cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سیاست جمهوری اسلامی افغانستان
خلاصه تاریخ
اداره دولت در افغانستان از لحاظ تاریخی شامل مبارزات قدرت‌ها، کودتاها، و انتقال متزلزل قدرت است. این کشور تا کنون توسط نظام‌های مختلف حکومتی از جمله پادشاهی، جمهوری، حاکمیت دینی، دیکتاتوری، کمونیستی اداره شده‌است. هرچند افغانستان از لحاظ قدمتی تاریخی، کشوری کهن به حساب می‌آید اما به عنوان یک کشور و یک ملت دارای تاریخ جدیدی است. میرویس خان هوتک که از قبیله غلجایی بود، در سال ۱۷۰۹ میلادی سلطه گرگین خان گرجی را در قندهار پایان می‌دهد و سلسله هوتکیان را تشکیل می‌دهد. پسر وی محمود افغان پس از فوت پدرش توانست با حمله به اصفهان، شاه حسین صفوی را وادار به تسلیم کند و قدرت را در دست بگیرد. حکومت هوتکیان دوام چندانی نداشت و چند سال بعد توسط نادر شاه افشار سقوط کرد. احمدشاه درانی یکی از فرماندهان با نفوذ نادرشاه افشار، پس از فوت وی در سال ۱۷۴۷ اعلان تشکیل دولتی مستقلی در جغرافیای که اکنون در مرزهای ایران، افغانستان و پاکستان قرار دارد، کرد. انگلستان پس از جنگ دوم افغان و انگلیس در بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰به پیروزی کوچکی دست یافت و توانست معاهده گندمک با محمد یعقوب خان را به امضا برساند. در ماده سوم معاهده گندمک آمده‌است که: «امیر افغانستان و ملحقات آن متعهد است که در روابط با حکومت‌های خارجی پابند مشوره با حکومت بریتانیا بوده و با این حکومات عهدی نبندد و سلاح برضد شان نبردارد». طبق این معاهده افغانستان استقلال سیاسی خود را از دست داد و عبدالرحمن‌خان با انگلیسی‌ها در این مسئله مجدداً به توافق رسید. امان‌الله پس از کشته شدن پدرش حبیب‌الله خان در ۲ حوت/اسفند ۱۲۹۸ در یک سخنرانی آزادی و استقلال کامل افغانستان و لغو تمامی پیمان‌نامه‌ها با دولت انگلیس را اعلان کرد. وی همچنین با ارسال نامه‌های متعدد به مقامات انگلیسی و کشورهای دیگر اعلان استقلال افغانستان به‌طور یکجانبه را اعلان نمود. مقامات انگلیسی در جواب نامه‌های امان‌الله، استقلال افغانستان را به رسمیت نشناخت و امان‌الله خان که دید مقامات انگلیسی از طریق دیپلماتیک استقلال افغانستان را به رسمیت نمی‌شناسد اعلان جهاد کرد. جنگ سوم افغانستان و انگلیس در ۱۳ ثور/اردیبهشت ۱۲۹۸ در مناطق شرقی افغانستان آغاز شد. پس از آغاز جنگ مناسبات بین دولت افغانستان و انگلیس قطع شد و سفیران یکدیگر را از کشورهای خود اخراج کردند. پس از مدتی دو طرف مخاصمه خواستار آتش‌بس شدند. سرانجام یک هیئت از سوی افغانستان با نماینده انگلیس در راولپندی ملاقات کرد و در ۸ اوت ۱۹۱۹ طی یک قرارداد، دولت انگلیس، افغانستان را به عنوان یک دولت مستقل به رسمیت شناخت و در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۱ «معاهده افغان انگلیس» در کابل به امضا رسید و طی این معاهده استقلال داخلی و خارجی افغانستان تضمین شد. پس از امان‌الله خان، حبیب‌الله کلکانی، محمد نادر شاه و محمد ظاهرشاه پادشاهان افغانستان بودند. محمد داوود خان از طریق کودتا نظام پادشاهی را در افغانستان برچید و نظام جمهوری را روی کار آورد. حکومت جمهوری محمد داوود خان نیز از طریق کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ سرنگون و خود وی نیز کشته شد و قدرت در اختیار حزب دموکراتیک خلق قرار گرفت. مردم افغانستان در اوایل حکومت دموکراتیک خلق در افغانستان دست به قیام‌های متعددی زدند که بعدها با ورود نیروهای شوروی به افغانستان منجر به بروز جنگ در افغانستان شد.
هرچند شوروی نیروهای خود را در سال ۱۹۸۹ از افغانستان خارج کرد اما مجاهدین افغانستانی به جنگ علیه حکومت محمد نجیب‌الله ادامه دادند و در سال ۱۹۹۲ وی را مجبور به استعفا کردند. پس از محمد نجیب‌الله قدرت به دست مجاهدین افتاد و دولت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی ربانی روی کار آمد که به دلیل اختلافات میان رهبران مجاهدین در دولت اسلامی، جنگ‌های داخلی افغانستان میان احزاب شروع شد.
تاداشی کاواتا
تاداشی کاواتا (木和田 匡؛ زادهٔ September 29, 1996) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
سیاست جمهوری اسلامی افغانستان
ائتلاف شمال و دولت طالبان
در ۶ مهر/میزان ۱۳۷۵ دولت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی بدست نیروهای طالبان سقوط کرد. دولت امارت اسلامی افغانستان از طرف سازمان ملل به رسمیت شناخته نشد و به جای آن دولت اسلامی را به عنوان دولت در تبعید به رسمیت شناخت. سازمان همکاری اسلامی صندلی افغانستان را در این سازمان خالی گذاشت تا مشکلات با حل و فصل بین نیروهای متخاصم از طریق مذاکرات حل شود. طالبان تا قبل از سقوط در سال ۱۳۸۰ حدود ۹۰٪ افغانستان را تحت کنترل داشت و تنها سه کشور عربستان سعودی، امارات متحده عربی و پاکستان دولت طالبان را به رسمیت شناختند. ۱۰٪ دیگر خاک افغانستان در اختیار نیروهای ائتلاف شمال بود.
تاداشی کاواتا
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فاگیانو اوکایاما و باشگاه فوتبال ونریر هاچینوهه اشاره کرد.
سیاست جمهوری اسلامی افغانستان
اقدام نظامی ایالات متحده و متحدانش
پس از آنکه طالبان از تحویل دادن اسامه بن لادن به حکومت ایالات متحده آمریکا بخاطر دخالت و نقش داشتن وی در حملات ۱۱ سپتامبر در نیویورک و واشینگتن، دی.سی.، امتناع کرد، یک ائتلاف بین‌المللی به رهبری ایالات متحده تشکیل شد و طی عملیاتی که عملیات آزادی بلندمدت، شناخته می‌شد با حملات هوایی در شمال و حملات نیروهای ائتلاف شمال در زمین، حکومت طالبان را در ۲۶ عقرب/آبان ۱۳۸۰ سرنگون کرد.
کنفرانس بن
در ۶ قوس/آذر ۱۳۸۰، تعدادی از رهبران و سیاستمداران برجسته افغانستانی، تحت نظر سازمان ملل برای تصمیم‌گیری در خصوص حکومت پس از طالبان در آلمان گردهم آمدند. این گردهمایی منجر به تصویب توافقنامه‌ای برای تشکیل دولت موقت برای شش ماه و متشکل از ۳۳ عضو، به رهبری یک رئیس‌جمهور موقت شد تا پس از آن در یک گردهمایی، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شود و قدرت را به مدت ۲ سال در اختیار بگیرد و پس از تصویب قانون اساسی انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار شود. بعضی از مفاد توافقنامه بن پس از تصویب قانون اساسی منقضی شد اما با این حال، این توافقنامه راه را برای تشکیل نظام دموکراتیک در افغانستان فراهم کرد.
آیساف و نیروهای امنیتی افغانستان
شورای امنیت سازمان ملل متحد اجازه تشکیل نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) را برای کمک به تأمین امنیت مردم افغانستان را داد. اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا و ناتو که به افغانستان فرستاده شده بودند، شروع به آموزش نیروهای مسلح و پولیس ملی این کشور کردند و در مبارزات علیه شورشیان و در بازسازی افغانستان شرکت داشتند.
قانون اساسی جدید و انتخابات ملی
ساختار دولت انتقالی در ۲۰ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ اعلام شد. در گردهمایی بزرگ اضطراری، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شد که موظف بود ظرف ۱۸ ماه قانون اساسی جدید را تصویب و در ۲۴ ماه یک انتخابات سراسری برای تشکیل دولت برگزار کند. شورای ملی بعدها جایگزین گردهمایی بزرگ (لویه جرگه) شد.
بر اساس توافق بن، کمیسیون تشکیل قانون اساسی برای مشورت با مردم و تشکیل پیش‌نویس قانون اساسی تأسیس شد. جلسه اول گردهمایی تصویب قانون اساسی در ۲۳ قوس/آذر ۱۳۸۲ برگزار شد. طبق قانون اساسی جدید یک دولت جدید متشکل از سه قوه که شامل قوه مجریه (حکومت)، قوه مقننه (شورای ملی) که شامل دو مجالس نمایندگان و سنا است و قوه قضائیه تشکیل شد.
انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۳ در ۱۷ میزان/مهر ۱۳۸۳ برگزار شد و بیش از ۱۰ میلیون شهروند افغانستان برای رأی دهی ثبت نام کردند. بسیاری از کاندیداهای انتخاباتی مخالف حامد کرزی سعی داشتند انتخابات را تحریم کنند؛ زیرا آن‌ها از بی نظمی ترس داشتند، با این حال کرزی این بیانیه را به رسانه‌ها تحویل داد:
کمیسیون مستقل انتخابات شواهدی از تقلب پیدا کرد، اما تصریح کرد که بر نتیجه انتخابات تأثیری نداشته و حامد کرزی با کسب ۵۵٫۴٪ آراء کل برنده این انتخابات شد. دوره اول ریاست جمهوری حامد کرزی در ۱۷ قوس/آذر ۱۳۸۳ شروع شد. این اولین انتخابات ریاست‌جمهوری در افغانستان بود.
در ۲۷ سنبله/شهریور ۱۳۸۴ انتخابات مجلس برگزار شد؛ شورای ملی افغانستان پس از اعلام نتایج انتخابات افتتاح شد. در قوس/آذر همان سال، صبغت‌الله مجددی به عنوان رئیس مجلس سنا با ۱۰۲ کرسی و یونس قانونی نیز به عنوان رئیس مجلس نمایندگان با ۲۴۹ کرسی تعیین شدند.
قوه اجرائیه
در قانون اساسی افغانستان قدرت زیادی به رئیس‌جمهور محول شده‌است؛ رئیس‌جمهور به عنوان رئیس کشور، فرمانده کل قوا نیروهای مسلح شناخته می‌شود. هر چند در قانون اساسی افغانستان، بر اصل قوا تأکید شده اما رئیس‌جمهور به نوعی رئیس هر سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه است. رئیس‌جمهور می‌تواند والیان هر ولایت و اعضای هیئت دولت افغانستان را با تأیید مجلس نمایندگان انتخاب کند. رئیس‌جمهور از طریق انتخابات و به همراه دو معاون انتخاب می‌شود، هر فرد می‌تواند فقط برای دو بار رئیس‌جمهور شود.
ریاست جمهوری حامد کرزی
حامد کرزی از جدی/دی ۱۳۸۰ تا ۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ به عنوان رئیس دولت موقت فعالیت کرد. وی سپس از ۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ تا ۱۷ قوس/آذر ۱۳۸۳ به عنوان رئیس‌جمهور دولت انتقالی فعالیت کرد و در سال ۱۳۸۳ و با اعلان نتایج انتخابات، به‌طور رسمی رئیس‌جمهور افغانستان شد.
دوره اول
ایالات متحده کشور مقدم در بازسازی و دموکراتیزه کردن افغانستان است. روابط افغانستان و آمریکا در اواخر سال ۱۳۸۰ و به‌خصوص پس از تشکیل دولت حامد کرزی بهبود یافته‌است. روابط خارجی افغانستان با دیگر کشورهای عضو ناتو و کشورهای منطقه در این دوره بهبود یافته‌است.
پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۳ و با خارج کردن بسیاری از رهبران ائتلاف شمال از کابینه خود، تصور می‌شد که کرزی در سال ۱۳۸۴ راه اصلاح طلبانه‌تر را دنبال می‌کند اما وی ثابت کرد که بسیار محتاط است. از زمان تصدی دولت جدید در سال ۱۳۸۳، اقتصاد افغانستان به سرعت در حال رشد است و درآمد دولت سالانه افزایش می‌یابد، هرچند هنوز هم به شدت وابسته به کمک‌های خارجی است. در طول حکومت حامد کرزی، نارضایتی عمومی در خصوص فساد و تلفات غیرنظامیان در مبارزه با شورشیان افزایش یافت.
دوره دوم
سه ماه پس از انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان سال ۱۳۸۸، حامد کرزی به‌طور رسمی برنده این انتخابات شد. دولت اوباما از کرزی خواست تا افراد بیهوده و فاسد را در کابینه دولت خود قرار ندهد، این در حالی بود که افراد بانفوذ و قدرتمند که به پیروزی وی در انتخابات کمک کرده بودند، خواستار جایگاهی در دولت وی بودند. به گفته تحلیلگران فهرست وزیرانی که حامد کرزی به پارلمان ارائه کرده بود «دلگرم کننده نبوده» اما منعکس‌کننده سیاست واقعی بود. اندکی بیش از نیمی از وزیران دولت دوم حامد کرزی در سمت قبلی خود باقی مانده بودند یا در دولت قبلی وی حضور داشتند. در جدی/دی ۱۳۸۸ مجلس نمایندگان افغانستان ۱۷ تن از وزیران پیشنهادی حامد کرزی را رأی عدم اعتماد دادند و فقط ۷ نماینده توانستند رأی تأیید صلاحیت را از پارلمان کسب کنند. رابطه رئیس‌جمهور آمریکا باراک اوباما با کرزی در ابتدا بسیار بزرگ نبود اما پس از مرگ اسامه بن لادن و ترور بردارش احمد ولی کرزی کمی بهبود یافت. باراک اوباما در بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ دو سفر رسمی به افغانستان داشت. پس از آنکه کرزی از امضاء توافق‌نامه امنیتی میان افغانستان و آمریکا امتناع کرد، در اوایل ۲۰۱۳ روابط دوباره کاهش یافت.
قوه مقننه
طبق ماده ۸۱ قانون اساسی افغانستان شورای ملی جمهوری اسلامی افغانستان به حیث عالی‌ترین ارگان تقنینی در افغانستان تعریف شده‌است. از زمان استقلال افغانستان تا کنون هفده دوره شورای ملی در افغانستان تشکیل شده‌است. پس از سقوط حکومت طالبان اولین دوره شورای ملی در سال ۱۳۸۴ تشکیل شد و دو دوره دیگر شورای ملی به ترتیب در سال‌های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۸ آغاز بکار کردند. طبق قانون انتخابات افغانستان هر ولایت یک حوزه انتخاباتی است که کرسی‌های پارلمان بنا به نسبت جمعیت هر ولایت بین آنان تقسیم شده‌است. رای‌دهندگان تنها یک رأی غیرقابل انتقال دارند.
مجلس سنا ۱۰۲ عضو دارد. یک سوم اعضای این مجلس توسط رئیس‌جمهور، یک سوم دیگر توسط شوراهای ولایتی و یک سوم باقی مانده دیگر توسط شوراهای محلی انتخاب می‌شود.
وظایف شورای ملی
وظایف شورای ملی افغانستان در ۹۰ قانون اساسی شرح داده شده‌است. طبق این ماده قانون شورای ملی وظایف همچون تصویب، تعدیل یا لغو قوانین یا فرامین تقنینی، تصویب برنامه‌های توسعه‌ای، تصویب بودجه دولتی و اجازه اخذ یا اعطای قرضه، ایجاد، تعدیل یا الغای واحدهای اداری، تصدیق معاهدات و میثاقهای بین‌المللی یا فسخ الحاق افغانستان به آن. در قانون اساسی مجلس نمایندگان سه وظیفه خاص دارد که شامل: استیضاح وزرا، اتخاذ تصمیم راجع به برنامه‌های توسعه‌ای و بودجهٔ دولتی، تأیید یا رد مقرری‌ها مطابق به احکام قانون اساسی.
مجلس نمایندگان
اعضای مجلس نمایندگان (ولسی جرگه) توسط مردم و از طریق انتخابات آزاد و برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود، در فرد می‌تواند بدون محدودیت برای هر تعداد دوره مجلس خود را کاندید کند. اعضای مجلس نمایندگان به تناسب جمعیت هر حوزه تقسیم شده تعداد آنان حداکثر به ۲۵۰ نماینده می‌رسد. حداقل ۲۷٪ از سهمیه کرسی‌های پارلمان به زنان اختصاص داده شده و کوچی‌ها ۱۰ نماینده و سیک‌های افغانستان نیز ۱ نماینده در مجلس نمایندگان دارند. اعضای مجلس نمایندگان از طریق انتخابات تک رأی غیرقابل انتقال انتخاب می‌شوند. با توجه به سهمیه هر حوزه انتخاباتی، نمایندگانی که بیشترین آراء را در حوزه انتخاباتی خود کسب کنند به مجلس راه می‌یابند.
مجلس سنا
اعضای مجلس سنا ۱۰۲ تن است که تمامی آنان انتصابی می‌باشند. یک سوم اعضای مجلس سنا را شوراهای ولایتی (برای ۴ سال) - یک سوم دیگر را شوراهای ولسوالی (برای ۳ سال) و یک سوم باقی مانده توسط رئیس‌جمهور (برای ۵ سال) انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهور باید ۲ تن را به نمایندگی از معیوبین و معلولین، ۲ تن از کوچی‌ها تعیین کند و نیمی از افراد منتصب از طرف رئیس‌جمهور را باید از بین زنان انتخاب شوند. افراد انتصابی عضویت خود را در شوراهای دیگر از دست می‌دهد و طبق قانون شخص دیگری جایگزین آنان می‌شود. به دلیل آنکه تا کنون در افغانستان انتخابات شوراهای ولایتی برگزار نشده‌است، شوراهای ولایتی به جای شوراهای ولسوالی نماینده برای مجلس سنا انتخاب می‌کند.
قوه قضائیه
قوه قضائیه در قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان به عنوان رکن مستقل دولت جمهوری اسلامی افغانستان تعریف شده‌است. قوه قضائیه افغانستان، متشکل از دیوان عالی (ستره محکمه)، دادگاه‌های استیناف و دادگاه‌های ابتدایی است. دیوان عالی (ستره محکمه) بالاترین نهاد قضایی کشور است و در رأس قوه قضائیه قرار دارد. اعضای دیوان عالی که نه نفر است، توسط رئیس‌جمهور منصوب و با تأیید پارلمان تعیین می‌شود. دادگاه‌های پایین‌تر از دیوان عالی کشور از دادگاه‌های ابتدایی و دادگاه‌های استیناف تشکیل شده‌است. دادگاه‌های استیناف تصمیمات و رای‌های دادگاه‌های پایین‌تر که مورد اعتراض قرار گرفته را مورد بررسی قرار داده و می‌تواند تمامی تصمیمات و قرارهای محاکم ابتدائی را تصحیح، نقض، تعدیل، تأیید یا لغو کند. در صورت درخواست تجدید نظر می‌توان تصمیمات دادگاه‌های استیناف را به دیوان عالی فرستاد. دادگاه‌های ابتدائی در تمامی شهرها وجود دارد و دارای شاخه‌های متعددی دارند که همه پرونده‌های اصلی را مورد آزمایش قرار می‌دهد. شاخه‌ها شامل بخش‌های جنایی، مدنی، مذهبی، اداری، کار و خانواده و نظامی هستند. دادگاه‌های دادرسی در پایین‌ترین سطوح در نهاد قانون‌گذاری کشور قرار دارد که موارد کمی و کیفی را مورد بررسی قرار می‌دهند.
ولایت
طبق ماده یکصد و سی و ششم قانون اساسی، اداره جمهوری اسلامی افغانستان بر اساس واحدهای ادارات مرکزی و ادارات محلی بر اساس قانون تنظیم می‌گردد. واحد ادارهٔ محلی ولایت است. دولت با حفظ اصل مرکزیت برای تسریع و بهبود امور اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و سهم‌گیری بیشتر مردم در توسعه ملی برخی صلاحیت‌های لازم را بر اساس قانون در اختیار ادارات محلی قرار می‌دهد. در راس هر ولایت یک والی قرار دارد که توسط رئیس‌جمهور تعیین می‌گردد.
شوراهای ولایتی
هر ولایت افغانستان یک شورای ولایتی دارد که اعضا آن توسط انتخابات آزاد و با رأی مردم برای مدت ۴ سال تعیین می‌گردد. شوراهای ولایتی به منظور تأمین اهداف توسعه دولت و بهبود امور به نحوی که در قانون تصریح گردیده در مسائل مربوط به ولایت مشورت می‌دهد و وظایف خود را در همکاری با اداره محلی اجرا می‌کند.
شوراهای ولسوالی
شوراهای ولسوالی و روستاها طبق ماده یکصد و چهلم قانون اساسی برای تنظیم امور و تأمین اشتراک فعال مردم در ادارهٔ محلی مطابق با احکام قانون تشکیل می‌شود. اعضای این شوراها از طریق انتخابات و از طرف مردم محل برای مدت ۳ سال انتخاب می‌گردد. سهم‌گیری کوچی‌ها در این شوراها مطابق به احکام قانون تنظیم می‌گردد.
انتخابات
بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، هفت انتخابات سراسری باید برگزار شود که شامل انتخابات‌های ریاست جمهوری، مجلس نمایندگان، شوراهای ولایتی، شوراهای ولسوالی‌ها/فرمانداری‌ها، شهرداری‌ها، شوراهای شهرداری‌ها و روستا است. اما تا کنون فقط برای ریاست جمهوری، مجلس نمایندگان و شوراهای ولایتی انتخابات برگزار شده و برای چهار مورد دیگر انتخابات برگزار نشده‌است.
ریاست جمهوری ۱۳۸۳
اولین انتخابات ریاست جمهوری در ۱۸ میزان/مهر ۱۳۸۳ برگزار شد و حامد کرزی توانست حداکثر آراء را برای پیروزی در این انتخابات کسب کند.
ریاست جمهوری ۱۳۸۸
انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در سال ۱۳۸۸ با کاهش مشارکت مردم نسبت به انتخابات ریاست‌جمهوری دوره قبل روبرو شد. برخی از نامزدهای مخالف حامد کرزی از وجود تقلب سخن گفتند. ناظران اتحادیه اروپا در مورد سلامت حدود یک و نیم میلیون رأی که بیش از یک میلیون از این آرا، مربوط به حامد کرزی می‌شد اعلام تردید کردند. رای‌گیری این انتخابات، همزمان با انتخابات شوراهای ولایتی در تاریخ ۲۹ اسد/مرداد ۱۳۸۸ برگزار شد. اما در طول یک دوره طولانی، شمارش آراء و بررسی تقلب، حل نشده باقی ماند.
دو ماه بعد، تحت فشار آمریکا و متحدانش، دور دوم رأی دهی در ۱۶ عقرب/آبان بین حامد کرزی و رقیب اصلی او عبدالله عبدالله اعلام شد. در ۱۰ عقرب/آبان عبدالله عبدالله اعلان کرد که بنا به دلایل آنکه خواسته‌هایش برای تغییرات در کمیسیون مستقل انتخابات به وجود نیامده است و برگزاری «انتخابات شفاف امکان‌پذیر نیست» از ادامه حضور در کارزارهای انتخاباتی انصراف می‌دهد و در فردای آن ۱۱ عقرب/آبان مقامات کمیسیون مستقل انتخابات، دور دوم را لغو کرد و حامد کرزی به عنوان رئیس‌جمهور افغانستان برای ۵ سال دیگر اعلان شد.
ریاست جمهوری ۱۳۹۳
سومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در حمل/فروردین و جوزا/خرداد ۱۳۹۳ برگزار شد که در نتیجه آن محمداشرف غنی به عنوان سیزدهمین رئیس‌جمهور افغانستان تعیین شد.
عبدالله عبدالله در دور اول انتخابات با کسب ۴۵٪ آراء پیشتاز بود اما در دور دوم اوضاع برعکس شد و اینبار اشرف غنی توانسته بود اکثریت رای‌ها را کسب کند. در دور دوم یک میلیون رأی بیشتر از دور نخست به صندوق‌ها ریخته شده بود و اعتراض تیم عبدالله را برانگیخت. عبدالله با اعلام تقلب در انتخابات خواستار مداخله سازمان ملل شد و ارتباط خود را با کمیسیون انتخابات قطع کرد و نتایج اولیه انتخابات که آراء اشرف غنی ۱۳٪ بیشتر از وی بود را نپذیرفت و اعلان کرد که نزدیک ۲٫۵ میلیون رأی ساختگی است. بعدها با مشارکت جان کری و توافق دو نامزد قرار شد که با هماهنگی دو ستاد بازشماری آراء صورت بگیرد و آراء ناپاک جدا شوند و پس از آن دولت وحدت ملی تشکیل شود و برنده به عنوان رئیس‌جمهور و نفر دوم به عنوان رئیس شورای وزیران انتخاب شود و اعضای کابینه بین دو تیم تقسیم شود. چند ساعت پس از این توافق‌نامه کمیسیون مستقل انتخابات، اشرف غنی را به عنوان پیروز انتخابات اعلام کرد.
ریاست جمهوری ۱۳۹۸
چهارمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در ۶ میزان (مهر) ۱۳۹۸ برگزار شد. در این انتخابات ۱۸ تن خود را نامزد کرده بودند، اما ۵ تن در ادامه انتخابات کنار رفتند. کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان در ۲۹ دلو (بهمن) ۱۳۹۸، محمد اشرف غنی را با کسب ۵۰٫۶۴ درصد آراء برنده این انتخابات اعلان کرد. اما تیم ثبات و همگرایی به رهبری عبدالله عبدالله این نتایج را نپذیرفت و اعلان تشکیل همه‌شمول کرد. هر دو نامزد مدعی پیروزی این انتخابات، در ۱۹ حوت (اسفند) ۱۳۹۸ مراسم سوگند یاد کردند. چندین ماه پس از برگزاری انتخابات، محمد اشرف غنی و عبدالله عبدالله در ۲۹ ثور (اردیبهشت) ۱۳۹۹ موافقت‌نامه‌ای زیر نام «توافق‌نامهٔ سیاسی» را امضا کردند. بر اساس این توافق‌نامه محمد اشرف رئیس‌جمهور و عبدالله عبدالله رئیس شورای عالی مصالحه تعیین شدند.
پارلمانی ۱۳۸۴
اولین انتخابات پارلمانی در نظام جدید در ۲۷ سنبله/شهریور ۱۳۸۴ برگزار شد. نتایج اولیه این انتخابات در ۱۷ میزان/مهر و نتایج نهایی در ۲۱ عقرب/آبان همان سال اعلام شد. از آنجایی که تمامی نامزدها توسط حزب ثبت نشده بودند و به عنوان غیر حزبی انتخاب شده بودند، تجزیه و تحلیل بر اساس حزب امکان‌پذیر نبود. مشارکت در این انتخابات حدود ۵۰٪ تخمین زده می‌شود.
پارلمانی ۱۳۸۹
دومین انتخابات پارلمانی پس از سقوط حکومت طالبان در ۲۷ سنبله (شهریور) ۱۳۸۹ برگزار شد. در این دوره انتخابات ۲۵۴۱ تن خود را نامزد کرده بودند. نتایج نهایی بحث‌برانگیز این انتخابات پس از دو ماه در ۳ قوس/آذر ۱۳۸۹ اعلام شد که در نهایت، یک چهارم کل آراء که یک میلیون و سیصد هزار رأی از مجموع پنج میلیون و ششصد هزار رأی در سراسر کشور می‌شد باطل اعلام شد. اسامی ۲۴ تن نیز که در رای‌گیری به پیروزی رسیده بودند به خاطر نقض قوانین انتخاباتی حذف شده بود. برخی نامزدهای معترض راه‌ها و شاهراه‌های کشور را بستند و عده‌ای دیگر از نامزدها خواستار برگزاری انتخابات مجدد شدند که از سوی کمیسیون رد شد. یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات این دوره در اختیار گرفتن ۱۱ کرسی حوزه غزنی بدست هزاه‌ها بود و حتی حامد کرزی خواستار برگزاری مجدد انتخابات در این ولایت شد اما کمیسیون انتخابات این خواسته معترضان را رد کرد.
پارلمانی ۱۳۹۷
سومین انتخابات مجلس افغانستان پس از ۳ سال تأخیر در سال ۱۳۹۷ برگزار شد. پس از انتخابات جنجال‌برانگیز سال ۱۳۹۳ ریاست جمهوری، حول اصلاحات قانون انتخابات منجر به تأخیر در برگزاری این انتخابات شد. اعضای راه یافته در این دوره از انتخابات دوره هفدهم مجلس را در افغانستان تشکیل می‌دهد. انتخابات در روز ۲۸ و ۲۹ میزان/مهر ۱۳۹۷، در ۳۲ ولایت افغانستان برگزار شد. انتخابات در قندهار یک هفته دیرتر به دلیل نگرانی از نبود امنیت پس از ترور عبدالرازق اچکزی، فرمانده پولیس این ولایت برگزار شد. اما هیچ راهکاری برای برگزاری انتخابات در غزنی پیدا نشد و کمیسیون مستقل انتخابات نیز اعلان نکرد که انتخابات در این ولایت کی برگزار می‌شود. در این انتخابات حدود ۴ میلیون نفر شرکت کردند.
شوراهای ولایتی ۱۳۸۴
انتخابات شوراهای ولایتی و مجلس نمایندگان افغانستان قرار بود همزمان با انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۸۳ برگزار شود، اما بنابر دلایل نامعلومی این انتخابات یک سال به تعویق افتاد و در سنبله/شهریور ۱۳۸۴ برگزار شد. تعداد کل نمایندگان شوراهای ولایتی ۴۲۰ نماینده از ۳۴ ولایت افغانستان بود که ۲۹۶ تن آنان را مردان و ۱۲۴ تن دیگر را زنان تشکیل می‌داد. پیش‌بینی شده بود که تعداد تخمینی رای‌دهندگانی که در این انتخابات شرکت کرده بودند به شش میلیون نفر و درصد مشارکت به حدود ۵۰ درصد برسد.
شوراهای ولایتی ۱۳۸۸
انتخابات شوراهای ولایتی سال ۱۳۸۸ همزمان با انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ برگزار شد. در این انتخابات بیش از ۳۳۰۰ تن خود را کاندید کرده بودند. در این انتخابات در مجموع پنج میلیون و ۷۸۶ هزار و ۱۱۷ برگه رأی وارد صندوق‌ها شده بود که از این میان ۵ میلیون و ۵۷۰ هزار ۸۹۸ برگه رأی صحیح و ۲۱۵ هزار و ۲۰۱۹ برگه رأی باطل اعلام شده بود.
سیاست خارجی
افغانستان در ابتدای تأسیس روابط محدودی با کشورهای همسایه داشت. در زمان امان‌الله خان و پس از استقلال افغانستان دیپلماسی مدرن در افغانستان شکل گرفت و وزارت خارجه تأسیس و محمود طرزی به عنوان اولین وزیر خارجه افغانستان انتخاب شد. امان‌الله خان با سفر به ایران، مصر، اتحاد جماهیر شوروی و شماری از کشورهای اروپایی نخستین گام‌ها را برای سیاست خارجی معاصر افغانستان برداشت. افغانستان در جنگ‌های جهانی اول و دوم سیاست بی‌طرفی را اتخاذ کرد. محمد نادر خان که پس از سرنگونی حکومت حبیب‌الله کلکانی در سال ۱۳۰۷ به قدرت رسید، در دوره حکومت‌داری چهار ساله خود، سیاست امان‌الله خان را ادامه داد و روابط خوبی با انگلیس و شوروی داشت. پس از نادرخان، محمدظاهر شاه در دوره چهل‌ساله‌اش به عقیده بسیاری توانست بی‌طرفی اش را در سیاست خارجی حفظ کند، هرچند شماری از قدرت‌های منطقه، ظاهرشاه را بی‌طرف نمی‌دانستند. ظاهرشاه سفرهای زیادی به کشورهای مختلف از جمله آمریکا داشت تا توجه آنان را به افغانستان جلب کند. وی در دههٔ اخیر سلطنت خود تلاش کرد در کنار گسترش روابط به روس‌ها، روابط کابل را با ایران و پاکستان هم بهتر بسازد. محمدنادر خان که در ۲۶ سرطان ۱۳۵۲ در برابر پادشاهی کودتا کرد و قدرت را در دست گرفت، تغییراتی را در سیاست خارجی افغانستان ایجاد کرد. وی در دوره پنج ساله خود، قراردادهای نظامی و تجاری با کشورهای آلمان، ایتالیا و آمریکا امضا کرد و افغانستان برای نخستین‌بار در یک ائتلاف منطقه‌ای با کشورهای منطقه مانند ایران، ترکیه و عراق شرکت کرد. در دوره داوودخان روابط افغانستان و پاکستان همچنان تیره بود و چند باری بر سفارت پاکستان در کابل حمله شد. حکومت پاکستان نیز در اقدام مشابه کنسولگری‌های کویته و پیشاور را بست. در سال ۱۳۵۷ قدرت به دست جمهوری دموکراتیک خلق افتاد، در این دور بیش از یک دهه سیاست خارجی افغانستان دنباله رو به شرق وابسته به جماهیر شوروی بود و الگوی چپی بر سیاست خارجی افغانستان حاکم بود. در دوره مجاهدین نیز سیاست خارجی تدوین نشده بود و تنها چند کشور منطقه چون هند، ایران و کشورهای آسیای میانه و ترکیه با افغانستان روابط سیاسی داشتند. در دوره طالبان نیز تنها سه کشور امارات متحده عربی، عربستان سعودی و پاکستان امارت اسلامی را به رسمیت شناختند. پس از سقوط حکومت طالبان و تصویب قانون اساسی که ماده هشتم آن دولت مکلف شده بود که سیاست خارجی بر مبنای حفظ استقلال، منافع ملی، تمامیت ارضی، حسن هم‌جواری، احترام متقابل و تساوی حقوق تنظیم کند اما از انجام این ماده قانون طفره رفته و شرایط برای اتخاذ تصمیمات شخصی مهیا شد. هرچند رنگین دادفر سپنتا وزیر خارجه دولت اول حامد کرزی تلاش‌هایی را برای تدوین اصول سیاست خارجی انجام داد اما با دادن رأی منفی پارلمان به طرح وی، کار تدوین اصول سیاست خارجی به کنار گذاشته شد. در دورهٔ ریاست جمهوری حامد کرزی، افغانستان با هم پیمان اصلی‌اش یعنی آمریکا روابط پرتنشی را سپری کرد؛ روابط نیک و نزدیک افغانستان با آمریکا در اواخر حکومت‌داری حامد کرزی به سمت تنش رفت تا آنجایی که کرزی از امضای پیمان راهبری با آمریکا امتناع کرد. در دوره اشرف غنی روابط کابل با واشینگتن و امضای پیمان امنیتی دو جانبه گسترش یافت اما امضای توافق‌نامه صلح دوحه و چگونگی گفت‌وگو با طالبان و رهایی هزاران زندانی طالب، بار دیگر روابط دو طرف را تیره ساخت. افغانستان هم‌اکنون افغانستان ۴۶ سفارتخانه در کشورهای مختلف دارد. ۳۷ کشور نیز در کابل سفارتخانه‌های خود را باز کرده‌اند.
احزاب سیاسی
نزدیک به ۶۳ حزب رسمی در افغانستان در حال فعالیت هستند و برخی از مطرح‌ترین آن‌ها شامل لیست زیر است:
مشارکت‌های بین‌المللی
افغانستان عضو سازمان‌های زیر است:
ران کلارک
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
میکیهاروئ مییاموتو
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فاگیانو اوکایاما اشاره کرد.
محمدسلیمان علی‌زاده
محمدسلیمان علی‌زاده (زادهٔ September 27, 1991) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خونه به خونه، باشگاه فوتبال راه‌آهن و باشگاه فوتبال مس کرمان اشاره کرد.
ووهیماسی (فارافانگانا)
ووهیماسی (به لاتین: Vohimasy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ووهیماسی ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پنجاه و دومین مراسم جایزه گرمی
پنجاه و دومین مراسم جایزه گرمی در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۰ در استیپلز سنتر در لس‌آنجلس برگزار و از شبکه سی‌بی‌اس پخش شد. نامزدها در ۲ دسامبر ۲۰۱۰ اعلام شدند و ۱۰۹ جایزه به برندگان اهدا شد.
یوکی موریکاوا
یوکی موریکاوا (森川 裕基؛ زادهٔ January 7, 1993) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاماتامار سان‌اوکی اشاره کرد.
رایشندورف
رایشندورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در وایتس واقع شده‌است. رایشندورف ۴٫۹۳ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاناتان فریمن (بازیگر)
جاناتان فریمن (Jonathan Freeman؛ زادهٔ February 5, 1950) بازیگر، صداپیشه و عروسک‌گردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ارنست دا سیلوا
ارنست دا سیلوا (Ernest de Silva; November 26, 1887 – 1887:11:26, May 9, 1957) وکیل، بانکدار و کارآفرین اهل سریلانکا بود، که در سال ۱۹۳۹ بانک سیلون را تأسیس کرد.
لویپرسدورف بای فورشتانفلد
لویپرسدورف بای فورشتانفلد یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در هارتبرگ فورستنفلد واقع شده‌است. لویپرسدورف بای فورشتانفلد ۱۷٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوجی ساساکی
یوجی ساساکی (佐々木 陽次؛ زادهٔ July 2, 1992) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توکوشیما ورتیس اشاره کرد.
دیگو ریوارولا
دیگو ریوارولا (Diego Rivarola؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال اطلس، باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی، و باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد.
سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی
سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی (Samsung Galaxy A73 5G) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس طراحی و تولید شده‌است. این گوشی در ۱۷ مارس ۲۰۲۲ در کنار سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی معرفی شد.
بادخورک درختی سبیل‌دار
بادخورک درختی سبیل‌دار یک گونه از پرندگان خانواده بادخورکان درختی است. این کوچکترین گونه از چهار گونه در سردهٔ Hemiprocne است و در برونئی، اندونزی، مالزی، میانمار، فیلیپین، سنگاپور و تایلند یافت می‌شود.
زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های حرا نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
دیمبرت، پاتریارک اورشلیم
دیمبرت (دایبرت یا داگبرت) (درگذشته ۱۱۰۵ میلادی) نخستین اسقف اعظم پیزا و دومین پاتریارک لاتین اورشلیم پس از تسخیر شهر در نخستین جنگ صلیبی بود.
اوایل زندگی
اطلاعات کمی در مورد زندگی اولیه دیمبرت وجود دارد، اما گمان می‌رود که او در اصل توسط ویزیلو، اسقف اعظم ماینتس ۱۰۸۴–۱۰۸۸منصوب شده بود. ویزیلو یکی از حامیان و رهبران اصلی امپراتور مقدس روم در مناقشه اعطای مقام و آنتی پاپ کلمنت سوم بود. ویزیلو در سال ۱۰۸۵، توسط حامیان پاپ تکفیر شد.
پاتریارک لاتین اورشلیم
پیش از پایان سال ۱۰۹۸ دیمبرت با ناوگان بی‌نظمی از پیزایی‌ها به سمت شرق حرکت کرد، و حملات موفقیت‌آمیزی به جزایر متعلق به بیزانس انجام داد و با نیروی دریایی بیزانس پیش از رفتن به سوریه درگیر شد. یکی از رهبران صلیبیون، بوهموند انطاکیه، بندر بیزانسی لاذقیه را محاصره کرده بود و دیمبرت و پیزایی‌ها موافقت کردند که در محاصره بندر از سوی دریا کمک کنند. با این حال، دیگر رهبران صلیبی، که همکاری با امپراتور بیزانس و مسیحیان شرقی را ضروری می‌دیدند، وحشت کردند و دیمبرت را متقاعد کردند که محاصره را لغو کند. بوهموند نیز مجبور به ترک محاصره شد و دیمبرت را به اورشلیم همراهی کرد و در ۲۱ دسامبر ۱۰۹۹ وارد اورشلیم شدند.
وضعیت دیمبرت زمانی که به شرق رفت نامشخص است. بسیاری از مورخان بر این باورند که اوربان او را به عنوان نماینده رسول پاپ در جنگ صلیبی به جانشینی ادهمار لوپوی که در ۱ اوت ۱۰۹۸ درگذشت، منصوب کرده بود. با این حال، خود اوربان در ۲۹ ژوئیه ۱۰۹۹ درگذشت، و دیمبرت در نامه ای به پاپ جدید، پاسکال دوم، در سپتامبر ۱۰۹۹، خود را صرفاً «اسقف اعظم پیزا» می‌نامد.
بلافاصله پس از کریسمس، پاتریارک لاتین اورشلیم، آرنولف شوک، به این دلیل غیر متعارف بودن انتخابش، عزل شد و با حمایت بوهموند، دیمبرت به جای او انتخاب شد. افکار عمومی همیشه معتقد بودند که سرزمین مقدس باید میراث کلیسا باشد، اما آرنولف ضعیف تر از آن بود که بتواند دست بالا را برای رسیدن به خواسته بدست آورد. موقعیت دیمبرت قوی‌تر بود، زیرا او (احتمالاً) نماینده پاپ بود و از حمایت ناوگان پیزایی‌ها برخوردار بود. بلافاصله پس از به تخت نشستن او، گادفری بوین در برابر او زانو زد و قلمرو اورشلیم از سوی دیمبرت رسماً به او واگذار شد و بوهموند نیز همین کار را برای مشروعیت بخشی به حکومتش در انطاکیه انجام داد. بالدوین، پادشاه آینده اورشلیم، که در آن هنگام کنت ادسا بود، برای بیعت با دیمبرت به پیش نیامد و به نظر می‌رسد روابط آنها خوب نبوده‌است.
تیکابو، یوتا
تیکابو (به انگلیسی: Ticaboo) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گارفیلد، یوتا واقع شده‌است. تیکابو ۱٬۲۹۹٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میگل آنخل ویواس
میگل آنخل ویواس (Miguel Ángel Vivas؛ زادهٔ ۱۹۷۴) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به قصه‌ای برایم بگو، سرقت پول و انقراض اشاره نمود.
تاکاشی کوندو (بازیکن فوتبال)
تاکاشی کوندو (近藤 貴司؛ زادهٔ April 26, 1992) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اهیمه و اشگاه فوتبال اومیا آردیجا اشاره کرد.
مراکز پژوهشی علوم و مهندسی مواد
مراکز پژوهشی علوم و مهندسی مواد (MRSECs) مراکز تحقیقاتی دانشگاهی هستند که توسط برنامه MRSEC بخش تحقیقات مواد در بنیاد ملی علوم (NSF) پشتیبانی می‌شود. این مراکز از تحقیقات بین رشته‌ای و چند رشته‌ای در زمینه اهمیت اساسی و تکنولوژیکی حمایت می‌کنند و تحقیقات را با آموزش و پرورش ادغام می‌کنند. MRSECها نیاز به کیفیت تحقیق برجسته، وسعت فکری، حمایت از زیرساخت‌های تحقیقاتی و آموزش و پرورش را دارند. MRSECها همکاری‌های فعال بین موسسات علمی، آزمایشگاه‌های ملی و صنعت و همکاری‌های بین‌المللی را تسهیل می‌کنند.
مقدمه
MRSECها جزء مهمی از پروژهٔ تحقیقاتی مبتنی بر مرکز NSF هستند، اما همچنین اهمیت تاریخی دارند. MRSECs توسط NSF در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد، اما ریشه در آزمایشگاه‌های تحقیقات مواد NSF (MRLs) در سال ۱۹۷۲ آغاز شده‌است که به نوبه خود از آزمایشگاه‌های بین رشته‌ای (IDLs) آغاز شده توسط وزارت دفاع در سال ۱۹۶۰ تکمیل شده‌است. این مرکز متقابل انضباطی فعالیت‌های مبتنی بر اساس، تغییرات قابل توجهی در نحوه تحقیق و آموزش مواد در موسسات علمی انجام داده‌است و IDLها / MRLها با کمک رشد سریع در بخش‌های علوم و مهندسی مواد در ایالات متحده در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ به حساب می‌آیند. آن‌ها همچنین سهم قابل توجهی را در برنامه ملی مواد تشکیل دادند که از دوران اولیه پس از اسپوتنیک ظهور کردند، که منجر به رشد شدید در آموزش و پرورش علمی و مهندسی مهندسی و توسعه امکانات آزمایشی دانشگاه شد.
خلاصه برنامه
تحقیق انجام شده در MRSECs در گروه تحقیقاتی بین رشته‌ای (IRGs) انجام می‌شود، تیم‌های شش تا دوازده یا بیشتر محققان بر روی یک موضوع پژوهشی فعلی اهمیت ملی کار می‌کنند. MRSECs در اندازه‌های دو تا چهار IRG می‌باشد. مباحث IRGها در یک مرکز ممکن است بر موضوعات مرتبط علمی یا تکنولوژیکی متمرکز شوند یا می‌توانند زمینه‌های متفاوتی از پژوهش را پوشش دهند.
سطوح بودجه برای یک MRSEC معین در حال حاضر حدود ۱٫۵ تا ۳٫۵ میلیون دلار در سال است، بسته به محدوده کل برنامه تحقیقاتی. هر مرکز دارای انعطاف‌پذیری قابل توجهی برای توزیع وجوه خود در مطابقت با پیشنهادی و پیشنهادی پژوهشی و آموزشی خود است. علاوه بر این، مراکز به شدت تشویق می‌شوند که بخش کوچکی از وجوه خود را برای حمایت از پروژه‌های بذر اعمال کنند و به آن‌ها اجازه می‌دهند تا به فرصت‌های جدید تحقیقاتی واگذار شوند.
MRSECs مشارکت با سایر موسسات دانشگاهی، آزمایشگاه‌های ملی و صنعت و همکاری‌های بین‌المللی را فراهم می‌کند. مراکز همچنین دارای امکانات گسترده‌ای برای آزمایش و محاسبات هستند که به‌طور کلی برای کاربران خارجی قابل دسترسی هستند. یک شبکه تسهیل شده به تازگی تأسیس شده دسترسی به طیف وسیعی از ابزارهای تجربی را در شبکه ملی MRSEC هماهنگ کرده‌است. یک وظیفه کلیدی برای این مراکز آموزش و پرورش یک نیروی کار ماهر است. بزرگترین جزء بودجه این مرکز به حمایت دانشجویان (دانشجویان کارشناسی و فارغ‌التحصیل) و محققان پس از دکتری اختصاص دارد. علاوه بر این، MRSECS از طریق همکاری با موزه‌ها و سایر نهادهای عمومی، فعالیت‌های گسترده‌ای را در زمینه فعالیت‌های آموزشی و تبلیغاتی در ارتباط با K-12 دانش آموزان و آموزش عمومی ایفا می‌کند.
نتایج مسابقه اخیر
به‌طور کلی، جوایز MRSEC برای شش سال با رقابت‌ها برگزار می‌شود هر سه سال یکبار. مسابقات برای همه مؤسسات دانشگاهی آمریکا باز است و معمولاً فقط یک جایزه در هر مؤسسه به دست می‌آید.
۹ جایزه بر اساس رقابت در سال ۲۰۱۰/۲۰۱۱ برگزار شد و دوازده جایزه بر اساس رقابت ۲۰۱۳/۲۰۱۴ ساخته شد که در مجموع ۲۱ جایزه (ژوئن ۲۰۱۶) از این برنامه پشتیبانی می‌شود.
کلاس 2011 MRSECs:
کلاس 2014 MRSEcs:
وضعیت تحقیق مواد قبل از سال ۱۹۶۰
مطالعه مدرن مواد متشکل از بسیاری از رشته‌های علمی سنتی، از جمله فیزیک، شیمی، مهندسی و به‌طور فزاینده ای علوم زیست‌شناسی و ریاضیات است. تا اواسط قرن بیستم، رشته‌های مختلف به بررسی مواد با متدولوژی‌های متمایز خود پرداختند. همکاری میان رشته‌ای، به ویژه در موسسات علمی، عادی نبود. استثناهای گذشته روشی موفق برای همکاری بود که منجر به تحولات شدید فناوری در طول جنگ جهانی دوم شد، از جمله برنامه‌های نظامی و صلح آمیز تولید انرژی هسته ای.
در اواخر دهه ۱۹۵۰، تحولات مهمی در نحوه شکلگیری دولت فدرال در حمایت از تحقیقات میان رشته‌ای و همکاری در موسسات دانشگاهی مشاهده شد. راه اندازی موفقیت‌آمیز اسپوتنیک فضایی روسیه در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ تأثیر زیادی بر نحوه انجام تحقیقات علمی و فناوری در ایالات متحده داشت. در طول یک سال از این تاریخ، دولت فدرال دو سازمان جدید را تأسیس کرد: اداره ملی حمل و نقل هوایی و فضایی (ناسا)، که تعریف اکتشاف فضایی ایالات متحده را برای بقیه قرن و فراتر از آن تعریف کرده و آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته (ARPA، بعداً DARPA) در وزارت دفاع. ARPA وظیفه گسترش مرزهای فناوری و علم، اغلب با برنامه‌های بالقوه نظامی بود. علاوه بر این، قانون آموزش ملی دفاع ۱۹۵۸ هدف اصلی افزایش تعداد مهندسین، دانشمندان و ریاضیدانان آموزش دیده بود و شامل مقررات برای کمک مالی بود.
شور و شوق پست Sputnik برای سرمایه‌گذاری بیشتر در تحقیقات علمی به پیشنهاد توصیه‌های گسترده‌تر در مارس ۱۹۵۸ برای هماهنگ‌کردن تحقیقات مواد در ایالات متحده توسط کمیته علمی و مشاوره رئیس‌جمهور آیزنهاور (PSAC) پیشنهاد شد. یک گزارش بعدی تحت عنوان «تقویت علم آمریکا» در دسامبر ۱۹۵۸ به رئیس‌جمهور آیزنهاور ارسال شد. این گزارش به موجب دستورالعمل رئیس‌جمهور آیزنهاور در تاریخ ۱۳ مارس ۱۹۵۹ به تشکیل شورای فدرال برای علم و فناوری منجر شد. یکی از اقدامات اولیه این شورا، ایجاد «کمیته هماهنگی تحقیق و توسعه مواد» (CCMRD) بود که توسط John W. Williams، مدیر تحقیق کمیسیون انرژی اتمی (AEC)، رهبری شد. نتیجه نهایی ایجاد سه آزمایشگاه بین رشته‌ای دانشگاهی (IDLs) در اواسط سال ۱۹۶۰ تحت نظارت ARPA بود.
ایده یک آزمایشگاه بین رشته‌ای در علوم جامد و علوم مواد در حال حاضر در تنظیمات آزمایشگاهی صنعتی (مانند آزمایشگاه‌های بل و دیگران) بسیار موفق بوده‌است، به عنوان مثال برای توسعه ترانزیستور و لیزر منجر شده‌است. تأسیس چنین آزمایشگاهی در یک محیط دانشگاهی به‌طور طبیعی از مطالعات دوران پس از اسپوتنیک برای یک نیروی کار بزرگ و با شدت آموزش دیده به وجود آمده‌است. دانشگاه‌های آمریکایی در موقعیت ایده‌آل قرار گرفتند تا فرصتی برای ترکیب مأموریت‌های آموزشی خود با توسعه برنامه‌ریزی شده تسهیلات پیشرفته ای از پیشرفته‌ترین و پیشرفته تر فراهم کنند.
آزمایشگاه‌های بین رشته‌ای (IDLs(1960-1972
دانشگاه براون، دانشگاه شیکاگو، هاروارد، دانشگاه مریلند، مؤسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه کارولینای شمالی، دانشگاه پردو و دانشگاه استنفورد.
IDL 12 در سال ۱۹۶۲ در دانشگاه ایلینوی اضافه شد که توسط کمیسیون انرژی اتمی (AEC) اداره شد. در نتیجه، سه قرارداد AEC و دو قرارداد از طریق ناسا وجود داشت. نقش AEC در ایجاد یک جامعه پژوهشی قوی مواد از زمان ظهور رآکتورهای هسته ای و اهمیت مواد در هزینه‌های رآکتور، بازده و ایمنی شناخته شده‌است. در سال ۱۹۵۵ جان فون نویمان، ریاضیدان مشهور و مشارکت کننده در پروژه منهتن، در نقش او به عنوان کمیسیون AEC و عضو کمیته مشورتی عمومی AEC، به شدت از یک مؤسسه متمرکز بر مواد در محیط دانشگاهی حمایت کرد. .
تأثیر IDLها بر آموزش دانشجویان قابل توجه بود. تا سال ۱۹۶۹ بیش از ۳۶۰ مدرک دکتری جدید اعطا شد. گزارش آکادمی ملی علوم به این نتیجه رسید که این برنامه‌های مبتنی بر مرکز، در تعریف «علوم و مهندسی مواد» به عنوان یک فعالیت بین رشته‌ای جدیدی که از طریق افزایش سریع بخش‌های علوم مواد بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و فراتر از آن اثرگذار بود، نقش مهمی داشت. علاوه بر این، برای ساختن زیرساخت‌های جدید این مراکز برتری، منجر به آموزش دانشمندان مواد، بلکه فیزیکدانان، شیمیدانان، مهندسان و متخصصین دیگر شد. .
مطالعهٔ آکادمی ملی نشان داد که هرچند IDLها موفق بودهاند، اما برای رشد همکاری میان رشته‌ای میان اعضای هیئت علمی از ادارات مختلف دانشگاه وجود دارد. با این حال، تصدیق شد که بودجه واحد مشترک و استفاده مشترک از امکانات تجربی مشترک توسط دانش آموزان و اعضای هیئت علمی از بخش‌های مختلف، دانه‌هایی برای افزایش بین رشته‌ای در تحقیقات مواد را کاشت.
آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مواد (MRLs(1972-1994
در اواخر سال ۱۹۶۹، اصلاحیه قانون مجوز نظامی، که توسط سناتور مایک منصفیلد حمایت شد، محدودیت‌های مربوط به تحقیقات پایه بلند مدت توسط سازمان‌های وزارت دفاع، از جمله ARPA / DARPA را محدود کرد. (ARPA در سال ۱۹۷۲ به DARPA تغییر یافت). در نتیجه، در سال ۱۹۷۰ تصمیم به انتقال IDLها به بنیاد ملی علوم صورت گرفت. نوع بلوک نوع IDL برای تحقیق و تحقیق چند رشته‌ای و امکانات مشترک به معنی خروج متمایز از روش مالی NSF در آن زمان است که حمایت از کمک‌های مکرر کوچک و تنها محقق در یک رشته خاص است. پس از یک بررسی عمیق توسط NSF از برنامه IDL، انتقال از 12 IDL موجود در آن به NSF توصیه شد. با این حال، انتقال با چند مقدمات مهم بحرانی صورت گرفت. این موارد عبارتند از:
"آزمایشگاه‌ها، که اکنون" آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مواد "نامگذاری شده‌اند، منابع مالی بلوک (یاً هسته ای ") محلی را به منظور تسهیل تحقیق در علوم و مهندسی مواد حفظ می‌کنند که برای تأمین مالی سنتی تحقیقات فردی یا غیرممکن است. " مهمتر از همه، جزء جدیدی که توسط NSF اضافه شد این بود که "برتری علمی به عنوان یک شرط لازم، اما دیگر کافی برای واجد شرایط برای پشتیبانی اصلی MRL است." علاوه بر این، MRLها از طریق توانایی آن‌ها برای پرورش پروژه‌های یکپارچه، چند رشته‌ای و چند تحقیق که نیاز به تخصص دو یا بیشتر رشته‌های مرتبط با مواد را دارند محقق خواهد شد. " این گروه‌های به اصطلاح محوری، قلب بودجه فعلی هسته در MRL هستند؛ در بهترین حالت آنها تحولی در نحوه تحقیق مواد در دانشگاه‌ها و پیشرفت‌های تحصیلات تکمیلی به دست آمده‌است. "
بین سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۸۵، تعدادی از MRLهای اضافی افزوده شد و تعدادی از مراکز موجود حذف شدند. جدول زیر این اطلاعات را خلاصه می‌کند:
جدول ۱ آزمایشگاه‌های بین رشته‌ای (IDLs) و آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مواد (MRLs) 1960-1996. آزمایشگاه‌ها به عنوان IDL بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۲ و MRLs در سال ۱۹۷۲ شروع شدند. آزمایشگاه‌ها در سال ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ متوقف شدند و به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ رقابت با موسسات دیگر برای مراکز تحقیقاتی علوم و مهندسی مواد (MRSECs) داشتند. دستاوردهای فنی MRL قابل توجه هستند و در تعدادی از مطالعات مشخص شده‌است. یکی دیگر از تأثیرات مهم تغییرات فرهنگی در دانشگاه‌های ایالات متحده در مورد نحوه انجام تحقیقات در مرزهای اداری سنتی بوده‌است. این روند توسط IDL آغاز شده‌است، اما با توجه به دستورالعمل‌های جدید NSF در مورد الزامات بین رشته‌ای، برنامه MRL قوی تر شده‌است. نسل جدیدی از دانش آموزان در یک محیط بسیار متشکل و بین رشته‌ای آموزش می‌بینند و تجارب برنامه‌های IDL / MRL در زمینه مواد و علوم مواد چگال می‌تواند زمینه اثبات دیگر تلاش‌های متمرکز در طیف وسیعی از زمینه‌ها باشد.
تأثیر IDLها / MRLها در دیگر مراکز NSF
در اواسط دهه ۱۹۸۰، همگرائی از تعدادی از روند مطلوب برای موسسات فعالیت‌های مرکز مبتنی بر NSF در طیف وسیعی از زمینه‌های مختلف دیده شد. علاقه شدید به سرمایه‌گذاری‌های دولتی در علوم پایه ای بود که می‌توانست با استفاده از منابع مالی از صنعت و سایر منابع توانمند شود. علاوه بر این، نقش تیم‌های چند رشته‌ای در انجام تحقیق و آموزش دانشجویان به‌طور گسترده‌ای قدردانی شد. اولین ابتکار جدید مبتنی بر مراکز در NSF، ایجاد مراکز تحقیقات مهندسی (ERCs) در سال ۱۹۸۵ بود. گرچه نقش سابق ۲۵ ساله در مورد تأمین مواد آزمایشگاهی در آماده کردن دانشگاه‌ها برای قبول نقش گسترده‌تر در انجام پژوهش‌های بین رشته‌ای برای ایجاد انواع جدید مراکز مهم بود، این ارتباط تاریخی به‌طور گسترده‌ای مورد قدردانی قرار نگرفت. هر دو NSF و دفتر سیاست‌های فناوری علمی، ایجاد ERCها را به عنوان مهم‌ترین ابتکار جدید در سال ۱۹۸۵ برای استفاده از وجوه NSF مشاهده کردند. شرح زیر از اعلام برنامه ERC در سال ۱۹۸۵ روشن است:
"جورج A. Keyworth II، مشاور ریاضی ریگان و مدیر دفتر سیاست‌های فناوری علم، اشاره به ایجاد ERC توسط بنیاد ملی علوم به عنوان: تنها مهم‌ترین چیزی است که ما به عنوان یک دولت در افزایش کارایی و کارایی دلار و R & D فدرال. وی گفت که این مراکز به نیازهای شناخته شده در زمینه علوم مختلف و علم و فناوری پاسخ می‌دهند: «ادامه دادن به مرزها در این زمینه‌ها به دلیل پیچیدگی تیم‌های چند رشته‌ای برای کار بر روی مشکلات محدود شده‌است. دانشگاه‌های ما، قابل توجیه و قابل درک بودن، ساختار یافته‌اند به دنبال تحقیقات انضباطی از سوی دیگر، ما به طور فزاینده ای خود را به عنوان یک کشور مقابله با حل مسائل که راه حل‌های مبتنی بر تکنولوژی را در بر می‌گیرند پیدا می‌کنیم. ما باید جوانان ما را به یک محیط حل مسئله تبدیل کنیم … این مراکز - به جای مراجعه به مراکز علمی و فناوری - مکانی چند رشته‌ای هستند که از طریق آن شیمیدانان، فیزیکدانان، متخصصان نوروبیولوژی، مهندسین و غیره می‌توانند با یکدیگر همکاری کنند و مشکلاتی را حل کنند که در عین حال دشوار است. "
ویلیام اوج بیکر (Mark William O. Baker) اشاره کرد که نظرات فوق در مورد پتانسیل اقتصادی ERCها تقریباً همانند کسانی است که IDLهای اولیه را در اوایل دهه ۱۹۶۰ توصیف می‌کنند. بیکر نتیجه می‌گیرد که «در حقیقت طراحیش را پیدا کرده‌است تا چنین توافق کنونی را درمورد این مفهوم پیدا کند که بخش بزرگی از بهترین استعدادهای آکادمیک را به خود اختصاص داده‌است.»
اولین شش جایزه ERC در سال ۱۹۸۵ ساخته شد. این جوایز به‌طور کلی برای پنج سال به طول می‌انجامید و یک سال دیگر تمدید ۵ ساله برای کل بودجه ۱۰ ساله. در همان سال، NSF جوایز پنج ساله را برای پنج مرکز ابرکامپیوتر ساخت و برنامه‌هایی برای توسعه یک برنامه برای مراکز علمی و فناوری (STC) ایجاد کرد که در نهایت تمام قسمت‌های برنامه‌های NSF را لمس کرد. اولین 11 STC در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. ۱۳ مرکز که متعلق به کلاس 2013 STC هستند، طیف گسترده‌ای از موضوعات را شامل مطالعات مغز و هوش و مدل‌سازی فرایندهای اتمسفر به مطالعه مواد کوانتومی می‌کنند.
با توجه به نگرانی‌های مربوط به تأثیرات بر تأمین مالی مرکز در مراسم تحلیف فردی، هیئت علمی ملی نیازمند دریافت جوایز مرکز نمی‌باشد. از زمان تأسیس ERCها و STCها تعداد زیادی از مراکز دیگر در همه رشته‌های اصلی NSF ایجاد شده‌است و در حال حاضر یک عنصر ضروری از نمونه‌های تأمین مالی NSF را تشکیل می‌دهند.
تأسیس MRSECs)1994-1996)
همان‌طور که در جدول ۱ دیده می‌شود، اکثریت MRLها بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ با تنها چند مورد بعد آغاز شده‌است. رقابت MRL سال ۱۹۹۲ منجر به شروع یک مرکز جدید شد: MRL در دانشگاه سانتا باربارا کالیفرنیا. فقدان جوایز جدید، همراه با الزام مجدد رقابت انجمن علمی ملی، یک انگیزه برای توسعه برنامه‌های علوم و مهندسی مواد تحقیقاتی NSF (MRSEC) را فراهم کرد. قبلاً، MRLs، زمانی که بودجه می‌شد، می‌توانست بدون نیاز به رقابت در برابر سایر کاندیداهای مرکز، به‌طور مداوم پشتیبانی شود. برنامه MRSEC محدودیت جوایز را به یک دوره زمانی مشخص، در حال حاضر شش سال است. پشتیبانی اضافی امکان‌پذیر است، اما تنها بر اساس یک پیشنهاد جدید که در سطح ملی در برابر سایر متقاضیان رقابت می‌کند.
انتقال از MRL به برنامه MRSEC به وسیله دو مسابقه در سال ۱۹۹۳/۴ و ۱۹۹۵/۹۶ به وقوع پیوست. این مسابقات به تمام موسسات دانشگاهی ایالات متحده، از جمله کسانی که با جوایز MRL در حال حاضر حضور داشتند، باز بودند. موسسات با جوایزی که تحت برنامه تحقیقاتی مواد (MRG)، که در NSF در سال ۱۹۸۴ آغاز شده بود، واجد شرایط شرکت در رقابت بودند. تمام جوایز MRL و MRG پس از ۱۹۹۶ متوقف شد. در مجموع، 10 MRL و 17 MRG در مسابقات سال‌های ۱۹۹۴–۱۹۹۶ شرکت کردند. همان‌طور که در جدول ۲ دیده می‌شود، نه از MRLها در انتقال به MRSEC موفق بوده‌اند و شش جایزه MRSEC به مؤسسات با جوایز MRG قبلی رفته‌اند. مهمتر از همه، جوایز MRSEC جدید به شش مؤسسه که هرگز هیچ مرکز اصلی NSF یا گروه بزرگ پشتیبانی در تحقیقات مواد.
جدول ۲ مراکز تحقیقاتی علوم و مهندسی مواد پس از مسابقات باز در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ تأسیس شدند. این موسسات با آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مواد (MRL) یا گروه‌های تحقیق مواد (MRGs) در سال‌های ۱۹۹۴ یا ۱۹۹۶ مشخص شده‌اند، در حالی که "جدید" جایزه MRL یا MRG فعلی ندارند. برنامه‌های MRL و MRG پس از ۱۹۹۶ متوقف شد. مسابقات بعدی MRSEC هر دو سال (با یک دوره چهار ساله جایزه) برگزار می‌شود و هر سه سال از سال ۲۰۰۲ شروع می‌شود (با یک دوره شش ساله). رقابت آزاد مورد نیاز برای هر مرکزی که مایل به حمایت بیشتر از دوره شش ساله اولیه است، مطابق با الزامات مجدد رقابت است که توسط هیئت علمی ملی تعیین شده‌است.
آکادمی ملی مطالعه برنامه MRSEC)2007)
یک ارزیابی از MRSEC برنامه منتشر شده توسط آکادمی ملی علوم در سال 2007. خلاصه اجرایی به‌طور خلاصه تأثیر برنامه:
«MRSEC جوایز ادامه به در خواست بزرگ. رقابت شدید برای آنها در جامعه نشان می‌دهد قوی ارزش درک شده‌است.»
گزارش لیست تعدادی از زمینه‌های کلیدی که در آن MRSEC برنامه تأثیرگذار است از جمله ارائه منابع و محیط زیست که پرورش:
در میان توصیه‌های این گزارش در حال افزایش در اندازه گرانت از مراکز که اجازه می‌دهد منابع کافی برای آموزش و پرورش و توسعه، در حالی که اطمینان حاصل کرد که برای حمایت از فعالیت‌های پژوهشی است به خطر بیفتدنیست. اخیر MRSEC مسابقات را در پاسخ به توصیه‌های افزایش جایزه اندازه‌های ویژه نیاز است که هر یک جایزه جدید پشتیبانی خواهد کرد و حداقل دو میان رشته‌ای، گروه‌های تحقیقاتی (IRGs). علاوه بر این NAS مطالعه توصیه می‌کند تقویت تعاونی جنبه‌های MRSECs و ادامه پیشرفت‌های ساخته شده در گذشته نسبت به ساخت یک ملی همکاری شبکه ای از مراکز. در این گزارش آمده‌است که چنین شبکه ای یک بار به‌طور کامل برقرار خواهد «تقویت علم مواد و مهندسی در ایالات متحده به عنوان یک نظم و انضباط و به عنوان یک عامل در ایالات متحده رقابت است.»
جستارهای وابسته
Clyde L. Bryant, "Up Close: Materials Research Science and Engineering Centers-U.S. National Network for Materials Science",. "MRS Bulletin 27, 637-645(2002)"
پیوند به بیرون
مراکز تحقیقاتی علوم مواد و مهندسی «وب سایت بنیاد ملی علوم»
بازندگان قهرمان
بازندگان قهرمان (Heroic Losers) یک فیلم سرقت آرژانتینی به کارگردانی سباستیان بورنستین است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد.
بازندگان قهرمان در ۱۵ اوت ۲۰۱۹ در آرژانتین اکران شد و اولین نمایش بین‌المللی خود را در بخش نمایش‌های ویژهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو برگزار کرد. این فیلم به خاطر بازی‌هایش مورد تحسین قرار گرفت و منتقدان آن را با چگونه یک‌میلیون بدزدیم (۱۹۶۶) و یازده یار اوشن (۲۰۰۱) مقایسه کردند. فیلم به عنوان نماینده آرژانتین برای بهترین فیلم بلند بین‌المللی در نود و دومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد نشد.
طلا روسی
طلا روس یا همان طلا روسی واژه ای است که به رنگ رزگلد  rosegold گفته می شود. این نوع زیورآلات مرتبط می شود به ابتدای قرن نوزدهم ، در آن زمان مردم روسیه از مس با رنگ رزگلد استفاده می کردند از آن پس به این فلز طلا روسی یا همان طلا روس گفته می شود.
پایه ساخت آن از فلز مس است و با جواهرات طلا با آبکاری رادیوم ، نقرا و ... متفاوت می باشد ، رنگ رز گلد rosegold در این زیورآلات مرتبط به فلز مس است.