cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آراز بارسقیان
ادبیات و تألیف
بارسقیان در ادامهٔ فعالیت‌های بعدی خودش در زمینهٔ داستان‌نویسی رمان «دوشنبه» را نوشت. این رمان هم ادامهٔ داستان زندگی آربی آراکلیان بود و به یک روز دوشنبه از زندگی او می‌پرداخت. وقایع رمان مربوط به چند سال بعد از ماجراهای کتاب «یکشنبه» بود. این داستان در روز دوشنبه شانزدهم ۱۳۹۱ می‌گذرد و ما تمام روز را با آربی (شخصیت اصلی داستان) هستیم. او را در خلال یک روز بلند و گرم تابستانی می‌بینیم. روزنامهٔ همشهری در بخش چهار پیشنهاد خود دربارهٔ دوشنبه چنین می‌نویسند که:
مرضیه ستوده
مرضیه ستوده (زاده ۱۳۳۶ - تهران)، نویسنده و مترجم ایرانی مقیم کانادا و برنده جایزه ادبی صادق هدایت در سال ۱۳۸۲ است. او در اوایل جنگ ایران و عراق کشورش را ترک و به کانادا مهاجرت کرد. وی در کالج سنکا در رشته خدمات اجتماعی تحصیل کرده و اکنون مددکار اجتماعی است.
آراز بارسقیان
ادبیات و تألیف
«دوشنبه، پخته‌ترین اثر نویسنده‌اش به‌شمار می‌رود. اثری که با تغییراتی در فرم نسبت به کارهای قبلی بارسقیان منتشر شده و به نظر می‌رسد بیشتر این تغییرات نیز در نهایت به اعتلای روایت کمک کرده‌اند. همان‌طور که از نام اثر می‌توان حدس زد، این کتاب یک روز از زندگی راوی‌اش در گوشه‌ای از تهران را روایت می‌کند. بر خلاف اثر قبلی نویسنده، این‌بار تمِ تنهایی کمتر در کار به چشم می‌خورد، اما دوشنبه سرشار از درگیری‌های روزمره‌ای است که با پیش رفتن ماجرا و بیشتر دیده شدن شخصیت‌ها، بیشتر و بیشتر نمایان می‌شوند. نوع روایت در «دوشنبه» تا حدودی می‌تواند یادآور فیلم «به همین سادگی» رضا میرکریمی هم باشد، با این تفاوت که این‌جا کشمکش‌ها، به همان سادگی‌ها هم نیستند!»
مرضیه ستوده
آثار
داستان کوتاه
نمونه نثر
جملات زیر از داستان «عاشیق» انتخاب شده‌اند:
آراز بارسقیان
ادبیات و تألیف
در جلسهٔ رونمایی کتاب دوشنبه، حسین سناپور، رمان‌نویس و استاد داستان‌نویسی، از این رمان چنین یاد کرد:
مرضیه ستوده
نمونه نثر
«خواهرم ترجیح می‌داد که مهمان بیاید خانه‌اش تا هی به این و آن رو بیندازد. بعد که هنر دوستان اندک‌اندک جمع می‌شدند، اولش یک‌کم خوش بودند، با خوشی به هم می‌گفتند به سلامتی، مثل آدم از هم می‌پرسیدند کار تازه چی داری؟ بعد آن‌هایی که در ردهٔ بالاتری از هنر، یعنی نشانه‌شناسی بودند، دربارهٔ دال و مدلول و گفته‌های لاکان و سوسور و دریدا، تا نصف شب ور می‌زدند. رشیدخان خیلی دقت می‌کرد که واژهٔ دیفرانس را حتماً دیفقانس تلفظ کند. آخر شب دیگر خشن و بی‌تربیت می‌شدند؛ مثلاً رشیدخان تقریباً با حمله به مدعوین هوار می‌زد: سوسور به اون جای ننه‌ش خندیده که این را گفته.»
آراز بارسقیان
ادبیات و تألیف
«بارسقیان قصد دارد روابط میان آدم‌های امروزی دوروبر خودش را نشان‌مان می‌دهد و خیلی خوب از هم گسیختگی روابط میان این آدم‌ها را در رمانش می‌سازد؛ مثلاً روابط درون خانواده با وجود نزدیک بودن باز هم چندان نزدیک نیست و راوی و خواهرش نمی‌توانند با هم حرف بزنند. در کتاب‌فروشی سه نفر نشسته‌اند و زبان همدیگر را نمی‌فهمند و در نهایت این آدم سعی دارد ارتباط بگیرد و کار درست را انجام بدهد اما اغلب این کارها تبدیل به ضد خودشان می‌شوند یک گسیختگی خیلی خوب را نشان‌مان می‌دهند. اگر توقع‌مان این باشد که رمان می‌خواهد جامعهٔ اطرافش را نشان‌مان بدهد باید گفت از عهدهٔ این کار برآمده‌است. اگر بخواهم فراتر از این‌ها نگاه کنم باید بگویم انتظار من این بود که او روابط را بیشتر بکاود و مثلاً شکل رابطه با آن دختری که دارد در خیابان پیاده‌روی می‌کنند و یک جاهایی حرف هم را می‌فهمند و یک جاهایی نمی‌فهمند، این صحنه از آن‌هایی است که شاید بسط دادنش می‌توانست کمک کند به شناخت بیشتر آن فضا و جامعه و روابطی که نویسنده ازشان حرف می‌زند، او اما توی اعماق ذهن نمی‌رود بلکه بیشتر مثل یک گزارشگر یک چیزهایی را می‌بیند و می‌گوید، این تفسیر نکردن جهان پیرامون و حرف نزدن از احساسات شخصی سبب می‌شود که ما بی‌واسطه با آن‌ها برخورد کنیم و خوب این هم شیوهٔ خوبی است.»
مرضیه ستوده
نمونه نثر
«ما زودتر رفتیم. قدم زدیم. همه‌جا سنگ‌فرش بود، سقف‌ها بلند، رواق‌ها تو در تو، پنجره‌ها مشبک با شیشه‌های رنگی رنگی؛ و یک بوی خوش اثیری. هاله‌ای از حرمت و پذیرش گرد ما بود. بعدازظهر بود… .»
آراز بارسقیان
ادبیات و تألیف
داستان بلند دوشنبه به صورت الکترونیکی در سایت فیدیبو منتشر شده‌است. رمان بعدی او اثری است مشترک با غلامحسین دولت‌آبادی به نام پُل که توسط نشر افراز سال ۱۳۹۴ منتشر شده‌است. این رمان هم به مانند کار قبلی او باز داستان یک روز از زندگی در شهر تهران است اما تفاوت‌های بسیار با اثر قبلی او دارد. این رمان در یک روز گرم مردادی می‌گذرد. پنج‌شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ تاریخ رخداد این رمان است. اما این بار عوض یک شخصیت ما حداقل با بیش از چهل‌ودو شخصیت شناسنامه‌دار مواجه هستیم که هر کدام در این روز گرم سعی می‌کنند راوی تراژیک وقایع زندگی خودشان باشند. این رمان پُر حجم (۵۰۴ صفحه) سعی دارد از خلال یک روز طولانی ما را با زندگی آدم‌های زیادی و اخلاقایت و وقایع اطرافشان مواجه کند. در طول روز، ما هر چه به ساعت غروب نزدیک‌تر می‌شویم، هوا ابری‌تر می‌شود تا این‌که به صورت ناگهانی در ساعت شش باران شروع به باریدن می‌کند. بارانی که تا انتهای شب تبدیل به طوفانی خطرناک می‌شود. این رمان به هیچ‌وجه به شکل رمان‌های معمول روایت تک خطی ندارد و داستان با روایت‌های موازی فراوان پیش می‌رود. این رمان در پاییز سال ۱۳۹۷ با ویراستی تازه که شامل ویرایش فنی و صوری مجدد کتاب بود توسط نشر اسم دوباره وارد بازار شد. لیلا صادقی دربارهٔ این رمان نوشت:
مرضیه ستوده
دستاورد
مرضیه ستوده در سال ۱۳۸۲ به خاطر داستان «تاپ تاپ خمیر» برنده جایزه ادبی صادق هدایت شد و مورد تقدیر قرار گرفت. او هم چنین با ارائه داستان «عاشیق» برنده نشان ویژه نخستین دوره جایزه ادبی چراغ مطالعه شد.
آراز بارسقیان
ادبیات و تألیف
رمان پل، نوشتهٔ آراز بارسقیان و غلامحسین دولت‌آبادی (۱۳۹۴) اثری است با ساختار و مفهومی شهری که می‌توان آن را انعکاسی از تهران در دورهٔ معاصر از نگاه مؤلفان آن به عنوان بخشی از جامعه دانست. داستان‌های متفاوتی که همگی با درون‌مایهٔ تنش‌های خانوادگی و اضمحلال روابط انسانی نوشته شده‌اند، در دو بخش صوری بنا به تطبیق با ساختار پل به عنوان سازه‌ای که دو مکان را به یکدیگر متصل می‌کند، روایت می‌شوند. در مجموع کل اثر از هفت فصل به نام هفت پل در تهران تشکیل شده که هر فصل خود شامل زیرفصل‌های دیگری به عنوان پیوست و نیز متعاقباً پیوند است. به غیر از زیرفصل اول هریک از فصل‌ها که با نام «پیوند» به روایت ماجرای امین پارسا اختصاص دارد، الزاماً این فصل‌بندی، با تقطیع روایی رمان هم‌خوانی ندارند تا جایی که در برخی از زیرفصل‌ها به صورت دائرةالمعارف‌وار داستان شخصیت‌های مختلف بدون هیچ‌گونه اتصال روایی گزارش می‌شود…
فرید قدمی در مراسم رونمایی از اولین ویراست این کتاب در پاییز ۱۳۹۴ دربارهٔ این کتاب گفت:
مشکل بزرگی که باعث می‌شود، مخاطبان با آثار حوزه ادبیات داستانی معاصر ارتباط چندانی برقرار نکنند، با عجله خواندن این آثار است. رمان «پل» را باید به آهستگی هرچه تمامتر مطالعه کرد. رمان «پل» از واقع‌گرایی مقابل چیزی که ادبیات یا رمان ذهنی خوانده می‌شود، دفاع می‌کند. همان‌گونه که برای ساختن پل نیاز به کار مهندسی شده‌است، رمان «پل» نیز کاملاً مهندسی شده و سازمان یافته «ساخته» شده‌است. شارل بودلر، شاعر و نظریه‌پرداز مشهور فرانسوی نیز در دو قرن پیش گفت که آثار بزرگ «ساخته» می‌شوند. خویشاوند مهم رمان «پل» رمان اولیس (رمان) اثر جاودانه جیمز جویس است. این دو رمان هر دو در یک روز از یک ماه گرم می‌گذرند. رمان «پل» تصویر و شناخت مناسبی از شهرِ تهران به دست می‌دهد و در رمان «اولیس» نیز شهرِ «دوبلین» به تصویر کشیده شده‌است. در رمان «اولیس» به‌جز انگلیسی از چند زبان دیگر از جمله لاتین و یونانی هم استفاده شده‌است؛ رمان «پل» نیز قسمت‌هایی به زبان‌های انگلیسی و همچنین جملاتی نیز به زبان‌های ارمنی و عربی دارد. هر دو رمان نیز «اتوبیوگرافیک» هستند. در رمان «پل» می‌توان زندگی واقعی هر دو نویسنده یعنی دولت‌آبادی و بارسقیان را مشاهده کرد و این کار را بسیار جذاب می‌کند.
نسخهٔ ویراست دوم این کتاب در به صورت الکترونیکی در سایت طاقچه منتشر شده‌است. در زمستان سال ۱۳۹۷ پنجمین اثر داستانی او به نام سه‌شنبه از طرف نشر اسم منتشر و وارد بازار شد. این که ادامهٔ بر دو داستان قبلی یعنی یکشنبه و دوشنبه است به ادامهٔ زندگی شخصیت اصلی کتاب یعنی آربی آراکلیان می‌پردازد و در جریان سفر شخصیت اصلی داستان به شهرهای اصفهان، شیراز، اهواز، آبادان و بوشهر روایت می‌شود و تجربه شهر و سفر در کنار هم قرار گرفته‌اند. او در سه‌شنبه خواننده را دعوت به یک مفت‌سواری کرده‌است و نکته جالب اینکه نویسنده آن را بر اساس تجارب شخصی و واقعی خودش خلق کرده. البته در نسبتی دور با خود واقعی‌اش چون همه چیز از زاویه یک شخصیت داستانی روایت می‌شود. «آربی» شخصیت اصلی رمان سه‌شنبه، کارگردان تئاتر است اما پس از جدایی همسرش کمتر توانسته کار درخورِ تحسینی روی صحنه ببرد یا اینکه عمداً نخواسته چیزی را که جامعه می‌خواهد دو دستی تقدیمش کند. در این رمان ما با شخصیتی طرف هستیم که می‌خواهد دست از بازی کردن نقشش بکشد و نقابش را از صورت بردارد. در میانهٔ این کشمکش‌هاست که نیرویی نامرئی او را مدام به سمت بوشهر می‌کشاند؛ ولی آربی برای رسیدن به آنجا حتی عجله‌ای هم ندارد پس به یک مفت‌سواری مفصل و طولانی می‌رود. نه بلیت هواپیما می‌خرد نه قطار یا اتوبوس. کوله‌اش را جمع می‌کند، تمام وسایلی که یک هیچ‌هایکر لازم دارد تا بدون اینکه پولی برای جاده بدهد، در جاده باشد.
علی چنگیزی دربارهٔ این کتاب می‌نویسد:
احسان حسینی نسب هم رمان سه‌شنبه را با فیلم هامون ساخته داریوش مهرجویی مقایسه می‌کند و در خبرگزاری مهر می‌نویسد:
«آربی آراکلیان [قهرمان کتاب] شباهت‌هایی بنیادین با حمید هامون دارد و تفاوت‌هایی هم. آربی آراکلیان از نخستین پردهٔ «سه‌شنبه» سفر آفاقی و انفسی‌اش را با جنون آغاز می‌کند. قهرمان، سرگشته و ملول، راه نجات را در پیوستن به جریان طبیعت می‌داند؛ طبیعتِ پدیده‌ای به اسم سفر. خشک و غیرمنتظره. غیرقابل پیش‌بینی. مناسبِ روحِ آدمِ ملولی که دیگر هیچ چیزی برای از دست دادن ندارد. برای آربی از همان آغاز قصه پیداست که سرنوشت او را جنون رقم می‌زند.»
او در سال ۱۴۰۰ کتاب نمایندگان امر/ نمایندگان کلام: دوازده سال با کانون نویسندگان ایران و اهالی آن را توسط انتشارات امیرکبیر منتشر کرد. این کتاب تمرکز خود را بر تاریخ و اتفاقات پیرامونی کانون نویسندگان ایران از سال ۱۳۴۵ تا ‏۱۳۵۷ می‌گذارد. در این کتاب شما با روایت‌های متفاوت و تازه براساس خاطرات و یادداشت‌ها و اسناد تا به امروز کامل منتشر نشدهٔ سازمان ساواک مواجه می‌شوید. روایت‌هایی از افراد نام‌آشنایی همچون جلال آل‌احمد، سیمین دانشور، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی، محمود اعتمادزاده، علی اصغر حاج سیدجوادی، احمد شاملو، محمود دولت‌آبادی، اسماعیل خویی و تعداد دیگر از نویسندگان و شاعران. این روایت‌ها تفاوت اصلی خود را در تازه بودن زاویه دید و مبنای روایتی در نظر می‌گیرند. روایت‌هایی براساس منابع دسته اول و کمتر دیده شده. این روایت‌ها در سنجهٔ خاطرات اعضای کانون نویسندگان ایران قرار گرفته است و از خلال آن جهت‌گیری برای تعریف تاریخ این کانون تا سال ۵۷ بوده است.
حسین شاهمرادی مدیر انتشارات امیرکبیر در مراسم رونمایی این کتاب در خبرگزاری مهر دربارهٔ چرایی انتشار این کتاب در آن انتشاراتی توضیح می‌دهد: «بسیاری انتظار نداشتند که این کتاب توسط انتشارات امیرکبیر منتشر شود، چرا که از صفحه نخست اسم انتشارات امیرکبیر وجود دارد. اما چه شد که ما این کتاب را منتشر کردیم؟ نخست اینکه این کار از جنس متون خشک پژوهشی نیست که صرفاً پژوهشگران مخاطب آن باشند. اکنون در دنیا بجای پژوهش‌های خشک آکادمیک، روایت‌های پژوهشی کار و منتشر می‌شوند. در این کتاب نیز ما با روایت مواجه هستیم، روایتی که همه زواید را حذف کرده است. گزاره‌های واقعی تکیه‌گاه این کتاب است که با روایتی آمیخته با ادبیاتی شیرین ارائه شده‌اند.»
رضا کردولو در نقد خود به کتاب در روزنامه‌ی فرهیختگان می‌نویسد: «کتاب با تصویری که از نحوه پیوستن آدم‌های متفاوت‌العقیده و مختلف‌الفکر به کانون نویسندگان ارائه می‌دهد، به خواننده کمک می‌کند تغییر رویکردها و تناقض‌هایی که در ادامه از آنها می‌بیند را به شکل مناسبی تحلیل کند و پس از مواجهه با روایت فردفرد نویسندگان از اخلاقیات تا آنچه در بازجویی‌ها و خاطرات‌شان مطرح کرده‌اند، فضای کلی کانون نویسندگان را به درستی بشناسد. «نمایندگان امر، نمایندگان کلام» به مخاطب کمک می‌کند به دور از اغراق‌ها و سوءتفاهم‌ها، توهمات و تقدس‌زایی‌ها و مخالفت‌های کور نویسندگان مطرح دهه‌های ۴۰ و ۵۰ را بشناسد. به دور از تلقی‌هایی که در همه این سال‌ها حول روشنفکران و نویسندگان و عمده افراد حاضر در کانون توسط موافقان و مخالفان افراطی برساخته شده است.»
نمایشنامه‌نویسی و کارگردانی تئاتر
بارسقیان تاکنون پنج نمایشنامه نوشته که هر دو به صورت مشترک با غلامحسین دولت‌آبادی بوده. آن دو بعد از ده سال فعالیت و همکاری مشترک در تئاتر و به کمک همدیگر اولین نمایشنامه‌شان به نام گام زدن بر یخ‌های نازک (نشر افراز، ۱۳۹۱) را در سال ۱۳۹۰ نوشتند. این نمایشنامهٔ چهار پرده‌ای بلند یک تراژدی محسوب می‌شود که به زندگی یک کارگردان تئاتر به نام حسن گلشن می‌پردازد. این نمایشنامهٔ چند لایهٔ در دو زمان موازی روایت می‌شود. زمان اول مربوط به سال‌های ۱۳۱۸ الی ۱۳۳۲ است و زمان دوم از سال ۱۳۸۳ شروع و سال ۱۳۸۴ تمام می‌شود. در زمان حال نمایشنامه دانشجویی به نام امین پارسا را می‌بینیم که به پیشنهاد استادش روی زندگی حسن گلشن تحقیق می‌کند. حسن گلشن به علت این‌که از زندگی اطلاعت زیادی در دست نیست، اسمی هم ازش در تاریخ تئاتر نیامده است. ما در طول چهار پرده زندگی حسن گلشن را می‌بینیم. ازدواج، زندگی، کار او در بانک، کارگردانی تئاتر، شکستش انتشار روزنامهٔ هنری و در نهایت عدم موفقیت او به عنوان یک کارگردان تئاتری سفری است که او سر می‌گذارند و تراژدی زندگی‌اش را رغم می‌زند. در زمان حال هم ما شاهد تلاش امین پارسا برای کار روی پایان‌نامهٔ کارشناسی‌ارشدش هستیم و می‌بینیم او چطوری با موانعی که سر راهش گذاشته می‌شود مواجه می‌شود و آن‌ها را از سر راه برمی‌دارد.
محسن زمانی در مقاله خودش از این نمایشنامه در سایت ایران تئاتر این‌گونه می‌نویسد:
«باری، دولت‌آبادی و بارسقیان در راستای آرزوی خود برای بازگشت نمایش‌های باشکوه و عظیم، با تعداد شخصیت‌های زیاد و صحنه‌های پرشمار و داستانک‌های پرتعداد، بر گِرد نقشه داستانی اصلی، که زمان اجرای نمایشنامه را به چند ساعت می‌رساند و تماشای تئاتر را تبدیل به یک فرهنگ یا به بیان بهتر، زیستن درون یک رویداد فرهنگی می‌کند، خود دست به کار شده و به نگاشتن نمایشنامه «گام زدن بر یخ‌های نازک» پرداخته‌اند… نمایشنامه یک تراژدی واقع گرایانه است. در فهرست اشخاص نمایش نام بیش از ۵۰ شخصیت آمده که اگر تعداد هنروران را نیز به آن‌ها اضافه کنیم، به عددی نزدیک به صد می‌رسیم. چهار پرده دارد که دو پرده اول هرکدام ۱۴ صحنه، پرده دوم ۹ صحنه و پرده چهارم، هفت صحنه دارد. رویدادگاه‌های پرشماری دارد و هرگز پدیدآورندگان خودشان را محدود به فضای مشخص یا تعداد معلومی از رویدادگاه‌ها نکرده‌اند. هرکدام از چهار پرده را می‌توان دارای استقلالی نسبی دانست که البته در کنار هم و در هماهنگی کامل با یکدیگر منجر به پدید آمدن یک کلِ واحد می‌شوند.» این نمایشنامه که اجرای کاملش بیش از چهار ساعت‌ونیم به طول می‌انجامد با تعداد شخصیت‌های زیاد و حجم بالای منابع برای تولید، جزو یکی از مشکل‌ترین نمایشنامه‌هایی است که تاکنون برای اجرا نوشته‌اند و در کنار آثاری همچون فتح‌نامهٔ کلات (بهرام بیضایی، ۱۳۶۱) و منجی در صبح نمناک (اکبر رادی، ۱۳۵۹) قرار می‌گیرد. این نمایشنامه توانست سال ۱۳۹۲ در سی‌ویکمین دورهٔ جایزهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بخش تئاتر برگزیدهٔ کتاب سال شد.
تا آن تاریخ این اولین نمایشنامه‌ای بود که توانست چنین افتخاری کسب کند. این نمایشنامه علاوه بر این جایزهٔ مهم، توانست در هفتمین دورهٔ انتخاب آثار برتر ادبیات نمایش کانون نمایشنامه‌نویسان خانهٔ تئاتر ایران جایزهٔ اول بخش نمایشنامه‌نویسی را در همان سال به خودش اختصاص دهد. نسخهٔ اجرایی این اثر به نام تکیه بر دیوار نمناک هم در سی‌ویکمین جشنوارهٔ تئاتر فجر به کارگردانی غلامحسین دولت‌آبادی دو اجرا شد و در خردادسال ۱۳۹۲ در تالار مولوی به مدت یک ماه به اجرای عموم رفت. این نمایشنامه در بخش تولید متون سی‌ویکمین جشنواره هم شرکت کرد و آن‌جا توانست جزو پنج برگزیدهٔ این بخش باشد.
نمایشنامهٔ بعدی آن‌ها نامش پرترهٔ مرد ریخته (نشر افراز، ۱۳۹۳) بود. این نمایشنامهٔ تک نفره، دربارهٔ زندگی و مرگ هنرمند بزرگ تئاتر ایران، عبدالحسین نوشین است. این تک‌گویی دو پرده‌ای نوشتن را در مرحلهٔ مختلف از زندگی‌اش نشان می‌دهد. پردهٔ اول مربوط به آخرین ساعت فرار او از ایران می‌شود. ما با نوشینی مواجه هستیم که در عین حال که می‌خواهد ترک وطن بکند، بی‌صبرانه منتظر بازگشت خودش به کشور است. در پردهٔ دوم بیست سال از فرار او می‌گذرد و او در آخرین ماه‌های زندگی‌اش در مسکو است؛ یعنی سال زمستان سال ۱۳۴۹. شخصیت اصلی نمایشنامه خود عبدالحسین نوشین است و تمام نقش‌های افراد دیگر را هم خودش برای ما بازی می‌کند.
این نمایش در آبان و آذر ماه سال ۱۳۹۳ برای شرکت در سی‌وسومین دورهٔ جشنوارهٔ تئاتر فجر با تک بازی اصغر همت به مدت دو ماه تمام تمرین شد. اما نمایش در بازبینی اولیه توسط هیئت بازبینی سه نفره متشکل از قطب‌الدین صادقی، مسعود دلخواه و اسماعیل شفیعی مردود اعلام شد. اصغر همت در یادداشت مفصل خود به نام چرخ بازیگر از این بازیچه‌ها بسیار دارد به روند تمرینات و چگونگی شرایط بازبینی و رفتار بازبین‌ها و وقایع بعد از بازبینی اشاره می‌کند و شرح می‌دهد که چطور بعد از سی سال، بهش اجازه ندادند در جشنواره تئاتر فجر شرکت کند.
اما این اثر بالاخره در شهریور و مهر ماه سال ۱۳۹۵ در تماشاخانهٔ سنگلج تهران با بازی اصغر همت به روی صحنه رفت. این نمایش با استقبال منتقدان تئاتر روبه‌رو شد. حسن پارسایی در نشست نقد و بررسی این اثر که به همت کانون ملی منتقدان تئاتر برگزار شد گفت:
«افرادی که ایدئولوژی برایشان مهم‌تر است به هر شکلی که به هنر بپردازند، هنر قربانی می‌شود اما هنرمندانی که ایدئولوژی دارند ولی در خلق یک اثر اول به وجوه هنری آن توجه می‌کنند، اثری هنری تولید می‌کنند و چون اعتقاداتی هم دارند ناخوداگاه دیدگاهشان در اثرشان نیز ظاهر می‌شود ولی نباید ایدئولوژی جای هنر را بگیرد. چون هنر زیر مجموعه آن نیست. پس هنرمندی که دیدگاه سیاسی و اجتماعی دارد ناخوداگاه و نه به شکل قالب دیدگاهش در اثرش احساس می‌شود… در این نمایش‌نامه بخش‌هایی است که تاویل‌آمیز است و پایان اثر هم با تاویل و تعلیق همراه است. درآوردن و نگارش روایتی تاویل پذیر کار مشکلی است. «پرترهٔ مرد ریخته» ساختار منسجمی دارد با دیالوگ نویسی روایی، تمثیلی و گاهی کنایی که به خوبی توانسته‌است از فرم گزاره‌ای خارج شود. حتی برخی از مواردی که در این نمایش‌نامه به آن‌ها اشاره می‌شود در زمان فعلی نیز دارای مابازای بیرونی است و قابل طرح و بحث است.»
این نمایش بالاخره توانست در سی‌وپنجمین دورهٔ جشنوارهٔ تئاتر فجر شرکت کند و اصغر همت در نقش عبدالحسین نوشین توانست جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را به‌خاطر بازی در این نقش به دست آورد. اما نمایش بعدی‌ای که این دو اجرا کردند صعود مقاومت‌پذیر آقای م. ر حساس! بود که در مهر ماه سال ۱۳۹۶ در محوطه و سالن اصلی تئاتر تالار محراب اجرا شد. این نمایش از تاریخ دو مهر به مدت ۲۵ شب اجرا شد. نصرالله قادری در شمارهٔ ۲۱۸ مجله نمایش/ آبان ماه ۱۳۹۶ در نقد مفصلش بر این اجرا نوشت:
«... نمایش در شکل و محتوی واقعیتی را می‌گوید که اکنون باید گفت. این مهم با تکیه بر شکل فراگیری و دریافت «دو سویه انگاری» قابل ادراک است… نواندیشی عضری نگرش در شکل و محتوی فربه است و می‌توان از ساحت‌های گوناگون به آن نگریست. ماننده منشوری است که خطی نیست. اجرای آتشفشان خاموش صعود مقاومت‌پذیر در این هنگامه بارقه امیدی است که می‌درخشد…»
از سایر عوامل این نمایش می‌توان به مهدی بازدار، احسان تخشید، فرزانه رضایی، محمد رجبی، فرهاد رنجبرمقدم، حامد صحت، فرزاد علوی، سارا محمدبیگی، فایزه محمدنجار و امید نمازی‌شیرازی. بارسقیان در این نمایش در نقش راوی نمایش ظاهر شد و غلامحسین دولت‌آبادی در نقش اصلی یعنی آقای م. ر حساس بازی کرد. اجرای زندهٔ این نمایش طی دو شب توسط فرزاد فره وشی فیلمبرداری و ضبط شد و در زمستان همان سال در سرویس پخش آنلاین فیلیمو به نمایش درآمد.
بارسقیان در مصاحبه با سایت تئاتر فستیوال گفت:
شما اگر نمایشی خوب اجرا شود، خوب نوشته شود، داستان داشته باشد و دلتان بخواهد دنبالش بروید، می‌روید؛ یک ساعت، دو ساعت یا پنج ساعت. منتها باید برای راحتی شما فکری شود. محیط هر نمایش فکر کردن به راحتی شما را قوام می‌دهد. محیط این نمایش به ما پیشنهاد می‌کرد کجا چه کنیم. ما هم همان کار را می‌کردیم. مسلماً وقتی معما حل می‌شود، ساده هم به نظر می‌رسد. اما حل معما سخت است. ما هم سعی کردیم معمای طراحی این نمایش را برای خودمان حل کنیم. مخاطب به نمایش گوش می‌کند. گوشه‌ای می‌ایستد و سیگارش را می‌کشد. حتی با موبایلش مشغول می‌شود. این شیوه تقریباً نزدیک به چیزی است که برشت می‌گوید: «مخاطب خیال کند در مسابقهٔ بوکس است.» ما رینگ بوکس نداریم. مفهوم آن را داریم. مخاطب آزادانه فکر می‌کند. ما ادعای مشارکت مخاطب در کار را نداریم؛ مخاطب با تعقل اش وارد کار می‌شود. بیان روند صحنه‌ها خود نشانهٔ دیگری از همراه شدن با برشت است. مخاطب را الکی درگیر هیچی نمی‌کنیم. از او نظر نمی‌خواهیم. می‌خواهیم فقط فکر کند.
ترجمهٔ آثار نمایشی
اولین کتابی که از بارسقیان در زمینهٔ ترجمه منتشر شد دفتر یادداشت تریگورین (۱۳۸۶) بود. این نمایشنامه نوشتهٔ تنسی ویلیامز بود و به عنوان یکی از آخرین آثار ویلیامز شناخته می‌شد که سال‌ها بعد از مرگش پیدا و منتشر شده بود. نمایشنامهٔ دفتر یادداشت تریگورین در اصل برداشت آزاد تنسی ویلیامز است از یکی از محبوب‌ترین نمایشنامه‌هایی که در تمام طول عمرش خوانده بود و دوست داشت؛ یعنی مرغ دریایی آنتوان چخوف. او در تمام دوران کاری‌اش علاقه داشت این نمایشنامه را اقتباس کند و به خاطر همین تمام مدت به بازنویسی آن پرداخت. اما هیچ‌وقت از کارش راضی نبود و یکی از دلایلی که سال‌ها بعد از مرگش این نمایش منتشر شد هم همین.
نمایشنامهٔ زبردست/زیردست نوشتهٔ برندهٔ جایزهٔ پولیتزر سال ۲۰۰۲ سوزان لوری ـ پارکس در سال ۱۳۸۷ توسط نشر افراز منتشر شد. او نمایشنامهٔ مشهور آگوست در اسیج کانتی نوشتهٔ تریسی لتس را در همان سال ۱۳۸۷ منتشر کرد.
در سال ۱۳۹۳ او نمایشنامه قرمز نوشته جان لوگان برنده جایزه تونی بهترین نمایشنامه در سال ۲۰۱۰ را ترجمه و به صورت رایگان منتشر کرد.
نهان‌سازی در برگردان
نهان‌سازی در برگردان یا وارون‌نگاری صوتی روشی‌است برای ضبط صدا که در آن نوا یا پیامی صوتی، به صورت وارونه بر روی نوار آهنگی دیگر ضبط شده و مستتر می‌شود. وارون‌نگاری کاربردی دانسته و تعمدی است و برخی افراد بر این باورند که می‌توان پیغامی را بدین وسیله به شنونده، بدون اینکه از آن آگاه باشد و بدون اینکه خود بخواهد منتقل نمود.
نخستین بار گروه راک انگلیسی بیتلز با بهره‌جویی از برگردان آواز و موسیقی‌شان در ضبط آلبوم ریوُلور (۱۹۶۶)، وارون‌نگاری را به مردم شناساندند. از آن زمان هنرمندان موسیقی از این شگرد برای جلوه‌های مختلف هنری، فکاهی و هزلی در آثارشان — چه به صورت آنالوگ و چه دیجیتال — استفاده کرده‌اند. این روش همچنین برای سانسور واژه‌ها یا عبارت‌های نامناسب و پدیدآوردن یک نسخهٔ پاکسازی‌شده از ترانه، نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
وارون‌نگاری در آمریکا از دههٔ ۱۹۸۰ زمانی که نهادهای مذهبی به‌کارگیری‌اش را توسط گروه‌های برجستهٔ موسیقی در راستای اندیشه‌های اهریمنی دانستند، منشأ کشمکش‌هایی گردید که تظاهرات صفحه‌سوزان و وضع قانون «ضد نهان‌سازی در برگردان» توسط قانون‌گذاران ایالتی و فدرال آمریکا را در پی داشت. اینکه نهان‌سازی در برگردان می‌تواند به‌صورت زیر آستانه‌ای (ناخودآگاه) بر شنوندگان تأثیر کند یا خیر، پرسشی است که هنوز مورد چالش است.
شکل‌گیری
اگرچه بعد از اختراع فونوگراف توسط توماس ادیسون در سال ۱۸۷۷، ایجاد این پدیده باکمک چرخش وارونهٔ صفحهٔ موسیقی امکان‌پذیر بوده‌است، اما پیشرفت فناوری‌های صوتی در دههٔ ۱۹۵۰ و هم‌زمان با آن، همه‌گیر شدن استفاده از دستگاه‌های ضبط صدا بر روی نوار در استودیوهای ضبط، راه را برای شکل‌گیری این صنعت هموار نمودند.
در این میان باید گروه بیتلز را پیشگام معرفی، عرضه و معروف‌سازی این شگرد دانست. جان لنون (خوانندهٔ گروه) و جورج مارتین (تهیه‌کننده) هردو ادعا کرده‌اند که کاشف شگرد وارون‌نگاری در سال ۱۹۶۶ به‌هنگام آماده‌سازی آلبوم روُلور بوده‌اند. این شگرد به‌ویژه در آهنگ‌های فردا هرگز نمی‌فهمد و من فقط خواب‌ام و تک‌آهنگ باران ، به کار گرفته شده‌است. لنون عنوان ساخت، زمانی که تحت تأثیر ماری جوانا بوده، به‌اشتباه آهنگ باران را برعکس پخش می‌کند و در پی آن نوای گوش‌نوازی می‌شنود. فردای آن روز این موضوع را با دیگر اعضای گروه به میان گذارده و این روش را برای نخستین بار در تکنوازی گیتار آهنگ فردا هرگز نمی‌فهمد و در قطعهٔ واپسین آهنگ باران به‌کار می‌گیرد. اما بنا بر گفتهٔ مارتین، گروه با تغییر تندی و برگردان نوار آهنگ فردا هرگز نمی‌فهمد در حال آزمایش بوده‌اند و این او بوده که ایدهٔ وارونه‌سازی آواز لنون و نوای گیتار را داده که در بخشی از آهنگ باران به کار بسته شده‌است. به ادعای او، پس از آن بوده که لنون از این شگرد خوشش آمده و آن را ادامه داده‌است. به هر روی، باران نخستین آهنگی می‌باشد که دربردارندهٔ پیامی در وارونش است، به‌طوری‌که آخرین بیت موجود در آهنگ وارونی از بیت اول آن می‌باشد.
شایعات
گروه بیتلز از دو سو در انتشار پدیدهٔ وارون‌نگاری نقش داشته‌اند. از یک سو با به‌کارگیری آن به‌عنوان شگردی در ضبط موسیقی و ایجاد جنجال‌های متعاقب و از دیگر سو به‌دلیل شایعات ساخته شده. دومین مورد، ریشه در رویدادی در سال ۱۹۶۹ دارد، زمانی‌که راس گیب دی جی یکی از ایستگاه‌های رادیویی سرشناس از یک شنونده، تلفنی دریافت داشت که از شایعهٔ مرگ پل مک‌کارتنی عضو گروه خبر می‌داد و مدعی بود که در آهنگ «انقلاب ۹» پیام وارونه‌ای در گواه این ادعا موجود می‌باشد. گیب صفحهٔ آهنگ را وارونه پخش کرد و پیامی را شنید که ترجمهٔ آن چنین بود: مُرده سرخوش‌ام ساز ...، مُرده سرخوش‌ام ساز ...، مُرده سرخوش‌ام ساز ... گیب در مورد آنچه که او آن را «پنهان‌کاری بزرگ» نامید با شنوندگانش آغاز به گفتگو کرد و به‌تدریج به نخستین سرنخ، نشانه‌های مختلف دیگری نیز افزوده شدند. از جمله پیام وارونهٔ منتسبی با این ترجمه: پل مردی مُرده است، فقدانش را حس کنید، حس کنید، حس کنید در آهنگ من خیلی خسته‌ام. شایعهٔ مرگ پل مک‌کارتنی ایدهٔ استفاده از وارون‌نگاری در موسیقی را قوت بخشید.
پس از شو گیب، آهنگ‌های بسیاری که در برگردانشان سخنانی درظاهر بامعنی شنیده می‌شد، کشف شدند. در ابتدا این امر به‌دست هواداران پروپاقرص موسیقی راک انجام می‌پذیرفت ولی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، به‌هنگام خیزش مسیحیان راستگرای افراطی در آمریکا، ، گروه‌های تندرو مسیحی مدعی شدند، که پیام‌های نهان‌سازی شده در برگردان آهنگ‌ها می‌تواند از ذهن خودآگاه گذر کرده و در ضمیر ناخودآگاه انسان رخنه کنند. موضوعی که شاید نادانسته از سوی شنونده پذیرفته شوند. در سال ۱۹۸۱، دی جی مذهبی، مایکل میلز در یک برنامهٔ رادیویی ابراز داشت که آهنگ «پلکانی به‌سوی بهشت» از لد زپلین دربرگیرندهٔ پیام‌های مخفی شده‌ایست که از سوی ضمیر ناخودآگاه انسان شنیده می‌شوند. در آغاز سال ۱۹۸۲، پل کراچ از شبکهٔ ترینیتی در یک جُنگ تلویزیونی به همراه مهمانی با نام ویلیام یارول که خودرا کارشناس علوم عصبی معرفی کرده بود، استدلال کردند، ستاره‌های موسیقی راک در پیوندی با کلیسای شیطان پیام‌های رخنه‌گر در ناخودآگاه را در موسیقی‌شان نهفته می‌سازند. در سال ۱۹۸۲،‌گری گرینوالد، پیشوای روحانی افراطی مسیحی، چندین سخنرانی عمومی دربارهٔ خطرهای موجود در آهنگ‌های دربردارندهٔ پدیدهٔ وارون‌نگاری ایراد نمود و به‌دنبال آن‌ها دست‌کم یک مراسم صفحه خردکنی نیز برگزار شد. در همان سال، ۳۰ نوجوان اهل کارولینای شمالی، به رهبری روحانی موبدشان، مدعی شدند خوانندگان ازسوی شیطان تسخیر شده‌اند تا از صدایشان به‌عنوان ابزاری برای پدیدآوردن پیام‌های نهانی در برگردان موسیقی بهره‌گیری شود، و پس از آن مراسم صفحه‌سوزانی در کلیسایشان برگزار کردند.
ادعای نهان‌سازی اهریمنی در برگردان آهنگ‌ها از سوی روانشناسان اجتماعی، والدین جوانان و منتقدان موسیقی راک نیز مطرح شده‌است. افزون برآن انجمن پی‌ام‌آرسی گروه لد زپلین را به استفاده از نهان‌سازی در برگردان برای تبلیغ شیطان پرستی محکوم نمود. در ۲۸ آوریل ۱۹۸۲ دان ریتر گزارشگر اخبار شامگاهی سی‌بی‌اس، از کشف پیام‌هایی که گمان می‌رود، در برگردان بخشی از آهنگ‌های لد زپلین و الکتریک لایت ارکسترا و استیکس نهان‌سازی شده باشند، خبر داد و بخشی از آن‌ها را نیز بازپخش نمود.
وضع قوانین
یکی از برایندهای خشم به بار آمده، اخراج شدن پنج دی جی از رادیوها بود، بدین سبب که شنوندگان را به جستجوی پیام‌های پنهانی در برگردان آهنگ‌ها ترغیب کرده بودند. پی‌آمد جدی‌تر در این زمینه شاید تصویب قانونی علیه نهان‌سازی در برگردان، از سوی فرمانداری ایالتی آرکانزاس و کالیفرنیا بود. دادخواست سال ۱۹۸۳ کالیفرنیا بدینسان مطرح شد تا از نهان‌سازی که «می‌تواند رفتارمان را نادانسته و ناخواسته دگرگون ساخته و ما را به هواخواهان ضد مسیح بدل سازد» جلوگیری کند. دادخواست مصوب انتشار هر نوع صفحه یا نواری که نهان‌سازی احتمالی موجود در برگردانشان را به‌وضوح عنوان نساخته را از مصادیق تجاوز به حریم خصوصی افراد شناخت که به‌خاطرش می‌توان توزیع‌کنندهٔ اثر را تحت پیگرد قانونی قرار داد. قانون آرکانزاس که به‌اتفاق آراء در ۱۹۸۳ پذیرفته شد، به آلبوم‌هایی از بیتلز، پینک فلوید ، الکتریک لایت ارکسترا، کوئین و استیکس معطوف می‌شد، و حکم نمود که نوارها و صفحه‌ها باید برچسبی با این مضمون را برخود داشته باشند: «هشدار: این اثر حاوی گفتار نهان شده در برگردان خود می‌باشد که ممکن است قابل درک توسط ضمیر ناخودآگاه، به‌هنگام پخش عادی باشد». البته این حکم توسط بیل کلینتون فرماندار وقت، به سنای ایالتی عودت داده شد و در نهایت ملغی گردید. لایحهٔ شماره ۶۳۶۳، که در سال ۱۹۸۲ توسط نمایندهٔ کالیفرنیا باب دورنان تقدیم مجلس شد نیز حکمی مشابه را پیشنهاد می‌کرد. این حکم به کمیسیون فرعی بازرگانی، ترابری و جهانگردی ارجاع شد و هرگز تصویب نشد. همچنین توسط مجلس‌های تگزاس و کانادا، اقدامات حکومتی مشابهی درخواست شدند.
با ورود سی دی به بازار در دهه ۱۹۸۰، ولی پیش از دسترسی به فناوری‌های ویرایشی صدا در کامپیوترهای شخصی در دهه ۱۹۹۰، امکان گوش دادن به برگردان ترانه‌ها دشوارتر شد و هیاهوی به وجود آمده فروکش کرد.
تجدید فعالیت
گرچه جنجال نهان‌سازی در برگردان در دههٔ ۱۹۸۰ به اوج خود رسید، باور همگانی رخنه در ناخودآگاه (ادراک زیرآستانه‌ای ) در دههٔ بعد گسترده‌تر گردید و این باور نهان‌سازی شیطانی به دهه ۱۹۹۰ کشیده شد. همزمان، تولید نرم‌افزارهای ویرایش صدا با ویژگی توانایی برگردان اصوات، روند وارونه‌سازی صدا که پیشتر تنها توسط دستگاه‌های ضبط حرفه‌ای شدنی بود را ساده کرد. ابزار عمومی ضبط صدای ویندوز که درون ویندوز ۹۵ تا ویندوز اکس پی وجود داشت، توانایی وارونه‌سازی صداها را با یک کلیک به کاربر می‌داد و نرم‌افزار مشابه، برنامهٔ متن‌باز محبوبی با نام آداسیتی بود. پس از فراگیر شدن اینترنت، جویندگان پیام‌های وارون‌نگاری شده در موسیقی‌ها از این نرم‌افزار بهره گرفتند، تا وب‌گاه‌هایی جهت عرضهٔ نمونه‌های موسیقی وارونه ایجاد کنند، که این امر به روشی پراستفاده برای جستجوی پیام‌های نهان‌سازی شده در برگردان آهنگ‌های متداول بدل گردید.
استفاده
نهان‌سازی در برگردان به‌عنوان یک شگرد از دههٔ ۱۹۶۰ مورد استفاده قرار گرفته‌است. در دورهٔ ضبط مغناطیسی، برگردان صدا نیاز به دستگاه‌هایی داشت که نوار را وارونه به چرخش درآورد، که البته کاری بس دشوار بود. ضبط دیجیتال این روند را به‌مراتب تسهیل نمود. انگیزه‌های گوناگونی برای استفاده از این شگرد در آهنگ‌ها برشمرده می‌شوند که در ادامه بدان‌ها اشاره می‌شود.
برگردان اهریمنی
مادامی جنجال نهان‌سازی اهریمنی در برگردان، گریبان‌گیر آهنگ‌های راک کلاسیکی شد که سازندگانشان هرگونه تبلیغ برای شیطان پرستی را رد می‌کردند، این‌گونه نهان‌سازی توسط گروه‌های هوی متال دانسته استفاده شد تا پیام‌هایی در برگردان ترانه‌هاشان گنجانده سازند. گروه‌هایی هم از این صنعت اهریمنی نمایی جهت بهره‌وری‌های اقتصادی سود می‌بردند. برای نمونه گروه ترش متال اسلیر صدایی که به وضوح برعکس شده بود را در ابتدای آلبوم سال ۱۹۸۵شان دوزخ در انتظار است، در آهنگی به همان نام گنجاند، که پیاپی شعار می‌داد «به ما بپیوندید». اگرچه تام آرایا خوانندهٔ گروه، تصریح کرد که بهره‌گیری از این صنایع بدیع به‌اصطلاح شیطانی «صرفاً جهت تأثیر گذاری» بیشتر بوده‌است. کریدل آو فیلث، گروه دیگری است که با استفاده از صنعت اهریمنی نمایی آهنگی با عنوان شام در کاخ انحرافیان، انتشار داده که تماماً شامل اصوات فراگیر و قرائتی برعکس از دعای ربانی است (در نگرش مسیحیان خواندن وارونهٔ نیایش ربانی بخشی کلیدی از یکی از آئین‌های مذهبی شیطان پرستان، معروف به مراسم عشای سیاه است).
استفادهٔ زیبایی شناختی
نهان‌سازی در برگردان گاهی برای بهسازی یا تسهیل درک معنا یا مفهوم یک آهنگ بکار برده می‌شود. در طی دادرسی پروندهٔ پیام‌های زیرآستانه‌ای گروه جوداس پریست ، راب هالفورد ، خواننده گروه اعتراف کرد کلمات «در نیمه‌های شب، عشق می‌گذرد» را به‌صورت برگردان در آهنگ گزش‌های عشقی از آلبوم مدافعان ایمان گنجانیده است. زمانی‌که از وی پرسیده شد چرا این پیام را ضبط کرده‌است، او گفت: «به‌هنگام ساخت آهنگ، شما همواره در پی ایده‌های نو و نواهای بدیع هستید.» استنلی کوبریک در سکانس معروف ضیافت نقابداران در فیلم چشمان کاملاً بسته از آهنگی از جاسلین پوک که در پس زمینه حاوی مناجاتی به زبان رومانیایی به صورت برگردان شده بود، استفاده کرد.
یکی از دیگر تکنیک‌ها در وارون‌نگاری شامل برگردان‌کردن بخش پیشینی از یک آهنگ می‌باشد. میسی الیوت از این تکنیک در یکی از آهنگ‌هایش با نام به‌کارش ببند استفاده کرد. شگردی دیگر، شامل برعکس کردن کل یک آهنگ بی‌کلام است. جان لنون ابتدا می‌خواست آهنگ باران را چنین بسازد، ولی مخالفت جورج مارتین تهیه‌کننده و پل مک‌کارتنی عضو دیگر گروه، سبب شد بخش وارون شده به ۳۰ ثانیه تقلیل یابد. گروه استون روزز به‌کرات از این تکنیک در آهنگ‌های متوقف نشو ، گرنیکا ، و سیمون استفاده کردند. همگی این آهنگ‌ها نسخه‌های برگردان شده از آهنگ‌های دیگر گروه بودند و گاهی با آوازهای جدیدی دوباره صداگذاری شدند.
شوخی‌های پیامی
یکی دیگر از کاربردهای وارون‌نگاری، نهان‌سازی پیام‌های نیشدار یا به سخره‌گرفتن در یک ترانه است. در ترانهٔ مسیر انحرافی به دوزخ از آلبوم سال ۱۹۸۴ ویرد ال یانکویچ سه‌بعدی، خواننده با استفاده از صدای برگردان عنوان می‌کند «ابلیس سس پنیر چیز ویز می‌خورد». الکتریک لایت ارکسترا (ای‌ال‌او) و استیکس، بدنبال درگیری‌هایشان در جنجال دههٔ ۱۹۷۰ نهان‌سازی در برگردان، ترانه‌هایی را منتشر ساختند که این رفتارهای برضدشان را به سخره می‌گرفتند. ای‌ال‌او، در پاسخ به اتهامات پیشین در مورد استفاده از برگردان‌های اهریمنی، در سال ۱۹۸۳ آلبوم کاملی با نام پیام‌های مخفی منتشر ساخت، که در ترانه‌های آن مکرراً از پیام‌های این‌چنینی استفاده کرده بود. استیکس و آیرون میدن نیز آلبوم‌هایی با انگیزه‌های مشابه در همان سال بیرون دادند.
ایجاد پیام‌های انتقادی و صریح
از نهان‌سازی در برگردان همچنین برای ضبط بیاناتی که چه بسا، بیش از اندازه برای پخش انتقادی باشند، استفاده می‌شود. فرانک زاپا برای اجتناب از سانسور شدن آهنگ سرگین داغ از آلبوم سال ۱۹۶۸ ما تنها بخاطر پول درآنیم از نهان‌سازی در برگردان استفاده کرد. در نگارش منتشره پیامی برگردان نهاده شد که دربرگیرندهٔ سروده‌ای بود که پیشتر دستور حذف آن از متن آهنگ مردم مادر به‌دلیل هرزه‌گویی، ازسوی کمپانی پخش‌کننده داده شده بود. پس زاپا آن را بیرون کشید، وارونه کرد و درون آهنگی دیگر از آلبوم قرار داد. مثالی دیگر را می‌توان در آلبوم سرگرمی تا مرز مردن سال ۱۹۹۱ راجر واترز یافت که در جایی از آن، وارونه استنلی کوبریک را به‌دلیل عدم پذیرش درخواست او، برای به‌کارگیری صدای تنفس در فیلم راز کیهان به‌عنوان افکتی در آلبوم جدیدش، نکوهش می‌کند.
بازتاب‌ها در جامعهٔ فرهنگی
پدیدهٔ نهان‌سازی در برگردان در شماری از فیلم‌ها و سریال‌های محبوب تلویزیونی کاربرد داشته یا بدان اشاره گردیده است. در بخش‌هایی در قسمت «وارونه» از سریال تلویزیونی کمدی-تخیلی رد دوارف که داستان آن در بخشی از کرهٔ زمین می‌گذرد که در آنجا گذر زمان به عقب است، عملاً فیلم برعکس پخش می‌شود و گفتارهای وارونهٔ نامفهوم، با زیرنویس نشان‌داده می‌شوند. در یک صحنه مجادله در مشروب فروشی اگر دیالوگ وارونه‌شده را برگردان کنیم جملاتی شنیده می‌شود که برخلاف زیرنویس نوشته شده در حال مسخره کردن شنوندگانی است که با صرف وقت این پیام را دریافت کرده‌اند.
در بخشی از فیلم انیمیشن سینمایی بیویس و بات‌هد امریکا را می‌نمایند(۱۹۹۶) سکانسی از توهمات بیویس و بات‌هد در صحرا شامل صداهایی است که اگر برگردانده شود به‌وضوح جملات «همه برید کالج، درس بخونید، حسابی درس بخونید» از زبان بیویس و بات‌هد شنیده می‌شود.
در فیلم کمدی نیکی کوچولو (۲۰۰۰) ، شخصیتی در تلاش است تا ثابت کند پیامی شیطانی در آلبوم آزی آزبورن نهفته است. در این زمان قهرمان فیلم (یکی از فرزندان شیطان با بازیگری آدام سندلر ) به او می‌گوید آزی همواره در مورد پیام‌های شیطانی‌اش صادق و روراست بوده و هرگز از این تدابیر استفاده نمی‌کند. در عوض گروهی با سبکی ملایمتر همچون شیکاگو پیام شیطانی «به نام اهریمن تورا فرمان می‌دهم تا بغض و کینه را در سرتاسر جهان پراکنده سازی» را در برگردان آهنگش نهان‌سازی نموده‌است.
اتهام‌ها و دیدگاه‌ها
هنرمندان بنامی به نهان‌سازی در برگردان متهم شده‌اند، از جمله: لد زپلین، بیتلها، پینک فلوید، الکتریک لایت ارکسترا، کوئین، استیکس، ای‌سی/دی‌سی، جوداس پریست، ایگلز، رولینگ استونز،  جفرسون استارشیپ، بلک اوک آرکانزاس، راش، بریتنی اسپیرز، و امینم. کم‌وبیش تمامی این هنرمندان اتهامات وارده را مردود دانسته‌اند. یکی از شناخته‌شده‌ترین وارون‌نگاری‌های انتسابی، به آهنگ «پلکانی به‌سوی بهشت» از لد زپلین در سال ۱۹۷۱ باز می‌گردد. وارونهٔ بخشی از آهنگ، شامل جمله‌ایست که با عبارت «به سلامتیِ شیطانِ شیرینِ من» آغاز می‌شود. ولی شرکت نشر موسیقی سوان بیانیه‌ای با این مضمون در رد این ادعاها صادر نمود: «صفحه گردونه‌های ما برای پخش موسیقی فقط در یک جهت گردش می‌کنند و آن جهت متعارف است [و نه جهت عکس]». و خوانندهٔ گروه، رابرت پلنت در مصاحبه‌ای، به اتهامات وارده چنین پاسخ داد: «این برای من بسیار تلخ است، چراکه «پلکانی به‌سوی بهشت» با سرحد خیرترین نیّات نوشته شده بود و در مورد وارونه‌سازی و انگ بندی به آهنگ درنهایت، تنها باید گفت، این انگارهٔ من از خلق موسیقی نیست.» یکی دیگر از این پیام‌های وارونهٔ منتسب، جملهٔ «حشیش کِشی حال میده» در آهنگ «دیگری می‌میرد» از گروه کوئین است که همانند مورد پیشین از سوی سخنگوی گروه تکذیب شد. به هر روی همواره اتهاماتی ازسوی نهادهای گوناگون بر اهالی موسیقی وارد شده که بدان‌ها انگ آلوده‌سازی بخش ناخودآگاه ذهن مردم بواسطهٔ نهان‌سازی مطالب غیراخلاقی و اهریمنی در برگردان آثارشان را وارد می‌سازند.
گروه‌های مسیحی افراطی
گروه‌های مسیحی افراطی گوناگونی اظهار داشته‌اند که شیطان، یا موسیقی‌دانان تحت نفوذش از پیام‌های نهان‌سازی شده در برگردان آهنگ‌ها برای دگرگون‌سازی رفتاری، بدون اینکه قربانی آگاه باشد استفاده می‌کنند. آنان معتقدند که بدین وسیله مغز قربانی فرمانی را دریافت می‌کند که عملاً گوشش آن را نشنیده است. پیشوای روحانی،‌گری گرینوالد ادعا کرده، پیام‌های پنهان در برگردان موسیقی راک شنوندگان را به سکس و مصرف مواد مخدر تحریک می‌کند. کشیش جیکوب آرانزا در سال ۱۹۸۲ در کتابش نقاب برداری از پیامهای وارونهٔ در نقاب نوشته «گروه‌های راک در حال استفاده از وارون‌نگاری برای هدایت پیام‌های اهریمنی و در پیوند با مواد مخدر به ضمیر ناخودآگاه مردم‌اند.» دی جی مذهبی، مایکل میلز در سال ۱۹۸۱ استدلال کرده «ضمیر ناخودآگاه به‌واسطهٔ تکرار ضرباهنگ و ترانهٔ آهنگ‌ها با موفقیت تحت تأثیر قرار می‌گیرد- بواسطهٔ پیامی زیرآستانه‌ای و به صورت ناآگاهانه.» میلز سفرهایی به سراسر آمریکا برای آگاه‌سازی والدین از خطرات موسیقی راک ترتیب داده است.
برخی وب‌گاه‌های مذهبی مسیحی ادعا کرده‌اند، فناوری نهان‌سازی در برگردان امروزه به‌طور گسترده برای مقاصد اهریمنی در حال استفاده است. تارنمای گروه استرالیائی باورمندان انجیل گفتاوردی از جیکوب آرانزا از کتاب نقاب برداری از پیامهای وارونهٔ در نقاب عطف به گفتار ویلیام یارول تحت موضوع فیزیولوژی پنداشتی از سازوکاری که توسط آن پیام‌های موجود در موسیقی به ناخودآگاه می‌رسند، می‌نویسد:
"در مرکز فرماندهی مغز شیری یکطرفه قرار دارد. براساس اطلاعات برنامه‌ریزی شدهٔ پیشین، واکنش‌های احساسی و صلاح‌دید ما، یک پیام ارسالی به مغز پذیرفته یا رد می‌شود... اگر این روند تفسیری، پیام را با منطق موجود در نیمکرهٔ خودآگاه مغز منطبق نبیند، آن را به نیمکرهٔ دیگر برای ارزیابی بعدی می‌فرستد. [به عبارت دیگر،] اگر نیمکرهٔ هوشیار سمت چپ مغز نتواند اطلاعات همخوان شناخته‌شده‌ای را بیابد، نیمکرهٔ خلاق سمت راست پروسهٔ رمزگشایی را به‌عهده می‌گیرد. وقتی نیمکره سمت راست پیام ناشناخته را آئینه‌وار برعکس می‌کند ... آنگاه پیام، دریافت و ثبت می‌گردد."
تارنمای باورمندان انجیل همچنین از نشریهٔ امروز روانشناسی از طرف سیلورمن چنین نقل قول می‌کند: «ادراک محرک‌هایی که ضعیف‌تر از آنند که آگاهانه شناسایی شوند ... پدیده‌ای حقیقی است که ورای تمامی تردیدهای معقول نمودار گردیده‌است.»
دعاوی حقوقی
ریچارد رامیرز قاتل زنجیره‌ای، در دادرسی سال ۱۹۸۸ اظهار داشت، موسیقی ای‌سی/دی‌سی و به‌ویژه آهنگ «ولگرد شب» از آلبوم شاهراهی به‌سوی دوزخ الهام‌بخش او برای ارتکاب جنایت بوده‌است. دیوید جان اوتس ، بنیان‌گذار نظریهٔ برگردان گفتار مدعی شد آهنگ «شاهراهی به‌سوی دوزخ» در همان آلبوم، دربردارندهٔ پیام‌های وارون‌نگاری شدهٔ، «قانون منم»، «نام من ابلیس است» و «او به جهنم تعلق دارد» است. آنگوس یانگ از ای‌سی/دی‌سی در پاسخ چنین گفت: «شما نیازی به برگرداندن موسیقی [آلبوم] ندارید، برای آنکه ما هرگز [پیام‌ها را] مخفی نساختیم. ما آلبومی را با نام شاهراهی به‌سوی دوزخ خوانده‌ایم، آنجا این درست جلو چشمشان بود.»
در سال ۱۹۹۰، از گروه هوی متال انگلیسی، جوداس پریست برای پروندهٔ خودکشی پیمانی بین دو مرد در نوادا دادخواهی شد. دادخواست خانوادهٔ قربانیان بر این ادعا تهیه شده بود که آلبوم سال ۱۹۷۸ جوداس پریست کلاس منقوش دربردارندهٔ پیام‌های نهانی، شامل عبارت «انجامش بده» در لابلای آهنگ «بدست تو بهتره، بهتر از من»، و پیام‌های مختلف نهانی برگردان‌شده می‌باشد. پرونده از سوی قاضی به‌دلیل نبود شواهد کافی از جاسازی پیام‌های زیرآستانه‌ای در آهنگ‌ها، مختومه اعلام شد، و قاضی پرونده چنین اظهارداشت: «پژوهش علمی ارائه‌شده ثابت نمی‌کند محرک‌های زیرآستانه‌ای، حتی اگر ادراک هم شوند، دستمایهٔ شکل‌گیری و ایجاد اقدامی به این وسعت شوند. عواملی سوای این محرک‌ها موجود بودند که رفتار درگذشتگان را توجیه می‌کنند.» اعضاء گروه جوداس پریست اعلام کردند اگر می‌خواستند فرامینی را در آهنگ‌هایشان بگنجانند که مرگ هواخواهانشان را سبب شود که به زیانشان بود و آن‌ها ترجیح می‌دهند فرمان زیرآستانه‌ای «صفحه‌های بیشتری از ما بخرید» را به جای آن درون آهنگ‌هایشان وارد سازند.
دیدگاه علمی، پژوهش‌ها و بدبینی‌ها
مهندس صوت ایوان اولکات، مدعیست پیام‌های برگردان در آفرینه‌های هنرمندانی چون کوئین و لد زپلین، برگردان آواهایی کاملاً تصادفی هستند که در آن‌ها واجهای سروده یا گفته شده، هنگامیکه وارونه‌وار شنیده می‌شوند،‌آمیزهٔ تازه‌ای از واژه‌ها را می‌آفرینند.
در سال ۱۹۸۵، روانشناسان دانشگاه لثبریج، جان ووکی و جی. دان رید پژوهشی را با استفاده از سرود روحانی شماره ۲۳ از انجیل، آهنگ «دیگری می‌میرد» از گروه کوئین و قطعات صوتی دیگری که ویژهٔ این آزمایش ساخته شده بودند، ترتیب دادند. ووکی و رید نتیجه‌گیری کردند چنانچه نهان‌سازی در برگردان وجود هم داشته باشد، بر ذهن بی‌اثر است. شرکت کنندگان در آزمایش، برای بازشناسی عبارات وارون‌نگاشت شده به‌هنگام پخش عادی دچار اشکال شده و ناتوان از تمایز‌دهی انواع پیام از یکدیگر (اعم از پیام‌های مذهبی، شیطانی یا تجاری) بودند و همچنین رفتارشان نیز به عملکردی نینجامید که نتیجهٔ پیام وارون‌نگاشته باشد. ووکی چنین نتیجه گرفت: «ما نتوانستیم هیچ اثری از پیام‌های مهندسی شدهٔ برگردانده را روی رفتار شنوندگان بیابیم، چه رفتار آگاهانه و چه ناخودآگاهانه.» نتایج مشابه ووکی و رید پیشتر از سوی د.آوریل در سال ۱۹۸۲ کسب شده بود. براساس آزمایشی در سال ۱۹۸۸ توسط تی ای مور نیز چنین نتیجه‌گیری شد: «هیچ گواهی از اینکه شنوندگان آگاهانه یا نا‌خودآگاهانه ازسوی درونمایهٔ گفتارهای برگردان شده تحت تأثیر قرار گرفته باشند موجود نمی‌باشد».
در سال ۱۹۸۷ دیوید جان اوتس، جستار شبه علمی را پیش کشید با نام برگردان پیام که در کتابی با همان نام بازنمود یافت. این نظریه پس از نمایش در رسانه‌ها مورد توجه عامه قرار گرفت. در این نظریه باور او بر این است که انسان به‌هنگام خَلق گفتار، ناخودآگاه پیام‌های پنهانی را می‌آفریند که نمایانگر بینشی‌است از اندیشه‌های درونی او. این بار کلام در بخشی از وارون عبارات بازگو شده نهفته گردیده‌است و ترکیب این دو کلام (اصل و برگردان) است که ازسوی آگاهی و ناخودآگاه دریافت می‌شود. اوتس مدعیست که پیام برگردان همواره روراست بوده و حقیقت دیدگاه درونی گوینده را آشکار می‌سازد. بیشتر زبانشناسان بر دیدگاه مطرح شده وقعی نگذاردند و اغلب دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی نیز به‌دلیل نبود مبنای نظری برای اینکه پیشگویی‌های اوتس حتی ارزش آزمودن داشته باشد، و این واقعیت که خیلی از ادعاهای او نا‌آزمودنی هستند، از آزمودن تئوری خودداری کرده و آن را فاقد وجاهت علمی دانستند. به هر روی، در اندک آزمایش‌های علمی انجام گرفته نیز این دریافته‌ها تأیید نشدند.
در سال ۱۹۹۲، طی آزمایشی ثابت شد قرارگیری در معرض پیام‌های برگردان شده به دگرگونی چشمگیری در رفتار نمی‌انجامد. روانشناسی مارک د. آلن می‌گوید «دریافت پیام‌های زیرآستانه‌ای از طریق برگردان کاملاً ناممکن بوده و باور انجام‌پذیری آن به‌غایت مضحک است».
نمونه‌ها
چند نمونه از پیام‌های خودخواسته‌ای که درون آهنگ‌های معروف به شیوهٔ پنهان‌نگاری در برگردان جاسازی شده‌اند در جدول زیر نمایش داده شده‌اند.
جدول زیر نیز دربردارندهٔ نمونه‌هایی‌است از بخشی از ترانهٔ آهنگ‌های پرآوازه‌ای که گمان می‌رود پیام‌هایی در برگردانشان نهان دارند و توسط دیگران یافته شده‌اند، ولی به‌کارگیری دانستهٔ آن‌ها ازسوی سازندگان تأیید نگردیده‌است.
تداخل آران‌ای
تداخل آراِن‌اِی (RNAi)، فرایند زیست‌شناختی‌ست که طی آن مولکول‌های آران‌ای، بیان ژن یا ترجمه را با خنثی‌سازی مولکول‌های آران‌ای پیام‌رسان هدف، مهار می‌کنند. از نظر تاریخی، RNAi با نام‌های دیگری چون این موارد شناخته می‌شده‌است: هم-سرکوب‌گر (Co-suppression)، خاموش‌سازی پسا-رونویسی ژن (Post-transcriptional gene silencing) یا (PTGS) و فرونشانی (Quelling). مطالعهٔ مفصل هرکدام از این فرایندهای به ظاهر متفاوت نشان داد که هویت ذاتی این پدیده‌ها همگی RNAi بوده‌اند. اندرو فایر و کریگ ملو جایزه ۲۰۰۶ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را در ۱۹۹۸ میلادی به خاطر کارشان بر روی تداخل آراِن‌اِی در نماتدی به‌نام کرم الگانس دریافت کردند. از زمان کشف RNAi و پتانسیل تنظیم‌کنندگی‌اش، مشخص شده که RNAi پتانسیل زیادی در سرکوب ژن‌های مورد نظر را دارا است. اکنون RNAi را در سرکوب ژنی، نسبت به درمان آنتی-سنس، دقیق‌تر، مؤثرتر، و پایدارتر می‌دانند. با این‌حال، آراِن‌اِی آنتی‌سنسی که به‌وسیلهٔ یک ناقل بیانی تولید می‌گردد را می‌توان توسعه داد تا به‌عنوان عوامل درمانی نوین، کاربردهای جدیدی پیدا کند.
دو نوع مولکول آراِن‌اِی کوچک، یعنی ریزآران‌ای (miRNA) و آراِن‌اِی کوچک مداخله‌گر (siRNA)، در فرایند تداخل آراِن‌اِی نقش محوری دارند. آراِن‌اِی‌ها محصولات مستقیم ژن‌ها هستند و آراِن‌اِی‌های کوچکی که ذکرشان رفت، قادر هستند تا با ایجاد کمپلکس‌های آنزیمی، آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) را تجزیه کرده و بدین شکل با جلوگیری از ترجمهٔ آن‌ها از طریق خاموش‌سازی ژنی پسا-رونویسی، فعالیتشان را کاهش دهد. به علاوه، رونویسی را از طریق سازوکار خاموش‌سازی که توسط فرایند تداخل آراِن‌اِی صورت می‌پذیرد، می‌توان مهار کرد؛ کمپلکس آنزیمی در این فرایند، متیلاسیون دی‌ان‌ای را در موقعیت‌های ژنومی که مکمل siRNA یا miRNA کمپلکس شده باشند، کاتالیز می‌کند. تداخل آراِن‌اِی نقش مهمی را در دفاع از سلول در مقابل توالی‌های نوکلئوتیدی متخاصم (همچون ویروس‌ها یا ترنسپوزون‌ها) ایفا می‌کند. همچنین این فرایند بر روی تکوین مؤثر است.
مسیر RNAi در بسیاری از یوکاریوت‌ها شامل جانوران یافت می‌گردد، و توسط آنزیم خردکننده (Dicer) که رشتهٔ دوتایی بلند آراِن‌اِی (dsRNA) را می‌شکافد، راه‌اندازی شده و آران‌ای دورشته‌ای را به قطعات کوتاهی که در حدود ۲۱ نوکلئوتید طول دارند و به‌صورت دو-رشته‌ای هستند، تکه‌تکه می‌کنند. هر siRNA به دو آراِن‌اِی تک-رشته‌ای بازشده (ssRNA) که یکی را رشتهٔ رهرو (Passenger strand) و دیگری را رشتهٔ راهنما (Guide strand) می‌نامند. رشتهٔ رهرو تجزیه شده و رشتهٔ راهنما به کمپلکس خاموش‌گر القاء شده توسط آراِن‌اِی (یا RISC) می‌پیوندد. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها «خاموش‌گری ژنی پسا-رونویسی» است که بیش از همه مورد مطالعه واقع شده و زمانی رخ می‌دهد که رشتهٔ راهنما با توالی مکملی در یک مولکول آران‌ای پیام‌رسان جفت شده و گسست با آرگونوات ۲ (Ago2)، که مؤلفهٔ کاتالیزی RISC است را القاء می‌نماید. در برخی از جانداران، با وجود این، که غلظت‌های مولی اولیه siRNA محدود هستند، این فرایند به‌صورت سیستماتیک پخش می‌گردد.
RNAi، هم در کشت سلولی و هم در جانداران، ابزار تحقیقاتی با ارزشی به‌شمار می‌رود، چرا که آراِن‌اِی دورشته‌ای معرفی‌شده به سلول‌ها قادر است به‌صورت انتخابی و قدرتمندانه، سرکوب ژن‌های مدنظر را القاء کنند. RNAi ممکن است جهت غربال‌گری‌های مقیاس بزرگ مورد استفاده واقع شود، که در آن هر ژن درون سلول را به صورت سیستماتیک خاموش کرده و بدین شکل به شناسایی اجزاء لازم جهت فرایند یا رویداد سلولی خاصی چون تقسیم سلولی کمک می‌کند. از این مسیر به‌عنوان ابزاری عملی در زیست‌فناوری، پزشکی و تهیهٔ حشره‌کش‌ها نیز استفاده می‌شود.
تامارا براون
تامارا براون (Tamara Braun؛ زادهٔ April 18, 1971) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اخترفیزیک هسته‌ای
اخترفیزیک هسته‌ای یکی از شاخه‌های فیزیک هسته‌ای است که به بررسی تشکیل عناصر شیمیایی مختلف توسط واکنش هسته‌ای در فضا می‌پردازد. فرایند تولید بوسیلهٔ واکنش هسته‌ای در واقع از انفجار بزرگ شروع شد ولی همچنان در نقاط بسیار گرم فضا مانند ستاره‌ها، نواخترها و ابرنواخترها ادامه دارد.
مهدی حفصی
مهدی حفصی (Mehdi Hafsi؛ زادهٔ February 23, 1978) بازیکن بسکتبال اهل تونس است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
رسوایی جنسی الیوت اسپیتزر
رسوایی جنسی الیوت اسپیتزر در ۱۰ مارس ۲۰۰۸ هنگامی که روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی اعلام کرد الیوت اسپیتزر فرماندار دمکرات ایالت نیویورک مشتری یک سرویس روسپی گری به نام باشگاه امپراتوران است. این موضوع سرانجام باعث استعفا اسپیتزر از فرمانداری نیویورک درتاریخ ۱۷ مارس ۲۰۰۸ شد.
رسوایی
اسپیتزر در سوگندنامه خود در دادگاه فدرال آمریکا اعلام کرد در تاریخ ۱۳ فوریه ۲۰۰۸ ترتیب ملاقاتی در هتل مای فلاور شهر واشنگتن با یکی روسپی به نام کریستین (یک آمریکایی، ریز اندام، سبزه، با۱۶۷ سانتیمتر قد و ۴۷ کیلوگرم وزن) را داده است. بعدها مشخص شد کرسیتن درحقیت اشلی داپر ۲۲ ساله است. درمکان قرار، اسپیتزر مبلغ ۴۳۰۰ دلار را به صورت نقدی پرداخت کرد. که ۱۰۰۰دلار به عنوان بیعانه به باشگاه پرداخت شد. اسپیتزر در دفتر مهمانان هتل به جای نام خود، به نام جرج فاکس امضا کرد که یک اسم مستعاراوست.اسپیتزر دست کم هفت بار رابطه جنسی در مدت شش ماه با اعضای باشگاه داشته است وبیش از ۱۵٬۰۰۰ دلار را صرف هزینه روابط جنسی خود کرده است. تجسس در این مورد زمانی آغاز شد که نورث فورک بانک معاملات مشکوکی را به سازمان مالیات بردرآمد گزارش کرد.مطابق قوانین آمریکا معاملات بیش از ۱۰٬۰۰۰ دلار باید گزارش شوند.
دنیل مایستوروویچ
دنیل مایستوروویچ (Данијел Мајсторовић؛ زادهٔ April 5, 1977) بازیکن فوتبال سابق اهل سوئد است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فورتونا کلن، مالمو، توئنته، بازل، آ.ا. ک آتن، سلتیک و ای‌آی‌کی اشاره کرد.
تیم ملی
وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده‌است.
اندینس
اندینس (به لاتین: Andenes) یک منطقهٔ مسکونی در نروژ است که در ISO 3166-2:NO واقع شده‌است.
آشیانه سنجاب
آشیانه سنجاب ، لانه سنجاب درختی، سنجاب پرنده یا پوسوم دم‌حلقه‌ای است. آشیانه‌های سنجاب معمولاً از شاخه‌ها، برگ‌های خشک و علف ساخته می‌شوند و معمولاً در شاخک‌های یک درخت بلند جمع می‌شوند. آنها گاهی به عنوان «لانه‌های خشک» نامیده می‌شوند تا آنها را از «لانه‌های حفره سنجاب» (همچنین «لانه» نامیده می‌شود) تشخیص دهند. در مناطق معتدل، آشیانه‌های سنجاب در پاییز بسیار بیشتر قابل دیدن هستند، زمانی که ریزش برگ لانه‌های جدیدی را نشان می‌دهد که تابستان پیش یا در اوایل پاییز ساخته شده‌اند.
پالکانلو علیا
پالکانلو علیا یک روستا در ایران است که در بخش نوخندان شهرستان درگز در استان خراسان رضوی واقع شده‌است.
جمعیت
این روستا در دهستان شهرستانه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۸ نفر (۱۱۳ خانوار) بوده‌است.
پلی‌وینیل‌پیرولیدون
پلی وینیل پیرولیدون  با فرمول شیمیایی (C۶H۹NO)n یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن 2.500 - 2.5000.000 g·mol−۱ می‌باشد.
آنکیلوسوکوس
آنکیلوسوکوس (نام علمی: Ankylosuchus) نام یک سرده از کلاد سوسماریان است.
هاوایی فایو-زیرو
هاوایی فایو-او(Hawaii Five-0) یک مجموعهٔ تلویزیونی پلیسی-اکشن آمریکایی است که پخش آن، از تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰ میلادی در شبکهٔ سی‌بی‌اس آغاز شد و در تاریخ ۳ آوریل ۲۰۲۰ بعد از ۱۰ فصل و ۲۴۰ قسمت به پایان رسید.
‌ این سریال بازراه‌اندازی یک سریال قدیمی‌تر به همین نام است که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۰ پخش شد. مانند سری اصلی، این نمایش دربارهٔ یک نیروی پلیس نخبهٔ دولتی است که برای مبارزه با جنایات بزرگ در ایالت هاوایی تشکیل شده‌است.