمگیری بر قحطی و شرایط یمن داشته‌است و حدود ۸۰ درصد از مردم به منابع حیاتی مانند غذا، آب و تجهیزات پزشکی نیاز فوری دارند. عربستان سعودی با تکیه بر گزارش‌های اطلاعاتی و تصاویر نظارتی ایالات متحده هدف‌های حملات هوایی خود در یمن را انجام می‌دهد. برخی از منتقدان اعزام کشتی‌های جنگی توسط آمریکا در منطقه پس از هدف قرار گرفتن امارات متحده عربی توسط موشک‌های HSV-2 Swift حوثی‌ها را باعث تقویت محاصره ائتلاف توسط ایالات متحده تعبیر کردند. به گفته منابع ایرانی، آمریکا هواپیماهای سعودی را سوخت رسانی می‌کند، اطلاعات نظامی عربستان را تأمین کرده و ده‌ها میلیارد دلار بمب برای آنها تدارک دیده‌است. ایالات متحده با تشدید نگرانی‌های بین‌المللی در مورد برخی از ابتکارات استراتژیک انجام شده توسط ارتش عربستان سعودی در درگیری، مشارکت خود در این هسته برنامه‌ریزی مشترک را تا حدودی کاهش داد.
ایالات متحده (و بریتانیا) از طریق فروش تسلیحات و کمک‌های فنی از این تلاش حمایت می‌کنند. عفو بین‌الملل از ایالات متحده و بریتانیا خواسته‌است که از ارسال تسلیحات به عربستان سعودی و ائتلاف تحت رهبری عربستان سعودی خودداری کنند. بر طبق گزارش‌ها، آمریکا به عنوان شریک غیرمستقیم عربستان در جنگ و محاصره یمن تلقی می‌شود. واشینگتن پست در مقاله ای نوشت: "پایان حمایت آمریکا از محاصره یمن به رهبری عربستان می‌تواند برای میلیون‌ها یمنی امید ایجاد کند. جو بایدن و کنگره ایالات متحده آمریکا هیچ اقدام واقعی برای پایان دادن به این حمایت‌ها انجام نداده‌اند، پس از اینکه وی اعلام کرد که «به همه حمایت‌های آمریکا از عملیات حمله در جنگ یمن، از جمله فروش تسلیحات مربوطه پایان می‌دهد»."
نقش بریتانیا
اگرچه بریتانیا از عربستان سعودی خواسته‌است که محاصره یمن را کاهش دهد و دولت بریتانیا ۴ میلیون پوند برای کمک به نیازهای اضطراری اختصاص داده‌است، دولت بریتانیا رسماً از ائتلاف به رهبری عربستان سعودی از آغاز درگیری حمایت کرده‌است. در سال ۲۰۱۵، وزیر امور خارجه وقت، فیلیپ هموند، نماینده پارلمان، تأیید کرد که سعودی‌ها از هواپیماها و تسلیحات ساخت بریتانیا در یمن استفاده می‌کنند و میزان حمایت انگلیس از عربستان سعودی را مشخص کرد: ما زیرساخت‌های قابل توجهی داریم که هوای عربستان را پشتیبانی می‌کند. به‌طور کلی و اگر از ما درخواست شود که پشتیبانی بیشتری از آنها ارائه کنیم، قطعات یدکی، تعمیر و نگهداری، مشاوره فنی و تأمین مجدد ما به دنبال انجام این کار خواهیم بود. در سال ۲۰۱۸ کارشناسان سازمان ملل از دولت بریتانیا خواستند که به عربستان سعودی بمب‌هایی را برای استفاده در یمن ندهید. در مقاله گاردین در سال ۲۰۱۹ با عنوان: سعودی‌ها بدون ما نمی‌توانستند این کار را انجام دهند: نقش واقعی بریتانیا در جنگ مرگبار یمن" توضیح می‌دهد: "هر روز یمن مورد اصابت بمب‌های بریتانیا که توسط هواپیماهای انگلیسی با خلبان‌های آموزش دیده بریتانیایی، رها می‌شوند و در داخل عربستان سعودی توسط هزاران پیمانکار انگلیسی نگهداری و آماده می‌شوند، قرار می‌گیرند. این مقاله ادعا می‌کند: بریتانیا صرفاً برای این جنگ تسلیحات تأمین نمی‌کند، بلکه پرسنل و تخصص مورد نیاز برای ادامه جنگ را نیز فراهم می‌کند. دولت بریتانیا پرسنل نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا را برای کار به عنوان مهندس و مربی خلبانان و هدف گیران سعودی مستقر کرده‌است. بی‌ای‌ئی سیستمز، بزرگ‌ترین شرکت تسلیحاتی بریتانیا، نقش بزرگ‌تری را ایفا می‌کند و دولت آن را برای تأمین تسلیحات، تعمیر و نگهداری و مهندسین در داخل عربستان سعودی قرارداد فرعی بسته‌است.
واکنش سازمان ملل متحد
به گزارش خبرگزاری فرانسه، سازمان ملل متحد از ائتلاف به رهبری عربستان سعودی خواست تا محاصره یمن را فورا/به‌طور کامل لغو کند. سازمان جهانی بهداشت از شیوع سریع بیماری دیفتری در ۱۳ استان یمن خبر داد. این سازمان همچنین اضافه کرد که بروز دیفتری در یمن به عنوان یک مشکل نگران کننده تلقی می‌شود. بر اساس گزارش‌های ایران، حدود یک میلیون یمنی مبتلا به وبا هستند و بیش از ۲۲۰۰ نفر بر اثر این بیماری جان خود را از دست داده‌اند. ائتلاف تحت رهبری عربستان سعودی پس از حمله موشکی انصارالله به ریاض در ۶ نوامبر ۲۰۱۷ تمامی مرزهای دریایی، زمینی و هوایی یمن را مسدود کرد و اجازه نداد کمک‌های بین‌المللی به مردم یمن ارسال شود. مجموع حوادث، منجر به اعتراض علیه محاصره شده‌است که در آن سازمان ملل متحد از ائتلاف نظامی به رهبری عربستان سعودی درخواست کرد تا محاصره یمن را به‌طور کامل لغو کند و گفت که ۸ میلیون نفر «در آستانه قحطی» هستند.
روبرتو دونادونی
روبرتو دونادونی (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۶۳ در سیزانو برگاماسکو)، از ستارگان باشگاه میلان و ایتالیا در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دههٔ ۹۰ میلادی می‌باشد. وی هافبکی بسیار تکنیکی با توانایی بازی با دو پا و در هر دو سمت زمین بود. وی به همراه فرانکو بارزی، مارکو وان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد از اصلی‌ترین عناصر موفقیت‌های آث میلان در اواخر دهه ۸۰ و آغاز دهه ۹۰ میلادی محسوب می‌شود.
دوران بازیگری
وی در بازی‌های جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸ در آلمان غربی اولین حضور ثابت خود را در ترکیب تیم ملی ایتالیا تجربه کرد و در جام جهانی ۹۰ ایتالیا از بازیکنان با تجربه و همچنین جوان و از امیدهای موفقیت تیم میزبان محسوب می‌شد. در نیمه نهایی جام جهانی ۱۹۹۰ در مقابل ایتالیا روبرتو دونادونی با پیراهن شماره ۱۷ از ناکامان ضیافت پنالتی‌ها بود و نتوانست دروازه سرجیو گویگوچه آ دروازبان پنالتی گیر آرژانتینی را باز کند. وی در جام جهانی ۱۹۹۴ بازگشت خوبی داشت و با ارائه یک بازی فوق‌العاده در نیمه نهایی جام جهانی مقابل بلغارستان از عوامل صعود تیم ایتالیا به دیدار نهایی بود. در فینال مقابل برزیل، دونادونی پنالتی نزد اما ایتالیا بار دیگر در رسیدن به عنوان قهرمانی، اینبار در ایستگاه آخر ناکام ماند. حضور در رقابت‌های جام ملت‌های اروپا در سال ۱۹۹۶ آخرین حضور دونادونی برای تیم ملی ایتالیا در سن ۳۳ سالگی بود. به نظر می‌رسد شماره هفده برای پیراهن بازیکنان فوتبال، بعد از دونادونی جزو شماره‌های خاص به‌حساب آمد.
دوران مربیگری
بعد از خداحافظی از فوتبال؛ دونادونی هدایت باشگاه ایتالیایی لکو (۲۰۰۱–۲۰۰۲) لیورنو (۲۰۰۲–۰۳)، جنوا (۲۰۰۳–۰۴) را برعهده گرفت، در سال ۲۰۰۵ در نیم فصل به لیورنو برگشت و آنها را به جایگاه نهم در انتهای فصل رساند این تیم در فصل بعد (۲۰۰۵–۰۶) هم در جایگاه ششم بود که وی بعد از انتقاد از رئیس باشگاه استعفا داد.
در ژوئیه ۲۰۰۶ بعد از استعفای مارچلو لیپی از هدایت تیم ملی ایتالیا، دونادونی به عنوان سرمربی جدید انتخاب شد او در اولین مسابقهٔ خود در این تیم مصاف کرواسی (دوستانه) رفت که در این بازی ۲–۰ مغلوب شد البته او در این بازی از هیچ‌کدام از بازیکنان قهرمان جام جهانی به جز آملیا (دروازه‌بان) استفاده نکرده بود.
او در طی دو سال هدایت تیم ملی ایتالیا، ۲۳ بازی سرمربی این تیم بود که ۱۳ برد، ۵ مساوی، ۵ باخت کارنامهٔ او در این تیم بود.
پیش از خیابان‌ها
پیش از خیابان‌ها (Avant les rues) یک فیلم است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
مرفق‌الجاثی
مِرفَق‌الجاثی (آرنج زانوزده) یا کاپا زانوزده یک ستاره است که در صورت فلکی زانوزده (هرکول) قرار دارد.
سیارک ۲۵۷۱۱
سیارک ۲۵۷۱۱ ۲۵۷۱۱مین سیارک کشف شده‌است که در ۰۸ ژانویه ۲۰۰۰ کشف شد.
دسر
دِسِر که در فرهنگ‌های آشپزی کشورهای سراسر جهان (گاهی به آن پی‌خوراک یا پس‌خوراک نیز می‌گویند) که معمولاً در پایان یک وعدهٔ غذایی مصرف می‌شود- به‌طور معمول جزو مواد غذایی شیرین می‌باشد. واژهٔ دسر از واژه فرانسوی کهن «desservir» به معنی جمع‌کردن روی میز گرفته شده‌است. دسرهای مشترک غربی عبارتند از: «کیک، کلوچه، میوه، ژله، بستنی، فالوده، پودینگ، ماست، بیسکویت، شیرینی، پای‌ها و آبنبات‌ها» تنوع دسرها را می‌توان در سراسر جهان یافت. از جمله روسیه که در هنگام صبحانه از دسرهای بسیار متنوعی استفاده می‌کنند. در برخی کشورها برای مصرف‌کردن دسر از قاشق مخصوصی استفاده می‌کنند که اندازهٔ آن بین اندازهٔ یک قاشق چای‌خوری و یک قاشق معمولی است. به گفتهٔ هرودوت تاریخ‌دان یونانی، ایرانیان نخستین مردمانی بودند که بعد از خوراک اصلی، خوراکی‌های شیرین می‌خوردند.
تاریخچه
نخستین دسرها آب‌نبات‌هایی بودند که از خرمای خشک و موم کندوی زنبور عسل ساخته شده بودند. قرون وسطی، زمانی که شکر برای اولین‌بار به صورت کلی تولید شد، مردم از طعم شیرینی‌ها لذت می‌بردند و شیرینی چیز جدیدی به حساب می‌آمد. اما چون شکر بسیار گران بود فقط افراد ثروتمند از شیرینی‌ها و دسرها بهره‌مند بودند. ریشهٔ اولین دسرهای محبوب، مانند بستنی‌های منجمد شده، به قرون وسطی برمی‌گردد به زمانی که خانوادهٔ سلطنتی درخواست یخ تازهٔ طعم‌دار شده با عسل، شربت یا میوه را کردند.
ریشه‌شناسی
واژهٔ «دسر» افزون‌بر کشورهای فرانسوی‌زبان در کشورهایی مانند آمریکا، کانادا، استرالیا، نیوزلند و ایرلند استفاده می‌شود. در حالی‌که «پودینگ» بیشتر در کشورهایی مانند انگلستان و کشورهای مشترک‌المنافع با انگلستان استفاده می‌شود. کشورهایی مانند هند واژهٔ «پودینگ» بیشتر در خانواده‌های سطح بالا یا متوسط استفاده می‌شود.
ارزش غذایی
کسانی که می‌خواهند از وزن خود بکاهند بهتر است بعضی دسرها را وارد برنامهٔ غذایی خود کنند. بعضی دسرها مانند ماست به دلیل کالری کم و انواع پروتئین بسیار مفید هستند و مصرف آن‌ها می‌تواند باعث کاهش وزن شود.
الموود، تگزاس
الموود (به انگلیسی: Elmwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اندرسون، تگزاس واقع شده‌است. الموود ۱۸۸٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سفارت چین در پیونگ یانگ
سفارت چین در پیونگ یانگ (به لاتین: Embassy of China) یک منطقهٔ مسکونی در کره شمالی است که در مورانبونگ-گویوک واقع شده‌است.
بوش‌نل، فلوریدا
بوش‌نل شهری در شهرستان سامتر ایالت فلوریدا است که در سال ۱۹۱۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲٬۴۱۸ نفر جمعیت داشته و مساحت آن نیز ۶٫۱ کیلومتر مربع است.
پودینگ
پودینگ یکی از انواع دسرها است. پودینگ‌هایی که در قدیم تهیه می‌شد، خوراکی بود که از انواع مواد جامد تشکیل شده بود و یک مادهٔ غذایی این مواد را به هم اتصال می‌داد؛ این مادهٔ اتصال‌دهنده ممکن بود از مشتقات ژلاتین باشد یا نباشد؛ حتی گاهی از خون برای به هم چسباندن اجزای پودینگ استفاده می‌کردند. معروف‌ترین این نوع پودینگ، «پودینگ سیاه» است. این نوع پودینگ‌های قدیمی امروزه هم در برخی مناطق تهیه می‌شوند.
در طبقه‌بندی کلی‌تر، به هر نوع دسری پودینگ اطلاق می‌شود.
جستارهای وابسته
از از مدخلِ «پودینگ» در دانشنامهٔ رشد.
دنیس مککن
دنیس مککن (Denis Maccan؛ زادهٔ May 19, 1984) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پروجا، باشگاه فوتبال ونتزیا، باشگاه فوتبال برشا، باشگاه فوتبال یو. اس. پرگولیتزه، باشگاه فوتبال آ. ث. لومتزانه، و باشگاه فوتبال اتلتیکو آرتزو اشاره کرد.
جایلز اسکات
جایلز اسکات (Giles Scott؛ زادهٔ June 23, 1987) قایقران قایق بادبانی اهل بریتانیا است.
رودانته آنته‌مویدس
رودانته آنته‌مویدس یکی گونه از  گیاهان پایا از خانوادهٔ کاسنیان است. این گیاه بومی کشور استرالیا است.
کریستال (ریو گراند دو سول)
کریستال (به پرتغالی: Cristal) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ریو گرانده جنوبی واقع شده‌است. کریستال ۶۸۱٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد.
ریس ویکفیلد
ریس ویکفیلد (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر استرالیایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم خلوتگاه و خانه و دوری اشاره کرد.
بویوک‌سوتلوجه (اردهان)
بویوک‌سوتلوجه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در اردهان واقع شده‌است.
ارباب حلقه‌ها: دو برج (بازی ویدئویی)
ارباب حلقه‌ها: دو برج یک بازی ویدئویی منتشر شده توسط شرکت الکترونیک آرتز است. این بازی در تاریخ ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ عرضه شده و سازنده آن استورمفرانت استودیوز است.
ارنست گرلاخ
ارنست گرلاخ (Ernst Gerlach؛ زادهٔ March 19, 1947) بازیکن هندبال اهل آلمان بود.
شان پن
شان جاستین پن (Sean Justin Penn؛ زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۶۰) بازیگر، کارگردان، نویسنده و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او برای نقش‌آفرینی در فیلم‌های رودخانه مرموز (۲۰۰۳) و میلک (۲۰۰۸) برندهٔ دو جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شده‌است.
پن فعالیت بازیگری را در تلویزیون و با حضور در قسمتی از مجموعهٔ تلویزیونی خانه کوچک (۱۹۷۴) به کارگردانی پدرش، لئو پن آغاز کرد. او بازیگری در فیلم را در ۱۹۸۱ با حضور در درام شیپور خاموشی آغاز کرد و در دههٔ ۱۹۸۰ در نقش‌های گوناگونی از فیلم‌ها، از جمله اوقات خوش در ریجمونت های (۱۹۸۲) و پسران بد (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. پن برای ایفای نقش در درام‌های جنایی از فاصله نزدیک (۱۹۸۶)، ایالات گریس (۱۹۹۰) و راه کارلیتو (۱۹۹۳) مورد توجه منتقدان قرار گرفت. او با بازی در درام راه رفتن مرد مرده (۱۹۹۵) به بازیگری برجسته بدل شد و برای نخستین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار و جایزهٔ بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم برلین شد. او بار دیگر برای ایفای نقش در درام-کمدی رذل و دوست‌داشتنی (۱۹۹۹) ساختهٔ وودی آلن و درام من سم هستم (۲۰۰۱) نامزد دریافت دو جایزهٔ اسکار شد. نقش‌آفرینی پن در سال ۲۰۰۳ برای رودخانه مرموز و در سال ۲۰۰۹ برای میلک دو جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد را در پی داشت. او برای اون خیلی دوست‌داشتنیه (۱۹۹۷) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد از جشنواره کن و برای فیلم مستقل جارو جنجال (۱۹۹۸) و ۲۱ گرم (۲۰۰۳) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد در جشنواره فیلم ونیز شد.
زندگی شخصی
او شوهر سابق مدونا خوانندهٔ مشهور آمریکایی است. آن‌ها در سال ۱۹۸۸ میلادی و پس از آن‌که شان پن در پی یک اختلاف زناشویی با «چوب بیسبال» به مدونا حمله کرد و او را کتک زد، از هم جدا شدند. البته این ماجرا بعد از جدایی توسط مدونا تکذیب شد. بعدها، پن با رابین رایت آشنا شد و در سال ۱۹۹۶، در حالی که دو بچه از ازدواج پیشینش داشت با او ازدواج کرد.
بازیگری
نخستین تجربه بازیگری شان پن، در فیلم زمان‌های هیجانی در بلندی‌های هیجانات در سال ۱۹۸۲ بود. وی برای فیلم‌های رودخانه میستیک و میلک جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کرده‌است. او همچنین برای سه فیلم من سام هستم، راه رفتن مرد مرده و رذل و دوست‌داشتنی هم نامزد جایزه اسکار شده بود. بازی وی و در تلفات جنگ ۱۹۸۹ ساخته برایان دی پالما در نقش یک گروهبان بسیار خشن در جنگ ویتنام مورد توجه منتقدان قرار گرفت. پن در سال ۱۹۹۳ بار دیگر جلوی دوربین برایان دی پالما رفت و در کنار آل پاچینو در فیلم راه کارلیتو به ایفای نقش پرداخت و به چهره تبدیل شد. شان پن در سال ۲۰۰۳ در چهار فیلم بازی کرد که دو فیلم از میان آن‌ها او را به اوج قلهٔ موفقیت رساندند. وی با فیلم رودخانه میستیک کلینت ایستوود با بازی درخشان خود برای اولین بار به جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد رسید. در سال ۲۰۰۸ نیز با بازی در فیلم میلک ساخته گاس ون سنت به اوج بازگشت و بیش از پیش بازی او مورد توجه منتقدین و عموم قرار گرفت و برای بار دوم برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
کارگردانی
در سال ۱۹۹۱ اولین کارگردانی خود را با فیلم دونده هندی تجربه کرد. او دو فیلم دیگر نیز با بازی جک نیکلسون با نام‌های نگهبان گذرگاه ۱۹۹۵ و قول (۲۰۰۱) کارگردانی کرده‌است. در فیلم قول، میکی رورک نیز به ایفای نقشی کوتاه پرداخت. وی در ۲۰۰۷ فیلم به‌سوی طبیعت وحشی را کارگردانی کرد و به توفیقات زیادی دست یافت.
کارهای بشر دوستانه و فعالیت‌های اجتماعی
پن یکی از فعالان حقوق بشر در یونیسف می‌باشد.
پیام به بوش
در اکتبر ۲۰۰۲ پن مبلغ ۵۶٫۰۰۰ دلار برای یکسری تبلیغ به واشینگتن پست پرداخت کرد که در آن تبلیغات، از جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، خواسته می‌شد روند خشونت‌ها را پایان ببخشد. تبلیغات به صورت نامه‌های سرگشاده نوشته شد و در جهت مخالفت با حمله احتمالی به عراق و جنگ‌های ضدتروریسم بود.
سفر به عراق
او در دسامبر ۲۰۰۲ سفر کوتاهی به عراق داشت. وی در عراق به تهیه تصاویر و گزارش‌های مختلف شهرها و وضعیت مردم این کشور پرداخت.
رزمگاه علیا
رزمگاه علیا، روستایی از توابع بخش قلندرآباد شهرستان فریمان در استان خراسان رضوی ایران است.
شان پن
حمایت از اعتراض‌ها در ایران و مصر
شان پن پس از سرکوب مردم معترض به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ توسط دولت ایران با اعتصاب غذا این اقدام را محکوم نمود. شان پن در اکتبر ۲۰۱۱ به جمع معترضین مصری در میدان التحریر قاهره پیوست. او در این جمع گفت: این بازیگر آمریکایی از مبارزات مردم ایران و «شجاعت» جوانان ایرانی ستایش کرد
رزمگاه علیا
جمعیت
این روستا در دهستان سفیدسنگ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۱ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
شان پن
حمایت از جنبش زن زندگی آزادی
این بازیگر آمریکایی در مراسم اهدای جوایز سینمایی گولدن گلوب از جنبش زن زندگی آزادی در ایران و زنان افغانستان یاد و از «شجاعت» جوانان ایرانی ستایش کرده است.
به گفته او رویای برخورداری از آزادی یک کالای لوکس نیست و برای به دست آوردنش باید جنگید و فداکاری کرد.
سفر به ایران
در ژوئن ۲۰۰۵ شان پن در سفری پنج روزه به عنوان خبرنگار روزنامهٔ سان‌فرانسیسکو کرونیکل از ایران دیدار کرد. و مجموعه گزارش‌های خود از رویدادها و مصاحبه‌های پیش از انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری ایران را در روزنامهٔ سان‌فرانسیسکو کرونیکل به چاپ رساند. او در این سفر به عنوان خبرنگار در نماز جمعه شرکت کرد با مهدی هاشمی رفسنجانی، سید حسن خمینی، اکبر هاشمی رفسنجانی و نیز جمعی از اهالی سینما دیدار کرد. او پس از بازگشتش به آمریکا، در نامه‌ای سرگشاده به جرج دبلیو بوش، دیک چینی و کاندولیزا رایس نوشت:
زلزله هائیتی
پن به عنوان سفیر افتخاری در کشور هاییتی کارش را آغاز کرد، ابتدای فعالیتش را با رساندن داروهای مُسکن به آسیب‌دیدگان زلزله آغاز کرد و پس از آن مدیریت کمپ توانبخشی مجدد به حادثه‌دیدگان را برعهده داشت. او فعالیت‌های دیگری چون آواربرداری، تعمیر خانه‌های آسیب‌دیده و همچنین راه‌اندازی یک مرکز درمانی را در هاییتی انجام داد و بخاطر کارهای انسان دوستانه بسیار زیادی که بعد از زلزله سال ۲۰۱۰ هائیتی انجام داد، سفیر صلح هائیتی نامیده شد.
کلوئه لریش
کلوئه لریش (Chloé Leriche؛ زادهٔ) کارگردان فیلم اهل کانادا است.
مندی ووتسل
مندی ووتسل (Mandy Wötzel؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز نمایشی اهل آلمان است.
مرموت
مرموت یک شهر در آلمان است که در راین-هونسروک واقع شده‌است. مرموت ۳۰۲ نفر جمعیت دارد.
سیارک ۲۵۷۱۴
سیارک ۲۵۷۱۴ ۲۵۷۱۴مین سیارک کشف شده‌است که در ۰۳ ژانویه ۲۰۰۰ کشف شد.
خلف الحوسنی
خلف الحوسنی (Khalaf Al-Hosani؛ زادهٔ February 23, 1996) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است.
مسابقات والیبال قهرمانی آسیا ۱۹۷۵
والیبال قهرمانی مردان آسیا ۱۹۷۵ نخستین دوره از قهرمانی آسیا می‌باشد که از ۱۷ تا ۲۸ اوت ۱۹۷۵ در ملبورن، استرالیا برگزار گردید.
کیم یونگ هون
کیم یونگ هون (؛ زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۷۸) بازیگر اهل کره جنوبی است.
گورستان خالد نبی
به دلیل دوری راه و فقدان وسیله نقلیه و کمبود تسهیلات رفاهی در محل و همچنین گرمای شدید تابستان و سرمای زمستان، بهترین زمان برای دیدار از آن ، ماه‌های فروردین و اردیبهشت و خرداد است.در نزدیکی و پایین‌تر از بقعه طلحه جان، بقعه‌های عالم بابا و چوپان عطا و دره‌ای به نام پنج شیر و همچنین چشمه خضر دندان، قرار دارند. طبق روایات رایج بین اهالی، عالم بابا پدر همسر خالد نبی و چوپان عطا، شبان خالد نبی یا یکی از اولیای گمنام یا یکی از همراهان وی بوده‌است، که همگی آن‌ها مورد توجه و احترام ترکمن‌ها هستند.