cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
انتان لاوی
بنیان‌گذاری کلیسای شیطان
در شب والپورگس در ۳۰ آوریل ۱۹۶۶، لاوی در حالی‌که سر خود را (به عنوان رسم آیین جدید) تراشیده بود، بنیان‌گذاری کلیسای شیطان را اعلام کرد. وب‌سایت کلیسای شیطان دربارهٔ علت سر تراشیدن لاوی می‌نویسد که او این کار را از جلادان قرون وسطی، جادوگران سیاه و ایزدیان الهام گرفت که بتواند نیروهای شیطانی پیرامونش را تقویت کند. وب‌سایت موسوم به کلیسای آتئیست‌ها که عموماً به نقد شیطان‌گرایی و برخی دیگر از جنبش‌های نوپدید دینی پرداخته‌است، به نقل از داین هگارتی می‌نویسد که لاوی به علت باخت در یک شرط‌بندی سرش را تراشیده و این کارش هیچ ربطی به تأسیس کلیسای شیطان نداشته‌است. او خود را کاهن اعظم نامید و رسماً از تأسیس اولین کلیسای شیطان در آمریکا خبر داد. بنابر گفتهٔ لاوی، او هنگامی تصمیم به تأسیس کلیسای شیطان گرفت که متوجه شد مردم نیاز به کلیسایی دارند که نیازها و تمایلات نفسانی انسان را اصل قرار دهد. او هرگونه تلاش برای سرکوب امیال نفسانی را زاییدهٔ سنت‌های یهودیت و مسیحیت می‌دانست.
مراسم تأسیس کلیسای شیطان به صورت خصوصی برگزار شد، اما طولی نکشید که لاوی پس‌لرزه‌های اجتماعی حاصل از آن را حس کرد. وب‌سایت کلیسای شیطان اظهار داشت که تأسیس کلیسا سبب تحولاتی همچون ادغام جادو و منطق و شکل گرفتن دینی بر پایه امیال نفسانی گردید. جی. گوردن ملتن تأسیس کلیسای شیطان را شکل‌گیری یک گروه ضد فرهنگی دانست. لاوی به تأسیس کلیسا اکتفا نکرد و در پی آن، سال ۱۹۶۶ را نیز به عنوان سال اول آنو سِیتانِس یعنی سال اول عهد شیطان اعلام کرد و از آن پس، گاه‌شماری شیطان‌گرایان بر پایهٔ تأسیس کلیسای شیطان شکل گرفت که البته در گاه‌شماری آنان، سال‌ها به شیوهٔ رومی نوشته می‌شوند. هنگامی که لاوی سازمان خود را کلیسای شیطان نامید، برخی این عبارت را کفر آمیز خواندند. لاوی علت استفاده از واژهٔ کلیسا را چنین توضیح داد: «این واژه از زبان یونانی می‌آید و به هر گروهی اطلاق می‌شود که برای اهداف خاصی از دسته‌بندی معمول جامعه خارج شوند.» شهرت کلیسای شیطان هیچ‌گاه به شهرت لاوی نرسید و جذابیت کلیسای شیطان ناشی از جذابیت شخصیت لاوی بود. کلیسایی که به گفتهٔ مت استفن شمار اعضای آن هرگز از حدود ۲۰۰۰ نفر فراتر نرفت و با تشکیل یک سازمان انشعابی جدید تحت عنوان معبد ست در ۱۹۷۵، حتی کاهش نیز یافت. وب‌سایت مدارای دینی نیز احتمال می‌دهد تعداد شیطان‌گرایانی که در ایالات متحده زندگی می‌کنند کمتر از ده‌هزار نفر باشند. این در حالیست که کلیسای شیطان هرگز آمار اعضا را منتشر نمی‌کند.
لاوی با ابداع و رهبری یک دین جدید و پایه‌گذاری کلیسای شیطان، تأثیر گسترده‌ای بر رسانه‌ها گذاشت و در کانون توجه آن‌ها قرار گرفت. شخصیت و دیدگاه‌هایش، موضوع مقاله‌های مختلف در نشریات معروفی همچون نیوزویک، تایم، لوک و مک‌کالز بود. همچنین در برخی تاک شوها مانند جو پین، فیل دوناهو و جانی کارسون از او دعوت به عمل آمد. با تمام این اوصاف، لاوی ادعای بزرگ بودن نداشت و لاف بزرگ منشی نمی‌زد. اگرچه در بین طرفدارانش، افرادی هم دیده می‌شدند که تمایل داشتند از لاوی بت بسازند و وقتی پی می‌بردند که او نیز یک انسان جایزالخطاست، آن‌گاه دیدشان به کلی دگرگون می‌شد و از او نفرت عمیقی پیدا می‌کردند. از طرفی میلیون‌ها مسیحی، لاوی را دشمن مسیح می‌دانستند و از او بیزار بودند. لاوی مکرراً از سوی آن‌ها تهدید به مرگ می‌شد، تا جایی که او در ۱۹۷۰ تصمیم گرفت برای مدتی مخفیانه فعالیت کند.
برگزاری آیین‌های شیطانی
یکی از آیین‌هایی که توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد، برگزاری اولین مراسم غسل شیطانی بود که لاوی در ۲۳ مه ۱۹۶۷ میلادی، دختر سه ساله‌اش زینا را به آیین شیطانی غسل تعمید داد. بلانچ بارتون می‌گوید لاوی می‌خواست ثابت کند بر خلاف باور عموم که شیطان‌پرستان را به مکیدن خون نوزادان متهم می‌کنند، شیطان‌پرستان به کودک غسل شیطانی می‌دهند تا شهوتش را برای زندگی تشدید کنند. لاوی غسل شیطانی را کاملاً متفاوت از غسل تعمید مسیحیان می‌دانست که با هدف پاک کردن کودکان از گناهان ناکرده، آن‌ها را غسل می‌دهند. بر طبق دیدگاه لاوی، اکنون فرصت مناسبی برای برگزاری اولین مراسم غسل شیطانی در تاریخ جهان بود. لاوی مراسم را به نام شیطان آغاز کرد و پس از خوش‌آمدگویی به دخترش، گفت: «…دستان کوچک تو قدرت دارد که بهشت را پایین بکشاند و از آن بنای یادبودی بسازد تا به لذت شیرین خود برسد.»
اگرچه این مراسم برای کودک خردسال انجام گرفت، اما غسل شیطانی برای نوزادان انجام نمی‌شود. شیطان‌گرایان بر این باورند که کودکان باید در معرض افکار و عقاید گوناگون قرار بگیرند تا به اراده و دلخواه خودشان شیطان‌گرایی را انتخاب کنند و اگر که غسل شیطانی برای نوزادان انجام شود، نوعی تحمیل عقیده است اما اگر والدین یک کودک، عضو کلیسای شیطان باشند و کودک درخواست کند که او را غسل شیطانی دهند، می‌توان او را غسل داد.
اجرای این مراسم سبب خشم نهادهای مسیحی و برخی از شهروندان شد. آن‌ها اجرای این مراسم را سوءاستفاده شیطانی از کودک نامیدند.
در سال‌های نخستین پیدایش شیطان‌گرایی، لاوی که خانهٔ خود را به عنوان کلیسای شیطان در نظر گرفته بود، تمامی آیین‌ها را در همان‌جا برگزار می‌کرد. اما او بعداً از این کار منصرف شد و چون شیطان‌گرایی یک دین کاملاً فردگرایانه است، قرار بر این شد که از آن پس هر کدام از شیطان‌گرایان در خانه خودشان، اتاقی را به این کار اختصاص دهند. ساختمان فعلی کلیسای شیطان نیز، فضایی شبیه کلیسا ندارد و هیچ آیینی در آنجا برگزار نمی‌شود.
پیشوند دکتر
لاوی مدرک دکترا نداشت و خودش نیز چنین ادعایی نمی‌کرد. اما اعضای شورای نهم کلیسای شیطان، در زمینه پژوهش‌های شیطانی به او دکترای افتخاری داده بودند با فرض اینکه کتاب انجیل شیطانی نیز پایان‌نامهٔ لاوی باشد؛ بنابراین لاوی در حلقه دوستانش، معمولاً به نام دکتر لاوی خوانده می‌شد. آن‌ها باور داشتند که این لقب برازندهٔ اوست. او یک نوازنده کارکشته بود و معمولاً مردم عادت دارند چنین افرادی را استاد خطاب کنند. با این حال، خود لاوی اصراری نداشت دکتر خطاب شود و از سوی افرادی که با وی صمیمیت چندانی نداشتند، عموماً آقای لاوی خطاب می‌شد و البته بعضی از دوستان بسیار نزدیکش او را تونی صدا می‌زدند.
نگهداری شیر در خانه
لاوی از ابتدای جوانی در زمینهٔ رام کردن حیوانات، مهارت کسب کرده بود. کارلا لاوی می‌گوید که پدرش علاقهٔ خاصی به حیوانات داشت و همین علاقه و انگیزه باعث شد که او یک شیر را به عنوان حیوان خانگی در منزل نگهداری کند. توگار شیر بربری محبوب و دست‌پروردهٔ لاوی بود که با او مأنوس شده و بر طبق گفتهٔ لاوی، خانوادهٔ او نیز با توگار رابطه صمیمانه‌ای داشتند. چندی بعد، وجود توگار سبب اعتراض همسایه‌ها شد. آن‌ها مدعی بودند که مشکلی با شیطان‌گرایی لاوی ندارند و صرفاً سر و صدا و غرش‌های گاه‌وبیگاه توگار است که آزارشان می‌دهد. عاقبت در یک‌نیمه‌شب، مأموران باغ‌وحش به خانه لاوی آمدند و توگار را با خود بردند و او را ابتدا به باغ‌وحش و پس از چندی به سافاری پارک واقع در جنوب کالیفرنیا انتقال دادند.
وب‌سایت کلیسای آتئیست‌ها به نقل از نگهبان شیرهای باغ وحش، داین هگارتی و زینا لاوی می‌نویسد که بر خلاف باور عموم، انتان لاوی با حیواناتش بسیار خشن و نامهربانانه رفتار می‌کرد. او حتی توگار را با شوک الکتریکی آزار می‌داد و می‌ترساند که همین باعث شد لاوی را دستگیر کنند و سپس به او دستور دادند که توگار را به باغ وحش سان فرانسیسکو تحویل دهد.
رابطه با جین منسفیلد
انتان لاوی با جین منسفیلد برای اولین بار در ۱۹۶۶ و در جشنواره فیلم سان فرانسیسکو ملاقات کرد و پس از آن رابطه‌ای بین آن دو برقرار شد. اگرچه به نظر می‌رسید که این رابطه صرفاً یک شیرین‌کاری تبلیغاتی باشد، اما در فیلم مستندی که در همین‌باره ساخته شد، دلایلی که ممکن است آن‌ها را به یکدیگر جذب کرده باشد، بررسی شد. در واقع علاوه بر تمایل تحقق‌نیافتنی آن‌ها برای ایجاد جذبهٔ تبلیغاتی، هردو دارای شخصیت‌هایی خودآگاه و در عین حال تابوشکن بودند و به چنین رابطه‌ای علاقه داشتند. به‌هرحال رابطهٔ بین آن دو، بسیار بحث‌برانگیز بود و توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرده بود که آیا جین (هنرپیشه و سمبل سکس آن زمان هالیوود) با کلیسای شیطان، رابطه‌ای پنهانی داشته و به دین شیطان‌گرایی پیوسته‌است؟ جین در گفتگو با خبرنگاران، این موضوع را انکار کرد و گفت: «من کاتولیک هستم اما لاوی را فردی جذاب و نابغه می‌دانم.» اگرچه جین این مسئله را انکار کرد، اما بعدها تصاویری از او در کنار لاوی منتشر شدند که آن‌ها را در حال انجام یک آیین شیطانی نشان می‌داد. نهایتاً جین منسفیلد با فرد دیگری به نام سام برادی وارد رابطه شد و به رابطه با لاوی پایان داد. درحالی‌که کمتر از یک سال از اولین ملاقات منسفیلد و لاوی سپری می‌شد، منسفیلد و سام برادی در یک سانحهٔ رانندگی درگذشتند. لاوی به سام برادی گفته بود: «شیطان شما را نفرین کرده و شما ظرف یک سال کشته می‌شوید.» بنابراین پس از مرگ منسفیلد و برادی، شایعه شد که نفرین انتان لاوی سبب وقوع آن حادثه گردیده و حتی چند وب‌سایت نیز به آن اشاره کردند.
اتهام تهدید تد کندی
در ۱۹۸۰ میلادی، لاوی با یک پروندهٔ عجیب درگیر شد. تد کندی برادر جان اف. کندی و رابرت اف. کندی — که هر دو بر اثر سوءقصد به قتل رسیده بودند — پیام تهدیدآمیزی از یک فرد ناشناس دریافت کرد. این اولین بار نبود که تد کندی مورد تهدید واقع می‌شد و از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، بارها و بارها از سوی افراد ناشناس، دست‌نوشته‌های تهدیدآمیز به دست او رسیده بود. شواهدی از یک تماس تلفنی مشکوک به دست آمد که نشان می‌داد ظاهراً لاوی با یک نفر تبانی کرده بود که علیه تد کندی توطئه‌ای انجام دهد و به دنبال آن اف‌بی‌آی، لاوی را متهم این پرونده دانست. از آنجا که هر دو برادر تد کندی، ترور شده بودند، تهدید شدن تد، مسئله‌ای مهم به‌شمار می‌رفت و مأموران اف‌بی‌آی را به‌طور جدی با این پرونده درگیر نمود. آن‌ها به سراغ لاوی رفتند که او را سؤال و جواب کنند. اما نهایتاً بررسی‌ها نشان داد که لاوی نقشی در این ماجرا نداشته‌است. لاوی گفت که به علت رهبری کلیسای شیطان، بارها قربانی حملات فیزیکی و کلامی شده‌است. او تأکید کرد که از میان سیاستمداران، احترام خاصی برای خانوادهٔ کندی قائل است و از اینکه تد کندی مورد تهدید قرار گرفته‌است با او همدردی می‌کند. در خصوص آن تماس تلفنی نیز، لاوی توضیح داد که در تاریخ ۲۳ و ۲۷ اکتبر همان سال، دو تماس تلفنی از شیکاگو دریافت کرده و شماره روی کالر آیدی تلفن او به‌جا مانده بود. اما چون شخص تماس گیرنده را نمی‌شناخته، متقابلاً با او تماسی نگرفته بود.همچنین لاوی در خصوص کلیسای شیطان به مأموران پلیس گفت که پیروانش اکثراً افرادی متعصب، فرقه‌گرا و عجیب و غریب هستند. از دیدگاه مأموران اف‌بی‌آی نیز علاقهٔ لاوی به کلیسای شیطان به دلیل جنبهٔ مالی آن بود.
وحشت شیطانی
چندی پس از ماجرای تد کندی، لاوی مجدداً روی رادار اف‌بی‌آی قرار گرفت. او درگیر ماجرایی به نام «وحشت شیطانی» شد که در طی آن کلیسای شیطان و شیطان‌گرایان، به اعمالی همچون آزار جنسی کودکان، مثله کردن حیوانات، آدم‌ربایی و قتل‌های آیینی متهم شدند. اگر اثبات می‌شد این حوادث به شیطان‌گرایان ربط دارند، انتان لاوی به عنوان مؤسس کلیسای شیطان، متهم اصلی این پرونده شناخته می‌شد، اما این اتهامات هرگز اثبات نشدند. پیتر گیلمور جانشین لاوی، در این خصوص گفت: «سازمان ما همواره در مورد اعتقادات و اعمالش، مطیع قانون بوده‌است؛ بنابراین به‌طور کلی این داستان‌های وحشتناک هیچ پایه‌ای در واقعیت ندارند.» در آن برهه که موضوع وحشت شیطانی به شدت بحث‌برانگیز شده بود، رسانه‌ها در پوشش‌دهی این مسئله با یکدیگر رقابت می‌کردند و بسیاری از مردم می‌گفتند که شخصاً شاهد این رویدادهای وحشتناک بوده‌اند؛ اما با مرور زمان، اکثر این ادعاها رد شد و هیچ مدرک محکمی که بتواند فعالیت مخفیانه و زیرزمینی شیطان‌گرایان را اثبات کند، یافت نشد.
تجربهٔ نزدیک به مرگ
در ۲۲ فوریه ۱۹۹۵ انتان لاوی تا یک قدمی مرگ رفت. بلانچ بارتون این اتفاق را چنین نقل کرده‌است: «ما مشغول صرف شام بودیم که ناگهان دیدم چشم‌های انتان بسته شدند و به پهلو افتاد. من صدایش زدم اما او جوابی نداد. به نظر می‌رسید که انگار در خواب عمیقی فرورفته باشد. دوستم فوراً با ۹۱۱ تماس گرفت.» پارامدیک‌های اورژانس، در مدت کوتاهی به خانه آن‌ها رسیدند، اما در آن هنگام انتان دچار آسیستول بود و قلبش هیچ ضربانی نداشت. پس از انجام عملیات احیا، انتان را به بیمارستان بردند، او چند روز در آی سی یو بستری بود و پیش‌بینی می‌شد که به علت عوارض ایست قلبی، دچار مشکلات مغزی شود. اما وقتی به هوش آمد، مشکل خاصی نداشت و حتی پسر خردسالش را که به ملاقاتش آمده بود، فوراً شناخت. انتان از آن رویداد، چیزی در خاطرش نماند. بلانچ بارتون می‌گوید: «انتان نه هیچ تونلی دید و نه نقطه‌های نورانی و نه هیچ فرشته‌ای! او بعدها گفت که تجربهٔ مرگ در حافظه‌اش ثبت نشد.» آن رویداد، برای انتان لاوی بدون حادثه گذشت و او بی هیچ عارضه‌ای از بیمارستان ترخیص شد، اما بلانچ بارتون دچار حس عجیبی شده بود. حسی که آن را «زندگی در مواجهه با مرگ» توصیف می‌کرد. به همین خاطر بلانچ به انتان پیشنهاد داد که یک فرزند دیگر نیز بیاورند. با اینکه انتان موافق این پیشنهاد نبود، اما قول داد که در سال ۲۰۰۰ میلادی — اگر زنده بماند — این کار را انجام دهد. انتان وقتی به خانه بازگشت، تصمیم گرفت که وصیت‌نامه‌اش را بنویسد.
مرگ
انتان لاوی از سال‌ها قبل، به تب روماتیسمی مبتلا بود و در سال آخر زندگی‌اش نیز چندبار به علت آریتمی خطرناک قلب و خون‌ریزی داخلی، به بیمارستان انتقال یافته و تحت درمان قرار گرفته بود. وی سرانجام در روز چهارشنبه ۲۹ اکتبر ۱۹۹۷ و در ۶۷ سالگی، در بیمارستان کاتولیک سنت ماری شهر سان فرانسیسکو، بر اثر ادم ریه که ناشی از اختلال دریچه میترال قلب بود، درگذشت. بنابر اعلام کلیسای شیطان، لاوی قبلاً هرگز در آن بیمارستان تحت درمان قرار نگرفته بود اما علت انتقال وی به بیمارستان کاتولیک، این بود که: «نزدیک‌ترین بیمارستان در دسترس ما، همان‌جا بود.» بلانچ بارتون شب قبل از مرگ لاوی را این‌گونه روایت می‌کند:
لاوی به بیمارستان منتقل شد و فردای آن‌شب نزدیک ساعت ۹ صبح، مقامات ارشد بیمارستان، مرگ او را اعلام کردند. تشییع جنازهٔ شیطانی لاوی، سه‌شنبهٔ هفتهٔ بعد و به صورت مخفیانه برگزار شد، از بیم آنکه مبادا مخالفان عقیدتی آن‌ها اختلالی در مراسم ایجاد کنند. بر طبق این سیاست، فقط افرادی می‌توانستند شرکت کنند که قبلاً توسط بستگان نزدیک لاوی به این مراسم دعوت شده بودند. این مراسم در کلیسای وودلاون مموریال شهر کولما واقع در منطقه خلیج سان فرانسیسکو برگزار شد.
لی هاوس کیپر سخنگوی خانوادهٔ لاوی گفت که کارلا لاوی از بابت حساسیت امنیتی این مراسم نگران بود و از تمام کسانی که از درگذشت پدرش و تشییع جنازهٔ شیطانی او باخبر بودند، خواست که در این خصوص رازدار باشند. در این مراسم، پیکر او سوزانده و خاکستر شد. اما از محل خاکسترش، اطلاع دقیقی در دست نیست. کتاب آرامگاه‌ها و مدفن بیش از ۱۴٬۰۰۰ شخص مشهور نوشته‌است که خاکستر بدن او، نزد دخترش در سان فرانسیسکو نگهداری می‌شود و بنا بر آنچه مایکل فلدر نوشته، خاکستر او را بین وارثانش تقسیم کردند.
ابهامات و شایعات
پس از مرگ لاوی، برخی شیطان‌گرایان این احتمال را مطرح کردند که با توجه به خصومت عمیق میان مسیحیت و شیطان‌گرایی، مرگ لاوی به عمد و با تزریق داروی کُشنده توسط پرستار بیمارستان کاتولیک رخ داده باشد. وب‌سایت کلیسای آتئیست‌ها در مقاله‌ای به موضوع مرگ لاوی اشاره کرد و اظهار داشت که تزریق داروی کُشنده افسانه‌ای بیش نیست که فقط در نزد برخی شیطان‌گرایان رواج دارد و تأکید کرد که مشکل ریه‌های لاوی، قاتل او بوده‌است. پاسخ کلیسای شیطان نیز چنین بود: «کشته شدن لاوی به دست پرستار مسیحی، یک دروغ فاحش است.» کلیسای شیطان در این باره توضیح بیشتری ارائه نکرد.
برخی از مسیحیان عنوان کردند که لاوی در دقایق آخر زندگی‌اش، از افکار و عقایدش ابراز پشیمانی کرده بود. طبق گفتهٔ آن‌ها، آخرین جمله لاوی چنین بوده‌است: «ای وای! من چه کرده‌ام، اینجا یک چیز اشتباهی وجود دارد.» به رغم این ادعا، مدرکی وجود ندارد که ثابت کند لاوی در بستر مرگش، با دکترها و پرستارهای بیمارستان چنین سخنی گفته باشد. قبلاً ویدئویی در یوتیوب منتشر شده بود که در آن یک مسیحی راجع به لحظات آخر زندگی یک شیطان‌پرست صحبت می‌کرد و می‌گفت که او آتش جهنم را به چشم دیده و به مسیحیت ایمان آورده بوده‌است. در این ویدئو هیچ اسمی از لاوی برده نشده اما بعداً تصویر لاوی، در میان آن مونتاژ شده‌است. اگرچه لاوی در بیمارستان کاتولیک درگذشت، اما علت انتقال دادنش به آنجا صرفاً نزدیکی مسیر بوده و نه اینکه او تمایلی به تغییر عقایدش داشته باشد. پیتر گیلمور اظهار داشت: «هیچ‌کدام از این ادعاکنندگان، نه لاوی را از نزدیک می‌شناخته‌اند و نه در دقایق آخر زندگی‌اش بالای سر او بوده‌اند.» گیلمور همچنین خاطرنشان کرد: «طبق خواستهٔ خود لاوی، پیکرش به رسم شیطان‌گرایی تشییع شد. او مانند یک شیطان‌گرا زندگی کرد و مانند یک شیطان‌گرا درگذشت.»
مرگ لاوی بنا بر اعلام کلیسای شیطان در تاریخ ۲۹ اکتبر رخ داد، اما توسط برخی از منابع ۳۱ اکتبر ذکر می‌شود. این تفاوت در اعلام تاریخ، سبب برداشت‌ها و قضاوت‌های گوناگون شد. لاری دی. هتفیلد اظهار داشت که خانواده لاوی تعمداً تاریخ مرگ او را روز هالووین اعلام کردند که این تاریخ را به یک جلوه نمادین تبدیل کنند، نمادی از میل افسارگسیخته لاوی برای تحت تأثیر قرار دادن رسانه‌ها و همچنین آن‌هایی که به او اعتقادی نداشتند. وب‌سایت کلیسای آتئیست‌ها نیز گفت که ثبت تاریخ جعلی برای مرگ لاوی، آخرین تلاش‌های رقت‌انگیز طرفدارانش بود که بتوانند او را «شوم» جلوه دهند. جسیکا ام. توماس می‌نویسد که جیلز میلر (پزشک مربوط)، به دلایلی مرموز و رمزآلود، تاریخ مرگ او را ۳۱ اکتبر ثبت نمود. بنابر گفتهٔ بلانچ بارتون نیز آنچه سبب بروز این اشتباه شد، تاریخ ثبت شده در گواهی فوت لاوی بود. بلانچ بارتون در این باره گفته‌است:
پس از مرگ
کارلا فرزند اول لاوی، به همراه بلانچ بارتون، ۱۰ روز پس از مرگ لاوی، یک کنفرانس خبری برگزار و مرگ او را رسماً اعلام کردند. آن‌ها در خصوص موضوعاتی همچون اهداف و دیدگاه‌های لاوی و همچنین مدیریت جدید کلیسای شیطان به گفتگو پرداختند. ادوارد ای. پلومن کشیش و روزنامه‌نگار مسیحی که در مورد شیطان‌پرستی تحقیق می‌کرد و همان اوایل تأسیس کلیسای شیطان، با لاوی دیدار کرده بود، در خصوص مرگ او گفت: «من از لاوی پرسیده بودم تعبیر تو از مرگ چیست و او به من گفت که مرگ یعنی ترک کردن یک مهمانی… خود لاوی هم به علت مشکل قلب و ریه‌هایش، ماه گذشته این مهمانی را ترک کرد.»
حدوداً ۳ ماه پس از درگذشت لاوی، فرزند دوم او زینا با همسرش نیکلاس شرک، چندین برگه گزارش ارائه کردند و زینا با استناد به آن‌ها گفت که پدرش یک شارلاتان بوده و دربارهٔ زندگی‌اش، دروغ‌های فراوانی گفته بوده‌است. زینا از جمله ارتباط لاوی با جین منسفیلد را دروغین خواند و رد نمود. وی همچنین مدعی شد که پدرش را نفرین کرده بوده تا به مرگی دردناک بمیرد و اکنون نیز این نفرین مؤثر واقع شده‌است. زینا در دهه ۱۹۸۰ میلادی و اوج ماجرای وحشت شیطانی، وارد معرکه شد تا از پدرش دفاع کند. اما از سال ۱۹۸۹ با پدرش قطع رابطه کرد و تا زمان مرگ لاوی، دیگر هیچ ارتباطی با او نداشت.
یک سال پس از مرگ انتان لاوی و به تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۹۹۸، یک مراسم یادبود در مؤسسهٔ فرهنگی تنری واقع در منهتن نیویورک برگزار شد. در این مراسم که پیتر گیلمور همراه با بیش از ۷۰ نفر از شیطان‌گرایان شرکت کرده بودند، رسیتال پیانو توسط مارک برن بام اجرا شد و تمرکز آن عمدتاً بر آهنگ‌های مورد علاقهٔ لاوی بود.
بنابر اعلام کلیسای شیطان، لاوی در سال‌های پایانی عمرش، بلانچ بارتون را به عنوان موبدهٔ اعظم کلیسای شیطان منصوب کرده بود. خود بلانچ بارتون نیز در خصوص جانشینی‌اش گفته‌است که اگرچه با نام خانوادگی لاوی متولد نشده اما حقیقتاً یک شیطان‌گرا متولد شده و در طی این سال‌ها نیز بسیاری از اعضای کلیسای شیطان، با او به عنوان مدیر کلیسای شیطان مکاتبه داشته‌اند. بارتون گفت که اگرچه شخصاً به کارلا لاوی اجازه داده بود که خود را در رسانه‌ها به عنوان موبدهٔ اعظم کلیسای شیطان معرفی کند، اما پس از چندی متوجه شد که کارلا چندان علاقه‌ای به قبول مسئولیت‌هایش ندارد. بلانچ بارتون تأکید کرد که لاوی در وصیتش، شخص بلانچ را جانشین خود معرفی کرده‌است زیرا تمام آن حرارت شیطانی و افسونگری که در وجود انتان لاوی انباشته بود، در وجود او نیز هست. بدین ترتیب پس از درگذشت لاوی، بلانچ بارتون بر مسند مدیریت کلیسای شیطان قرار گرفت و در سال ۲۰۰۱ میلادی، بارتون جایگاهش را به پیتر گیلمور تفویض کرد.
شیطان‌گرایی
لاوی باور داشت که دین مهم‌ترین بخش از زندگی هر انسان است و دقیقاً همان چیزی است که در زندگی‌اش معنا و مفهوم داشته و او را برمی‌انگیزاند. از نگاه لاوی هر چیزی حتی یک قطار برقی می‌تواند دین انسان باشد؛ به شرطی که برایش از همه‌چیز تاثیرگذارتر باشد و اگر کسی خود را متعلق به دین خاصی می‌داند اما دین او مهم‌ترین بخش از زندگی‌اش نیست، پس بهتر است که هرچه زودتر از سیطرهٔ آن خارج شود. بر طبق اندیشهٔ لاوی، تمامی اخلاقیات و ارزش‌ها طی تاریخ به دست انسان‌ها ساخته و پرداخته شده‌اند. او معتقد بود که اکثر مذهب‌های سنتی هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند و از ایمان بی‌دلیل دم می‌زنند. اما در مکتب شیطان‌گرایی، فرد و نیازهای شخصی او در اولویت اول قرار می‌گیرند.
لاوی اصول کلی و فلسفهٔ انجام این آیین‌ها را در انجیل شیطانی توضیح داده‌است. او جادوگری را به یک نوع روان‌پالایی تشبیه می‌کند و این دقیقاً بر خلاف ادیان دست راستی (خدا محور) است که آثار ذهنی و روانی ناشی از آیین‌های دینی را به حالات معنوی تعبیر می‌کنند. در دین شیطان‌گرایی، دو نوع جادو مد نظر است که آن‌ها را با نام جادوی بزرگ‌تر و کوچک‌تر می‌خوانند. جادو بر سه اصل عشق، نفرت و شهوت استوار است. ابزارهایی که در آیین‌های جادویی مورد استفاده قرار می‌گیرند شامل زنگ، شمع‌های سیاه (نماد قدرت تاریکی)، شمشیر، آلت مردانه و جام (عموماً از جنس نقره) هستند. محتوی جام باید یک نوشیدنی مورد توافق همه شرکت‌کنندگان (در آیین‌های کم جمعیت) یا مورد توافق اکثریت شرکت‌کنندگان (در آیین‌های پر جمعیت) باشد. در تمامی موارد (به جز آیین‌های تک نفره)، مغ اجرای آیین را بر عهده می‌گیرد.
لاوی با نیهیلیسم مخالف بود. او به پیروانش توصیه می‌کرد که از قانون پیروی کنند و معتقد بود افراط در لذت‌جویی فقط زمانی می‌تواند سودمند باشد که به دیگران آسیبی نرساند. خودپرستی نیز یکی از مهم‌ترین محورهای شیطان‌گرایی بود و تأکید می‌کرد که جهان نسبت به انسان بی‌تفاوت است. بر طبق این ایدئولوژی، شیطان یک موجود واقعی نبود؛ بلکه به عنوان سمبل و نمادی از غرور، آزادی و فردگرایی مورد ستایش قرار می‌گرفت. جی. گوردن ملتن می‌گوید که کلیسای لاوی بر خلاف نامش شیطان را ترویج نمی‌کرد بلکه ارزش‌های انسانی را ترویج می‌کرد. لاوی شیطان‌گرایی را پرستش یک ضدمسیح واقعی نمی‌پنداشت، بلکه آن را نوعی خودگرایی اخلاقی می‌دانست. طبق گفتهٔ لاوی، ریاکاری جزء لاینفک ادیان سنتی بود زیرا تمایلات جسمی و نیازهای عاطفی را — که برای زندگی انسان حیاتی بودند — مهار می‌کردند. مخالفت بین خدا و شیطان، از دید او به معنای مبارزه بین نفاق و سرکوب از یک سو و افراط و لذت‌جویی از سوی دیگر بود. خداناباوری کلیدی‌ترین اصل در شیطان‌گرایی است. تفکری که لاوی آن را ابداع کرد زندگی پس از مرگ را به کلی رد می‌کرد. هر فردی با تولد به وجود آمده و با مرگ تمام می‌شود. فاصلهٔ تولد تا مرگ، مجموعاً وجود انسان را تشکیل می‌دهد و بنابراین زندگی چیزیست که باید از آن نهایت بهره را برد. در واقع می‌توان گفت که شیطان‌گرایی بر پایه ماده‌باوری، فردگرایی، عینیت‌گرایی، داروینیسم اجتماعی، خودپرستی عقلایی، عشق به زندگی و لذت‌گرایی متعادل (بر مبنای اپیکوریسم)، با رویکرد به نسبی‌گرایی اخلاقی شکل گرفته‌است.
لاوی نخستین کتاب خود، انجیل شیطانی، را بر پایهٔ اندیشهٔ فیلسوفان پیشین خود همچون آین رند، فریدریش نیچه، اچ.ال. منکن و جک لندن نگاشت که شخصاً از فلسفهٔ فکری آن‌ها تأثیر پذیرفته بود. اگرچه لاوی بر اساس تفکر خودش، این دیدگاه‌ها را سمت و سو بخشید. او برای مقدمه انجیل شیطانی، قسمتی از کتاب حق با قدرت است اثر رگنر ردبرد (آرتور دزموند) را انتخاب کرد و به شکل بازنویسی شده در ابتدای کتابش قرار داد. گابریل آندرید معتقد است که در کتاب انجیل شیطانی سرقت ادبی وسیعی صورت گرفته و مفاهیمی مشابه با کتاب حق با قدرت است دارد. کلیسای شیطان در این باره می‌گوید که لاوی هر محتوایی که از دیگران نقل کرده نام نویسنده را نیز ذکر کرده، ضمن اینکه او ایده‌های گذشته را به فراخور شرایط امروزی و افکار شخصی‌اش تقویت می‌کرد. لاوی در اوایل جوانی‌اش با تفکرات آلیستر کراولی و آیین تلما نیز آشنا شده بود. اما او به زودی دریافت که با اندیشه‌های کراولی اختلاف نظر جدی دارد؛ زیرا پیروان تفکر کراولی غالباً به وجه روحانی و کمتر به وجه شرور انسان توجه داشتند و از این رو لاوی از آن‌ها تأثیر نپذیرفت.
بینش سیاسی
نیکلاس گودریک می‌نویسد که لاوی با جیمز ایچ مادول رهبر فاشیست حزب ملی رنسانس، رابطهٔ صمیمانه‌ای داشت. مادول به دلیل مخالفتش با مسیحیت، در پی ایده‌های جدید مذهبی می‌گشت و به همین سبب مجذوب فاشیسم و شیطان‌گرایی شد. وب‌سایت کلیسای شیطان در خصوص گرایش سیاسی لاوی می‌نویسد که او از جنبش‌های حقوق مدنی حمایت می‌کرد و باور داشت که انسان بر اساس دستاوردهایش، مهربانی و توجهش به سایرین قضاوت می‌شود. او در وصف مارتین لوتر کینگ جونیور گفته‌است: «مارتین لوتر کینگ چون مرد نجیب‌زاده و خوش‌بیانی بود به قتل رسید. کسی همچون او در صدر جامعه قرار دارد.» لاوی به میهن‌دوستی باور داشت و می‌گفت: «دکترین سیاسی ما آمریکایی‌گرایی در خالص‌ترین شکل خود است.» او در عین حال مخالف میهن‌شیفتگی بود و تصریح می‌کرد که باید عیب‌های کشور را هم دید و نمی‌توان اشتباهات آن را کورکورانه پذیرفت.
تقبیح سوءمصرف مواد مخدر و روان‌گردان
به‌طور کلی کلیسای شیطان اعلام کرده که مصرف مواد غیرقانونی را تأیید نمی‌کند و نسبت به مواد مخدر و روان‌گردان‌های قانونی نیز نگاه مثبتی ندارد. شیطان‌گرایی بر پایه اپیکوریسم شکل گرفته و خوش‌گذرانی به شیوه هدونیستی را تأیید نمی‌کند. آن‌ها باور دارند: «زنده ماندن، بالاترین قانون است» و از این رو تأکید دارند که شیطان‌گرایان نباید بدن خودشان را تخریب یا مسموم کنند. کلیسا تصریح می‌کند هر مسیری که به خودتخریبی یا خودکشی منجر شود، مسیر مخالف شیطان است.
به نقل از کلیسای شیطان، شخص انتان لاوی شدیداً مخالف سوءمصرف مواد بود و مواد افیونی، ماری‌جوانا، هروئین و غیره را به طاعون تشبیه می‌کرد. او باور داشت که مواد مخدر و روان‌گردان، هیچ نقشی در آیین جادویی شیطان‌گرایی ندارند و اظهار داشت: «اگرچه این مواد در آیین‌های مذهبی خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرند، مثلاً مصرف پیوت در کلیساهای مخصوص هندوستان که اخیراً هم قانونی اعلام شده‌است اما این مواد برای اهداف ما قطعاً مضرند.» لاوی همچنین در این خصوص گفته‌است: «سوءمصرف مواد برای جادوگری مخرب است، زیرا مصرف‌کننده را از واقعیت جدا می‌کند، اگرچه او در اغلب مواقع حس می‌کند که به واقعیت نزدیک‌تر شده‌است.»
آیین شیطان‌پرستی
گرث جی مدوی روان‌شناس، تاریخ‌نگار و علم غیب‌دان انگلیسی، انتان لاوی را «یک نمایشگر مادرزاد» توصیف کرد و جین لا فونتین انسان‌شناس و پژوهشگر انگلیسی، از او به عنوان «چهره‌ای رنگارنگ با جذابیت‌های قابل توجه» نام برده‌است. همچنین محققان شیطان‌پرستی دانشگاه پرفکسنلد و جسپر آ. پیترسن، لاوی را به عنوان نمادین‌ترین چهرهٔ شیطانی جامعه توصیف کردند. محققان پرفکسنلد و جسپر آ. پیترسن گفته‌اند که لاوی یک سیستم اعتقادی را جایی بین دین، فلسفه، روان‌شناسی و کارناوال ایجاد کرد درحالیکه آزادانه به بازی در یک ترکیب قوی می‌پرداخت. هدف اصلی او زیاده‌خواهی و حیات وجودی انسان بود، بر اساس نیازها و خواسته‌های انسان خودساخته. گرث جی مدوی به تضاد بین لاوی و امثال جیم جونز، دیوید کورش و چارلز منسن اشاره کرد، با توجه به اینکه همگی آن‌ها به نوعی رهبران کاریزماتیک جوامع آخرالزمانی به‌شمار می‌روند و خاطرنشان کرد که هیچ‌کدام از اعضای کلیسای شیطان، وابستهٔ لاوی نبوده و لاوی به آن‌ها [اجازه] استقلال قابل توجهی داده‌است. اسبیون دایرندل که خود از محققان شیطان‌پرستی است، لاوی را «بنیان‌گذار شیطان‌پرستی مدرن» نامیده‌است. جیمز آر لوئیس جامعه‌شناس نیز طی بررسی‌های خود در سال ۲۰۰۱، اظهار داشت که در کمال شگفتی، یافته‌های او مداوماً به محوریت تأثیرات لاوی بر شیطان‌پرستی مدرن اشاره می‌کند؛ بنابراین لوئیس نتیجه گرفت که علی‌رغم وابستگی شدید لاوی به متفکران پیشین، او مسئول مستقیم پیدایش شیطان‌پرستی به عنوان یک جنبش مذهبی جدی (و البته بر خلاف یک جنبش صرفاً ادبی) است.
دو زندگی‌نامه دربارهٔ لاوی نوشته شده، یکی به نام انتقام‌جوی شیطان که توسط بارتون ایچ ولف در سال ۱۹۷۴ انتشار یافت و دیگری زندگی خصوصی یک شیطان‌گرا به قلم بلانچ بارتون که جلد اول آن در ۱۹۹۰ منتشر شد. پس از آنکه نگارش این زندگی‌نامه به اتمام رسید، بلانچ و انتان با موضوع وحشت شیطانی درگیر شدند، اما بلانچ تلاش کرد مجدداً نگارش زندگی‌نامهٔ انتان را از سر بگیرد و بدین ترتیب توانست سال‌های پایانی زندگی او را نیز ثبت کند. جلد دوم این زندگی‌نامه، ۱۷ سال پس از درگذشت لاوی و در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. لاوی در طول عمرش از سوی روزنامه‌نگاران، مذهبی‌ها و شیطان‌گرایان، لقب‌های مختلفی گرفته بود که از جمله می‌توان به این موارد اشاره کرد: پدر شیطان‌گرایی، سنت پل شیطان‌گرایی، پاپ سیاه و شیطانی‌ترین مرد جهان.
کتاب‌شناسی
مجموعاً پنج کتاب به قلم لاوی نوشته و منتشر شده‌اند انجیل شیطانی، جادوگر شیطانی، آیین شیطانی، دفتر یادداشت شیطان و آخرین آن‌ها شیطان سخن می‌گوید که شامل مجموعه‌ای از مقاله‌های او بود و پس از مرگش به چاپ رسید. کتاب‌های او در میلیون‌ها نسخه به چاپ رسیده و تقریباً به تمام زبان‌های اصلی دنیا ترجمه شده‌اند.
پگی نادرامیا می‌گوید که شیطان‌گرایی نیز مانند بسیاری از ادیان، ابتدا به مردم معرفی و سپس تعالیم آن در قالب یک کتاب نوشته شد. انجیل شیطانی، کتاب دینی شیطان‌گرایان را انتان لاوی نگاشت و نشر آوان بوک آن را در سال ۱۹۶۹ میلادی منتشر کرد. لاوی در این کتاب، با ادبیاتی جسورانه به تبیین آموزه‌های کلیسای شیطان پرداخت. او شیطان را فرمانروای زمین نامید و تصریح کرد که بنیان‌نهادن شیطان‌گرایی به عنوان یک دین، به معنای طلوع عصر شیطان بوده و برای سحر و جادو و خردمندی، افق‌های جدیدی گشوده شده‌است. همچنین او شیطان‌گرایی را به عنوان نیرویی تاریک و پنهان توصیف کرد که مسئول وقوع رویدادهای زمینی است، اگرچه علم و دین هیچ توضیحی برای آن ندارند.
در ۱۹۷۲، لاوی کتاب آیین شیطانی را به عنوان مکمل انجیل شیطانی منتشر کرد که در این کتاب جزئیات بیشتری از آیین‌ها، رسم‌ها و مناسک دینی شیطان‌گرایی ذکر شده‌است. لاوی در خصوص چگونگی نگارش این کتاب، گفت که در ۱۵ سالگی همراه با عمویش به آلمان رفته و آنجا فیلم‌های مربوط به مراسم شیطان‌پرستان را تماشا کرده و آیین شیطانی را تحت تأثیر همان فیلم‌ها نوشته‌است. اما بعدتر دخترش زینا مدارکی نشان داد که اثبات می‌کند لاوی در آن دوران هیچ سفری به آلمان نداشت. به این ترتیب زینا ادعای پدرش را رد می‌کند.
تأثیر کتاب‌هایی همچون انجیل شیطانی و آیین شیطانی، بسیار فراتر از اعضای کلیسای شیطان است. گراهام هاروی محقق علوم دینی، در سال ۱۹۹۵ اظهار داشت که گرچه کلیسای شیطان در کشور انگلیس حضور سازمان یافته‌ای نداشته‌است، اما نوشته‌های لاوی در کتاب‌فروشی‌های این کشور، به طرز گسترده‌ای قابل دسترسی‌اند. طبق گفته محققان شیطان‌پرستی دانشگاه پرفکسنلد و جسپر آ. پیترسن، کلیسای شیطان نمایندهٔ اولین سازمان عمومی بسیار شاخص و با ماندگاری طولانی است که گفتمان شیطانی را به شکل منسجم مطرح می‌کند.
نقدها
لاری دی. هتفیلد می‌نویسد که لاوی، مردی با یک نوع شوخ‌طبعی خاص و بیمارگونه، در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ در رسانه‌های سان فرانسیسکو ظهور یافت و عملاً عرصه پیشاپیش ضد فرهنگی شدهٔ شهر را یک قدم به پرتگاه نزدیک‌تر کرد.
لارنس رایت روزنامه‌نگار و فیلمنامه‌نویس آمریکایی نیز در گزارشی، لاوی را چنین توصیف کرده‌است:
رایت همچنین می‌گوید که لاوی بسیاری از ویژگی‌های خون‌آشام‌ها را داشت، مثلاً حساسیت او به سیر و بیزاری‌اش از نور زیاد. اما بنابر ادعای خود لاوی، او فوبیای نور داشت و حتی در فضای کم‌نور خانه‌اش نیز از عینک آفتابی استفاده می‌کرد. لاوی به رایت گفت که در تبیین این ایده که هر انسانی خداست، نقش مهمی داشته‌است. لاوی گفت: «این جعبه پاندورا بود که باید باز می‌شد و من تا حدودی مسئول بازکردن آن هستم.» و البته او تأکید کرد خوشحال است از اینکه جعبه پاندورا را گشوده‌است، چون همیشه برای آنکه وضعیت خوب شود، ابتدا باید به سمت وخامت برود. رایت در تحلیل نقش لاوی در جامعهٔ آمریکای معاصر می‌نویسد که شهرت لاوی به عنوان شیطان مجسم، به تأسیس کلیسای شیطان و انتشار کتاب انجیل شیطانی بازمی‌گردد که سبب شد او در بین مذهبی‌ها به عنوان شیطانی‌ترین مرد جهان شهرت یابد. لاوی همچنین برای ناراضی‌ها، آواره‌ها و رانده شدگان جامعه به یک قهرمان تاریک تبدیل شده و با فلسفه‌اش توانست به آن‌ها هویت بدهد. کارل راشکه نویسنده کتاب رنگ‌آمیزی سیاه — که گسترش فعالیت شیطانی در میان جوانان و افزایش خارق‌العادهٔ سوءاستفاده از آن‌ها در آیین‌های شیطانی را بررسی می‌کند — گفته‌است: «انتان لاوی شخصیت اصلی در رشد و انتشار الاهیات شیطانی در آمریکاست.»
جوزپه فِراری معتقد است که دو تناقض در شیطان‌گرایی لاوی دیده می‌شود. او می‌نویسد که تناقض اول، شامل مفهوم شر در این مکتب است. آن‌ها گاهی اوقات شر را به عنوان یک نیروی حیاتی و فاقد شخصیت می‌نامند. اما شخص لاوی در حین انجام بعضی دیگر از آداب و رسوم، به شکل استعاره‌ای شیطان را به عنوان یک شخص خطاب می‌کند. تناقض دوم نیز به آیین‌های شیطان‌گرایان بر می‌گردد که از یک سو به خدا و شیطان و کلیسا اعتقادی ندارند اما از سوی دیگر در برگزاری مراسمی نظیر عشای سیاه تعصب دارند.
حمیدرضا مظاهری سیف می‌گوید که شیطان‌گرایی لاوی را نباید فقط در ظاهر نامتعارف برخی جوانان خلاصه کرد بلکه باید این جریان را نوعی لشکر آرایی برای ایجاد یک حکومت جهانی شیطانی در نظر گرفت.
لارنس رایت در گزارشی به تحلیل زندگی و عملکرد لاوی پرداخته و گفته‌است موارد قابل توجهی از مدعیاتی که لاوی راجع به زندگی‌اش داشته، کذب و غیرواقعی‌اند. رایت می‌گوید که علی‌رغم ادعای خود لاوی، در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۳۰ و در کوک کانتی هیچ‌کسی با نام انتان زندر لاوی متولد نشده بوده اما تولد نوزادی به نام هوارد استنتون لوی به ثبت رسیده‌است. همچنین رایت اسنادی را بررسی کرده که نشان می‌دهند در ۱۹۴۷ کسی با نام لاوی یا لوی، در سیرک کلاید بیتی کار نمی‌کرده‌است. لارنس رایت، لاوی را به یک ضد قهرمان کتاب کمیک تشبیه کرده و گفته‌است که جزئیات زندگی او چه واقعی و چه ساختگی، به طرز ماهرانه‌ای با نمادسازی فرهنگ پاپ مطابقت دارد.
لاوی ادعا کرده که مشاور فنی فیلم بچه رزماری بوده‌است. فیلمی که داستانش حول محور گروهی از شیطان‌پرستان می‌چرخید. او حتی مدعی شد که در آن فیلم، نقش شیطان را نیز بازی کرده بوده، اما منتقدان او معتقدند که هیچ‌کدام از این موارد صحت ندارند. وب‌سایت افسانه‌های فاش شده، به خود فیلم استناد می‌کند که صحنه مربوط به شیطان، یک صحنه تاریک بوده که چهره بازیگر کمابیش قابل شناسایی نیست و نمی‌توان لاوی را به جای آن بازیگر فرض نمود. همچنین به نقل از ژن گوتووسکی دوست صمیمی رومن پولانسکی کارگردان فیلم می‌نویسد که انتان لاوی هرگز با پولانسکی ملاقات نکرده و از آنجا که بچه رزماری بر اساس رمان آیرا لوین ساخته شده بنابراین نیازی به مشاور فنی نداشته‌است.
لاوی ادعا کرده بوده که در ۱۵ سالگی به عنوان دومین نوازندهٔ ابوا با ارکستر باله سان فرانسیسکو کار می‌کرده‌است اما وب‌سایت کلیسای آتئیست‌ها به نقل از کتابخانه و موزهٔ هنرهای نمایشی سان فرانسیسکو نوشته که در آن تاریخ (سال ۱۹۴۵)، ارکستر باله سان فرانسیسکو اصلاً وجود خارجی نداشته و صرفاً یک ارکستر محلی بوده که در بین هیچ‌کدام از نوازنده‌های آن نیز نامی از لاوی برده نشده‌است. لارنس رایت نیز در گزارش خود، با استدلال مشابهی این ادعای لاوی را رد کرد.
ریژائو
ریژائو (به لاتین: Rizhao) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاندونگ واقع شده‌است. ریژائو ۵٬۳۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۰۱٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای شونبک، آلهامبرا، کالیفرنیا و رجو نل امیلیا خواهرخوانده‌های ریژائو هستند.
نشان تمثال امیرالمؤمنین
نشان تمثال امیرالمؤمنین از جمله نشان‌های سلطنتی دوره قاجار است. این نشان ویژه پادشاهان قاجار و شاهزاده‌ها بوده‌است. این نشان غالباً از یقه آویخته شده یا روی سینه نصب می‌شده‌است. نشان به صورت صفحه بیضی در مرکز با تصویر علی ابن ابیطالب، امام اول شیعیان، در حالت نشسته و شمشیر به دست است که دور آن را پرتوهای برلیان‌نشان فرا گرفته و در بالای نشان هم تاج قاجار مزین به برلیان قرار دارد. تاریخ دقیق ایجاد این نشان مشخص نیست.
در دوره پهلوی این نشان با نشان ذوالفقار جایگزین شد.
مرد ژنده
مرد ژنده (Raggedy Man) فیلمی به کارگردانی جک فیسک است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سیسی اسپیسک، اریک رابرتس، سام شپارد و ویلیام ساندرسون اشاره کرد.
تاسیک‌مالایا
تاسیک‌مالایا (Tasikmalaya) شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۷۹٫۷۶۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۲۷۹٫۹۳۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۲۶۶٫۷۱۹ نفر افزایش یافته‌است.
یوزف ترنستروم
یوزف ترنستروم (Josef Ternström؛ ۴ دسامبر ۱۸۸۸ – ۲ مه ۱۹۵۳) دونده دو استقامت اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
هان بو به
هان بو به (؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۹۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. هان حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر خردسال آغاز کرد و در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی همچون دنیای سکوت (۲۰۰۶)، کارمند شرکت (۲۰۱۲)، خانواده آشفته (۲۰۱۴)، آخرین رسوایی (۲۰۰۸) و خواهر رقت‌انگیز من (۲۰۰۸) ایفای نقش کرده‌است.
تیلور سوئیفت (آلبوم)
تیلور سوئیفت (Taylor Swift) نخستین آلبوم استودیویی و هم‌عنوان تیلور سوئیفت، خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی است. این آلبوم در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۶ از طریق بیگ مشین رکوردز منتشر شد.
در سال ۲۰۰۴، سوئیفت در چهارده سالگی برای دنبال کردن حرفهٔ خود به عنوان یک خواننده-ترانه‌پرداز کانتری، از پنسیلوانیا به تنسی نقل مکان کرده بود. او قراردادی با انتشارات موسیقی سونی/ای‌تی‌وی و در سال ۲۰۰۵ با بیگ مشین رکوردز بست تا در حین تحصیل سال اول دبیرستان روی نخستین آلبوم خود کار کند. در حین نوشتن یازده قطعه، سوئیفت سه قطعه را خودش به تنهایی و سایر قطعه‌های آلبوم را با رابرت الیس اورال، برایان ماهر، آنجلو پتراگلیا و لیز رز نوشت.
اشعار آلبوم در مورد دیدگاه‌های سوئیفت در حین زندگی در دوران نوجوانی، سر و کار داشتن با روابط عاشقانه، دوستی‌ها و ناامنی است. این آلبوم در درجه اول شامل عناصر موسیقی کانتری با حال و هوای پاپ و پاپ راک است که با سازهای آکوستیک مانند گیتار، بانجو و ویولن همراه است. منتقدان گفته‌اند که صدای پاپ متقاطع این آلبوم زمینه را برای دیسکوگرافی کانتری پاپ بعدی سوئیفت ایجاد کرد. پنج تک‌آهنگ از جمله پاپ رادیو متقاطع «اشک‌ها بر روی گیتارم» و تک‌آهنگ‌های شمارهٔ یک ترانه‌های داغ کانتری «آهنگ ما» و «باید نه می‌گفتی» از تیلور سوئیفت پشتیبانی کردند. سوئیفت با برقراری ارتباط با مخاطبان خود از طریق مای‌اسپیس، آغاز یک تور رادیویی شش‌ماهه در سال ۲۰۰۶ و گشایش تورهایی برای سایر هنرمندان کانتری در طی سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷، آلبوم را تبلیغ کرد.
پیش‌زمینه
تیلور سوئیفت که در سال ۱۹۸۹ در پنسیلوانیا به دنیا آمد، علاقه اولیه‌ای به هنرهای نمایشی پیدا کرد. سوئیفت پس از تماشای مستندی در مورد خوانندهٔ کانتری، فیث هیل، اطمینان یافت که باید به نشویل، تنسی—پایتخت موسیقی کانتری—برود و به عنوان خوانندهٔ کانتری فعالیت کند. سوئیفت در یازده سالگی به همراه مادرش به نشویل رفت تا برای بستن قرارداد ضبط با یک ناشر موسیقی نوارهای آزمایشی بازخوانی کارائوکه را بنوازد. او رد شد زیرا ناشرهای موسیقی بر این باور بودند که جمعیت میانسال موسیقی کانتری یک دختر نوجوان را گوش نمی‌دهد و همچنین سوئیفت قاطعانه به این موضوع اعتقادی نداشت.
راجر کریسپ
راجر استیون کریسپ پژوهشگر و استاد فلسفه دانشگاه آکسفورد است. . پژوهش‌های او عمدتاً در حوزه اخلاق به خصوص فرااخلاق، اخلاق هنجاری و اخلاق عملی است.
پرچم نامیبیا
پرچم نامیبیا برای اولین بار در March 21 1990 به رسمیت شناخته شد. به‌عنوان پرچم ملی و نشان ملی شناخته می‌شود و همچنین دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
توابع وابسته لژاندر
در ریاضیات، چندجمله ای‌های وابسته لژاندر جواب‌های متعارف:
معادله دیفرانسیل معمولی لژاندر اغلب در فیزیک و سایر زمینه‌های فنی کاربرد دارد، به ویژه در زمان حل معادله لاپلاس (و معادلات دیفرانسیل با مشتقات جزئی وابسته) در مختصات کروی. توابع وابسته لژاندر نقشی حیاتی در تعریف هماهنگ‌های کروی دارد.
تعریف برای پارامترهای صحیح و غیر منفی ℓ و m
این توابع به صورت که در آن بالانویس نشان دهنده ترتیب تابع است، و نه توان P. در تعریف دقیق تر، آن‌ها تعیین‌کننده مرتبه مشتق چندجمله‌ای‌های لژاندر هستند. (m ≥ ۰)
توابع توصیف شده در این معادله با مقادیر مشخص شده از پارامترهای ℓ و m معادله دیفرانسیل عمومی لژاندر را برآورده می‌کنند. پاسخ معادله لژاندر Pℓ با تفکیک m به شرح زیر است:
علاوه بر این، بر طبق فرمول رودریگز داریم:
که Pℓm را می‌توان به صورت زیر تعریف کرد:
این معادله گستره m را به ℓ ≤ m ≤ ℓ− محدود می‌کند. طبق تعریف Pℓ±m، حاصل عبارت فوق با جایگزینی m±، متناسب است. ضمن اینکه ضرایب توان در دو طرف معادله باید برابر باشد.
که از آن نتیجه می‌دهد ثابت تناسب برابر است با
بطوری که
نمادگذاری جایگزین
نمادگذاری زیر نیز در نوشته‌ها استفاده می‌شود:
تعامد
با فرض ، این توابع شرط تعامد را به ازای مقدار ثابت m برآورده می‌کنند:
که در آن δk, ℓ همان تابع دلتای کرونیکر است.
همچنین، این توابع شرط تعامد را به ازای مقدار ثابت ℓ نیز برآورده می‌کنند:
مقادیر منفی m و/یا ℓ
این معادله دیفرانسیل نسبت به تغییر علامت m کاملاً ناوردا است.
این توابع برای مقادیر منفی m همانگونه که در بالا نشان داده شدبرابر با مقادیر مثبت m هستند:
(این رابطه حاصل تعریف فرمول رودریگز است. این تعریف همچنین نشان می‌دهد که روابط بازگشتی مختلف برای مقادیر مثبت یا منفی m برقرار است.)
این معادله دیفرانسیل همچنین تحت تغییر از ℓ تا ℓ − 1 − ناوردا است، و تابع برای مقادیر منفی ℓ به صورت زیر تعریف می‌شود
کانی‌دانیال
جمعیت
این روستا در دهستان دشت حر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۷ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
توابع وابسته لژاندر
پاریته
طبق تعریف تأیید می‌شود که توابع وابسته لژاندر هم زوج یا فرد می‌شوند، بطوری که
چند گزینه نخست از توابع وابسته لژاندر
چند گزینه اول از توابع وابسته لژاندر، که شامل مقادیر منفی m نیز می‌باشند، عبارتند از:
رابطه بازگشتی
این توابع دارای تعدادی روابط بازگشتی اند:
پارامتربندی زاویه ای
روابط متعامدی که در بالا ذکر شد، در این فرمول آمده‌است: برای مقدار ثابت m, به ازای پارامتر θ در بازه [0, \pi]\sin \theta:
در ازای θ، جواب‌های معادله زیر است
به عبارت دقیق تر، با توجه به صحیح بودن 0 \le {m}، معادله فوق تنها زمانی دارای پاسخ‌های نامعمول خواهد بود که رابطه برای هر ℓ صحیح بزرگتر از m صدق کند، و این پاسخ‌ها متناسبند با.
راهبه ۲
راهبه ۲ یک فیلم فراطبیعی ترسناک به کارگردانی مایکل چاوز و نویسندگی آکلا کوپر است. این فیلم به عنوان دنبالهٔ راهبه (۲۰۱۸) و به عنوان قسمت نهم در فرانچایز دنیای سینمایی احضار عمل می‌کند. جیمز وان و پیتر سفرن برای تهیه‌کنندگی پروژه بازخواهند گشت.
توسعه
در اوت ۲۰۱۷، وان دربارهٔ امکان دنبالهٔ راهبه و داستان آن بحث کرد: «می‌دانم که اگر راهبه کار کند، کجا می‌تواند به کجا منتهی شود و چگونه این موضوع به داستان لورن مرتبط می‌شود تا آنرا با دو فیلم اول احضار راه‌اندازی کرده و همه آن‌ها را کامل کند.»
در فوریه ۲۰۲۲، تایسا فارمیگا اظهار داشت که با برادران وارنر در رابطه با بازی مجدد از فیلم اول گفتگو کرده‌است و خاطرنشان کرد که تأثیر دنیاگیری کروناویروس بر سینما پروژه را به تأخیر انداخته‌است. در آوریل ۲۰۲۲، برادران وارنر رسماً این فیلم را به عنوان بخشی از فهرست آیندهٔ خود در انجمن ملی صاحبان سینما ۲۰۲۲ اعلام کرد. روز بعد اعلام شد که مایکل چاوز کارگردانی این فیلم را بر عهده خواهد داشت.
تصویربرداری اصلی در ۲۹ آوریل ۲۰۲۲ آغاز شد. بانی آرونز تأیید شد که دوباره در نقش والاک بازی خواهد کرد.
سوشیل کومار
سوشیل کومار (زادهٔ ۲۶ مه ۱۹۸۳) کشتی‌گیر اهل هند است که در دسته‌های ۶۶ و ۷۴ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت کرده‌است. او در المپیک ۲۰۰۸ پکن با کسب مدال برنز، پس از ۵۶ سال کشور هند را در رشتهٔ کشتی صاحب مدال المپیک کرد که پیش از آن کی. دی. جاداو در المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی مدال برنز کسب کرده‌بود. کومار در دورهٔ بعدی در المپیک ۲۰۱۲ لندن نیز فینالیست شد و به مدال نقره این بازی‌ها رسید. او همچنین قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۲۰۱۰ و قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی آسیا ۲۰۱۰ است‌.
کپسول زمان
کپسول زمان نهانگاه یا مخزنی است که در آن چیزهایی قرار داده می‌شود تا بعد از زمانی معین (یا گاهی نامعین) آن‌ها را باز کنند و بیرون آورند. هدف از این کار معمولاً ارتباط با تاریخ‌نویسان آینده، مردم‌شناسان آینده، و به‌طور کل با آیندگان است.
تاریخچه
کپسول‌های زمان را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: هدفمند و غیرهدفمند. کپسول زمان هدفمند دارای هدف مشخصی است و معمولاً به قصد باز شدن بعد از زمان مشخصی ساخته می‌شود. کپسول‌های زمان غیرهدفمند معمولاً چیزهای باستانی هستند. کپسول زمان نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹، توسط وستینگهاوس، به عنوان بخشی از نمایشگاه آنها، ساخته‌شد. ارتفاع آن ۹۰ فوت بود، با قطر داخلی ۶٫۵ اینچ، و وزنی معادل ۸۰۰ پوند. این کپسول شامل اقلام روزمره، مانند عروسک، قرقرهٔ نخ، یک کتاب در مورد پیشینه‌ها (تشریح کپسول و سازندگان آن)، شیشهٔ کوچکی از دانه‌های مواد غذایی اصلی، یک میکروسکوپ و یک فیلم ۱۵ دقیقه‌ای از وقایع و اخبار روزانه، نوارهای میکروفیلم متراکم‌شده از محتوای سیرز ریباک، واژه‌نامه‌ها، اصطلاح‌نامه، سانما و متون دیگر است. اولین کپسول زمان مدرن در سال ۱۹۶۵ در همان‌جای کپسول اولی ساخته‌شد. هر دو کپسول ۵۰ پا زیر زمین دفن شده‌اند. هر دو کپسول قرار است که در سال ۶۹۳۹ باز شوند. اخیراً، در سال ۱۹۸۵، وستینگهاوس کپسول کوچکتری ساخت که قرار بود در قلب نیویورک دفن شود، اما هیچ‌وقت این اتفاق نیفتاد
غار تمدن (۱۹۳۶)، در دانشگاه اگلتورپ، که قرار است که در سال ۸۱۱۳ باز شود، به‌طور کلی به عنوان اولین کپسول زمان مدرن موفق قلمداد می‌شود، اگرچه در آن زمان نام کپسول زمان بر آن نهاده نشد. جورج ادوارد پندرای اولین کسی بود که اصطلاح کپسول زمان را باب کرد.
طی دورهٔ سوسیالیزم در روسیه، کپسول‌های زمان زیادی همراه با پیام‌های برای آیندگانی که در جامعهٔ کمونیست آینده زندگی خواهند کرد، به خاک سپرده شدند. نیوزلند شروع به کار کردن بر روی یک پروژه کپسول زمان، با عنوان «غار هزارساله» برای به‌سر رسیدن قرن ۲۰م کرد. مسولان این پروژه این کپسول را زیر یک هرم به خاک سپردند. اخیراً، چهار کپسول در فضا به‌خاک سپرده شده‌اند. دو پلاک فضاپیماهای پایونیر و دو وویجر گلدن رکوردز فضاپیماهای وویجر به فضاپیما متصل شده‌اند که شاید در آینده‌ای دور برای فضاپیماهای آینده مفید واقع شوند. پنجمین کپسول زمان، قمر کی‌ای‌او، در سال ۲۰۱۲ راه‌اندازی خواهد شد، حامل پیام‌هایی شخصی از طرف ساکنان زمین است، برای حدود سال ۵۲۰۰۰، که دوباره کی‌ای‌او به زمین باز خواهد گشت.
جامعه بین‌المللی کپسول زمان، جهت نگهداری یک دیتابیس جهانی از همه کپسول‌های زمان موجود، تشکیل شده‌است.
کپسول زمان یاهو!، تلاشی است برای ذخیره فکرها، عکس‌ها و احساسات بسیاری از افراد در سطح جهان در سال ۲۰۰۶. مراسلاتی که توسط هزاران نفر در نوشتن، ویدئوها، صداها، و عکس‌ها جمع‌آوری شده‌است.
انتقاد
بر طبق نظر تاریخ‌نگار کپسول زمان، ویلیام جارویس، اکثر کپسول زمان‌های عمدی، اطلاعات کاربردی زیادی را فراهم نمی‌کنند: آن‌ها معمولاً با آشغال‌های بدون کاربرد پر می‌شوند، و اطلاعات کمی در مورد مردم آن زمان بدست می‌دهند. بسیاری از کپسول‌های زمان، امروزه تنها شامل مصنوعاتی است که برای تاریخ‌نویسان آینده به‌دردبخور نیستند. تاریخ‌نگاران پیشنهاد می‌کنند که اقلامی که زندگی روزانهٔ مردمی را توصیف می‌کند که آن کپسول را ساخته‌اند، به‌عنوان مثال: یادداشت‌های شخصی، عکس‌ها، و اسناد، کمک شایانی به تاریخ‌نگاران آینده می‌کنند.
مسئلهٔ بعدی، مسئلهٔ رسانه‌هایی هستند که برای انتقال این اطلاعات به آیندگان در کپسول زمان بکار گرفته می‌شوند. برخی از این مسائل در رابطه با از رواج افتادن فناوری و کاهش کیفیت الکتریکی و مغناطیسی رسانه‌های ذخیره‌سازی است؛ و مسائل مربوط به زبان است اگر کپسول در آینده‌ای دور کشف شود. بسیاری از کپسول‌های زمانی که دفن شده‌اند و می‌شوند، امکان دارند که به علت آب‌های زیرزمینی از میان بروند. آیا رسانه‌هایی که در کپسول زمان گذاشته می‌شوند، بعدها قابل خواندن خواهند بود یا نه؟
در فرهنگ عمومی
در فیلم‌های زیر به کپسول‌های زمان اشاره شده‌است:
کارن آلن
کارن جین آلن (Karen Jane Allen؛ زاده October 5, 1951) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گابریل آنتون
گابریل آنتون (Gabriel Anton؛ July 28, 1858 – January 3, 1933) یک متخصص اعصاب، عصب‌پژوه، روانپزشک، و استاد دانشگاه اهل اتریش بود.
شهرت او به سبب پژوهش‌هایش دربارهٔ بیماری روانپزشکی است که منشاءشان از قشر مغز و عقده‌های قاعده‌ای است.
لویدز بانک
لویدز بانک بانک بریتانیایی است، که به‌عنوان بازوی خدمات بانکداری لویدز بانکینگ گروپ بر ارائه خدمات بانکداری خرد، بانکداری سرمایه‌گذاری و خدمات بیمه متمرکز می‌باشد.
لویدز بانک در سال ۱۷۶۵ توسط جان تایلور و سامپسون لوید، در بیرمنگام تأسیس شد و در حال حاضر یکی از ۴ بانک بزرگ تسویه وجوه در بریتانیا به‌شمار می‌آید. شعبه مرکزی این بانک در شهر لندن قرار دارد.
هرم کمینه-بیشینه
در علوم رایانه، هرم کمینه بیشینه یک درخت دودویی کامل است که فواید هرم کمینه و هرم بیشینه را با هم ترکیب کرده است. این ساختمان داده به ما این امکان را می دهد تا عنصر بیشینه و کمینه را
در زمان ثابت ((1)O) بازگرداند یا در زمان لگاریتمی((logn)O) آن ها را حذف کنیم. این قابلیت هرم کمینه بیشینه را به یک ساختمان داده مفید برای پیاده سازی یک صف اولویت دو طرفه تبدیل می کند.
برلین، ویسکانسین
برلین، ویسکانسین  شهری در شهرستان گرین لیک ووشارا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۵٬۵۲۴ نفر جمعیت داشته‌است.
هرم کمینه-بیشینه
مشخصه ی یک هرم کمینه بیشینه :
این ساختار همچنین می تواند به گونه ای تعمیم داده شود تا عملیات هایی مثل پیدا کردن میانه(find-median) و (delete-median) حذف کردن میانه ، پیدا کردن kامین کوچکترین مقدار در ساختار((find(k) و عملیات حذف کردن kامین کوچکترین مقدار در ساختار((delete(k) را به ازای یک مقدار مشخص یا مجموعه ای از مقادیر k انجام دهد. این داده ساختار دو عملیات انتهایی را میتواند به ترتیب در زمان های خطی و لگاریتمی انجام دهد. مفهوم ترتیب کمینه بیشینه میتواند به ساختارهای دیگری که بر پایه ترتیب بیشینه یا کمینه هستند گسترش پیدا کند مانند درخت چپ گرا (leftist trees) که منجر به ایجاد یک دسته جدید و قدرتمند از داده ساختارها می شود. هرم کمینه بیشینه همچنین برای پیاده سازی مرتب سازی سریع خارجی نیز مفید است. [5]
معرفی
هرم بیشینه کمینه به صورت معکوس تعریف می شود. در این هرم مقدار بیشینه در ریشه ذخیره می شود و مقدار کمینه در یکی از دو گره فرزند ریشه ذخیره می شود.
عملیات
در عملیات های زیر فرض می کنیم که هرم کمینه بیشینه در یک آرایه قرار دارد. خانه ی iام آرایه به گرهی اشاره میکند که در سطح قرار دارد.
ساخت هرم
ساختن یک هرم کمینه بیشینه با انجام تغییراتی در الگوریتم ساخت هرم Floyd در زمان خطی انجام می شود که روشی از پایین به بالا است. الگوریتم ساخت هرم Floyd به صورت زیر است :
function FLOYD-BUILD-HEAP(h): for each index i from down to 1 do: push-down(h, i) return h در این تابع، h آرایه اولیه است که لزوما عناصر آن خواص هرم کمینه بیشینه را ندارد. عملیات push-down (که گاهی heapify گفته می شود) برای یک هرم کمینه بیشینه در قسمت بعد توضیح داده شده است.
پایین بردن مقدار در هرم (push-down)
الگوریتم push-down (یا trickle-down همانطور که در گفته شده) به صورت زیر است : function PUSH-DOWN(h, i): if i is on a min level then: PUSH-DOWN-MIN(h, i) else: PUSH-DOWN-MAX(h, i) endif
پایین بردن مقدار کمینه (push down min)
function PUSH-DOWN-MIN(h, i): if i has children then: m := index of the smallest child or grandchild of i if m is a grandchild of i'' then: if h[m] < h[i] then: swap h[m] and h[i] if h[m] > h[parent(m)] then: swap h[m] and h[parent(m)] endif PUSH-DOWN-MIN(h, m) endif else if h[m] < h[i] then: swap h[m] and h[i] endif endif
پایین بردن مقدار بیشینه (push down max)
الگوریتم مربوط به push-down-max دقیقا مشابه الگوریتم push-down-min است با این تفاوت که جهت عملگرهای مقایسه را برعکس می کنیم.
function PUSH-DOWN-MAX(h, i): if i has children then: m := index of the largest child or grandchild of i if m is a grandchild of i then: if h[m] > h[i] then: swap h[m] and h[i] if h[m] < h[parent(m)] then: swap h[m] and h[parent(m)] endif PUSH-DOWN-MAX(h, m) endif else if h[m] > h[i] then: swap h[m] and h[i] endif endif
فرم پیمایشی
همچنین می توانیم به جای استفاده از توابع بازگشتی که در بالا اشاره شد از شکل پیمایشی آن استفاده کنیم که این کار را با حافظه ی ثابت انجام میدهد.
function PUSH-DOWN-MIN-ITER(h, m): while m has children then: i := m m := index of the smallest child or grandchild of i if m is a grandchild of i then: if h[m] < h[i] then: swap h[m] and h[i] if h[m] > h[parent(m)] then: swap h[m] and h[parent(m)] endif endif else if h[m] < h[i] then: swap h[m] and h[i] endif endwhile
بالابردن مقدار (Push up)
الگوریتم push-up (یا Bubble-up همانطور که در گفته شده است) به صورت زیر است.
بالابردن مقدار کمینه (push up min)
function PUSH-UP-MIN(h, i): if i has a grandparent and h[i] < h[grandparent(i)] then: swap h[i] and h[grandparent(i)] PUSH-UP-MIN(h, grandparent(i)) endif