cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ال-آرژینین اتیل استر
خواص فیزیکی و شیمیایی
آرژینین اتیل استر در دسته آمینو اسیدهای محافظت شده قرار می‌گیرد. اینها مولکولهای آمینواسیدهای اصلاح شده هستند که فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک متفاوتی را در مقایسه با شکل پایه نشان می‌دهند. در واقع اتیل استر موجود در اتیل استر آرژنین به سمت هیدروژن مولکول متصل می‌شود و از آن در برابر هیدرولیزاسیون توسط آنزیم آرژیناز محافظت می‌کند که در واقع از این طرف به آرژنین متصل می شود تا زمانی که استر توسط آنزیم‌های استراز شکافته شود. استر همچنین به این شکل از آرژنین چربی دوستی می‌دهد، آرژنین پایه آبدوست است و به آن اجازه می‌دهد به طور غیرفعال در غشای سلول ها نفوذ کند، یعنی برای عبور از غشاهای لیپیدی نیازی به انتقال دهنده خاص ندارد، بنابراین بیشینه توزیع بافتی را ممکن می‌کند. بسیاری از ترکیبات دارویی به یک اتیل استر با همان هدف افزایش توزیع بافت متصل می‌شوند. اتیل استر آرژینین به عنوان یک پیش‌دارو عمل می‌کند، جدا شدن استر توسط استرازها باعث ایجاد آرژینین و اتانول می‌شود.
مولدان
مُوَلَّدان (muladí) یا مولدها اصلاحی است که در سده‌های میانه برای اشاره به افرادی در اندلس به‌کار می‌رفت که تباری اسپانیایی داشتند اما مسلمان شده بودند یا مسلمانانی بودند از تبار آمیختهٔ اسپانیایی و عرب و بربر.
در سده‌های هشتم و نهم میلادی، در آن قسمت‌هایی از شبه جزیره ایبری که تحت سلطه مسلمانان بود، بخشی از جمعیت بومی که تا آن زمان مسیحی بودند مسلمان شدند. این تغییر دین در سده دهم شتاب گرفت و از این رو تا پایان این قرن مولدها تبدیل به اکثریت جمعیت اندلس شدند. مولدان اما بسیاری از آداب و رسوم پیش از اسلام خود را حفظ کردند.
مولدان تقریباً‌ به طور دائمی در حال شورش علیه مهاجران عرب و بربر بودند. این مهاجران کشتزارها و املاک بزرگی برای خود ترتیب داده بودند که کارکنان آن را برده‌های مسیحی تشکیل می‌دادند. معروف‌ترین این شورش‌ها توسط یک مولد شورشی به نام عمر ابن حفصون در منطقه مالاگا و رندا رهبری شد.
ابن حفصون حدود چهل سال کنترل چندین دره در کوهستان را در دست داشت و اقامتگاه خود را کاخ بوباسترو قرار داده بود. او در نهایت با پسران خود از اسلام خارج شد و به مسیحیت گروید، نام خود را به ساموئل تغییر داد و خود را نه تنها رهبر جنبش ملی‌گرای مسیحی اعلام کرد، بلکه رهبری یک جنگ صلیبی علیه اسلام را نیز عهده‌دار شد.
سرکه‌چی
سرکه‌چی (Sirkeci) نام محله‌ای است در استانبول ترکیه. سرکه‌چی در منطقه امینونو در بخش فاتح از شهر استانبول واقع شده است. نام سرکه‌چی به معنی «سرکه‌فروش» است. نام این محل پیش از ورود ترک‌زبان‌ها به آناتولی، در زمان بیزانس‌ها، پروسفوریون بود که واژه‌ای است یونانی.
محله سرکه‌چی از سمت شمال با ورودی خلیج شاخ طلایی هم‌مرز است و از غرب به محله باغچه‌قاپی، از شرق به محدوده کاخ توپ‌قاپی و از جنوب به محله جاغال‌اغلو ختم می‌شود.
ایستگاه قطار سرکه‌چی، یعنی پایانه جنوب شرقی قطار سریع‌السیر شرق (اورینت اکسپرس) در محله سرکه‌چی قرار دارد.
اندیویل، مینه‌سوتا
اندیویل (به انگلیسی: Andyville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مور، مینه‌سوتا قرار دارد. اندیویل ۳۷۸٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
قصر سبدچی‌لر
قصر سبدچی‌لر (Sepetçiler Köşkü) یا قصر سبدبافان یکی از کوشک‌های تفریحاتی عثمانی‌ها بود که در کرانه جنوبی ورودی خلیج شاخ طلایی در استانبول ترکیه واقع شده است. قصر سبدچی‌لر در محلی به نام سرای‌بورنو در محله سرکه‌چی قرار دارد.
شبگردباز
شبگردباز نام یک زیرخانواده از خانواده شبگردان است.
بخش کالرین، شهرستان همیلتون، اوهایو
بخش کالرین (به انگلیسی: Colerain Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همیلتون، اوهایو واقع شده‌است. بخش کالرین ۱۱۱٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸٬۴۹۹ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زردپره نیلی
زردپره نیلی نام یک گونه از سرده زردپره‌های آمریکای شمالی است.
دنیس پودالیدس
دنی پودالیدس (Denis Podalydès؛ زادهٔ April 22, 1963) فیلم‌نامه‌نویس و صداپیشه اهل فرانسه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به رمز داوینچی، پنهان، هر کس سینمای خودش، مایریگ، پیروزی، هرکس را که می‌خواهید ببوسید، شارل کبیر، فریب و آدم اول اشاره کرد.
ریچارد اشمهلیک
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده‌است.
آتش‌فشان کاگوا
آتش‌فشان کاگوا (به لاتین: Cagua Volcano) یک آتشفشان در فیلیپین است که در دره کاگایان واقع شده‌است. آتش‌فشان کاگوا ۱٬۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنا رزا اسلیپر دی مارتینز گررو
آنا رزا اسلیپر دی مارتینز گررو (Ana Rosa Schlieper de Martínez Guerrero؛ زاده ۱۵ اوت ۱۸۹۸ – درگذشته ۴ سپتامبر ۱۹۶۴) رهبر و فعال فمینیسم اهل آرژانتین بود.
زندگی‌نامه
مارتینز گویررو در سال ۱۸۹۸ در بوئنوس آیرس، متولد شد و دختر انریکو اسلیپر و آنا زابالرادو است. او از (۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵) در دانشکده قلب مقدس (the deSagrado Corazon) تحصیل کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پناهندگان نانسن شده‌است.
مرگ
آنا رزا در ۴ سپتامبر ۱۹۶۴ در بوئنوس آیرس درگذشت.
کالیاری (ابهام‌زدایی)
کالیاری ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آواگ زاکاریان
آواگ زاکاریان (Ավագ Զաքարյան؛ زاده نامعلوم – درگذشته ) نجیب‌زاده ارمنی‌تبار اهل پادشاهی متحد گرجستان در طی سده ۱۳ میلادی بود.
زندگی‌نامه
تاریخ تولد وی نامعلوم است. وی پسر ایوانس یکم و برادر تامتا مگارگاردزلی بود. وی در ۱۲۵۰ میلادی درگذشت و در صومعه هاقپات به خاک سپرده شد.
شری استرینگ‌فیلد
شِری استرینگ‌فیلد (Sherry Stringfield؛ زادهٔ June 24, 1967) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
نیشی-کو، ساپورو
نیشی-کو (به لاتین: Nishi-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در ساپورو واقع شده‌است. نیشی-کو ۷۵٫۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۲٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد.
چک مورچه‌خوار
چک مورچه‌خوار نام یک گونه از خانواده مگس‌گیران است.
آمازون نیم‌تاج‌دار
آمازون نیم‌تاج‌دار نام یک گونه از سرده طوطی آمازون است.
توپ طلای ۱۹۶۴
توپ طلای ۱۹۶۴ (1964 Ballon d'Or) نُهمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ فرانس فوتبال به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۶۴ اعطا گردید که در این سال، دنیس لا برندهٔ توپ طلا شد.
آنجلو (کامیونیتی)، ویسکانسین
آنجلو (به انگلیسی: Angelo) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آنجلو واقع شده‌است. آنجلو ۲۴۶٫۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یاروسلاو اشپاچک
یاروسلاو اشپاچک (Jaroslav Špaček؛ زادهٔ February 11, 1974) بازیکن هاکی روی یخ اهل جمهوری چک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ادمونتون اویلرز و مونترآل کانادینز اشاره کرد.
بخش کالرین، شهرستان راس، اوهایو
بخش کالرین (به انگلیسی: Colerain Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان روس، اوهایو واقع شده‌است. بخش کالرین ۹۱٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۴۳ نفر جمعیت دارد و ۲۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گردنه مامیسون
گردنه مامیسون (به لاتین: Mamison Pass) یک گردنه در گرجستان و روسیه است که در کوه‌های قفقاز واقع شده‌است. گردنه مامیسون ۲٬۹۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارکو پلتولا
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به مرد بدون گذشته، ابرهای متحرک و یوها اشاره کرد.
شولو ماریدوئنا
روماریو شولو رامیرز (Ramario Xolo Ramirez؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۲۰۰۱) مشهور به شولو ماریدوئنا (Xolo Maridueña)، بازیگر آمریکایی است. نقش‌های او شامل بازی در مجموعهٔ تلویزیونی کبرا کای (۲۰۱۸–اکنون) و جیمی ریس / بلو بیتل در فیلم ابرقهرمانی بلو بیتل (۲۰۲۳) می‌شوند.
زندگی
روماریو شولو رامیرز در ۹ ژوئن ۲۰۰۱ در لس آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد. او تبار مکزیکی، کوبایی و اکوادوری دارد. او چهار خواهر دارد. نام کوچک او راماریو، ترکیبی از دو نام رامون و ماریو، نام عموهای مادری او است.
ماریدوئنا رابطهٔ عاشقانه‌ای با هانا کپل داشت که از حدود سال ۲۰۱۹ آغاز شد. این رابطه حدود دو سال طول کشید و در سال ۲۰۲۱، این زوج از هم جدا شدند.
بارت هیگز
هوگو بارت هیگز (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۳۴- درگذشته ۳۰ اوت ۲۰۰۴) یک کتابدار هلندی و حامی ترپاناسیون بود. هیگز در دانشکده پزشکی دانشگاه آمستردام مشغول ادامه تحصول بود، ولی به دلیل حمایت از تحقیقات ال اس دی و اسم گذاری دخترش "ماریا خوانا" از کسب نمودن مدرک خودداری نمود. در سال ۱۹۶۴ او "مکانیسم حجم خون مغز" ("بی بی وی") را انتشار نمود (همچنین به نام"مرد خرد مند" نام برده می شود)، نامه ای که در آن توصیه نمود که ترپاناسیون می تواند برای سلامت نتیجه مغز با متعادل نمودن نسبت خون و ستون فقرات مغزی استفاده گردد. مایع. هیگز ایمان داشت که وقتی انسان آغاز به راه رفتن کرد، مغز ما از خون تخلیه می گردید و این تزلزل باعث می گردید که خون به شکل خوب تری در دورن و بیرون مغز جریان پیدا نماید و باعث این گردد که یک «بالا» دائمی گردد. هاگز با استفاده از یک مته دندانپزشکی برقی که با پا کار می نمود، در تاریخ ۶ ژانویه ۱۹۶۵ شکافی در جمجمه خودش ایجاد نمود. هاگز همچنین "ترپاناسیون: درمانی برای روان پریشی" را انتشار دادکه در آن فرضیه خود را گسترش داد و یک زندگینامه خود به اسم کتاب با شکاف را در سال ۱۹۷۲ انتشار نمود.
در دهه ۱۹۷۰ هاگز و نامزدش ایولین ون دایک چندین کمیک آماده نمودند که ترپاناسیون را تبلیغ می نمودند.
نوشته‌های هاگز بر جوی ملن بریتانیایی‌تبار موثر بود که تحت تأثیر خود بینی واقع گردد، که او در کتابی به اسم سوراخ حفره ثبت نمود. هیگز در تاریخ ۳۰ آگوست ۲۰۰۴ در سن ۷۰ سالگی در اثر بیماری قلبی فوت کرد. او در قبرستان زرگولید به خاک سپرده شد.
داریو آلوارس
داریو آلوارس (Darío Álvarez؛ زادهٔ January 17, 1989) بازیکن بیس‌بال اهل جمهوری دومینیکن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تگزاس رنجرز اشاره کرد.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
همدم طولانی مدت
همدم طولانی مدت نام فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی نورمن رنه و بازی بروس دیویسن، کمپبل اسکات، پاتریک کسیدی و مری-لوئیز پارکر است. اکران گسترده این فیلم با پرداختن به موضوع ایدز شروع شد، همچنین نام فیلم از عنوان مقاله‌ای که نیویورک تایمز در دهه ۱۹۸۰ میلادی منتشر کرد، گرفته شده‌است. این مقاله به زندگی دو هم جنسگرای مرد می‌پرداخت که یکی از آنها در اثر ابتلا به ایدز جان خود را از دست می‌دهد. این فیلم تحسین منتقدان را به دنبال داشت و در وبسایت راتن تومیتوز امتیاز ۱۰۰٪ را از ۱۶ نقد دریافت کرد.
جشنواره فیلم یهودی تورنتو
جشنواره فیلم یهودی تورنتو (Toronto Jewish Film Festival) با نام مخفف (TJFF) یک جشنواره فیلم سالیانه است که هر ساله در شهر تورنتو، واقع در کشور کانادا برگزار می‌گردد. این جشنوراه را یکی از بزرگترین جشنواره‌های فیلم یهودی در دنیا می‌دانند. جشنواره فیلم یهودی تورنتو نخستین بار در سال ۱۹۹۳ برگزار شد.
در سال ۲۰۱۴ این جشنواره از ۱ تا ۱۱ ماه مه برپا بود و در آن ۱۱۶ فیلم از ۲۳ کشور جهان شرکت داشتند.
احمدعلی راغب
احمدعلی راغب (۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۳ – ۱۸ آذر ۱۳۹۹) آهنگساز، نوازنده و نویسندهٔ اهل ایران بود.
دوران کودکی، نوجوانی و جوانی
احمدعلی راغب، دومین فرزند خانواده اش بود که در سپیده‌دم روز دوازدهم اردیبهشت ۱۳۲۳ در شهرستان بندرانزلی متولد شد. مادرش در نوجوانی، به همراه خانواده اش از باکو و قفقاز به بندرانزلی نقل مکان کرده بود. در شهر باکو تا کلاس ششم ابتدایی درس خوانده بود و علاوه بر زبان فارسی به زبان روسی هم آشنایی داشت و با مبانی موسیقی و ساز پیانو نیز در مدرسه آشنا شده بود. ضمناً «تار قفقازی» را نیز به خوبی می‌نواخت. احمدعلی راغب تحت تأثیر مادر، از دوران کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد و با حمایت و تشویق و آموزش‌های والدین و به ویژه مادرش، فراگیری موسیقی و همچنین نواختن «تار قفقازی» را آغاز کرد و به پیشرفت قابل توجهی در این عرصه رسید. در سال ۱۳۳۹ پس از قبولی در رشتهٔ طبیعی، برای آنکه هرچه زودتر شغلی برای خود دست و پا کند وارد دانشسرای شبانه‌روزی کشاورزی شد. به این ترتیب، می‌توانست پس از دو سال تحصیل در دانشسرا، به عنوان معلم مدارس روستایی، برای تعلیم روستازادگان اعزام شود. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۴۲ با حکم اداره فرهنگ استان گیلان، به عنوان معلم در مدارس روستایی گیلان مشغول به کار شد. در همین ایام و همزمان با تدریس، با ساز «تار» انسی دائمی داشت و پیشرفتش برای خودش بسیار قابل قبول بود. ضمناً به نواختن ساز «عود» نیز بسیار علاقه‌مند شد. احساس می‌کرد که قطعاتی را می‌نوازد که پیش از این هرگز نشنیده‌است. سرانجام تصمیم گرفت یک قطعه موسیقی محلی گیلکی به همراه شعر، آماده کند و به شورای موسیقی رادیو گیلان ارائه دهد. این اولین کار حرفه‌ای احمدعلی راغب بود. با این حال، شورا از آن استقبال قابل توجهی کرد و بنا شد که با صدای فریدون پوررضا خوانندهٔ سرشناس آن روزگار موسیقی گیلان، اجرا شود. نام این قطعه «نوقاندار» بود. همزمان از او دعوت به عمل آمد تا به عنوان نوازنده و آهنگساز محلی، با ارکستر فرهنگ و هنر گیلان به سرپرستی «یحیی نیک نواز» همکاری کند و ضمناً گروه نوازی را نیز نزد ایشان فراگیرد. به این ترتیب، به منظور تداوم فعالیت حرفه‌ای، در سال ۱۳۴۳ به شهر رشت نقل مکان کرد. هرچند تعهد خدمت در اداره فرهنگ گیلان، باعث می‌شد که همچنان همه روزه ساعات زیادی را از شهر به روستا دررفت و آمد باشد. به موازات این فعالیت‌ها، دوبار در ماه به تهران می‌آمد و نزد «علی اکبر سرخوش» به فراگیری دورهٔ تکمیلی تار می‌پرداخت تا در زمینهٔ بداهه نوازی نیز تجربه کسب کند. فراگیری «عود» را نیز نزد خویش پی می‌گرفت. در این دوران آهنگ‌های محلی زیادی ساخت که با صدای خواننده‌های مشهور گیلان اجرا و پخش شد. در سال ۱۳۴۵ به دلیل شهرتی که با ساخت ترانه‌ها و تصنیف‌های گیلکی نصیبش شده بود، از او دعوت شد که در ارکستر رادیو و تلویزیون گیلان نیز همکاری کند. به دلیل اینکه اساسنامه ارکستر فرهنگ و هنر این اجازه را نمی‌داد که نوازنده‌ای که در فرهنگ و هنر کار می‌کند، همزمان در ارکسترهای دیگر نیز مشغول باشد، این بود که در نهایت، از فرهنگ و هنر جدا و جذب ارکستر رادیو تلویزیون گیلان شد تا بتواند آهنگ‌های بیشتری بسازد و اجرا کند و ضمناً در زمینه گروه نوازی نیز به دلیل حجم بالای تولیدات رادیو تلویزیون در آن زمان، تجربهٔ ارکسترنوازی بیشتر و بهتری کسب نماید. چندی بعد نیز سرپرستی این ارکستر به او سپرده شد.
مهاجرت به تهران
احمدعلی راغب در سال ۱۳۴۹، در حالی که همچنان ضمن تدریس در مدارس ابتدایی استان گیلان، به همکاری با رادیو تلویزیون گیلان به‌عنوان آهنگساز و نوازنده ادامه می‌داد و حدود چهل قطعه موسیقی نیز ساخته بود، به این نتیجه رسید که برای ادامهٔ فعالیت‌های هنری اش به تهران مهاجرت کند. ضمناً در همان سال، در انستیتو مربیان هنری تهران نیز پذیرفته می‌شود؛ بنابراین با مشقت فراوان زمینهٔ انتقال به تهران را فراهم کرد و در سال ۱۳۴۹ به تهران آمد تا هم به عنوان مأمور به تحصیل از اداره فرهنگ گیلان، در تهران به تحصیل در رشته موسیقی و آموزش هنر و جامعه‌شناسی هنر بپردازد و همچنین فعالیت‌های حرفه‌ای اش را در زمینه موسیقی با شرایط بهتری دنبال کند. پس از مدتی، در سال ۱۳۵۰ با قبولی در آزمون هنری شورای موسیقی رادیو، به عنوان نوازندهٔ «عود» در ارکستر سازهای ملی رادیو زیر نظر مهدی مفتاح و بعدها، همایون خرم، مشغول به کار گردید و آهنگ‌هایی نیز برای خوانندگان معروف و طراز اول آن روزگار ساخت و اجرا کرد و همچنین قطعات بدون کلام فولکلور گیلانی که سال‌ها برای گردآوری آن‌ها زحمت کشیده بود را توانست با همین ارکستر اجرا نماید که هنوز هم پخش می‌شوند. حضور در محضر هنرمندانی همچون جلیل شهناز، فرهنگ شریف، علی اکبر سرخوش، همایون خرم، علی تجویدی، جواد معروفی و… و همکاری با این استادان، تجربیات ارزشمندی را برای او به همراه داشت و ذخیره‌ای گرانبها برای ادامهٔ فعالیت‌های هنری وی بود. علاوه بر این، احمدعلی راغب در همین زمان، همراه با گروه‌های هنری و خوانندگان مشهور و سرشناس آن روزگار، مسافرت‌های زیادی به خارج از ایران جهت معرفی و اشاعه موسیقی ایرانی داشت. دو بار به آمریکا، دو بار به انگلستان، یک بار به فرانسه، یک بار به ایتالیا، دو بار به آلمان، دو بار به ژاپن، و یک بار به مصر و کشورهای دیگر عربی سفر کرد.
جمع‌آوری فرهنگ عامه ایرانیان و همکاری با انجوی شیرازی
دوره جدیدی از فعالیت‌های فرهنگی و هنری احمدعلی راغب به سال‌های جوانی او بازمی‌گردد. زمانی که به جهت علاقه و اشتیاق فراوان به فرهنگ و موسیقی فولکلور نواحی مختلف ایران و تلاش برای شکستن انحصار فرهنگی موجود در رسانه‌های رسمی و ملی وقت، به شکل خودانگیخته و با هزینه شخصی، به جمع‌آوری نواها و الحان فولکلور نواحی مختلف ایران مشغول شد. وی در این باره می‌گوید:
در سال ۱۳۴۹ و پس از مراجعت به تهران، احمدعلی راغب، در محافل فرهنگی و هنری تهران با ابوالقاسم انجوی شیرازی آشنا می‌شود. انجوی که در سالهای پس از تبعید به جزیره خارک، به کار جمع‌آوری فرهنگ عامه ایرانیان پرداخته بود، با مشاهده مکتوبات راغب، از او دعوت می‌کند تا در کار تدوین ۱۱ مجلد کتاب در زمینه فرهنگ عامه ایرانیان که به سرپرستی انجوی شیرازی در دست چاپ و انتشار قرار داشت، همکاری کند. احمدعلی راغب در اینباره می‌گوید: «هر دو هفته یکبار به دفتر استاد انجوی مراجعه می‌کردیم و در کنار دوستان و همکارانی همچون نصرالله یگانه، محمود ظریفیان، حسین پناهیان و دیگران بر فرایند تدوین مجلدات کتاب فرهنگ عامه نظارت می‌کردیم و با یکدیگر بحث و گفتگو داشتیم.»
با انتشار اولین مجلدات از کتاب‌های فرهنگ عامه، دربار شاه که خصوصاً در سال‌های دهه پنجاه شمسی، تلاشی در راستای ترمیم پایه‌های مشروعیت خود از طریق احیای سنت ایرانی و باستانی داشت، نتوانست نسبت به این برنامه پژوهشی ارزشمند پیرامون فرهنگ ایران، بی‌تفاوت باشد؛ لذا در سال ۱۳۵۵، احمدعلی راغب به همراه جمعی از دست‌اندرکاران جمع‌آوری فرهنگ عامه ایران، به نزد شاه فراخوانده شدند و او را از نزدیک در جریان این اقدام فرهنگی قرار دادند. حاصل آن جلسه، ارسال مجلداتی از دستاوردهای فرهنگی آن گروه به سازمان یونسکو بود. راغب در این باره می‌گوید: «شاه علاقه نشان می‌داد که گروهی مأمور شوند تا روایتی ساده از فرهنگ عامه ایران را به فرزند او (رضا پهلوی) منتقل کنند.»
قطع همکاری با ارکسترهای رادیو - آغاز فعالیت‌های انقلابی
پس از کشتار هفده شهریور سال ۱۳۵۷، از سوی رژیم پهلوی، احمدعلی راغب نسبت به این اتفاق، بی‌تفاوت نماند و همراه با برخی دیگر از هنرمندان سرشناس رادیو و تلویزیون، از همکاری با مراکز هنری وابسته به رژیم پهلوی و عضویت در ارکستر سازهای ملی، استعفاء داد. ارتباط با برخی گروه‌های هنری غیررسمی و آشنایی با افرادی همچون حسین شمسایی، مجید حداد عادل و حمید شاهنگیان، به زمینه‌ای برای فعالیت‌های انقلابی او تبدیل شد. همکاری در تهیه و تولید سرودهایی که بنا بود در محصولات فرهنگی نیروهای انقلابی (سخنرانی‌ها و…) استفاده شده و به شیوه زیرزمینی به دست مردم برسد؛ وظیفه این گروه‌ها بود که در مساجد و محافل مخفی، تشکیل شده بود. سرودهایی همچون «معلم شهید» (در رثای علی شریعتی)، «بابا خون داد»، «خیر مقدم»، «نغمه اتحاد» و … برخی از تولیدات موسیقایی احمدعلی راغب در آن مقطع بود که بعدها و پس از پیروزی انقلاب و از سرگیری فعالیت ارکسترهای موسیقی و فعالیت‌های هنری در رادیو و تلویزیون، بازسازی شده و با تنظیم برای ارکستر، اجرا شد.
فعالیت‌های هنری پس از انقلاب
بلافاصله پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، احمدعلی راغب با تلاش فراوان و با همکاری جمعی برخی از هنرمندان، گروه‌هایی را جمع‌آوری کرده و مشغول ساخت سرودهای انقلابی شد. مشکل پیش روی او و معدود آهنگسازان دیگری که عزم همراهی با تغییرات را داشتند، عدم دسترسی به نمونه و الگویی بود که مطلوب موسیقی انقلابی بر اساس شرایط جدید باشد؛ بنابراین تصمیم گرفت تا از شعارهای مردمی که از بطن کوچه و خیابان می‌جوشد، برای ساخت موسیقی الهام بگیرد. ذخیرهٔ موسیقی فولکلور و آیینی نواحی مختلف ایران، که احمدعلی راغب از جوانی دل‌مشغول فراگیری و ثبت آنها بود؛ در این مقطع به کمک او آمد و جنس موسیقی او را از دیگر آهنگسازان متمایز ساخت. این می‌توانست بهترین الگو برای سرود انقلابی در پیوند با باورهای عمیق بومی و مذهبی مردم باشد. با شکل‌گیری مجدد فعالیت‌ها در رادیو، علی‌رغم محدودیت‌های موجود، حضور شخصیت‌هایی نظیر مجید حدادعادل در رادیو و حمایت‌های او، دلگرم کننده بود. تلاش‌های احمدعلی راغب ادامه یافت که این تلاش‌ها در کنار دوستی صمیمانه و همکاری با شعرایی نظیر مهرداد اوستا، محمود شاهرخی، مشفق کاشانی، حمید سبزواری، محمدعلی معلم و …، به ساخت سرودهایی نظیر «خوش آمدی امام ما»، «بانگ آزادی» (الله اکبر، خمینی رهبر)، «شهید مفتح»، «شهید مطهر»، «آمریکا آمریکا ننگ به نیرنگ تو»، «راه رجا»، «نغمهٔ توحید»، «نغمهٔ اتحاد»، «بابا خون داد»، «همشاگردی سلام» و … انجامید.
احمد علی راغب در اواخر سال ۱۳۵۹ با گسترش فعالیت‌های حزب جمهوری اسلامی، به سفارش سید محمد بهشتی (دبیرکل وقت حزب جمهوری اسلامی) سرودهایی برای حزب ساخت که از مشهورترین آن‌ها، «سرود رسمی حزب جمهوری اسلامی» است که مورد تقدیر سید محمد بهشتی قرار گرفت. این همکاری برای مدتی به جلساتی مداوم با برخی مسئولین حزب، پیرامون مسائل فرهنگی و هنری و همچنین پذیرش مسئولیت امور هنری و سرود حزب جمهوری اسلامی و نیز ایجاد و سرپرستی گروه کر دفتر حزب منجر شد.
پس از واقعهٔ انفجار تروریستی در دفتر حزب و کشته‌شدن بهشتی و یارانش، احمدعلی راغب در سوگِ این واقعه، سرودهای «حدیث درد» (شقایق‌های پرپر)، «وافریادا» و «بهشتی سیرت» را ساخت.
دشت‌خوان
دشت‌خوان نام یک سرده از خانواده سسکیان است.
احمدعلی راغب
فعالیت‌های هنری پس از انقلاب
راغب همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق، ساخت سرودهایی پیرامون جنگ را آغاز کرد که سرود «این پیروزی خجسته باد» پیرامون فتح خرمشهر، «ظفر مبارک»، «جنگ، جنگ تا پیروزی»، «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار»، و سرودهای بسیار دیگری در زمرهٔ آن است.
تا به امروز و مطابق با آمار موجود در آرشیوهای صداو سیما بالغ بر «هزار و چهارصد» قطعه موسیقی از او به ثبت رسیده‌است و او را در بین دوستان و همکاران به «مرد هزار آهنگ» مشهور کرده‌است.
مسئولیت‌ها در سازمان صداوسیما
احمدعلی راغب علی‌رغم دریافت کسوت بازنشستگی در سال ۱۳۶۷، در بین سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ ریاست مرکز موسیقی سازمان صداوسیما را بر عهده داشت. پس از آن نیز تا سال ۱۳۸۲، مدیریت تولید موسیقی مراکز و استان‌های سازمان صداوسیما را عهده‌دار بود. ضمناً عضو شورای عالی موسیقی صداوسیما و شورای عالی نظارت و ارزیابی شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی صداوسیما نیز بوده‌است که این همکاری همچنان ادامه دارد.
فعالیت در زمینهٔ نویسندگی
احمدعلی راغب در کنار فعالیت‌های موسیقایی خویش و عهده‌داربودن مسئولیت‌های مدیریتی در عرصهٔ موسیقی، پیوسته به‌طور جدی به عرصهٔ نویسندگی نیز می‌پرداخته‌است و این عرصه از جوانی تا کنون، همواره جزو علایق و دلبستگی‌های او به‌شمار می‌رفته‌است. او تا کنون بیش از ده رمان و داستان کوتاه و بلند و همچنین تعداد بسیاری قطعات کوتاه ادبی و هایکو نوشته‌است. از آثار نوشتاری او تا کنون سه اثر انتشار یافته که عبارتند از:
درگذشت
وی به علت بیماری سرطان در روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۹ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
سرود «بانگ آزادی»
ساخت این سرود پیش از نوروز ۱۳۵۸ از سوی مجید حداد عادل که رئیس وقت رادیو بود به احمدعلی راغب سفارش داده شد. شعر آن را حمید سبزواری سرود و محمد گلریز آن را خواند. این سرود نخستین بار همزمان با پیام نوروزی سید روح‌الله خمینی در نوروز سال ۱۳۵۸ پخش شد و از سوی مردم به‌عنوان سرود ملی جمهوری اسلامی ایران پذیرفته شد. مسئولان بلندپایه و اعضای شورای انقلاب، با وجود تحسین فراوان از این سرود، به دلیل طولانی‌بودن آن، تشخیص دادند که سرود دیگری به عنوان سرود ملی ساخته شود. این سرود همچنان هر روز پیش از خبر ساعت چهارده رادیو سراسری، پخش می‌شود و به یکی از ماندگارترین آثار مرتبط با انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران تبدیل شده‌است.
سرود «شهید مطهر»
در سال ۱۳۵۹ در اولین سالگرد کشته‌شدن مرتضی مطهری، از سوی دفتر روح‌الله خمینی و توسط سید احمد خمینی، ساخت سرودی در رثای مرتضی مطهری سفارش داده شد و مسئولیت این کار به احمدعلی راغب واگذار شد.
او این سرود را بر روی شعری از حمید سبزواری ساخت و محمد گلریز آن را خواند. سرودی که با استقبال گستردهٔ مردم مواجه شد. روح‌الله خمینی نیز عوامل این سرود را در خرداد ۱۳۵۹ به حضور پذیرفت و آن را مورد تأیید و تحسین فراوان قرار داد. این اتفاق با بازتابی که داشت، در واقع باعث رسمی شدن فعالیت‌های موسیقی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران شد و به دنبال آن با تأسیس واحد موسیقی در رادیو، فعالیت‌های موسیقی با آزادی و انسجام بیشتری دنبال شد و گروه‌های موسیقی شکل کامل‌تر و رسمی‌تری به خود گرفتند.
سرود «ننگ به نیرنگ …»
در خرداد سال ۱۳۵۹ و در دیداری که احمد علی راغب به‌دلیل ساخت سرود «شهید مطهر» با روح‌الله خمینی داشت، موضوع دیدگاه خمینی پیرامون قطع ارتباط با آمریکا و پیامی که قرار است در این باره صادر کنند، از سوی سید احمد خمینی مطرح شد و او خواست تا این پیام، دستمایهٔ ساخت سرودی با همین مضمون شود. در نتیجه احمدعلی راغب این سرود را ساخت. کلام آن نیز از حمید سبزواری است و با صدای اسفندیار قره باغی اجرا شد.
سرود «این پیروزی خجسته باد …»
در سال ۱۳۶۱ در شرایطی که قوای نظامی کشور، در تدارک حمله‌ای وسیع به‌منظور بازپس‌گیری خرمشهر از عراق بودند؛ ساخت سرودی با مضمون «پیروزی» به مسئولان رادیو سفارش شد. این موضوع، با احمدعلی راغب و حمید سبزواری، درمیان گذاشته شد و این دو، ساخت آهنگ و کلام این سرود را آغاز کردند هرچند که بهانهٔ ساخت این سرود، تا پس از فتح خرمشهر، محرمانه ماند و حتی برای سازندگان آن نیز افشا نشد. تا اینکه نخستین بار پس از اعلام خبر پیروزی عملیات بیت‌المقدس و بازپس‌گیری خرمشهر، این سرود از رادیو سراسری پخش شد. این سرود به یکی از جاودانه‌ترین سرودهای دوران جنگ ایران و عراق تبدیل شده‌است. خوانندهٔ آن محمد گلریز است. تنظیم برای ارکستر نیز بر عهدهٔ مجتبی میرزاده بوده‌است.
دریافت مدرک درجه یک هنری
احمدعلی راغب در سال ۱۳۸۲ به دلیل ساخت سرودهای انقلابی برای جمهوری اسلامی، موفق به دریافت مدرک درجه یک هنری (معادل دکتری) در رشته آهنگسازی از جانب شورای ارزشیابی هنرمندان کشور شد که از سوی احمد مسجد جامعی، وزیر ارشاد وقت، به او اعطا شد.
انتشار کتاب زندگی‌نامهٔ احمدعلی راغب
در بهمن ماه سال ۱۳۹۸ کتاب «بانگ آزادی» خاطرات شفاهی احمدعلی راغب، آهنگساز سرودها و ترانه‌های معروف انقلاب به قلم محسن صفایی‌فرد از طرف انتشارات راه یار وابسته به دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب منتشر شد.
بزرگداشت در جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر
مراسم بزرگداشت احمدعلی راغب در اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره موسیقی فجر در سال ۱۳۹۱ برگزار شد و از یک عمر فعالیت‌های هنری او تقدیر به‌عمل آمد.
مارتین استراکا
مارتین استراکا (Martin Straka؛ زادهٔ September 3, 1972) بازیکن هاکی روی یخ اهل جمهوری چک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به نیویورک رنجرز اشاره کرد.
ردفو
ردفو (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۷۵) یک خواننده آمریکایی است که فعالیت خود را در گروه ال‌ام‌اف‌ای‌او به همراه برادر زادهٔ خود به نام اسکای بلو شروع کرده و اکنون بیشتر به صورت انفرادی فعالیت می‌کند.
آرسنتیفکا
آرسنتیفکا (به لاتین: Arsentyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
تانر بوکانان
تانر بوکانان (Tanner Buchanan) متولد 8 دسامبر 1998 برابر با (17 آذر 1377) بازیگر آمریکایی است.
نقش لئو کیرکمن در سریال سیاسی Designated Survivor و نقش میسون کندال در سریال Game Shakers، در کنار نقش رابی کین در سریال کبرا کای از مهمترین نقش‌آفرینی‌های او هستند. او بازیگری را از سال 2009 با نقش‌های کوچک در سریال‌های مشهور نظیر Modern Family و سریال Grey’s Anatomy آغاز کرده است.
فیلم‌شناسی
فهرست برخی از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که تانر بوکانان در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
دشت‌خوان شکم‌زرد
دشت‌خوان شکم‌زرد نام یک گونه از سرده دشت‌خوان است.
بخش کالج، شهرستان ناکس، اوهایو
بخش کالج (به انگلیسی: College Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ناکس، اوهایو واقع شده‌است. بخش کالج ۱۶٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد و ۳۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
انگرونا، ویرجینیای غربی
انگرونا (به انگلیسی: Angerona) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جکسون، ویرجینیای غربی واقع شده‌است. انگرونا ۱۷۷٫۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاریسوپرودول
کاریسوپرودول (Carisoprodol) دارویی است که برای دردهای اسکلتی عضلانی استفاده می شود. استفاده از آن تنها تا سه هفته تایید شده است. اثرات عموماً در عرض نیم ساعت آغاز می شود و تا شش ساعت ادامه می یابد.[3] به صورت خوراکی مصرف می شود.
گابریل آریاس (بازیکن بیسبال)
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
پاوله وویسیچ
پاوله وویسیچ (Павле Вуисић؛ July 10, 1926 – 1926:7:10, October 1, 1988) یک هنرپیشه اهل جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دالی بل را یادت می‌آید؟، وقتی بابا رفته بود مأموریت و مرشد و مارگاریتا و زندگی زیباست اشاره کرد.
لارا یان
لاریسا پطروسیان (Լարիսա Պետրոսյան؛ ლარისა პეტროსიანი؛ که با نام لارا یان (ლარა იანი) شناخته می‌شود؛ زادهٔ ) مدل و دارنده دارای عنوان نمایش زیبایی ارمنی‌تبار اهل گرجستان است به مقام نخست دوشیزه گرجستان ۲۰۱۷ دست یافت و نماینده گرجستان در دوشیزه جهان ۲۰۱۸ بود.
زندگی‌نامه
وی در ۵ آوریل ۱۹۹۳ در تلاوی، کاختی به دنیا آمد.
اوراوا-کو، سایتاما
اوراوا-کو (به لاتین: Urawa-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در سایتاما واقع شده‌است. اوراوا-کو ۱۱٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۵٬۰۲۲ نفر جمعیت دارد.
آموزش
در منطقهٔ اوراو-کو، مجموعاً ۲۶ مرکز آموزش که شامل سیزده مدرسه ابتدایی، پنج مدرسه راهنمایی و شش دبیرستان وجود دارد.
ویکتور لوو
ویکتور لوو (Victor Löw؛ زادهٔ August 25, 1962) یک هنرپیشه اهل هلند است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آنتونیا و شخصیت اشاره کرد.
فهرست فیلم‌های ترسناک ۱۹۷۹
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شده‌اند.
Chevelle
Chevelle (تلفظ به‌صورت شِه‌وِلِه یا شِه‌وِل) یک گروه موزیک آلترناتیو متال-هارد راک از روستای Grayslake در شهرستان لیک، ایلینوی در آمریکا است که توسط سه برادر به نام‌های پیت لوئفلر (گیتاریست و خواننده اصلی)، سم لوئفلر (درامز و پرکاشن)، و جو لوئفلر (بیسیست) ایجاد شد که جو لوئفلر در سال ۲۰۰۵ گروه را ترک کرد و Dean Bernardini جایگزین آن شد.
چهار آلبوم گروه در دهه ۲۰۰۰ به نام‌های Wonder What's Next (2002)، This Type of Thinking (Could Do Us In) (2004)، Vena Sera (2007) و آلبوم Sci-Fi Crimes (2009) جزو آلبوم‌های شناخته‌شده و محبوب بین طرفداران این گروه است و برای شروع گوش کردن به موزیک این گروه توصیه می‌شوند.
استایل موزیک
صدای گیتارهای PRS جزو مشخصه‌های اصلی موزیک این گروه است.
دشت‌خوان سالوادوری
دشت‌خوان سالوادوری نام یک گونه از سرده دشت‌خوان است.
تاج پادشاهی باکجه
تاج پادشاهی باکجه به چندین اثر هنری کشف شده اشاره می‌شود که گمان می‌رود تاج پادشاهان، ملکه‌ها و نجیب‌زادگان پادشاهی باکجه است. برخی از تاجها از همان سنت تاجهای سیلا پیروی می‌کنند که در آن نقش و نگارهای درختان و نکات مربوط به روایات شمانیستی را به نمایش می‌گذارند. با این حال، الماس پادشاهان و ملکه‌ها نشان می‌دهد که مردم باکجه برای سرپوش سلطنتی خود یک سنت متمایز داشتند.
دره آتنی
دره آتنی (به لاتین: Ateni gorge) یک دره در گرجستان است که در شیدا کارتلی واقع شده‌است.
ضیاءالادبا
ضیاالادبای شیرازی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهارم و دوره پنجم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
توپ طلای ۱۹۶۵
توپ طلای ۱۹۶۵ (1965 Ballon d'Or) دهمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ فرانس فوتبال به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۶۵ اعطا گردید که در این سال، اوزه‌بیو برندهٔ توپ طلا شد.
مینامی-کو، نیگاتا
مینامی-کو (به لاتین: Minami-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در نیگاتا واقع شده‌است. می‌نامی-کو ۱۰۰٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵٬۴۰۸ نفر جمعیت دارد.
دشت‌خوان زیردم‌زرد
دشت‌خوان زیردم‌زرد نام یک گونه از سرده دشت‌خوان است.
خور تهمادون
خور تهمادون یک خور در نزدیکی بردخون در استان بوشهر است. جزیره تهمادون در مجاور این خور قرار دارد. این خور بخشی از پارک ملی دریایی نخیلو است.
شبانه بسیج راسخ
شبانه بسیج راسخ مربی، بشردوست و قهرمان حقوق زنان اهل افغانستان است. او بنیانگذار مکتب آموزش رهبری، افغانستان است و بخاطر کارش مورد تقدیر جهانی قرار گرفته‌است.
اوایل زندگی
بسیج راسخ در کابل، افغانستان متولد و بزرگ شد. او تحت حکومت طالبان بزرگ شد و اوبود مجبور کرد تا برای تحصیل در یک مدرسه مخفی لباس پسرانه بپوشد، زیرا آموزش زنان ممنوع بود. او بنیانگذار مکتب رهبری افغانستان است و از زمان دانشجویی در کالج میدلبری در ۹ سال گذشته فعالیت داشته‌است. او به تازگی جایزه ملاله را از سوی اشرف غنی، رئیس‌جمهور برنده شده‌است. شعبانا اولین بار پس از سقوط در سال ۲۰۰۲ در مدرسه دولتی شرکت کرد.
او سال آخر دبیرستان خود را در ویسکانسین ایالات متحده به عنوان بخشی از برنامه تبادل نظر و مطالعه جوانان کندی-لوگار (YES) که توسط وزارت خارجه ایالات متحده تأمین می‌شود، گذراند. پس از فارغ‌التحصیلی، او در کالج میدلبری در ورمونت تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۱ فارغ‌التحصیل شد.
شجاعت برای آموزش زنان افغانستان
در سال ۲۰۰۹، بسیج راسخ Hela را تأسیس کرد که مأموریت آن «توانمندسازی زنان افغان از طریق آموزش» است. این گروه در سراسر شمال شرقی ایالات متحده اقدام به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ساخت یک مدرسه در مناطق روستایی در شرق افغانستان کرد.
مکتب رهبری، افغانستان
در حالی که بسیج راسخ هنوز در کالج بود، مکتب رهبری، افغانستان با نام سوله (SOLA) را تأسیس کرد، که «به دسترسی جوانان افغان به تحصیلات با کیفیت در خارج از کشور و مشاغل در خانه اختصاص داده شده‌است». به پس از فارغ‌التحصیلی، بسیج-راسخ به کابل بازگشت و سوله را به اولین مدرسه شبانه روزی دخترانه افغانستان تبدیل کرد. این مدرسه شبانه‌روزی دخترانه، دختران ۱۱ تا ۱۹ ساله در تمام قومیت‌ها را تحت آموزش قرار داده بود و به آنها کمک می‌کرد تا از دانشگاه‌های سراسر جهان پذیرش و کمک مالی دریافت کنند.
پس از تسلط مجدد طالبان بر افغانستان در سال ۲۰۲۱، بسیج‌راسخ دانش‌آموزان و کارکنان مدرسه سوله را به رواندا منتقل کرد. این مدرسه اکنون به عنوان تنها مدرسه شبانه‌روزی برای دختران افغانستانی در خارج از کشور، با فراهم کردن امکان آموزش آنها پس از دبستان، فارغ‌التحصیلان را برای ورود به دانشگاه‌های سراسر جهان آماده می‌کند.
جوایز و تقدیر
بسیج راس خ از زمان تحصیل در دانشگاه به‌طور گسترده‌ای شناخته شده‌است. در سال ۲۰۱۰، او به عنوان یکی از ده زن برتر مجله گلامور انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲، او در تد با عنوان «جرات آموزش دختران افغان» سخنرانی کرد. در سال ۲۰۱۴، وی توسط نشنال جئوگرافیک به عنوان «کاوشگر نوظهور» انتخاب شد و به عنوان سفیر جهانی 10x10 پیوست.
روابط اسرائیل و بوتسوانا
اسرائیل و بوتسوانا روابط رسمی دارند هرچند هیچ‌یک از دو کشور کنسولگری یا سفارت رسمی خود را در کشور دیگر به عنوان نماینده حفظ نمی‌کند. با این وجود، دو کشور توافق‌نامه‌های همکاری در سطح دولت را امضاء کرده‌اند و فعالیت‌های بخش خصوصی بین دو کشور وجود دارد.
تاریخچه
بوتسوانا در سال ۱۹۷۳ روابط خود را با اسرائیل قطع کرد اما در سال ۱۹۹۳ دوباره برقرار شد.
روابط اقتصادی و آموزشی
شش شرکت الماس با محوریت اسرائیل در منطقه گابورونه در بوتسوانا فعالیت دارند و ظاهراً حدود ۱۰۰۰ شهروند بوتسوانا را به استخدام کرده‌اند.
بوتسوانا در حال مبارزه با یک مشکل شدید بیابان زایی است. اسرائیل به عنوان الگویی برای مقابله با این مشکل براساس پیشرفتهای فناوری کشور در کشاورزی و نمک زدایی پیشنهاد شده‌است.
معبد رامسیوم
معبد رامسیوم (معبد الرامسيوم) یکی از معبدهای حزن‌انگیزی است که برای دفن اموات در مصر باستان بنا شده بوده‌است.
تاریخچه
این معبد را فرعون رامسس دوم که بیشتر از هر فرعون دیگری برای مصر معبد درست کرده‌است بنیانگذاری و ساخته‌است. این معبد شامل مجسمه‌های بسیار بزرگی از رامسس دوم است، همین‌طور حاوی نقاشی‌های بسیاری است که حکایت از طبیعت زندگی در آن دوره زمانی دارد. نقاشی‌هایی که بر دیواره معبد کشیده شده‌است بیانگر نبرد مشهور قادش که در آن فرعون رامسس دوم بر الحیثیین به پیروزی رسید می‌باشد، در این نقاشی‌ها چگونگی برنامه‌ریزی وی برای جنگ نیز ترسیم شده‌است.
نامگذاری
این معبد همچنین به نام کاخ میلیونها ساله شناخته می‌شود. تاریخ‌نگار یونانی ریوروس گفته‌است که اشتباه است که این معبد را مقبره یا سیماندیاس نامگذاری کنیم برای اینکه آن یک تفسیر و ترجمه یونانی اشتباه از اسم رامسس دوم در قدیم بوده‌است.
بقایا
این معبد یکی از زیباترین معابد در مصر می‌باشد که در حال حاضر متشکل از باقی‌مانده تعدادی راه و مسیر به معبد، ستونها و پی‌های شکسته و تخریب شده، بنای باشکوه بزرگی که نصف آن سقوط کرده و از بین رفته‌است، سقف‌های آن که از آجر ساخته شده و همه در یک ارتفاع بنا شده بود از هم پاشیده و از بین رفته‌است.
اکتشافات
هیئت اعزامی باستانشناسی مصری –فرانسوی به ریاست کریستیان لبلان که در معبد رامسیوم در منطقه صحرای غری در الاقصر کار می‌کرد توانست به بقایای مهمی از معبد به عصر دو خاندان فراعنه ۱۹ و۲۰ دست پیدا کند که شامل مجموعه ای از آشپزخانه‌های عمومی و ساختمان کشتارگاه و انبارهای خیلی بزرگ بعلاوه مدرسه ای که مختص آموزش فرزندان کارگران بوده‌است، می‌باشد.
توده (فیلم ۱۹۸۸)
توده یک فیلم علمی تخیلی و ترسناک آمریکایی محصول سال ۱۹۸۸ به نویسندگی و کارگردانی چاک راسل که بازسازی فیلمی به همین نام توده محصول ۱۹۵۸ محسوب می‌شود، بازیگران اصلی این فیلم شاونی اسمیت، کوین دیلون، دوناوان لیچ، جفری دی‌مان، پل مک‌کرین، آرت لافلئور، رابرت اکسلراد، جو سنکا، دل کلوز و کندی کلارک می‌باشند.
فیلم توده که در ابیویل، لوئیزیانا فیلمبرداری شد، در اوت ۱۹۸۸ توسط ترایستار پیکچرز اکران شد و در باکس آفیس شکست خورد و ۸٫۲ میلیون دلار در برابر بودجه ۱۰ میلیون دلاری خود فروخت. اگرچه این فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد، اما از آن زمان به بعد این فیلم طرفدارانی پیدا کرد.
داستان
موجودی مرگبار از فضا در نزدیکی یک شهر کوچک سقوط می‌کند و شروع میکند به خوردن هر کسی که در مسیرش قرار دارد. وقتی دانشمندان سازمان مخفی دولتی سعی در مهار این موجود وحشتناک دارند، فاجعه به بار می‌آید …
بازخوردها
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس ۲۷ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۶/۱۰، دارای ۶۳ درصد تأییدیه است.
شبکه خانگی
این فیلم به صورت دی‌وی‌دی در ایالات متحده توسط سرگرمی خانگی سونی پیکچرز در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ منتشر شد. سونی بار دیگر این فیلم را در سپتامبر ۲۰۱۳ به عنوان بخشی از "مجموعه ۴ فیلم ترسناک دیگر منتشر کرد.
اسپریگ گریدن
اِسپـِـرِیگ گِرِیدن (Sprague Grayden؛ زادهٔ July 21, 1980 ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
سانتا ماریا در کامپیتلی
سانتا ماریا در کامپیتلی (Santa Maria in Campitelli) نام کلیسایی در شهر رم است که وقفِ مریم مقدس است. بر پایهٔ روایت سنتی، یک خلوتگاه کوچک مذهبی یا کلیسای ابتدایی در این مکان در طول سال‌های ۵۲۳ تا ۵۲۶ و در دوران ژان اول بنا شد. این سازه برای قرار دادن تمثالی به ارتفاع ۲۵ سانتی‌متر از مریم مقدس، پطرس و پولس رسول ساخته شد. بر پایهٔ روایات سنتی، این نماد در سال ۵۲۴ به‌طور معجزه‌آسایی بر سر سفره «گالا»، زنی رومی که به فقرا کمک می‌کرد، ظاهر شد و گفته شده است که از سال ۵۹۰ در دسته‌روی‌ها حمل می‌شد. بررسی‌های جدیدتر در مورد سبک ودرخت‌گاه‌شماری این نماد نشان می‌دهد که این تمثال مربوط به قرن یازدهم میلادی است.
حوالی سال ۱۶۵۶، شهر رم توسط طاعون به تباهی رفت و چنین به‌نظر می‌رسید که دعا و توسل به این تمثال، که به صورت گروهی در دسته‌روی‌ها و در خیابان‌ها حمل می‌شد، در متوقف کردن این بیماری همه‌گیر نقش داشت. این مداخله معجزه‌آسای احتمالی، پاپ الکساندر هفتم را بر آن داشت تا به جای آن خلوتگاه مذهبی باستانی، کلیسای بزرگتری را برای نگهداری این نماد بنا کند. او یک طرح عالی معماری باروک را به کارلو رائینالدی سفارش داد و ساخت کلیسا بین سال‌های ۱۶۵۹ و ۱۶۶۷ انجام شد. بنا به دستور انجمن «روحانیون منتخب مادر خدا» که در لوکا تأسیس شده بود، کلیسا تحت تعمیر و نگهداری دائمی قرار گرفت. در بیرون ورودی کلیسا و در سمت چپ، فواره‌ای وجود دارد که از آثار جاکومو دلا پورتا است. محراب اصلی کلیسا را نیز جووانی باتیستا گائولی و دیوارنگاره‌های سقف را جاچینتو کالاندروچی نقاشی نموده‌اند.
خایرو آسنسیو
خایرو آسنسیو (Jairo Asencio؛ زادهٔ May 30, 1983) بازیکن بیس‌بال اهل جمهوری دومینیکن است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
دشت‌خوان سنگال
دشت‌خوان سنگال نام یک گونه از سرده دشت‌خوان است.
نیشی-کو، نیگاتا
نیشی-کو (به لاتین: Nishi-ku) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در نیگاتا واقع شده‌است. نیشی-کو ۹۴٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۲٬۶۶۴ نفر جمعیت دارد.
انجلرز پارک، فلوریدا
انجلرز پارک (به انگلیسی: Anglers Park) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونرو، فلوریدا واقع شده‌است. انجلرز پارک ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دشت‌خوان سبزپشت
دشت‌خوان سبزپشت نام یک گونه از سرده دشت‌خوان است.
فهرست وابسته‌های دیپلماتیک آنتیگوا و باربودا
فهرست سفارت‌های آنتیگوا و باربودا، فهرستی از مراکز سفارتخانه و کنسولگری کشور آنتیگوا و باربودا در جهان است. جزایر آنتیگوا و باربودا (Antigua & Barbuda) جزایری در شرق دریای کارائیب، شرق جزایر سنت کیتس و نویس و شمال جزیرهٔ مونتسرات، هستند که دولت مستقل داشته و پایتخت آن‌ها سینت جانز است. این جزایر در ۱ نوامبر ۱۹۸۱ از بریتانیای کبیر استقلال یافتند.
دیوید اسووبودا
دیوید اسووبودا (David Svoboda؛ زادهٔ March 19, 1985) ورزشکار پنج‌گانه مدرن اهل جمهوری چک است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۷ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است. دیوید برادر دوقلوی ورزشکار سه‌گانه حرفه‌ای توماش اسووبودا است.
دره برجومی
دره برجومی (به لاتین: Borjomi Gorge) یک ژرف‌دره در گرجستان است که در سامتسخه-جاواختی واقع شده‌است.
دوا (بودیسم)
دوا (Deva)، در لغت به معنای درخشنده، و یک اصطلاح برای موجودات آسمانی و خدایان است.
موجودات آسمانی
موجودات آسمانی، موجوداتی هستند که در جهان‌های شاد زندگی می‌کنند. و به چشم انسانی دیدنی نیستند.
در دیگا نیکایا (Digha Nikaaya) آمده‌است: «مادامی که بدن وجود دارد، مردم قادر به دیدنش هستند، اما پس از فروپاشی بدن در پایان عمر، مردم دیگر قادر به دیدنش نخواهند بود» بنا بر آنگوتارا نیکایا (Angutara Nikaya) بودا یک دوا (Deva) یا موجودی مافوق طبیعی (فرا انسانی) نیست.
سوکاپکس
سوکاپکس یک نام تجاری اتصال‌دهنده‌های الکتریکی است که در صنعت سرگرمی عمدتاً به‌خاطر اتصال‌دهنده‌های الکتریکی ۱۹ پین خود که معمولاً با نام اتصال‌دهندهٔ سوکاپکس شناخته می‌شود، معروف است و در نورپردازی صحنه، فیلم و تلویزیون به‌منظور جلوگیری از نیاز به استفاده از کابل‌های چندگانه کاربرد دارد. این اتصال‌دهنده‌ها دارای شش پین زنده، شش پین خنثی، شش پین اتصال به زمین/ارت و یک پین مرکزی نهایی هستند که برای کمک به تراز کردن سوکت نری با یک سوکت مادگی دیگر کاربرد دارد. اتصال‌دهندهٔ سوکاپکس نخستین بار در سال ۱۹۶۱ توسط شرکتی به نام سوکاپکس، که بعدها به امفنول سوکافکس تغییر نام داد، تولید شد. «سوکاپکس» بعدها به یک نام تجاری تحت مالکیت امفنول سوکاپکس تبدیل شد. این اصطلاح در حال حاضر اغلب به عنوان یک نشان تجاری عام برای اطلاق به سایر اتصال‌دهنده‌های مشابه با نام‌های تجاری دیگر نیز به‌کار می‌رود.
دشت‌خوان سبزکلاه
دشت‌خوان سبزکلاه نام یک گونه از سرده دشت‌خوان است.
غارت قسطنطنیه (۱۲۰۴)
غارت قسطنطنیه (Sack of Constantinople)، حادثه‌ای است که در جریان جنگ صلیبی چهارم در آوریل ۱۲۰۴ رخ داد که صلیبیون پس از شکست آلکسیوس پنجم و تسلیم شدن وی، به مدت سه روز دست به غارت و تاراج و قتل‌عام شهر زدند.
شرایط بیزانس در آستانه حمله صلیبیان
بونیفاس مونفروا، بالدوین فلاندرز، لوییز بلوایی و هوگ سن پل، بدون حمایت سربازان عادی ارتش، قراردادی امضا کردند که طبق آن صلیبیون متعهد می‌شدند که آنجلیوس را در تلاش برای سلطنت بیزانس یاری کنند. این تصمیم‌گیری با مخالفت شدیدی روبه‌رو شد. صدها نفر با خشم از ارتش خارج شدند و راه خود را به سوی سرزمین مقدس در پیش گرفتند. صدها نفر دیگر به کلی از مبارزه دست شستند و به سرزمین خود بازگشتند و آن‌هایی که باقی مانده بودند، به هیچ وجه با یکدیگر متحد، یکپارچه و هماهنگ نبودند. اگرچه سربازان عادی سرانجام به تغییر مسیر به سوی قسطنطنیه رضایت دادند، اما اصرار داشتند که فقط مدت کوتاهی در آنجا بمانند و بعد با سرعت تمام به سوی شرق مدیترانه حرکت کنند.
اولین حمله به قسطنطنیه و بر تخت‌نشینی آلکسیوس آنجلیوس
۲۰ آوریل ۱۲۰۳، صلیبیون به سمت جزیره کورفو حرکت کردند و در آنجا منتظر رسیدن آلکسیوس آنجلیوس شدند. ابتدا روابط با یونانی‌های جزیره خوب بود، اما وقتی اهالی جزیره از نیت صلیبیون آگاه شدند، روابط تغییر کرد. به محض آن که مدعیان سلطنت به کورفو رسیدند، بیزانسی‌ها حمله به کشتی‌های ونیزی را آغاز کردند. صلیبیون در پاسخ جزیره را ویران کردند. پاپ اینوست سوم که قبلاً با آلکسیوس دیدار و به درخواست وی جواب رد داده بود، به بونیفاس طی نامه‌ای اعلام کرد که ارتش صلیبی نباید خود را درگیر نقشه‌های آلکسیوس کند. اما وقتی پاپ مطلع شد که ارتش صلیبی از فرمانش سرپیچی کرده‌اند، خشمگین شد و نامهٔ شدیداللحنی برای صلیبیون نوشت و آن‌ها از سفر به بیزانس منع کرد.
اما بدون توجه به نامهٔ پاپ، ناوگان صلیبی بدون مقاومت در دریای مرمره و اژه به پیش می‌راند. ۲۳ ژوئن وارد تنگهٔ بسفر شد و در آنجا بود که برای اولین بار عظمت قسطنطنیه و حصارهای عظیم آن را مشاهده کردند، که خارج از تصور صلیبیون بود. صلیبیون که ضروری نمی‌دیدند بلافاصله به شهر حمله ببرند، در تنگه اردو زدند و منتظر شورش مردمی مورد انتظارشان نشستند، تا به این ترتیب پادشاه غاصب را سرنگون کنند؛ اما چنین نشد بنابراین منتظر فرصت مناسب شدند. آن‌ها قبل از حمله به شهر، با سلیمان دوم، سلطان سلاجقه روم، توافق صلحی پس ۳ جنگ صلیبی قبل کردند که قرار بر آن شد که پس از پایان یافتن نبرد در قسطنطنیه، سلجوقیان اجازه عبور نیروهای صلیبی را از مرزهای خود به سمت اورشلیم دهند و علاوه بر آن سلاجقه متعهد شدند در جنگ علیه قسطنطنیه به نفع بیزانس دخالت نکند. پس از ۱ هفته انتظار، اتفاقی در شهر نیفتاد؛ بنابراین انریکو داندلو و بونیفاس مونفروا، همراه با کشتی نزدیک شهر شدند. وقتی به دیوارهای شهر رسیدند، آلکسیوس جوان را نشان دادند و با صدای بلند، حسن‌نیت خود را اعلام کردند. اهالی شهر بر فراز دیوار شهر، با هو کشیدن، فریاد و اهانت‌های زشت و پرتاب سنگ به آن‌ها پاسخ دادند. این‌چنین تصورات صلیبیون نسبت به راحتی تسلط بر قسطنطنیه از بین رفت و بار دیگر صلیبیون را در تنگنا قرار داد. زیرا قرارداد حمل و نقل صلیبیون به پایان رسیده بود و صلیبیون هنوز نتوانسته بودند بدهی خود را پرداخت کنند.
۵ ژوئن کشتی‌های صلیبی از تنگه گذشتند و شوالیه‌ها به حومهٔ گالاتا حمله کردند. هرچند سربازان بیزانس بیشتر بود، اما کارایی نیروهای صلیبی را نداشتند، لذا گالاتا بی‌درنگ سقوط کرد. کشتی‌های ونیزی بندر را اشغال کردند. چند روز بعد، در ۱۸ ژوئیه، صلیبیون حملاتی دوجانبه به سمت شمال غربی شهر را آغاز کردند. شوالیه‌ها حملهٔ خود را بر بخش کوچکی از دیوارهای سمت خشکی متمرکز کردند و ونیزی‌ها دیوارهای سمت دریا را هدف قرار دادند. با وجود این حملات، نیروهای صلیبی مجبور به عقب‌نشینی شدند، اما ونیزی‌ها توانسند تا قسمت‌هایی از دیوار پیشرفت کنند؛ اما با آتش گرفتن ساختمان‌های مجاور، همانند نیروهای صلیبی، عقب نشستند. آلکسیوس سوم، امپراتور بیزانس، که از لحاظ سیاسی شکست خورده بود و خشم مردم را با وجود برتری تعدادی نیروهایش برانگیخته بود، هنگام شب از شهر گریخت تا دوباره ایزاک دوم به حکومت برسد. ایزاک در بدو در اختیار گرفتن حکومت، فرستاده‌هایی به نزد صلیبیون فرستاد تا خبر حوادث پیش آمده به سمع نظر صلیبیون برسانند. صلیبیون از اینکه دوباره ایزاک به حکومت برسد و مطالبات آن‌ها را تأیید نکند، نگران بودند بنابراین نمایندگان خود را همراه با قراردادی که آلکسیوس آنجلیوس امضا کرده بودند، به دربار فرستادند و از ایزاک خواستند آن‌ها را تأیید کند. ایزاک با وجود عدم میل باطنی، آن را پذیرفت و پس از چند روز آلکسیوس آنجلیوس وارد شهر شد و در ۱ اوت ۱۲۰۳ به عنوان آلکسیوس چهارم تاجگذاری کرد و همزمان با پدرش ایزاک، امپراتور شد.
سلطنت کوتاه آلکسیوس چهارم
با شروع حکومت آلکسیوس چهارم برای اولین بار دروازه‌های شهر به روی ارتش صلیبی باز شد. آلکسیوس نیمی از آنچه وعده کرده بود را پرداخت و قرار شد بقیه را نیز به صورت اقساطی پرداخت کند. وی به مابقی وعده‌های خود عمل کرد و طی نامهٔ به پاپ اینوست، اطلاعات و فرمانبرداری خود را از کلیسای کاتولیک اعلام کرد و همچنین طی نامهٔ دیگر، به سلطان مصر، العادل، یادآور شد که به همراه صلیبیون، قصد دارد سرزمین‌هایی را که قبلاً تحت سیطره مسیحیان بودند، بازپس ستاند. اما به تدریج، آلکسیوس در پرداخت مابقی بدهی خود عاجز ماند؛ بنابراین دست به مصادرهٔ اموال عمویش، الکسیوس سوم، بیرون آوردن جواهرات داخل مقابر امپراتوران قبلی و غصب جواهرات و ظروف ارزشمند کلیسا روی آورد؛ اما این اقدامات وی سبب شد، تا با واکنش شدید مردم روبه‌رو شود. آلکسیوس که نمی‌خواست هم شورشی مردمی علیه وی صورت بگیرد و هم اعتماد صلیبیون را از دست بدهد، طی پیشنهادی به رهبران صلیبی، از آن‌ها تقاضا کرد که زمستان را در شهر بمانند تا در فصل کشتیرانی، بدهی خود را پرداخت کند. با وجود مخالفت‌های اولیه، صلیبیون سرانجام تقاضای امپراتور بیزانس را پذیرفتند. اما به مرور زمان، با توجه به سخنان مشاوران آلکسیوس، وی تصمیم گرفت که بیش از این مقدار به صلیبیون پرداخت نکند؛ بنابراین در اوت ۱۲۰۳، ارتباطات خود را قطع کرد و پرداخت اقساط را هم ادامه نداد. اما صلیبیون پس از این اتفاقات به صورت متفرق اقدام به غارت بناها از جمله کلیساها می‌زدند که در یکی از غارت‌ها، آتش‌سوزی بزرگی اتفاق افتاد که خسارات فراوانی به شهر وارد کرد. در نوامبر ۱۲۰۳، رهبران صلیبی دریافته بودند که نمی‌توانند طلب و پول خود را بگیرند؛ بدین سبب نمایندگانی به دربار قسطنطنیه فرستادند، تا خدمت بزرگ و وعده‌های قطعی آلکسیوس را یادآور شوند. نمایندگان از امپراتور خواستند که به قول خود عمل کند و در غیر این صورت، تمام توان خود را صرف گرفتن طلب خود خواهند کرد، که با پاسخ منفی امپراتور جوان روبه‌رو شدند. آلکسیوس که در بیرون راندن صلیبیون نیز عاجز بود، با اعتراض مردم روبه‌رو شد که خواهان امپراتور جدیدی برای حل مشکلات شدند. آن‌ها ابتدا نیکلا کنیباس و در ادامه دوکاس مورتسوفلوس را انتخاب کردند. مورتسوفلوس توانست قبل از صلیبیون، طی کودتایی امپراتور جوان را زندانی و خود به عنوان امپراتور جدید با عنوان آلکسیوس پنجم تاج‌گذاری کرد.
جنگ
مورتسوفلوس پس از کودتا، در ۵ فوریه ۱۲۰۴، به عنوان آلکسیوس پنجم، تاجگذاری کرد. وی در ابتدای کار، برای خلاصی از صلیبیون، حمله‌ای علیه آن‌ها ترتیب داد اما با وجود برتری اولیه، سرانجام شکست خورد و تن به مذاکره با انریکو داندلو داد. این دو پس از چند روز همدیگر را ملاقات کردند، تا راه‌حل مسالمت‌آمیزی برای مشکل موجود پیدا کند. انریکو، آلکسیوس پنجم را مطلع ساخت که صلیبیون هرگز وی را به رسمیت نمی‌شناسند و از وی خواست تا آلکسیوس چهارم را آزاد کند، تا وی بتواند به قول خود عمل کند و بدهی‌اش را بپردازد، که مورتسوفلوس با درخواست وی مخالفت کرد و برای از بین رفتن بهانهٔ صلیبیون، فردای آن روز، دستور داد تا آلکسیوس را اعدام کنند. با مرگ آلکسیوس، بهانهٔ آن‌ها برای باقی ماندن در قسطنطنیه از بین رفت. ماه مارس سربازان عادی تقاضای گذر به سرزمین مقدس را می‌کردند و رهبران صلیبی براساس سوگند یاده شده موظف بودند امکانات حمل‌ونقل آن‌ها را فراهم کنند، اما نمی‌توانستند. رهبران صلیبی برای کرایهٔ کشتی از ونیزی‌ها که قرارداد آن را آلکسیوس چهارم امضاء کرده بود و وجه آن را نپرداخته بودند، پولی نداشتند. آذوقه آن‌ها نیز اندک بود، چرا که آن‌ها حومهٔ شهر را تا مایل‌ها غارت کرده بودند؛ بنابراین بونیفاس مونفروا دوست نداشت قسطنطنیه را بدون هیچ دستاوردی رها کند و آن را به مورتسوفلوس بسپارد؛ بنابراین بونیفاس با کمک اسقفان و راهبان همراه با ارتش، اعلام کردند که مورتسوفلوس قاتل است و شایستگی لازم برای اداره حکومت ندارد و همچنین مردم بیزانس با پذیرش او، در واقع با او، همدست شده بودند. علاوه بر آن، کلیسای یونان از فرامین کلیسای رم سرپیچی کرده بود. بدین ترتیب بهانه لازم برای جنگ علیه قسطنطنیه فراهم آمد.
در ۱۱ آوریل، سربازان به مراسم عشای ربانی فراخوانده شدند و طی آن روحانیون با خطابه‌های آتشین سعی بر تهییج نیروهای صلیبی داشتند و اعلام کردند که بیزانسی‌ها کافرانی بیش نیستند؛ بنابراین در ۱۲ آوریل ۱۲۰۴، نیروهای صلیبی بار دیگر به قسطنطنیه حمله بردند. تقریباً در سراسر روز نبرد ادامه یافت، اما چیزی عاید صلیبیون نشد. با اینکه صلیبیون توانسته بودند چند قلعه را بر فراز دیوارها تسخیر کنند، اما چنان در محاصره بیزانسی‌ها بودند که قادر به پیشروی نبودند. اما گروه کوچکی از صلیبیون توانستند از پشت نیروهای بیزانس وارد شهر شوند و پس از حمله‌ای غافلگیرانه از پشت، نیروهای بیزانسی را فراری دادند تا جبهه پشت مدافعان شهر خالی شود. این‌چنین ارتش بیزانس به مرور به هزیمت رفت. با فرار ارتش اصلی، مورتسوفلوس فقط می‌توانست به به گارد وارانژیان تکیه کند، اما این کافی نبود. مردم نیز دیگر به وی برای مقابله با صلیبیون کمک نمی‌کردند و درصدد تسلیم شهر به بونیفاس بودند. مورتسوفلوس که دیگر به تنهایی قادر به دفاع از شهر نبود، گریخت تا صلیبیون کنترل شهر را در دست بگیرند.