cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
الکساندر مک‌دوگال
مقدمه انقلاب
با بالا گرفتن شور انقلابی در مخالفت با قانون تمبر، مک‌دوگال فعالیتش را در سازمان پسران آزادی آغاز کرد و متعاقباً رهبری این جنبش را در مستعمره نیویورک عهده‌دار گشت. در پی تصویب قانون اقامتگاه سربازان مشکلات در این شهر و مستعمره تشدید شد. براساس این قانون، مستعمره‌نشیان ملزم به تأمین مسکن و پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی بودند. مجلس نمایندگان ایالت نیویورک در سال‌های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸ از تخصیص بودجه برای تأمین مسکن آنها خودداری کرده و این موضوع را منتفی دانسته بود. ولی پس از آن، مجلس نمایندگان سال ۱۷۶۹، برای اسکان نیروهای بریتانیایی بودجه تصویب کرد. در روز ۱۶ دسامبر ۱۷۶۹، مک‌دوگال به صورت ناشناس اعلامیه‌ای با عنوان خطاب به اهالی خائن نوشت و چاپ کرد. او در این اعلامیه به انتقاد از مصوبه مجلس پرداخته بود و با این کار آتش آغاز جنگ گلدن‌هیل را برافروخت. الکساندر به اتهام تهمت و افترا در تاریخ ۷ فوریه ۱۷۷۰ دستگیر شد و از آنجا که از تودیع وثیقه امتناع کرد، به زندان افتاد. وی دو دوره و مجموعاً حدود پنج ماه را در زندان سپری کرد ولی محکوم نشد و در سال ۱۷۷۱ دوباره آزادی‌اش را به دست آورد. با این حال به زندان افکندن او به بهانه دیگری برای اعتراض تبدیل شد. پسران آزادی راستای تلاش برای ترسیم چهره او به عنوان کسی که جانش را در راه اهداف سیاسی نثار می‌کند، الکساندر مک‌دوگال را «جان ویلکس آمریکا» نامیدند. جان ویلکس سیاستمدار بریتانیایی بود که به دلیل مخالفت با نفوذ و اقتدار دولت زندانی شد. این گروه به این شکل دست به نمادپردازی زده و در اعتراضات خود از آن استفاده جستند.
ارتش قاره‌ای
در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، مک‌دوگال با مصوبه کنگره ایالتی نیویورک به عنوان سرهنگ کلنل هنگ اول نیویورک منصوب شد. سرانجام او در ارتش قاره‌ای به دریافت درجهٔ سرلشکر نائل شد. اندکی بعد از انتصاب او، نیروهای مک‌دوگال به منظور حضور در نبرد تهاجم به کبک (۱۷۷۵) به منطقهٔ شمال گسیل شدند. دو پسر مک‌دوگال نیز در میان آنها بودند. سرلشکر برای جمع‌آوری نیرو و کمک مالی در پشت جبهه ماند. این لشکرکشی در پایان به شکست منجر شد. یکی از پسران مک‌دوگال به اسارت درآمد و دیگری در اثر تب در نزدیکی مونترال درگذشت.
در روزهای آغازین جنگ، مک‌دوگال با همکاری پیتر تی. کورتنیوس در آماده‌سازی برای محاصره نیویورک توسط نیروهای ارتش نقش داشت.
خدمات عمومی
او در سال ۱۷۸۰ به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای انتخاب شد ولی فقط ۳۷ روز در خدمت کنگره بود و خیلی زود به عنوان وزیر نیروی دریایی نامزد شد. وی از ۷ فوریه ۱۷۸۱ تا ۲۹ اوت ۱۷۸۱ در این سمت مشغول به کار بود. در سال ۱۷۸۴، برای نمایندگی مجلس سنای ایالتی انتخاب شد و تا زمان مرگش در آنجا خدمت کرد. مک‌دوگال در سمت خود در مقام سناتور ایالتی، در جنبش موفقیت‌آمیز جدایی کلیسا از ایالت در ایالت نیویورک و جنبش ناموفق عدم انتشار اسکناس شرکت داشت. او نخستین رئیس بانک نیویورک و همچنین مدیر انجمن سین‌سیناتی این شهر بود.
الکساندر مک‌دوگال در ۹ ژوئن ۱۷۸۶ در سن پنجاه و سه سالگی درگذشت و در مقبره خانوادگی‌اش واقع در اولین کلیسای پرزبیتری شهر نیویورک به خاک سپرده شد. در حال حاضر، سنگ یادبود او روی دیوار نخستین کلیسای پرزبیتری نیویورک در دهکده گرینویچ قرار دارد.
میراث
خیابان مک‌دوگال در دهکده گرینویچ شهر نیویورک به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
زندگی شخصی
مک دوگال طی سفری که در سال ۱۷۵۱ به بریتانیا داشت با دختر عموی خود، نانسی مک‌دوگال، ازدواج کرد. پس از انقلاب آمریکا نانسی درگذشت و مک‌دوگال بار دیگر با دختر صاحب خانه‌اش، هانا بوستویک ازدواج کرد. در جریان جنگ یکی از پسرانش جان باخت و دیگری به اسارت بریتانیایی‌ها درآمد. مک‌دوگال نزد سربازان تحت امرش بسیار محبوب و محترم بود. وی همواره خواستار پرداخت دستمزد و تأمین شرایط بهتر برای سربازان بود. او دوست صمیمی الکساندر همیلتون بود و جورج واشینگتن عمیقاً به او احترام می‌گذاشت و الکساندر را «ستون انقلاب» می‌نامید. درست است که مک‌دوگال زادهٔ اسکاتلند بود ولی ذات سرکش و مصممی داشت وبه وطن متبوع خود، یعنی آمریکا، به شدت وفادار بود.
جان مک‌دوگال آترتون، فرزند نوه مک‌دوگال و همچنین پسر آترتون یعنی پیتر لی‌آترتون هر دو از اعضای مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی بودند.
شکافته‌سنبلچه چینی
شکافته‌سنبلچه چینی نام یک گونه از سرده شکافته‌سنبلچه‌ها است.
خانه آزبورن
خانه آزبورن (Osborne House) یک اقامتگاه سلطنتی سابق در ایست کووز، جزیره وایت، بریتانیا است. این خانه مابین سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۱ برای ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت ساخته شده‌است.
شهرداری برجومی
شهرداری برجومی (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი) یک شهرداری در استان سامتسخه-جاواختی گرجستان است. مرکز اداری آن برجومی است.
مردم
جمعیت این ناحیه بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۴ میلادی، ۲۵۲۱۴ نفر جمعیت داشته است. (۶۰.۱٪ شهری و ۳۹.۹٪ روستایی) (۱۲۰۳۰ مرد و ۱۳۱۸۴ زن)
تقسیمات اداری
شهرداری برجومی از یک شهر (ქალაქი-کالاکی)، چهار شهرک (დაბა-دبدا) و ۳۷ روستا (სოფელი-سوپلی) تشکیل شده است:
هیلاری میسون
هیلاری مِـیسون (Hilary Mason؛ September 4, 1917 – 1917:9:4, September 5, 2006) بازیگر اهل بریتانیا بود.
محمدعلی زاویه
محمدعلی زاویه (۱۲۹۱ – ۱۱ تیر ۱۳۶۹) نگارگر و تذهیب نگار ایرانی بود.
هیلاری میسون
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به پوآرو، آمرزش، آکویلا، نیکلاس نیکلبی و حالا نگاه نکن اشاره کرد.
محمدعلی زاویه
زندگی
محمدعلی اسماعیل زاویه در سال ۱۲۹۱ در تهران به دنیا آمد.او پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در سال ۱۳۰۸ به هنرستان صنایع مستظرفه رفت و رشته‏ مینیاتور و تذهیب را برای آموزش برگزید.استاد زاویه چگونگی و ساخت رنگ‏های طبیعی کارهای خود را مرهون دو استاد خود هادی تجویدی در مینیاتور و علی درودی در  تذهیب می‏داند.او یکی از سرآمدان تذهیب‏ نگار کلام‏ الله مجید است و در این زمینه کار کرده است و چندین قرآن را تذهیب نموده است.وی در تذهیب شیوه‏ای خاص داشت و از رنگ‏هایی خاص استفاده می‏کرد. زاویه مدت ۶۰ سال کار کرد و بیش از دو هزار اثر از خود بر جای گذاشت که از بهترین نمونه‌های هنر مینیاتور و تذهیب به شمار می‌روند. تابلوهای این هنرمند تلفیقی از چندین هنر مختلف است که همین موضوع ارزش زیادی به آن‌ها می‌بخشد. تذهیب چند جلد قرآن از مهم‌ترین فعالیت‌های این هنرمند به شمار می‌رود. او همچنین ریاست موزه هنرهای ملی درسال‌های ۱۳۲۶ و ۱۳۲۷ را بر عهده داشت.او در سال ۱۳۳۹ بازنشسته شد و در کارگاه شخصی خود به انجام کارهای هنری پرداخت. او در روزگار جوانی بیشترین پرتره‌های رجال سیاسی و مهمانان خارجی را که به ایران سفر می‌کردند می‌کشید که در موارد بسیاری این تابلوها به عنوان هدیه از طرف دولت ایران به آنان تقدیم می‌شد. شایان ذکر است آثار این هنرمند در مجموعه‌ها و موزه‌های معتبری همچون موزه هنرهای ملی ایران و موزه رویال تراست لندن نگهداری می‌شود.
درگذشت
محمدعلی زاویه روز ۱۱ تیر ۱۳۶۹ بر اثر سکته مغزی درگذشت.
یونیورسال استودیوز مسکو
یونیورسال استودیوز مسکو (Universal Studios Moscow) شرکت سرگرمی روس است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
لی آسکام
لی آسکام (Lee Askham؛ زادهٔ February 25, 1990 ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چسترفیلد و باشگاه فوتبال گایزلی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال England national under-16 football team و زیر ۱۷ سال انگلستان بازی کرده‌است.
شهرداری دمانیسی
دمانیسی (დმანისის მუნიციპალიტეტი) یک شهرداری در استان کومو کارتلی گرجستان است. مرکز اداری آن دمانیسی است. ۱ شهر و ۵۸ روستا در این ناحیه قرار گرفته‌اند.
مردم
جمعیت این ناحیه بر اساس سرشماری‌های پیش از سال ۲۰۱۴ میلادی، ۲۸۰۳۴ نفر بوده‌است (۳۱٫۲٪ گرجی و ۶۶٫۷٪ ترکهای آذربایجانی). مساحت این شهرداری ۱۱۹۸٫۸ کیلومتر مربع و تراکم جمعیت آن برابر ۲۳ نفر در هر کیلومتر مربع است.
سنبلچه
محور مرکزی سنبلچهٔ گندمیان یا جگنیان محور سنبلچه rachilla نام دارد.
هر سنبلچه معمولاً دارای یک یا دو گلوم یا پوشینه است که یکی بالاتر به نام پوشه بالایی و دیگی پایینتر به نام پوشه زیرین است. معمولاً هر دو پوشه معرف یک سنبلچه است که در آن یک یا چندین گلچه قرار دارد. هر گلچه دارای دو براکته، یکی بزرگتر بنام پوشک نخستین Lemma و دیگری کوچکتر به نام پوشک دومین palea است.
در درون پوشک‌های نخستین و دومین معمولاً دو زائده خیلی کوچک بنام پوشینک Lodicule وجود دارد. علاوه بر پوشینک در درون پوشک‌های نخستین و دومین معمولاً ۳ پرچم و یک مادگی با کلاله پرمانند دیده می‌شود.
در برخی از گندمیان به‌جای دو پوشه یک پوشه وجود دارد، مانند گیاه چچم Lolium یا چمن. نوک پوشه معمولاً ساده ولی در بعضی دارای رشته نخی بنام ریشک Aristate می‌باشد. مانند گیاه دم‌گربه‌ای Polypogon. پشت پوشه ممکن است ساده یا گرده‌ماهی یا بدون رگ یا دارای رگ‌هایی باشد که در شناخت گیاه دارای اهمیت است. پوشک نخستین ممکن است دارای ریشک یا بدون آن باشد. ریشک ممکن است انتهایی، مانند علف بره Festuca یا ماقبل انتهایی مانند جارو علفی Bromus یا پشتی مانند جو دوسر باشد. نوع میوه در غلات خشک و گندمه Caryops است و به ندرت فندقه یا سته. در این نوع میوه‌ها دانه به جدار داخلی میوه می‌چسبد و جدا از آن نمی‌باشد. روش تکثیر، بذر، ریزوم و سایر اندام‌های تکثیرپذیر.
قسمت‌های مختلف گل غلات به این شرح است:
استیوو پاندوروفسکی
استیوو پاندوروفسکی (Стево Пендаровски؛ زادهٔ April 3, 1963) سیاستمدار اهل مقدونیه شمالی است. وی در ۱۲ مه ۲۰۱۹ در مراسم تحلیف ریاست‌جمهوری به عنوان پنجمین رئیس‌جمهور مقدونیه شمالی سوگند یاد کرد.
زندگی‌نامه
استیوو پاندوروفسکی در سال ۱۹۸۷مدرک کارشناسی خود در رشته حقوق را از دانشگاه سینت سیریل متودیوست دریافت کرد. سپس دوره‌های کارشناسی ارشد و دکترای علوم سیاسی خود را از همین دانشگاه اخذ نمود. وی از ۲۰۰۸ استادیار امنیت بین‌المللی، سیاست خارجی و جهانی‌سازی در کالج آمریکایی اسکوپیه.
فعالیت سیاسی
استیوو پاندوروفسکی از سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ به عنوان دستیار وزیر روابط عمومی وزارت امور داخله و رئیس بخش تحلیلی و تحقیقاتی در این وزارتخانه فعالیت خود را آغاز کرد. وی مشاور امنیت ملی و رئیس سیاست خارجی رئیس‌جمهور بوریس ترایکوفسکی بود. او از سال ۲۰۰۱ تا مرگ ترایکوفسکی در سال ۲۰۰۴ این سمت را برعهده داشت. پس از هدایت کمیسیون انتخابات ایالتی در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۵، او دوباره به عنوان مشاور امنیت ملی و سیاست خارجی مشاور رئیس‌جمهور آینده، برانکو کریونکوفسکی از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ بود.
زندگی شخصی
پاندوروفسکی با الیزابت جورجیفسکا، دکتری که در کلینیک دندانپزشکی اطفال و پیشگیرانه کار می‌کرد و همچنین استاد دانشکده دندانپزشکی در اسکوپیه بود ازدواج کرد. آنها دارای یک فرزند هستند.
دنیس اندراس
دنیس اندراس (Dennis Endras؛ زادهٔ July 14, 1985) بازیکن هاکی روی یخ اهل آلمان است.
پیوند به بیرون
Dennis Endras
آدریانو گلدمن
آدریانو گلدمن (Adriano Goldman؛ زادهٔ undefined 0, 1966) یک فیلم‌بردار اهل برزیل است.
قلعه آروندل
قلعه آروندل (Arundel Castle) یک قلعه قرون وسطایی در آروندل، انگلستان است. این قلعه در جنگ‌های داخلی انگلستان آسیب دید و سپس در قرن ۱۸ و ۱۹ توسط چارلز هاوارد یازدهمین دوک نورفک بازسازی شد. قلعه آروندل از قرن یازدهم محل اقامت ارل آروندل و برای بیش از ۴۰۰ سال، دوک نورفک بوده‌است.
وسترن پابلیشینگ
وسترن پابلیشینگ (Western Publishing) شرکت انتشارات آمریکایی است، که در سال ۱۹۰۷ تأسیس شد.
شریل هال
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به مخمصه، دکتر هو، ایست‌اندرز، سه برای همه، شرور و پوآرو اشاره کرد.
دنی موریسون
دنی موریسون (Denny Morrison؛ زادهٔ September 8, 1985) اسکیت‌باز سرعت اهل کانادا است.
دریک کمبل
دریک کمبل (Derrick Campbell؛ زادهٔ February 18, 1972) اسکیت‌باز سرعت اهل کانادا است.
ناتالی گوله
ناتالی گوله (Nathalie Goulet؛ زادهٔ May 24, 1958) سیاستمدار اهل فرانسه و نمایندهٔ دپارتمان اورن در سنای فرانسه است. گوله عضو و عضو کمیسیون روابط خارجی و نیروهای دفاعی سنا است. در سنا، او از مذاکرات هسته‌ای با ایران و نیز مسئلهٔ پناهجویان فلسطینی و آذربایجانی حمایت می‌کند. او برای حمایت از به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارامنه شناخته‌شده است، در حالی که همزمان از روابط با ترکیه و کشورهای عربی پشتیبانی می‌کند و همچنین از سرکوب مخالفان در ایران انتقاد می‌کند.
الگوی پل
الگوی پل، یک الگوی طراحی در مهندسی نرم‌افزار است که به معنای "جداسازی یک انتزاع از اجرای آن به طوری که این دو بتوانند به صورت مستقل تغییر پذیر باشند."می‌باشد. این الگو توسط باند چهار نفره (GoF) معرفی شده است. الگوی پل از گروه‌های قالب‌دار و گروه‌های تجمعی و بعضاً ارث‌بری برای جداسازی مسئولیتها در طبقات مختلف استفاده می‌کند.
هنگامی که یک کلاس اغلب تغییر می‌کند، ویژگی‌های برنامه‌نویسی شی گرا بسیار مفید خواهد بود، چرا که تغییرات در کد برنامه، می‌تواند با حداقل اطلاعات از برنامه صورت گیرد. زمانی که کلاس‌ها و کاری که آن‌ها انجام می‌دهند نسبت به یگدیگر تفاوت‌های زیادی داشته باشد، از الگوی پل استفاده می‌شود. خود کلاس به عنوان انتزاع در نظر گرفته می‌شود و کاری که انجام می‌دهد در مرحله پیاده‌سازی آن است. همچنین الگوی پل می‌تواند به عنوان دو لایه از انتزاع در نظر گرفته شود.
زمانی که تنها یک پیاده‌سازی ثابت امکان‌پذیر است در زبان C++ این الگو در اصطلاح Pimpl شناخته می‌شود.
الگوی پل اغلب با الگوی آداپتور اشتباه گرفته می‌شود. در واقع، الگوی پل اغلب در زبان جاوا توسط کلاس الگوی آداپتور پیاده‌سازی می‌شود. مانند مثالی که در ادامه آمده است.
انواع دیگر: جداسازی بیشتر پیاده‌سازی با تعویق آن در حدی که از انتزاع استفاده شود، قابل انجام است.
C
الگوی پل در ساختار درخت شیءها را قرار می‌دهد. این الگو انتراع را از پیاده‌سازی جدا می‌کند. در این جا انتزاع نقش مشتری ای را اجرا می‌کند که اشیاء از آن فراخوانی می‌شوند. مثالی برای پیاده‌سازی در C# در ادامه آمده است: همان طوری که می‌بینید، کلاس‌های پل، همگی از معماری رابط-محور متشابهی برای ساخت اشیاء استفاده می‌کنند. از طرف دیگر، انتزاع، یک شیء از مرحله پیاده‌سازی را گرفته و آن را اجرا می‌کند. در نتیجه، آن‌ها را کاملاً از یکدیگر جدا می‌کند.
Crystal
خروجی
جاوا
این برنامه جاوا (SE 6) یک شکل (shape) را نشان می‌دهد. خروجی آن:
PHP
خروجی:
اروه مارسی
اِروِه مارسی (Hervé Marseille؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۵۴) سیاستمدار اهل فرانسه و عضو مجلس سنای فرانسه است.
سی‌ان‌بی‌سی ورلد
سی‌ان‌بی‌سی ورلد (CNBC World) شرکت رسانه‌ای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
باخمارو
باخامارو (ბახმარო) یک روستا در نزدیکی شهرک چوخاتاوری در منطقه گوریا در غرب گرجستان است. این روستا در کنار رود باخویستسقالی قرار گرفته است.
دف (ابهام‌زدایی)
دف می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
قلعه مریم
قلعه مریم یا قلعهٔ شکربانو یکی از آثار تاریخی استان کرمانشاه است، که در شهرستان سرپل ذهاب، روستای قره‌بلاغ شیخ‌مراد و در حدود ۳ کیلومتری این شهرستان قرار دارد. شهرستان سرپل ذهاب قدیمی‌ترین شهرستان استان کرمانشاه و هشتمین شهر تاریخی جهان است، و دارای آثار تاریخی بسیاری می‌باشد که قلعه مریم یکی از این آثار می‌باشد.
این قلعه تاریخی در سرچشمه رودخانه «قره‌بلاغ» و بر فراز تپه‌ای در ارتفاع ۱۰۰ متری از سطح زمین قرار دارد. این بنای تاریخی از لاشه سنگ و ملات گچ ساخته شده‌است. در خصوص قدمت این بنا اظهار نظر دقیق نمی‌توان کرد، اما چنین به نظر می‌رسد که این اثر متعلق به دوران ساسانیان است و این قلعه را خسروپرویز برای شکر بانو، همسر خود ساخته‌است.
اندرو آلن
اندرو آلن (Andrew Allen) (زادهٔ ژوئن ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۷ مارس ۱۸۲۵)، وکیل دادگستری و مقام دولتی از استان پنسیلوانیا بود. آلن که در یک خانواده تأثیرگذار متولد شده بود، در اوایل از آرمان انقلابی در جریان جنگ انقلاب آمریکا حمایت نموده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶ میلادی از پنسیلوانیا در کنگره قاره‌ای دوم نمایندگی کرد. با این همه، همانند اکثر سایر نخبگان ثروتمند در پنسیلوانیا، او نیز مخالف تغییر بنیادگرایانه بود و پس از اعلامیه استقلال ایالات متحده و قانون اساسی ۱۷۷۶ پنسیلوانیا، او یک وفادارمانده شد.
سال‌های اولیه
آلن در ژوئن ۱۷۴۰ میلادی در یک خانواده مشهور اهل فیلادلفیا متولد شد؛ پدر وی ویلیام آلن، یک بازرگان و وکیل مدافع موفق بود و بعدها رئیس دادگاه عالی پنسیلوانیا شد. اندرو در ۱۷۵۹ میلادی از کالج فیلادلفیا (بعدها به دانشگاه پنسیلوانیا تغییر نام داده شد) فارغ‌التحصیل شد، برای مدت تحت نظر بنجامین چیو به کار عملی در حوزه حقوق پرداخت و پس از آن به لندن رفت تا تحصیلات خود را در رشته حقوق در اینر تمپل تکمیل نماید. او در ۱۷۶۵ میلادی به فیلادلفیا بازگشت، شامل حوزه وکلای دادگستری شده و کار خود به عنوان وکیل دادگستری را آغاز کرد. در همان سال، آلن همچنین در مجلس پنسیلوانیا انتخاب شد. در ۱۷۶۶ میلادی، او به عنوان دادستان کل مستعمره انتصاب یافت. او در آوریل ۱۷۶۸ با سارا («سالی») کوکس که خواهر تنچ کوکس بود، ازدواج کرد. در جریان همان سال وی همچنین به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید. در ۱۷۷۰ شوهرخواهر وی فرماندار جان پن، یک کرسی برای وی در شورای فرمانداری داد.
حرفه
زمانی که قبل از انقلاب آمریکا تنش‌ها شدت گرفت، آلن از جمله منتقدین مصوبه‌های تحمل ناپذیر بود که در ۱۷۷۴ میلادی توسط پارلمان بریتانیا تصویب گردید. او در اعتراض به مصوبه بندر بوستون، بر توافقنامه عدم-واردات امضاء نموده و کالاهای بریتانیایی را تحریم نمود، وی همچنین برای ایجاد یک واحد شبه‌نظامی مستقل، نخستین نیروی سواره نظام شهر فیلادلفیا در ۲ نوامبر ۱۷۷۴ همکاری کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، وی توسط مجلس در کمیته امنیت گماشته شده.
در ۱۷۷۵ میلادی، آلن از سوی مجلس پنسیلوانیا به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب شد. دستورهایی که به نمایندگان پنسیلوانیا داده شده بود، آنها را از حمایت هر گونه تدابیری که منتهی به استقلال از بریتانیا می‌شد، منع می‌کرد. آلن امیدوار بود که کنگره در نهایت با کشور مادر آشتی خواهد کرد، اما زمانی که کنگره در ۱۷۷۶ میلادی به‌سوی اعلامیه استقلال پیش می‌رفت، آلن دلسرد شد. او در آوریل همان سال از نخستین نیروی شهری استعفا داد. در ۱ ماه مه، او طی یک انتخابات میان دوره‌ای ویژه به عنوان عضو مجلس پنسیلوانیا انتخاب گردید. انتخاب میانه‌روهای مثل آلن، این مفهوم را می‌رساند که رأی‌دهندگان در رابطه با مسئله استقلال هنوز هم محتاط هستند. با این وجود، بنیادگراهای پنسیلوانیا با برگزاری یک کنوانسیون قانون اساسی به هدف ایجاد یک قانون اساسی جدید و یک مجلس عمومی جدید و کمتر محافظه‌کار، واکنش نشان دادند. زمانی که کنگره قاره‌ای به بحث روی مصوبه قانون اساسی در ژوئن ۱۷۷۶ میلادی شروع کرد، آلن از کنگره کنار کشیده و در هیچ جلسهٔ پس از ۱۴ ژوئن شرکت نکرد.
در دسامبر ۱۷۷۶، آلن جناح خود را تغییر داد. وضعیت در فیلادلفیا بسیار وخیم شده بود، چون نیروهای بریتانیایی تحت رهبری ژنرال هاو، نیروهای جورج واشینگتن را از نیویورک به‌سوی پنسیلوانیا عقب رانده بود. جیمز آلن که برادر اندرو بود، وضعیت پرمخاطره آن عده از اهالی فیلادلفیا را که مظنون به نداشتن حس همدردی نسبت به انقلاب بودند و اینکه خانواده آلن چگونه به این شرایط واکنش نشان داد، را در دفترچه خاطرات خود توصیف نمود:
"خانه‌ها ناگه باز می‌شدند، افراد بدون هیچ گونه مجوز رسمی از سوی افراد خصوصی به زندان افکنده می‌شدند و آنگونه که گفته می‌شد، یک فهرست ۲۰۰ نفری از افرادی که از انقلاب حمایت نمی‌کردند، به بیرون درز کرده بود که باید دستگیر، زندانی و به کارولینای شمالی فرستاده می‌شدند؛ فهرستی که گفته می‌شد کل خانواده ما در آن درج شده بود. برادران من تحت همین شرایط دستگیر دلهره‌آور، از فیلادلفیا به یونیو فرار نمودند و من نیز بعداً به آنها پیوستم. پس از مدت کوتاهی، برخلاف قضاوت من، آنها همه به ترنتون رفتند و از ارتش ژنرال هاو درخواست محافظت کردند. از آنجا آنها به نیویورک رفتند، جاییکه آنها غمگین و جدا از خانواده‌های خود هستند و قرار است برای مدتی همین‌طور بمانند."
- ادوارد دی لانسی
سال‌های پایانی
مجلس پنسیلوانیا در ۱۷۸۱ میلادی آلن را به خیانت محکوم نموده و دارایی‌های او و سایر افراد خانواده وی را ضبط نمود. پس از پایان جنگ، حکومت بریتانیا ضررهای او را بررسی نموده و «کمیسیون ادعاها و ضررها» یک حقوق بازنشستگی همیشگی به ارزش ۴۰۰ پوند به وی اعطاء کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آلن از سوی پنسیلوانیا بخشش گردید. در ۱۷۹۴ میلادی، آلن به پنسیلوانیا بازگشت تا بعضی از طلب‌های خود را که زمان آنها بر اساس پیمان جی، بسر رسیده بود حصول نماید، اما موفق نشد.
او به لندن بازگشت و وفاداری خود را تجدید نمود و املاک او مصادره شد. او بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد و در ۷ مارس ۱۸۲۵ درگذشت.
لی آنگول
لی آنگول (Lee Angol؛ زادهٔ August 4, 1994 ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال میدنهد یونایتد، باشگاه فوتبال بورم‌وود، باشگاه فوتبال لوتون تاون، باشگاه فوتبال هندون، و باشگاه فوتبال وایکام واندررز اشاره کرد.
اس‌ام‌اس پرینتسریگنت لویتپولد
اس‌ام‌اس پرینزریگرت لویتپولد پنجمین و آخرین نبردناو از نبردناو کلاس قیصر در نیروی دریایی امپراتوری آلمان است.اس‌ام‌اس کازرین و اس‌ام‌اس کایزر (۱۹۱۱) کشتی‌های خواهر لویتپولد هستند.این ناو در سال ۱۹۳۳ برای اوراق‌سازی کشتی فراخوانده شد.
باخویستسقالی
باخویستسقالی (ბახვისწყალი) رودخانه‌ای در غرب گرجستان است که در منطقه گوریا واقع شده است. این رود به رود سوپسا می‌ریزد و ۴۲ کیلومتر درازا دارد.
دتلو ریشتر
دتلو ریشتر (Detlef Richter؛ – ) از ورزشکاران و مدال‌آوران در بازی‌های المپیک زمستانی اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
میانسرین
مصارف پزشکی
میانسرین در دوزهای بالاتر (۹۰–۳۰ میلی‌گرم در روز) برای درمان اختلال افسردگی عمده استفاده می‌شود.
همچنین می‌تواند در دوزهای پایین‌تر (حدود ۱۰ میلی‌گرم در روز) برای درمان بی خوابی استفاده شود.
اندرو مکینتاش
اندرو مکینتاش (Andrew Mackintosh؛ زادهٔ August 9, 1960) بازیگر اهل بریتانیا است.
مالک بن زعر
اصل و نسب
شجره نامه او به این شرح است : مالک بن زعر بن نویت بن مدیان بن ابراهیم. البته در روایتی دیگر او از نوادگان اسماعیل است.
منابع
ویکی‌پدیای عربی مالک بن زعر
نیکی سی‌ان‌بی‌سی
نیکی سی‌ان‌بی‌سی (Nikkei CNBC) شرکت رسانه‌ای ژاپنی است، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد.
دایان دژورا
دایان دژورا (Diane Dezura؛ زادهٔ July 1, 1958) ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است.
مرادلی (ابهام‌زدایی)
مرادلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لهستانی‌سازی
لهستانی‌سازی (polonizacja) لهستانی‌سازی فرآیندی است که طی آن عناصری از فرهنگ لهستان و به خصوص زبان آن پذیرفته یا تحمیل می‌شوند. این اتفاق در بعضی دوره‌های تاریخی میان جمعیت غیرلهستانی که در نواحی تحت تسلط یا نفوذ لهستان زندگی می‌کردند رخ داده‌است. مانند دیگر نمونه‌های همگون‌سازی فرهنگی لهستانی‌سازی نیز به صورت‌های داوطلبانه و اجباری اتفاق افتاده‌است، به خصوص در نواحی که فرهنگ یا زبان لهستانی غالب بودند یا آنکه لهستانی بودن موجب افزایش اعتبار و جایگاه اجتماعی می‌شد مانند نجبای روسینیا و دوک‌نشین بزرگ لیتوانی. مقامات سیاسی به خصوص در دوران پس از جنگ جهانی دوم ترویج کننده لهستانی‌سازی بودند.
خلاصه
در دوران مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی (۱۷۹۵–۱۵۶۹) می‌توان نمونه‌هایی از لهستانی‌سازی را مشاهده نمود که طی آن نجبای روسنیایی و نجبای لیتوانیایی به سمت فرهنگ لهستانی که بیشتر غربی بود متمایل شدند. این تغییر می‌توانست موجب مزایای سیاسی و اقتصادی نیز بگردد و در عین حال بر نهادهای فرهنگی خودشان و به خصوص کلیسای ارتدکس شرقی فشار وارد کند زیرا تغییر مذهب به کاتولیک و در اندازه کمتر به پروتستانیسم در بیشتر مواقع مهم‌ترین بخش ورود به فرهنگ لهستانی بود و این تضعیف کلیسای ارتدوکس بود که بیش از همه موجب خشم مردم در بلاروس و اوکراین می‌شد. در لیتوانی اما بیشتر مردم کاتولیک بودند فرایند لهستانی‌سازی هویت ملی ایشان را تهدید می‌کرد که تا هنگام احیای هویت ملی لیتوانیایی در قرن نوزدهم این مسئله خیلی برای مردم شناخته شده نبود.
فرایند لهستانی‌سازی در دوران جمهوری دوم لهستان به نوعی دوگانه بود. از یک سو و به مانند دیگر قدرت‌های اروپایی که تمایل به برتری منطقه‌ای داشتند سیاست‌های اکثراً اجباری همگون‌سازی فرهنگی در حال اجرا بود (مانند آلمانی‌سازی و روسی‌سازی). اما از سوی دیگر به مانند سیاست‌هایی بود که کشورها با هدف افزایش نقش زبان و فرهنگ بومی خود در جوامع‌شان انجام می‌دادند (مانند مجاری‌سازی، رومانیایی‌سازی و اوکراینی‌سازی). برای لهستانی‌ها این فرایند بازسازی هویت ملی لهستانی و بازپس‌گیری میراث لهستانی در زمینه‌های آموزشی، مذهبی و اداری بود که در دوران طولانی اشغال این کشور توسط امپراتوری روسیه، پروس و اتریش-مجارستان آسیب دیده بود. اما در این لهستان تازه تأسیس نزدیک به یک سوم جمعیت غیرلهستانی بودند و بسیاری از ایشان حس می‌کردند که آرزوهای ملی خودشان توسط لهستانی‌ها سرکوب شده‌است که به همین سبب بخش بزرگی از این جمعیت در اندازه‌های مختلفی در برابر همگون‌سازی فرهنگی مقاومت می‌کردند. بخشی از رهبری کشور بر لزوم یک‌دستی قومی و فرهنگی کشور در طولانی مدت تأکید داشت. اما ترویج زبان لهستانی در ادارات، زندگی عمومی و به خصوص در آموزش از جانب برخی به همگون‌سازی اجباری تعبیر می‌شد. به عنوان مثال در نواحی اوکراینی‌نشین اقدامات مقامات لهستانی با هدف کاهش نفوذ کلیسای ارتدوکس و کلیسای کاتولیک یونانی اوکراینی باعث افزایش نارضایتی‌ها می‌شد و به لهستانی‌سازی مذهبی تعبیر می‌گشت.
قرن‌های ۱۲ تا ۱۶ میلادی
بین قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی بسیاری از شهرها در تاج و تخت پادشاهی لهستان آنچه که حقوق ماگدبورگ خوانده می‌شد را پذیرفته بودند که بر اساس آن توسعه و صنعت‌گری در شهرها مورد احترام بود. این حقوق در بیشتر مواقع توسط پادشاه به مناسبت ورود مهاجران جدید اعطا می‌گشت. بعضی از این مهاجران و به خصوص تاجران یونانی و ارمنی پس از اسکان با مردم بومی ادغام می‌شدند. آن‌ها بسیاری از وجوه فرهنگ لهستانی را می‌پذیرفتند اما مذهب ارتدوکس خویش را حفظ می‌کردند. از همان زمان هم فرهنگ لهستانی خود از غرب تأثیر می‌گرفت و فرایند طولانی از همگون‌سازی فرهنگی را در شرق اعمال می‌کرد.
مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی (۱۷۹۵–۱۵۶۹)
با انعقاد اتحاد لوبلین در سال ۱۵۶۹ نواحی روسنیایی که در اختیار دوک‌نشین بزرگ لیتوانی بودند به مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی انتقال یافتند و بدین ترتیب تأثیر قدرتمند فرهنگ و زبان لهستانی بر قومیت‌های غیر لهستانی آغاز گشت. یک چهارم قرن بعد و به دنبال اتحاد برست کلیسای روسنیایی تلاش کرد تا ارتباط خود با کلیسای ارتدکس شرقی را قطع نماید. نواحی کم جمعیت که به نجبای لهستانی واگذار شده بودند با آمدن کشاورزان لهستانی از نواحی مرکزی آباد می‌گشتند و این موج مهاجرت به همراه علاقه‌مندی و گاهی اجبار بر نجبای روسنیایی و نخبگان فرهنگی باعث فراموشی فرهنگ روسنیایی، سنت‌های ایشان و کلیسای ارتدکس شرقی در بین ایشان شد.
در دوران جانشینان یوگایلا مانند دوران پادشاهی اولاسلوی یکم از سال ۱۴۳۴ تا ۱۴۴۴ لهستانی‌سازی در کمال تیزبینی و مهارت ادامه داشت. وی امتیازات نجبای روتنیایی را بدون توجه به مذهب آنان گسترش داد و در ۱۴۴۳ با صدور فرمانی کلیسای ارتدکس را حقوقی برابر با کلیسای کاتولیک اعطا نمود که باعث بهبود روابط با روحانیون ارتدوکس شد. این سیاست‌ها در زمان کازیمیر چهارم یاگیلون نیز ادامه یافت. در همین حال گسترش نفوذ فرهنگ لهستانی به مدد علاقه نجبای روتنیایی به افسون فرهنگ غربی و نظم سیاسی لهستان که در آن اشراف بر ملک و بردگان خود مالکیت مطلق داشتند ادامه یافت.
بعضی از بزرگان روتنیایی مانند خاندان سانگوشکو، خاندان ویشنوویتسکی و به خصوص خاندان استروگسکی تا نسل‌ها در برابر فرایند لهستانی‌سازی مقاومت کردند. این خاندان‌ها در عین حال که به پادشاهی لهستان وفادار بودند بر مذهب پدران خویش باقی ماندند، از کلیسای ارتدکس حمایت کردند و کتاب‌هایی به زبان روتنیایی چاپ نمودند (چهار کتاب نخستین که به الفبای سیریلیک چاپ شده‌است در سال ۱۴۹۱ در کراکوف بود). البته این مقاومت نیز در طی نسل‌ها و با افزایش وابستگی نجبای روتنیایی به فرهنگ لهستانی و کلیسای کاتولیک کمرنگ می‌شد. سیستم آموزشی لهستانی شده بود و موسسات زیادی در غرب روتنیا ایجاد شدند که باعث زوال بیشتر فرهنگ بومیان می‌گشت. در روتنیا زبان لهستانی در حال تبدیل به زبان اداری بود و در انتها قرن ۱۶ زبان اداری روتنیا ترکیب عجیبی از زبان اسلاوی کلیسایی، زبان روتنی و زبان لهستانی بود اما زبان لهستانی به آرامی در حال تفوق بود و ادغام کامل زبان‌های لهستانی و روتنیایی نزدیک می‌شد.
کلیسای کاتولیک شرقی که برای جذب نجبای روتنیایی که در اصل ارتدوکس بودند تأسیس شده بود با پیوستن نجبا به کلیسای کاتولیک لاتین تبدیل به نهادی بدون دنبال کننده شد. به همین سبب از کلیسای کاتولیک شرقی برای جدا کردن دهقانان از سنت‌های روتنیایی‌شان استفاده شد اما در این امر هم خیلی موفق نبود. مردم بومی که حمایت نجبای خود را از دست داده بودند به کازاک‌ها پناه بردند که از طرفداران سرسخت مذهب ارتدوکس بودند. همچنین ایشان به سرعت در مورد کسانی که دشمن خود می‌دانستند مانند نمایندگان دولت لهستان یا کاتولیک‌ها یا یهودیان خشونت می‌ورزیدند.
پس از چند خیزش توسط کزاک‌ها و به خصوص پس از قیام خملنیتسکی به همراه هجوم نیروهای خارجی مشترک‌المنافع به سرعت تضعیف شد و تحت اداره همسایگان خویش درآمد تا آنکه در نهایت با تجزیه لهستان در انتهای قرن ۱۸ میلادی دولت لهستانی تا ۱۲۳ سال دیگر امکان ایجاد نیافت.
هرچند که وجود اسنادی مانند پیمان ورشو (قرن ۱۶) بیانگر نمونه‌های بی‌نظیری از رواداری مذهبی در آن زمان است اما بسیاری سیاست‌های ستمگرانه لهستان در قبال اتباع ارتدکس را از دلایل اصلی سقوط این کشور می‌دانند.
در طول دوره حکومت مشترک‌المنافع فرایند لهستانی‌سازی در غرب این کشور در قبال گروه‌های کوچکی از مهاجران مانند مردمان بامبژی در لهستان بزرگ اتفاق افتاد.
دوران تجزیه لهستان
لهستانی‌سازی در دورانی که دولت لهستان وجود نداشت و کشورهای تجریه‌کننده با اتخاذ سیاست‌های متعدد درصدد از بین بردن دستاوردهای پیشین لهستانی‌سازی و نابودی هویت ملی لهستانی‌ها بودند هم اتفاق می‌افتاد.
در سال‌های نخست تجزیه لهستان در پروس و در پاسخ به آزار و اذیت کاتولیک‌ها طی تنش‌های فرهنگی قرن نوزدهم در پروس فرایند لهستانی‌سازی اتفاق می‌افتاد. آلمانی‌های کاتولیک که در نواحی با اکثریت لهستانی زندگی می‌کردند به صورت دلخواه خود را در جامعه لهستانی ترکیب می‌کردند که نزدیک به صد هزار آلمانی در بخش‌های شرقی پروس را شامل می‌شد.
بسیاری از صاحب‌نظران معتقد هستند که بزرگترین موفقیت‌ها در فرایند لهستانی‌سازی در نواحی غیر لهستانی‌نشینی که سابقاً در تسلط مشترک‌المنافع بودند پس از تجزیه لهستان و دوران اذیت و آزار لهستانی‌ها بود (لئون واشیلوسکی و میتروفان دوونار-زاپولفسکی). برای مثال در روسیه به صورت عجیبی در هنگام مبارزه با هرچیز مرتبط با لهستان در بلاروس و لیتوانی توسط روس‌ها بود که شاهد حرکت قومی قابل توجه لهستانی‌ها به شرق و رشد مناطق لهستانی‌نشین هستیم.
دلایل کلی این اتفاق را می‌توان در این موارد دید: فعالیت‌های کلیسای کاتولیک و تأثیر فرهنگی که شهرهای بزرگی مانند ویلنیوس و کاوناس بر نواحی اطراف تحمیل می‌کردند، فعالیت‌های ناحیه آموزشی ویلنا در قرن نوزدهم، فعالیت مقام‌های اداری محلی که تا پیش از خیزش ژانویه در سال ۱۸۶۳ عموماً متشکل از لهستانی‌ها بود، فعالیت مخفی مدارس لهستانی در نیمه دوم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و تأثیر املاک و زمین‌داران بر رعایا.
با وجود تجزیه لهستان در اواخر قرن ۱۸ میلادی فرایند لهستانی‌سازی در لیتوانی، بلاروس و نواحی از اوکراین که لهستانی‌ها زیادی در آن زندگی می‌کردند همچنان ادامه داشت و سیاست‌های لیبرالی که کشورهای اروپایی پیش گرفته بودند امتیازات قابل توجهی را در امور محلی به نخبگان لهستانی اعطا می‌نمود. سیاست‌های لیبرالی الکساندر یکم، امپراتور روسیه باعث تشدید فرایند لهستانی‌سازی می‌گشت، به خصوص آنکه روشنفکران لهستانی دانشگاه ویلنیوس را در سال ۱۸۰۳ تأسیس نمودند. به دستور الکساندر یکم ناحیه آموزشی ویلنا تحت نظارت آدام یرژی چارتوریسکی که از دوستان شخصی امپراتور بود قرار گرفت. این ناحیه آموزشی که از استقلال و آزادی عملی بسیاری برخوردار بود نواحی وسیعی از غرب امپراتوری روسیه را در برمیگرفت و به واسطه روسای دانشگاه لهستانی که داشت به مرکز فرهنگ و میهن‌پرستی لهستانی قرار گرفت و به عنوان تنها دانشگاه منطقه مرکز جذب تمام جوانان نخبه از نژادهای مختلف بود.
در سال ۱۸۱۶ زیان لاتین به کلی از سیستم آموزشی دانشگاه حذف شد و زبان‌های روسی و لهستانی جایگزین آن گشتند. این تغییر تأثیر عمیقی هم بر مدارس متوسطه لیتوانی و بلاروس گذاشت که در آن‌ها هم از لاتین به عنوان زبان آموزشی استفاده می‌شد. این دانشگاه مرجع اصلی پرورش معلم برای این مدارس بود و افزون بر آن دانشگاه تنها مرکز انتخاب کتاب‌های درسی بود و اینک فقط کتاب‌های لهستانی را تأیید و چاپ می‌نمود.
گفته می‌شود که سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۱۰ دوره رونق بی‌سابقه زبان و فرهنگ لهستانی در سرزمین‌های دوک‌نشین لیتوانی و ادغام کامل نخبگان محلی در این زبان بوده‌است و کاهش روزافزون زبان بلاروسی را در پی داشت. همچنین باید گفت که فرایند لهستانی‌سازی مکمل روند ضد روسی و ضد ارتدکسی بود. نتیجه این روند در سرشماری‌های قومی مناطقی که سابقاً لهستانی‌نشین نبودند به خوبی مشخص است.
با وقوع خیزش نوامبر توسط لهستانی‌ها جهت استقلال از روسیه سیاست‌های سلطنتی نیز به ناگاه تغییر نمود. دانشگاه در سال ۱۸۳۲ به صورت اجباری بسته شد و طی سال‌های آتی سیاست‌هایی جهت همگون‌سازی و پایان «مسئله لهستان» آغاز گشت که پس از یک خیزش ناموفق دیگر در سال ۱۸۶۳ شدت هم گرفت.
روند لهستانی‌سازی که طی سده‌های پیشین بدون مشکل ادامه داشت در قرن نوزدهم با سیاست روسی‌سازی ضدلهستانی سختی مواجه شد و در این کشمکش هر از گاهی یکی از این روندها موفق بود. در دهه‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰ روسی‌سازی پرقدرت بود و از اواسط ۱۸۵۰ تا ۱۸۸۰ لهستانی‌سازی رشد کرد. هرگونه لهستانی‌سازی در نواحی تحت اشغال آلمان و روسیه در وضعیتی اتفاق می‌افتاد که نفوذ لهستانی‌ها در دولت به شدت در حال کاهش بود. تجزیه لهستان تهدیدی واقعی جهت بقای فرهنگ لهستانی در این مناطق بود. از آنجایی که لهستانی‌سازی بر محور فرهنگ لهستانی رخ می‌داد، سیاست‌هایی که با هدف نابودی این فرهنگ اتخاذ می‌شدند تأثیر بسیاری بر تضعیف لهستانی‌سازی در این مناطق داشتند. این امر به خصوص در نواحی تحت اشغال روسیه که فرهنگ لهستانی بدترین وضعیت را داشت بسیار مشهود است زیرا مقامات روسی به تدریج ضدلهستانی‌تر می‌شدند. پس از دوره کوتاه و شبه‌لیبرال اوایل قرن ۱۹ میلادی که در آن دولت دست‌نشانده لهستانی با نام لهستان کنگره اجازه اندازه‌ای از خودمختاری را داشت در بقیه مدت وضعیت فرهنگ لهستانی به شدت در حال تضعیف شدن بود.
جمهوری دوم لهستان (۱۹۳۹–۱۹۱۸)
در زمان جمهوری دوم لهستان در بسیاری از نواحی لهستان که پیشتر ترکیبی از لهستانی‌ها و روتنیایی‌ها بودند حالا اکثریت با بلاروس‌ها و اوکراینی‌ها بود. با پایان جنگ جهانی اول و تشکیل دوباره کشور لهستان بر سر تسلط بر این نواحی اختلافاتی وجود داشت اما طی جنگ لهستان و اوکراین در ۱۹۱۸ این لهستانی‌ها بودند که توانستند کشور نوظهور جمهوری خلق اوکراین غربی را شکست دهند. نزدیک به یک سوم مردم کشور تازه تأسیس لهستان کاتولیک نبودند که در میان آنان بسیاری از یهودیان روس وجود داشت که از پوگروم کیف (۱۹۱۹) گریخته بودند. بر اساس پیمان صلح ریگا یهودیان می‌توانستند کشور متبوع خود را انتخاب کنند که صدها هزار تن از آنان جمهوری لهستان را انتخاب کرده و به جمعیت یهودیان این کشور اضافه شدند.
حزب ناسیونال دموکرات (لهستان) همگون‌سازی زبانی را یکی از عوامل اصلی اتحاد کشور در نظر می‌گرفت. برای مثال گابریسکی که وزیر دین و آموزش عمومی در سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۶–۱۹۲۵ بود نوشته‌است: «لهستان تنها در صورتی حفظ خواهد شد که تنها کشور مردم لهستانی باشد. اگر کشور لهستانی‌ها، آلمانی‌ها، روتنیایی‌ها، بلاروسی‌ها، لیتوانیایی‌ها و روس‌ها باشد بار دیگر استقلال خویش را از دست خواهد داد.» و «نمی‌توان از کسانی که هویت ملی ندارند و خود را محلی (توتیشی) می‌نامند یک ملت ساخت.» گابریسکی همچنین می‌گوید که «تبدیل قلمرو جمهوری به قلمرو ملی لهستان شرط لازم جهت حفظ مرزهای ماست.»
در سیاست‌های داخلی دوران حکومت پیلسودسکی نشان‌دهنده ثبات و بهبود بسیار لازم در وضعیت اقلیت‌های قومی بود که تقریباً یک سوم جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند. پیلسودسکی سیاست‌های همگون‌سازی قومی حزب ناسیونال دموکرات (لهستان) را با سیاست همگون‌سازی دولتی جایگزین نمود که در آن شهروندان نه بر اساس قومیت که بر اساس وفاداری به دولت قضاوت می‌شدند. یهودیان لهستان به سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۲۶ نگاه خوبی دارند زیرا در آن سال‌ها وضعیت ایشان تحت کابینه کاژیمژ بارتل که منصوب پیلسودسکی بود بهبود یافت. اما در سال‌های بعدی ترکیبی از اتفاقات مختلف مانند رکود بزرگ که در اثر آن پیلسودسکی نیاز به حمایت بقیه احزاب در انتخابات پارلمانی داشت یا چرخه مطلوب و چرخه معیوب حملات تروریستی سازمان ملی‌گرایان اوکراین و پاسخ‌های دولت باعث شد که علی‌رغم تلاش‌های پیلسودسکی وضعیت بدتر شود.
به هر حال فرایند لهستانی‌سازی باعث ایجاد طبقه باسواد جدیدی در میان غیرلهستانی‌ها شد که بر اهمیت مدرسه، ادبیات و هنر واقف بودند و در توسعه هویت قومی خودشان نقش اساسی داشتند.
لهستانی‌سازی در مرزهای شرقی
پس از جنگ لهستان-شوروی و به موجب صلح ریگا در سال ۱۹۲۱ بلاروس غربی، اوکراین غربی و بخش ویلنیوس به خاک لهستان الحاق شدند. در همان زمان و بر اثر فشار متفقین غربی دولت تازه تأسیس لهستان خودمختاری سیاسی را به گالیسیا اعطا نمود.
بلاروس غربی
پیمان صلح ریگا که میان دولت لهستان و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین و بدون حضور نماینده بلاروس امضا شد نیمی از بلاروس امروزی را به جمهوری دوم لهستان واگذار نمود. براساس مفاد پیمان صلح ریگا جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس که در طول جنگ تأسیس شده بود نیز عمل می‌نمود. همچنین بر اساس این قرارداد دولت روسیه شوروی سه بخش از کشور تازه تأسیس بلاروس شوروی را هم تصرف می‌نمود که البته در سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۶ بازگردانده شدند. اعتراض‌های دولت در تبعید جمهوری خلق بلاروس که در سال ۱۹۱۸ ایراد شده بود نیز توسط لهستان و شوروی مورد بی‌توجهی قرار گرفت.
با گسترش میل به یکسان‌سازی در جامعه لهستان دولت لهستان نیز سیاست‌های سخت‌گیرانه لهستانی‌سازی و همگون‌سازی فرهنگی بلاروسی‌ها در بلاروس غربی را آغاز نمود. یکی از مقامات لهستانی به نام لئوپولد اسکولسکی که از مدافعان لهستانی‌سازی بود در اواخر دهه ۱۹۳۰ در مجلس لهستان گفته بود: «مطمئن باشید ده سال دیگر یک بلاروسی در بلاروس غربی نخواهید یافت.»
تبعیض گسترده‌ای جهت استفاده از زبان بلاروسی در این زمان وجود داشت و استفاده از آن موسسات دولتی ممنوع بود.
در این دوران کلیسای ارتدکس شرقی هم در لهستان با تبعیض مواجه بود و کوشیده می‌شد تا کلیسای ارتدکس شرقی بلاروس هم همگون شود. مقامات لهستانی استفاده از زبان لهستانی را در کیسای ارتدکس تحمیل می‌کردند و انجمن‌های ارتدکس لهستانی در سرتاسر بلاروس غربی مانند اسلونم، بیاویستوک، واوکویسک و نووگرودوک ایجاد شدند. کشیش‌های بلاروسی که می‌کوشیدند برای افزایش آگاهی ملی زبان بلاروسی را در کلیساها رواج دهند تحت آزار و تعقیب مقامات دولتی و کلیسایی لهستان بودند. برای مثال کلیسای کاتولیک لهستان استفاده از زبان بلاروسی به جای زبان لهستانی را در کلیساها و مدارس بلاروس غربی ممنوع کرده بود. سندی از کلیسای کاتولیک لهستان در سال ۱۹۲۱ موجود است که طی آن در مذمت کشیشانی که می‌خواهند زبان بلاروسی را وارد زندگی مذهبی کنند گفته شده: «ایشان می‌خواهند زبان غنی لهستانی را با زبانی که مردم ساده و نخ نما می‌خوانند جایگزین کنند.»
تا پیش از سال ۱۹۲۱ در بلاروس غربی ۵۱۴ مدرسه بلاروسی وجود داشت. این تعداد در سال ۱۹۲۸ به ۶۹ مدرسه کاهش پیدا کرد که تنها ۳ درصد کل مدارس بلاروس غربی در آن زمان بودند. این مدارس هم در سال ۱۹۳۹ توسط مقامات لهستانی از میان رفتند. لهستانی‌ها علناً از تشکیل مدارس بلاروسی جلوگیری می‌کردند و زبان لهستانی را بر بلاروسی‌ها تحمیل می‌نمودند. فعالینی که خواستار ایجاد مدارس بلاروسی بودند جاسوس شوروی خوانده می‌شدند و به هر فعالیت اجتماعی بلاروسی‌ها با دیده شک نگاه می‌شد. جامعه مدنی بلاروس در این زمان تلاش می‌کرد تا در برابر لهستانی‌سازی و تعطیلی مدارس بلاروسی مقاومت کند. جامعه مدارس بلاروسی که رهبری آن را برانسیلاو تاراشکویچ به عهده داشت طی سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۷ مهم‌ترین نهادی بود که در ترویج آموزش به زبان بلاروسی می‌کوشید.
مقاومت در برابر لهستانی‌سازی در بلاروس غربی
در مقایسه با اقلیت اوکراینی‌ها در لهستان که جمعیت قابل توجهی داشت اقلیت بلاروسی آگاهی و تلاش کمتری در جهت حفظ سنت‌های خود داشتند. با این وجود مورخان بلاروسی بیان می‌دارند که سیاست‌های دولت لهستان علیه جمعیت بلاروس غربی اعتراضات فزاینده‌ای را برمی‌انگیخت که گاهی شکل مسلحانه به خود می‌گرفت. در دهه ۱۹۲۰ میلادی واحدهای پارتیزانی بلاروسی در تمام بلاروس غربی وجود داشتند که اکثراً سازماندهی خاصی نداشتند اما برخی از آن‌ها را فعالین چپ بلاروسی سازمان‌دهی می‌کردند. در بهار ۱۹۲۲ میلادی چند هزار پارتیزان بلاروسی از دولت لهستان خواستند تا خشونت‌ها را متوقف نماید، زندانیان سیاسی را آزاد کند و به بلاروس غربی خودمختاری بدهد. این شکل اعتراضات تا میانه‌های دهه ۱۹۳۰ در بلاروس غربی ادامه داشت.
بزرگترین سازمان سیاسی بلاروس‌ها به نام اتحادیه دهقانان و کارگران بلاروسی که در ابتدا خواستار توقف فرایند لهستانی‌سازی و اعطا خودمختاری به بلاروس غربی بود در گذر زمان رادیکال‌تر شد. این سازمان پشتیبانی و کمک‌های مالی را از شوروی و کمینترن دریافت می‌کرد. این سازمان پس از سال ۱۹۲۷ عملاً توسط عوامل فرستاده شده از مسکو هدایت می‌شد و دولت لهستان آن را ممنوع اعلام کرد. کشف ارتباط میان اتحادیه و حزب کمونیست بلاروس غربی که طرفدار شوروی وضع را برای مخالفان سیاست‌های لهستان بدتر هم کرد.
اوکراین غربی
ناحیه گالیسیا و وولینیا کاملاً با یکدیگر متفاوت بودند. تا پیش از جنگ جهانی اول گالیسیا که توسط اتریش-مجارستان کنترل می‌شد شامل اوکراینی‌ها پیرو کاتولیک یونانی در شرق و لهستانی‌ها کاتولیک در غرب بود. در حالی که وولینیا را امپراتوری روسیه کنترل می‌نمود و جمعیت آن اکثراً اوکراینی‌های ارتدکس بوند که احساسات روس‌دوستی بسیار قوی داشتند. اوکراینی‌هایی گالیسیایی خودآگاهی بیشتری داشتند و تحت تأثیر ملی‌گرایان اوکراینی بودند.
مذهب
کلیسای کاتولیک یونانی اوکراینی که جزوی از کلیساهای کاتولیک محسوب می‌گشت می‌توانست امیدوار باشد از آنجایی که لهستانی‌ها مذهب کاتولیک را یکی از ابزارهای اصلی اتحاد ملت می‌دیدند از موقعیت بهتری بهره ببرد. اما لهستانی‌هایی مانند استانیسواو گرابسکی اوکراینی‌های کالیسیایی را کمتر از اوکراینی‌های وولینیایی ارتدکس قابل اعتماد می‌دیدند.ref از همین رو تلاش می‌کردند تا از ادغام اوکراینی‌های ارتدکس و کاتولیک جلوگیری نمایند.
به صورت تاریخی کلیسای کاتولیک یونانی دارای شخصیت ملی اوکراینی قدرتمندی بود و لهستانی‌ها به شیوه‌های مختلف تلاش می‌نمودند این شخصیت را تضعیف کنند. در سال ۱۹۲۴ میلادی پس از سفر رهبر کلیسای کاتولیک یونانی به آمریکای شمالی و اروپای غربی برای دیدار با کاتولیک‌های اوکراینی دولت لهستان بازگشت او به لووف را برای مدتی ممنوع کرد. کلیسای کاتولیک اوکراینی با محدودیت‌های متعددی روبرو می‌گشت و کشیشان لهستانی در مصدر امور قرار می‌گرفتند.
با توجه به جمعیت زیاد اوکراینی‌های ارتدکس دولت لهستان قوانینی را جهت حفاظت از حقوق اقلیت‌های ارتدکس تصویب کرده بود. در عمل اما این قوانین اجرا نمی‌شد و کلیسای کاتولیک لهستان که به دنبال بسط قدرت خویش بود نمایندگان رسمی در سیم (مجلس لهستان) و دادگاه‌ها داشت. هر اتهامی کافی بود تا کلیسا را مصادره و آن را به کلیسای کاتولیک تحویل دهند. هدف از کارزار تجدیدنظر این بود که کلیساهای ارتدکسی که پیش از تحمیل این مذهب توسط روسیه تزاری کلیسای کاتولیک یونانی بودند را به شکل اول خود بازگردانند. ۱۹۰ کلیسای ارتدکس نابود شدند و ۱۵۰ تای دیگر را اجباراً به کلیسای کاتولیک (آن هم نه کاتولیک یونانی) تغییر دادند. مطران کلیسای اوکراینی کاتولیک یونانی آندری شپتیسکی این اعمال را محکوم نمود و آن را مانعی در جهت اتحاد مردم دانست.
آموزش و پرورش
مقامات لهستانی بسیاری از اتاق مطالعه‌های پروسویتا را بستند که به همراه آسیب‌های ناشی از جنگ تعداد این اتاق‌ها را از ۲۸۷۹ عدد در سال ۱۹۱۴ به ۸۴۳ عدد در سال ۱۹۲۳ کاهش داد.
از نظر سیستم آموزشی نیز نظام آموزشی منطقه‌ای که در زمان اتریشی‌ها در لووف ایجاد شده بود در نمایندگی مستقل اوکراینی داشت در سال ۱۹۲۱ منحل شد و همه تصمیمات از ورشو گرفته می‌شد. اگرچه که هنوز نظام آموزش ابتدایی اوکراینی‌ها دست نخورده بود اما اکنون آن‌ها به شش ناحیه مختلف تقسیم شدند.
در سال ۱۹۲۴ براساس اعتراض نمایندگان اوکراینی مجلس دولت نخست‌وزیر وادیسواو گراپسکی قانون مدارس دوزبانه اوکراینی-لهستانی را تصویب نمود. در نتیجه این قانون مدارس تک زبانه اوکراینی و رشد مدارس دوزبانه بود.
از آنجایی که اوکراینی‌های لهستان تسلط اندکی بر آموزش رسمی کودکان خود داشتند سازمان پیشاهنگی پلاست نقش اساسی در فهم هویت ملی اوکراینی به جوانان داشت. این سازمان در اوج خود ۶۰۰۰ عضو داشت و مقامات لهستانی که از افزایش نفوذ آن نگران بودند سازمان را در سال ۱۹۳۰ کاملاً ممنوع کردند اما پلاست به صورت مخفی کار خود را ادامه می‌داد. در دانشگاه لویو هم اوکراینی‌ها به صورت محدود مورد پذیرش قرار می‌گرفتند.
سرزمین‌های لیتوانیایی
طی دوره میان‌دوجنگ روابط لهستان-لیتوانی متأثر از کشمکش میان دو کشور بود. در نتیجه درگیری بر سر اداره شهر ویلنیوس و جنگ لهستان و لیتوانی هر دو کشور با اقلیت‌های یکدیگر بسیار بدبرخورد می‌کردند. در سال ۱۹۲۰ میلادی پس از شورش ژلیگفسکی فعالیت لیتوانیایی‌ها در لهستان بسیار محدود شد. روزنامه‌های لیتوانیایی بسته شدند و ۳۳ فعال فرهنگی بلاروسی و لیتوانیایی از ویلنیوس تبعید شدند. در سال ۱۹۲۷ نیز هنگامی که تنش میان دو کشور باردیگر شدت گرفت ۴۸ مدرسه لیتوانیایی بسته و ۱۱ فعال دیگر تبعید شدند. با مرگ یوزف پیلسودسکی در سال ۱۹۳۵ میلادی اقلیت لیتوانیایی‌ها در لهستان بار دیگر به صورت گسترده زیر سیاست‌های لهستانی‌سازی قرار گرفتند. در سال‌های پس از ۱۹۳۶ بیش از ۲۶۶ مدرسه لیتوانیایی بسته و تمام سازمان‌های لیتوانیایی ممنوع شدند. همچنین دولت لهستان تلاش می‌نمود با اسکان کهنه‌سربازان لهستانی در مناطق مورد مناقشه فرایند لهستانی‌سازی را گسترش دهد. در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ چهارصد قرائتخانه و کتابخانه لیتوانیایی در لهستان بسته شدند. پس از اولتیماتوم لهستان به لیتوانی در سال ۱۹۳۸ میلادی روابط میان دو کشور برقرار شد و شدت لهستانی‌سازی در مناطق لیتوانیایی‌نشین کاهش یافت.
پس از جنگ جهانی دوم
مقامات لهستانی در دوران سلطه کمونیسم در لهستان طی عملیات ویستولا در سال ۱۹۴۷ میلادی برای نابودی پایگاه‌های پشتیبانی ارتش شورشی اوکراین ۱۴۱ هزار نفر را به سرزمین‌های پس‌گرفته شده که متفقین جنگ جهانی دوم به لهستان داده بودند انتقال دادند. این افراد در خانه‌ها و مزارعی که آلمانی‌ها از آن اخراج شدند سکنا پیدا نمودند. همان زمان در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین هم مقامات مسکو برنامه‌ای مانند آنچه در لهستان اجرا می‌نمودند را پیاده کردند.
در اوکراین نیروهای ان‌کاوه‌ده شوروی ۱۴۱ هزار نفر که تنها ۱۹ هزار مرد در میان آنان بود و بقیه را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند را از غرب اوکراین به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان و سیبری منتقل نمودند. بر خلاف آنچه که در لهستان اتفاق افتاد خانه و مزرعه‌ای برای این افراد آماده نبود و آن‌ها با فقر و گرسنگی شدید مواجه شدند.
قلعه‌گاه‌لی
قلعه‌گاه‌لی (به لاتین: Kalağaylı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق‌سو واقع شده است. قلعه‌گاه‌لی ۲۷۵ نفر جمعیت دارد.
سونالی راوت
سونالی راوت (Sonali Raut؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و مدل اهل هند است که در بالیوود فعالیت میکند. او یک شرکت کننده در نمایش تلویزیونی واقعی 8 Bigg Boss بود.
او در فیلم گریت گرند مستی بازی کرده‌است.
زندگی شخصی
او خواهر کوچکتر مدل Ujjwala Raut است.
کیتی فیلمز
کیتی فیلمز (Kitty Films) شرکت فیلم‌سازی ژاپنی است، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد.
اومورا سومیتادا
اومورا سومیتادا ;(January 1, 1533 – June 23, 1587) یک سامورایی و نخستین دایمیوی اهل ژاپن بود که در سال ۱۵۶۳ به مسیحیت گروید. وی همچنین به عنوان کسی که بندر ناگاساکی را بر روی تجار خارجی باز کرد شناخته می‌شود. وی برادر زادهٔ دایمیوی مسیحی معروف آریما هارونوبو بود. همچنین میگل چیجیوا (۱۵۶۹ – ۱۶۳۳) یکی از چهار نوجوانی که در سال ۱۵۸۲ همراه با گروه اعزامی تنشو به روم رفت برادرزاده او بود.
در سال ۱۵۶۱ در بندر هیرادو، ناگاساکی که در اختیار خاندان ماتسورا بود، چندین پرتغالی کشته و زخمی شدند در نتیجه پرتغالی‌ها بندر امن‌تری را برای پهلو گرفتن جستجو می‌کردند. در سال ۱۵۶۲ اومورا سومیتادا سایکای در استان ناگاساکی را که تحت کنترل داشت را برای این امر پیشنهاد کرد که مورد قبول واقع شد.
اوایل زندگی
اومورا سومیتادا در سال ۱۵۳۳، به عنوان پسر آریما هاروزمی، ارباب شیمابارا و همسرش، که دختر «اومورا سومیوشی» بود، به دنیا آمد. نام دوران کودکی او شودومارو 勝堂丸 بود. در سن ۵ سالگی توسط دایی اش «اومورا سومیساکی» به فرزندخواندگی پذیرفته شد و در سال ۱۵۵۰ به ریاست خاندان اومورا رسید. از آنجایی که سومیساکی وارث مشروعی نداشت و خاندان اومورا ریشه در خانواده آریما داشت، سومیساکی به آسانی شودوماروی جوان را که در زمان جانشینی او نام «سومیتادا» را برگزید، به جانشینی خود پذیرفت.
حرفه
پس از جانشینی، اومورا سومیتادا، بلافاصله با فشارهای زیادی مواجه شد که بزرگ‌ترین آنها حمله ریوزوجی تاکانوبو از هیزن-ساگا بود. در سال ۱۵۶۱ در دوره تجاری نانبان، در هیرادو (ناگاساکی) (در منطقه نفوذ خاندان ماتسورا)، اختلاف بین یک تاجر پرتغالی و یک تاجر ژاپنی به قتل یک پرتغالی انجامید (حادثه میانو مائه) پس از آن پرتغالی‌ها شروع به جستجوی بنادر دیگری کردند که بتوانند تجارت کنند.
در سال ۱۵۶۲، در پاسخ به جستجوی آنها، سومیتادا به آنها پناهگاه امنی در قلمروی خود، در یوکوسه‌ئورا، پیشنهاد داد. سومیتادا با علم به اینکه مبلغان یسوعی تأثیر زیادی بر پرتغالی‌ها داشتند، مزایایی را نیز برای یسوعیان ترتیب داد، مانند تأمین مسکن برای آنها. در نتیجه، یوکوسه‌ئورا رونق گرفت و طرح بهبود مالی سومیتادا موفقیت‌آمیز بود. این امر تأثیر زیادی بر پرتغالی‌ها و به ویژه در انجمن عیسی یا یسوعی‌ها گذاشت. اندکی بعد، در سال ۱۵۶۳، سومیتادا و حافظانش مسیحی شدند و سومیتادا توسط مبلغ کوسمی د تورس غسل تعمید داده شد و نام غسل تعمید بارتولومئو را به خود گرفت. زمانی که بندر یوکوسه‌ئورا افتتاح شد، بودایی‌ها از زندگی در آنجا منع شدند و تاجران به مدت ۱۰ سال از مالیات معاف شدند. ایمان سومیتادا آنقدر رادیکال بود که معابد و زیارتگاه‌های قلمروی خود و همچنین قبور اجدادش را ویران کرد. علاوه بر این، یک سری حوادث مانند کشتن راهبان شینتو با واداشتن مردم منطقه به اعتقاد به مسیحیت رخ داد و افرادی که به مسیحیت نگرویده بودند کشته یا مجبور به ترک اراضی خود شدند که منجر به واکنش شدید رعیت‌ها و مردم این قلمرو شد.
در سال ۱۵۷۲ سایگو سومیتاکا ائتلافی از دشمنان اومورا را علیه او رهبری کرد، تهدیدی که سومیتادا با کمک چهار کشتی جنگی پرتغالی در سال ۱۵۷۴ آن را خنثی کرد. یسوعی‌ها از اومورا سومیتادا در شکست سایگو سومیتاکا حمایت کردند.
پس از تغییر دین، سومیتادا، با ایفای نقش یسوعیان، معابد بودایی و زیارتگاه‌های شینتو را با خاک یکسان کرد. رعایای سومیتادا مجبور به تغییر مذهب شدند یا از قلمرو تبعید شدند. گاسپار کوئلیو مبلغ یسوعیان به او در تخریب معابد و آزار و شکنجه غیر مسیحیان کمک می‌کرد. ویرانی‌ها و آزار و اذیت‌ها به دلیل تعصب مذهبی سومیتادا و اصرار یسوعیان مبنی بر اینکه تخریب معابد و زیارتگاه‌ها مناسب‌ترین راه برای تلافی کردن دین او به پرتغالی هاست زیرا که آنها به محافظت او و قلمرویش یاری رساندند. یسوعیان همچنین معتقد بودند که کاشت محکم مسیحیت مستلزم حذف نهادی و نمادین ادیان محلی است.
سومیتادا احتمالاً مسیحیت را برای سود بردن از فناوری و سلاح‌های پرتغالی دنبال می‌کرد زیرا دوره سنگوکو دوران پراکندگی‌های سیاسی و عدم امنیت بود. با این حال، پس از غسل تعمید، سومیتادا علاقه و ارادت واقعی خود را به ایمان جدید خود ابراز کرد.
برای نشان دادن ارادت سومیتادا به مسیحیت، پدر یسوعی پرتغالی لوئیس فرویس یک بار نوشته بود:
«همان‌طور که اومورا سومیتادا به جنگ رفته بود، این اتفاق افتاد که در راه از بتی به نام ماریشیتن که خدای نبردهای آنها است عبور کرد. این بتی است که وقتی از آن می‌گذرند تعظیم می‌کنند و به آن احترام می‌گذارند و مشرکانی که سوار بر اسب هستند به نشانه احترام پیاده می‌شوند. حالا بت بالای سرش یک خروس داشت. هنگامی که دایمیو با اسکادران خود به آنجا آمد، افراد خود را مجبور به توقف کرد و به آنها دستور داد که بت را گرفته و آن را با کل معبد بسوزانند. و خروس را گرفت و با شمشیر زد و به او گفت "اوه چند بار به من خیانت کردی!" و پس از سوزاندن همه چیز، او یک صلیب بسیار زیبا در همان نقطه نصب کرد، و پس از اینکه او و افرادش به صلیب احترام بسیار عمیقی کردند، به راه خود به سمت جنگ‌ها ادامه دادند.»
گشودن ناگاساکی
در سال ۱۵۷۸، زمانی که بندر ناگاساکی توسط ارتش ریوزوجی و دیگران مورد حمله قرار گرفت، سومیتادا با حمایت پرتغالی‌ها آن را دفع کرد. پس از آن، در سال ۱۵۸۰، سومیتادا نه تنها ناگاساکی، بلکه سرزمین موتگی (茂木の地) را نیز به عنوان قلمروی کلیسا به انجمن عیسی اهدا کرد.
اواخر عمر
سومیتادا مدیریت قلمرو را به پسرش اومورا یوشی‌آکی سپرد و بازنشسته شد و در عمارتی در ساکاگوچی زندگی می‌کرد. او در ۲۳ ژوئن ۱۵۸۷ بر اثر بیماری سل در آنجا درگذشت. اوتومو سورین، دایمیو مسیحی دیگر، در همان ماه درگذشت. همچنین این سالی بود که تویوتومی هیده‌یوشی مسیحیت را در ژاپن ممنوع کرد.
شخصیت
در تاریخ ژاپن (فرویس) نوشته لوئیس فرویس ذکر شده که او یک مسیحی مؤمن بوده‌است. همچنین آمده که سومیتادا پس از غسل تعمید، بر اساس مسیحیت با همسر قانونی خود «اوئن» ازدواج کرد و در این زمان همسران غیر اصلی خود را رد کرده‌است.