cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
درگیری‌های ایرلند شمالی
۱۷۹۱–۱۹۱۲
با انعقاد مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰ (که ۱ ژانویه ۱۸۰۱ تصویب شدند), پارلمان ایرلند لغو شد و با ادغام خاک این منطقه به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، یک چهارچوب سیاسی جدید جایگزین گردید. نتیجه این امر نزدیک‌تر شدن رابطه میان انگلیکان و پروتستان‌های ایرلندی با بریتانیا بود و ایشان به عنوان بخشی از یک جامعه پروتستان «وفادار» شناخته شدند. اگرچه آزادی کاتولیک‌ها در سال ۱۸۲۹ به دست آمد و تا حد زیادی تبعیض رسمی علیه کاتولیک‌ها (در آن زمان حدود ۷۵ درصد از جمعیت ایرلند را شامل می‌شدند) را از بین برد، اما تلاش‌ها برای لغو اتحاد دو کشور در ۱۸۰۱ به شکست انجامید.
هارویا فوجی
هارویا فوجی (Haruya Fujii؛ زادهٔ December 26, 2000) بازیکن فوتبال است.
درگیری‌های ایرلند شمالی
۱۷۹۱–۱۹۱۲
در اواخر قرن نوزدهم حاکمیت محلی ایجاد شد و اکثریت کاتولیک از آن استقبال کردند، درحالی که وفاداران پروتستان با حکومت محلی ایرلند سر ناسازگاری داشتند.
هارویا فوجی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناگویا گرامپوس اشاره کرد.
درگیری‌های ایرلند شمالی
۱۷۹۱–۱۹۱۲
اتحادگراها و طرفداران حکومت محلی، اصلی‌ترین جناح‌های سیاسی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در ایرلند بودند.
۱۹۱۲–۱۹۲۲
در دهه دوم قرن بیستم، حزب پارلمانی ایرلند، در دولت محلی یا خودگردانی محدود ایرلند، به دلیل تحریک‌ها، در آستانه استعفا قرار گرفت؛ زیرا کارزاری از دهه ۱۸۷۰ آغاز شده بود و اتحادگرایان اکثراً پروتستانی و عمدتاً ساکن در اولستر در برابر خودمختاری و استقلال ایرلند مقاومت می‌کردند چون از آیندهٔ خود در کشوری کاملاً کاتولیک و تحت سلطهٔ کلیسای کاتولیک روم ترسیده بودند. در سال ۱۹۱۲ اتحادگرایان میثاق اولستر را به رهبری ادوارد کارسون امضا کردند و متعهد شدند که در صورت لزوم از زور برای مقاومت در برابر تشکیل دولت محلی استفاده کنند. برای این منظور، آن‌ها نیروهای شبه‌نظامی داوطلبان اولستر (UVF) را تشکیل دادند. در واکنش به این اقدام، سازمان داوطلبان ایرلندی در ۱۹۱۳, با هدف مقابله با اولستری‌ها و تشکیل دولت محلی ایرلند ایجاد شد. با آغاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴, و درگیری ایرلند در جنگ به‌طور موقت از بروز جنگ داخلی در ایرلند جلوگیری شد و حل مسئله استقلال ایرلند را به تأخیر انداخت. دولت محلی اگرچه در مجلس بریتانیا با توشیح ملوکانه تصویب شد، اما تا پایان جنگ به حالت تعلیق درآمد.
کاتکن آلاسکا
کاتکن آلاسکا (به انگلیسی: Kathakne) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Southeast Fairbanks Census Area واقع شده‌است. کاتکن آلاسکا ۵۱۶٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جووانی رجو
جووانی رجو (Giovanni Reggio; – 1888:12:12, December 22, 1972) قایقران قایق بادبانی اهل ایتالیا بود.
درگیری‌های ایرلند شمالی
۱۹۱۲–۱۹۲۲
داوطلبان ایرلندی، با اکثریت، به عنوان داوطلب ملی راهی جنگ شدند و برخی از آن‌ها به هنگ‌های ایرلندی ارتش جدید انگلستان پیوستند. بسیاری از کسانی که به خدمت رفتند، ملی‌گرایان تندرو بودند، از جمله اخوان جمهوری‌خواه ایرلندی. از این صفوف کسانی بیرون آمدند که قیام عید پاک را در سال ۱۹۱۶ به رهبری پاتریک پیرس و جیمز کانلی، به راه انداختند. دو سال و نیم پس از اعدام شانزده نفر از رهبران این قیام، جدایی‌طلبان حزب شین فین در دسامبر ۱۹۱۸ در انتخابات عمومی در ایرلند با کسب ۴۷٪ آرا و اکثریت کرسی‌ها پیروز شدند و در ۱۹۱۹ اولین پارلمان ایرلند را در دوبلین تأسیس کردند. این‌گونه جنگ استقلال ایرلند آغاز شد و در سال‌های ۱۹۲۱–۲۲ تلفات بسیاری داد تا این که دولت آزاد ایرلند توانست در صلح‌نامه‌ای با بریتانیا، استقلال بخش بزرگی از جزیره ایرلند را به دست آورد اما شش شهرستان در ایرلند شمالی، که اکثریت اولستری و وفادار را در خود جای داده بودند، همچنان جزئی از خاک بریتانیا باقی ماندند.
اختلاف طبقاتی و بی‌ثباتی ایرلند شمالی
پس از بازنگری‌های قانون اساسی در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۲۲ پارلمانی محلی در ایرلند شمالی ایجاد شد که مورد قبول تقریباً تمامی یک میلیون پیرو پروتستان در شش شهرستان این منطقه بود. با این حال چند صد هزار پیرو پروتستان که در جاهای دیگر ایرلند زندگی می‌کردند از امتیازی برخوردار نشدند و اکثراً به ایرلند شمالی مهاجرت کردند. از این گذشته، حدود نیم میلیون ایرلندی ملی‌گرا و پیرو کاتولیک رومی هنوز در شش شهرستان شمالی زندگی می‌کردند که پارلمان به آن‌ها تعلق نداشت. تحت رهبری جیمز کریگ، که از ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۰ به عنوان نخست‌وزیر ایرلند شمالی خدمت کرد، پارلمان ایرلند شمالی تحت سلطه اکثریت پروتستان قرار گرفت و به نفع ایشان حکومت می‌کرد و به حفظ اتحاد با بریتانیای کبیر اصرار داشت. اکثر کاتولیک‌های رومی هرگز با وضعیت ایرلند شمالی سازگار نبودند، اگرچه مخالفت آن‌ها از نظر سیاسی بی‌تأثیر بود و علیهشان در زمینه اشتغال، مسکن عمومی، آموزش و خدمات اجتماعی تبعیض قائل می‌شدند. علاوه بر این، اتحادگرایان از طریق دستکاری در مرزهای انتخاباتی، سعی می‌کردند نمایندگی کاتولیک‌های روم را به حداقل برسانند و این گونه تسلط سیاسی خود بر ایرلند شمالی را تضمین می‌کردند.
دلیل مهاجرت نکردن کاتولیک‌ها از ایرلند شمالی، اقتصاد بهتر این سرزمین نسبت به کشور جمهوری ایرلند بود. در پایان قرن نوزدهم، بلفاست (بزرگترین شهر ایرلند شمالی و پایتخت آن) با جمعیتی در حدود ۳۵۰٬۰۰۰ نفر و مشاغل بی‌شمار در صنایع نساجی و کشتی سازی، شهری صنعتی محسوب می‌شد. اگرچه پروتستان‌ها در مشاغل حرفه‌ای و سمت‌های مدیریتی، اغلب ناعادلانه و بیش از حد تبعیض‌آمیز برتری داشتند، اما جبهه اقتصادی بلفاست کاتولیک‌های طبقه پایین را از حومه فقیر به سوی خود می‌کشاند. این شهر خشونت‌های فرقه‌ای را تجربه کرد، محله‌های پروتستان‌نشین و کاتولیک‌نشین جدا از یکدیگر بود و عدم تحمل مذهبی بیداد می‌کرد - همه اینها شرایط سخت زندگی کاتولیک‌ها را بدتر می‌کرد - اما جذابیت اقتصادی شمال حتی در دهه ۱۹۳۰ و طی رکود دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ هنوز می‌چلبید.
در اواسط دهه ۱۹۶۰ ثبات شکننده در ایرلند شمالی، جامعه را به سوی زوال می‌کشاند. اکثریت جمعیتی که پروتستان‌ها از آن برخوردار بودند، اطمینان یافتند که قادر به کنترل نهادهای دولتی هستند و این قدرت بیشتر اوقات، به روش‌هایی مورد استفاده قرار می‌گرفت که به اقلیت کاتولیک آسیب می‌رساند، اگرچه وجود تبعیض در شمال ایرلند همچنان یک بحث داغ بود، جنبش فعالان حقوق مدنی - که تا حدودی از دستاوردهای آفریقایی آمریکایی‌ها در ایالات متحده الهام گرفته شده بود - در اواخر دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد و حوادث خشونت‌بار جمعی افزایش یافت. پلیس گهگاه با استفاده از زور تظاهرات‌کنندگان را از خیابان پراکنده می‌کرد. هم‌زمانی تقاضای شدید اصلاحات و اصرار بر قدرت ماندن اولستری‌ها، ایرلند شمالی را به آستانه جنگ داخلی کشاند.
اوج گرفتن درگیری‌ها
دولت انگلیس نیروهای خود را برای کمک به نیروهای مدنی ایرلند شمالی اعزام کرد. در سال ۱۹۶۹ ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) از دل شورش و خشونت گسترده شهری، و این بی نظمی‌های عمومی بیرون آمد. IRA اسلحه و مواد منفجره به دست آورد و به منظور محافظت از کاتولیک‌های رومی، شروع به بمب‌گذاری و تیراندازی برای بی‌ثبات کردن مؤسسات ایرلند شمالی، تضعیف عزم انگلیس برای حفظ اتحاد و تحقق وحدت ایرلند کرد. در پاسخ به خشونت‌های ملی‌گرایان، مقامات در اوت ۱۹۷۱ بدون محاکمه دستگیر کردن مخالفان را آغاز کردند. با این حال، این امر به جای تضعیف کمپین IRA، مردم را به سوی آن تشویق کرد. اتحادگرایان پروتستان با تشکیل تیپ‌های شبه نظامی وفادار خود واکنش نشان دادند.
در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۲، در شهر دری، روزی که به یکشنبه خونین معروف شد، اعتراض مسالمت‌آمیز اما غیرقانونی کاتولیک‌ها علیه سیاست داخلی دولت انگلیس به خشونت کشیده شد و نیروهای انگلیسی آتش گشوده و ۱۳ نفر از تظاهرکنندگان کاتولیک را کشتند. (و نفر چهاردم چند ماه بعد درگذشت) یکشنبه خونین هنوز هم مورد بحث و جدل طرفین است؛ چنان‌که در اواخر دهه ۱۹۹۰ دولت انگلیس کمیسیونی را برای تعیین حقیقت ماجرا ایجاد کرد و در سال ۲۰۱۰ گزارش ساویل، اعلامیه نهایی تحقیقات دولتی، نتیجه گرفت که هیچ‌یک از قربانیان هیچ تهدیدی برای سربازان ایجاد نکرده بودند و تیراندازی آن‌ها بدون توجیه بوده.
خونین‌ترین سال درگیری‌ها به «ترابلز» مشهور شد؛ سال ۱۹۷۲ بود که ۴۶۷ نفر، از جمله ۳۲۱ غیرنظامی، کشته شدند. تقریباً ۲۷۵ نفر هر ساله در دوره ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ کشته می‌شدند. این خشونت‌ها در دههٔ ۱۹۸۰ که هر ساله حدود ۵۰ تا ۱۰۰ قتل سیاسی و ترور رخ می‌داد، کاهش یافت. در پایان قرن بیستم، بیش از ۳۶۰۰ نفر کشته و ۳۶۰۰۰ نفر زخمی شده‌بودند. که بیش از ۲۰۰۰ نفر در صف جمهوریخواهان، ۱۰۰۰ وفادار و بیش از ۳۵۰ نیروی امنیتی بودند. در سه دهه آخر قرن ۲۰، بیش از ۱۰۰۰ نفر از نیروهای امنیتی نیز کشته شدند.
در مارس ۱۹۷۲، نخست‌وزیر محافظه‌کار انگلستان، ادوارد هیت، قانون اساسی و پارلمان ایرلند شمالی را به حالت تعلیق درآورد، و بدین ترتیب قانون داخلی (که تا سال ۱۹۹۹ بازنگشت) پایان یافت و حکومت مستقیم این منطقه از لندن برقرار شد. در میان چندین طرح برای بازگرداندن قوانین محلی، اولین اقدام، معروف به توافق‌نامه Sunningdale، منجر به ایجاد مجلسی کوتاه‌مدت در ۱۹۷۳ شد که در آن کاتولیک‌ها دارای برخی اختیارات سیاسی شدند. توافق‌نامه Sunningdale همچنین شورای ایرلند را برای اتصال دو حوزه قضایی ایرلند در جزیره، پیش‌بینی کرده‌بود. با این وجود، خشونت ادامه یافت و مدیر اجرایی تقسیم قدرت تنها پس از چند ماه به دلیل اعتصابی که توسط شورای کارگران اولستر، کمیته تحت‌حمایت شبه‌نظامیان پروتستان برگزار شد، سقوط کرد. ارتش انگلیس همچنان حضور عمده‌ای داشت و عناصر شبه‌نظامی در عملیات دولت و دادگاه‌ها نفوذ می‌کردند.
فروکش درگیری‌ها
مجمعی که برای انعکاس نظرات سیاسی متنوع در نظر گرفته شده بود، در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد ولی این انجمن در سال ۱۹۸۶ منحل شد. ملی‌گرایان تصریح کردند که آن‌ها توافقی را که فقط در محدوده‌ی ایرلند شمالی باشد، نمی‌پذیرند و بایستی سراسر ایرلند دخیل باشد. در پاسخ، دولت‌های انگلیس و ایرلند توافق‌نامه منعقد کردند (۱۹۸۵) که علی‌رغم نارضایتی اتحادگرایان اولستر، در آن برای اولین بار بود که به دولت ایرلند نقش مشورتی رسمی در امور ایرلند شمالی داده شد. در دهه ۱۹۹۰، مذاکرات بین تمام احزاب عمده مشروطه ایرلند شمالی به استثنای شین فین (شاخه سیاسی ارتش موقت) انجام شد. چارچوب‌هایی برای مذاکرات صلح همه‌جانبه - به ویژه بیانیه خیابان داونینگ (۱۹۹۳)، به ترتیب توسط نخست وزیران انگلیس و ایرلند، جان میجر و آلبرت رینولدز - ارائه شد. در این پیمان بریتانیا قول داد حق تعیین سرنوشت مردم ایرلند شمالی را بپذیرد و در صورت استقلال‌خواهی اکثریت مردم ایرلند شمالی، وحدت ایرلند را به رسمیت شناخته و متعهد گردد که در صورت توافق سیاسی مذکور، ادعاهای قانون اساسی خود را در مورد ایرلند شمالی کنار بگذارد.
هر دو IRA و گروه‌های شبه نظامی وفادار از قطع فعالیت نظامی در سال ۱۹۹۴ خبر دادند، هرچند که حوادث پراکنده همچنان ادامه داشت. مانع اصلی مذاکرات همه طرف‌ها بحث از کار افتادن IRA (خلع سلاح) بود. در ژوئن ۱۹۹۶ از سر گرفته شد - اگرچه شین فین بلافاصله در مذاکرات شرکت نمی‌کرد، زیرا IRA به آتش‌بس خود پایان داده بود (مجدداً در سال ۱۹۹۷ بازگشت) - و در نهایت توافق‌نامه جمعه نیک (توافق‌نامه بلفاست) در آوریل ۱۹۹۸ امضا شد. توافق، مسئولیت بیشتر امور محلی را به یک مجمع منتخب واگذار می‌کرد. ترتیب نهادی برای همکاری فرامرزی در مورد طیف وسیعی از مسائل بین دولت‌های ایرلند و ایرلند شمالی و ادامه مشاوره بین دولت‌های انگلیس و ایرلند وجود داشت. در همه‌پرسی مشترک در سراسر ایرلند و ایرلند شمالی، در ۲۲ مه ۱۹۹۸، که برای اولین بار از سال ۱۹۱۸ روی می‌داد، این توافق‌نامه توسط ۹۴ درصد رای‌دهندگان در ایرلند و ۷۱ درصد در ایرلند شمالی تصویب شد. با این حال، اختلافات گسترده‌ای بین حمایت کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها از توافق در ایرلند شمالی بود (۹۶ درصد کاتولیک‌ها اما فقط ۵۲ درصد پروتستان‌ها به آن رأی مثبت دادند) که نشان داد تلاش برای حل منازعات فرقه‌ای دشوار است.
در انتخابات مجمع جدید ایرلند شمالی که ماه بعد برگزار شد، حزب اتحادگرای اولستر (UUP)، جریان اصلی پیروان پروتستان، ۲۸ کرسی به دست آورد. حزب سوسیال دموکرات و کار (SDLP)، یک حزب کاتولیک میانه‌رو، ۲۴ کرسی به دست آورد؛ حزب دموکرات اتحادگرا (DUP)، یک حزب تندرو پروتستان که توافق جمعه نیک را نمی‌پذیرفت، ۲۰ کرسی برد. و شین فین تنها ۱۸ کرسی یافت.
فهد موفی
فهد موفی (Fahd Moufi؛ زادهٔ May 5, 1996) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مراکش، زیر ۲۰ سال مراکش، و زیر ۲۳ سال مراکش بازی کرده‌است.
هامایوشی ماسانوری
هامایوشی ماسانوری (Hamayoshi Masanori؛ زادهٔ July 5, 1971) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
تویاما میتسورو
تویاما میتسورو ; May 21, 1855 – October 5, 1944) اهالی کسب‌وکار، و سیاستمدار اهل ژاپن بود.
تایاما در خانواده‌ای فقیر سامورایی در شهر فوکوئوکا در کیوشو متولد شد. در جوانی، او در شورش ساگا ۱۸۷۴ جنگید.
شبه جزیره اوسومی
شبه جزیره اوسومی (大 隅 半島، umisumi Hantō) و (Ōsumi Peninsula) از جزیره کیوشوی ژاپن به سمت جنوب پیش می‌رود و شامل جنوبی‌ترین نقطه جزیره، کیپ ساتا است. ساحل شرقی آن در اقیانوس آرام قرار دارد، در حالی که در غرب آن به شبه جزیره ساتسوما از طریق خلیج کاگوشیما روبرو است. از نظر سیاسی بخشی از استان کاگوشیما است.
گدازه در سال ۱۹۱۴ توسط ساکوراجیما (که قبلا جزیره ای بود) فوران کرد با شمال غربی شبه جزیره اسومی ارتباط زمینی برقرار کرد.
پادشاهان شیطان
پادشاهان شیطان که در ژاپن با نام Sengoku Basara شناخته می‌شود، یک بازی ویدئویی در سال ۲۰۰۵ برای پلی استیشن ۲ است که توسط کپکام توسعه و منتشر شده‌است. این اولین قسمت از فرنچایز Sengoku Basara است. نسخه غربی به دلیل محدودیت‌های مجوز دارای یک پیش‌درآمد همراه با یک قطعه اصلی بود. این بازی با چندین دنباله و یک سری انیمه دنبال شد که همه آنها فقط از عنوان و محیط اصلی Sengoku Basara استفاده می‌کردند.
داستان
فیلم Sengoku Basara در دوره سنگوکو یا دوره کشورهای متخاصم در ژاپن فئودالی رخ می‌دهد که طی آن ژاپن به بسیاری از ایالت‌های کوچک تقسیم شد که بر سر قدرت و زمین می‌جنگیدند. این بازی دارای دو جنگ سالار تاریخی به عنوان قهرمانان اصلی است: داته ماسامونه و سانادا یوکیمورا
شخصیت اصلی پادشاه شیطان (اودا نوبوناگا در سنگوکو باسارا) است.
گیم پلی
این یک بازی هک اند اسلش و اکشن شبیه به شیطان هم می‌گرید (مجموعه بازی)، سلسله جنگجویان و جنگجویان سامورایی است.
تغییرات قابل توجهی در گیم پلی بازی در نسخه‌های غربی انجام شد. چهار نفر از شخصیت‌ها غیرقابل بازی شدند و مهارت‌های مختلف حذف یا اضافه شدند. سطوح دشواری تغییر کردند تا بازی دشوارتر شود (با تبدیل شدن ژاپنی Normal به Easy و ژاپنی Hard عادی، و پاداش Easy 30% EXP کمتر و بدون سلاح 3rd+ در حالی که Normal پاداش عادی ژاپنی را حفظ می‌کند). سیستم مبارزه نیز اصلاح شد و عنصری به نام "پرایمینگ" اضافه شد (یکی از حملات ویژه شخصیت‌ها حمله پرایمینگ بود و از آن حمله برای دشمنان "Prime" استفاده کرد و آنها را در معرض آسیب قرار داد و امکان زنجیره‌های ترکیبی بالاتر را فراهم کرد)
بومی سازی
گزیده‌ای از مصاحبه IGN با هیرویوکی کوبایاشی، تهیه‌کننده بازی: کوبایاشی: Devil Kings در ژاپن سنگوکو باسارا نامیده می‌شود، و بر تاریخ ژاپن تمرکز دارد. وقتی داشتیم بازی را می‌ساختیم، به خود می‌گفتیم: "چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا این بازی را متمایز کنیم تا این بازی از سایر بازی‌های هک اند اسلش متفاوت باشد؟" و ما به این نتیجه رسیدیم که این راز شاید در بازی‌های دیگری باشد که کپکام انجام داده‌است. گفتیم، "بیایید به شخصیت‌ها نوعی حس Devil May Cry بدهیم - برخی حرکات بسیار جالب، مانند چیزهایی که ممکن است در Devil May Cry ببینید. بیایید کاراکترها را کاملاً و کاملاً متمایز از یکدیگر کنیم. Street Fighter II." این نسخه ژاپنی است. سپس، گفتیم، "خوب، بیایید آن را در آمریکای شمالی و اروپا منتشر کنیم - چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا دوباره متفاوت شود؟ چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا برای مخاطبان آمریکای شمالی و اروپایی جذاب شود؟" پس از چند بحث، تصمیم گرفتیم که در ژاپن فئودال با سامورایی‌ها و نینجاها بازی نکنیم، بلکه در عوض یک بازی تاریک، کمی شیطانی و فضایی فانتزی داشتیم، یک بازی با احساس بزرگ Devil May Cry. . پس ما گفتیم: "باشه، تاریک می‌کنیم." اسم آن را پادشاهان شیطان بگذارید. شخصیت اصلی یک شرور خواهد بود. ما پس‌زمینه را تیره‌تر می‌کنیم، حرکات بیشتری می‌دهیم، توانایی بیشتری برای تقویت شخصیت شما و چیزهایی از این قبیل برای بازارهای آمریکای شمالی و اروپا ارائه می‌کنیم.
IGN: به علاوه از نظر تاریخی دقیق نیست؟
کوبایاشی: نسخه ژاپنی بازی بر اساس تاریخ ژاپنی ساخته شده‌است. برخی از عناصر فانتزی وجود دارد که در واقع اتفاق نیفتاده اند، البته به اندازه کافی وجود دارد. با نسخه‌های آمریکای شمالی و اروپایی، ما آن عنصر را به‌طور کامل حذف کرده‌ایم. برخی از پس زمینه‌ها ممکن است آن استعداد ژاپنی را حفظ کنند. بسیاری از آنها این کار را نمی‌کنند و کاملاً جدید هستند. بسیاری از دشمنان کاملاً جدید هستند. و دیگر اصلاً مبتنی بر ایده ژاپن فئودالی نیست. آن قسمت از بازی اکنون به تاریک تر تغییر کرده‌است. این تغییرات به‌عنوان محبوبیت نداشتند، زیرا نسخه Devil Kings یک شکست انتقادی و تجاری بود و دیگر بازی Sengoku Basara به آمریکای شمالی و اروپا عرضه نشد تا اینکه Sengoku Basara: Samurai Heroes در پاییز ۲۰۱۰ منتشر شد.
نقدها و نمرات
نسخه غربی شده (Devil Kings) بر اساس وب سایت جمع‌آوری بررسی Metacritic، نقدهای «مختلط یا متوسط» دریافت کرد.
نسخه ژاپنی با نظرات «عموماً مطلوب» طرفداران، منتقدان و مصرف‌کنندگان مواجه شد. به نظر می‌رسد طرفداران این فرنچایز به نسخه ژاپنی نقدهای مثبت و نسخه غربی نقدهای منفی داده‌اند با یکی از این موارد، «در حالی که Sengoku Basara یک کلاسیک کالت در بین طرفداران و گیمرها محسوب می‌شد، Devil Kings محلی سازی وحشتناک یک بازی خوب در نظر گرفته می‌شد که باید برای نسخه‌های غربی آن بدون تغییر باقی مانده‌است.» این بازی ۸/۸/۷/۸ برای مجموع ۳۱/۴۰ از مجله هفتگی بازی‌های ویدیویی ژاپنی Famitsu دریافت کرد. این بازی بعداً تحت عنوان بهترین برچسب پلی استیشن ۲ (به این معنی که در ژاپن پرفروش است) مجدداً منتشر شد. این بازی در مجموع ۸۸۷۱۱ واحد در طول هفته اول فروش خود در ژاپن فروخت و پرفروش‌ترین بازی هفته بود. این بازی در مجموع ۲۳۲۵۸۹ واحد در ژاپن فروخته‌است.
دنباله‌ها
دو دنباله اول Sengoku Basara 2 و Sengoku Basara 2 Heroes در سال ۲۰۰۶–۲۰۰۷ در ژاپن برای PS2 منتشر شدند و به دنبال آن دو بازی اسپین آف عرضه شدند. بازی اصلی بعدی این سری سنگوکو باسارا: قهرمانان سامورایی برای پلی استیشن ۳ و وی معرفی شد و در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰ در ژاپن منتشر شد.
تام سایر (فیلم ۱۹۷۳)
تام سایر (Tom Sawyer) فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی دان تیلر است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد.
لوئیجی ده مانینکور
لوئیجی ده مانینکور (Luigi De Manincor; – February 13, 1986) قایقران قایق بادبانی اهل ایتالیا بود.
الجاکوسیه
الجاکوسیه (به عربی: الجاکوسیة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه سعن واقع شده‌است. الجاکوسیه ۳۳۳ نفر جمعیت دارد.
فهردین حسنی
فهردین حسنی (Fahardine Hassani؛ زادهٔ November 7, 1993) بازیکن فوتبال اهل اتحاد قمر است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتحاد قمر بازی کرده‌است.
مارتین اشترانسل
مارتین اشترانسل (Martin Stranzl؛ زادهٔ June 16, 1980) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ، باشگاه فوتبال اشتوتگارت، و باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
صالح جینینی
صالح جینینی (۱۶۸۳–۱۷۵۷م) (نسب: صالح بن ابراهیم بن سلیمان جینینی) محدث برجستهٔ سوری فلسطینی‌اصل بود. خاستگاهش جینین بوده و خود زاده و درگذشتهٔ دمشق است. زندگی‌نامه‌نویسان او را بالاترین محدث در سند در روزگار خود دانسته‌اند. ثبت را در ۳۷ برگ نگاشت.
لازارو کاردناس
او بیشتر برای ملی شدن صنعت نفت مکزیک در سال ۱۹۳۸ و ایجاد شرکت نفت دولتی پمکس شناخته شده‌است. او همچنین به احیای دوباره اصلاحات ارضی در مکزیک و سلب مالکیت از ملاکان بزرگ و توزیع زمین‌ها به تعاونی‌ها پرداخت.
کوداما یوشیئو
کوداما یوشیئو ; February 18, 1911 – 1911:2:18, January 17, 1984) سیاستمدار اهل ژاپن بود. یک وطن‌پرست افراطی و چهره برجسته در ظهور جرایم سازمان یافته در ژاپن بود. معروف‌ترین «کوروماکو» کارچاق‌کن (جرم)، یا دلال قدرت در پشت صحنه، در قرن بیستم، او از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ در صحنه سیاسی ژاپن و دنیای جنایی فعال بود.
عاشقانه حقیقی (آلبوم چارلی ایکس‌سی‌ایکس)
عاشقانه حقیقی آلبوم استودیویی آغازین هنرمند انگلیسی چارلی ایکس‌سی‌ایکس است. این آلبوم در ۱۳ آوریل ۲۰۱۳ توسط آسیلوم و آتلانتیک رکوردز منتشر شد. در ابتدا عاشقانه حقیقی برای آوریل ۲۰۱۲ برنامه ریزی شده بود، انتشار آلبوم برای یک سال تمام به تاخیر افتاد و از اوایل سال ۲۰۱۰ زمانی که چارلی با تهیه کننده آریل رکتشید در لس آنجلس ملاقات کرد، در حال ساخت بود. به منظور از ترویج منتشر شدن آلبوم، چارلی در آوریل ۲۰۱۳ وارد یک تور تبلیغاتی سه روزه در انگلستان شد.
هان هو-گانگ
هان هو-گانگ (Han Ho-gang؛ زادهٔ September 18, 1993) بازیکن فوتبال است.
دانشکده علوم الهی گئورگیان
دانشکده علوم الهی گئورگیان (به ارمنی: Գևորգյան հոգևոր ճեմարան) یک دانشکده علوم الهی در ارمنستان است که در واغارشاپات واقع شده‌است.
کارلو پلگرینی (نقاش سده ۱۹)
کارلو پلگرینی (Carlo Pellegrini; October 25, 1866 – 1866:10:25, September 5, 1937) نقاش اهل ایتالیا بود.
کارلوس واسکز
کارلوس آرماندو واسکز کارواحال (اسپانیایی: Carlos Armando Vásquez Carvajal؛ متولد ۱۹ دسامبر ۱۹۸۲) تکواندوکار اهل ونزوئلا است. او در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۰۵ که در مادرید، اسپانیا برگزار شد، مدال برنز را در دسته ۷۲ کیلوگرم بدست آورد و در بازی‌های پان امریکن ۲۰۱۱ که در گوادالاخارا، مکزیک برگزار شد، در دسته ۸۰ کیلوگرم مدال نقره را از آن خود کرد. واسکز پس از کسب مقام سوم در مسابقات انتخابی پان امریکن در کالی، کلمبیا، جواز حضور در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن را در دسته ۸۰ کیلوگرم مردان بدست آورد. او در دور مقدماتی لیونل باگوئیسی از گابن را با تصمیم یکپارچه (متفق‌القول) داوری شکست داد اما در دیدار بعدی خود، مقابل آرون کوک از بریتانیا، با نتیجه نهایی ۲–۵ شکست را پذیرفت.
دویرالاکراد
دویر الاکراد (به عربی: دویر الأکراد) یک روستا در سوریه است که در ناحیه زیاره واقع شده‌است. دویر الاکراد ۸۱۴ نفر جمعیت دارد.
دومنیکو موردینی
دومنیکو موردینی (Domenico Mordini; – March 12, 1948) قایقران اهل ایتالیا بود.
هایاتا کوماتسو
هایاتا کوماتسو (Hayata Komatsu؛ زادهٔ November 7, 1997) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
فیصل البختاوی
فیصل البختاوی (Faissal El Bakhtaoui؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
تام سایر (فیلم ۲۰۰۰)
تام سایر (Tom Sawyer) انیمیشنی ویدئویی است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. این انیمیشن اقتباسی از رمان ماجراهای تام سایر اثر مارک توین است که شخصیت‌های آن به جای انسان‌ها، حیوان‌هایی انسان‌واره هستند.
ملی‌گرایی افراطی
ملی‌گرایی افراطی Ultranationalism یا وطن‌پرستی افراطی یک شکل افراطی از ملی‌گرایی است که در آن یک کشور هژمونی مضر، برترپنداری یا سایر اشکال کنترل را بر سایر ملت‌ها (معمولاً از طریق اجبار خشونت‌آمیز) برای منظور حفظ منافع ملی خاص خود دنبال می‌کند. نهادهای ملی‌گرایی افراطی حتی در زمان صلح با خشونت سیاسی همراه بوده‌اند.
نوعی ملی‌گرایی است که منافع کشور یا مردم خود را بالاتر از هر چیز دیگری در نظر دارد یا به سادگی ارادت شدیدی به ملت خود دارد.
دانشگاه صنعتی گئورگ آگریکولا
دانشگاه صنعتی گئورگ آگریکولا (به آلمانی: Technische Hochschule Georg Agricola) یک منطقهٔ مسکونی و دانشگاه در آلمان است که در بوخوم واقع شده‌است.
تام و جری (فیلم)
تام و جری (Tom & Jerry) یک فیلم است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
بوم‌نقادی
بوم‌نقادی یا نقد بوم‌شناختی مطالعه ادبیات و بوم‌شناسی از دیدگاه بین‌رشته‌ای است که در آن پژوهشگران ادبیات متونی را تحلیل می‌کنند که دغدغه‌های زیست‌محیطی را نشان می‌دهند و روش‌های مختلفی را بررسی می‌کنند که ادبیات با موضوع طبیعت برخورد می‌کند. نخستین بار توسط جوزف میکر به عنوان ایده‌ای به نام «بوم‌شناسی ادبی» در کمدی بقا: مطالعات در بوم‌شناسی ادبی ( ۱۹۷۲) مطرح شد. اصطلاح «بوم‌نقادی» در سال ۱۹۷۸ توسط ویلیام روکرت در مقاله خود «ادبیات و بوم‌شناسی: آزمایشی در بوم‌نقادی» ابداع شد.
بوم‌نقادی رویکردی عمداً گسترده‌است که با تعدادی از نام‌گذاری‌های دیگر، از جمله «مطالعات سبز (فرهنگی)»، «بوم‌سرایی» و «نقد ادبی محیط‌زیست» شناخته می‌شود و اغلب توسط حوزه‌های دیگری مانند بوم‌شناسی، طراحی پایدار، زیست‌سیاست، تاریخ زیست‌محیطی، محیط زیست‌گرایی، و بوم‌شناسی اجتماعی و غیره.
ها دو-کوان
تحصیلات
او در سال ۲۰۰۴ از دانشگاه ملی سئول، از رشتهٔ موسیقی آوازی فارغ‌التحصیل شد.
زندگی شخصی
در یک قسمت از برنامهٔ همان تخت، رویاهای مختلف ۲ که ۲۴ مارس ۲۰۲۰ پخش شد، ها دو-کوان فاش کرد که ۱۶ سال است با یو مین-جونگ ازدواج کرده‌است.
هایاتو اوتانی
هایاتو اوتانی (Hayato Otani؛ زادهٔ January 17, 1997) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
متسوکه
مِه‌تسوکه ، سانسورکنندگان یا بازرسان شوگون‌سالاری توکوگاوا بودند. آنها مقامات باکوفو (شوگون‌سالاری) بودند که تا حدی پایین‌تر از مقام بوگیو قرار داشتند. آنها مأمور بررسی موارد سوءمدیریت، فساد یا نارضایتی در هر نقطه از ژاپن بودند. به ویژه در میان مردمی که در منطقه تحت تسلط یک دایمیو زندگی می‌کردند.
در فرهنگ عامه
مِتسوکه در فیلم سکوت (فیلم ۲۰۱۶) به عنوان آزاردهنده مسیحیان ژاپنی (مسیحیان پنهان) به تصویر کشیده شده‌اند.
کتسکیل بی، نیویورک
کتسکیل بی (به انگلیسی: Kattskill Bay) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیویورک واقع شده‌است.
صالح بن احمد حنبل
ٌصالح بن احمد بن حنبل، شیبانی بغدادی با کُنیهٔ ابوالفضل، (۸۱۸، بغداد - ۸۷۸م، اصفهان) فقیه و قاضی عراقی در سدهٔ سوم هجری/نهم میلادی و پسر احمد بن حنبل بود. نزد پدرش آموخت و از او حدیث فراگرفت. سپس به قضاوت اصفهان گمارده شده و همان‌جا درگذشت.
البرکه، حماة
البرکه (به عربی: البرکة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه زیاره واقع شده‌است. البرکه ۲۹۵ نفر جمعیت دارد.
کیکاوا موتوهارو
پس از مرگ نوبوناگا، وی در خدمت تویوتومی هیده یوشی درآمد و در بسیاری از نبردهای او شرکت داشت. موتوهارو در حمله شیکوکو (۱۵۸۵) شرکت داشت. در سال ۱۵۸۶ در قلعه کوکورا در اثر سرطان درگذشت.
سیتوکروم ب
سیتوکروم ب پروتئینی است که در میتوکندری سلول‌های یوکاریوتی یافت می‌شود و به عنوان بخشی از زنجیره انتقال الکترون عمل می‌کند ]این پروتئین زیرواحد اصلی کمپلکس‌های سیتوکروم bc1 و b6f است.
عملکرد
در میتوکندری یوکاریوت‌ها و در پروکاریوت‌های هوازی، سیتوکروم ب جزء مجموعه زنجیره تنفسی III است - همچنین به عنوان کمپلکس bc1 یا ubiquinol-cytochrome c ردوکتاز شناخته می‌شود.
این کمپلکس‌ها در انتقال الکترون و پمپاژ پروتون‌ها برای ایجاد نیروی محرکه پروتون (PMF) نقش دارند. این گرادیان پروتون برای تولید آدنوزین تری‌فسفات استفاده می‌شود. این کمپلکس‌ها نقش حیاتی در سلول‌ها دارند.
ساختار
سیتوکروم ب/ب6 یک پروتئین غشایی یکپارچه از تقریباً ۴۰۰ اسید آمینه است که احتمالاً دارای ۸ بخش گذرنده است. در گیاهان و سیانوباکتری‌ها، سیتوکروم ب۶ از دو زیرواحد پروتئینی تشکیل شده‌است که توسط ژن‌های petB و petD کدگذاری می‌شوند. سیتوکروم ب/ب۶ به صورت غیر کووالانسی دو گروه هم را به نام‌های b562 و b566 متصل می‌کند. چهار باقی مانده هیستیدین حفظ شده به عنوان لیگاندهای اتم‌های آهن این دو گروه هِم فرض می‌شوند.
استفاده در فیلوژنتیک
سیتوکروم ب به دلیل تنوع توالی آن معمولاً به عنوان ناحیه ای از DNA میتوکندریایی برای تعیین روابط فیلوژنتیکی بین ارگانیسم‌ها استفاده می‌شود و در تعیین روابط درون خانواده‌ها و جنس‌ها بیشترین کاربرد را دارد. مطالعات تطبیقی مربوط به سیتوکروم ب منجر به طرح‌های طبقه‌بندی جدید شده‌است و برای اختصاص گونه‌های جدید توصیف‌شده به یک جنس و همچنین برای تعمیق درک روابط تکاملی استفاده شده‌است.
اهمیت بالینی
جهش در سیتوکروم ب در درجه اول منجر به عدم تحمل ورزش در بیماران انسانی می‌شود. اگرچه در موارد نادرتر، آسیب‌شناسی شدید چند سیستمی نیز گزارش شده‌است.
جهش‌های تک نقطه ای در سیتوکروم ب پلاسمودیوم فالسیپاروم و P. berghei با مقاومت به داروی ضد مالاریا اتواکون همراه است.
ژن‌های انسانی
ژن‌های انسانی که پروتئین‌های سیتوکروم ب را کد می‌کنند عبارتند از:
مدرسه الغ‌بیگ (بخارا)
مدرسهٔ الغ‌بیگ بخارا یک مدرسهٔ دینی در میانهٔ تاریخی شهر بخارا است که در سال ۱۴۱۷ از سوی پادشاه و ستاره‌شناس تیموری الغ‌بیگ (۱۴۰۹–۱۴۴۹) ساخته‌شد. این سازه یادگار دوران شکوفایی معماری آسیای میانه است که در ساخت آن از سازه‌های دیگر شهرهای آسیای میانه الگوبرداری شده‌است. امروزه، این مدرسه تنها سازه در این مقیاس است که از زمان فرمانروایی تیموریان در بخارا به جا مانده‌است. این مدرسه همچنین کهن‌ترین سازهٔ بجا مانده از میان سه مدرسه‌ای‌ست که از سوی الغ بیگ در بخارا ساخته شده‌است.
این مدرسه در برابر مدرسهٔ عبدالعزیزخان جای دارد و یک مجموعهٔ معماری یگانه را با آن تشکیل می‌دهد. در معماری ماوراءالنهر نمونه‌های جفتی‌ای دیده می‌شوند که دربردارندهٔ دو ساختمان با نماهای روبروی هم یا به اصطلاح «قاچ» (= دو، جفت) هستند. مدرسهٔ عبدالعزیزخان و الغ‌بیگ هم در شمار همین نمونه‌هاست.
مدرسهٔ الغ‌بیگ به عنوان بخشی از «میانهٔ تاریخی شهر بخارا» در سال ۱۹۹۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفت. امروزه مدرسه الغ‌بیگ «موزهٔ تاریخ بهسازی سازه‌های تاریخی در بخارا» را در خود جای داده‌است.
یودابلیوسی دیلیجان
یودابلیوسی دیلیجان (UWC Dilijan) کالج بین‌المللی دیلیجان(۷۱) که حلقه ای از زنجیره مدارس متحد جهانی است در اکتبر ۲۰۱۴م/ ۱۳۹۳ش، در شهر دیلیجان ارمنستان آغاز به کار کرد و پذیرای حدود ۱۰۰ دانش آموز از کشورهای مختلف در سال تحصیلی ۲۰۱۴–۲۰۱۵م شد. آن سال، کالج بین‌المللی دیلیجان چهاردهمین مدرسه در نوع خود بود. تأسیس چنین مدرسه ای در ارمنستان در ۲۰۰۶م از سوی روبِن وارطانیان، کارآفرین ارمنی مقیم روسیه و همسرش ورونیکا زونابند عنوان شد و افرادی دیگر (گاگیک آدیبگیان، ولادیمیر و آنا آودیسیان از روسیه، نوبار و آنا آفه یان از آمریکا، اولِگ مگردچیان از اوکراین و دیگران) به این اقدام پیوستند. پروژه کالج بین‌المللی دیلیجان، در ۲۰۰۶م، با این هدف آعاز شد که تجربه‌های آموزشی جهان و ارزش‌های کالج‌های متحد جهانی را همراه با دانش آموزانی از سراسر جهان به ارمنستان جذب کند. کالج‌های متحد جهانی مدرسه‌هایی ویژه اند برای دانش آموزان دبیرستانی ۱۳–۱۹ ساله. گشایش این مدارس در چارچوب جنبشی جهانی صورت می‌گیرد که آموزش را نیرویی برای همبستگی مردم، ملت‌ها و فرهنگ‌ها و وسیله ای برای صلح و آینده می‌شمارد. کالج‌های متحد جهانی دانش آموزان را به تجربه آموزشی متفاوتی مجهز می‌کنند و آنان را برای تغییرات مثبت در جهان و ایجاد دنیایی صلح آمیز مهیا می‌سازند.
کیندی، کالیفرنیا
کیندی (به انگلیسی: Kayandee) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده‌است. کیندی ۱۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوئه نو هیروموتو
اوئه نو هیروموتو (۱۱۴۸–۱۲۲۵) یک کوگه (اشراف وابسته به دربار) و سامورایی در شوگون‌سالاری کاماکورا بود. چهارمین پسر او موری سوئه‌میتسو اولین رهبر خاندان موری بود.
هایاتو اوچی
هایاتو اوچی (Hayato Ochi؛ زادهٔ July 17, 1982) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
دانشکده پزشکی جسنیوس
دانشکده پزشکی جسنیوس (به لاتین: Jessenius Faculty of Medicine) یک دانشگاه دولتی در اسلواکی است که در مارتین، اسلواکی واقع شده‌است.
پل ادواردز (فیلسوف)
پل ادواردز (زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۲۳ - درگذشتهٔ ۹ دسامبر ۲۰۰۴) فیلسوف اخلاق اتریشی-آمریکایی بود. او از سال ۱۹۶۷ سرویراستار دایرةالمعارف ۸جلدی مک‌میلان تحت عنوان دانشنامهٔ فلسفه بود. ادواردز طی دهه‌های ۶۰ تا ۹۰ در دانشگاه نیویورک، کالج بروکلین و مدرسهٔ جدید تحقیقات اجتماعی درس می‌گفت.
فرمان ممنوعیت دینی (ژاپن)
فرمان ممنوعیت دینی اشاره به قوانینی دارد که اعتقاد به دین خاصی و تبلیغ آن را در ژاپن ممنوع می‌کرد. فرمان ممنوعیت دینی به خصوص اشاره به فرمان ممنوعیت مسیحیت دارد که توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا در ۳۱ ژانویه ۱۶۱۴ صادر شد.
گرچه اولین فرمان از این نوع به‌طور صریح در سال ۱۶۱۲ صادر شد اما در معنای گسترده‌تر آغاز صدور این نوع از قوانین، صدور فرمان اخراج مبلغان مسیحی از ژاپن بود که در ۲۴ ژوئیه ۱۵۸۷ توسط تویوتومی هیده‌یوشی صادر شد. آخرین فرمان از این نوع پنج اطلاعیه عمومی بود که در سال ۱۸۶۸ توسط دولت میجی اعلام شد.
به دینی که بر اساس این قانون ممنوع اعلام می‌شد جاشومون (دین شر) گفته می‌شد.
الشیوخ، ادلب
الشیوخ (به عربی: الشیوخ) یک روستا در سوریه است که در ناحیه سلقین واقع شده‌است. الشیوخ ۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
بیکینی پرنسس لیا
بیکینی پرنسس لیا (Princess Leia's bikini) لباسی نمادین است که آن را کری فیشر، بازیگر نقش پرنسس لیا در سومین فیلم جنگ ستارگان با عنوان بازگشت جدای (۱۹۸۳) پوشیده بود.
لباس «لیای برده» که تنها در دو صحنهٔ این فیلم نمایش داده شد، کری فیشر را به یک نماد جذابیت تبدیل کرده‌است. این لباس به جایگاه بالایی در نماد فرهنگ پاپ رسیده و باعث ایجاد نمونه‌های مختلف و محبوبیت بالایی شده‌است. پیتر دبلیو لی استدلال می‌کند که این بیکینی نشان دهنده ناچاری و درماندگی لیا است، اما حتی در آن لباس ذلت‌آور وقار خود را حفظ می‌کند و نماد فمینیسم باقی می‌ماند. منتقدی از گاردین برای اهمیت بیشتر این لباس فراتر از عملکرد آن به عنوان یک نماد جنسی گفت که این لباس نمایانگر مرحله مهمی در رابطه پیچیدهٔ پرنسس لیا با هان سولو است.
سیستم دانکا
سیستم دانکا ، همچنین به عنوان سیستم ترائوکه شناخته می‌شود، سیستم وابستگی داوطلبانه و طولانی مدت بین معابد بودایی و خانوارهایی که از این معابد استفاده می‌کنند در ژاپن از دوره هی‌آن است. در سیستم دانکا، خانوارها (دانکا) در عوض تأمین نیازهای معنویشان از یک معبد بودایی حمایت مالی می‌کنند. اگرچه چنین سیستمی مدت‌ها قبل از دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۸) وجود داشت، اما این سیستم بیشتر به دلیل استفاده سرکوبگرانه ای که در آن زمان توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا، که وابستگی به یک معبد بودایی را برای همه شهروندان اجباری کرد، اهمیت پیدا کرد.
اومه‌تسوکه
اومِه‌تسوکه یا سومِه‌تسومه یا دایکان‌ساتسو، به مقام ارشد متسوکه یا شخص بلند مقام سانسورکنندگان در شوگون‌سالاری توکوگاوا گفته می‌شود. مِتسوکه‌ها مقامات باکوفو (شوگون‌سالاری) بودند که تا حدی پایین‌تر از مقام بوگیو قرار داشتند. آنها مأمور بررسی موارد سوءمدیریت، فساد یا نارضایتی در هر نقطه از ژاپن بودند. به ویژه در میان مردمی که در منطقه تحت تسلط یک دایمیو زندگی می‌کردند.
مقام اومِه‌تسوکه در سال ۱۶۳۲ ایجاد شد و چهار نفر از جمله یاگیو مونه‌نوری و اینواوئه ماساشیگه به این مقام رسیدند.
در فرهنگ عامه
اینواوئه ماساشیگه به عنوان یک اومِه‌تسوکه در فیلم سکوت (فیلم ۲۰۱۶) به عنوان آزاردهنده مسیحیان ژاپنی (مسیحیان پنهان) به تصویر کشیده شده‌است.
تاماهاوک (فیلم)
«تاماهاوک» (Tomahawk) فیلمی در ژانر وسترن به کارگردانی جورج شرمن است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد.
فیض سلمانی
فیض سلمانی (Faïz Selemani؛ زادهٔ November 14, 1993) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رویال یونیون سنت ژیل، باشگاه فوتبال لوریان، باشگاه فوتبال کورتریک، و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتحاد قمر بازی کرده‌است.
شومون آراتامه
شومون آراتامه ، سیاست مذهبی و سیاست کنترل عمومی بود که توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا در ژاپن در دوره ادو اجرا می‌شد. شومون آراتامه سیستمی برای تحقیق دربارهٔ مذهبی بود که مردم به آن معتقد بودند. این سیستم به منظور شناسایی مسیحیان پس از فرمان ممنوعیت مسیحیت در ۳۱ ژانویه ۱۶۱۴ ایجاد شد، اما پس از اواسط دوره ادو، به سیستم نظرسنجی ساکنان تغییر کرد.
کریم‌ایشان
کریم ایشان نام مکانهای زیر است:
امپراتور جونز
امپراتور جونز (The Emperor Jones) نمایشنامه‌ای از یوجین اونیل نمایشنامه‌نویس آمریکایی است که برای اولین بار در سال ۱۹۲۰ بر روی صحنه رفت. این اثر داستان یک سیاه‌پوست آمریکایی به نام بروتوس جونز را روایت می‌کند که پیش‌تر باربر ایستگاه راه‌آهن بوده که به جرم قتل یک سیاه‌پوست دیگر به زندان می‌افتد. جونز موفق به فرار از زندان می‌شود و به یکی از جزائر کارائیب می‌رود و خود را امپراتور آن جزیره می‌خواند.
مؤسسه عالی علوم کامپیوتر و فناوری اطلاعات
مؤسسه عالی علوم کامپیوتر و فناوری اطلاعات یک دانشگاه در مصر است که در قاهره واقع شده‌است.
الکاملیه
الکاملیه (به عربی: الکاملیة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه وادی العیون واقع شده‌است. الکاملیه ۵۳۲ نفر جمعیت دارد.
کیلیا، هاوایی
کیلیا (به انگلیسی: Kealia) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کائوآئی، هاوایی واقع شده‌است. کیلیا ۴٫۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هایاتو اوکاناکا
هایاتو اوکاناکا (Hayato Okanaka؛ زادهٔ September 26, 1968) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
نبرد باغوز فوقانی
نبرد باغوز فوقانی (Battle of Baghuz Fawqani) تهاجمی توسط نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) با کمک ائتلاف ایالات متحده علیه داعش بود که در ۹ فوریه ۲۰۱۹ به عنوان بخشی از عملیات دیرالزور آغاز شد. این نبرد پیرامون باغوز فوقانی در میانه دره رود فرات انجام شد و در نهایت آخرین قلمرو داعش هم سقوط کرد.
هایاتو اوکاناکا
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گامبا اوساکا اشاره کرد.
مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۰۴
مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۰۴، هفدهمین دوره مسابقات کاراته قهرمانی جهان بود که به میزبانی مونتری، مکزیک از ۱۸ تا ۲۱ نوامبر ۲۰۰۴ برگزار شد.
اعتصاب غذای ایرلندی‌ها در ۱۹۸۱
اعتصاب غذای ایرلندی‌ها در سال ۱۹۸۱ اوج اعتراضاتی پنج‌ساله در جریان درگیری‌های ایرلند شمالی بود که توسط زندانیان جمهوری‌خواهی ایرلندی به وقوع پیوست و طی آن ده تن از اعتصاب‌کنندگان بر اثر گرسنگی درگذشتند. حکومت بریتانیا و ایرلند شمالی هیچ‌گاه مطالبات زندانیان معترض را رسماً نپذیرفت؛ ولی در اثر این اعتصاب غذا، خواسته‌های اصلی زندانیان به مرور اعمال شدند و اهالی ملی‌گرای ایرلند شمالی علیه حکومت تحریک شدند.
این دوره از اعتراضات، ابتدا با اعتراض جل‌پوشی در سال ۱۹۷۶ آغاز شد؛ در نتیجهٔ این نافرمانی‌ها، دولت بریتانیا پذیرفت که وضعیت طبقه‌بندی ویژه (تفاوت میان زندانیان جنگی و کیفری) را برای زندانیان شبه‌نظامی محکوم‌شده اعمال کند. در سال ۱۹۷۸، زندانیان ایرلندی اعتراض کثیف را آغاز کردند و حاضر نشدند برای نظافت از سلول خود خارج شوند و دیوارهای سلول را از مدفوع خود پوشاندند. در سال ۱۹۸۰، هفت زندانی در اولین اعتصاب غذا شرکت کردند و پس از ۵۳ روز اعتصابشان به پایان رسید.
تاریخچه درگیری‌های ایرلند شمالی
سرانجام نارضایتی ملی‌گرایان ایرلندی منجر به قیام عید پاک شد؛ در این قیام ملی‌گرایان بیانیه استقلال ایرلند را منتشر کردند، ولی در عرض چند روز قیام سرکوب شد و نیروهای نظامی انگلستان با خشونت زیادی مخالفان را دستگیر و رهبران قیام را اعدام نمودند. در واکنش به این خشونت، اکثریت اهالی ایرلند در انتخابات عمومی پارلمان بریتانیا، در سال ۱۹۱۸، به حزب ملی‌گرای شین فین رأی دادند و این حزب تصمیم به اعلان استقلال از بریتانیا گرفت و بدین ترتیب جنگ استقلال ایرلند آغاز شد. در حال جنگ، دولت بریتانیا تقسیمات سیاسی ایرلند را در سال ۱۹۲۰ تغییر داد و این جزیره را به دو بخش ایرلند جنوبی و ایرلند شمالی تفکیک کرد. ایرلند شمالی شامل شش شهرستان شمالی این جزیره بود که همگی در اولستر قرار داشتند و ۲۶ شهرستان دیگر ایرلند که دارای جمعیت اکثراً کاتولیک بودند، در ایرلند جنوبی جای داشتند و هر دو منطقهٔ خودمختار حق وضع قوانین محلی داشتند. حزب شین فین با این مرزبندی جدید مخالف بود، اما نتوانست مقاومت کند و در ۶ دسامبر ۱۹۲۱ پیمان‌نامه‌ای میان بریتانیا و ایرلند امضا شد که در آن بریتانیا دولت آزاد ایرلند را به رسمیت شناخت و حقوقی مشابه کانادا و دیگر کشورهای مشترک‌المنافع را به این دولت داد و ایرلند شمالی هم طبق پیمان، حق داشت انتخاب کند که در بریتانیا بماند یا استقلال یابد. تجزیهٔ ایرلند به دو قسمت شمالی و جنوبی، در میان اعضای شین فین اختلاف نظر به وجود آورد و عده‌ای که خواستار الحاق نواحی شمالی به کشور تازه تأسیس ایرلند بودند، جنگ داخلی ایرلند را آغاز کردند که تا آوریل ۱۹۲۳ ادامه داشت.
در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۲۲ پارلمانی محلی در ایرلند شمالی ایجاد شد که تحت تسلط پروتستان‌های حامی اتحاد با بریتانیا بود. در این منطقه تبعیض علیه اقلیت کاتولیک و عدم تحمل مذهبی بار دیگر به اختلافات مذهبی دامن می‌زد، اما از طرفی اقتصاد رو به رشد ایرلند شمالی باعث جذب کاتولیک‌ها به محله‌های فقیرنشین بلفاست و دیگر شهرهای شمالی می‌شد. در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ ثبات شکنندهٔ جامعه در ایرلند شمالی در حال فروپاشی بود. در سال ۱۹۶۹ ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) در واکنش به سرکوب اقلیت کاتولیک ایجاد شد و به عنوان شاخهٔ نظامی شین فین، با هدف وحدت ایرلند، بی‌ثبات کردن مؤسسات ایرلند شمالی و تضعیف عزم بریتانیا برای حفظ اتحاد، شروع به مبارزهٔ مسلحانه با دولت کرد. در سال ۱۹۷۱ دولت دستگیری‌های بدون محاکمهٔ مخالفان را مجاز برشمرد. همچنین در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۲، انگلیسی‌ها به اعتراض مسالمت‌آمیز در یکشنبه خونین تیراندازی کردند. این دو اتفاق به تحریک مخالفان و افزایش حمایت از IRA انجامید. در بازهٔ سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ هر ساله تقریباً ۲۷۵ نفر کشته می‌شدند. این خشونت‌ها در دههٔ ۱۹۸۰ به حدود ۵۰ تا ۱۰۰ قتل سیاسی و ترور در هر سال رسید.
پیش‌زمینهٔ اعتصاب غذا
زندانیان محکوم‌شده تا ژوئیه سال ۱۹۷۲ از حقوق مشابه فراریان پناهنده برخوردار نبودند، تنها در این سال بود که وضعیت طبقه‌بندی ویژه پس از اعتصاب غذای ۴۰ زندانی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA)، توسط بیلی مک‌کی ارائه گردید. مقولهٔ طبقه‌بندی ویژه یا وضعیت سیاسی، به این معنی بودند که با زندانیان مانند اسرای جنگی رفتار می‌شد. به عنوان مثال، این افراد لازم نبود لباس فرم زندان را به تن کنند یا در نظافت زندان همکاری نمایند. در روز ۱ مارس ۱۹۷۶، مرلین ریز، وزیر امور خارجه ایرلند شمالی در کابینهٔ هارولد ویلسون، اعلام کرد افرادی که به جرم ارتکاب جرایم تروریستی محکوم شده‌اند، دیگر از طبقه‌بندی ویژه برخوردار نخواهند بود. این سیاست برای افرادی که پیش‌تر دستگیر شده بودند، صدق نمی‌کرد و تنها برای کسانی که پس از ۱ مارس ۱۹۷۶ به چنین جرایمی محکوم شده بودند، اختصاص داشت. پایان وضعیت طبقه‌بندی ویژه، تهدیدی جدی بر نفوذ رهبران شبه‌نظامی در داخل زندان بود و همچنین یک ضربهٔ تبلیغاتی بود.
اعتراض به لباس و نظافت
در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۶، کایران نوگنت زندانی‌ای که به تازگی محکوم شده بود، اعتراض جل‌پوشی را آغاز کرد؛ طی این اعتراض‌ها زندانیان ارتش موقت آزادی‌خواه ایرلند (IRA) و ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند (INLA) از پوشیدن لباس فرم زندان امتناع ورزیدند و برهنه شدند یا لباس‌های دیگری به تن کردند. در سال ۱۹۷۸، پس از چندین درگیری بین افسران زندان و زندانیانی که سلول‌های خود را برای شستشو و نظافت یا شستن ظرف غذا ترک نمی‌کردند، اعتراض کثیف شروع شد، که در آن زندانیان از شستشو خودداری می‌کردند و مدفوع خود را به دیوارهای سلول‌هایشان می‌مالیدند. هدف از این اعتراضات برقراری مجدد وضعیت سیاسی پیشینشان بود که شامل «پنج خواسته» معروف می‌شد:
در ابتدا، این اعتراض توجه زیادی را به خود جلب نکرد و حتی IRA آن را در مقایسه با کارزار مسلحانهٔ خود، به عنوان یک موضوع فرعی در نظر می‌گرفت. تا این که توجه توماس او فیاچ، اسقف اعظم کلیسای کاتولیک رومی در آرماگ، در بازدیدی که از زندان داشت، به این موضوع جلب شد و شرایط مذکور را محکوم کرد. در سال ۱۹۷۹، برنادت مک‌آلیسکی، نماینده سابق مجلس، در انتخابات پارلمان اروپا به حمایت از زندانیان معترض پرداخت و ۵٫۹٪ آراء در سراسر ایرلند شمالی را به دست آورد، آن هم در حالی که شین فین خواستار تحریم انتخابات شده بود.
اندکی پس از این، کمیتهٔ ملی اچ-بلاک/آرماگ برای پشتیبانی از «پنج خواسته» تشکیل شد و سخنگوی اصلی آن مک‌آلیسکی بود. اما ترور جمهوری‌خواهان و وفاداران در دورهٔ منتهی به اعتصاب غذا روی داد. IRA تعدادی از افسران زندان را به ضرب گلوله کشت، در حالی که شبه‌نظامیان وفادار تعدادی از فعالان کمیتهٔ ملی اچ-بلاک/آرماگ را به ضرب گلوله کشتند و مک‌آلیسکی و همسرش را آنقدر زدند تا جان خود را از دست دهند.
اعتصاب غذای ۱۹۸۰
در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۰، زندانیان جمهوری‌خواه در زندان اچ.ام. مِیز اعتصاب غذا کردند. صد و چهل و هشت زندانی داوطلب شرکت در اعتصاب غذا شدند، اما در نهایت تنها هفت نفری که اعلامیه جمهوری در عید پاک ۱۹۱۶ را امضا کرده بودند، انتخاب شدند. این گروه متشکل از اعضای IRA، برندن هیوز، تامی مک‌کارنی، ریموند مک‌کارتنی، تام مک‌فیلی، شان مک‌کنا، لئو گرین و یک عضو INLA، جان نیکسون، بود.
در روز ۱ دسامبر، سه زندانی زن، از جمله ماریاد فارل، در زندان زنان آرماگ به اعتصاب پیوستند و به دنبال آن، ده‌ها زندانی دیگر هم به اعتصاب غذای طولانی مدت زندان اچ‌ام مِیز پیوستند. در حالی که مک‌کنا به کما رفته و برگشته بود و در آستانهٔ مرگ قرار داشت، در جنگ روانی میان رهبری IRA و دولت بریتانیا، به نظر می‌رسید دولت پذیرفته با ارائهٔ سندی سی صفحه‌ای، پنج اصل خواسته شده توسط زندانیان را قبول کند. با انتقال این سند به بلفاست، هیوز تصمیم گرفت جان مک‌کنا را نجات دهد و پس از ۵۳ روز، در ۱۸ دسامبر، او به اعتصاب غذا پایان داد.
اعتصاب غذای ۱۹۸۱
در ژانویه ۱۹۸۱، مشخص شد که خواستهٔ زندانیان پذیرفته نشده‌است. مقامات زندان بنا به دستور رسمی، شروع به تهیهٔ لباس غیرنظامی کردند؛ در حالی که هنوز زندانیان حق پوشیدن لباس شخصی خود را داشتند. در ۴ فوریه، زندانیان بیانیه‌ای صادر کردند و گفتند که دولت بریتانیا نتوانسته‌است بحران را حل کند و گفتند قصد دارند «یک بار دیگر اعتصاب غذا» را آغاز کنند. اعتصاب غذای دوم در تاریخ ۱ مارس آغاز شد؛ زمانی که بابی ساندز، افسر سابق IRA، هم از غذا خوردن پرهیز کرد. در این هنگام بیانیه‌ای از زندانیان توسط دنی موریسون صادر شد: "ما ادعا کرده‌ایم که زندانی سیاسی هستیم و همه چیز در مورد کشورمان، دستگیری، بازجویی، محاکمه و شرایط زندان نشان می‌دهد که انگیزهٔ سیاسی داریم و انگیزه‌های شخصی یا اهداف خودخواهانه نداریم. برای بیشتر نشان دادن از خودگذشتگی و به حق بودن آرمان‌مان، تعدادی از هم‌رزمان، که امروز با بابی ساندز آغاز می‌شوند، اعتصاب غذا خواهند کرد و این اعتصاب را نمی‌شکنند، مگر این که دولت بریتانیا سیاست جرم‌انگاری خود را کنار بگذارد و خواسته‌های مقتضی موقعیت سیاسی ما را برآورده کند."
پس از مذاکرات و تهدیدهای ضمنی نوئل مگوایر، آن‌ها توافق کردند که با رقابت در انتخابات، باعث تقسیم آرای ملی‌گرایان نشوند و ساندز به عنوان نامزد ضد اچ-بلاک در مقابل هری وست (نامزد حزب اتحادگرای اولستر) معرفی شد. پس از یک کارزار تبلیغاتی پراهمیت، انتخابات در ۹ آوریل برگزار شد و ساندز با ۳۰۴۹۲ رأی در مقابل ۲۹٬۰۴۶ رأی رقیبش، به عنوان نمایندهٔ مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد.
آغاز مرگ‌ها و پایان اعتصاب
در ۵ مه، ساندز در شصت و ششمین روز اعتصاب غذا، در بیمارستان زندان درگذشت و باعث شورش در مناطق ملی‌گرای ایرلند شمالی شد. همفری اتکینز بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که ساندز «تحت دستورالعمل کسانی که برای مرگش کارا بودند» خودکشی کرده‌است. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در مسیر تشییع جنازهٔ وی، که با تشریفات کامل ارتش جمهوری‌خواه هدایت می‌شد، صف کشیدند. مارگارت تاچر برای مرگ او ابراز همدردی نکرد و به مجلس عوام گفت که «آقای ساندز یک مجرم محکوم بود. او تصمیم گرفت زندگی خود را به سر برساند. این انتخابی بود که سازمان او به بسیاری از قربانیانش اجازه‌اش را نداده.»
تا دو هفته پس از مرگ ساندز، سه اعتصاب‌کنندهٔ غذای دیگر هم جان خود را از دست دادند. فرانسیس هیوز در ۱۲ مه درگذشت و در نتیجه، شورش بیشتری در مناطق ملی‌گرای ایرلند شمالی، به ویژه دری و بلفاست، ایجاد شد. به دنبال مرگ ریموند مک‌کریش و پاتسی اوهارا در ۲۱ مه، توماس او فیاچ (پیشوای ارشد کاتولیک‌ها در ایرلند) از شیوهٔ برخورد دولت بریتانیا با اعتصاب غذا انتقاد کرد. علی‌رغم این، تاچر از حرف زدن در مورد توافق خودداری ورزید و در بازدیدش از بلفاست در اواخر ماه مه، اظهار داشت: «مردان خشونت‌طلب در ماه‌های اخیر انتخاب کرده‌اند که هنگام ناکامی در رسیدن به اهداف واهی خود، آخرین کارتشان را بازی کنند.»
در ماه ژوئن، نُه زندانی معترض در انتخابات عمومی جمهوری ایرلند شرکت کردند. کایران دوئرتی و پدی اگنیو (که نفر متأخر در اعتصاب غذا نبود) به ترتیب در حوزه‌های کاوان موناگان و لوث انتخاب شدند و جو مک‌دونل انتخابات در اسلیگو - لیتریم را باخت. در ایرلند شمالی نیز در ۲۰ مه انتخابات محلی برگزار شد، اگرچه شین فین در این انتخابات شرکت نکرد. برخی از گروه‌های کوچک‌تر و افراد مستقلی که از اعتصاب‌کنندگان غذا حمایت می‌کردند، کرسی‌هایی به دست آوردند؛ حزب استقلال ایرلند توانست ۲۱ کرسی را بدین شکل کسب کند، در حالی که حزب سوسیالیست جمهوری‌خواه ایرلند (شاخهٔ سیاسی INLA) و دموکراسی خلق (یک گروه تروتسکیست) به ترتیب دو کرسی و یک کرسی به دست آوردند. همچنین نامزدهای مستقل طرفدار اعتصاب غذا نیز کرسی‌هایی را به دست آوردند. دولت بریتانیا قانون نمایندگی مردم را در سال ۱۹۸۱ تصویب کرد تا از شرکت کردن افراد زندانی در انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس عوام برای مشخص شدن جانشین ساندرز در حوزه فرمانیا-تایرون جنوبی، جلوگیری کند. در ۴ ژوئیه زندانیان اعلام کردند که خواستار عدم برخورد ترجیحی هستند و گفتند: «ما از اعطای حقوق پنج‌گانهٔ خواسته شده به همهٔ زندانیان، به گرمی استقبال خواهیم کرد.»
به دنبال مرگ جو مک‌دانل و مارتین هرسون، خانواده‌های برخی از اعتصاب‌کنندگان غذا در جلسهٔ ۲۸ ژوئیه با کشیش کاتولیک، دنیس فاول، ملاقات کردند. خانواده‌ها نزد کشیش، از عدم توافق ابراز نگرانی کردند و تصمیم گرفتند همان روز با جری آدامز ملاقات کنند. در این جلسه فاول، آدامز را تحت فشار قرار داد تا راهی برای پایان دادن به اعتصاب بیابد و آدامز موافقت کرد که از رهبری IRA بخواهد که به این افراد دستور دهند اعتصاب غذا را پایان دهند. روز بعد آدامز جلسه‌ای با شش نفر از اعتصاب‌کنندگان غذا ترتیب داد تا توافق پیشنهادی دولت بریتانیا در صورت پایان یافتن اعتصاب را تشریح کند. شش مرد این توافق‌نامه را رد کردند و معتقد بودند که پذیرفتن چیزی کمتر از «پنج خواسته»، خیانت به فداکاری بابی ساندز و دیگر اعتصاب‌کنندگان غذا که مُردند، خواهد بود.
در ۳۱ ژوئیه، هنگامی که مادر پدی کوین، برای نجات جان او، اصرار به مداخلهٔ پزشکی داشت، اعتصاب غذا شروع به شکستن کرد. روز بعد کوین لینچ درگذشت و بعد از او کایران دوهورتی در ۲ اوت، توماس مک الوی در ۸ اوت و مایکل دیوین در ۲۰ اوت مُردند. در روز مرگ دیوین، فرد جایگزین ساندز در حوزهٔ انتخاباتی فرمانیا-تایرون جنوبی انتخاب می‌شد. اوون کارون، با افزایش تعداد آرایش، در این انتخاب میان‌دوره‌ای برگزیده شد.
در ۶ سپتامبر، خانواده لورنس مک‌کیون به چهارمین خانوادهٔ مداخله‌گر تبدیل شدند و خواستار مداوای او برای نجات جانش شدند و کال دالی با صدور بیانیه‌ای زندانیان را به پایان اعتصاب غذا دعوت کرد. یک هفته بعد، جیمز پریور به عنوان وزیر امور خارجهٔ ایرلند شمالی، جایگزین همفری اتکینز شد و در تلاش برای پایان دادن به اعتصاب، با زندانیان دیدار کرد. لیام مک‌کلوسکی که فهمیده بود اگر بی‌هوش شود، خانواده‌اش خواهان مداوای پزشکی او می‌شوند، تصمیم گرفت اعتصاب خود را در ۲۶ سپتامبر بشکند.
اعتصاب ساعت ۳:۱۵ بعدازظهر روز ۳ اکتبر لغو شد. سه روز بعد، پریور اعلام کرد امتیازهای جزئی به زندانیان اهدا می‌شود، از جمله حق پوشیدن لباس شخصی خود در همهٔ اوقات. تنها مورد از «پنج خواسته» که هنوز برجسته مانده بود، حق انجام ندادن کارهای زندان بود. به دنبال کارشکنی زندانیان و فرار از زندان میز در سال ۱۹۸۳، کارگاه‌های زندان تعطیل شدند و عملاً همهٔ «پنج خواسته» اعمال شدند، اما هیچ‌گونه سند رسمی، که وضعیت سیاسی به افراد بخشد، از طرف دولت امضا نشد.
سایر شرکت‌کنندگان در اعتصاب غذا
اگرچه ده مرد در جریان اعتصاب غذا جان خود را از دست دادند، اما سیزده نفر دیگر به دلیل پزشکی یا پس از مداخله خانواده‌هایشان، اعتصاب غذا را شکستند. بسیاری از آن‌ها هنوز از اثرات اعتصاب رنج می‌برند و با عوارضی از جمله اختلالات گوارشی، مشکلات بینایی، جسمانی و عصبی مواجهند.
تأثیر اعتصاب غذا
ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در طول هفت ماه اعتصاب، به کارزار مسلحانه خود ادامه می‌داد و ۱۳ پلیس، ۱۳ سرباز، از جمله ۵ عضو هنگ دفاع اولستر و ۵ غیرنظامی را کشت. این هفت ماه یکی از خونین‌ترین دوره‌های درگیری در ایرلند شمالی بود و در مجموع ۶۱ کشته و ۳۴ نفر غیرنظامی تلفات داشت. سه سال بعد، IRA سعی کرد با بمب‌گذاری در هتل برایتون انتقام خود را از مارگارت تاچر بگیرد؛ این بمب‌گذاری در واقع محل کنفرانس حزب محافظه‌کار را هدف گرفته بود و منجر به کشته‌شدن ۵ نفر شد و تاچر در این حادثه، به سختی از مرگ نجات یافت.
اعتصاب غذا باعث شد نظر شین فین به سیاست‌های انتخاباتی جلب شود. پیروزی ساندز و دیگر نامزدهای طرفدار اعتصاب غذا در انتخابات محلی ایرلند شمالی و انتخابات پارلمانی جمهوری ایرلند، باعث اتخاذ استراتژی آرمالیت و صندوق‌های رای شد. گری آدامز اظهار داشت که پیروزی ساندز «این دروغ را که اعتصاب‌کنندگان غذا –و به‌طور گسترده ارتش جمهوری‌خواه و کل جنبش جمهوری‌خواهان– هیچ پایگاه مردمی ندارند، باطل کرد.» همچنین در جمهوری ایرلند پیروزی‌های انتخاباتی دوهرتی و اگنیو تأثیراتی سیاسی گذاشت، زیرا آن‌ها قدرت دولت فیونا فیل در دورهٔ زمامداری چارلز هاگی را به چالش کشیدند. در سال ۱۹۸۲ شین فین در انتخابات مجلس ایرلند شمالی پنج کرسی به دست آورد و در سال ۱۹۸۳ گری آدامز کرسی انتخابات سراسری پادشاهی متحده را کسب کرد. شین فین در نتیجهٔ پایگاه سیاسی که از اعتصاب غذا به دست آورد، در دو دههٔ بعدی به رشد خود ادامه داد. پس از انتخابات سراسری ۲۰۰۱ پادشاهی متحده، شین فین به بزرگترین حزب ملی‌گرای ایرلند شمالی تبدیل شد.