cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نبرد بزورا
پیش‌زمینه
در ۷ سپتامبر نیروهای لهستانی متوجه شدند که آلمانی‌ها در حال حرکت به سمت ونچتسا تا با تصرف آن مسیر عقب‌نشینی نیروهای لهستانی را مسدود کنند. در ۸ سپتامبر هم نیروهای آلمانی به پایتخت رسیدند و محاصره ورشو آغاز گشت. در همان زمان فرماندهی ارتش آلمان که تماس با سپاه پوزنان را از دست داده بود و از ادغام دو سپاه بی اطلاع بود خیال می‌کرد سپاه پوزنان برای دفاع از ورشو با راه‌آهن به این شهر منتقل شده‌است و سپاه پومورزه را پس از نبرد جنگل توخولسکه تهدید قابل توجهی در نظر نمی‌گرفت. در ۸ سپتامبر آلمانی‌ها مطمئن از اینکه هرگونه نیروی مخاصمی را در غرب رود ویستولا از میان برده‌اند آماده عبور از رود و تهاجم به سمت دیگر آن گشتند. ژنرال کوت‌سبا و افسران ستادش حتی پیش از آغاز جنگ احتمال می‌دادند که سپاه‌های همسایه آن‌ها متحمل مسیر اصلی تهاجم آلمان خواهند گشت و از همین رو طرحی را جهت تهاجم به جنوب جهت کاهش فشار از سپاه ووچ طراحی کرده بودند اما این طرح در هفته ابتدایی جنگ توسط رئیس ستاد ارتش لهستان مارشال ادوارد ریدز-اشمیگوی رد گشت. در ۸ سپتامبر ژنرال کوت‌سبا ارتباط خود را با مارشال ریدز-اشمیگوی که مرکز فرماندهی را از ورشو به برست منتقل کرده بود از دست داد و در این موقعیت تصمیم گرفت برنامه خود را عملی نماید. در این مرحله وضعیت نیروهای او وخیم بود و تا محاصره آنان چیزی نمانده بود. ارتش هشتم حاشیه جنوبی رود بزورا و ارتش چهارم آلمان حاشیه شمالی رود ویستولا از ووتس‌واوک تا ویشوگرود را تصرف کرده بودند و نیروهایشان از سمت اینوروتسواف و با گذشتن از رود ویستولا از سمت پوتسک به نیروهای لهستانی حمله می‌کردند.
نبرد
نبرد بزورا را می‌توان به سه مرحله تقسیم نمود: در شب ۹ سپتامبر سپاه پوزنان تهاجمی را از جنوب رود بزورا علیه سپاه ۱۰ ارتش آلمان که در حال پیشروی به سمت استرکوف از میان وویچ و ونچتسا آغاز نمود. ژنرال کوت‌سبا که فرماندهی نیروهای لهستانی را در دست داشت متوجه شد که در سمت شمال ارتش هشتم که نیروهای آلمانی به سمت ورشو پیشروی می‌نمودند دفاع آن‌ها ضعیف است و تنها یک لشکر پیاده‌نظام آلمانی وظیفه حافظت از خطی ۳۰ کیلومتری را بر عهده دارد. فشار اصلی نیروهای لهستانی را نیروهای تحت امر ژنرال ادموند نول کوناسکی به عهده داشتند که متشکل از لشکرهای ۱۴، ۱۷، ۲۵ و ۲۶ پیاده‌نظام بودند. جناح راست حمله در اطراف وینچیتسه را تیپ سواره‌نظام پودولسکلا به فرماندهی لئون اشترلتسکی و جناح چپ که از سمت وویچ به سوی گوونو پیشروی می‌نمودند را تیپ سواره نظام ویلکوپولسکا به فرماندهی رومان آبراهام بر عهده داشتند. این تیپ‌های سواره نظام که توسط تانک‌های شناسایی از نوع تی‌کی‌اس و تی‌کی-۳ حمایت می‌شدند توانستند تلفات قابل توجهی را به نیروهای آلمانی وارد نمایند. ۱۵۰۰ سرباز آلمانی کشته یا زخمی و ۳۰۰۰ نفر دیگر اسیر گشتند. در شب اول نبرد نیروهای آلمانی تقریباً ۲۰ کیلومتر عقب رانده شده و نواحی مانند ونچتسا و پیان‌تک آزاد گشتند. نیروهای آلمانی که در ابتدا این تهاجم را دست کم گرفته بودند از روز ۱۱ سپتامبر بخش اصلی نیروهای دهم، چهاردهم و ذخیره‌های گروه ارتش جنوب را به همراه ناوگان چهارم هوایی به سمت بزورا حرکت دادند. این نیروها شامل ارتش یکم زرهی، ارتش چهارم زرهی و واحد اس‌اس تازه تأسیس لایب‌اشتاندارت هیتلر بود. برتری هوایی آلمانی‌ها نقش بسیار مهمی در این مرحله داشت زیرا در طول روز هرگونه حرکت برای نیروهای لهستانی را بسیار هزینه‌بر می‌ساخت. روز بعد ژنرال کورت‌سبا آگاه گشت که واحدهای سپاه ووچ در حال عقب‌نشینی به سمت دژ مودلین هستند و از همین رو به جای تلاش جهت شکستن خطوط آلمانی‌ها در سوخاچو و جنگل کامپینوسکا برای رسیدن به ورشو، دستور توقف حمله را صادر کرد. در روز ۱۴ سپتامبر لشکر ۱۶ و ۲۶ پیاده‌نظام که تحت امر ژنرال بورتنوفسکی از رود بزورا عبور کرده و به وویچ رسیدند، حتی واحدهایی از لشکر ۴ پیاده‌نظام لهستان توانستند به جاده بین وویچ و گوونو برسند. در این هنگام اما با رسیدن خبر عقب‌نشینی لشکر ۵ زرهی آلمان از حاشیه ورشو به سمت نیروهای بورتنوفسکی، او به واحدهای تحت امرش دستور عقب‌نشینی داد.
در روز ۱۵ و ۱۶ سپتامبر نیروهای لهستانی وارد لاک دفاعی گشته و آلمانی‌ها جهت محاصره و نابودی نیروهای لهستانی عمده توان سپاه ۱۰ خود که شامل دو لشکر زرهی، یک لشکر مکانیزه، سه لشکر سبک و در مجموع ۸۰۰ تانک بود را به کار گرفتند. در برابر این هجم عظیم از نیروهای آلمانی که حمایت کامل هوایی ر ا نیز داشتند به زودی نیروهای لهستانی در مثلثی از رود بزورا، ویستولا و نیروهای در حال پیشروی آلمان گیر افتادند. لهستانی‌ها سعی کردند تا با عبور از رود بتوانند خود را به ورشو برسانند و به همین دلیل مجبور شدند عمده تجهیزات سنگین خود را رها کنند. در شب ۱۷ سپتامبر سپاه پوزنان تلاش نمود تا بتواند محاصره را بشکند و راه خروج نیروهای محاصره شده را فراهم آورد اما از صبح نیروهای آلمانی با حمایت کامل توپخانه و بیش از ۳۰۰ هواپیما تهاجم اصلی خود را آغاز کردند و نیروهای لهستانی پس از دو روز نبرد سنگین با اتمام مهماتشان دیگر توانی برای شکستن خط محاصره نداشتند.
نتایج نبرد
""سربازان من در یکی از خونبارترین و سهمگین‌ترین نبرد تمام دوران‌ها جنگیدند.""
- یوهانس بلاسکوویتس واحدهای بسیار کمی توانستند خود را از محاصره نجات دهند و ضمن عبور از جنگل کامپینوسکا و نبرد ووکلا ونگلووا طی روزهای ۱۹ تا ۲۰ سپتامبر خود را به ورشو و مودلین برسانند. نیروهای لهستانی که در محاصره باقی مانده بودند و تحت فرماندهی ژنرال بورتنوفسکی قرار داشتند نهایتاً طی روزهای ۱۸ تا ۲۲ سپتامبر تسلیم گشتند. تلفات نیروهای لهستانی ۲۰٬۰۰۰ نفر بود که سه نفر آن‌ها ژنرال بودند. (فرانچیسک وواد، استانیسواو گژموت اسکوتنیسکی و میکولای بولتوچ) تلفات نیروهای آلمانی نیز ۸٬۰۰۰ نفر بود.
حرمله، ادلب
حرمله (به عربی: حرملة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه ابوالظهور واقع شده‌است. حرمله ۱٬۳۸۰ نفر جمعیت دارد.
راو، هند
راو (به انگلیسی: Rau) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ایندور واقع شده‌است. راو ۴۰٬۰۵۵ نفر جمعیت دارد.
لوران دوس سانتوس
لوران دوس سانتوس (Laurent Dos Santos؛ زادهٔ September 21, 1993) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گنگام اشاره کرد.
یولیا ولکوا (شناگر)
یولیا ولکوا (Yuliya Volkova؛ زادهٔ undefined 0, 1901) شناگر اهل اوکراین است.
ستایکووتسه
ستایکووتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولاسوتینتسه واقع شده‌است. ستایکووتسه ۸٫۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۳۸ نفر جمعیت دارد و ۲۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
عضو همراه
عضو همراه یا دولت وابسته؛ ، دولت وابسته یک شریک یا هم‌پیمان جزئی در یک رابطهٔ رسمی و آزاد بین یک قلمرو سیاسی با درجه‌ای از حاکمیت، و یک ملت (معمولاً بزرگتر) است که برای آن هیچ اصطلاح ویژهٔ دیگری مانند تحت‌الحمایگی در نظر گرفته یا تصویب نشده‌است.
جزئیات این همگرایی آزاد در قطعنامه ۱۵۴۱ (شانزدهم) مجمع عمومی سازمان ملل متحد اصل ششم، مجموعه‌ای از توافق‌نامه انجمن‌های آزاد یا قانون تابعیت «کشورهای وابسته به هندوستان غربی» درج شده‌است و مخصوص کشورهای درگیر است. در مورد جزایر کوک و نیوئه، جزئیات چیدمان «انجمن آزاد» آنها در اسناد متعددی از جمله قانون اساسی مربوط، مبادله‌نامهٔ ۱۹۸۳ بین دولت‌های نیوزلند و جزایر کوک، و یکصدمین سالگرد ۲۰۰۱ درج شده‌است. کشورهای وابستهٔ آزاد را می‌توان مستقل یا غیر مستقل توصیف کرد، اما انجمن آزاد به منزلهٔ دارا بودن صلاحیت دولت یا وضعیت یک نهاد به عنوان یک موضوع (عضو مشمول) حقوق بین‌الملل نیست.
به‌طور غیررسمی می‌توان آن را گسترده‌تر در نظر گرفت: از شکل پسااستعماری محافظت از تحت‌الحمایه، یا کنفدراسیون اعضای نابرابر؛ وقتی که به نماینده (های) شریک (های) کمتر (جزء) شریک یا نماینده مهمتر (غالباً قدرت استعماری سابق)، نوعی خودمختاری را منتقل شود، معمولاً در کشورهای مستقل، که به‌طور انحصاری نوعی اختیار توسط دولت حاکم حفظ می‌شود، معمولاً در زمینه‌هایی مانند دفاع و روابط خارجی، در حالی که (در برابر) اغلب از شرایط اقتصادی مطلوب مانند دسترسی به بازار برخوردار هستند.
به گفتهٔ برخی محققان، نوعی ارتباط مبتنی بر حمایت خیرخواهانه و تفویض حاکمیت را می‌توان ویژگی مشخصی از خرده‌کشورها دانست.
توتونرو ۱۹۸۰
توتونرو ۱۹۸۰ یا توتونرو ، یک رسوایی در فوتبال ایتالیا بود که در سال ۱۹۸۰ در سری آ و سری بی اتفاق افتاد. این رسوایی در ۲۳ مارس ۱۹۸۰، پس از شکایت دو مغازه‌دار اهل رم به نام‌های آلوارو ترینکا و ماسیمو کروچانی که اظهار داشتند برخی از بازیکنان فوتبال ایتالیایی، مسابقات فوتبال را در ازای پول می‌فروختند، توسط گوآردیا دی فیانتزا بر ملا شد.
شخصیت‌های اصلی این رسوایی آولینو، بولونیا، یوونتوس، لاتزیو، میلان، ناپولی، پروجا، دلفینو پسکارا (سری آ)، و جنوآ، لچه، پالرمو، پیستویزه و تارانتو (سری بی) بودند. به‌طور ویژه، پائولو روسی برای ۳ سال (بعد از اعتراض به ۲ سال کاهش یافت) محروم شد و پس از بازگشت به تیم ملی ایتالیا در کسب قهرمانی جام جهانی ۱۹۸۲ کمک کرد.
محرومیت‌ها
مدیران بازیکنان
جوزپه فیورلو
جوزپه فیورلو (Giuseppe Fiorello؛ زادهٔ March 12, 1969) بازیگر و مجری اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آقای ریپلی بااستعداد، باریا و کاپوت موندی اشاره کرد.
یولیا وولیاتچ
یولیا وولیاتچ (Yulia Volivatch؛ زادهٔ January 26, 1971) بازیکن والیبال اهل اوکراین است.
مشیرفه، ابو الظهور
مشیرفه (به عربی: المشیرفة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه ابوالظهور واقع شده‌است. مشیرفه ۲۸۷ نفر جمعیت دارد.
هوبرتوسبورگ
هوبرتوسبورگ (Hubertusburg) یک کاخ معماری روکوکو در زاکسن، آلمان است. این بنا از ۱۷۲۱ به بعد به دستور آگوست دوم لهستان ساخته شد، و پس از مرگ وی به عنوان محل اقامت پسرش آگوست سوم لهستان استفاده شد.
این کاخ به‌طور عمده برای امضای معاهده ۱۷۶۳ هوبرتسبورگ که به جنگ هفت‌ساله پایان داد، معروف است. این کاخ در شهرداری ورمسدورف در نزدیکی اشاتس واقع شده‌است.
آلنیکو
آلنیکو خانواده ای از آلیاژهای آهن است که علاوه بر آهن از آلومینیوم (Al)، نیکل (Ni) و کبالت (Co) تشکیل شده‌است، از این رو از سر واژه al-ni-co استفاده می‌شود. این آلیاژها همچنین شامل مس، و گاهی تیتانیوم هستند. آلیاژهای آلنیکو فرومغناطیسی هستند و برای ساخت آهنرباهای دائمی مورد استفاده قرار می‌گیرند. قبل از توسعه آهنرباهای ساخته شده از عناصر نادر خاکی در دهه ۱۹۷۰، آنها قویترین نوع آهنرباهای دائمی بودند. نامهای تجاری دیگر برای آلیاژهای این خانواده عبارتند از: Alni, Alcomax , Hycomax , Columax و Ticonal.
آلیاژهای آلنیکو عموماً شامل ۱۲–۸٪ آلومینیوم، ۲۶–۱۵٪ نیکل، ۲۴–۵٪ کبالت، و حداکثر ۶٪ مس و ۱٪ تیتانیوم و بقیه آهن می‌باشند. توسعه آلیاژهای alnico از سال ۱۹۳۱ آغاز شد، هنگامی که T. Mishima در ژاپن فهمید که آلیاژ آهن، نیکل و آلومینیوم دارای وادارندگی مغناطیسی 400 Oeهستند، دو برابر بهترین آهنرباهای فولادهای آنزمان.
خصوصیات
برای تولید میدان‌های مغناطیسی قوی می‌توان آلیاژهای آلنیکو را مغناطیس کرد و از وادارندگی مغناطیسی (مقاومت در برابر مغناطیس زدایی) بالایی برخوردار است و بدین ترتیب آهنرباهای دائمی قوی ایجاد می‌شود. از میان آهنرباهای متداول موجود، فقط آهنرباهایی که از عناصر نادر خاکی مانند نئودیمیم و ساماریوم-کبالت هستند، قوی‌تر اند. آهنرباهای آلنیکو میدان مغناطیسی به قدرت ۱۵۰۰ گاوس(۰٫۱۵ تسلا) در محل قطبهای خود تولید می‌کنند؛ تقریباً ۳۰۰۰ برابر قدرت میدان مغناطیسی زمین. برخی از انواع آلیاژهای alnico ایزوتروپیک هستند و از هر جهتی قابلیت مغناطیس شدن را دارند. انواع دیگر مانند alnico 5 و alnico 8، ناهمسانگرد هستند؛ یعنی دارای جهت ترجیحی مغناطش هستند. آلیاژهای ناهمسانگرد به‌طور کلی از ظرفیت مغناطیسی بیشتری در جهت ترجیحی نسبت به انواع آلیاژهای ایزوتروپ برخوردار هستند. مغناطش بازمانده آلنیکو(B r) ممکن است از ۱۲۰۰۰ گاوس فراتر رود(۱٫۲ تسلا) وادارندگی مغناطیسی آن(Hc) می‌تواند تا ۱۰۰۰ ارستد(۸۰ کیلوآمپر بر متر) و انرژی تولیدی آن(BH) می‌تواند تا 5.5 MG·Oe باشد(44T·A / m). این بدان معنی است که آلنیکو می‌تواند در مدارهای مغناطیسی بسته یک شار مغناطیسی قوی تولید کند، اما مقاومت نسبتاً کمی در برابر مغناطیس زدایی دارد. قدرت میدان مغناطیسی در قطبهای هر آهنربای دائمی وابستگی بسیاری به شکل آن دارد.
در سال ۲۰۱۸، آهنرباهای Alnico حدود ۴۴ دلار به ازای هر کیلوگرم قیمت داشته‌است.
دسته‌بندی
آهنرباهای آلنیکو با استفاده از اعدادی که توسط انجمن تولیدکنندگان مواد مغناطیسی (MMPA) تعیین می‌شود‎؛ طبقه‌بندی می‌شوند. بعنوان مثال، alnico 3 یا alnico 5. این طبقه‌بندی‌ها براساس ترکیب شیمیایی و خاصیت مغناطیسی است. (خود اعداد هیچ ارتباط مستقیمی با خصوصیات مغناطیسی ندارند؛ برای مثال تعداد بالاتر لزوماً نشان‌دهنده آهنربای قوی‌تری نیست)
سیستم دیگری توسط MMPA ارائه داده شده‌است که آهنرباهای Alnico را بر اساس حداکثر انرژی تولیدی و نیروی وادارندگی ذاتی تعیین می‌کند.
فرایند ساخت
آهنرباهای آلنیکو توسط فرآیندهای ریخته‌گری یا تف جوشی تولید می‌شوند. آلیاژهای ریختگی آلنیکو به روشهای مرسوم و با استفاده از قالبهای شن و ماسه ای با رزین تولید می‌شود. آهنرباهای زینترشده آلنیکو با استفاده از روش‌های متالورژی پودر فلز تشکیل می‌شوند و این روش برای ساخت هندسه‌های پیچیده مناسب است.
بیشتر آلیاژهای آلنیکو تولید شده ناهمسانگرد هستند؛ به این معنی که میدان مغناطیسی دانه‌ها در یک جهت است. آهنرباهای آلنیکو ناهمسانگرد با حرارت دادن در دمای بالاتر از دمای بحرانی و خنک شدن در حضور یک میدان مغناطیسی جهت‌دار می‌شوند. برای بهینه شدن خواص مغناطیسی هر دو آلیاژهای همسانگرد و ناهمسانگرد آلنیکو، نیاز به عملیات حرارتی مناسب دارند، درغیر اینصورت وادارندگی آنها در حدود 10Oe می‌باشد. پس از عملیات حرارتی این دسته از آلیاژها به یک ماده کامپوزیت تبدیل خواهد شد که از آهن و کبالت که در زمینه غنی از نیکل و آلومینیوم رسوب می‌کند، تشکیل شده‌است. ناهمسانگردی آلیاژهای آلنیکو با استفاده از اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی در امتداد محور مغناطیسی مورد نظر بر روی آن در طول زمان جوانه زنی ذرات رسوب جهت دهی می‌شود، که این فرایند هنگام خنک شدن از دمای 900 C تا 800 C رخ می‌دهد. بدون یک میدان خارجی ناهمسانگردی‌های محلی در جهت‌های مختلف به دلیل مغناطیس شدن خود به خود وجود دارد. آهنرباهای آلنیکو به‌طور گسترده‌ای در کاربردهای صنعتی و عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. نمونه‌هایی از کاربرد آن‌ها در موتورهای برقی، پیکاپ گیتار برقی، میکروفون‌ها، سنسورها، بلندگوها، لوله‌های مگنترون و آهنرباهای گاوی است. در بسیاری از کاربردها، آنها توسط آهنرباهای عناصر نادر خاکی جایگزین شده‌اند، که میدان قوی تر آنها (B r) و انرژی تولیدی بزرگتر (B · H max) اجازه می‌دهد تا از آهنرباهایی با اندازه کوچکتر برای یک کاربردخاص استفاده شود.
میرل یوسا
میرل یوسا (Mirel Josa؛ زادهٔ June 1, 1963) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آریس سالونیک، باشگاه فوتبال تیرانا، و باشگاه فوتبال کاوالا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
ستایکووتسه (سوردولیتسا)
ستایکووتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سوردولیکا واقع شده‌است. ستایکووتسه ۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
رتناگیری
رتناگیری (به انگلیسی: Ratnagiri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش رتناگیری واقع شده‌است. رتناگیری ۳٬۲۷٬۱۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوتار کوبریدزه
اوتار کوبریدزه ؛ (زاده ۱۷ دسامبر ۱۹۲۴-درگذشته ۹ مارس ۲۰۱۵) یک بازیگر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس گرجی بود. کوبریدزه در تفلیس گرجستان متولد شد و در سال ۱۹۴۸ از دانشگاه تئاتر و فیلم شوتا روستاولی فارغ‌التحصیل شد. وی سپس در تئاتر دراماتیک سوخومی و مدتی در تئاتر دولتی مرجانیشویلی تفلیس کار کرد. وی در طول فعالیت خود در استودیو فیلم گرجستان (کارتولی پیلمی) بیش از ۵۰ نقش بازی کرد. او ده فیلم را کارگردانی کرد و برای سه فیلم فیلمنامه نوشت. در سال ۱۹۶۷ عنوان هنرمند مردمی گرجستان به وی اعطا شد. او در سال ۲۰۱۵ در ۹۰ سالگی درگذشت. او با لیا الیاوا بازیگر اهل گرجستان ازدواج کرد.
او در فیلم‌های چادر قرمز، کمیسر، شازده کوچولو ،عروس تزار، بچه‌های مردم و افسانه سیاوش بازی کرده‌است.
کارگاهوک
کارگاهوک روستایی در دهستان نسکند بخش نسکند شهرستان سرباز استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۳۷ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
مستریحه
مستریحه (به عربی: المستریحة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه ابوالظهور واقع شده‌است. مستریحه ۲۹۴ نفر جمعیت دارد.
لوران دوفرن
لوران دوفرن (Laurent Dufresne؛ زادهٔ March 2, 1972) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
گراردو گراردی
گراردو گراردی (Gherardo Gherardi؛ ۲ ژوئیه ۱۸۹۱ – ۱۰ مارس ۱۹۴۹) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
لوران دوفرن
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نانسی و باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد.
گراردو گراردی
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به سه آرزو، میخانه سرخ، کاراواجو، عروسی خون، بچه‌ها نگاهمان می‌کنند، دزد دوچرخه، یک توپ و یازده مرد، روسینی، اودسا در میان شعله‌ها، معشوقه پنهانی، شهبانوی ناوارا، ترانهٔ زندگی، تمام رم در برابر او لرزید و دکتر آنتونیو اشاره نمود.
یولیکا (خواننده)
یولیکا (Елизаве́та Вальдема́ровна Иванци́в؛ زادهٔ July 2, 1982) خواننده، تهیه‌کننده موسیقی، آهنگساز، مجری، بازیگر، و مجری تلویزیون اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مارتین گرو
مارتین گرو (Martin Gero؛ زادهٔ July 6, 1977) فیلم‌نامه‌نویس، مجری طرح، و کارگردان فیلم اهل کانادا است.
ستالاچ
ستالاچ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در چیچواتس واقع شده‌است. ستالاچ ۱۸٫۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۲۱ نفر جمعیت دارد و ۲۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سقوط ارواد
سقوط ارواد (Fall of Ruad) در سال ۱۳۰۳، آخرین نبرد جنگ صلیبی در اراضی مقدس بود تا آخرین پایگاه صلیبیون در اراضی مقدس سقوط کند. پس از سقوط عکا، تمامی اراضی و قلعه‌های صلیبیون توسط ممالیک سقوط کردند اما در سال ۱۳۰۰ با حمله پادشاهی قبرس به اراضی مقدس، طرطوس و نواحی همچون ارواد به تصرف نیروهای قبرس درآمد. برنامه این بود که یورش مشترکی توسط نیروهای صلیبی و مغول علیه ممالیک صورت بگیرد اما با عدم حضور نیروهای مفول، نیروهای صلیبی به قبرس عقب‌نشینی کردند و اندک نیرویی در قلعه ارواد مستقر شدند. در سال ۱۳۰۳ نیروهای ممالیک قلعه ارواد را محاصره و فتح کردند. با این که جنگ‌های صلیبی پس از آن وارد مرحله جدیدی شد اما مسیحیان دیگر نتوانستند مناطقی را در اراضی مقدس تا قرن ۲۰ میلادی و جنگ جهانی اول فتح کنند.
تاکادا ماتابی
تاکادا ماتابی (۱۵۹۰–۴ مارس، ۱۶۷۱) یک شمشیرزن در خدمت خاندان اوگاساوارا در طول دوره ادو (قرن ۱۷) در ژاپن بود. ماتابی به مهارت در هنر استفاده از نیزه مشهور بود.
راتیا
راتیا (به انگلیسی: Ratia) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش فتح‌آباد واقع شده‌است. راتیا ۳۷٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شکست‌ناپذیر (آلبوم جنت جکسون)
شکست‌ناپذیر یازدهمین آلبوم استودیویی از هنرمند آمریکایی جنت جکسون است. این آلبوم در ۲ اکتبر ۲۰۱۵ توسط رایتم نیشن و بی‌ام‌جی رکوردز منتشر شد.
درمیان کاغذپاره‌ها
درمیان کاغذپاره‌ها (Between the Sheets) عنوان نمایشنامه‌ای است در یک پرده از جوردی مند. نخستین اجرای این نمایشنامه توسط تئاتر نایت‌وود در سال ۲۰۱۲ و در تورنتو اجرا گردید. یک اجرای موفق دیگر این نمایشنامه بلافاصله در سال ۲۰۱۳ و در شهر آوکلند نیوزلند بر روی پرده رفت.
ترجمه فارسی
این کتاب در ایران با عنوان «در میان کاغذپاره‌ها» توسط مینو بوذرجمهری ترجمه و توسط نشر کتاب کوله‌پشتی به چاپ رسیده‌است
جایزه بزرگ بحرین ۲۰۰۸
جایزه بزرگ بحرین ۲۰۰۸ (با نام رسمی جایزه بزرگ فرمول ۱ بحرین گلف ایر ۲۰۰۸ ) یک مسابقهٔ موتوری فرمول یک بود که در ۶ آوریل ۲۰۰۸ در پیست بین‌المللی بحرین، واقع در صخیر، بحرین برگزار شد. این مسابقه، سومین مسابقه در مسابقات فرمول یک ۲۰۰۸ بود. در این مسابقه، که در ۵۷ دور برگزار شد، فیلیپه ماسا با تیم فراری به پیروزی رسید. کیمی رایکونن با خودروی دیگر فراری و رابرت کوبیکا با ب‌ام‌و سائوبر نیز به‌ترتیب مقام‌های دوم و سوم را کسب کردند.
لوران شاروه
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال سوشو، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال چلسی، و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد اشاره کرد.
رزاریو فیورلو
رُزاریو تیندارو فیورلو (Rosario Tindaro Fiorello؛ زادهٔ May 16, 1960) شومن، کمدین، خواننده، مجری تلویزیون، بازیگر، موسیقی‌دان و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا است.
حسین مؤنس
حسین مؤنس (۲۸ اوت ۱۹۱۱، سوئز- ۱۷ مارس ۱۹۹۶، قاهره) تاریخ‌نگار، ادیب و اندیشمند مصری بود.
زندگی
در ۲۸ اوت ۱۹۱۱م / ۴ رمضان ۱۳۲۹ق در سوئز زاده شد. از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره در سال ۱۹۳۴ فارغ‌التحصیل شد و دکترای خود را از دانشگاه زویرخ در سال ۱۹۴۳ گرفت. تدریس در دانشگاه‌های قاهره و کویت را برعهده گرفت. مدیر بنیاد بررسی‌های اسلامی در دانشگاه مادرید ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۹ بود. سردبیری مجلهٔ الهلال ۱۹۷۷–۱۹۸۰ را نیز گرفت. جایزهٔ تقدیری دولت مصر در ادبیات را برگرفت. او عضو فرهنگستان زبان عربی در قاهره بود. مؤنس در ۲۷ شوال ۱۴۱۶ق/ ۱۷ مارس ۱۹۹۶م در قاهره درگذشت. کتابخانهٔ شخصی خود را به دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره اهدا کرد.
رحیم آقاخان
شاهزاده رحیم آقاخان (زاده ۱۲ اکتبر ۱۹۷۱) دومین فرزند از چهار فرزند آقاخان چهارم است. او که در ژنو سوئیس ساکن است، سال‌ها در اداره شبکه توسعه آقاخان (AKDN) فعالانه مشارکت داشته است. پدر او، کریم آقاخان (آقاخان چهارم)، امام زمان شیعیان اسماعیلی نزاری است.
آغاز زندگی و تحصیل
شاهزاده رحیم آقاخان در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۱ در ژنو به دنیا آمد، او پسر ارشد شاهزاده کریم آقاخان و همسر اولش شاهزاده سلیمه آقاخان است.
شاهزاده رحیم تحصیلات متوسطه خود را در آکادمی فیلیپس در ماساچوست در سال ۱۹۹۰ دریافت کرد و از دانشگاه براون ایالات متحده با مدرک لیسانس در ادبیات تطبیقی در سال ۱۹۹۵ فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۶، او یک برنامه توسعه اجرایی در مدیریت و مدیریت را در دانشکده بازرگانی دانشگاه ناوارا IESE در بارسلون اسپانیا به پایان رساند. در سال ۲۰۱۰، او مجموعه کارگاه آقاخان براون را در موسسه واتسون تأسیس کرد.
حرفه
شاهزاده رحیم به طور فعال در اداره شبکه انکشافی آقاخان (AKDN) شرکت داشته است، جایی که او در حال حاضر ریاست کمیته محیط زیست و آب و هوای AKDN و ریاست مشترک کمیته های بررسی بودجه AKDN را بر عهده دارد.
شاهزاده رحیم در هیئت مدیره یا کمیته اجرایی چندین آژانس و ساختارهای وابسته به صندوق توسعه اقتصادی آقاخان ، بنیاد دانشگاه آقاخان، بنیاد آقاخان ، بنیاد شبکه توسعه آقاخان عضو است. همچنین در آژانس تامین مالی خرد آقاخان و اعتماد فرهنگ آقاخان نیز عضویت دارد.
شاهزاده رحیم به طور منظم برای نظارت بر برنامه ها و پروژه های دیگر شبکه توسعه آقاخان سفر می کند.
زندگی شخصی
شاهزاده رحیم در ۳۱ اوت ۲۰۱۳ در ژنو سوئیس با کندرا آیرن اسپیرز ازدواج کرد. آنها دو فرزند دارند: شاهزاده عرفان (متولد 11 آوریل 2015) و شاهزاده سینان (متولد 2 ژانویه 2017). این زوج در فوریه ۲۰۲۲ طلاق گرفتند.
در سال ۲۰۱۹، او خانه ای در Unstad، Vestvågøy در کشور نروژ خرید.
مجید علوی
مجید علوی (Majdi Allawi؛ زادهٔ February 18, 1970 در جبیل (لبنان) شهرستان جبیل) کشیش مارونی‌ها است. وی از تشیع به کلیسای کاتولیک گرویست.
لوران کادو
لوران کادو (Laurent Cadu؛ زادهٔ August 22, 1966) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
حسین مجیب مصری
حسین مجیب مصری (۱۹۱۶–۲۰۰۴) ادیب، استاد دانشگاه و شاعر مصری بود.
ستامنیتسا
ستامنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پتروواتس نا ملاوی واقع شده‌است.
حسین مجیب مصری
آثار
از او دیوان‌های شعری به زبان‌های عربی، ترکی و فارسی برجای مانده است.
عری شمالی
عری شمالی (به عربی: عری الشمالیة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکزی ادلب واقع شده‌است. عری شمالی ۱٬۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
یامادا آریناگا
یامادا آریناگا (۱۵۷۸–۱۶۶۸)یک سامورایی در دوره آزوچی-مومویاما و اوایل دوره ادو که در خدمت خاندان شیمازو در ولایت ساتسوما بود. او پسر ارشد یامادا آرینوبو بود.
در ۱۵۸۷ پس از اینکه پدرش تسلیم تویوتومی هیده‌ناگا در قلعه تاکا شد او به عنوان یک گروگان به تویوتومی هیده‌ناگا داده شد. او سپس به خدمت خاندان شیمازو در طول جنگ هفت ساله تهاجم هیده‌یوشی به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) و نبرد سکیگاهارا ۱۶۰۰ درآمد. او همچنین ایجوئین تادازانه که یک شخص در خدمت خاندان شیمازو بود را برای اینکه از احتمال شورش جلوگیری کند، به قتل رسانده بود. یامادا در ارتش شوگون در ۱۶۳۷–۱۶۳۸ علیه شورش شیمابارا خدمت کرد. این شورش شامل دهقانان عمدتاً کاتولیک بود.
فردریک یورگاچی
فردریک یورگاچی (Frederik Jorgaqi؛ زادهٔ ۱۹۴۲) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
راث
راث (به انگلیسی: Rath) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش حمیرپور (اوتار پرادش) واقع شده‌است. راث ۶۵٬۰۵۶ نفر جمعیت دارد.
برندان گال
برندان گال (Brendan Gall؛ زادهٔ September 2, 1978) نویسنده، تهیه‌کننده، بازیگر، نمایشنامه‌نویس اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به به‌یاد آور اشاره کرد.
یون پلژنیک
یون پلژنیک (Плужник Євген Павлович؛ dec 14 1898 – 1898:12:26, February 2, 1936) شاعر، playwright and translator اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
ستانچا (کرایوو)
ستانچا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده‌است.
انضباط (آلبوم جنت جکسون)
انضباط دهمین آلبوم استودیویی هنرمند اهل آمریکایی جنت جکسون است. این آلبوم در ۲۶ فوریه ۲۰۰۸ توسط آیلند رکوردز منتشر شد.
مرتین
مرتین (به عربی: مرتین) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکزی ادلب واقع شده‌است. مرتین ۱٬۳۵۶ نفر جمعیت دارد.
گالری ملی نروژ
گالری ملی نروژ (National Gallery) (نروژی: Nasjonalgalleriet) در اسلو پایتخت نروژ قرار دارد. از سال ۲۰۰۳ به لحاظ اجرایی بخشی از موزه ملی هنر، معماری و طراحی است. در سال ۲۰۱۷ بازدید از آن ۱۰۰ کرون نروژی هزینه داشت.
تاریخچه
این بنا در سال ۱۸۴۲ پس از تصمیمی که پارلمان در سال ۱۸۳۶ گرفته بود، تأسیس شد. گالری ابتدا در کاخ رویال اسلو واقع شده بود، در سال ۱۸۸۲ ساختمان موزه توسط هاینریش ارنست و آدولف شیرمر طراحی شد.
اسامی سابق این موزه عبارتست از موزه هنرهای تجسمی مرکزی ایالت نروژ و از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۲۰ موزه هنری نامیده می‌شد. این گالری در سال ۲۰۱۳ به اشتباه به‌لحاظ فن نقاشی با برچسب نامناسب طبقه‌بندی شد. در سال ۲۰۱۶ قیمت ورودیه این گالری یک شبه دو برابر شد.
تاریخچه باشگاه فوتبال اینتر میلان
باشگاه فوتبال اینترناتزیوناله میلانو (Football Club Internazionale Milano)، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در ۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی تأسیس شد.
چگونگی تأسیس باشگاه
سال ۱۸۹۹ در شهر میلان، باشگاه کریکت و فوتبال میلان تأسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی شامل پانزده نفر ایتالیایی و سوئیسی به نام‌های جورجیو موجیانی، بوسارد، لانا، برتولونی، دِٱلما، انریکو هینترمن، آرتورو هینترمن، کارلو هینترمن، پیترو دِلورو، هوگو ریتمن، هانس ریتمن، وُئلکل، مانر، وایپف و کارلو آردوسی که اعتقاد به برابری و برادری و استفاده از بازیکنان خارجی داشتند، از این باشگاه جدا شده و نام اینترناتزیوناله به معنای بین‌المللی را برای باشگاه خود انتخاب کردند. فلسفه وجودی و سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژادپرستی بوده که در نوع خود و در میان تمامی باشگاه‌های فوتبال دنیا موضوعی جالب و بی سابقه می‌باشد.
اولین حضور در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا (۱۹۰۹–۱۹۰۸)
سال‌های آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان یعنی آث میلان، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. در اولین سال تاسیس باشگاه، اینتر بیشتر بازی‌های دوستانه انجام می‌داد از جمله تقابل با تیم آسونیا که با شکست ۵-۱ اینتر همراه بود که این مسابقه دوستانه به عنوان اولین بازی اینتر ثبت شده‌است. اولین رئیس باشگاه جووانی پارامیتیوتی نام داشت که تنها یک سال بر مسند ریاست باشگاه نشست و در سال ۱۹۰۹، با توجه به خواست اکثریت اعضای سوئیسی باشگاه، اتور استرائوس جانشین او شد و ریاست باشگاه را بر عهده گرفت. اغلب ترکیب تیم اینتر در این فصل را بازیکنانی با ملیت سوئیسی تشکیل می‌دادند. همچنین اولین کاپیتان باشگاه نیز یک فرد سوئیسی به نام هرنست مارکتل بود. اینترناتزیوناله در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۸ در یک بازی دوستانه در سوئیس به مصاف آ.ث.میلان رفت که در آن بازی با نتیجه ۲-۱ شکست خورد. اولین بازی رسمی اینترناتزیوناله دوباره یک دربی بود - حدود سه ماه بعد - برای مسابقات مقدماتی قهرمانی فوتبال ایتالیا؛ دومین تقابل دو تیم نیز با شکست ۳-۲ اینترناتزیوناله در برابر رقیب همشهری خود به پایان رسید. پس از دو هفته، شکست ۲-۰ برابر تیم یو.اس. میلانزه باعث شد که این تیم تازه تاسیس نتواند جواز حضور در مرحله نهایی مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا را کسب کند.
اولین اسکودتو (۱۹۱۰–۱۹۰۹)
رقابت‌های قهرمانی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۰–۱۹۰۹ موسوم به دسته اول (Prima Categoria) به صورت دوره‌ای برگذار شد. از ترکیب فصل قبل تیم، تنها دو بازیکن با نام‌های فوساتی و شولر باقی ماندند. یکی از بازیکنان تازه‌وارد، پیرو کامپلی بود که نقش بسزایی در اولین قهرمانی تیم ایفا کرد. در طول فصل، اینتر برای کسب اسکودتو، پا به پای پرو ورچلی تا پایان مسابقات پیش رفت، در نهایت دو تیم در پایان رقابت‌ها هم امتیاز شدند. به همین علت، فدراسیون فوتبال ایتالیا برای تعیین قهرمان مسابقات در فصل ۱۰–۱۹۰۹، مجبور شد یک مسابقه پلی آف در ورچلی برگذار کند. سپس در مورد تاریخ برگذاری این مسابقه بحث و جدل به وجود آمد. از آنجایی که تیم پرو ورچلی قرار بود در چند بازی دوستانه در ماه آوریل شرکت کند، بازیکنان این تیم از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواستند تا این مسابقه در ماه مه برگزار شود. در ابتدا، فدراسیون درخواست پرو ورچلی را قبول کرد، هرچند که این درخواست با مخالفت نراتزوری روبرو شد. در نهایت، پس از اینکه پرو ورچلی در مسابقه دوستانه ای که برای ۱۷ آوریل برنامه‌ریزی شده بود شرکت نکرد، فدراسیون فوتبال ایتالیا به این موضوع پی برد که درخواست این تیم مبنی بر به تعویق افتادن پلی آف به این دلیل است که این تیم ناحیه پیه‌مونته بتواند برای بهبودی بازیکنان آسیب دیده خود، زمان بخرد. به همین علت، فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم گرفت تا بازی نهایی مسابقات قهرمانی را در ۲۴ آوریل برگزار کند. تصمیمی که با اعتراض مدافع عنوان قهرمانی مسابقات همراه شد. پرو ورچلی به نشانه اعتراض، تیم چهارم خود (بازیکنان ۱۵ ساله) را به میدان فرستاد. در نهایت، اینتر با نتیجه ۱۰–۳ پرو ورچلی شکست داده (اگرچه برخی منابع دیگر تعداد گل‌های اینتر را ۹ یا ۱۱ ثبت کرده‌اند) و اولین اسکودتو برای باشگاه اینترناتزیوناله به دست آمد. ترکیب تیم اینتر در اولین قهرمانی شان از بازیکنانی چون کامپلی، فرونته، زولر، جنی، فوساتی، استبلر، کاپرا، پایر، پترلی، آئبی و شولر تشکیل شده بود. کاپیتان و مربی تیم در اولین قهرمانی در سال ۱۹۱۰، ویرجیلیو فوساتی بود که بعدها در جنگ جهانی اول هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شد. ارنست پترلی سوئیسی با به ثمر رساندن ۲۵ گل، توانست آقای گل مسابقات دسته اول در فصل ۱۰–۱۹۰۹ شود.
علاوه بر این در طول فصل، اینتر در هر دو شهرآورد میلان با نتایج پرگل پیروز شد. دیدار رفت دو تیم در ۶ فوریه ۱۹۱۰ با نتیجه ۵–۰ به سود اینتر پایان یافت. این اولین پیروزی تاریخ اینتر برابر آ.ث. میلان بود. قهرمان این دیدار، جووانی کاپرا بود که توانست هت تریک کند، دو گل دیگر را کارلو پایر و ارنست پترلی به ثمر رساندند. دیدار برگشت در ۲۷ فوریه ۱۹۱۰ برگذار شد. اینتر در ابتدا با گل دقیقه ۵ ماریانی از حریف عقب افتاد اما در ادامه و با گل‌های اسکار انگلر و ارنست پترلی (هرکدام دو گل) و تک گل جووانی کاپرا به برتری ۵–۱ دست یافت.
روزهای پر فراز و نشیب اینتر (۱۹۲۷–۱۹۱۰)
در فصل ۱۱-۱۹۱۰، اینتر به عنوان مدافع عنوان قهرمانی عملکرد خوبی نداشت و در گروه خود ششم شد و نتوانست به مرحله نهایی رقابت‌های قهرمانی فوتبال ایتالیا راه یابد. نراتزوری در فصل ۱۲-۱۹۱۱ نیز موفق به صعود از گروه خود نشد و در جایگاه چهارم قرار گرفت. اینتر در راستای تقویت تیم خود برای فصل ۱۳-۱۹۱۲، لوئیجی چونینی و دو برادرش آلدو و ماریو را از تیم همشهری یعنی آث میلان به خدمت گرفت تا شاید بتواند در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا به مقام قهرمانی دست یابد اما با قرار گرفتن در جایگاه سوم گروه خود از رسیدن به فینال ملی بازماند. در طول این فصل و به طور دقیق تر در ۱ ژانویه ۱۹۱۳، اینتر از ورزشگاه کمپو دی ریپا تیچینسه (Campo di Ripa Ticinese) به ورزشگاه تازه تاسیس کمپو ویا گلدونی (Campo di via Goldoni) نقل مکان کرد. دیدار افتتاحیه نیز بین اینتر و لاتزیو برگذار شد که این دیدار با برتری ۳-۱ نراتزوری همراه بود. قبل از بازی نیز رئیس باشگاه یعنی امیلیو هیرتزل، سخنرانی افتتاحیه را انجام داد.
در سال ۱۹۱۹ و با پایان یافتن جنگ جهانی اول، مسابقات دوباره از سر گرفته شد. در همین سال، جورجیو هالس، ریاست باشگاه را به دست گرفت. در ترکیب تیمی که در اولین دوره مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا پس از جنگ جهانی اول شرکت کرد، بازیکنانی چون آئبی، آگرادی، آستلی، کامپلی و چهار برادر از پنج برادر چونینی حضور داشتند. سرانجام در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۰، اینتر با ترکیب بازیکنانی چون کامپلی، فرانچسکونی، بلترامه، میلسی، فوساتی، شیدلر، کونتی، آئبی، آگرادی، لوییجی چونینی (III) و آستی توانست با نتیجه ۳-۲، لیورنو را شکست داده و اسکودتوی دوم را کسب کند. در این فصل، در ابتدا فرانچسکو مائورو و سپس نینو رسِگوتی به عنوان اعضای کمیسیون فنی، هدایت باشگاه را بر عهده داشتند. همچنین لوییجی چونینی (III) با به ثمر رساندن ۲۳ گل، ضمن کسب جایزه آقای گلی مسابقات برای دومین بار، نقش بسیار زیادی در مسیر رسیدن اینتر به اسکودتوی دوم خود ایفا کرد. اینتر پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰، دچار افت شد.
در سال ۱۹۲۰، فرانچسکو مائورو که به عنوان عضوی از کمیسیون فنی در فصل قبل هدایت باشگاه را بر عهده داشت، این بار به عنوان رئیس باشگاه انتخاب و جانشین جورجیو هالس شد. هدایت باشگاه نیز همچون فصل پیش بر عهده کمیسیون فنی قرار گرفت. اینتر در فصل ۲۱-۱۹۲۰ عملکرد قابل قبولی داشت و تا مراحل پایانی مسابقات دسته اول موسوم به "پریما کتگوریا" (Prima Categoria) پیش رفت. باشگاه در فصل جدید با ترکیبی تقریبا بدون تغییر به دنبال تکرار قهرمانی خود بود. نراتزوری در دور مقدماتی لومباردو به راحتی مقابل تیم‌های کاستجو، جیوانی کالچاتوری لنیانزی و آسونیا به پیروزی رسید. در دور دوم و پایانی لمباردی، اینتر باید به مصاف تیم‌های لنیانو، یو.اس. میلانزه، میلان، سارونو و ترویلیزه می‌رفت. سخت‌ترین حریف لنیانو بود، در حالی که میلان نیز تمام تمرکز خود را بر روی پیروزی برابر اینتر معطوف کرده بود؛ هرچند که هر دو بازی با نتیجه تساوی به پایان رسیدند. عبور از این دور هم برای نراتزوری سخت نبود و راهی مرحله نیمه نهایی شد. در مرحله نیمه نهایی بین منطقه ای، اینتر با تیم‌های پرو ورچلی، تورینزه و بنتگودی ورونا همگروه شد. پس از پایان مسابقات این دور، نراتزوری‌ها در رده سوم گروه قرار گرفتند و از صعود به فینال ملی دسته اول بازماندند. لوییجی چونینی (III) با به ثمر رساندن ۳۱ گل، موفق به کسب جایزه آقای گلی مسابقات برای سومین بار شد.
در ۲۶ مارس ۱۹۲۲، بازی‌های گروهی اینتر در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا موسوم به "پریما دیویژن" (Prima Divisione) یا "دسته اول" در فصل ۲۲-۱۹۲۱ پایان یافت و نراتزوری با ۱۱ امتیاز در گروه خود آخر شد. در نتیجه، اینتر برای باقی ماندن در سطح اول مسابقات فوتبال ایتالیا باید در دو مسابقه پلی آف شرکت می‌کرد و با پیروزی در این دو مسابقه می‌توانست در سطح اول مسابقات باقی بماند. در ۲ ژوئیه ۱۹۲۲، اینتر در اولین مسابقه پلی آف باید در برابر تیم اسپرت کلاب ایتالیا (Sport Club Italia) قرار می‌گرفت. اما با عدم حضور رقیب در زمین مسابقه، اینتر به عنوان برنده این دیدار اعلام شد. به این ترتیب، باشگاه اینتر به مسابقه پلی آف تعیین کننده دوم راه یافت و باید در مقابل تیم لیبرتاس فیرنزه (Libertas Firenze) قرار می‌گرفت. در ۹ ژوئیه، نراتزوری در بازی رفت، فلورانسی‌ها را ۳-۰ در میلان (با دو گل آلیاتیس و تک گل آئبی) شکست داد. در نهایت، تساوی ۱-۱ در بازی برگشت و در ۱۶ ژوئیه در فلورانس، موجب شد اینتر به دسته پایین تر سقوط نکند. به لطف این نتیجه، نراتزوری تنها تیم ایتالیایی است که از اولین فصل خود به طور مداوم در بالاترین سطح مسابقات فوتبال ایتالیا بازی کرده‌است، بدون اینکه هرگز به دسته پایین تر سقوط کند.
نراتزوری در فصل ۲۳-۱۹۲۲ و با هدایت باب اسپاتیسوود انگلیسی که اولین مربی حرفه‌ای و خارجی تاریخ باشگاه نیز به حساب می‌آمد، عملکرد خود را در مسابقات قهرمانی به طور قابل توجهی بهبود بخشید، اما نه به گونه‌ای که فاصله خود را با تیم‌های برتر کم کند. اینتر در گروه A پریما دیویژن/لیگ شمال در جایگاه هفتم قرار گرفت و از صعود به فینال ملی بازماند. رئیس جدید باشگاه یعنی انریکو اولیوتی به سیاست جوانگرایی روی آورد، اما این سیاست چندان هم موثر واقع نشد و نراتزوری در فصل ۲۴-۱۹۲۳ نتوانست به مقامی بهتر از سومی دست یابد. در فصول ۲۵-۱۹۲۴ و ۲۶-۱۹۲۵ که هدایت باشگاه دوباره به یک مربی ایتالیایی به نام پائولو شیدلر سپرده شد، اینتر باز هم نتایج جالبی کسب نکرد و به ترتیب در جایگاه‌های چهارم و پنجم گروه خود قرار گرفت و از صعود به فینال ملی بازماند.
ظهور جوزپه مئاتزا (۱۹۴۰–۱۹۲۷)
سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مئاتزا در میلان ظهور کرد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند.
در سال ۱۹۲۸، کشور ایتالیا تحت سیطره فاشیست‌ها قرار گرفت که همین موضوع تأثیر زیادی بر فوتبال این کشور و علی‌الخصوص اینتر گذاشت. "فدراسیون فاشیست استانی میلان" (Federazione Provinciale Fascista Milanese) یا به اختصار E.S.P.F به ریاست رینو پارنتی که به تازگی تأسیس شده بود، در پیروی از دستورالعمل‌های صادر شده توسط رژیم، خواستار کاهش تعداد باشگاه‌ها در بالاترین سطح فوتبال این کشور شد. در نتیجه و در اوت ۱۹۲۸، باشگاه مجبور شد با تیم یو. اس. میلانزه (Unione Sportiva Milanese) یا "اتحادیه ورزش میلان" ادغام شود و به "اس. اس. آمبروزیانا" (Società Sportiva Ambrosiana) یا "باشگاه فوتبال آمبروزیانا" تغییر نام داد. فدراسیون فاشیست استانی میلان طی صدور حکمی، ریاست باشگاه را نیز به ارنستو توروسیو که نایب رئیس E.S.P.F نیز بود، واگذار کرد. بنابراین توروسیو در پایان ماه اوت خود را با مدارک ارائه شده توسط E.S.P.F به رئیس وقت باشگاه اینتر یعنی سناتوره بورلتی معرفی کرد تا ریاست نراتزوری را برعهده بگیرد. نامه‌های ارسال شده به وسیله سناتوره بورلتی و هیئت مدیره اینتر به سران فاشیست که از آنها درخواست کردند از ادغام اجتناب کنند نیز بی‌فایده بود، بنابراین در ۳۰ اوت ۱۹۲۸، توروسیو خود را در مقر اینتر در "ویا اونیونه" (via Unione) معرفی کرد و سمتی را که E.S.P.F به او اختصاص داده بود بر عهده گرفت. تا ۵ سپتامبر، شکایات مدیران سابق نراتزوری از سران E.S.P.F همچنان ادامه داشت.
برای فصل ۲۹-۱۹۲۸، باشگاه از پیراهن‌های سفید رنگ که یک صلیب قرمز بر روی آن حک شده بود، استفاده کرد. در مرکز صلیب نیز، یک تمبر سفید رنگ درج شد. طراحی این پیراهن از پرچم و لباس نظامیان شهر میلان الهام گرفته شده بود. شورت ورزشی سیاه رنگ و جوراب مشکی با یک نوار قرمز بر روی آن، تکمیل کننده این پیراهن بود. در این فصل، جوزف ویولا به عنوان مربی جدید انتخاب شد. آمبروزیانا در این فصل در گروه B بخش ملی یا دیویژن ناتزیوناله (Divisione Nazionale) قرار گرفت. در رده‌بندی نهایی، آمبروزیانا در جایگاه ششم قرار گرفت و از راهیابی به فینال ملی بازماند. همچنین، آمبروزیانا برای کسب جواز حضور در جام میتروپا ۱۹۲۹، در یک بازی پلی آف به مصاف یوونتوس رفت که در نهایت این دیدار با شکست ۱-۰ تیم همراه شد. جوزپه مئاتزا با به ثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، عملکردی فوق‌العاده از خود به جای گذاشت اما نتوانست آقای گل مسابقات لقب بگیرد زیرا جینو روستی از تورینو توانست با ۳ گل بیشتر این عنوان را کسب کند.
در سال ۱۹۲۹، اورسته سیمونوتی رئیس جدید باشگاه که از کازاله آمده بود و جایگزین ارنستو توروسیو شده بود، نام تیم را به "آ. اس. آمبروزیانا" (Associazione Sportiva Ambrosiana) تغییر داد، همچنین پیراهن‌های آبی و مشکی دوباره مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، هواداران، تیم را با نام اینتر صدا می‌زدند. برای فصل ۳۰-۱۹۲۹، آرپاد ویز به عنوان سرمربی جدید باشگاه انتخاب شد. این مربی مجارستانی بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ نیز هدایت باشگاه را عهده‌دار بود. مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا در فصل ۳۰-۱۹۲۹ با نام سری آ و با حضور ۱۸ تیم برگذار شد. همچنین شکل برگذاری این مسابقات نیز تغییر یافت و سری آ به صورت دوره ای و در یک گروه برگذار شد.
سر انجام در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۰، آمبروزیانا با کسب برتری ۲-۰ برابر یوونتوس، توانست یک هفته مانده به پایان مسابقات، قهرمانی خود را مسجل و سومین اسکودتو خود را کسب کند. در پایان فصل، اینتر با هدایت آرپاد ویز موفق به کسب ۵۰ امتیاز شد؛ همچنین جوزپه مئاتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ در فصل ۳۰-۱۹۲۹، قهرمانی و اسکودتوی سوم را به اینتر هدیه کند و خود با به ثمر رساندن ۳۱ گل (از جمله ثبت چهار هتریک برابر تیم‌های پادوا، لاتزیو، آ.اس. رم و جنوا) آقای گل اولین دوره سری آ شود. آمبروزیانا در سال ۱۹۳۰ در جام میتروپا نیز شرکت کرد که در نیمه نهایی این مسابقات از اسپارتا پراگ شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت. نکته مهم در مورد جام میتروپا این بود که مئاتزا توانست با به ثمر رساندن ۷ گل، آقای گل این مسابقات نیز لقب بگیرد.
در فصل ۳۸-۱۹۳۷، آمبروزیانا-اینتر با مربیگری آرماندو کاستلازی و با درخشش مئاتزا توانست اسکودتوی چهارم را کسب کند.
در سال ۱۹۳۹ و پس از اینکه نراتزوری با درخشش فوق ستاره خود جوزپه مئاتزا، توانسته بود موفق به کسب دو اسکودتو و یک کوپا ایتالیا شود، نتوانست از مهره تأثیر گذار خود بهره ببرد، زیرا این بازیکن به دلیل آسیب دیدگی پای چپ تقریباً تمام بازی‌ها را در فصل ۴۰-۱۹۳۹ از دست داد. با این حال جای هیچ نگرانی وجود نداشت؛ زیرا وارث بالیلا یک مهاجم جوان ایتالیایی به نام اومبرتو گوارنیری بود که با به ثمر رساندن ۱۵ گل نقش بسیار زیادی در کسب اسکودتو ایفا و به خوبی جای مئاتزا را پر کرد. علاوه بر گوارنیری، نراتزوری از دو مهاجم با تجربه به نام‌های فروسی و فراری نیز بهره می‌برد. فصل ۴۰-۱۹۳۹ سری آ، صحنه رقابت دو تیم اینتر و بولونیا بود. فصل جدید در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹ و با پیروزی ۴-۰ اینتر برابر یووه و با درخشش فروسی و گوارنیری که هر کدام دو گل به ثمر رساندند آغاز شد. در هفته دوازدهم سری آ، اینتر با نتیجه سنگین ۳-۰ برابر میلان شکست خورد؛ یک هفته بعد و در ۲۴ دسامبر ۱۹۳۹، نراتزوری یک شکست دیگر را این بار در مرحله یک شانزدهم نهایی رقابت‌های جام حذفی ایتالیا برابر تورینو و با نتیجه ۲-۱ تجربه کرد. تک گل اینتر در این دیدار را گوارنیری به ثمر رساند. در ادامه رقابت‌های سری آ، آمبروزیانا با نتیجه ۱-۱ برابر لاتزیو متوقف شد تا اختلافی چهار امتیازی نسبت به بولونیا پیدا کند. در ۱۴ ژانویه ۱۹۴۰، دو تیم در هفته پانزدهم و پایانی نیم فصل اول سری آ به مصاف یکدیگر رفتند؛ نراتزوری این شانس را داشت تا با پیروزی در این دیدار اختلاف یک امتیازی با این تیم را جبران کرده و قهرمان نیم فصل شود، اما این مسابقه با نتیجه تساوی بدون گل پایان یافت و بولونیا قهرمان نیم فصل اول شد. در نیم فصل دوم آمبروزیانا-اینتر موفق شد با کسب ۸ برد متوالی ما بین ۲۵ فوریه تا ۱۹ مه ۱۹۴۰ یعنی از هفته ۲۱ تا ۲۸، خود را از سایر رقبا جدا کند. شکست نراتزوری در هفته بیست ونهم و ماقبل پایانی و پیروزی بولونیا برابر لیگوریا، اختلاف دو تیم را به یک امتیاز کاهش داد. بنابراین نتیجه دیدار فینال گونه پایان فصل دو تیم در برابر هم، تکلیف عنوان قهرمانی و اسکودتو را مشخص می‌کرد. در ۲ ژوئن ۱۹۴۰، دو تیم اینتر و بولونیا در ورزشگاه ۳۵۰۰۰ نفری سن سیرو به مصاف هم رفتند. اکثر بازی‌های نراتزوری در ورزشگاه آرنا چیویکا که گنجایش کمتری داشت برگذار می‌شد؛ اما این دیدار به دلیل حساسیت فوق‌العاده زیاد خود در ورزشگاه سن سیرو که گنجایش بیشتری داشت برگذار شد. در نهایت نراتزوری توانست با تک گل دقیقه ۹ فرراریس، بر بولونیا غلبه کرده و با کسب ۴۴ امتیاز و اختلافی ۳ امتیازی نسبت به بولونیا، قهرمان سری آ در فصل ۴۰-۱۹۳۹ شود و اسکودتوی پنجم خود را کسب کند.
به این ترتیب تونی کارگنلی که فصل گذشته توانسته بود اولین کوپا ایتالیای تاریخ باشگاه را کسب کند اما در سری آ به مقامی بهتر از سومی دست نیافته بود، در دومین و آخرین فصل حضور خود بر روی نیکمت اینتر توانست یک اسکودتو هم برای باشگاه به ارمغان بیاورد. مئاتزا نیز در انتهای فصل از اینتر جدا و راهی رقیب همشهری یعنی میلان شد تا بازی در این تیم را نیز تجربه کرده باشد. این بازیکن در زمان حضور خود در اینتر بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۰ توانست ۳ اسکودتو و یک کوپا ایتالیا را کسب کند و همچنین ۳ بار نیز جایزه کاپوکانونیره یا همان آقای گلی سری آ ایتالیا را بدست آورد. در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و جام جهانی ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مئاتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴، بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸، بازوبند کاپیتانی آتزوری را بر بازو بست.
دهه چهل و پنجاه (۱۹۶۰–۱۹۴۰)
اینتر بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولاً در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد.
در فصل ۴۱-۱۹۴۰، اینتر با مربیگری زوج پروکتی-زامبرلتی، پس از بولونیا در جایگاه دوم جدول رده‌بندی قرار گرفت و به مقام نایب قهرمانی سری آ دست یافت. در کوپا ایتالیا نیز، نراتزوری در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست ۲-۰ مقابل یوونتوس از گردونه رقابت‌ها کنار رفت.
در سال ۱۹۴۲، در حالی که جنگ جهانی دوم هنوز در جریان بود و با توجه به نتایج دو سال گذشته، فردیناندو پوتزانی، ریاست باشگاه را به کارلو ماسرونی که یک صنعتگر لاستیک و از علاقه مندان به دوچرخه سواری نیز بود واگذار کرد. ماسرونی در اولین اقدام خود، جووانی فراری را به عنوان سرمربی باشگاه برگزید؛ کسی که به تازگی فوتبال را کنار گذاشته و وارد عرصه مربیگری شده بود. در پایان فصل ۴۳-۱۹۴۲، آمبروزیانا-اینتر با هدایت فراری در جایگاه چهارم رقابت‌های سری آ قرار گرفت.
در سال ۱۹۴۳، کشور ایتالیا نیز وارد درگیری‌های جنگ جهانی دوم که از سال ۱۹۳۹ آغاز شده بود شد؛ در نتیجه تمامی مسابقات فوتبال در این کشور به حالت تعلیق درآمد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و سقوط رژیم فاشیستی، در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۵ ماسرونی اعلام کرد که باشگاه یک بار دیگر خود را منحصرا "اینترناتزیوناله" (Internazionale) می‌نامد.
جوزپه مئاتزای افسانه ای پس از اینکه بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را تجربه کرد، در سال آخر دوران بازی خود به عنوان بازیکن-مربی به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. او در فصل ۴۷-۱۹۴۶، ۱۷ بازی برای اینتر انجام داد و دو گل آخر دوران حرفه ای خود را برای کمک به تیم که در خطر سقوط به دسته پایین‌تر قرار داشت به ثمر رساند. مئاتزا در ۴۰۸ بازی، ۲۸۴ گل برای اینتر به ثمر رساند و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست.
در تابستان سال ۱۹۴۹، کارلو ماسرونی رئیس باشگاه، بازیکنانی چون جووانی جاکوماتسی جوان را از لوپارنزه، رناتو میلیولی را از آتالانتا و وینگر هلندی، فاس ویلکس  را به اینتر آورد. فصل ۵۰-۱۹۴۹، بیشتر با پیروزی ۶-۵ اینتر در دربی دلامادونینا به یاد آورده می‌شود. در این بازی که در ۶ نوامبر ۱۹۴۹ برگذار شد، اینتر در ابتدا با نتیجه ۴-۱ از میلان عقب افتاد، اما با هتریک آمادئو آمادی، اینتر به طرز شگفت‌انگیزی به بازی برگشت، در نتیجه، پر گل‌ترین بازی تاریخ بین دو تیم اینتر و میلان رقم خورد. در پایان فصل ۵۰-۱۹۴۹، اینتر پس از یوونتوس قهرمان و میلان، در جایگاه سوم سری آ قرار گرفت.
اینتر، فصل ۵۱-۱۹۵۰ را با مربیگری جولیو کاپلی آغاز کرد اما پس از گذشت هشت هفته از رقابت‌های سری آ، جای خود را به آلدو اولیویری داد. ریاست باشگاه ماسرونی، برای تقویت خط دفاعی بازیکنانی چون ایوانو بلاسون را از تریستینا و برونو پادولاتزی را از لوکسه به خدمت گرفت. برای تقویت خط حمله هم، با مهاجم سوئدی یعنی لنارت اسکاگلاند قرارداد امضا کرد. با ورود اسکاگلاند و حضور بازیکنانی چون نیرش، لورنزی و فاس ویلکس بهترین گلزن تیم، فرصت چندانی برای دیگر مهاجم تیم یعنی آمادئو آمادی برای بازی کردن وجود نداشت، به همین علت، آمادی راهی باشگاه ناپولی شد. اینتر با به ثمر رساندن ۱۰۷ گل در طول فصل یک آمار شگفت‌انگیز در زمینه گل زنی از خود برجای گذاشت، با این حال، دو شکست خارج از خانه برابر تیم‌های لوکسه و تورینو در انتهای فصل، باعث شد اینتر جام قهرمانی را با اختلاف تنها یک امتیاز به رقیب همشری یعنی میلان واگذار کند و به مقام نایب قهرمانی بسنده کرد.
برای فصل ۵۳-۱۹۵۲، کارلو ماسرونی، هدایت باشگاه را به آلفردو فونی سرمربی سابق تیم ملی فوتبال ایتالیا بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ سپرد. آلفردو فونی با متحول کردن نحوه بازی تیم و به خصوص در شیوه دفاع کردن، انقلابی عظیم به پا کرد و توانست اینتر را به قدرت اول فوتبال ایتالیا تبدیل کند. در این سیستمی که فونی از آن استفاده می‌کرد، در جلوی سنگربان اینتر که جورجو گتسی نام داشت، پنج مدافع به نام‌های ایوانو بلاسون، جووانی جاکوماتسی، نستی، جووانینی و نری قرار می‌گرفتند، که بعدها این نوع سیستم دفاعی پنج نفره به کاتناچیو  معروف شد. در این سیستم بازی و در خط حمله، آرمانو به عنوان اولین بازیکن به عنوان وینگر در فوتبال ایتالیا بازی کرد. همچنین لنارت اسکاگلاند سوئدی به عنوان بازیساز پشت سر دو مهاجم تیم یعنی لورنزی و نیرش قرار می‌گرفت. فونی با اتکا به همین شیوه بازی، توانست در نیم فصل گل‌های کمی دریافت کند و پس از ۱۷ بازی موفق به کسب ۳۰ امتیاز شود. اینتر نیز ۱۹ هفته متوالی هیچ باختی را متحمل نشد. علیرغم اینکه گاهی اوقات به این نوع شیوه دفاع کردن انتقاد وارد می‌شد، فونی توانست با همین شیوه بازی دفاعی و سه هفته مانده به پایان مسابقات، اینتر را به مقام قهرمانی سری آ و اسکودتوی ششم برساند. اینتر در پایان فصل، ۴۷ امتیاز کسب کرد و با دریافت تنها ۲۴ گل، صاحب بهترین خط دفاعی مسابقات شد. این قهرمانی با مربیگری فونی در حالی به دست آمد که آخرین قهرمانی باشگاه به ۱۳ سال پیش یعنی سال ۱۹۴۰ برمی‌گشت.
فصل ۵۴-۱۹۵۳ با جدایی ایشتوان نیرش آغاز شد. این بازیکن پس از اینکه بر سر دستمزد دریافتی خود با کارلو ماسرونی به توافق نرسید، باشگاه را ترک کرد. با این حال، جدایی این بازیکن برای باشگاه زیاد مشکل ساز نشد و حتی اینتر توانست عملکردی بهتر نسبت به فصل گذشته داشته باشد. اما نیرش درست قبل از دربی دلا مادونینا در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۵۳ به تیم بازگشت و با هتریک خود در این بازی، پیروزی ۳-۰ را برای اینتر به ارمغان آورد. در ادامه و شش ماه بعد و در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۵۴، در دیداری حساس که نقش بسزایی در رسیدن به قهرمانی داشت، اینتر با نتیجه ۶-۰ در برابر یوونتوس به برتری رسید. در نتیجه، همین پیروزی باعث شد اینتر در انتهای فصل با اختلاف تنها یک امتیاز نسبت به این تیم، قهرمان سری آ شود و به این طریق، اسکودتوی هفتم اینتر به دست آمد. فتح هفتمین اسکودتو، فونی را به اولین مربی تاریخ اینتر تبدیل کرد که برای دو فصل متوالی قهرمان لیگ ایتالیا شده‌است؛ رکوردی که هررا، مانچینی و مورینیو نیز در سال‌های بعد به آن دست پیدا کردند.
فصل ۵۵-۱۹۵۴ برای اینتر به عنوان مدافع عنوان قهرمانی اصلاً خوب پیش نرفت. اینتر که در دو فصل گذشته با هدایت فونی توانسته بود فاتح اسکودتو شود، در پایان فصل با کسب ۳۶ امتیاز در جایگاه هشتم جدول سری آ قرار گرفت. دوران سه ساله فونی در اینتر با موفقیت‌های چشمگیری همراه بود و تیم در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد. در سال ۱۹۵۵، دوران ریاست کارلو ماسرونی در باشگاه اینتر که با دو قهرمانی و دو نایب قهرمانی در سری آ همراه بود به پایان رسید و آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود، اینتر را خریداری کرد و ریاست باشگاه را بر عهده گرفت. حضور موراتی با پایان دوران مربیگری آلفردو فونی در اینتر همراه بود.
گرنده اینتر (۱۹۶۸–۱۹۶۰)
آنجلو موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هررا بسپارد. در سال ۱۹۶۰، هررا از بارسلونا به اینتر پیوست، به همراه او لوئیز سوارز ستاره خط میانی بارسلونا هم به اینتر آمد، کسی که به دلیل قهرمانی با بارسلونا در رقابت‌های لا لیگا و اینتر-سیتیز فیرز کاپ در همان سال برنده جایزه بهترین بازیکن سال اروپا شده بود. هررا درباره این انتقال گفت: "برای ساخت اینتری بزرگ به هافبکی بزرگ نیاز دارم و سوارز بهترین بازیکن موجود است." در عمل هم همین اتفاق رخ داد و این مربی آرژانتینی اینتر را به یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های اروپا تبدیل کرد. او سیستم ۲-۵-۳ را که به "Verrou" معروف بود اصلاح کرد که باعث انعطاف‌پذیری بیشتر هنگام ضدحمله می‌شد. سیستم کاتناچیو (catenaccio) را یک مربی اتریشی به نام کارل راپان به وجود آورد. سیستم اصلی راپان با چهار مدافع ثابت اجرا می‌شد. این سیستم به صورت یارگیری نفر به نفر (man-to-man) به علاوه یک بازیساز در میانه میدان که توپ را با دو هافبک کناری به گردش درمی‌آورد اجرا می‌شد. هررا این سیستم را با اضافه کردن دفاع پنجم در نقش سوئیپر یا لیبرو در پشت دو مدافع میانی، اصلاح کرد. وظیفه اصلی سوئیپر یا لیبرو، دور کردن ضربات و پاس‌های مهاجمین حریف است.