cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
تاریخ اسپرانتو
اصلاح‌گرایی
تنها دو سال پس از این واقعه، بحرانی شروع شد که نهضت اسپرانتو را مجدداً به نابودی تهدید می‌کرد. لازم است بدانیم که از همان ابتدا، دو تمایل متفاوت در نهضت وجود داشت که با اندکی ساده انگاری می‌توان آن‌ها را عمل‌گرایی و نظرگرایی نامید. عمل‌گرایان، هدفشان قبل از هر چیزی، به کارانداختن و به استفاده واداشتن زبان بود، ولی نظرگراها تمایل داشتند زبان را به‌عنوان یک طرح، که می‌توان آن را در هر لحظه تغییر داد، تحت بررسی قرار داده و آن را «اصلاح» کنند. برخی از افرادِ گروه اخیر، خواهان اصلاحات مختلفی بودند، مثل از بین بردن علائم فوقانیِ حروف، از بین بردن پایانهٔ حالات مفعولی، استفاده از پسوند جمع ―i به‌جای ―oj و غیره. در سال ۱۸۹۴ بالاخره، این‌گونه اصلاح طلبان، لزوم رأی‌گیری از مشترکین مجلهٔ لا اسپرانتیستو، مبنی بر اینکه آیا این زبان اصلاح گردد یا نه را، بر زامنهوف تحمیل کردند. اسپرانتودانان با اکثریت عظیمی، انجام اصلاحات را رد کردند: و این یک پیروزیِ بزرگ برای عمل‌گرایانی به‌شمار می‌آمد، که می‌دانستند تغییر مداومِ زبان، اعتماد پیروان آن را، دربارهٔ ثبوت زبانی که فراگرفته و شروع به استفاده کردن از آن کرده‌اند، از بین می‌برد. (اگر کلی صحبت کنیم، عموماً سطح دانش زبان اصلاح‌گران، پایین‌تر بود. این را هم باید مدنظر داشت که منظور آن‌ها از به اصطلاح «اصلاحات»، تنها اروپایی تر کردن زبان بود، که این کار، ضدِ نیّت زامنهوف و علیه بی‌طرفیِ جهانیِ این زبان، که وجه مشخصهٔ مهم آن نیز هست، بود) قابل توجه است که زامنهوف تغییراتی را در زبان خود پیش‌بینی می‌کرد و انجام آن‌ها را از راه نوآوری‌ها ممکن ساخته بود، که این شیوه، در زبان‌های دیگر نیز، طریقی معمول و عادی است. طبق این شیوه، می‌توان از شکلی جدید، در کنار شکل موجود، شروع به استفاده کرد، و به‌کارگیریِ زنده و واقعی زبان، بالاخره تعیین خواهد کرد که کدام‌یک از آن‌ها، ماناتر خواهد بود. در واقع نیز، تغییرات متعددی، به‌خصوص در زمینهٔ دایرهٔ لغات، به همین طریق در اسپرانتو انجام شده‌است. به عنوان مثال، زمانی که تلویزیون هنوز پدیدهٔ جدیدی بود، بعضی‌ها از واژهٔ televido، برخی از televideo و بقیه از televizoro استفاده می‌کردند؛ اما این مسئله، باعث آزار هیچ‌کسی نشد و استفاده از televido نسبتاً به سرعت، معمول گشت.
هیأتِ نمایندگی
موضوع هیئت نمایندگی پیچیده است، ولی می‌توان آن را به این صورت جمع‌بندی کرد:
در سال ۱۹۰۰ ل. کوتورا با یاریِ عالِم دیگری به نام ل. لیو «هیئت نمایندگی برای به‌کارگیریِ زبان بین‌المللی» را تأسیس کرد. این هیئت نمایندگی به‌هیچ وجه، هویت یک انجمن سازمان یافتهٔ عمومی را نداشت؛ منشی آن، لیو و صندوقدار آن، کوتورا، منتخب هیچ‌کسی نبودند، و در واقع همه چیز را این دو تن، مستبدانه در دست خود نگاه داشته بودند. با وجود این، اقدامات آن‌ها، نیازمند به حمایت معنوی و مالی نهضت اسپرانتو بود. در سال ۱۹۰۶، این هیئت نمایندگی خود را به انجمن بین‌المللیِ فرهنگستان‌ها تحمیل کرد همراه با این تفاضا که وظیفهٔ یافتن راه حل قطعی را برای زبان جهانی، به عهدهٔ خود بگیرد. انجمن فوق، این تقاضا را در سال ۱۹۰۷ با اعلام این‌که خود را برای تصمیم‌گیری راجع به «مسئله‌ای که به وسیلهٔ خودِ حیات حل خواهد شد» ذی‌صلاح نمی‌داند، رد کرد؛ بنابراین، کوتورا پیشنهاد کرد که خودِ هیئت نمایندگی، یک کمیتة ۱۸ نفری را برای سَرِخود حل کردن این مشکل انتخاب کند.
زبانِ ایدو (Ido)
زامنهوف، دوبوفران، اسپرانتودان برجستهٔ فرانسوی را که در بالا ذکرش رفت، به‌عنوان نمایندهٔ خود در این کمیته معرفی کرد. با این وصف، این شخص، جاه طلبیِ این را داشت که، احتمالاً برای مهم‌تر جلوه‌دادن نقش خود در نهضت، اصلاحاتی را در اسپرانتو به عمل آورد و این امر، به همراه فریب‌کاری‌های گوناگون کوتورا، که مانند خود او، یک اصلاح طلب بود، منتج به این شد که «هیئت نمایندگی، تصمیم به انتخاب اسپرانتو گرفت، به‌خصوص به‌خاطر کامل بودن نسبیِ آن، و به دلیل کاربردهای زیاد و گوناگونی که تاکنون داشته‌است»، ولی، اسپرانتویی تغییرشکل‌یافته برطبق طرحی اصلاحی، که به‌خاطر دلایلی آشکار، ایدو نامیده شد.
در نتیجه، نهضت اسپرانتو در واقع، دچار انشعاب گردید. بخشی از اسپرانتودانان به سوی ایدو کشیده شدند، ولی نکتهٔ جالبِ توجه این است که، همانند سال ۱۸۹۴، اکثریت عظیم ایشان، به اسپرانتو وفادار باقی‌ماندند و هرچند ایدودان‌ها به‌مدت دو دهه، مانع از پیشرفت اسپرانتو شدند ـ یعنی تا زمانی‌که ایدو، به خاطر بیماریِ خودش، یعنی اصلاحات ابدی، که هرگز هم تمام شدنی نبود، از بین رفت ـ با وجود این، این انشعاب دارای جنبهٔ خوب و مهمی نیز برای اسپرانتو بود. یعنی نهضت را دیگر از اصلاح گرایی، آزاد ساخت و دوران محافظه کاریِ نویِ را در زبان به وجود آورد که‌باعث استحکام بخشیدن به سنگرهای نهضت شد، و یک نسل کامل ادامه یافت.
تأسیسِ سازمانِ جهانیِ اسپرانتو (UEA)
این مسئله، یعنی بحران ایدو، دارای پیامد بسیار مهم دیگری نیز، بود: تأسیس سازمان جهانی اسپرانتو. تا زمان بحران ایدو، اسپرانتودانان گروهی را تشکیل داده بودند که تقریباً تنها هدف خود را، تبلیغ زبان و جذب پیروان جدید قرار داده بود. تئوفیل روسو ی فرانسوی و هکتور هودلر سوئیسی، دو تن از اسپرانتودانانی بودند که بیش از هر چیزی به به‌کارگیریِ زبان، و نقش اجتماعیِ آن علاقه‌مند بودند. روسو، در سال ۱۹۰۵ برای به‌کارگیریِ اسپرانتو در توریسم، دست به کوشش‌هایی زد؛ وی مشغول به تبلیغ برای رؤسای هتل‌ها شد و ایشان را ترغیب به انتشار نقشه‌ها و کتاب‌های راهنما به این زبان، کرد. وقتی بحران ایدو به انفجار انجامید، هودلر چنین عقیده داشت که هیچ‌کسی از خارج، حق تحمیل نظریه‌ای را به استفاده کنندگان زبان ندارد. به این خاطر، وی با همراهیِ روسو و چند نفر دیگر، بخشنامه‌ای را برای گروه‌های مختلف ارسال کرد که در آن پیشنهاد ایجاد یک سازمان بین‌المللی را برای خدمت کردن به استفاده کنندگان این زبان، مطرح ساخته بود. هستهٔ اصلیِ این طرح، تعیین کردن یک نماینده یا آن‌طور که در آن زمان گفته می‌شد کنسول، در حتی الامکان هر شهر و آبادی بود که آمادهٔ کمک کردن به اسپرانتودان‌های در حال سفر، یا در جستجوی اطلاعات، باشد. در مارس سال ۱۹۰۸ بیش از صد گروه، به این ایده پیوستند و دست به انتخاب نماینده زدند. در ماه آوریل، این سازمان همراه با ارگان خود، مجلهٔ اسپرانتو، تأسیس شد و به این ترتیب، حرکتی نو و عمل‌گرا در جهت ترویج اسپرانتو آغاز گشت.
اقدامات انسان‌دوستانهٔ سازمان جهانیِ اسپرانتو در طولِ جنگ
عمل‌کرد سازمان جهانی اسپرانتو، کمک بسیاری به این امر کرد که اسپرانتو، جنگ جهانی اول را از سر بگذراند. دفتر مرکزیِ آن در سوئیس بی‌طرف قرار داشت و به این خاطر، کارمندان آن می‌توانستند واسطة اخبار و اطلاعات بوده و انتقالات مالی را نیز، انجام دهند؛ در آن زمان، انجام این کارها، از راه‌های دیگر، با مشکلات و ممنوعیت‌های بسیاری همراه بود. شمار تقاضاهای کمک و خدمات انجام شده، متحیرکننده بود. مکاتبات انجام شده (که دریافت و ارسال شده بود)، در خلال جنگ بیش از ۱۷۵۰۰ عدد بود!
ماده خام
ماده خام یا ماده اولیه که به عنوان ماده فراوری نشده یا کالای اساسی نیز شناخته می‌شود، یک ماده اساسی است که برای تولید کالاها، محصولات نهایی، انرژی یا مواد واسطه‌ای که مواد اولیه محصولات نهایی آینده هستند استفاده می‌شود. عبارت ماده اولیه به‌طور ضمنی به این نکته اشاره دارد که مواد اولیه، دارایی‌های گلوگاهی باارزشی هستند که برای تولید سایر محصولات مورد نیاز هستند.
مادبری
مادبری (به انگلیسی: Modbury) یک شهرک و محله مدنی در بریتانیا است که در South Hams واقع شده‌است. مادبری ۱٬۴۵۴ نفر جمعیت دارد.
تاریخ اسپرانتو
اقدامات انسان‌دوستانهٔ سازمان جهانیِ اسپرانتو در طولِ جنگ
از آنجا که عملیات جنگی، تقریباً به‌طورِ ناگهانی شروع شد، بسیاری از افراد، خود را شگفت زده در کشورهای دشمن یافتند و دیگر امکانی برای مکاتبه با اقوام و دوستان خود نداشتند. به منظور کمک هرچه بیشتر به این‌گونه افراد، دفتر مرکزیِ سازمانِ جهانیِ اسپرانتو، که مقر آن در شهر ژنو است، به تازگی نمایندگان خود، در کشورهای در حال جنگ را از این امر مطلع ساخته است که این سازمان با کمال میل به عنوان یک واسطهٔ تبادل مکاتبات خصوصی، در بین کشورهای دشمن، خدمت خواهد کرد. نامه‌ها در دفتر ژنو، دریافت شده و از آن‌جا، درصورت لزوم پس از ترجمه، به آدرس گیرنده، ارسال خواهد شد. تنها مکاتباتی مورد قبول واقع می‌شود که درب پاکت آن باز بوده و مطلقاً دارای مطالب سیاسی یا نظامی نباشد. افرادی که مایل به استفاده از این سرویس‌اند ـ که هم‌اکنون به‌طور کامل در حال کار کردن است ـ می‌توانند کلیهٔ نامه‌های خود را همراه با دو عدد کوپن بین‌المللیِ پاسخ، به سازمان جهانی اسپرانتو، به آدرس: شمارهٔ ۱۰، خیابان بورس، ژنو، سوئیس، بفرستند.
ماده خام
عبارت ماده خام به این نکته اشاره دارد که مواد در حالت غیر فراوری شده یا با فراوری حداقلی هستند. برای مثال؛ لاتکس خام، نفت خام، پنبه، زغال‌سنگ، زیست‌توده خام، سنگ معدن آهن، هوا، کنده چوب، آب، یا «هر محصول کشاورزی، جنگلی، صیدی، یا هر ماده معدنی در حالت طبیعی خود یا تبدیلی که برای آماده‌سازی آن برای بازاریابی جهانی در حجم‌های بزرگ مورد نیاز است». اصطلاح ماده اولیه ثانویه، اشاره به مواد زائدی دارد که بازیافت شده و مجدداً به عنوان ماده تولیدی استفاده می‌شود.
تاریخ اسپرانتو
اقدامات انسان‌دوستانهٔ سازمان جهانیِ اسپرانتو در طولِ جنگ
در طول مدت ماه سپتامبر تا دسامبر سال ۱۹۱۴، حجم نامه‌های دریافتی ـ به‌خاطر میزان کاری که جواب دادن به آن‌ها، احتیاج داشت ـ هراس‌انگیز شد. برای داشتن نظم در این کار، باید یک مجموعه فیش تهیه می‌شد، به ترتیبی که سازمانِ جهانیِ اسپرانتو خود بتواند، در صورت لزوم، برای افرادی که پاسخ نداده‌اند، با ارسال سؤال، موضوع را پیگیری کند. اما این خدمت، در دریافت و ارسال سادهٔ نامه‌ها متوقف نماند. درخواست‌های گوناگون و به خصوصی دریافت می‌شد، از قبیل: جستجوی افراد، انتقال پول و بسته‌ها، کمک به اسرای غیرنظامی و هم‌چنین تقاضای اطلاعات دربارهٔ سربازها. راجع به حجم کار انجام شده، کافی است ذکر شود که در طول ماه دسامبر ۱۹۱۴ تعداد نامه‌های دریافتی روزانهٔ بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ عدد بود.
ممنوع شدن اسپرانتو درکشورهای سلطه‌طلب
البته وضع برخورد روسیهٔ پس از انقلاب بلشویک‌ها، کمک بسیار زیادی به پیشرفت آغازین و سریع اسپرانتو کرد. در طی چند سال دولت روسیه با حرارت، مطابق با خط آرمانیِ آن‌زمان خویش، اسپرانتودانان را تشجیع می‌کرد؛ ولی این خط، در حدود سال ۱۹۳۰ در نتیجهٔ توسعهٔ استالینیسم (اعتقاد به انقلابی جهانی در آیندهٔ نزدیک)، دیگر متروک شده بود. اسپرانتو، ممنوع اعلام شده بود، و اسپرانتودان‌های روسیه، برای یک ربع قرن سکوت اختیار کردند و در اکثریت کشورهای سوسیالیستی نیز ـ پس از جنگ جهانی دوم ـ همین اتفاق روی‌داد. تنها پس از مرگ استالین و فاصله گرفتن رسمیِ دولت روسیه از جنایات او، اسپرانتو به تدریج مجاز شمرده شد: این یک معجزه بود که پس از گذشتِ این مدت مدید که یک دهه به طول انجامید، دوباره اسپرانتودان‌هایی در روسیه شوروی پدیدار شدند.
روسیه تنها کشوری نبود که در آن اسپرانتو ممنوع شده بود. حکومت‌های دیکتاتوریِ دیگری نیز ـ مانند آلمان نازیست، اسپانیای فرانکیست، آمریکای مک کارتیست و غیره ـ آن را متهم و محکوم می‌ساخت، چرا که اسپرانتو به زعم آن‌ها: «زبان یهود» یا «زبان کمونیسم» یا «زبان کسموپولیتیسم» (جهان‌وطنی) بود: اما در واقع، علت حقیقی، این بود که اسپرانتو، نه تنها پنجره‌ای به جریانات خارجی باز می‌کند، بلکه هم‌چنین ایده‌هایی مثل برادریِ بین انسان‌ها، صلح و … را تلویحاً در خود دارد؛ بنابراین، همان‌طور که لینس هوشیارانه از این واقعیت پرده برمی‌دارد، اسپرانتودان‌ها ـ البته نه برای اولین بار ـ شهدای خود را تقدیم کردند.
اسپرانتو و جنبشِ بی‌ملیت‌گرایی
با وجود این، شکوفائیِ دفعیِ اسپرانتو در بین کارگران، شاهد فرموله‌شدن یک پدیدهٔ حقیقتاً یگانه شد: فلسفهٔ سیاسیِ کاملاً جدیدی که اگر اسپرانتو وجود نمی‌داشت، فکر کردن به آن ممکن نبود. نام این پدیده Sennaciismo است. یگانگی آن را، این امر به اثبات می‌رساند که در زبان‌های دیگر ـ و احتمالاً در تمامیِ آن‌ها ـ اصطلاحی برابر با آن وجود ندارد، یا دست‌کم قبل از آن، وجود نداشته‌است. در واقع بی‌ملیت گرایی، در زمینهٔ قرن نوزدهم ریشه دواند و همانند فلسفه‌های دیگر آن‌زمان، براساس مفاهیم مربوط به تکامل تاریخ اجتماعی، بنا گردید. پیش‌فرض این مکتب، این است که ملت‌ها، تنها، پله‌ای موقتی هستند در راه رسیدن به جامعهٔ کل بشری، و بی ملیت گراها پیشگامان به تحقق رساندن این مفهوم‌اند. در نتیجه، آن‌ها، هر چیز ملی و مربوط به ملیت‌ها را مردود می‌شمارند: مرزهای کشوری را (به جای آن، منطقه‌بندیِ زمانی را جانشین می‌کنند)، زبان‌های ملی را (اسپرانتو را جانشین آن می‌سازند و اصرار در استفادهٔ هرچه‌بیشتر از آن را در زندگیِ روزمره دارند)؛ اما، آن‌ها دربارهٔ مبارزهٔ طبقاتی هم اصرار می‌ورزیدند، چراکه طبق معیارهای آن عصر، نهضت سوسیالیسم نویدبخش جهان بدون ملت، در آینده بود.
آشکارا، بی ملیت گرایان هیچ‌گاه تعداد بسیار زیادی نبودند. این سازمان کارگری، انجمن جهانی بی ملیتی نامیده شد (و این نامی دقیق است، چرا که این سازمان، مثل سازمان جهانیِ اسپرانتو، فدراسیونی از انجمن‌های ملی نیست، بلکه اتحادیه‌ای است از افراد) و اُرگانِ آن بی ملیت گرا (Sennaciulo) است؛ ولی ظرافت بیان اسپرانتو، به روشنی، بین Sennaciulo و Sennaciisto تفاوت می‌نهد. هرچند برای بی ملیت گرایی، دستِ‌کم در اوضاع کنونی، نمی‌توان موفقیت همه‌گیری را، پیش‌بینی کرد؛ ولی، به یک معنی، این نهضت، پیامد و نتیجهٔ یک بُعدِ اسپرانتوی ایده‌آلیستی یا آرمان‌گرایانه است.
بی‌طرفی و مدرن شدن، رمز موفقیتِ اسپرانتو
در طول همین دوران، نهضت بی‌طرف اسپرانتو، از میان بحران‌هایی که مربوط به سازمان‌دهی بود، به سلامت گذشت. اوج این بحران‌ها در سال ۱۹۳۷ (۱۳۱۵ هـ. ش) بود که انفکاکی در این نهضت به وجود آمد و باعث پیدایش اتحادیهٔ بین‌المللی اسپرانتو شد که اکثریت - و به‌طور قطع، فعال‌ترین – انجمن‌های کشوری به آن پیوست. با وجود این، پس از جنگ جهانیِ دوم به‌خاطر قدرت سازمان‌دهیِ با انرژیِ ایوو لاپنا یگانگی از دست رفته، دوباره به دست آمد. وی هم‌چنین در طولِ همین مدت، مبتکر تبلیغات منظمی علیه فراوانیِ بیش از حد ستاره‌های سبز (نمادِ اسپرانتو)، و «چیزهای عجیب و غریب» مشابه دیگر گشت: اساس این حرکت، این بود که اسپرانتودان‌ها، خود را از ظاهر «یک فرقهٔ عجیب کوچک» (به‌تعبیر کالوچای شاعر)، رها ساخته و به دنیای عادی پای گذارند. لاپنا اصرار داشت که اسپرانتودانان به دنیای واقعی پیوسته و از امکانات آن، برای رسیدن به اهداف خود بهره جویند. وی اقدامات بسیاری را به منظور ایجاد احساسِ هدف‌مندی در نهضت اسپرانتو، به انجام رساند و نهضت را با استراتژی روز و مدرن، تجهیز کرد.
روشن است که این تبلیغات منظم لاپنا، موفق بوده‌است. امروزه، این نهضت عموماً، در آمال و آرزوهای خود، مدرن تر و هنگامِ مطرح شدن در مجامع عمومی، دارای ظاهری عادی‌تر است. این‌که آیا در این راه، چیزی، به خصوص چیز مهمی، از دست داده شده‌است یا نه، چندان روشن نیست.
اسپرانتو در جامعهٔ ملل
قرن بیستم شاهد تولد پدیدهٔ سیاسیِ جدیدی بود؛ نتیجهٔ شوک وحشت‌آور جنگ جهانی اول، عزم و کوششی بود برای ایجاد یک سازمان فوقِ‌ملی که نقش آن، ضمانت کردن صلح توسط هم‌کاریِ یکایک دولت‌ها، در کادر یک شورا بود. پس از جنگ جهانی اول، این سازمان، جامعهٔ ملل بود و بعد از جنگ جهانی دوم (تا به امروز) سازمان ملل متحد. آشکارا این سازمان‌ها، درگیر هزینه‌ها و مشکلات گوناگون تفاوت زبان‌ها بوده و هستند. پس بنابراین باید دید که وضعِ برخورد آن‌ها در برابر زبان بین‌المللیِ اسپرانتو چگونه بوده‌است؟
در یک نشست، تا سی ودو سخنران صحبت کردند و در طی سه روز، آن‌قدر کار انجام شد که در همایشی معمولی که در آن از زبان‌های رسمیِ متعدد استفاده می‌شود، برای انجام آن شاید احتیاج به ده روز کار بود.
این گزارش موفقیت بزرگی دربرداشت و در پی آن، بسیاری از نمایندگان آماده بودند تا به نفع تدریس اسپرانتو، در مدارس رأی دهند؛ ولی دولت فرانسه، بدون هیچ‌گونه جای سازشی، مخالف هرگونه پیشنهادی شبیه به آن بود: درواقع، دولت فرانسه از رقابت بین اسپرانتو و زبان فرانسوی که در آن زمان زبانی بامنزلت بود، هراس داشت. بسیاری از ملل دیگر نیز که از آزردن دولت فرانسه واهمه داشتند، تسلیم خواست آن، مبنی بر با شکست روبرو ساختن این پیشنهاد، شدند. رئیس فرانسویِ کمیسیون مربوطه، علی‌رغم اعتقاد شخصی خود، استدلالی، تا حد غیرقابل قبولی جاهلانه، کرد (هرچند بعدها خود وی شخصاً، پریشان‌خاطری خود را دربارهٔ این وظیفهٔ تحمیل شده، اقرار کرد):
هدف جامعهٔ ملل، نزدیک ساختن مردم به یک‌دیگر است، ولی نه به صورت مکانیکی توسط آسان سازیِ وسائل ارتباطی. اسپرانتو، بیش از راه‌آهن یا تلگراف، نخواهد توانست جان‌ها را به همدیگر نزدیک سازد. این کار را تنها فراگیریِ زبانی بیگانه، با ادبیات و فرهنگ اش می‌تواند انجام دهد. توسعه یافتن یک زبان جهانیِ مصنوعی، برعکس، فراگیریِ زبان‌های بیگانه را غیرضروری خواهد ساخت. در این صورت، این زبان‌ها، دیگر یادگرفته نخواهد شد. این عامل نزدیک‌کنندهٔ جان‌ها از ماورای مرزها، از دست خواهد رفت. به این دلیل، نقش ما، ترغیب ساختن افراد به فراگیریِ زبان‌های بیگانه است و نه زبانی مصنوعی.
این انصرافِ تنها، برارد، وزیر فرانسه را راضی نمی‌کرد. او مایل بود که این کمیسیون، ردّیه‌ای علیه اسپرانتو صادر کند، تا وی قادر گردد از آن، به عنوان وسیله‌ای تبلیغاتی ضد اسپرانتو، استفاده کند، و برای این کار، احتیاج داشت که جامعهٔ ملل، این ردّیه را مورد تأیید قرار دهد؛ ولی در این کار، او موفق نشد.
زمانی که در سال ۱۹۲۳ چهارمین نشست عمومی جامعهٔ ملل برگزار شد، دولت فرانسه، دستور کار ویژه‌ای را به نماینده‌اش ژاک باردو برای بهره‌گیری از قطع‌نامهٔ کمیسیون، و مردودشمردنِ قطعیِ اسپرانتو داده بود؛ بنابراین وی آن را در پنجمین کمیسیون، تحت شکل قطع‌نامه‌ای از طرف جامعهٔ ملل، که فراگیریِ زبان‌های بیگانه را، مرجح بر یادگیریِ زبانی مصنوعی، توصیه می‌کرد، ارائه ساخت. اما نمایندگان ملل دیگر، فوراً و شدیداً شروع به اعتراض کردند. تعداد بسیار زیادی از ایشان، به وی توضیح دادند که قصد پافشاری به نفع موضوع اسپرانتو را نداشتند، چون این کار خوشایند دولت فرانسه نبود، ولی به‌هیچ روی نمی‌توانند پذیرای قطع‌نامه‌ای گردند که به هر ترتیبی، علیه اسپرانتو به نظر برسد، چرا که این نهضت در کشورهای آن‌ها، دارای دوستان بیش از حد زیادی است. حتی نمایندگان بریتانیا، به او اخطار دادند که علیه این قطع‌نامه، به مبارزه برخواهند خاست. در آن زمان، باردو، این قطع‌نامه را پس گرفت و به این ترتیب نظر کمیسیون، نه مورد تأیید و نه مورد قبول جامعهٔ ملل واقع شد، و گزارش، که در سال ۱۹۲۲ ارائه شده بود، و در آن ارزش اسپرانتو و نقش حیاتیِ آن، به‌یاریِ ارائهٔ واقعیت‌هایی، نشان داده شده بود، به همان حال باقی ماند.
با این وصف، کل تاریخ اسپرانتو و جامعهٔ ملل، به زیبایی مثالی از این واقعیت پرمعنی را ارائه می‌کند، که وجود یک دشمن قدرت‌مندِ اسپرانتو، در جایی صحیح، می‌تواند مساعدترین شرایط را نیز برای توفیق آن، از بین ببرد.
اسپرانتو در سازمان ملل متحد
پس از جنگ جهانیِ دوم، سازمان جهانیِ بینِ‌دولتیِ جدید، سازمان ملل متحد بود که تاکنون نیز برجای مانده‌است. سازمان جهانی اسپرانتو، در سال ۱۹۵۰، با درخواست‌نامهٔ (طومار) زیر به این سازمان رجوع کرد:
من معتقدم که، راه حل مشکل زبان بین‌المللی، دارای اهمیت عملیِ زیادی است و سازمان ملل متحد، باید آن را تحت توجه جدیِ خود قرار دهد.
من معتقدم که یک زبان جهانی کمکی، که باعث ازبین‌رفتن زبان‌های ملی نشده، بلکه به عنوان زبانی کمکی، در خدمتِ آن باشد، برای تسهیل روابط بین مردم تمامیِ جهان و برای تسریع پیشرفت اجتماعی، ضرورت دارد. به این خاطر که اسپرانتو در تمامیِ بخش‌های جهان، به خوبی مورد پذیرش قرار گرفته‌است ـ و تنها زبان کمکی است که موفقیتی چشم‌گیر داشته ـ امیدوارم که سازمان ملل متحد، با تمامیِ امکاناتی که درا ختیار دارد، به توسعه یافتن استفاده از این زبان، کمک خواهد کرد، به عنوان مثال با توصیهٔ آموزش آن در مدارسی که معلمین مجرب در اختیار دارند، و با توسعه بخشیدن به استفاده از آن در توریسم، تجارت بین‌المللی و مکاتبات.
حمایت مردمی از این درخواست، حقیقتاً قابل ملاحظه بود. این درخواست را ۸۹۵۴۲۲ نفر و ۴۹۲ سازمان (با اعضایی برابر ۱۵٬۴۵۴٬۷۳۰ تن)، از ۷۶ کشور جهان امضاء کردند. این درخواست، تحویل سازمان ملل متحد شد که این سازمان آن را، به نوبهٔ خود، به دبیرخانهٔ یونسکو (سازمان تربیتی، علمی و فرهنگیِ سازمان ملل متحد) تحویل داد. این انتقال، به خودیِ خود، کوششی در جهت کنارنهادن و نادیده‌انگاشتن کل مسئله بود، ولی پیگیریِ اسپرانتودان‌ها، به رهبریِ دکتر ایوو لاپنا، باعث گردید قطع‌نامه‌ای عمومی در مورد آن در طرح موقت برنامهٔ سال ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴ گنجانده شود تا به این ترتیب، این موضوع زنده نگاه داشته شود. با این وجود، یونسکو، مطابق معمولِ زمانی که امور مربوط به اسپرانتو مطرح بود، از تمامیِ امکانات اجرایی خود استفاده کرد، تا مانع تکامل و پیشرویِ بیشتر موضوع گردد، اما در پایانِ سال ۱۹۵۲ (۱۳۳۰ هـ. ش)، هیئت نمایندگیِ سوئیس، قطع‌نامه‌ای را به همایش عمومی ارائه کرد که مورد قبول واقع شد. هرچند شکل این قطع‌نامه توسط مجمع عمومی دچار تغییرات اساسی‌ای شده بود ولی در هر صورت، معنیِ آن این بود که یونسکو، بالاخره مجبور شده بود، موضوع را مورد بررسی قرار دهد. هشتمین دورهٔ همایش عمومی در مونته ویدئو، باید به دو مسئله، در رابطه با اسپرانتو، می‌پرداخت. از یک طرف سازمان جهانیِ اسپرانتو، درخواستِ، به اصطلاح روابط مشورتی با یونسکو را کرده بود (که آن را، دریافت نیز کرد ولی نه بدون مبارزات)، و از طرف دیگر، یونسکو باید طومار یا درخواست‌نامهٔ یادشده را، در هر شکلی که بود، مورد بررسی قرار می‌داد.
اتفاقاتی که در مونته ویدئو افتاد، از بسیاری جهات، شبیه به وقایع موجود در یک رُمان است. دکتر لاپنا به همراه اسپرانتودانانِ محلی، افکار عمومی را به تحرک درآورد، و نمایشگاه باعظمتی دربارهٔ اسپرانتو برپا ساخت (که اثر خیلی خوبی بر روی بسیاری از نمایندگان گذاشت)، و شخصاً نیز با افراد مهمی تماس برقرار کرد. در نتیجهٔ این اقدامات، هیئت نمایندگیِ مکزیک، تصمیم گرفت قطع‌نامه‌ای را به کمیسیون برنامه‌ریزی تسلیم کند.
این کمیسیون، قطع‌نامه را، در بعد از ظهر روز شنبه، مورد بررسی قرار داد، زمانی که از ۷۲ هیئت نمایندگی، تنها ۴۲ عدد آن‌ها در جلسه حضور داشتند و حتی هیئت‌های حاضر نیز، اکثراً به جای رؤسای خود، به وسیلهٔ افراد دون پایه و غیرمطلع، در جلسه شرکت داشتند. رئیس کمیسیون عمداً، روال عادی جلسه را مخدوش ساخت: یعنی به جای این‌که ابتدا، طبق معمول، اجازهٔ صحبت را به پیشنهادکنندهٔ قطع‌نامه بدهد، به شخص مخالف آن، پروفسور بلینکِنبِرگ از دانمارک داد. این شخص، ضمن حمله به اسپرانتو، به وسیلهٔ «خوشمزگی‌های» مختلف، سعی کرد تا جو جلسه را از حالت جدی خارج سازد.
پس از این سخنرانیِ بَری از مسئولیت، دکتر لاپنا به عنوان ناظر سازمان جهانی اسپرانتو، اجازه یافت در طول سه دقیقه صحبت کند! البته، این قطع‌نامه، توسط اکثریت زیادی از آراء رد شد.
قطع‌نامه‌های یونسکو در بارهٔ اسپرانتو
ولی، خوشبختانه، دکتر لاپنا فردی نبود که به راحتی بتوان بر او پیروز شد. اسپرانتودانان با مطلع ساختن ماهرانهٔ مجلات و رادیو، و توسط تماس‌های شخصیِ بسیار، به این موفقیت نایل آمدند که هیئت نمایندگی مکزیک، با حمایت اروگوئه و چند کشور دیگر، درخواست بررسیِ مجدد طرح قطع‌نامه را در مجمع عمومی بکند، که در آن‌جا، با ۳۰ رأی موافق، در برابر ۵ رأی مخالف و ۱۷ رأی ممتنع، مورد تصویب قرار گرفت. پیروزی ای حقیقی، در شرایطی که به‌طور غیرقابل باوری، نامساعد بود. متن قطع‌نامهٔ پذیرفته شده، چنین است:
همایش عمومی، پس از بحث و گفتگو دربارهٔ گزارش دبیرکل، در مورد درخواست‌نامهٔ بین‌المللی به نفع اسپرانتو.
I. با توجه به نتایج به دست آمده به وسیلهٔ اسپرانتو، در زمینهٔ تبادلات فکریِ بین‌المللی و نزدیک ساختن مردم جهان به یک‌دیگر؛ اذعان می‌دارد که این نتایج با اهداف و ایده‌آل‌های یونسکو مطابقت دارد.
II. توجه عموم را به این مسئله جلب می‌کند که بسیاری از دولت‌های عضو، آمادگی خود را برای وارد ساختن، یا جامع ساختن، آموزش اسپرانتو در مدارس یا مؤسسات تربیتیِ عالیِ خود، اعلام کرده‌اند، و بدین وسیله از تمامی دولت‌های عضو، درخواست می‌کند که دبیرکل را از نتایج به دست آمده در این زمینه، مطلع سازند.
III. دبیرکل را مأمور می‌سازد تا پیشرفت جاریِ استفاده از اسپرانتو را در علم، تعلیم و تربیت و فرهنگ، دنبال کرده و در راه این هدف، با سازمان جهانی اسپرانتو (UEA)، در امور مربوط به هر دو سازمان، همکاری کند.
سازمان جهانی اسپرانتو در سال ۱۹۶۵ (۱۳۲۳ هـ. ش)، مجدداً به سازمان ملل متحد رجوع کرد با این پیشنهاد که سازمان ملل متحد، برای حل مشکل زبان، کمکی واقعی و مؤثر به امر توسعهٔ زبان بین‌المللیِ اسپرانتو کرده و هم‌چنین به دولت‌های عضو خود توصیه کند که تدریس آن را، توسعه بخشیده و بهره‌گیری از آن را در روابط بین‌المللیِ مردم اشاعه دهد.
این بار، این پیشنهاد را ۹۳۰۰۲۵ نفر و ۳۸۵۱ سازمان، با اعضایی برابر با حدود ۷۳ میلیون تن، امضاء کردند! این پیشنهاد در سال ۱۹۶۶ تسلیم دبیرخانهٔ سازمان ملل متحد شد، و این دبیرخانه توانست به‌گونه‌ای مؤثر، آن را ناپدید سازد!
اگر تاریخ اسپرانتو درسی به ما داده باشد، این است که: در این جهان، اسپرانتو به ندرت مورد حداقل بررسیِ عادلانه و عادی قرار گرفته‌است. با وجود این، این امر نمی‌تواند تا ابد ادامه یابد: همان‌طور که بیست و سومین نشست یونسکو نیز، قطع‌نامهٔ تشجیع‌کننده‌ای را، آن‌هم با اکثریت قاطع آراء، در تاریخ ۸ نوامبر سال ۱۹۸۵ در صوفیه به‌تصویب رساند که در آن، همایش عمومی اذعان می‌دارد:
با ملاحظهٔ این‌که در نشست سال ۱۹۵۴ خود در مونته‌ویدئو، توسط قطع‌نامهٔ شمارهٔ IV.1.4.422-4224 نتایج به‌دست آمده توسط زبان بین‌المللی اسپرانتو را در زمینهٔ تبادل افکار در سطحِ بین‌المللی و تفاهم متقابل میان مردم جهان مورد توجه قرار داد، و تأکید کرد که این دست‌آوردها با اهداف و آرمان‌های والای یونسکو هم‌خوانی دارد،
با یادآوریِ این‌که در این فاصله اسپرانتو به‌عنوان وسیله‌ای برای تفاهم بین مردم و فرهنگ‌های کشورهای گوناگون، با نفوذ یافتن در اکثر مناطق دنیا و اکثر فعالیت‌های انسانی، پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته‌است،
با اذعان به قابلیت‌های عظیمی که اسپرانتو در جهتِ تفاهم بین‌المللی و ارتباطات میان مردم ملیت‌های گوناگون عرضه می‌کند، با ملاحظهٔ سهم بسیار مهمِ نهضت اسپرانتو، و به‌ویژه سازمان جهانی اسپرانتو (UEA)، در انتشار اخبار و اطلاعات مربوط به اقدامات یونسکو، و هم‌چنین مشارکت آن در این اقدامات،
با آگاهی از این امر که یک‌صدمین سال‌گردِ اسپرانتو در سال ۱۹۸۷ جشن گرفته خواهد شد،
III. از دولت‌های عضو دعوت می‌کند تا یک‌صدمین سال‌گرد اسپرانتو را با اقدامات مناسب، صدور اعلامیه‌ها، انتشار تمبرهای ویژه و موارد مشابه گرامی داشته، و واردساختن برنامهٔ درسی در بارهٔ مشکل زبان و اسپرانتو را در مدارس و نهادهای آموزش عالی خود ترغیب کنند.
IV. به سازمان‌های غیردولتی توصیه می‌کند تا در جشن صدساله‌شدن اسپرانتو مشارکت کرده و امکان بهره‌گیری از اسپرانتو را به‌عنوان وسیله‌ای برای انتشار اخبار و اطلاعات، از جمله در بارهٔ اقدامات یونسکو، در بین اعضای خود مورد بررسی قرار دهند.
شاه‌توت‌کوب دم‌بادبزنی
شاه‌توت‌کوب دم‌بادبزنی نام گونه‌ای از سرده شاه‌توت‌کوب است.
ان‌جی‌سی ۲۳۹۷
ان‌جی‌سی ۲۳۹۷ (NGC 2397) نام یک کهکشان در صورت فلکی ماهی پرنده است.
محوطه شاغاردی
محوطه شاغاردی مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نمین، بخش عنبران، روستای کلش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۰۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بوگدان کالوس
بوگدان کالوس (Bogdan Kalus؛ زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۹۶۵) بازیگر اهل لهستان است.
عباس‌آباد (ورامین)
عباس‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
هنر گام زمان
هنر گام زمان نام یک آلبوم تصویری (ضبط کنسرت) موسیقی با صدای علیرضا فریدون پور و آهنگ‌سازی محمدرضا لطفی است که در سبک سنتی ایرانی و با اجرای گروه همنوازان شیدا تهیه شده‌است. محل برگزاری این کنسرت در سالن میلاد نمایشگاه بین‌المللی تهران بوده‌است. این کنسرت شامل دو بخش بداهه نوازی لطفی و گروه نوازی می‌باشد. آهنگ‌های آلبوم هنر گام زمان مربوط به این کنسرت می‌باشند. این کنسرت در ۳ روزِ ۲۵ الی ۲۷ آبان ماه ۱۳۹۰ اجرا شده‌است. حمیدرضا مرتضوی تنظیم قطعات این کنسرت را بر عهده داست. در این آلبوم اشعار مولانا، سعدی شیرازی و ه. الف. سایه اجرا شده‌است.
مرد شب
مرد شب فیلمی به کارگردانی اسماعیل پورسعید و نویسندگی احمد نجیب زاده محصول سال ۱۳۵۳ است.
خلاصه داستان
ابرام چاخان (سعید راد) که در سال‌های نوجوانی در یک حادثهٔ رانندگی موجب مرگ دوستش بیژن شده دچار عذاب وجدان است...
ارکیپا
ارکیپا یا آرکیپا (به اسپانیایی: Arequipa) یک شهر در پرو با جمعیت ۸۶۱٫۱۴۵ نفر است که در منطقه ارکیپا در جنوب پرو واقع شده‌است.
ارکیپا مقر دیوان عالی پرو است و به "پایتخت قانونی پرو" ملقب است. این شهر بعد از لیما ، دومین شهر پرجمعیت کشور است که بر اساس سرشماری ملی سال 2017 ، بیش از یک میلیون جمعیت دارد. آرکیوپا همچنین از مراکز مهم تجاری پرو است و دومین شهر صنعتی این کشور محسوب می شود. این شهر با شیلی ، بولیوی و برزیل ارتباط تجاری نزدیک دارد.
این شهر در 15 آگوست 1540 به دست مهاجران اروپایی تاسیس شد. در تاریخ جمهوریت پرو ، این شهر کانون شورش های مدنی و دموکراتیک قرار داشته است. ارکیپا همچنین مهد شخصیت های برجسته فکری ، سیاسی و مذهبی بوده است. مرکز تاریخی آن در 332 هکتار گسترده است و به عنوان میراث جهانی یونسکو اعلام شده است.میراث تاریخی  و فضاهای متنوع و دیدنی و فرهنگی ارکیپا را به شهری میزبان گردشگری ملی و بین المللی کرده است. معماری برجسته مذهبی ترکیبی از مکتبهای گوناگون و امیزه ای از ویژگی های اسپانیایی و بومی است.
کتایون شهابی
کتایون شهابی (زادهٔ ۱۹۶۸) مدیر عامل مؤسسه رسانه بین‌المللی شهرزاد است. وی در سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۱ عضو هیئت مدیره انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند ایران بود. شهابی در اردیبهشت ۱۳۹۵ به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران بخش مسابقه جشنواره فیلم کن ۲۰۱۶ انتخاب شد.
فعالیت حرفه‌ای
شهابی دانش‌آموخته رشته ادبیات فرانسه در مقطع دکترا است. وی فعالیت خود را در زمینه سینما از ابتدای دهه ۱۳۶۰ در بنیاد سینمایی فارابی آغاز کرد. شهابی از سال ۲۰۰۱ به فعالیت در بخش خصوصی روی آورد و به عنوان مدیرعامل شهرزاد اینترنشنال مدیا در زمینه صادرات محصولات فرهنگی سینمایی به خارج از ایران و پخش این آثار در عرصه جهانی فعالیت می‌کند. وی در سال ۱۳۸۹ به عنوان صادرکننده نمونه خدمات فرهنگی، هنری، سینمایی و سمعی بصری که فعالیت‌های گسترده جهانی در معرفی و توسعه صادرات این بخش انجام داده، انتخاب شد. شهابی در سال ۲۰۱۲ نیز شرکت فرانسوی نوری پیکچرز را در پاریس تأسیس کرد که فیلم‌های قصه‌ها، چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت و ناهید از فیلم‌های توزیع شده توسط این شرکت می‌باشد. شهابی در تاریخ ۲۶ شهریور سال ۹۰ همراه با محسن شهرنازدار، هادی آفریده، ناصر صفاریان، شهرام بازدار و مجتبی میرطهماسب به اتهام همکاری با بی‌بی‌سی فارسی بازداشت شد وی پس از پنجاه و چهار روز بازداشت در زندان اوین، در تاریخ ۱۸ آبان ۹۰ با قرار وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شد. همچین از دیگر افتخارات کتایون شهابی میتوان به انتخاب شدن به عنوان یکی از داوران بخش رقابتی شصت و نهمین جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۱۶ اشاره کرد.
نصیر (شوشتر)
نصیر (شوشتر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شوشتر در استان خوزستان ایران است.
کارلتون پلیس
کارلتون پلیس (به انگلیسی: Carleton Place) یک شهرک در کانادا است که در شهرستان لنارک واقع شده‌است.
خصوصیات
کارلتون پلیس ۹٬۸۰۹ نفر جمعیت دارد.
مهر ۱۳۸۵
یک‌شنبه: ۳۰ مهر ۱۳۸۵
نخستین کنسرت گروه‌های موسیقی زیرزمینی ایران با نام جشنواره میان‌کهکشانی موسیقی ایرانی در شهر زندام هلند برگزار گردید. محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران از افزایش جمعیت ایران به صد و بیست میلیون نفر دفاع کرد.
دوشنبه: ۱۷ مهر ۱۳۸۵
کره شمالی مدعی انجام موفقیت‌آمیز یک آزمایش انفجار اتمی شد.
سیارک ۱۲۳۹۱
سیارک ۱۲۳۹۱ دوازده هزار و سیصد و نود و یکمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۴ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۳۲.۳ است.
روجرو لئونکاوالو
روجرو لئونکاوالو (Ruggero Leoncavallo؛ زاده April 23, 1857 درگذشته August 9, 1919) یک آهنگساز بود.
بیمارستان باچ مای
بیمارستان باچ مای بیمارستانی در شهر هانوی کشور ویتنام است و دارای ۱۰۴ تخت است.
هومر وی. ام. میلر
'''هومر وی.ام. میلر''' سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۱ میلادی سناتور ایالت جورجیا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
شاه‌توت‌کوب نواری
شاه‌توت‌کوب نواری نام یک گونه از سرده شاه‌توت‌کوب است.
آندریا پولاک
آندریا پولاک (Andrea Pollack؛ ۸ مه ۱۹۶۱ در شورین – ۱۳ مارس ۲۰۱۹) ورزشکار زن رشتهٔ شنا اهل کشور آلمان شرقی بود. وی در بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک تابستانی در مجموع ۶ مدال، شامل ۳ مدال طلا و ۳ نقره را کسب کرد. وی در ۱۳ مارس ۲۰۱۹ درگذشت.
موفت
موفت (به انگلیسی: Moffat) یک شهرک در اسکاتلند است که در دامفریس و گالووی واقع شده است.
ان‌جی‌سی ۴۰۸
ان‌جی‌سی ۴۰۸ (NGC 408) نام یک کهکشان در صورت فلکی ماهی است.
کریم‌آباد اقصی
کریم‌آباد اقصی، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
فرودگاه بین‌المللی اربیل
فرودگاه بین‌المللی اربیل (به زبان کردی: Firokaxaney Nêwdewletî Hewlêr) یک فرودگاه همگانی گشتی باربری با کد یاتا EBL و کد فرودگاهی ایکائو ORER است که دو باند فرود آسفالت دارد و طول باند قدیم آن ۲۸۰۳ متر و باند جدید ان ۴۷۸۸٫۷متر طول و پهنای ۹۰ متر است. این فرودگاه دارای یکی از طویل ترین باند های فرود در جهان است. این فرودگاه در شهر اربیل اقلیم کردستان عراق قرار دارد و در ارتفاع ۴۰۹ متری از سطح دریا واقع شده است.
مسافری
These are the airlines and destinations serves from Erbil Airport:
سیارک ۱۹۳۴۸
سیارک ۱۹۳۴۸ نوزده هزار و سیصد و چهل و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۳ فوریه ۱۹۹۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳.۵ است.
مرغ همسایه
مرغ همسایه فیلمی به کارگردانی محمود کوشان و نویسندگی پرویز خطیبی محصول سال ۱۳۵۳ است.
خلاصه داستان
ژاله (شورانگیز طباطبائی) و برادرش اسماعیل (سیدعلی میری) در خانه‌ای مستأجرند...
یباره (شوشتر)
یباره (شوشتر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شوشتر در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان میان‌آب (شوشتر) شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۸ نفر (۴۳خانوار) بوده‌است.
باستیل (گروه موسیقی)
باستیل و به شیوهٔ نوشتاری BΔSTILLE یک گروه موسیقی راک است که در سال ۲۰۱۰ در لندن توسط دن اسمیت، خوانندهٔ انگلیسی تشکیل شد. نام این گروه به دلیل نام انگلیسی جشن باستیل دی که در ۱۴ ژوئیه هر سال، یعنی در روز تولد دن اسمیت برگزار می‌شود، نام‌گذاری شده‌است.
محسن‌آباد (ورامین)
محسن‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
انجمن اولیا و مربیان
انجمن اولیا و مربیان جلسه‌ای در هر مدرسه از اولیای دانش‌آموز ان و مربیانشان است که در آن موضوعات مرتبط با عملکرد دانش‌آموزان به بحث گذاشته می‌شود.
تاریخچه
پس از انقلاب فرانسه در حالی که کارگاه‌ها و کارخانه‌ها زیادتر می‌شدند، رفته‌رفته مدرسه‌ها از رونق بیش‌تری برخوردار شدند. به دلیل اشتغال فوق‌العاده و همین‌طور اشتغال مادران به کار در بیرون از خانه، و در نهایت دور ماندن فرزندان از والدین، زمینهٔ آلودگی و بزهکاری و خلاف در بعضی دانش‌آموزان به وجود آمد؛ بنابراین اندیشمندان وقت پیشنهاد تشکیل انجمن اولیا و مربیان را برای نخستین بار در فرانسه دادند که به عنوان یکی از شروط ثبت‌نام دانش‌آموز، شرکت حداقل دو ساعت در هفته توسط اولیای دانش‌آموز در آن الزامی بود. اولیا در این جلسات، چگونگی نظارت و کنترل در تربیت فرزندان را می‌آموختند که این طرح نتیجهٔ موفقی هم داشت.
در ایران
با گذشت پنجاه سال از تأسیس انجمن اولیا و مربیان در فرانسه و با الگوگیری از آن، انجمن خانه و مدرسه در سال ۱۳۲۶ خورشیدی در ایران به وجود آمد. بعدها در مهرماه ۱۳۴۶ انجمن خانه و مدرسه به نام «انجمن ملی اولیا و مربیان» تغییر نام پیدا کرد و امروزه عنوان «انجمن اولیا و مربیان» را به خود گرفته‌است. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و در سال ۱۳۵۸ با تصویب یک ماده واحده توسط شورای انقلاب (که در آن زمان جایگزین مجلس شورای اسلامی بود)، کارکنان انجمن ملی اولیا و مربیان مشمول قانون استخدام کشوری شدند و سازمان انجمن اولیا و مربیان به‌طور مستقل و به سرپرستی قائم مقام وزیر آموزش و پرورش پایه‌ریزی شد. اساس‌نامهٔ انجمن در سال ۱۳۶۷ مورد تصویب شورای عالی آموزش و پرورش قرار گرفت. در همین راستا هفته پیوند اولیا و مربیان هر ساله در ایران از تاریخ ۲۴ تا ۳۰ مهرماه برگزار می‌شود که هیئتی منتخب از پدران و مادران، دانش‌آموزان و مربیان، با هدف همکاری در راه پیشبرد امور آموزش و پرورش دانش‌آموزان گرد هم می‌آیند.
گلبن کازرونی
حاج محمدکاظم کازرونی ملقب به گلبن کازرونی (متولد کازرون) شاعر و عارف بنام ایرانی است. وی در سن چهارده سالگی به قصد تحصیل از کازرون عازم هندوستان و عراق و شام و حجاز شد و در هفتاد سالگی به کازرون بازگشت و به عبادت و ارشاد مردم پرداخت.
آثار
وی دوازده جلد کتاب تألیف کرد از جمله گلشن اسرار و یسرالناس (سیرالناس) و دیوان اشعار.
شاه‌توت‌کوب خالدار
شاه‌توت‌کوب خالدار نام یک گونه از تیره شاه‌توت‌کوبان است.
گیرباکس سافت‌ور
گیرباکس سافت‌ور یک شرکت توسعه‌دهنده بازی ویدئویی آمریکایی است که در فریسکو، تگزاس مستقر است. این شرکت در فوریه ۱۹۹۹ توسط پنج توسعه دهنده قبلی Rebel Boat Rocker تأسیس شد. رندی پیچفورد، یکی از بنیان‌گذاران، به عنوان رئیس و مدیر عامل اجرایی کار کرد. در ابتدا گیرباکس یک بسته‌الحاقی برای عنوان نیمه‌عمر ولو توسعه داد، ولی بعداً نیمه‌عمر و دیگر بازی‌ها از این مجموعه را برای کنسول‌ها پورت کرد. در سال ۲۰۰۵، گیرباکس اولین مجموعه بازی‌های مستقل خود به اسم هم‌رزمان را بر روی کنسول و دستگاه‌های تلفن همراه منتشر کرد. این مجموعه به عنوان گل سرسبد شرکت شناخته شد و از آن، مجموعه کتاب‌های کمیک، مستند تلویزیونی، کتاب‌ها و اکشن فیگورها منتشر ساخت. دومین سری بازی اصلی آن‌ها، سرزمین‌های مرزی، در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و تا سال ۲۰۱۵ بیش از ۲۶ میلیون نسخه فروخت. گیرباکس با ایجاد شرکت ناشر Gearbox در سال ۲۰۱۵ گسترش یافت. یک شرکت هلدینگ، Gearbox Entertainment، به عنوان یکی از شرکت‌های Gearbox Software و Gearbox Publishing در سال ۲۰۱۹ تأسیس شد. در فوریه 2021 Gearbox Entertainment توسط Embracer Group خریداری شد و هفتمین برچسب بزرگ هلدینگ خود شد.
نیمه‌عمر
گیرباکس در مجموع شش بازی در مجموعه نیمه‌عمر توسعه داد: بسته‌های الحاقی نیروی مهاجم و آبی‌پوش. پورت کردن نیمه‌عمر برای دریم‌کست(که شامل آبی‌پوش بود) و نیمه‌عمر برای پلی‌استیشن ۲ (که شامل نیمه‌عمر: تباهی) بود؛ آنها همچنین مقدار زیادی کار در زمینه فروش فیزیکی کانتر استرایک و قسمت اصلی کانتر استرایک کاندیشن زیرو انجام دادند.
شاکریسم
جرد و فرزندان
شاکرها مجرد بودند. تولیدمثل پس از پیوستن آنها به جامعه ممنوع شد (به جز زنانی که در بدو ورود حامله بودند). کودکان از طریق قرارداد، فرزندخواندگی یا تبدیل به جوامع خود اضافه می‌شدند. گاهی اوقات یک بچه زاده شده به‌طور ناشناس در آستانه خانه شاکر رها می‌شد.
فیرمین زوکو
فیرمین زوکو (Firmin Zokou؛ زادهٔ ۹ مارس ۱۹۸۴) تکواندوکار اهل ساحل عاج است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره وزن ۸۷+ کیلوگرم در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۵ اشاره کرد.
محوطه کاناکلش
محوطه کاناکلش مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نمین، بخش عنبران، روستای کلش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۰۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مؤسسه توان‌بخشی باخ‌آراخ
موسسه توان‌بخشی باخ‌آراخ بیمارستانی در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۲۴ میلادی ساخته شده و دارای ۷۹ تخت است.
ناحیه مونرو، میشیگان
ناحیه مونرو (به انگلیسی: Monroe Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نیویگو، میشیگان واقع شده‌است. ناحیه مونرو ۹۳٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲۴ نفر جمعیت دارد و ۲۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماگرهنگر
ماگرهنگر (به انگلیسی: Moggerhanger) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در بدفوردشر واقع شده‌است. ماگرهنگر ۶۳۶ نفر جمعیت دارد.
اروین د. یالوم
اروین دیوید یالوم (متولد ۱۹۳۱، واشینگتن دی سی، ایالات متحده آمریکا)، روان‌پزشک هستی‌گرا و نویسنده آمریکایی است.
زندگی‌نامه
در سال ۱۹۵۶ در بوستون در رشته پزشکی و در سال ۱۹۶۰ در نیویورک در رشته روان‌پزشکی فارغ‌التحصیل شد و بعد از خدمت سربازی، در سال ۱۹۶۳ استاد دانشگاه استنفورد شد. در همین دانشگاه بود که الگوی روان‌شناسی هستی گرا یا اگزیستانسیال را پایه‌گذاری کرد. یالوم هم آثار دانشگاهی متعددی تألیف کرده‌است و هم چند رمان موفق دارد. او جایزه انجمن روان‌پزشکی آمریکا را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد، اما بیشتر به عنوان نویسنده رمان‌های روانشناختی، به ویژه رمان مشهور وقتی نیچه گریست شهرت دارد.
جرمی کوهلبرگ
جرمی کوهلبرگ (Jerome Kohlberg, Jr.) (زاده ۱۹۲۵ - درگذشته ۲۰۱۵) کارآفرین، سرمایه‌دار، اقتصاددان و مدیر ارشد اجرایی آمریکایی بود، که با مشارکت هنری کراویس و جورج رابرتس شرکت کوهلبرگ کراویس رابرتس تأسیس نمودند.
دیوکاسیوس
دیوکاسیوس (به یونانی:Δίων ὁ Κάσσιος، دیون کاسیوس و به لاتین:Lucius Cassius Dio Cocceianus، لوسیوس کاسیوس دیو کوکِیانوس، زادهٔ پیرامون ۱۵۵- مرگ میان ۲۲۹ تا ۲۳۵ میلادی) تاریخ‌نگار یونانی‌تبار اهل امپراتوری روم بود. او کتابی به نام «تاریخ روم» به زبان یونانی و در هشتاد جلد نگاشته بود که بخشی از آن در دست است.
وی در روم جایگاه بلندی داشت و از تبار بزرگان بود. دیون در روزگار فرمانروایی کومودوس به سناتوری رسید. تاریخ او از آغاز افسانه‌ای پیدایش رم آغاز می‌شود و تا ۲۲۹ میلادی را پوشش می‌دهد.
ان‌جی‌سی ۴۰۱
ان‌جی‌سی ۴۰۱ (NGC 401) نام یک کهکشان در صورت فلکی ماهی است.
جک میلر
جک میلر سناتور سابق عضو حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۳ میلادی سناتور ایالت آیووا در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
نوک‌دراز شکم‌زرد
شاه‌توت‌کوب شکم‌زرد نام یک گونه از سرده شاه‌توت‌کوب‌های گینه نو است.
سیارک ۱۲۳۹۵
سیارک ۱۲۳۹۵ دوازده هزار و سیصد و نود و پنجمین سیارک کشف شده‌است که در ۸ فوریه ۱۹۹۵ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۵۳.۶ است.
قنات کوچک علیا
قنات کوچک علیا، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
مویرا، شهرستان داون
مویرا (به انگلیسی: Moira) یک روستا در بریتانیا است که در شهرستان داون واقع شده‌است. مویرا ۴٬۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
قلعه حاج محمدحسین
قلعه حاج محمدحسین، روستایی از توابع بخش میان آب شهرستان شوشتر در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان میان‌آب (شوشتر) شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
مرگ در باران
مرگ در باران فیلمی به کارگردانی ساموئل خاچیکیان و نویسندگی امیر قویدل محصول سال ۱۳۵۳ است.
نوک‌دراز سرتوسی
نوک‌دراز سرتوسی نام یک گونه از سرده نوک‌درازها است.
تپه قلعه دوشی
تپه قلعه دوشی مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نمین، بخش مرکزی، روستای جله کران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۰۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
موازنه
موازنه نوعی از سجع متوازن و متوازی است که فقط مربوط به قافیه در شعر یا آخر جمله یا عبارت در نثر نباشد.
موازنه چنان است که از اول تا آخر مطلب (نظم یا نثر) کلماتی را بیاورند که هرکدام با قرینهٔ خود در «وزن» یکی باشند و در حرفِ حروف قافیه 《رَوی》 (حروف هم‌وزنِ آخرِ دو کلمه)، متفاوت باشند.
موازنه در نثر
«فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب، دارای عزمی است متین و طبعی کریم.»
موازنه در شعر
در بعضی موارد ممکن است دو بیتِ متوالی را قرینهٔ یکدیگر قرار دهند و از «صنعت/ صناعت/ آرایهٔ موازنه» استفاده کنند؛ مانند:
(سعدی)
مثالی دیگر:
زیلوپروپامین
زیلوپروپامین (Xylopropamine) که با نام‌های پرهدرین (Perhedrin) و اسانین (Esanin) نیز به فروش می‌رسد یک داروی محرک از گروه‌های فنتیل آمین و آمفتامین است که به عنوان سرکوب‌کننده اشتها به بازار معرفی شد. این دارو گاه به صورت نمک سولفاته به فروش می‌رسد، اما کاربرد آن چندان رایج نیست. سایر مشتقات مشابه آمفتامین ها، از جمله ۴٬۲-دی متیل آمفتامین نیز به همین منظور مورد بررسی قرار گرفته‌اند، ولی این داروها با عوارض جانبی چشمگیری مانند فشارخون بالا همراه هستند و از همین رو چندان موفق نبوده‌اند، به ویژه آن که داروهای دیگری در همین عرصه وجود دارند (همچون فنترمین) که همین کارکرد را داشته، ولی عوارض جانبی چندانی ندارند. گزارش شده‌است که این دارو دارای ویژگی‌های ضدالتهابی و ضد درد است، ولی عوارض جانبی آن‌ها باعث شده که هیچگاه به این منظور به کار گرفته نشوند.
موازنه
موازنه در شعر
(وحشی بافقی)
مهدی‌آباد (جوادآباد)
مهدی‌آباد روستایی در دهستان بهنام عرب جنوبی بخش جوادآباد شهرستان ورامین استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده‌است.
ان‌جی‌سی ۳۹۰
ان‌جی‌سی ۳۹۰ (NGC 390) نام یک کهکشان در صورت فلکی ماهی است.
فابر-کاستل
فابر-کاستل از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین شرکت‌های تولیدکننده نوشت‌افزار است که در سال ۱۷۶۱ توسط کاسپر فابر در نورنبرگ آلمان تأسیس شد و تاکنون توسط خانواده فابر اداره می‌شود . دفتر مرکزی این شرکت در اشتاین آلمان قرار دارد که ۱۴ کارخانه و ۲۰ واحد فروش مرکزی را در سراسر جهان اداره می‌کند. این گروه تقریباً ۷۰۰۰ کارمند دارد و در بیش از ۱۰۰ کشور دنیا تجارت می‌نماید. فابر-کاستل هر ساله ۲ میلیارد مداد در بیش از ۱۲۰ رنگ مختلف تولید می‌کند.
تاریخچه
کسب و کار فابر-کاستل از نیمه سده ۱۹ رونق گرفت. در دوران ریاست لوتار فون فابر نسل چهارم فابرها که مداد شش‌ضلعی را ساخت و با مارک A. W. Faber نخستین علامت تجارتی را برای یک مداد به ثبت رساند. مدادهای ای. دبلیو. فابر در ۱۸۴۳ وارد بازار آمریکا نیز شدند. نخستین شعبه خارجی فابرکاستل در ۱۸۴۹ در نیویورک، آمریکا تأسیس شد و به دنبال آن لندن (۱۸۵۱) و پاریس (۱۸۵۵)، وین و سن پترزبورگ (۱۸۷۴) گشایش یافتند.
اما در اواخر قرن، پس از مرگ دو پسر کوچک ویلهلم فون فابر فرزند بزرگ و جانشین لوتار نیز در ۱۸۹۳ از دنیا رفت و لوتار تا مرگش در ۱۸۹۶ به تنهایی از کارخانه سرپرستی می‌کرد. بیوه او که مالک کارخانه بود، سال‌های پایانی قرن را به اداره آن پرداخت. در ۱۸۹۸ دختر بزرگ ویلهلم اوتیلی فون فابر با کنت آلکساندر زو کاستل رودن هاوزن ازدواج کرد. به موجب وصیت لوتار، فرزندان خانواده نبایست نام فابر را از نام خانوادگی خود جدا کنند. بدین ترتیب خانواده جدیدی با نام فابر کاسل پدیدار شد. همچنان‌که نام شرکت نیز به فابر کاسل تغییر کرد و الکساندر فون گراف فابر کاستل آن را تا ۱۹۲۸ اداره می‌کرد. رولند فرزند او به ریاست کارخانه رسید و در ابتدای دهه ۳۰ در کارخانه‌ای در سائو کارلوس برزیل شریک شد، در دهه ۶۰ در لیما و استرالیا کارخانه‌های دیگر فابر کاستل تأسیس می‌شدند.
ونسان ون گوگ نقاش برجسته و مشهور نیز برای طراحی فقط از مدادهای فابر-کاستل استفاده می‌نمود چرا که معتقد بود فراتر از مداد نجاران و قابل‌قبول‌ترین سرچشمهٔ سیاهی است. (اشاره او به مدادی بود که نجاران استفاده می‌نمودند و کاملاً مستحکم و سیاه تیره بود)
قلم برگزیده سال
فابر-کاستل هر سال یک قلم را به عنوان قلم سال خود انتخاب می‌کند. این قلم‌ها معمولاً ویژگی خاصی دارند و به عنوان نماد فابرکاستل در آن سال انتخاب می‌شوند.
خدمات پزشکی پادشاهی بحرین
خدمات پزشکی پادشاهی بحرین بیمارستانی در شهر منامه کشور بحرین است که در سال ۱۹۶۸ میلادی ساخته شده و دارای ۶۸۳ تخت است.
حصاری (شرکت)
حصاری یک شرکت تولیدی پوشاک ورزشی در ایران است. عباس انصاری‌فرد از افراد نزدیک به این شرکت است. با ورود برندهای خارجی در چند سال اخیر، حصاری به مانند چند شرکت دیگر به کلی بازار خود را در لیگ برتر فوتبال ایران از دست داده‌است.
نخستین قرارداد
این تولیدی در فصل ۱۳۸۶–۱۳۸۵ لباس باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران را تأمین می‌کرد.
جنجال لباس تقلبی ال اشپورت
در سال ۱۳۸۷، در حالی که باشگاه پرسپولیس با شرکت آل‌اشپورت برای تأمین لباسش قرارداد داشت، این شرکت لباس‌های تولید خود را با آرم کپی تقلبی اول‌اشپورت به عنوان لباس تمرین در اختیار باشگاه قرارداد. افشای این امر موجب تعجب رسانه‌ها شد و علی کریمی، بازیکن وقت پرسپولیس در این باره گفت: «بازیکنان یک دست لباس درست و حسابی ندارند و بعد مسئولان دنبال مربی خارجی می‌گردند!».
قرارداد دوباره
در سال ۱۳۸۷، عباس انصاری‌فرد، مدیرعامل وقت باشگاه، پس از فسخ قرارداد با آل‌اشپورت، تأمین لباس‌های پرسپولیس را به شرکت حصاری سپرد. بازیکنان پرسپولیس از کیفیت پایینِ این لباس‌ها شکایت داشتند و به دلیل تنگ و کوتاه بودنِ شورت‌ها، در چند بازی با پیراهن این شرکت و شورت مارک دیگری به بازی رفتند. همچنین، پرسپولیس در یک بازی دوستانهٔ آن فصل، تنها یک نیمه با لباس این شرکت بازی کرد.
سیارک ۱۹۳۴۹
سیارک ۱۹۳۴۹ نوزده هزار و سیصد و چهل و نهمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۳ فوریه ۱۹۹۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴٫۰۰ است.
یاکوب دبلیو. میلر
'''یاکوب دبلیو. میلر''' سناتور سابق عضو حزب ویگ بود. وی در سال ۱۸۴۱ تا ۱۸۵۳ میلادی سناتور ایالت نیوجرسی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
مهدی‌آباد (شوشتر)
مهدی‌آباد (شوشتر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان شوشتر در استان خوزستان ایران است.
آن لی
آن لی (Ann Lee; February 29, 1736 – 1736:1:29, September 8, 1784) مبلغ مذهبی، رهبر بنیانگذار انجمن متحد مؤمنان به ظهور دوم مسیح یا شاکریسم اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی بین سال‌های ۱۷۵۸ تا ۱۷۸۴ میلادی فعالیت می‌کرد. پس از نزدیک به دو دهه مشارکت در یک جنبش مذهبی که به شاکرها تبدیل شد، در سال ۱۷۷۴ آن لی و گروه کوچکی از پیروانش از انگلستان به نیویورک مهاجرت کردند.
ملاش
ملاش (به انگلیسی: Molash) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Ashford واقع شده‌است. ملاش ۶٫۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
نوک‌درازهای کوچک
نوک‌درازهای کوچک نام یک سرده از تیره شاه‌توت‌کوبان است.
ان‌جی‌سی ۳۰۲
ان‌جی‌سی ۳۰۲ (NGC 302) نام یک کهکشان است.
امبرون
امبرون (به انگلیسی: Embrun) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان‌های پرسکات و راسل واقع شده‌است.
خصوصیات
امبرون ۸۱٫۶۹۴ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۶۶۹ نفر جمعیت دارد و ۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مسافر (فیلم ۱۳۵۳ مهربان)
مسافر فیلمی به کارگردانی و نویسندگی جلال مهربان محصول سال ۱۳۵۳ است.
خلاصه داستان
مریم (ساغر) با دوست پرستارش پروانه (سپیده) و پسرخاله‌اش مرتضی (مرتضی عقیلی) برای سفر تفریحی عازم شمال کشور می‌شوند...
محوطه ده کهنه قاضی خان
محوطه ده کهنه قاضی خان مربوط به هزاره اول است و در شهرستان سقز، بخش مرکزی، روستای قشلاق قاضی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۰۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هوبرت وان اینیس
هوبرت وان اینیس ورزشکار مرد رشتهٔ تیراندازی با کمان اهل کشور بلژیک است. وی در بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک تابستانی در مجموع ۹ مدال، شامل ۶ مدال طلا و ۳ نقره را کسب کرد.
بازنگری چهارساله دفاعی
بازنگری چهارساله دفاعی یک بازنگری قانونی الزام‌آور از راهبردها و اولویت‌های وزارت دفاع آمریکا است که به تشریح مسیر استراتژیک این وزارتخانه پرداخته و اولویت‌هایی را برای مشخص کردن سرمایه‌گذاری روی منابع مناسب تعیین می‌کند.
ان‌جی‌سی ۳۰۸
ان‌جی‌سی ۳۰۸ (NGC 308) نام یک کهکشان است.
جان ئی. میلر
'''جان ئی. میلر''' سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۱ میلادی سناتور ایالت آرکانزاس در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
بیمارستان قلب بکرسفیلد
بیمارستان قلب بکرسفیلد بیمارستانی خصوصی در شهر بیکرزفیلد، کالیفرنیا کشور ایالات متحده آمریکا است  و دارای ۴۹۲ تخت است.
ناحیه مونتاگ، میشیگان
ناحیه مونتاگ (به انگلیسی: Montague Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان موسکگون، میشیگان واقع شده‌است. ناحیه مونتاگ ۴۹٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
احد حسینی
احد حسینی (۲۳ مرداد ۱۳۲۳ در تبریز -) مجسمه‌ساز ایرانی است.
وی مدت کمی در کارگاه پرویز تناولی مشغول به کار شد پس از آن به تشویق وی در سال ۱۳۵۱ به ایتالیا رفت. پس از یک سال تحصیل در دانشکده بیازیت، به کشور فرانسه رفته و شش سال در مدرسهٔ ملی عالی هنرهای دکوراتیو پاریس "آرت دکو E.N.S.A.D" مجسمه‌سازی مدرن را آموخت در تابستان ۶۷ کانال پلوس تلویزیون فرانسه برای اولین بار مسابقه‌ای جهت ساخت تعدادی صورتک ترتیب داده بود که احد حسینی از طریق مدرسه آرت-دکو جهت شرکت در آن معرفی شد. داور مسابقه از بین دوازده شرکت کننده فقط کار او را پسندید. حسینی در عرض ۵ ماه بیش از ۶۰ صورتک برای برنامه تلویزیونی آنها ساخت. احد حسینی در سال ۷۸ به ایران بازگشت.
طبقه زیرزمین موزه آذربایجان به مجسمه‌های ساخته شده توسط وی اختصاص یافته‌است.
جیوردانو
جیوردانو شرکت تولیدکننده پوشاک مردانه، زنانه و بچه‌گانه‌است که در سال ۱۹۸۱ در هنگ کنگ بنیانگذاری شده‌است. این شرکت در سال ۲۰۰۷، بالغ بر ۱۱٬۰۰۰ کارمند و ۲٫۳ میلیارد دلار هنگ کنگ درآمد داشته‌است.
نجف‌آباد (ورامین)
نجف‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۰ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است.
سیارک ۱۲۳۹۷
سیارک ۱۲۳۹۷ دوازده هزار و سیصد و نود و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۷ مارس ۱۹۹۵ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۳۵.۴ است.