cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مدل پروپاگاندا
مؤاخذه
چهارمین فیلتر مؤاخذه (توپخانه ضدهوایی=Flak) است که هرمان و چامسکی آن را به عنوان بازخورد منفی به بیانات رسانه یا برنامه‌ها رادیو و تلویزیون می‌دانند. مؤاخذه می‌تواند شکل‌های گوناگون به خود بگیرد: نامه، تلگراف، تلفن، تومار پرونده‌های قضایی، سخنرانی و حتی لوایح پیشنهادی به مجلس، و دیگر اشکال شکایت، تهدید و فعل تنبیهی. سازمان‌های تجاری مرتباً گرد هم می‌آیند تا ماشین‌های مؤاخذه را سامان دهند. واژهٔ مؤاخذه بدین منظور از طرف هرمان و چامسکی مورد استفاده قرار گرفته که تلاش هدفمند برای بی‌ارزش کردن مخالفت‌های شخصی یا سازمانی علیه فرضیه‌های موجود را نشان دهد؛ فرضیه‌هایی که مورد علاقهٔ قدرت حاکم است. بر خلاف مکانیزم‌های سه فیلتر اول –که از تحلیل مکانیزم بازار آزاد منبعث شده‌اند- مؤاخذه، توسط تلاش‌های هماهنگ و عمدی برای مدیریت اطلاعات عمومی شناخته می‌شود.
انتقادات به مدل پروپاگاندا
کلاهن و مولن دو موج انتقادی به مدل پروپاگاندا را شناسایی می‌کنند. این دو اشاره می‌کنند که پس از انتشار این مدل در سال ۱۹۸۸، توجهی کمتر از آنچه هرمان و چامسکی پیش‌بینی می‌کردند به این مدل در مطالعات رسانه‌ای شد. طبق انتظار هرمان و چامسکی و مدل پروپاگاندا نیز، این مدل از طرف رسانه‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفت، چنانچه مدیالنز گزارش می‌دهد، به مدل پروپاگاندا تا سال ۲۰۰۴ تنها یک بار در نشریهٔ گاردین اشاره شده.
موج اول انتقادات: ارتداد (اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰)
در زمان موج اول انتقادات به مدل پروپاگاندا، بسیاری از متخصصین و محققین، به‌طور عمده این مدل را رد کردند. در بحث‌های مطرح شده در این دوره منتقدین اشاره می‌کنند که مدل پروپاگاندا قدرت نظام پروپاگاندا را بزرگنمایی می‌کند و اثر مخالفت‌های مردمی را کوچک جلوه می‌دهد و به علایق نخبگان محدود می‌کند، دیدگاه تئوری توطئه در مورد رسانه‌ها ارائه می‌دهد،   جسم سختی برای تحلیل است، سیاست زده‌است، جبری، کارکردگرا و ساده انگارانه است،   و تأثیر حرفه‌ای‌گری ژورنالیستی را در نظر نمی‌گیرد. نکتهٔ مهم در تمامی این انتقادات این است که این منتقدین با مدل پروپاگاندا با اصطلاحات خودش مواجه نشده‌اند، در مقابل اینان ادعایی را به هرمان و چامسکی نسبت می‌دهند که ایشان مطرح نکرده‌اند و از پاسخ به دلایل رفتار رسانه‌ها که توسط هرمان و چامسکی مشاهده شده‌است سرباز می‌زنند. این اجتناب از موضوعی آشکار بر خلاف علوم اجتماعی خوب است، که در آن پژوهشگران به یافته‌ها ی محققین دیگر نقد وارد می‌کنند. این انتقادات توسط هرمان  و کلاهن پاسخ داده شده‌است.
موج دوم انتقادات: اشتغال (اوایل دههٔ ۲۰۰۰)
طی دومین موج انتقادات، اشتغال بیشتری با مدل پروپاگاندا صورت گرفت و مباحث اساسی بیشتری پیش گرفته شدند. در رابطه با نتایج و روش‌شناسی مباحث بسیاری نیز شکل گرفت.
جان کرنر در برابر جفری کلاهن (۲۰۰۲–۲۰۰۳)
اولین تبادل نظر دربارهٔ مدل بین جان کرنر و جفری کلاهن در مجلهٔ اروپایی ارتباطات در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ شکل گرفت. جفری کلاهن با رد بسیاری از انتقادات وارد شده بر مدل – توطئه وار بودن، جبرگرایی و کارکردگرایی، تشابه با مدل دروازه‌بانی خبر، رد حرفه گرایی ژورنالیستی، شکست در نظریه‌پردازی تأثیرات رسانه و این پیش‌فرض که علایق طبقهٔ حاکم واحد است – دوباره این مدل را مطرح می‌کند و بر پنج فیلتر و راهبرد روش‌شناسی آن تمرکز می‌نماید.
در پاسخ کرنر، تشکیک می‌کند که مدل که برای توصیف عملکرد رسانه‌ها در ایالات متحده طراحی شده بتواند در کشورهای دیگر با نظام‌های رسانه‌ای و ساختار سیاسی بسیار متفاوت، قابل تعمیم باشد. دوم، کرنر می‌پرسد مدل پروپاگاندا چه بینش نظری جدیدی وارد مطالعات رسانه‌ای اروپایی می‌کند. سوم، کرنر شکایت می‌کند که فرض شده‌است پنج فیلتر بدون هیچ گونه مختصات و کیفیت‌های بیشتری عمل می‌کند و این منجر شده‌است به دیدگاهی کل گرا و نهایی از عملکرد رسانه‌ها. چهارم، کرنر مفهوم فیلتر را نقد می‌کند و می‌پرسد که فرایند فیلتر شدن خود تولیدکنندهٔ پیام‌های رسانه‌ای موجود است یا تنها در خدمت اصلاح آن چیزی است که پیشتر وجود داشته. پنجم، کرنر طرفداران مدل پروپاگاندا را متهم می‌کند که مطالعات با سابقهٔ رسانه‌ای اروپایی را نادیده می‌گیرند که ریشه در تحلیل انتقادی مارکسیستی و روابط رسانه-دولت-بازار دارد. ششم، کرنر می‌پرسد که آیا مدل اصول لیبرال را رد می‌کند یا از آن حمایت می‌نماید؛ آیا کارکنان رسانه که در نظام پروپاگاندا دخیلند از عمل و تأثیراتش آگاهند یا خیر؛ و همچنین با به کار گرفتن مفاهیمی چون «شستشوی مغزی تحت آزادی» و «کنترل افکار» مدل نگران تأثیرات رسانه است یا رفتار آن‌ها.
در پاسخی دیگر، کلاهن بر جذابیت مدل پروپاگاندا از دیدگاه علوم اجتماعی، مخصوصاً از جهت سهولت آزمون پیش‌بینی‌های آن تأکیدی دوباره می‌کند. وی، بر خلاف کرنر که این مدل را "بسته می‌داند، کلاهن بحث می‌کند که عمل پنج فیلتر مشروط و متغیر است؛ بنابراین مدل در همین رابطه منعطف و "باز" است.
دیوانخانهٔ چامسکی: اریک هرینگ و پیرس رابینسون (۲۰۰۳)
هرینگ و رابینسون اشاره می‌کنند که آثار چامسکی مورد اغماض است و نادیده گرفته می‌شود. ایشان در مقاله‌ای دیگر با عنوان «چامسکی، بیش از حد مجادله‌آمیز یا بیش از حد انتقادی» توضیحی سازمانی برای نادیده گرفته شدن چامسکی عنوان می‌کنند و آن را به دلیل عملکرد فیلتر مؤاخذه می‌دانند، که تحلیل و دیدگاه ضد-نخبه را سرکوب می‌کند، و اشاره می‌کنند که دانشگاه‌ها بخشی از ساختار دولتی-شرکتی هستند.
الیور بوید-بارت و فیلتر ششم (۲۰۰۴)
بوید-بارت از روش‌شناسی مدل شکایت می‌کند و اشاره می‌کند که مدل نشان نمی‌دهد که وزن هر کدام از فیلترها در زمینه‌های مختلف به چه میزان است. نیز وی اشاره می‌کند که مدل تنها به ویژگی‌های ساختاری پرداخته‌است و بازبینی این مدل را خواستار شده‌است. وی به علاوه، فیلتر ششمی ارائه می‌دهد که آن را "خرید سهم " روزنامه‌نگاران و رسانه‌های آن‌ها توسط سازمان‌های جاسوسی می‌نامد.
کرت لنگ و گلادیس لنگ دربرابر هرمان و چامسکی (۲۰۰۴)
دومین تبادل نظر در بارهٔ مدل پروپاگاندا میان کرت و گلادیس لنگ و هرمان و چامسکی در مجلهٔ ارتباطات سیاسی در سال ۲۰۰۴ شکل گرفت. لنگ و لنگ انتقاد می‌کنند که هرمان و چامسکی نیتی سیاسی از ارائهٔ این مدل داشته‌اند و نمونه‌گیری و آزمون‌های تجربی آنان را زیر سؤال می‌برند و اشاره می‌کنند که ایشان از ارائهٔ نمونه‌گیری خود سر باز زده‌اند. همچنین لنگ و لنگ واژهٔ «نسل‌کشی» به کار رفته در کتاب هرمان و چامسکی را به چالش می‌کشند. نیز شکایت می‌کنند که چامسکی و هرمان از این که چگونه وقایع تبدیل به خبر شده‌اند اطلاعی نداشته‌اند و ایشان را متهم می‌کنند که پیش فرضی داشته‌اند که این اطلاعات در دست بوده ولی از نظام تولید رسانه‌ها خارج شده‌است. ایشان همچنین به هنجارهای روزنامه‌نگاری و حرفه‌ای‌گری اشاره می‌کنند که بازدارندهٔ آن چیزی است که چامسکی و هرمان پیش‌بینی کرده‌اند.
هرمان و چامسکی در پاسخ خود از شیوهٔ نمونه‌گیری خود دفاع می‌کنند و اشاره می‌کنند که بر حسب اهمیت موضوعات و پوششی که رسانه‌ها به آن‌ها داده‌اند برگزیده شده‌اند. از طرفی واژهٔ نسل‌کشی مورد نظر خود را تعریف می‌کنند و لنگ و لنگ را برای زیر سؤال بردن این واژه متهم به سوگیری سیاسی می‌کنند. نیز ایشان به شیوهٔ انتخاب اخبار «ارزشمند» و «غیر ارزشمند» اشاره می‌کنند و می‌پرسند که این چه چیزی است که این ارزش را تعیین می‌کند، با این حال ایشان اشاره می‌کنند که تأکید خود را همچنان بر نتایج تجربی مطالعاتشان می‌دانند، چرا که در آنجاست که حقایق قاطعی دربارهٔ رسانه‌ها وجود دارد و اشاره می‌کنند که لنگ و لنگ هیج توضیح جایگزینی برای این سوگیری‌ها در رسانه‌ها ارائه نمی‌دهند.
در پاسخ لنگ و لنگ بحث می‌کنند که فرایند تولید رسانه‌ها محصولات مذاکره‌ای هستند (برساخت‌های اجتماعی) و نه کنترل شده. ایشان باز هم یافته‌های تجربی هرمان و چامسکی را مورد سؤال قرار می‌دهند و باز هم مفهوم «نسل‌کشی» ایشان را به چالش می‌کشند. هرمان و چامسکی نیز در پاسخی دوباره به این مشکلات پاسخ دادند.
کالین اسپارکس و بازبینی مدل پروپاگاندا (۲۰۰۷)
اسپارکس، ادعای هرمان و چامسکی در بارهٔ رضایت و مخالفت نخبگان (ذیل فیلتر منبع) را به چالش می‌کشد، و دوگانگی استراتژیکی-تاکتیکی که ایشان فرض گرفته‌اند را مورد سؤال قرار می‌دهد و اشاره می‌کند که نه تنها طبقه سرمایه‌داری غالباً به دلایل علایق خاص خود منقسم می‌شوند، بلکه نظام‌های اقتصادی و سیاسی کشورهای دیگر تفاوت زیادی با آن ایالات متحده دارد. اسپارکس تأکید می‌کند که می‌باید میان عملکرد و نقش رسانه‌های نخبه و رسانه‌های جمعی تفاوت قایل شد؛ وی بحث می‌کند که وابستگی به منبع مقبولیت ژورنالیستی را تضمین نمی‌کند – آنچنان که منابع نخبه ممکن است جدا و تقسیم شده باشند و از این رو جا را برای منابع جایگزین، غیر شرکتی و غیردولتی باز کنند؛ و نیز تصریح می‌کند که روزنامه‌نگاران، به دلیل موقعیت اجتماعی شان، گاهی از دستورها دولتیان، مدیران و صاحبان سر باز می‌زنند.
رونوک
رونوک یک شهرداری در مجارستان است که در واش واقع شده‌است. رونوک ۱۷٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۶ نفر جمعیت دارد.
سمبوبیوس
سمبوبیوس با فرمول شیمیایی C۱۱H۲۰O۱۰ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۱۲٫۲۷ g/mol می‌باشد.
جنگ اول گوریو–خیتان
جنگ اول گوریو-خیتان جنگی میان پادشاهی گوریو و ختای نزدیک مرز امروز جمهوری خلق چین و کره شمالی بود که در قرن ۱۰ میلادی به وقوع پیوست. این جنگ که در ۹۹۳ میلادی آغاز شد، نخستین مرحله از جنگ‌های گوریو-خیتان بود که تا جنگ دوم گوریو-خیتان (در ۱۰۱۰ میلادی) و جنگ سوم (در ۱۰۱۸ میلادی) ادامه یافت.
در سال ۹۹۳ میلادی، خیتان با ۶۰٬۰۰۰ سرباز به مرز شمال غربی گوریو حمله کرد. با این حال، زمانی که در پایان جنگ دولت گوریو پذیرفت که اتحاد خود را با حکومت سونگ چین پایان دهد؛ در عوض این که، دولت خیتان نواحی متصرفی را تخلیه نماید. اگرچه، گوریو به ارتباط مخفیانه خود با سونگ ادامه داد و با ساختن موانع دفاعی در مرزهایش با خیتان، قدرت دفاعی خویش را تقویت نمود.
رؤیاهای من و تو (فیلم ۱۹۷۱)
رویاهای من و تو فیلمی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی ویجی آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، ممتاز، هما مالینی، آقا، لیلا میشارا، پریم نات ایفای نقش کرده‌اند.
سایوز تی‌ام‌ای-۶
سایوز-تی‌ام‌ای-۶ (به Союз )(به معنای اتحاد) یک مأموریت سرنشین دار سازمان ملی فضانوردی روسیه به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی محسوب می شود. در طول این ماموریت ۲ فضاپیمای پشتیبانی پروگرس و ۱ مأموریت بازدید از خدمه تحت عنوان اس‌تی‌اس-۱۱۴ به ایستگاه متصل شدند. همچنین فضاپیمای این مأموریت وظیفه ارسال و بازگرداندن فضانوردان گروه اعزامی ۱۱ را نیز بر عهده داشت.
سیارک ۷۳۲۴
سیارک ۷۳۲۴ هفت هزار و سیصد و بیست و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۳۱ ژانویه ۱۹۸۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۵۰ است.
ریشارد رونچفسکی
ریشارد رونچفسکی (Ryszard Ronczewski؛ June 27, 1930 – 1930:6:27, October 17, 2020) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به اجاره‌نشین‌ها، عواقب، فرعون، آوای وزغ، افسانه‌ای باستانی: آن هنگام که خورشید یک ایزد بود، سرهنگ وودیوفسکی، عروسی و غرب اشاره کرد.
مسجد جامع خور
مسجد جامع خور مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره قاجار است و در خور، مرکز شهر خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۷۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بنی سلدق
بنی سَلدُق یا بنی سلتق اولین امیرنشین ترک آناتولی به مرکزیت ارزروم بود که پس از جنگ ملازگرد تشکیل شد. نام این امیرنشین از نام امیر ابوالقاسم سلدق گرفته‌شده‌است.
رکن‌الدین سلیمان‌شاه دوم در سال ۱۲۰۲ ملک‌شاه را کشت و برادرش طغرل‌شاه را به فرمانروایی ارزروم منصوب کرد.
جرج ششم
جرج ششم با نام کامل آلبرت فردریک آرتور جرج پادشاه پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی و قلمروهای بریتانیا، امپراتور هند از ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۲ بود. او که تا پیش از بر تخت نشستنش عنوان پرنس آلبرت، دوک یورک را از ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۶ داشت پس از کناره‌گیری برادرش ادوارد هشتم از سلطنت، جانشین او شد. جرج ششم در طول جنگ جهانی دوم و در بحبوحهٔ بمباران‌های لندن در آنجا ماند و به سرکشی به مناطق آسیب‌دیده پرداخت و با این کار، تحسین مردم انگلستان را برانگیخت. جرج ششم همچنین آخرین پادشاه انگلیسی است که عنوان «امپراتور هند» را داشت و پس از آن نخستین کسی است که به ریاست کشورهای مشترک‌المنافع رسید.
سال‌های آغازین
جرج ششم دومین پسر جرج پنجم و ماری تک بود که در کاخ یورک کاتج در سندرینگهام در ۱۴ دسامبر ۱۸۹۵ زاده شد. این روز مصادف با سال روز درگذشت پرنس آلبرت، همسر ملکه ویکتوریا بود و به همین سبب نوزاد را به افتخار او آلبرت فردریک آرتور جرج نامگذاری کردند.
جرج ششم در ابتدا به‌طور خصوصی و در منزل مورد آموزش قرار گرفت و پس از آن به کالج نیروی دریایی در آزبورن و دارتموث فرستاده شد. او سپس در ۱۹۱۳ وارد نیروی دریایی سلطنتی شد و تا ۱۹۱۷ در آنجا خدمت نمود و در همین مدت در نبرد جوتلند در ۱۹۱۶ شرکت کرد. پس از آن در ۱۹۱۷ به کار در خدمات هوایی نیروی دریایی سلطنتی مشغول گردید و در ۱۹۱۹ وارد نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا شد. او سپس در همان سال وارد کالج ترینیتی در کمبریج شد و تا ۱۹۲۰ در آنجا بود.
دوک یورک
جرج در سوم ژوئن ۱۹۲۰ مقام دوک یورک را دریافت نمود و پس از آن از ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۹ میزبان کمپ سالانهٔ دوک یورک شد که تعداد برابری از دانش‌آموزان پسر مدارس خصوصی و پسران نواحی صنعتی به مدت یک هفته مهمان او می‌شدند. جرج در ۲۶ آوریل ۱۹۲۳ با بانو الیزابت آنجلا مارگریت بووز-لیون، کوچکترین دختر ارل چهاردهم استراتمور و کینگهورن ازدواج کرد. ثمرهٔ این ازدواج دو فرزند دختر به نام‌های شاهدخت الیزابت (بعدتر ملکه الیزابت دوم) و شاهدخت مارگارت (بعدتر کنتس اسنودون) بود.
جنگ جهانی دوم
شاه جرج ششم تا پیش از شروع جنگ جهانی دوم بار دیگر بر همبستگی بین فرانسه و انگلستان تأکید نمود و دوستی نزدیکی با فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا پیدا کرد. او حامی سیاست نخست‌وزیرش نویل چمبرلین در دلجویی از آلمان و ایتالیا بود اما مجلس عوام در ۱۹۴۰ چمبرلین را مجبور به استعفا کرد. جرج تمایل داشت تا ادوارد هالیفاکس (بعدتر ارل اول هالیفاکس) را به نخست‌وزیری برساند اما تحریک به انتخاب وینستون چرچیل شد و در طول جنگ از موضع رهبرانهٔ او حمایت نمود.
جرج ششم در طول جنگ الگویی برای دیگر مردم در تحمل محدودیت‌های ناشی از جنگ بود. او به جای ترک لندن بمباران‌شده در همان‌جا ماند و به زندگی در کاخ باکینگهام که بر اثر اصابت بمب آسیب دیده بود ادامه داد. او در این مدت با ارتشیان خود در جبهه‌های مختلف دیدار کرد و در تمامی سخنرانی‌های مربوط به جنگ شرکت جست و باوجود منع سخنرانی به پخش سخنانش پرداخت.
سال‌های پایانی و مرگ
سلامت جرج ششم از ۱۹۴۸ به بعد رو به وخامت گذاشت. او که همواره فردی نگران بود و بسیار سیگار می‌کشید در ۱۹۴۹ تحت عمل جراحی قرار گرفت. با این حال تا ۱۹۵۱ معلوم شد که جرج ششم به سرطان ریه مبتلاست هرچند این موضوع از خود او پنهان نگه داشته شد.
آخرین حضور جرج ششم در انظار عمومی در ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۵۲ اتفاق افتاد که برای بدرقهٔ دخترش الیزابت و شوهرش که عازم آفریقا بودند به فرودگاه رفته بود. بنا به گفتهٔ شاهدان او در این زمان بسیار لاغر و نحیف شده بود. جرج ششم در ۶ فوریه ۱۹۵۲ در سندرینگهام هاوس در نزدیکی سندرینگهام در نورفولک درگذشت و در وینزر به خاک سپرده شد.
فیلم سخنرانی پادشاه
در سال ۲۰۱۰ فیلم درام تاریخی‌ای با نام سخنرانی پادشاه محصول بریتانیا به کارگردانی تام هوپر بر پایه فیلم‌نامه دیوید سایدلر در مورد جرج ششم و لکنت زبان وی ساخته شد که در جشنواره‌های مختلف جوائزی دریافت کرد. در این فیلم نقش پادشاه را کالین فرث و نقش پزشک او را جفری راش بازی کرده‌اند. فرث در هشتاد و سومین مراسم اهدای جوائز اسکار که در ۸ اسفند ۱۳۸۹ برگزار شد جایزه اول بهترین بازیگر مرد سال را به خاطر همین نقش دریافت نمود.
آکادمی علوم لتونی
آکادمی علوم لتونی (Latvijas Zinātņu akadēmija) آکادمی علوم رسمی لتونی و انجمنی متشکل از بهترین دانشمندان این کشور است. این آکادمی در شهر ریگا واقع شده است. اویارس اسپاریتیس رئیس کنونی این آکادمی است.
ساختمان
ساختمان آکادمی علوم لتونی پس از جنگ جهانی دوم و بین سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۶۱ ساخته شد. این عمارت نخستین آسمان‌خراش در جمهوری سوسیالیستی لتونی شوروی بود.
هفتادمین جشنواره فیلم ونیز
هفتادمین جشنواره فیلم ونیز (70th Venice International Film Festival) از ۲۸ اوت تا ۷ سپتامبر ۲۰۱۳ در ونیز ایتالیا برگزار شد. فیلم افتتاحیه این دوره جاذبه ساخته آلفونسو کوارون، سینماگر مکزیکی‌تبار بود. برناردو برتولوچی، کارگردان ایتالیایی، ریاست هیئت داوران را به عهده داشت.
در مسابقه
فیلم‌های زیر برای رقابت‌های اصلی انتخاب شدند:
اولر (اسطوره)
اولر یا اول (به زبان نروژی باستان: Ullr) در اساطیر اسکاندیناوی، ایزدی گمنام و معماگونه‌ای است. به نظر می‌رسد او در اوایل دوران کافرکیشی ژرمن‌ها ایزدی بزرگ و ارشد بوده یا لقب ایزدی مهم را در زمان‌های ما قبل تاریخ یدک می‌کشیده است. در افسانه‌های اسکاندیناوی کهن، اول به معنای «شکوه و عظمت»، ایزد عدالت، شکار و دوئل کردن بود و همچنین به عنوان ایزد حامی کشاورزی محسوب می‌شد.
بر طبق مجموعه ادای منثور، اثر اسنوری استورلوسون، اولر فرزند ایزدبانوی باروری و غلات سیف، و فرزند خوانده ثور بود، اما نامی از اینکه پدر او کیست در منابع ثبت نشده است. هنگامی که ماده غول اسکادی از همسرش نیورد جدا شد، با اولر ازدواج کرد. بر طبق یکی از اشعار ادای منثور با نام «Grímnismál»، او در تالاری با عنوان یدالیر زندگی می‌کرد و در تیراندازی و اسکی مهارت داشت.
جان کدمن
سر جان کدمن (زاده ۱۸۷۷ - درگذشته ۱۹۴۱) رئیس شرکت نفت ایران و انگلیس از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۱.
پدر او صاحب معدنی در شهر کیل انگلیس بود و خود او نیز در رشته معدن تحصیل کرد و استاد دانشگاه کیل در رشته معدن شد. ابتدا به عنوان مشاور فنی به شرکت نفت ایران و انگلیس پیوست و بالاخره رئیس این شرکت شد. مذاکرات او با رضاشاه منجر به قرارداد ۱۹۳۳ شد.
اوان، مینه‌سوتا
اوان، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Evan, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان براون واقع شده‌است.
خصوصیات
اوان ۲٫۶۲ کیلومترمربع مساحت و ۸۶ نفر جمعیت دارد و ۳۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هانری کونتینن
هانری کونتینن (Henri Kontinen؛ زادهٔ June 19, 1990) یک تنیس‌باز اهل فنلاند است.
اسماعیل کدخدازاده
اسماعیل کدخدازاده (۱۳۱۷–۱۳۹۰) از ورزشکاران و روزنامه نگاران ورزشی ایران، دبیر اسبق کنفدارسیون وزنه‌برداری آسیا، اولین رئیس فدراسیون بدمینتون پس از انقلاب بود. اولین آسیایی بود که به عضویت دائمی جامعه بین‌المللی تاریخ نگاران المپیک وابسته به کمیته بین‌المللی المپیک، در زمان تأسیس این نهاد درآمد.
تحصیلات و تولد
پدر بزرگ وی باقر کدخدازاده نماینده دوره اول مجلس شورای ملی و پدرش محمد صادق کدخدازاده کار مند مجلس شورای ملی بود. اسماعیل کدخدازاده در بهمن ۱۳۱۷ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات اولیه او در تهران در مقاطع دیپلم و لیسانس و کارشناسی ارشد در انگلستان صورت گرفت.
فعالیت های سیاسی
کدخدازاده فعالیت‌های سیاسی خود را در حزب نیروی سوم و بعد از آن در حزب سوسیالیست به رهبری مسعود حجازی و محمدعلی خنجی ادامه داد. او از پایه گذاران سازمان ورزشکاران این حزب به همراه غلامرضا تختی بود و در سال‌های آغازین دهه چهل از مسوولین سازمان ورزشکاران جبهه ملی محسوب میشد.
فعالیت‌های ورزشی
کدخدازاده در صنعت نفت مشغول به فعالیت بود و از پایه گذاران سازمان نوین ورزش در صنعت نفت کشور محسوب می‌شود. وی در سال‌های ۱۳۵۹ الی ۱۳۶۱ مسوولیت امور ورزش شرکت ملی نفت را پس از دهداری برعهده گرفت. او سابقه فعالیت در فدراسیون‌های فوتبال، وزنه‌برداری، مشت‌زنی، ژیمناستیک، بدمینتون و ناشنوایان داشته و در کنفدراسیون‌‌های آسیایی وزنه‌برداری (ریاست کنفدراسیون۱۹۷۴) و بدمینتون آسیا نیز عضویت و فعالیت طولانی داشت. اسماعیل کدخدازاده پس از انقلاب رئیس فدراسیون بدمینتون شده و هم‌چنین به سمت داوری در عرصه وزنه‌برداری نیز مشغول بود.
خشونت در کلمبیا
بزرگترین سازمان چریکی مسلح در کلمبیا که فارک- اپ نام دارد، بین ده هزار تا هفده هزار نیروی مسلح که سی درصد آنان را زنان تشکیل می‌دهند در اختیار دارد. این سازمان در دوران حاکمیت پاسترانا رئیس جمهور قبلی کلمبیا منطقه‌ای از خاک کلمبیا به وسعت کشور سوئیس را در کنترل خود داشت و سالها مذاکره صلح بین فارک- اپ و آقای پاسترانا بدون نتیجه خاتمه یافت.
دومین سازمان چریکی چپ که هیچوقت با دولت مرکزی کلمبیا حاضر به مذاکره نشده‌است ای-ال-ان نام دارد که با در اختیار داشت بیش از ۵۰۰۰ نفر چریک مسلح عمدتأ در مناطق نفت خیز فعال است و این سازمان لوله‌های صدور نفت را هدف نظامی اعلام کرده و از سال ۱۹۸۰ تا سال ۲۰۰۳ بیش از ۹۵۰ بار لوله‌های صدور نفت را مورد حمله و تخریب قرار داده‌است. در خلال سالهای (۲۰۰۴-۲۰۰۵)، خط لوله نفتی در استان اروکا حداقل در دویست مورد هدف حمله چریک‌های چپگرای کلمبیا قرار گرفته‌است.
جورج بوش در نوامبر ۲۰۰۴ در سفر خود به کلمبیا مبلغ ۸۳۹ میلیون دلار کمک نظامی و ۹۸ میلیون دلار کمک مالی جهت پرداخت هزینه‌های حفاظت از لوله‌های صدور نفت به دولت کلمبیا داد.
در این میان سازمان سیا و طبقه حاکم در کلمبیا نیز بیکار ننشسته‌اند و با کمک ارتش و فئودالها سازمان آ یو سی را ایجاد کرده‌اند که با در اختیار داشتن بیش از ۵۰۰۰ مزدور مسلح در کنار مقابله با چریکهای چپگرا و ترور فعالین اتحادیه‌های کارگری، شهر مدئین را مرکز فعالیت خود قرار داده و در مناطق تحت کنترل این سازمان و در شهر کالی بزرگترین باند مواد مخدر در کلمبیا به نام «کالی کارتل» را ایجاد کرده‌است که فعالیت عمده آن صدور کوکائین به آمریکا و دیگر کشورهای جهان است.
در نتیجه حاکمیت دولتهای راستگرای طرفدار آمریکا در کلمبیا، این کشور به بزرگترین قتلگاه فعالین کارگری در جهان تبدیل شده‌است. به گفته اتحادیه مرکزی کارگران کلمبیا از سال ۱۹۹۶ تا سال ۲۰۰۰ تعداد ۲۳۰۰ نفر از فعالین کارگری در کلمبیا به قتل رسیده‌اند و ۷۵ درصد از فعالین کارگری که در تمام جهان به قتل می‌رسند کلمبیایی هستند. شرکتهای نفتی آمریکایی اکسیدنتال و شرکت نفتی انگلیسی بی پی آماکو نیز برای خلاصی از شر فعالین کارگری و قتل آنان با جوخه‌های مرگ راستگرایان همکاری می‌کنند.
یخچال (ابهام‌زدایی)
یخچال می‌تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
وینستن، نیومکزیکو
وینستن (به انگلیسی: Winston) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سیرا، نیومکزیکو واقع شده‌است. وینستن ۶۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۷۶٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باوزندورف
باوزندورف یک شهر در آلمان است که در برنکاستل-ویتلیش واقع شده‌است. باوزندورف ۱٬۳۳۷ نفر جمعیت دارد.
کن اوستربروک
کن اوستربروک (Ken Oosterbroek; February 14, 1962 – 1962:2:14, April 18, 1994) عکاس جنگ، و روزنامه‌نگار اهل آفریقای جنوبی بود.
کفش‌های قرمز (فیلم ۲۰۰۵)
«کفش‌های قرمز» (The Red Shoes) فیلمی در ژانر ترسناک است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کیم سونگ سو اشاره کرد.
۳-دئوکسی-دی-ماننو-اوکت-۲-اولوسونیک اسید
۳-دئوکسی-دی-ماننو-اوکت-۲-اولوسونیک اسید یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۴۴۵۵۶۹ است.
کیروف پلنت
کیروف پلنت (Кировский Завод) شرکت صنایع جنگ‌افزاری روسی است، که در سال ۱۸۰۱ تأسیس شد.
روهود
روهود یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در سابولچ-ساتمار-برگ واقع شده‌است. روهود ۱۹٫۵۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
تپه گل تپه ۲
تپه گل تپه ۲ مربوط به عصر آهن است و در شهرستان کوثر، بخش مرکزی، دهستان سنجبد جنوبی، روستای نوده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۹۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سیارک ۷۳۲۶
سیارک ۷۳۲۶ هفت هزار و سیصد و بیست و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۰ است.
مودیعین-مکابیم-ریعوت
مودیعین-مکابیم-ریعوت (در عبری: מודיעין-מכבים-רעות) نام شهری در استان مرکزی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۶۲٬۲۰۰ نفر و مساحت آن ۵۰٫۱۷۶ کیلومتر مربع بوده‌است.
حدود شهرداری این شهر شامل چندین روستای فلسطینی که در سال ۱۳۲۷ (۱۹۴۸ میلادی) اهالی آن اخراج و آواره شده اند هم می شود. خرابه های بعضی از این روستاها هنوز وجود دارد، ولی بعضی دیگر کاملا تخریب شده اند و اراضی آنها امروزه کاربری دیگری دارد. این روستا ها شامل عجنجول، برفلیه، بیت شنه، بئر ماعین، البرج، عنابه، خربت البویره، خروبه و الکنیسه می شود.
کفش‌های دکمه بالا
کفش‌های دکمه بالا یک تئاتر موزیکال است که در ۱۹۴۷ با موسیقی ژول استین، ترانه‌های سامی کان و کتاب جورج ابوت و استفان لانگ استریت تهیه شده است. این تئاتر بر اساس رمان نیمه اتوبیوگرافیکی ۱۹۴۶ «خواهران جذاب دوست‌شان داشتند» توسط استفان لانگ استریت ساخته شده است. داستان مربوط به درگیری‌های طنز خانواده لانگ‌استریت با دو مرد کلاش در آتلانتیک سیتی است.
این موزیکال در ۱۹۴۷ در برادوی افتتاح شد (با ۷۲۷ اجرا)، در وست اند در ۱۹۴۸ اجرا شد و چندین اجرای دوباره و همچنین یک پخش تلویزیونی در ۱۹۵۶ نیز داشته است.
حور پاسفید
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر حور پاسفید برابر با ۲،۰۱۲ نفر (۶۷۱ خانوار) بوده‌است.
منابع
باسفيد (مقاطعة فارياب)
پوآرو (مجموعه تلویزیونی)
پوآروی آگاتا کریستی یک مجموعهٔ تلویزیونی درام بریتانیایی است که از ۸ ژانویهٔ ۱۹۸۹ تا ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ به مدت ۲۵ سال از شبکهٔ آی‌تی‌وی (ITV1) پخش می‌شد. دیوید سوشی در نقش کارآگاه مشهور هرکول پوآرو اثرِ آگاتا کریستی بازی کرده‌است. تهیه‌کنندهٔ اولیه این سریال ال.دابلیو.تی بود و بعدها آی‌تی‌وی استودیو تهیهٔ آن را به عهده گرفت. این مجموعه تلویزیونی از شبکه ویژن‌تی‌وی در کانادا و شبکه‌های پی‌بی‌اس و ای‌اندئی در ایالات متحده آمریکا پخش شد.
این مجموعه تلویزیونی شامل ۱۳ فصل و ۷۰ قسمت بود. هر قسمت، اقتباسی از یکی از رمان‌ها یا داستان‌های کوتاه آگاتا کریستی بود که شخصیت محوری و اصلی آن هرکول پوآرو است که با موفقیت به کشف معمای یک جرم (معمولا قتل) می‌پرداخت. در آخرین قسمت سریال که «پرده: آخرین پرونده پوآرو» نام داشت و بر پایهٔ رمان پرده (آخرین رمان آگاتا کریستی) ساخته شد، تمامی آثار ادبی کریستی که در آنها شخصیت‌های اصلی داستان‌ها وجود داشتند، به‌کار رفته بود.
تولید
کلایو اکستن با همکاری برایان ایستمن اقتباسی برای قسمت اول و آزمایشی سریال نگاشتند و سپس با کمک هم، هشت قسمت اول سریال را نوشته و تهیه کردند. این دو پس از سال ۲۰۰۱، گروه سازندهٔ سریال را ترک کردند و به تهیهٔ سریال تلویزیونی «رزماری و تایم» پرداختند. میشل باک و دیمین تیمر که شرکت تولید ماموت اسکرین را پایه‌گذاری کرده بودند، جای آنها را گرفته و به تولید دوبارهٔ سریال پوآرو ادامه دادند. قسمت‌هایی که از سال ۲۰۰۳ پخش شد، دچار تغییرات اساسی ساختاری در شیوهٔ بیان و نمایش سریال شدند.
شوخ‌طبعی و طنزی که در قسمت‌های قبلی وجود داشت، اندک‌اندک کم‌رنگ شد و سریال، حالت یک درام جدی را به خود گرفت و مؤلفه‌های بحث‌برانگیز و پُرحرارتی در آن به‌کار رفت که در داستان‌های آگاتا کریستی وجود نداشت. درون‌مایه‌های همچون سوءمصرف مواد مخدر، سکس، سقط جنین و همجنس‌گرایی و تمایل به تصویرسازی سرشتی از این جمله بودند که به کرات مورد استفاده واقع شد. تغییراتی نیز در فیلم‌نامه داده شد تا شخصیت‌های زن را، دلسوزتر یا قهرمانانه‌تر نشان دهد که این موضوع، در تضاد با بی‌طرفی جنسیتی آگاتا کریستی در رمان‌هایش بود.
سبک بصری قسمت‌های بعدی نیز به همین ترتیب متفاوت بود و به‌ویژه، رنگ و مایهٔ تیره‌تری داشت. مکان‌ها و دکورهای بی‌پیرایه و ساده یا آرت دکو، که در قسمت‌های اولیهٔ سریال به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفته بود، در قسمت‌های جدیدتر کنار گذاشته شد و صحنه‌آرایی مجلل و پر زرق و برق به کار رفت. (تجسم و خلاصهٔ آن، خانه بزرگتر و مجلل‌تر پوآرو بود).
لوگوی سریال دوباره طراحی شد (سکانس کامل آغازین از فصل ۶ در سال ۱۹۹۶ دیگر مورد استفاده واقع نشده بود)، و موسیقی اصلی و اولیهٔ سریال، اگرچه همچنان مورد استفاده بود، اما معمولاً در پس‌زمینه صحنه‌ها و با تنظیمی محزون و غم‌بار اجرا شد؛ چرا که قرار بود اقتباس‌های داستانی، به همان اندازه حزن‌انگیز، تیره و روان‌شناختی باشد. با این حال، در سکانس‌های پایانی مربوط به قسمت‌های جشن هالووین، ساعت‌ها و حماقت مرد مرده از تنظیمی شاد و سرزنده از سازهای زهی استفاده شد. در روایت‌های فلش‌بک در قسمت‌های آخر، به میزان فراوانی از لنزهای چشم‌ماهی، رنگ‌های درهم‌ریخته و جلوه‌های بصری مختلف استفاده شد.
در فصل‌های ۹ تا ۱۲، هیو فریزر، فیلیپ جکسون و پولین مورن حضور نداشتند. اینها در تمامی قسمت‌های دیگر (به‌جز فصل ۴ که پولین مورن را نداشت) نقش‌آفرینی کرده بودند. در فصل ۱۰ (سال ۲۰۰۶) زوئی وانامیکر در نقش یک رمان‌نویس جنایی خیره‌سر و غیرعادی، آریادنی اولیور و همچنین دیوید یلاند در نقش «جُرج»، پیش‌خدمت معتمد پوآرو، معرفی شدند. شخصیت جرج در رمان‌های اولیهٔ آگاتا کریستی وجود داشت، اما در اقتباس‌های ساخته شده در این سریال، تعمداً کنار گذاشته شده بود تا شخصیت «خانم لِمون» معرفی و برجسته شود. معرفی شخصیت‌هایی که وانامیکر و یلاند بازی می‌کردند و نبودن شخصیت‌های اصلی دیگر، همسو با داستان‌های اقتباسی در فیلم‌نامه بود. هیو فریزر و دیوید یلاند در دو قسمت پایانی سریال دوباره ظاهر شدند (چهار قدرت بزرگ و پرده) و فیلیپ جکسون و پولین مورن تنها در اقتباس چهار قدرت بزرگ حضور یافتند. زوئی وانامیکر نیز در اقتباس فیل‌ها به یاد می‌آورند و حماقت مرد مرده نقش‌آفرینی نمود. کلایو اکستن ۷ رمان و ۱۴ داستان کوتاه را برای سریال اقتباس نمود، از جمله قتل به ترتیب الفبا و قتل راجر آکروید که با نقدهای ناهمسان و متضادی از سوی منتقدان مواجه شد. آنتونی هوروویتس یکی دیگر از نویسندگان پُرکار و خلاق این مجموعه بود و ۳ رمان و ۹ داستان کوتاه آگاتا کریستی را برای سریال اقتباس نمود. نیک دی‌یر نیز ۶ رمان را اقتباس کرد. کمدین و رمان‌نویس بریتانیایی مارک گیتیس نویسندگی سه قسمت را به عهده داشت و همچون پیتر فلانری و کوین الیوت، به‌عنوان بازیگر میهمان در برخی قسمت‌ها نقش‌آفرینی نمود. ایان هالارد که یکی از نویسندگان اقتباس چهار قدرت بزرگ در کنار مارک گیتیس بود، در آن بازی نمود و البته در جشن هالووین نیز هنرنمایی نمود که مارک گیتیس به‌تنهایی آن را نوشته بود.
عمارتِ فلورین کورت در چارترهاوس اسکوئر لندن به عنوان محل زندگی و دفتر کار خیالی هرکول پوآرو به نام «وایت‌هِـوِن مَـنشِـنز» به‌کار رفت. آخرین قسمتی که قرار بود فیلم‌برداری شود، حماقت مرد مرده بود که در ژوئن ۲۰۱۳ در عمارت گرین‌وی (خانهٔ واقعی آگاتا کریستی) صورت گرفت و در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۳ پخش شد. در این سریال، برای بسیاری از مکان‌ها و ساختمان‌هایی که در قسمت‌های مختلف آن نمایش داده شدند، از نام‌های غیر واقعی استفاده شد.
انتخاب بازیگران
برای ایفای نقش پوآرو، خانوادهٔ آگاتا کریستی، دیوید سوشی را پیشنهاد کردند که هنرنمایی وی را در یکی از اقتباس‌های تلویزیونی تام شارپ دیده بودند. سوشی که یک متد اَکتور است، اظهار نمود که برای ایفای این نقش، تمامی رمان‌های پوآرو و داستان‌های کوتاه آگاتا کریستی را خواند و از هرگونه توصیفی که از شخصیت پوآرو در این کتاب‌ها بود، یادداشت برداشت. وی در گفتگویی با مجله استرند گفت: «کاری که کردم این بود که، یک دفترچه یادداشت گذاشتم یک طرف و یک ستون بلند از کتاب در طرف دیگر، و بعد روزها و هفته‌های متوالی کتاب‌های آگاتا کریستی را شخم زدم و تمام چیزهایی را که در مورد شخصیت او نوشته شده بود، یادداشت کردم تا آنکه سرانجام به توصیفی دقیق از شخصیت وی دست یافتم. نه‌تنها وظیفهٔ من بود که بفهمم او چگونه آدمی بود، بلکه می‌باید تدریجاً خودِ او می‌شدم. حتماً باید قبل از شروع فیلم‌برداری، خودِ پوآرو می‌شدم.» در خلال فیلم‌برداری فصل اول سریال، سوشی بارها صحنهٔ فیلم‌برداری را پس از بحث و جدل با کارگردان ترک کرد، چون اصرار داشت تمامی رفتارهای غریب پوآرو (مثلاً پهن کردن یک دستمال سفید تمیز پیش از نشستن روی نیمکت پارک) نمایش داده شود. وی بعدها گفت «شکی نیست که پوآرو دچار وسواس فکری-عملی است». بنا به عقیدهٔ بسیاری از منتقدان و علاقمندان، شخصیت‌سازی سوشی از پوآرو، دقیق‌ترین بیان و تصویرسازی از پوآرو در میان تمامی بازیگران این شخصیت و نزدیک‌ترین توصیف به شخصیت پوآرو در کتاب‌های اصلی آگاتا کریستی است. در سال ۲۰۱۳ سوشی فاش ساخت که دختر آگاتا کریستی رزالیند هیکس به او گفته بود که اگر کریستی زنده بود، نقش‌آفرینی وی را می‌پسندید و تأیید می‌کرد.
در سال ۲۰۰۷، سوشی از علاقمندی‌اش به ساخت باقیماندهٔ داستان‌های مرتبط با این شخصیت سخن گفت و اظهار امیدواری کرد که این اتفاق تا پیش از ۶۵ سالگی‌اش در مه ۲۰۱۱ بیفتد. با آنکه در اوایل سال ۲۰۱۱ تصور می‌شد چنین تصمیمی به اجرا نرسد، در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۱ اعلام شد که از باقیماندهٔ کتاب‌ها اقتباس تلویزیونی صورت گرفته و به‌صورت فصل ۱۳ سریال پخش خواهد شد و تصویربرداری‌های آن نیز در سال ۲۰۱۲ انجام می‌شود. سرانجام باقی کتاب‌ها در ۵ قسمت در فصل ۱۳ اقتباس و ساخته شد و قسمتِ «پرده: آخرین پرونده پوآرو» (بر پایهٔ رمان پرده) در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ پخش شد. یک ویژه‌برنامه مستند به نام «پوآرو بودن» نیز در سال ۲۰۱۳ ساخته شد که محور اصلی آن، شخصیت‌سازی سوشی از پوآرو و وداع احساس‌برانگیز او با این شخصیت در قسمت آخر سریال بود.
بازیگران
چهار بازیگر نامزد جوایز اسکار نیز در این سریال بازی کرده‌اند: سارا مایلز، باربارا هرشی، الیزابت مک‌گاورن و الیوت گولد. پیتر کاپالدی، جسیکا چستین، مایکل فاسبندر، لسلی منویل و ونسا کربی پس از نقش‌آفرینی در این سریال، نامزد دریافت جایزه اسکار شدند. چند تن از اعضای خانواده هنرپیشگان بریتانیایی نیز در قسمت‌های مختلف این مجموعه نقش‌آفرینی نمودند. جیمز فاکس در نقش «سرهنگ رِیس» در مرگ بر روی نیل و برادر بزرگ‌ترش ادوارد فاکس در نقش «گجون» در قتل در تعطیلات ظاهر شد. سه خواهر از خانوادهٔ کیوسَـک نیز در این سریال بازی کردند: نیوْ کیوسَک در «شاه گشنیز» سُراخا کیوسَک در «سرقت جواهرت در گراند متروپولیتن» و شینید کیوسک در حماقت مرد مرده. فیلیدا لاو و دخترش سوفی تامپسون در جشن هالووین بازی کردند. دیوید یلاند در نقش «چارلز لاورتون وست» در قتل در مجتمع مسکونی و همچنین در نقش «جُرج» (پیش‌خدمت پوآرو) از فصل ۱۰ به بعد ظاهر شد و دخترش هانا یلاند در نقش «جرالدین مارش» در لرد اجور می‌میرد بازی کرد.
نقدها و نظرها
نوهٔ آگاتا کریستی «متیو پریچارد» گفت: «به‌شخصه، خیلی افسوس می‌خورم که او [آگاتا کریستی] هرگز دیوید سوشی را ندید. تصور می‌کنم دیوید به‌لحاظ بصری بسیار متقاعدکننده است و شاید او توانسته‌است آنگونه که باید، التهاب و آزاری را که یک فرد کمال‌گرا به اطرافیان وارد می‌کند، به بیننده منتقل کند!»
در سال ۲۰۰۸، برخی منتقدان گفتند که این سریال دارد «از مسیر قدیمی خود» خارج می‌شود، گرچه این موضوع منفی نیست. سریال را بابت نویسندگان جدیدش، تولید فاخر و پر زرق و برق‌ و همچنین تأکید بیشتر بر جنبه‌های روانشناختیِ حزن‌آور و تاریکِ رمان‌ها ستایش کردند. به‌‌ویژه، اقتباس پنج خوک کوچک (با نویسندگی توسط کوین الیوت) بابت بیرون کشیدن درون‌مایهٔ همجنس گرایانه رمان مورد توجه قرار گرفت. فصل‌های ۱ تا ۳ سریال مابین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ میلادی، ۲۰ نامزدی بفتا دریافت نمودند.
رسانه‌های خانگی
در بریتانیا، حق انحصاری رسانه‌های خانگی این سریال در اختیار بخش «سرگرمی‌های خانگی آی‌تی‌وی استودیو» است.
پوآرو بودن
پوآرو بودن یک فیلم مستند ۵۰ دقیقه‌ای و از محصولات آی‌تی‌وی که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد و در آن دیوید سوشی تلاش می‌کند جذابیت‌های مرموز هرکول پوآرو و چگونگی به‌تصویر کشیدن وی را بازگو کند. این فیلم مستند در بریتانیا در همان شبی پخش شد که آخرین قسمت سریال با عنوانِ «پرده: آخرین پرونده پوآرو» به روی آنتن رفته بود.
در این فیلم، سوشی به عمارت گرین‌وی می‌رود که اقامتگاه تابستانی آگاتا کریستی بود، و طی آن به یادآوری نخستین روزی می‌پردازد که به این مکان آمد تا رضایت دختر آگاتا کریستی «رزالیند هیکس» و همسرش «آنتونی هیکس» را برای ایفای نقش هرکول پوآرو کسب کند. در اینجا او دیداری با نوهٔ کریستی «متیو پریچارد» نیز دارد که بیان می‌کند مادربزرگش چگونه شخصیت پوآرو را که در میان پناهجویان بلژیکی در تورکی دیده بود، خلق نمود. سپس دیداری از موزهٔ دائمی پوآرو در تورکی صورت می‌پذیرد و عصایی را که در فیلم استفاده می‌کرد به آن موزه هدیه می‌کند.
در بخش دیگری از مستند، سوشی به قدردانی از نخستین بازیگران این شخصیت در تئاتر و تلویزیون همچون چارلز لاتن می‌پردازد که در سال ۱۹۲۸ میلادی، در نمایش «عذر موجه» (برپایهٔ رمان قتل راجر آکروید) در لندن بازی کرده بود. یک فیلم به همین نام و با بازی آستین تِـرِور در سال ۱۹۳۱ ساخته شد که اینک یک فیلم گمشده محسوب می‌شود. قدیمی‌ترین فیلمی که از پوآرو موجود است، اقتباس سینمایی لرد اجور می‌میرد است که با بازی آستین تِـرِور ساخته شد. سوشی خاطرنشان می‌کند که شرکت تهیه‌کنندهٔ آن فیلم، آگاهانه تصمیم گرفت که شخصیت پوآرو را بدون سبیل به تصویر بکشد. در این مستند همچنین بخش‌هایی از فیلم‌هایی را که با حضور آلبرت فینی و پیتر یوستینف ساخته شده بود، به‌نمایش درآمد. سوشی فاش می‌سازد که تمامی کتاب‌ها آگاتا کریستی را دربارهٔ پوآرو خوانده و ۹۳ نکته دربارهٔ شخصیت وی را یادداشت کرد تا در بازی خود از آنها استفاده کند. توضیحات موجود در کتاب‌های کریستی به او کمک کرد تا صدا و لحن پوآرو و همچنین نحوهٔ گام‌برداشتن سریع و ریز وی را بازسازی کند.
دیوید سوشی سپس به فلورین کورت می‌رود که خانه و دفتر کار هرکول پوآرو در سریال بود. در آنجا وی با نخستین تهیه‌کنندهٔ سریال برایان ایستمن ملاقات می‌کند و با وی دربارهٔ نحوهٔ طراحی صحنه در اتاق‌های آپارتمان و تصمیم ایستمن مبنی بر بازسازی طبقات در سال ۱۹۳۶ گفتگو می‌کند. سوشی همچنین به دیدار کریستوفر گانینگ می‌رود که چهار موسیقی متن برای ایستمن ساخته بود و خودش، اولی را بیشتر دوست داشت اما ایستمن چهارمی را برای سریال انتخاب نمود.
دیوید سوشی سپس به بروکسل می‌رود و در آنجا به ملاقات رئیس پلیس و شهردار این شهر دعوت می‌شود. از آنجا به شهر الزل می‌رود که محلی‌ها مدعی‌اند محل تولد پوآرو بوده‌است و یکی از مسئولان یک موزه، گواهینامهٔ ولادتی جهت اثبات این مدعا به دیوید سوشی نشان می‌دهد. در این شناسنامه، تاریخ تولد پوآرو را ۱ آوریل (دروغ اول آوریل) نوشته‌اند و هیچ سال تولدی در آن معین نشده‌است. سرانجام، سوشی سوار بر قطار اورینت اکسپرس می‌شود و نحوهٔ ساخت حماقت مرد مرده را در خانهٔ تابستانی گرین‌وی و در اوج احساس‌برانگیز و پایانی این مستند، یادآور می‌شود.
این مستند با نام «پوآرو از نزدیک» با دوبله و زیرنویس فارسی از شبکهٔ من و تو پخش شد.
رمان‌ها و داستان‌هایی که در سریال تلویریونی به‌کار نرفت
دیوید سوشی خوشحال بود که بازی در تمامی قسمت‌های پوآرو را به پایان رساند که البته با اندکی تأخیر نسبت به آنچه خود در نظر داشت، یعنی پیش از جشن تولد ۶۵ سالگی‌اش، به سرانجام رسید.
رمان‌ها و داستان‌های کوتاه قدیمی برنامه‌های زیردریایی، راز بازارچهٔ بیسینگ، ماجرای کریسمس، اسرار صندوقچهٔ بغدادی، گُنگ ثانی، حادثهٔ توپ سگ و هرکول پوآرو و گرین‌شور فولی به همان شکل فیلم‌برداری و ساخته نشد، چرا که آگاتا کریستی خودش بعدها، این داستان‌های کوتاه را گسترش داد و آنها را به صورت رمان‌های بلندتری بازنویسی کرد (به ترتیب با نام‌های: سرقت بی‌نظیر، قتل در مجتمع مسکونی، ماجرای پودینگ کریسمس، راز صندوق اسپانیایی، آینهٔ مرد مرده، شاهد خاموش و حماقت مرد مرده) که این رمان‌ها همگی، در اقتباس تلویزیونی پوآرو به‌کار رفت.
برخلاف سایر مجموعه‌های داستانی پوآرو که اقتباس‌های ۱ ساعته داشتند، مجموعهٔ دوازده‌خان هرکول (که مشتمل بر ۱۲ داستان کوتاهِ مرتبط به‌هم بود) به یک فیلم ۲ ساعته مبدل شد. داستان پایانی این مجموعه، به‌شدت به برخی از داستان‌های دیگر آن وابسته بود، چون هر یک از این داستان‌های دیگر، فقط بخشی از جزئیات لازم را برای درک معما ارائه می‌کردند. داستان «به‌دام‌اندازی سربروس» تا سال ۲۰۰۹ منتشر نشده بود و در نتیجه، هرگز ساخته نشد. داستان کوتاه «ارثیهٔ لمژریر» نیز ساخته نشد و تنها در یکی از فیلم‌های پوآرو از نام خانوادگی «لمژریر» برای یکی از شخصیت‌ها استفاده شد که اشاره‌ای به این داستان کوتاه آگاتا کریستی بود.
یک داستان کوتاه دیگر «اسرار رگاتا» نیز در این مجموعه به کار نرفت، چرا که آن را یکی از آثار اصیل پوآرو نمی‌دانستند. این داستان که نخستین بار در ژوئن ۱۹۳۶ میلادی در شمارهٔ ۵۴۶ مجله استرند و تحت عنوان «پوآرو و اسرار رگاتا» منتشر شد، بعدها توسط آگاتا کریستی بازنگری و بازنویسی شد و در آن، کارآگاه پلیس از «پوآرو» به «پارکر پاین» تغییر کرد و بعدها در قالب کتابی تحت عنوان «اسرار رگاتا و سایر داستان‌ها» در سال ۱۹۳۹ در ایالات متحده آمریکا منتشر شد. گرچه این داستان امروزه با نامِ پارکر پین عجین شده‌است، اما در در سال ۲۰۰۸، در مجموعه کتاب‌های «هرکول پوآرو: داستان‌های کوتاه کامل» گنجانده شد و برای نخستین بار از زمان انتشار نسخهٔ اصلی آن در مجله استرند، این داستان را به‌صورت علنی با هرکول پوآرو مرتبط ساخت.
جدای از داستان «پوآرو و اسرار رگاتا» یکی دیگر از داستان‌های اصیل پوآرو که هرگز و به هیچ نحوی در سریال تلویزیونی پوآرو استفاده نشد، نمایشنامهٔ «قهوهٔ سیاه» (۱۹۳۰) بود. با آنکه این داستان در سال ۱۹۹۸ در یک رمان و با مجوز «بنیاد دارایی‌های کریستی» اقتباس گردید، اما پیش از آن، به صورت یک رمان یا کتاب در دسترس نبود. دیوید سوشی این کتاب را در «مجمع تئاتر آگاتا کریستی» برای حضار به‌طور زنده روخوانی نمود، و بنابراین احساس کرد که دِین خود را نسبت به تمامی آثار اصیل مرتبط به هرکول پوآرو ادا نموده و همه آنها اجرا کرده‌است.
ولادیمیر ترتچیکف
ولادیمیر ترتچیکُف (Владимир Григорьевич Третчиков; December 26, 1913 – 1913:12:26, August 26, 2006) نقاش اهل روسیه بود. او نقاشی خودآموخته بود که از مکتب رئالیسم پیروی می‌کرد. آثارش که عموماً الهام‌گرفته از زندگی در سنگاپور، اندونزی و آفریقای جنوبی بودند شدیداً مورداقبال عمومی قرار می‌گرفت اما از سوی منتقدان نمونه‌هایی مثال‌زدنی از کیچ به‌شمار رفته‌اند. مشهورترین اثرش دختر چینی نام دارد.
نس زیونا
نس زیونا (در عبری: נס ציונה) نام شهری در استان مرکزی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۳۰٬۹۰۰ نفر و مساحت آن ۱۵٬۵۷۹ کیلومتر مربع بوده‌است.
ساندرا زاهلاووا
ساندرا زاهلاووا (Sandra Záhlavová؛ زادهٔ October 10, 1985) یک تنیس‌باز اهل جمهوری چک است.
دانی گراهام (بازیکن فوتبال)
دانی گراهام (Danny Graham؛ زادهٔ August 12, 1985 ) یک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
باوشترت
باوشترت یک شهر در آلمان است که در بیتبورگ-پروم واقع شده‌است.جمعیت باوشترت ۴۷۹ نفر است.
اونزویل، مینه‌سوتا
اونزویل، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Evansville, Minnesota) یک شهر در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان داگلاس واقع شده‌است.
علی نظری منفرد
علی نظری منفرد (زادهٔ ۱۳۲۶) از خطیبان به نام و مشهور و استاد درس خارج فقه اصول در حوزه علمیه قم می‌باشد،
زندگی‌نامه
وی سال ۱۳۲۶ در شهر قم متولد شد. وی پس از اتمام دروس ابتدایی، به سال ۱۳۴۱ دروس حوزه را آغاز نمود. وی به سال ۱۳۴۶ موفق به اخذ درجه مدرسی از دارالفنون شد. وی پس از پایان دروس سطح، برای درس خارج عازم نجف شد. وی پس از دو سال، مجدد به قم بازگشت و مشغول تدریس و تبلیغ شد.
اساتید
وی در دوره تحصیل خود، از اساتیدی چون عبدالله جوادی آملی، محمد فاضل لنکرانی، سیدمحمدباقرسلطانی، سیدمحمدمحقق داماد، سیدمحمدرضاگلپایگانی
آثار
آثار منتشر شده و آماده انتشار وی عبارتند از:
آرکادیوش یاکوبیک
آرکادیوش یاکوبیک (Arkadiusz Jakubik؛ زادهٔ January 14, 1969) بازیگر، خواننده و کارگردان فیلم اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به خانواده جایگزین، درهم‌شکستن محدودیت‌ها، سلطان، کشیشان، حوزه استحفاظی ۱۳، چه خوب و چه بد، اداره ترافیک، فرشته نیرومند، ملکه برفی، خانه تاریک، عروسی و وُلین اشاره کرد.
مسجد جامع یزد
مسجد جامع یزد به شیوه یک ایوان در دل کویر می‌باشد و در طی حدود ۱۰۰۰ سال و سه دوره بنا شده‌است. پایه‌های اصلی مسجد در زمان ساسانیان بر روی یک آتشکده گذاشته است ولی بعد از اسلام در دوره ایلخانی و تیموری بصورت مسجد تکمیل شده است. بنای گنبد خانه متعلق به دوره ایلخانی و سر در رفیع مسجد را متعلق به زمان شاهرخ و دوره تیموری دانسته‌اند. این بنا از لحاظ خوابیدگی گنبد، سردر رفیع و بلند و همچنین کاشیکاری زیبا و منحصربه‌فرد، شهرت دارد.
مسجد جامع در یزدِ قدیم، داخل حصار شهر قرار گرفته بود و در سده چهارم ه.ق به حومه شهر نزدیک شد. ۵۰۰ مترمربع از ۹۸۰۰ مترمربع زیربنای مسجد را، کاشی ها و کتیبه ها تشکیل می دهند. طول مسجد ۱۰۴ متر و عرض آن ۹۹ مترمربع است. این بنا ۷ ورودی دارد که به کوچه های اطراف باز می شوند.
مدخل
مسجد جامع کبیر یزد، یکی از شاهکارهای تاریخی ایران بوده که در هر گوشه و کنار آن، یادگارهایی از دوران گوناگون برجای مانده‌است. تاریخچه و ساخت مسجد جامع از دوران پیش از اسلام آغاز شده و پایان کار آن به دهه اخیر برمیگردد. این مسجد یکی از زیباترین مساجد دورهٔ تیموری است که از نظر کاشی‌کاری، سَردَر رفیع، مناره‌ها و کتیبهٔ آن در عداد زیباترین شاهکارهای معماری قرن نهم هجری قمری می‌باشد. ارتفاع مناره‌ها ۵۲ متراست و گرچه ساختمان اصلی مسجد را به قبل از دورة تیموری نسبت می‌دهند ولی ساختمان فعلی بر طبق کتیبه‌های موجود نشان می‌دهد که در دورهٔ تیموری بنا گردیده‌است. کتیبه‌های مسجد یکی به خطّ کوفی آجری و دیگری به خطّ ثلث سفید بر روی کاشی لاجوردی است. در متن کتیبه سَردَرْ، نام شاهرخ تیموری و سلطان جهانشاه و تاریخ ۸۶۱ هجری قمری خوانده می‌شود. دردوران پیش از اسلام درمکان کنونی مسجد جامع، احتمالاً آتشکده ساسانی برپابوده که تا دوران پس از اسلام نیز دوام داشته‌است. بنای کنونی مسجد با وسعتی حدود ۱۰٬۰۰۰ مترمربّع مشتمل بر سَردَر ورودی و جلوخان، صحن وسیع، رواقهای جانبی صحن، ایوان، گنبدخانه و شبستانهای طرفین آن، شبستان بزرگ ستون‌دار، کتابخانه، تزیینات غنیّ و زیبا و کتیبه‌ها و سنگ نوشته‌های تاریخی و غیر تاریخی است. خاورشناسی به نام ماکسیم سیرو اعتقاد دارد نخستین مسجدی که به جای آتشکده، به نام مسجد عتیق شکل گرفته، مربوط به سده‌های اولیه اسلام است.
پیشینه تاریخی: قدیمی‌ترین تاریخی که برای انجام فعالیت‌های مذهبی-اسلامی، در بخشی از فضای کنونی مسجدجامع یزد ذکر می‌شود، متعلق به نیمه دوم قمری است. احداث مسجدجامع را نیز مربوط به نیمه دوم سده سوم قمری، در زمان حکومت «عمرولیث» و در عصر صفاریان یا قبل از سلاجقه می‌دانند، مسجدی که در ترسیم ماکسیم سیرو دارای انحراف قبله بود. درسده چهارم قمری، مسجدجامع یزد در حومه شهر قرار داشته، که در واقع در کنار آتشکده زرتشتی بنا شده بود.
ویژگی‌های مهمّ بنا
این مسجد به چند دلیل حایز اهمیّت است: نخست آن که قدیم‌ترین نمونهٔ معماری است که طی قرن نهم هجری قمری، در معماری مذهبی ناحیّهٔ یزد از آن تقلید شده‌است؛ این طرح مرکّب از یک مقصورهٔ گنبددار و یک شبستان مستطیل بلند و کشیده‌است. چهارگوش بودن پلان مسجد برگرفته از الگوی معماری کعبه است. بنایی کاملاً قدسی و متعالی در اسلام دارد و به عنوان نمادی کیهانی در الگوهای معماری مسلمین مورد استفاده قرار می‌گیرد.
به نقل از استاد پیرنیا این گنبددارای دوپوسته می‌باشد که پوشش درونی گنبد که متناسب با اقتضائات فضایی و اجرایی معماری داخلی مسجد شکل می‌گیرد، شرایطی را به وجود می‌آورد که با پوشش بیرونی که متناسب با اقتضائات بیرونی شکل می‌گیرد، متفاوت است. دیگر ویژگی مهمّ بنا کاربرد وسیع تاق‌های سراسری (تاق و تویزه) در شبستان‌هاست که با کاشی معرّق همراه‌است. نکتهٔ قابل توجّه دیگر در ساختمان مسجد جامع یزد، مسئلهٔ ایجاد روشنایی غیر مستقیم به وسیلهٔ انعکاس نور از گچ سفید گنبد و دیوارهاست. همچنین تزیینات داخل و خارج گنبد، نمای خارجی- داخلی ایوان اصلی و محراب زیبای آن که از قسمت‌های مهمّ مسجد به‌شمار می‌رود، بی‌نهایت ارزنده و جالب است نحوه شکل‌گیری مسجد: مسجد فعلی برجای سه مسجدی بنا شده که درقرون متمادی، در جوار یکدیگر ساخته‌اند. این سه نهایتاً در دوره قاجاریان به مسجدی واحد باصحن وسیع تبدیل شده‌است.
نگارخانه
{{وسط|
سید حسن تقی‌زاده
سیّد حسن تقی‌زاده ( در تبریز – در تهران)، از رهبران انقلاب جنبش مشروطه ایران، از رجال سیاسی بحث‌انگیز معاصر، دیپلمات، از شخصیت‌های علمی و فرهنگی ایران معاصر، و در زمرهٔ کسانی است که جمعی به شدت هوادار و موافق، و مخالفانی از طیف‌های گوناگون دارد. وی مدتی رئیس مجلس سنای ایران بود.
منابع زیادی دربارهٔ او انتشار یافته‌اند اما جنبه‌هایی از زندگی سیاسی او هنوز ناشناخته، کم‌شناخته، و موضوع مجادلات سیاسی هستند.
سرانجام این شخصیت پیچیده سیاسی در هشتم بهمن ۱۳۴۸ خوشیدی در حالی که ۹۱ سال داشت دیده از جهان فروبست و در قبرستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. وی تا آخر عمر تنها با همسر خود زندگی کرد و فرزندی نداشت.
تولد و تبار
سیدحسن تقی‌زاده در آخر رمضان ۱۲۹۵ برابر با ۵ مهر ۱۲۵۷ خورشیدی در خانواده‌ای روحانی در تبریز چشم به جهان گشود. پدرش سید تقی اردوبادی، امام جمعه مسجد حاج صفرعلی در محله خیابان تبریز و مکتب‌دار، مردی عالم و زاهد و از شاگردان مرتضی انصاری در حوزه علمیه نجف بود. او بیشتر مدت روز را صرف پرستش و حضور در مسجد برای اقامه نماز جماعت می‌کرد.
تحصیلات و اساتید
سیدحسن از چهار سالگی، و به هدایت پدر، خواندن قرآن را آغاز و در پنج سالگی آن را ختم کرد. از هشت سالگی تحصیل مقدمات عربی و از چهارده سالگی تحصیل علوم عقلی، ریاضیات، و ستاره‌شناسی و هیئت را آغاز کرد. در حکمت قدیم، طب جدید، علم تشریح (کالبدشناسی) و هیئت جدید درس خواند. در مدرسه مموریال با علوم جدید آشنا شد. اصول فقه را نزد میرزا محمود اصولی و حاج میرزا حسن فراگرفت. علوم جدید و زبان فرانسوی را دور از چشم پدر همراه با رفیقش میرزا محمدعلی‌خان تربیت نزد میرزا نصرالله خان سیف‌الاطباء (پسر میرزا عبدالعلی سیف‌الاطباء) به مدت پنج سال (از ۱۲۷۳ تا ۱۲۷۸) آموخت.
آشنایی با افکار نو
چند سال بعد، نزدیک بیست سالگی، بر اثر آشنایی با نوشته‌های عبدالرحیم طالبوف و میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله و نویسندگان تجددخواه روزنامه‌های فارسی خارج از کشور، مانند اختر، پرورش، ثریا، حبل‌المتین و حکمت، و کتاب‌های عربی چاپ مصر و کتاب‌های ترکی چاپ امپراتوری عثمانی، تمایل شدید به علوم جدید غربی، اندیشه‌های سیاسی اروپایی، افکار آزادی‌خواهانه، ضد‌استبدادی و تجددطلبانه یافت، تا جایی که به همراه تربیت و جمعی دیگر برای ترویج این اندیشه‌ها محفلی روشنفکرانه در تبریز تشکیل داد و در ۱۳۱۹ همراه همان دوستانش قصد تأسیس مدرسه‌ای به نام «تربیت» را با هدف ترویج آموزش به روش غربی و اندیشه‌های غربی داشتند.
اما بر اثر مخالفت شماری از روحانیان و حکمی که به تفسیق دادند مدرسه دایر نشد. سپس با همکاری محمدعلی تربیت، میرزا سید حسین خان عدالت و یوسف اعتصامی ملقب به اعتصام‌الملک (پدر پروین اعتصامی) کتاب‌فروشی تربیت را به قصد ترویج معارف و آشنا ساختن مردم به اصول حکومت ملی و آزادی‌طلبی تأسیس کرد که کتاب‌های فرنگی و عربی جدید می‌فروخت و محل آمد و رفت متجددان و آزادی خواهان آذربایجانی بود. در دوره استبداد صغیر این کتاب‌فروشی را غارت کردند و آتش زدند. در ۱۳۲۰ با همکاری همان دوستان، دوهفته‌نامه گنجینه فنون را منتشر کرد که پس از یک سال و نیم انتشار، و ظاهراً بر اثر سفر تقی‌زاده و تربیت به خارجه و شیوع وبا در ایران، تعطیل شد. سیدحسن تقی‌زاده از ۱۳۲۲ تا شعبان ۱۳۲۳ به سفر و سیاحت، مطالعه و دیدار و گفتگو در قفقاز، عثمانی، لبنان، سوریه و مصر پرداخت و با برخی نویسندگان، روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی، از جمله حمیدبیگ شاه‌تختینسکی، جرجی زیدان، زین‌العابدین مراغه‌ای، جلیل محمدقلی‌زاده، و همکاران اصلی نشریه‌های فارسی‌زبانی که در این شهرها منتشر می‌شد مراوده داشت.
در انقلاب مشروطیت
تقی‌زاده در اوایل ۱۲۸۴ خورشیدی، برابر با شعبان ۱۳۲۳ به تبریز بازگشت و با تجربه‌هایی که اندوخته بود به محافل پنهانی مبارزان تبریزی ضد استبداد پیوست. جنبش مشروطه‌خواهی آغاز شده بود و تبریز و آذربایجان از داغ‌ترین کانون‌های آن بود. تقی‌زاده پس از پیروزی آزادی‌خواهان و افتتاح دورهٔ یکم مجلس شورای ملی، به نمایندگی از سوی طبقه اصناف تبریز انتخاب شد. از همان آغاز کار مجلس، انظار را به خود جلب کرد و ظرف مدت کوتاهی، رهبری جناح اقلیت روشنفکر، تجددخواه و تندرو مجلس را به دست گرفت که طرفدار تغییرات و اصلاحات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بود و انتقادهای تندی از نظام استبدادی به عمل می‌آورد. توانایی‌هایی که تقی‌زاده در این دوره از خود بروز داد موجب شد تا در کنار بزرگانی چون جواد سعدالدوله و میرزا حسن خان مشیرالدوله (حسن پیرنیا) عضو هیئتی شود که از طرف مجلس، مأمور تدوین متمم قانون اساسی مشروطه شد. بر پایهٔ همین متمم بود که حکومت مشروطه تعریف و تفکیک قوای سه‌گانه و حقوق ملت مسجل شد و در جریان گفتگوهای همین هیئت بود که دیدگاه‌های تهیه‌کنندگان متمم قانون اساسی در باب مرز میان شرع و عرف آشکار شد.
نطق‌های تند و پرشور او در مجلس، از سویی موجبات اشتهار او را فراهم آورد و نظر روزنامه‌ها و نیز مأموران سفارتخانه‌های خارجی ذی‌نفع در ایران را به سوی وی جلب کرد و از سوی دیگر خشم و کینه محمدعلی‌شاه و درباریان و استبدادخواهان را برانگیخت. در جریان به‌توپ‌بستن مجلس و برقراری استبداد صغیر، محمدعلی‌شاه شخصاً دستور داد که تقی‌زاده را دستگیر کنند. اما تقی‌زاده و گروهی دیگر به دام مأموران محمدعلی‌شاه نیفتادند. جمعی که تقی‌زاده و علی‌اکبر دهخدا از جمله آنان بودند از بیم جان به سفارت بریتانیا در تهران پناهنده شدند. این عمل از جانب مخالفان و منتقدان تقی‌زاده یکی از نقاط ضعف سیاسی و حتی وابستگی او به خارجیان تعبیر شده‌است.
تقی‌زاده چنان‌که در خاطرات خود گفته‌است، در اواخر سال ۱۲۸۷خ در پی شدت گرفتن قیام مردم ضد محمدعلی‌شاه و استبداد، و ظاهراً وصول پیامی از آزادیخواهان تبریز، با هیئت و نام مبدل مخفیانه وارد ایران شد. در ۱۴ ذیحجه ۱۳۲۶ به تبریز رسید و چهار روز بعد نطق مفصلی در انجمن ایالتی ایراد کرد و وظایف مردم را در راه به ثمر رساندن انقلاب برشمرد و مبارزان را از هرگونه تندروی و تعدی به اموال مردم نهی کرد. البته ظهور ستارخان و باقرخان در صحنه جنبش، نظر مردم آزادی‌خواه و مشروطه‌طلب را بیشتر جلب کرده بود، و تقی‌زاده بیشتر مورد توجه روشنفکران بود تا مردم عادی.
تپه امامزاده گنجگاه گریک دالی
تپه امامزاده گنجگاه گریک دالی مربوط به عصر آهن است و در شهرستان کوثر، بخش مرکز ی، دهستان سنجبد غربی، روستای گنجگاه گریک دالی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۹۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.