cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ترانسکام
ترانسکام (Transcom) شرکت مشاور مدیریت سوئدی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
هرمان گورینگ
سال‌های اولیه
هرمان گورینگ روز ۱۲ ژانویه سال ۱۸۹۳ در روزنهایم در بایرن زاده شد. پدرش، هاینریش ارنست گورینگ، یک صاحب‌منصب در مستعمرات امپراتوری آلمان بود که مدتی فرمانداری آفریقای جنوب غربی را بر عهده داشت و هنگام تولید هرمان سر کنسول آلمان در هائیتی بود. هرمان از همان کودکی به نظامی‌گری علاقه نشان می‌داد و با لباس نظامی سواره‌نظام که پدرش به او داده بود و شمشیر و کلاه دوستان پدرش بازی می‌کرد. گورینگ وارد دانشکده افسری کارلسروهه شد و سال ۱۹۱۰ به دانشسرای نظامی گروس‌لیشترفلده در نزدیکی برلین رفت. به راحتی در آزمون نهایی در ماه مارس سال ۱۹۱۱ قبول شد. طبق ادعای خودش، این قبولی با کسب نمره ۲۳۲، حدود ۱۰۰ نمره بیش از مقدار مورد نیاز و بیشترین نمره در تاریخ دانشسرا، حاصل گشت. اسناد دوره تحصیل او نیز نشان‌گر نمره‌های بالا در دروس مختلف از جمله نمره «عالی» در درس جغرافیا است. پس از این آزمون سفری به ایتالیا داشت و از نقاط مختلف آن دیدن کرد.
گورینگ ماه مارس سال ۱۹۱۲ در رسته پیاده‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. ماه دسامبر سال ۱۹۱۳ آزمون‌های افسران را گذراند. گورینگ اوقات فراقت خود را صرف مشاهده پروازهای آزمایشی هواگردهای جدید در پایگاه هوایی هابسهایم می‌کرد. روز ۲۰ ژانویه سال ۱۹۱۴ به یک هنگ پیوست.
جنگ جهانی اول
با غارت شدن مدارک شخصی از قطار اختصاصی او در ماه مه سال ۱۹۴۵ اطلاعات موثق چندانی از عملکرد او در جنگ جهانی اول در دست نیست. اسنادی که هم‌اکنون در دست نیروی زمینی ایالت متحده است، نشان می‌دهد که او هنگام آغاز جنگ در ماه اوت سال ۱۹۱۴ در هنگ ۱۱۲ بادن در ناحیه ماولهاوزن در نزذیکی مرز فرانسه بود. این ناحیه قسمت آرامی از خط مقدم به حساب می‌آمد و گورینگ مشارکت اندکی به عنوان فرمانده یک دسته در نبردهای نواحی ووژ و لورن و سپس به عنوان آجودان یک گردان در درگیری‌های ناحیه فلیره صورت داد. در این مدت نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت کرد. تنها پس از پنج هفته از آغاز جنگ به جهت التهاب مفصل روز ۲۳ سپتامبر از خط مقدم به متس و از آن‌جا برای معالجه به جنوب آلمان منتقل شد.
گورینگ هنگام گذراندن دوران نقاهت در فرایبورگ با برونو لورتسر، افسری از نیروی زمینی که در حال دیدن آموزش پرواز بود، رابطه دوستی برقرار کرد. تحت تأثیر لورتسر، با یادآوری علاقه به پرواز، گورینگ درخواست ورود به دوره دیده‌بان هوایی را داد. با لورتسر به دارمشتات رفت و این دوره را در گردان ۳ هوایی ذخیره گذراند. گورینگ همچنین یک دوره سریع کد نگاری رادیو و مورس را دید. تا ماه ژوئن سال ۱۹۱۵ نقش دیده‌بان لورتسر را داشت. در این مدت با انجام یک پرواز شناسایی بر فراز آتشبار زرهی دشمن در ناحیه کوت دو تلون، روز ۲۵ مارس نشان درجه یک صلیب آهنین را از شخص ویلهلم، ولیعهد آلمان به عنوان فرمانده ارتش پنجم، دریافت کرد. ویلهلم بعدها گورینگ را دارای «حرارت و غیرت آشکار» توصیف کرد.
گفته می‌شود او به خرج خودش آموزش خلبانی را گذرانده‌است. به هر صورت اسنادی نشان‌گر آن است که اواخر ماه ژوئن سال ۱۹۱۵ از طرف نیروی هوایی به دانشکده آموزش پرواز فرستاده شد و میانه ماه سپتامبر به ارتش پنچم بازگشت. گورینگ نخستین سورتی عملیاتی خود به عنوان خلبان جنگنده را روز ۳ اکتبر سال ۱۹۱۵ به انجام رساند. روز ۱۶ نوامبر با ساقط کردن یک هواگرد فارمن در تئور در شمال شرقی فرانسه به نخستین پیروزی هوایی خود دست یافت. گورینگ در جریان نبرد وردن که از ماه فوریه سال ۱۹۱۶ آغاز شد، با یک هواگرد آاگ پرواز می‌کرد. او با این جنگنده پرسرعت، روز ۱۴ مارس یک بمب‌افکن فرانسوی را سرنگون نمود. روز ۲۰ ژوئن یک هواگرد جدید هالبرشتات به او تعلق گرفت. از روز ۹ ژوئیه سورتی‌هایی از متس بر فراز خط مقدم ارتش سوم آلمان صورت داد. پیروزی‌های هوایی او به مرور افزایش یافت. روز ۱۳ ژوئیه یک هواگرد دو موتوره کودرون را بر فراز مامه ساقط کرد. سه ماه آینده در چند یگان، از جمله اسکادران ۷ شکاری، جابه‌جا شد. به درخواست خود و با مجوز ولیعهد، روز ۲۰ اکتبر به همراه لورتسر به اسکادران ۵ شکاری منتقل گشت. در این موقعیت عموماً پروازهایی در محافظت از بمب‌افکن‌ها انجام می‌داد. روز ۲ نوامبر در درگیری با یک بمب‌افکن بریتانیایی هندلی پیج، یک گلوله مسلسل به ران پای گورینگ اصابت کرد. به هر صورت توانست هواگرد آسیب‌دیده خود را به خطوط خودی بازگرداند و در گورستان فرود سخت کند. چهار ماه بعدی را بیمارستان‌هایی در والنسین، بوخوم و مونشن گذراند. میانه ماه فوریه سال ۱۹۱۷ مجدداً به عنوان خلبان جنگنده عازم خدمت این بار در اسکادران ۲۶ شکاری در آلزاس علیا شد. به گزارش خودش، روز ۱۶ مارس در هواگرد آلباتروس با حمله به سه هواگرد نیوپورت دشمن دو فروند از آن‌ها را سرنگون ساخت. روز ۲۳ آوریل یک هواگرد دوباله بریتانیایی را شمال غربی آراس منهدم کرد. پنج روز بعد در داگ‌فایت با شش هواگرد بریتانیایی ساپ‌ویت یکی از آن‌ها را ساقط نمود. روز ۲۹ آوریل یک هواگرد نیوپورت دیگر هم قربانی او شد. همان روز تیراندازی یک هواگرد تک‌سرنشین دشمن سکان هواگرد گورینگ را از جا کَند. روز ۱۷ مه فرماندهی اسکادران ۲۷ شکاری در پایگاه ایزژم در بلژیک به او سپرده شد. روز ۸ ژوئن در یک درگیری هوایی طولانی که موجب صرف ۵۰۰ فشنگ شد، یک هواگرد نیوپورت را سرنگون کرد.
شکست آلمان در جنگ جهانی اول، مانند بسیاری دیگر از نظامیان آلمانی، موجب سرخوردگی و سرگردانی گورینگ گشت. هنگامی که بی‌پول از جبهه به خانه بازگشت نامزدش که از طبقه بالای اجتماعی بود، سال ۱۹۱۹ از او جدا شد.
دوره میان‌دوجنگ
در بستر مسائل اجتماعی-سیاسی پس از جنگ که موجب ظهور تفکرات فاشیستی در آلمان شد، گورینگ به شکل راسخی این عقیده رسید که شکست در جنگ به جهت خیانت و خنجری بود که سوسیالیست‌ها از پشت به آلمان زدند. او محافظه‌کار نبود اما با احساسات عمیق ملی‌گرایی با دنیای جمهوری وایمار احساس بیگانگی می‌کرد. در دو ساله پس از جنگ به مطالعه رساله‌های سیاسی پرداخت و در اجتماعات فرایکور حضور یافت. او که هنوز چندان وارد مسائل سیاسی نشده بود، مدتی به دانمارک و سوئد سفر کرد. به اصرار کارین، نخستین همسرش که اهل سوئد بود، به آلمان بازگشت و قصد ورود فعالانه به سیاست کرد؛ نه در احزاب سیاسی متعارف زمان بلکه برای ایجاد جنبش‌های سیاسی جدید.
رشد سیاسی
در سفری که هیتلر اوایل سال ۱۹۲۸ از مونشن به برلین داشت گورینگ توانست او را متقاعد کند که از جانب حزب ناسیونال سوسیالیست نامزد انتخابات رایشس‌تاگ در مه ۱۹۲۸ شود. او به عنوان یکی از دوازده کرسی کسب‌شده توسط این حزب، وارد رایشس‌تاگ شد. از این زمان بود که گورینگ مرتبه‌ای از اهمیت برای خود در حزب دست‌وپا کرد. او در این زمان با بهره‌گیری بیشتر از آگاهی نسبت تحولات کشور، نقش یکی از رابطان حزب و سایر گروه‌های سیاسی را ایفا می‌کرد. تقشی از آن با عنوان «سفیر» حزب یاد شده‌است. این مسئله سبب می‌شد دخالت کمتری در امور داخلی حزب داشته باشد. به هر صورت روابط مهمی که گورینگ با نیروهای دیگر به ویژه محافظه‌کاران و فعالان اقتصادی ابجاد می‌کرد به دنبال ایجاد پایگاه مردمی برای حزب و به دست آوردن رای آن‌ها بود. او سال ۱۹۳۲ به عنوان رئیس رایشس‌تاگ برگزیده شد تا جایگاه بهتری برای پیشبرد اهداف پیشین داشته باشد.
لوفت‌وافه
گورینگ در ۱۹۳۵ فرمانده لوفت وافه شد.
جنگ جهانی دوم
گورینگ و دیگر افسران ارشد نگران این بودند که آلمان هنوز برای جنگ آماده نیست. اما هیتلر به عنوان رهبر اعتقاد داشت که پیروزی ممکن است. حمله به لهستان، عمل شروع‌کنندهٔ جنگ، در سپیده دم ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد. بعد از آن روز هیتلر گورینگ را به عنوان جانشین پیشوای کل آلمان اعلام کرد. در ابتدا پیروزی‌های آلمان یکی پس از دیگری به ارمغان می‌آمد. با کمک لوفت وافه، نیروی هوایی لهستان در عرض یک هفته شکست خورد. فرودگاه حیاتی نروژ در Fallschirmjäger کشف شد وEben Emael اسیر گشت. عدم موفقیت لوفت وافه، وسعت گرفتن حملات هوایی متفقین بر آلمان، و اعتیاد گورینگ را از عوامل سقوط وی دانسته‌اند. گورینگ تا سال ۱۹۴۵ کم و بیش همهٔ پست‌ها و نفوذ خود را از دست داده بود.
<div style="float: left; margin-right: 1em; margin-left: 0em; padding: 1em; border: solid darkgray 1px; font-size: 80%; background:#F5F5F5; max-width: 30%;"> ترفیع درجه
بالاترین درجه نظامی ورماخت که از جهت برابری نظامی یک درجه پایین‌تر رایشس‌فورر و یک درجه بالاتر از فیلدمارشال بود با عنوان «رایشس‌مارشال» فقط به گورینگ اعطا شد.
محاکمه و مرگ
هرمان گورینگ در همین سال، پس از پایان جنگ و شکست آلمان، در دادگاه نورنبرگ محاکمه و به اعدام با طناب دار محکوم شد. رایشس‌مارشال هرمان گورینگ سال ۱۹۴۶ و پیش از آن که هنگام اعدامش فرا رسد، در زندان با شکستن کپسول سیانور مخفی نموده در دهانش، بر عمر خود پایان داد.
ژنتیک جمعیت
ژنتیک جمعیت مطالعهٔ توزیع و تغییرات فراوانی آلل تحت تأثیر چهار فرایند اصلی تکاملی است. این چهار فرایند عمده عبارتند از: انتخاب طبیعی، رانش ژنتیکی، جهش و جریان ژن است. ژنتیک جمعیت تلاش می‌کند که پدیده‌هایی همچون سازش و گونه‌زایی را توضیح دهد. = جستارهای وابسته =
الکساندرا فروستروس-سلتین
الکساندرا تئودورا فِروسْتِروس-سُلْتین (به انگلیسی: Alexandra Theodora Frosterus-Såltin) (زاده ۶ دسامبر ۱۸۳۷، اوسیما – درگذشته ۲۹ فوریه ۱۹۱۶، واسا) نقاش و تصویرگر متعلق به جمعیت سوئدی-زبان فنلاند بود که به‌خاطر آثارش در زمینه قطعه محراب نیز شهرت دارد.
پیشینه
پدر الکساندرا، استاد الهیات و مادرش، ویلهلمینا، اولین دانشجوی دختر فنلاند بود. مادرش در هفت سالگی وی فوت درگذشت و پدرش در سال ۱۸۴۶ دوباره ازدواج کرد. بیشتر دوران کودکی او در واسا سپری شد، جایی که پدرش یکی از مقامات کلیسا بود. در سن چهارده سالگی، او خانه را به مقصد تورکو ترک کرد تا شاگرد خصوصی رابرت ویلهلم اکمن شود و به مدت پنج سال نزد او تحصیل کرد.
در سال ۱۸۵۸، بنا به توصیه اکمن، از او خواسته شد تا طرح‌هایی را برای انتشار یک کتابچه ضد الکل به نام داستان زندگی تامی مخرب با پشتیبانی نهضت مخالفت با مصرف الکل ارائه دهد. کتابچه برای سال‌ها مجدداً منتشر شد.
بعداً در سال ۱۸۵۸ اولین نمایشگاه آثار جدی خود را در انجمن هنر فنلاند برگزار و بورسیه تحصیلی دریافت کرد. او برای ادامه تحصیل به دوسلدورف رفت، اما مجبور شد دوباره دروس خصوصی بگذراند، زیرا مدرسه هنر دوسلدورف در آن زمان زنان را نمی‌پذیرفت. در ابتدا، او می‌خواست نزد آدولف تیده مان درس بخواند، اما او درس خصوصی نمی‌داد، بنابراین او در عوض نزد نقاش مذهبی، اتو منگلبرگ تا سال ۱۸۶۲ آموزش دید. پس از آن، او توانست در پاریس تحصیل کند، جایی که اولین تجربه نقاشی با مدل‌های زنده را در کارگاه ژان باپتیست آنژ تیسیه داشت.
ازدواج و تدریس
او در سال ۱۸۶۶ به واسا بازگشت تا با فردریک ویکتور سلتین (۱۸۳۳–۱۸۷۳) که پزشک بود ازدواج کند. این باعث شد که او موقتاً از دنیای هنر منزوی شود، اگرچه او همچنان به نقاشی صحنه‌هایی از خانه و خانواده خود ادامه داد. پس از فوت شوهرش در حالی تصمیم گرفت معلم هنر شود که سه فرزند داشت، او به تورکو نقل مکان کرد تا در مدرسه طراحی انجمن هنر معلم شود، و تا سال ۱۸۸۹ در آنجا ماند
آثار کلیسایی
در سال ۱۸۷۷، وی شروع به پذیرش سفارش برای نقاشی‌های کلیسایی کرد، که تا سال ۱۹۱۵ ادامه داشت. اولین طراحی محراب او، در کلیسای تورناوان، در سینه‌یوکی بود. به تدریج نقاشی او بر تدریس او ارجحیت یافت. او طی ۳۵ سال حدود ۷۰ قطعه محراب خلق کرد که حدود ۵۰ مورد از آنها هنوز وجود دارد.
علی حسینا (هیرمند)
علی حسینا (زابل)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۳۶ نفر (۱۳۶خانوار) بوده‌است.
کارخولو
کارخولو (Karxulu) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است.
منابع
*
خاک! فیلم
خاک! فیلم یک فیلم مستند آمریکایی محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی جین روزو و بیل بننسون و گویندگی جیمی لی کرتیس است. این کتاب از کتاب Dirt: The Ecstatic Skin of the Earth اثر ویلیام برایانت لوگان الهام گرفته شده است. در این مستند محیط‌بانانی همچون وانگاری مااتای، واندانا شیوا، گری واینرچوک، پل استامتس و بیل لوگان به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم به بررسی رابطه میان انسان و خاک ، از جمله ضرورت آن برای زندگی انسان و تأثیرات جامعه می پردازد.
خاک! فیلم منتخب رسمی برای شرکت در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۹ بود.
کم منفصل
کم منفصل (''classification of discontinuities)، کم گسسته در مقابل پیوسته‌ است و به مقداری اطلاق می‌شود که تصوّر آن در ذهن کامل نمی‌شود مگر به واسطه اجزاء تشکیل دهنده آن.
اعداد همه کم منفصل اند
کم منفصل (discontinuous) کمی است که بین اجزاء آن حد مشترک نتوان فرض کرد. نشود جزئی از آن را فرض کرد که هم جزو آن قسم باشد هم جزو قسم دیگر. اگر ده را دو قسم کنید هیچ جزئی بین دو دسته پنج تایی مشترک نیست. اعداد همه کم منفصل اند.
کم منفصل کمیتی است که نمی‌توان در اجزاء آن حدی که مشترک بین اجزاء باشد، تصور کرد. به نحوی که اجزاء آن در آن حد مشترک با هم برخورد کند و به وسیله آن، متحد شوند.
۱/۹۳۷۵ =(۱/۱۶) + (۱/۸) + (۱/۴) + (۱/۲)
این جمله هر چقدر تعداد ارقام آن زیاد باشد بالاخره به دو نخواهد رسید.
بوکووانی (ناحیه هودونین)
بوکووانی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه هودونین واقع شده‌است. بوکووانی ۳٫۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳۵ نفر جمعیت دارد و ۳۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هاروپ (پهپاد)
هاروپ (IAI Harop) یک پهپاد انتحاری ساخت شرکت صنایع هوافضای اسرائیل موسوم به آی‌ای‌آی است، که در زمره مهمات پرواز کننده قرار دارد. این، یک هواپیمای بدون سرنشین ضدتشعشع یا رادار محسوب می‌شود، که قادر است به‌طور خودکار امواج رادیویی را پایش و به وسیله کوبیدن خود به هدف مورد نظر آن را نابود کند. این پهپاد، امکان پروازهای هدایت شونده از واحد کنترل زمینی یا تمام خودکار را دارد. در صورت عدم کشف هدف، هاروپ برمی‌گردد و برای استفاده مجدد در پرتابگر قرار می‌گیرد.
هاروپ به طرز هواپیمای شناساگریز طراحی شده‌است تا سطح مقطع راداری‌اش به حداقل رسانده شود.
مشخصات
هاروپ با ظرفیت ۶ ساعت پرواز پی‌درپی، از برد ۱۰۰۰ کیلومتری برخوردار می‌باشد. این پهپاد که گزینه بزرگ‌تر هواپیمای بدون سرنشین رزمی «هارپی» به حساب می‌آید، نه تنها قابل پرتاب از پرتابگرهای زمینی و دریایی است، بلکه در صورت لزوم قابلیت تغییر کاربری برای پرتاب از هوا را نیز دارد.
هاروپ می‌تواند هم به صورت کاملاً خودکار عمل کند، هم توسط اپوراتور از واحد کنترل زمینی اداره شود. پهپاد دو شیوه هدایت را داراست. یکی این است که پهپاد با اتکا بر سامانه کاونده رادار خود، به‌صورت مستقل به دنبال موج‌های رادیویی دشمن می‌گردد، یا اینکه توسط اپراتور به سمت اهداف بی‌حرکت و متحرک که خود حسگر الکترواپتیکی پهپاد آشکار می‌کند، هدایت داده می‌شود. در صورتی که دشمن جهت جلوگیری از حمله هاروپ سیستم سیگنال‌دهی رادارش را خاموش کند، هاروپ قادر است به واسطه حسگر الکترواپتیکی خود، هدف را به‌صورت تصویری پیدا، پایش و از بین ببرد. اگر هدف آشکار نشود، پهپاد به پایگاه برمی‌گردد و برای استفاده دوباره در پرتابگر قرار می‌گیرد.
از آنجا که سامانه‌های ضدهوایی برای مقابله با هواپیماهای آفندی بزرگ و موشک‌های هدایت‌ناپذیر تولید شده‌اند، قادر به رهگیری و ردگیری حمله هاروپ نیستند.
تاریخچه عملیاتی
اولین مورد استفاده از هاروپ در جنگ، در جریان درگیری‌های آوریل ۲۰۱۶ توسط نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان علیه نیروهای مسلح ارمنستان رقم خورد. آنگاه به وسیله این پهپاد یک دستگاه اتوبوس حامل سربازان ارمنی عازم به جبهه منهدم شد. همچنین بنابه گزارش‌ها، آذربایجان بابه‌کارگیری هاروپ، یک پست فرماندهی ارتش ارمنستان را نیز نابود کرد.
افزون بر این، انهدام یک فروند سامانه دفاع هوایی پانتسیر-اس۱ متعلق به پدافند هوایی سوریه توسط نیروهای مسلح اسرائیل در ۱۰ ماه مه سال ۲۰۱۸ به وسیله هاروپ صورت گرفت.
پهپادهای انتحاری هاروپ در طول درگیری ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) هم مورد استفاده نیروی هوایی جمهوری آذربایجان قرار گرفت.
مهندسی معکوس توسط ایران
در جریان درگیری‌های قره باغ یک فروند از آن در ایران سقوط کرده و به دست نیروهای ایرانی افتاد و در جریان رژه ۲۹ فروردین ماه سال ۱۴۰۰ نمونه ایرانی آن با نام امید در رژه نیروهای ارتش جمهوری اسلامی ایران به نمایش گذاشته شد
گیره سوسماری
گیره سوسماری (همچنین گیره تمساحی ) یک گیره فلزی فنری با آرواره‌های بلند و دندانه دار است که برای
کاواک‌یانی (بایبورد)
کاواک‌یانی {{ترکی|Kavakyanı) {{ارمنی|Մշակնոց}} {{کردی|Mişanqas}} یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بایبورد واقع شده‌است. کاواک‌یانی ۷۶ نفر جمعیت دارد.
د کلینگ
د کلینگ (به لاتین: De Klinge) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در سن-ژییوه واقع شده‌است. د کلینگ ۲٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۰۷۷ نفر جمعیت دارد.
قالب (تولید)
قالبْ‌فشاری‏‌‌‌ (به انگلیسی: Die) یک نوع ابزار است که در صنایع تولیدی برای برش یا شکل‌دادن مواد، عموماً جامد، بیشتر با استفاده از دستگاه پرس استفاده می‌شود. مانند قالب‌های متداول، قالبْ فشاری ها به‌طور کلی به‌شکل کالایی که با آنها تولید می‌شود تنظیم می‌شوند. محصولات ساخته شده با قالب از گیره کاغذ ساده گرفته تا قطعات پیچیده‌ای که در فناوری پیشرفته استفاده می‌شود، متفاوت هستند. قالب فشاری به‌طور معمول توسط سازندگان ابزار و قالب سازان ساخته می‌شدند و پس از نصب در دستگاه پرس به مرحله تولید می‌رسند. یک قالب فشاری شامل بلوک فلزی یا مجموعه ای است که برای تشکیل موادی مانند ورق فلز و پلاستیک استفاده می‌شود. برای شکل دهی در حالت خلاء ورق‌های پلاستیکی فقط از یک فرم واحد استفاده می‌شد، به‌طور معمول برای تشکیل ظروف پلاستیکی شفاف (به عنوان بسته‌های قرص) برای کالاها.
قطعات قالب پروگراسیو
.
فرآیندها
سه مزیت استفاده از قالب‌های بلنکینگ: دقت : اگر یک قالب به درستی تیز شده باشد و فاصله بین پانچ و قالب درت تنظیم شده باشد، می‌تواند قطعه‌ای با تلورانس‌های ابعادی بسیار کم تولید کند. ظاهر: از آنجایی که قطعه در یک عملیات خالی می‌شود،لبه‌های قطعه ظاهر یکنواختی ایجاد می‌کنند. صافی سطح: با توجه به فشرده‌سازی یکنواخت فرآیند بلنکینگ، نتیجه نهایی یک قطعه صاف است.
اوست-کاتاو
اوست-کاتاو (Ust-Katav) شرکت صنایع سنگین روس است، که در سال ۱۷۵۸ تأسیس شد.
خودارضایی در تاریخ
خودارضایی تحریک اندام جنسی توسط خود شخص، همواره از منظر قانونی، دینی، اجتماعی، کنش‌گری سیاسی و مطالعات هوشی در زمینه سکس‌شناسی بحث‌برانگیز و مورد بررسی بوده‌است. همچنین، در طول تاریخ، دیدگاه‌های بشر پیرامون خودارضایی و تابو های مرتبط با آن، از جامعه‌ای به جامعه دیگر متفاوت و متغیر بوده‌است.
خودارضایی محدود به انسان نبوده و در گونه‌های جانوری متعددی دیده شده‌است که بعضاً در فصل جفت‌گیری برای تقویت یا نمایش توان جنسی انجام می‌شود.
تاریخ باستان
سنگ‌نگاره‌هایی با نمای خودارضایی از دوران پیش از تاریخ در سرتاسر جهان، موجود است. چنین به نظر می‌آید که انسان‌های نخستین، نعمت‌های طبیعی را با آمیزش جنسی در هم می‌آمیخته‌اند. یک تندیس سفالین مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد، در جزیره مالت یافت شده که زنی را در حال خودارضایی نمایش می‌دهد. نگاره‌های مربوط به خودارضایی مردان بسیار بیش‌تر از زنان است.
سومریان با مقوله سکس، آسان برخورد می‌کردند و خودارضایی را، چه به تنهایی و چه با شریک جنسی، به مثابه ابزاری برای افزایش نیرو می‌دانستند.
در مصر باستان، خودارضایی مردان اهمیت بیش‌تری داشته‌است. چنانچه این عمل توسط خدایان صورت می‌گرفت، آن را به مثابه خلقت یا یک عمل جادویی در نظر می‌گرفتند. باور مصریان بر این بود که خدای آتوم، جهان را با خودارضایی و انزال خلق کرده‌است و جزر و مد نیل را نیز بارها به خودارضایی او نسبت می‌دادند. فراعنه نیز، از همین رو طی مناسکی در رود نیل اقدام به خودارضایی می‌کردند.
در یونان باستان خودارضایی را یک عمل کاملاً طبیعی و معمولی برای جایگزینی لذت سکس در نظر می‌گرفتند. آنان این کار را چون سوپاپ اطمینانی در مقابل نابه‌سامانی‌های جنسی می‌دانستند. آنان همچنین، خودارضایی زنان را، هم در نوشته‌ها و هم در نگاره‌هایشان به نمایش می‌کشیدند. یونانیان واژه آنافلان به معنی «آتش‌افزون» را برای این عمل به کار می‌بردند.
اسکارابی: یک آدم چقدر زمین می‌خواهد؟
اسکارابی: یک آدم چقدر زمین می‌خواهد؟ فیلمی است به کارگردانی هانس-یورگن زیبربرگ بر اساس «یک آدم چقدر زمین می‌خواهد؟» لئو تولستوی.
خودارضایی در تاریخ
تاریخ باستان
گفته می‌شود دیوژن کلبی در ملأ عام اقدام به خودارضایی نموده‌است. وی با گستاخی در رابطه با این عملش می‌گفته: «ای کاش می‌شد همچون خودارضایی، با مالیدن شکمم بتوانم گرسنگیم را هم برطرف کنم.» دیوژن با طعنه، خدای هرمس را مسوول خلقتش می‌دانست. وی، متعامداً بر پسرش پان که دل در گرو اخو داشت اما نمی‌توانست او را فریفته خود کند، افسوس می‌خورد. وی به پسرش خودارضایی را آموخت تا بتواند با رنجی که می‌برد، کنار بیاید. پان نیز این عادت را به چوپان‌های جوان آموخت.
خودارضایی در منابع جنسی روم باستان کم ذکر شده‌است. مارشال این عمل را یک عمل پست و مختص بردگان می‌دانست. با این حال، خودارضایی در طنزهای لاتین (به‌طور مثال در یکی از آثار به جا مانده از گایوس لوسیلیوس) مورد توجه بوده‌است. رومیان دست چپ را برای خودارضایی مناسب‌تر می‌دانستند.
کلیسای نوتردام موزون
کلیسای بانوی ما یک کلیسای قدیمی است که در صومعه موزون، در آردن فرانسه واقع شده‌است. در طول انقلاب فرانسه، ساختمان توسط شهرداری حفظ شد، با وجود انحلال صومعه، ساختمان تبدیل به کلیسای محلی شد. شهر موزون دارای چندین کلیسا است که با اسقف نشین ریمز در ارتباط هستند.
خودارضایی در تاریخ
کتابچه‌ای از قرن ۱۸
نخستین بهره‌گیری از واژه «جلق» (انگلیسی: onanism) در کتابچه‌ای که در لندن و به سال ۱۷۱۶ که به خداشناس آلمانی، دکتر بالتازار بکر نسبت داده می‌شود، ثبت شده‌است. نام این کتابچه «خودارضایی یا گناه خودآلودگی و همه نتایج ترسناک آن در هر دوجنس: نصیحت‌نامه‌ای روحی و جسمی برای آنان که با این عمل زشت به خود آسیب زده‌اند » بوده‌است
در این کتابچه همچنین، نامه‌هایی از مردان جوانی که ظاهراً به شهادت خود، بر اثر خودارضایی دچار این معضلات شده بودند، آورده شده‌است. در نهایت این کتابچه راه حل را «تنتورهای تقویتی» به قیمت ۱۰ شیلینگ و «پودر تقویتی» به قیمت ۱۲ شیلینگ برای هر کیسه موجود در یکی از مغازه‌های محلی، معرفی می‌کند. کتابچه «جلق» در زمان خود بسیار پرفروش بود، به طوری که بیش از ۶۰ بار تجدید چاپ شد و به چندین زبان برگردانده شد.
جیمز
از سال ۱۷۴۳ تا ۴۵، فیزیک‌دان انگلیسی رابرت جیمز، یک فرهنگ واژگان پزشکی را منتشر کرد که در آن خودارضایی را به «عامل رقت‌بارترین و لاعلاج‌ترین بیماری‌ها» تعریف نمود. وی نوشت: «احتمالاً هیچ گناهی به جز خودارضایی نیست که این همه، آثار سوء مخفی داشته باشد».
تیسوت
یکی از پزشکان بی‌شماری که از مفهوم خودارضایی هراس داشتند، ساموئل آگوست تیسوت سوئیسی بود. وی، در ۱۷۶۰ کتاب جلقیدن که در آن به‌طور مبسوط به راه‌کارهای درمان بیماری‌های ناشی از جلق زدن می‌پردازد را انتشار داد. وی، با استناد به مطالعات انجام شده روی خودارضایی مردان جوان، چنین می‌پنداشت که منی گونه‌ای «روغن حیاتی» و «تحریک‌کننده» دربردارد که چنانچه به مقادیر زیاد از بدن دفع شود، سبب «یک کاهش عظیم در قدرت بدنی، حافظه و تعقل می‌شود و همچنین دید را تار می‌کند، اعصاب را مختل می‌کند، همه گونه‌های نقرس و روماتیسم را ایجاد می‌کند، قدرت تولید نسل را کاهش می‌دهد، خون در ادرار ایجاد می‌کند، کم‌اشتهایی می‌آورد و سردرد و خیلی بیماری‌های دیگر با خود به همراه می‌آورد.»
در قانونی به قرن هفدهم میلادی، پیوریتن‌های کلونی نیوهیون، کنتیکت، کفرگویی و همجنس‌گرایی و خودارضایی را مستوجب اعدام دانستند.
با وجود آنکه نظریه‌های تیسوت هم‌اکنون و در خوش‌بینانه‌ترین حالت، فرضیه در نظر گرفته می‌شوند، درمان‌های وی زمانی که فیزیولوژی و پزشکی مبتنی بر تجربه هنوز به وجود نیامده بودند، به عنوان متون علمی تدریس می‌شدند. حتی برخی از چهره‌های روشن‌فکر آن دوران نظیر ایمانوئل کانت و ولتر، راهکارهای تیسوت و نظریه‌هایش پیرامون خودارضایی را تأیید می‌کردند که این، خود ۲ قرن دیگر بر بیماری‌انگاری این عمل افزود.
راش
در سال ۱۸۱۲، بنجامین راش بخش ۱۸ کتابش را به نام «جنبه بیمارگونه اشتهای جنسی» و با موضوع بیماری‌های روانی و ذهنی قرار داد. وی در این بخش، پرخوری، پرنوشی و تن‌آسانی را از عوامل جلق زدن می‌دانست. در صفحه ۳۳ کتاب می‌خوانیم: «شیاطین اخلاقی و جسمی وجود دارند که این گناه ناشی از تنهایی بر بدن و جسم تحمیلمی‌کند.» در صفحه ۴۸ کتاب وی ادعا می‌کند سه تن بر اثر جلق زدن، به مانیا مبتلا شدند. وی، در مشاهداتش در رابطه با آنچه «دیوانگی مادرزاد» می‌خواند (صفحه ۲۹۲)، می‌گوید: «نوعی اشتهای خطرناک و شدید در آن‌ها وجود دارد که به محض رسیدن به بلوغ، آن را با جلق زدن ارضا می‌کنند.»
در سال ۱۸۳۸، جین اسکیرول در کتابش به نام بدکارکردی‌های روحی بیان کرد که خودارضایی «در همه کشورها به عنوان علت جنون شناخته می‌شود.»
وایت
در کتاب جاذبه جدی گناه در خفا و سوء استفاده از روابط ازدواجی به سال ۱۸۷۰، که جیمز اسپرینگر وایت، شوهر الن جی. وایت آن را ویراستاری کرده می‌خوانیم: چنانچه عمل [لذت‌بری از خود] از ۱۵ سالگی به بعد ادامه یابد، طبیعت به جنگ چنین سوء استفاده‌ای برمی‌خیزد و رنج کشیدن آن ادامه می‌یابد و فرد را مجبور به پرداخت جزایی سنگین می‌نماید؛ به ویژه از سنین ۳۰ تا ۴۵ فرد این جزا را با دردهای بی‌شماری که در جاهای مختلف بدنش حس می‌کند و با بیماری‌های گوناگون که بر اندام‌های مختلف نظیر کبد، ریه، اعصاب، ستون مهره‌ها ایجاد می‌شود همچون روماتیسم و تومورهای مختلف، هزینه این رنج دادن به طبیعت را پرداخت می‌کند. برخی از سامانه‌های دقیق طبیعی بدن از بین می‌روند و باقی اعضا بایستی وظیفه آن‌ها را به انجام برسانند و این خود برهم‌زننده نظم طبیعت است. گاهی حتی به‌طور ناگهانی این سازه طبیعی از هم پاشیده و مرگ حادث می‌شود. زنان از مردان، کم‌تر دارای نیروی حیاتی هستند و از هوای نشاط‌انگیز و فرح‌بخش بیرون از خانه، محروم هستند. نتیجه سوء استفاده از خود در زنان را می‌توان به شکل بیماری‌های گوناگون نظیر زکام، خیز، سردرد، ضعف حافظه و بینایی، کمردرد، درد ستون مهره‌ها و زوال عقل مشاهده کرد.
کلاگ
دکتر جان هاروی کلاگ یک مخالف سرسخت خودارضایی بود. وی، از منابع پزشکی مختلف، چون کتاب دکتر آدام کلارک این نتیجه را می‌گرفت که "نه جنگ، نه طاعون، نه آبله کوچک و نه هیچ بیماری دیگری نتوانستند فجایع انسانی که این گناه شرم‌آور خودارضایی برای بشر به وجود آورده را ایجاد کنند." وی، در نوشته‌هایش حتی به مرگ‌های ناشی از خودارضایی هم اشاره و افراد را هشدار می‌داد. وی، معتقد بود که این "گناه ناشی از تنهایی" سبب ایجاد سرطان رحم، اختلالات مجاری ادرار، شب‌ادراری، ناباروری، اپیلپسی، جنون و معلولیت جسمی و روحی می‌شود. وی در کتابش به نام حقایق آشکار برای پیر و جوان، هشدارهایی در رابطه با شر بودن سکس داده‌است. ۹۷ صفحه از این کتاب ۶۴۴ صفحه‌ای به "گناه محرمانه (گناه ناشی از تنهایی یا تجاوز به خود)"، نشانه‌ها و تبعات آن اشاره دارد. همچنین ۳۹ نشانه از کسی که جلق می‌زند، ارائه شده‌است. وی برای از میان بردن این "گناه ناشی از تنهایی" در کودکان پیشنهاد می‌کند دستان آن‌ها را ببندند، آلت‌های تناسلیشان را با ابزارهای ویژه بپوشانند، به نوک آلتشان شوک برقی بدهند و بدون بیهوشی ختنه‌شان کنند؛ که این‌ها همه، سبب از میان رفتن این عادت زشت می‌شود. برای پیشگیری نیز، وی به والدین توصیه می‌کند به کودکان آموزش دهند که با آلت تناسلیشان ورنروند و هرچه بیش‌تر رشد می‌کنند، بیش‌تر از "نتایج شیطانی" این عمل برایشان بگویند. وی همچنین، والدین را در رابطه با "ندیمه‌های شیطانی"، "خدمت‌کاران و پرستاران جادوگر یا بی‌خیال" که برای کودکان جلق می‌زنند تا ساکتشان کنند، بر حذر می‌دارد.
بن باز
در دهه ۱۹۹۰، عبدالعزیز بن باز، مفتی اعظم عربستان سعودی، استدلال می‌کرد که خودارضایی، برهم‌زننده جهاز هاضمه، متورم‌کننده اندام تناسلی، خطرناک برای ستون فقرات، «مرتعش کننده دست و پا»، تضعیف‌کننده «غدد مغزی»، کاهش دهنده هوش و در نهایت، «منجر به اختلال روانی و دیوانگی» می‌شود.
دغدغه‌های اخلاقی
ایمانوئل کانت خودارضایی کردن را گونه‌ای نقض قوانین اخلاقی می‌پنداشت. وی در کتابش متافیزیک اخلاقیات چاپ ۱۷۹۷ چنین استدلال کرد که 'چنین بهره‌وری غیرطبیعی از غرایز جنسی هر کسی را به محض فکر کردن به آن متوجه می‌کند که این عمل نقض‌کننده حق وظیفه هر شخص نسبت به خودش است'. وی معتقد بود حتی اگر نام مناسبی هم برای این عمل پیدا کنیم، باز هم از بی‌اخلاقی آن کاسته نمی‌شود. (خلاف مورد خودکشی که در آن هیچ وظیفه‌ای برای فرد مترتب نیست). با این حال وی تأیید می‌کند که 'یافتن منطق غیرعقلانی بودن این عمل غیرعادی امری آسان نیست' اما در نهایت 'بی‌اخلاقی این عمل بدین سبب است که انسان شخصیت خود را از دست می‌دهد… وقتی خود را به عنوان وسیله‌ای برای ارضای یک سائق حیوانی به کار می‌گیرد'.
فیلسوف قرن هجدهم ژان-ژاک روسو خودارضایی را برابر 'تجاوز روحی' در نظر می‌گرفت و آن را هم در امیل و هم اعترافات ژان-ژاک روسو مورد بحث قرار داده‌است. وی معتقد بود که این، تأثیرات مخرب جامعه روی فرد است که سبب خودارضایی کردن وی می‌شود و اینکه انسان‌هایی که یک زندگی ساده در طبیعت را دنبال می‌کنند، هرگز دست به چنین عملی نمی‌زنند.
این مباحث به دوره ویکتوریا، زمانی که خودارضایی در رسانه‌ها به سبب محافظه‌کاری و همچنین تضاد آن با رفتار جنسی رایج در آن زمان سانسور می‌شد نیز ادامه پیدا کرد. در سال ۱۸۹۷، مارک توین متن سخنرانی زیر نام افکاری پیرامون علم خودارضایی را منتشر ساخت که با این واژه‌گان پایان می‌یابد:
توصیه‌هایی وجود داشته مبنی بر اینکه شلوار پسران طوری دوخته شود که نتوانند از جیب آن به اندام تناسلی خود دست بزنند یا برای کودکان مدرسه‌ای نیمکت‌ها به گونه‌ای باشند که نتوانند پاهایشان را به هم بمالند یا اینکه دختران از راندن دوچرخه یا اسب منع شوند؛ چرا که لذتی که ممکن است برای آن‌ها در این کارها وجود داشته باشد، شبیه خودارضایی است. پسران و مردان جوانی که زیاد خودارضایی می‌کردند را «ضعیف‌مغز» [معادل کَمَری در زبان فارسی] می‌خواندند. برای این‌گونه افراد حتی داروها و رژیم‌های خوراکی ویژه‌ای تجویز می‌شد. این دیدگاه‌ها توسط جان هاروی کلاگ (مبدع برگه ذرت) و سیلوستر گراهام (مبدع گراهام کرکر) ترویج می‌شد. در منابع پزشکی آن زمان، حتی توصیه می‌شد که برای درمان خودارضایی بایستی از شوک برقی، آلت‌دوزی، بهره‌گیری از کمربند پاکدامنی و تنگ‌پوش، سوزاندن یا در تلاش نهایی، اخته‌کردن بهره گرفته شود. ختنه نوزادان به سبب اثراتی که در پیش‌گیری از خودارضایی داشت، به‌طور وسیعی در آمریکا و انگلیس توسعه یافت. (برای اطلاعات بیش‌تر بنگرید به ختنه مردان در تاریخ). در دهه‌های بعدی فن‌های روانشناسی جای این روش‌ها را گرفتند که از جمله آن‌ها می‌توان به هشدار به مردم مبنی بر اینکه خودارضایی سبب کوری یا موی درآوردن کف دست و رشد دیررس می‌شود. برخی از این باورها حتی به شکل افسانه‌گونه‌ای در زمان حاضر نیز رایج هستند. اورندیک و شرودر با اشاره به این باورها معتقدند: «این‌ها نشانگر تنها برخی از صفحات تاریک میان دین و پزشکی هستند.»
تابوی خودارضایی
در سال ۱۹۰۵، زیگموند فروید در سه مقاله پیرامون جنسیت خودارضایی را با اعتیاد مرتبط دانست. وی در رابطه با خودارضایی نوزادان شیرخواره، کودکان چهار ساله و نوجوانان تازه‌بالغ سخن گفته‌است.
در همین حال، در گذشته، راه درمان هیستری زنانه را خودارضایی می‌دانستند و از جمله روش‌های توصیه شده نیز مالیدن آلت زنانه با کرم‌های ویژه یا پلاسبو و بهره‌گیری از لرزاننده‌های نخستین ساخت آن زمان بوده‌است.
در ۱۹۱۰ و در جلسه‌های حلقه وین جنبه‌های اخلاقی و بهداشتی خودارضایی مورد بحث قرار گرفت اما انتشار صورت‌جلسه‌های مربوط به آن با مخالفت مواجه شد.
در آغاز قرن بیستم دیدگاه‌های پزشکی مرتبط با خودارضایی، زمانی که ایچ. هولاک الیس در ۱۸۹۷ در کتابش به نام مطالعاتی پیرامون روان‌شناسی سکس بنیادهای فکری تیسوت را زیر سؤال برد و با نام بردن از مشاهیری که اقدام به خودارضایی می‌کردند، این عقیده که خودارضایی سبب امراض می‌شود را به کلی مردود دانست، کم‌کم دگرگون شدند. وی چنین نوشت: «به این نتیجه رسیده‌ایم که در رابطه با خودارضایی، چنانچه فرد سالم به دنیا آمده باشد و از سلامت جسمی نیز بهره‌مند باشد، اگر میانه‌روی در انجام این عمل را رعایت کند، هیچ مشکلی برایش پیش نخواهد آمد.»
رابرت بی‌دن-پاول، پایه‌گذار «مجمع دیده‌بانان» به سال ۱۹۱۴ در کتابش «دیده‌بانی پسران» هشدارهایی در رابطه با خودارضایی داده‌است. به عقیده وی فرد برای مقابله با وسوسه خودارضایی می‌بایست آن قدر تمرینات بدنی انجام دهد تا خسته شده و دیگر تاب و توان خودارضایی کردن را نداشته باشد. با این حال در سال ۱۹۳۰، دکتر اف. دبلیو. دبلیو. گریفین ویراستار کتاب دیده‌بان در کتابی برای راور اسکاوت نوشت که وسوسه خودارضایی «یکی از مراحل طبیعی رشد است» و با ارجاع به کتاب الیس، نتیجه گرفت که «تلاش برای دست‌یابی به ریاضت کامل جنسی یک اشتباه بزرگ است.»
درباره گونه‌های خودارضایی، مقاله‌ای است به سال ۱۹۲۲ نوشته روانپزشک و روان‌کاو اتریشی، ویلهلم رایش. رایش در این مقاله هفت و نیم صفحه‌ای، باورهای شایع در رابطه با نقش خیال‌پردازی‌های ناهشیارانه و در نتیجه احساس گناه حول محور عمل خودارضایی را می‌پذیرد.
انقلاب جنسی
در آمریکا از آن‌جایی که راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (از جلد دوم چاپ ۱۹۶۸ به این سو) عمل خودارضایی را یک اختلال یا بیماری روانی نمی‌داند، پزشکان و روان‌پزشکان این عمل را به عنوان بیماری یا اختلال در نظر نمی‌گیرند. انجمن پزشکی آمریکا نیز این عمل را از ۱۹۷۲ به این سو یک عمل بهنجار در نظر می‌گیرد.
توماس ساس دگرگونی در توافق علمی  بر سر مسئله خودارضایی را این‌گونه بیان می‌کند: «خودارضایی در واقع نخستین کنش جنسی بشر است. در قرن نوزدهم این عمل یک بیماری تلقی می‌شد و در قرن بیستم یک درمان بیماری.» تریسترام اِنگِلهارت در مقاله ای تاریخی تحت عنوان «بیماری خودارضایی: ارزش ­ها و مفهوم بیماری» سیر روند این تحول مبنایی را توضیح داده است.
در دهه ۱۹۸۰، میشل فوکو تابوی خودارضایی را «تجاوز پدر و مادر به لذت جنسی کودک» می‌دانست و معتقد بود: دخالت در این امر شخصی مخفیانه، برای پدر و مادر امری خنثی محسوب نمی‌شود. خودارضایی نه تنها با قدرت، اخلاقیات یا مسوولیت سر و کار دارد، بلکه این یک نوع لذت است.
در ۱۹۹۴ هنگامی که جراح کل ایالات متحده آمریکا، دکتر جویسلین الدرز، درخواست کرد تا در برنامه‌های درسی مدارس، آموزش بهداشتی بودن و امن بودن عمل خودارضایی گنجانده شود، وی را مجبور به استعفا کردند؛ با این بهانه که خانم الدرز می‌خواهد خودارضایی کردن را به کودکان بیاموزد.
هفته جلق مستند تلویزیونی بود پیرامون خودارضایی که قرار بود در انگلیس و توسط کانال ۴ روی آنتن برود. اما پخش آن در مارس ۲۰۰۷ منتفی شد.
فاکستون، کلرادو
فاکستون (به انگلیسی: Foxton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جفرسون، کلرادو واقع شده‌است. فاکستون ۱٬۹۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حافظ به سعی سایه
حافظ به سعی سایه یکی از تصحیح‌های مهم دیوان حافظ به‌اهتمام هوشنگ ابتهاج است که در سال ۱۳۷۳ منتشر شد.
پیشینه
ابتهاج در سال ۱۳۶۳ کار تدوین دیوان حافظ را آغاز کرد و در سال ۱۳۶۶، در حال انجام کار تصحیح، به آلمان رفت و در شهر کلن اقامت گزید.
قرار بود طرح جلد این کتاب با عکسی از ناصر تقوایی از یک قالی طراحی شود، که در نهایت چنین نشد.
نقد
بهاءالدین خرمشاهی در مقاله‌ای تحت‌عنوان «آفتابی در میان سایه‌ای» به نقد این کتاب پرداخته و تصحیح سایه را حسن ختام تصحیح‌های دیوان حافظ می‌نامد. محمدجعفر محجوب ، سید محمد راستگو و حسن گل‌محمدی هم مقالاتی در نقد این کتاب منتشر کرده‌اند.
جوایز
این کتاب در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
روکلا، لیتوانی
روکلا (به لاتین: Rukla) یک منطقهٔ مسکونی در لیتوانی است که در شهرستان کاوناس واقع شده‌است. روکلا ۲٬۰۹۸ نفر جمعیت دارد.
تشیکوویتسه (ناحیه هودونین)
تشیکوویتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه هودونین واقع شده‌است. تشیکوویتسه ۲۵٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۴۹۷ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اولوی گانیزاده
اولوی گانیزاده یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل کشور جمهوری آذربایجان است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ اشاره کرد.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲
گانیزاده در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات ابراهیم ماگومدوف از قزاقستان، ولادیمیر دابوف از بلغارستان، دیوید دیمیتروف از بلغارستان و سلچوک کان از ترکیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به علی ارسلان از صربستان باخت و به مدال نقره رسید.
شهرک شهیدبهشتی (زابل)
شهرک شهیدبهشتی (هیرمند)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸۵ نفر (۱۵۴خانوار) بوده‌است.
کیرات‌لی (بایبورد)
کیرات‌لی {{ترکی|Kıratlı) {{ارمنی|Հարորդի}} {{کردی|Herevertî}} یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بایبورد واقع شده‌است. کیرات‌لی ۱۲۷ نفر جمعیت دارد.
تولا آرمز
تولا آرمز (Tula Arms) شرکت صنایع جنگ‌افزاری روس است، که در سال ۱۷۱۲ تأسیس شد.
وول‌ورینگم
وول‌ورینگم (به لاتین: Wulveringem) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در ورن واقع شده‌است. وول‌ورینگم ۳۳۶ نفر جمعیت دارد.
هاردان‌گرفیورد
هاردان‌گرفیورد (به انگلیسی: Hardangerfjord)  چهارمین طولانی‌ترین آبدره جهان، و دومین طولانی‌ترین آبدره در نروژ است. این آبدره در شهرستان هوردالاند در منطقه هاردان‌گر قرار دارد. این آبدره به طول ۱۷۹ کیلومتر، از اقیانوس اطلس تا بخش‌های کوهستانی نروژ امتداد می‌یابد. شهرک اودا در این آبدره قرار دارد.
تاریخچه
حدود ۸ هزار سال پیش از میلاد مسیح با ذوب بخش عظیمی از یخچال‌های طبیعی، زمین‌های منطقه اسکاندیناوی شروع به پدیدار شدن کردند؛ و قسمت‌های پایین‌تر دره‌ها با آب پر شدند و آبدره هاردان‌گرفیورد را تشکیل دادند. این دره تنها در اثر فرسایش یخچالی به وجود نیامده است، بلکه فشار زیاد آب حاصل از ذوب یخ‌ها نیز مؤثر بوده‌است. این دره یکی از منطقه‌های توریستی نروژ است. آبشارهای این دره نیروی مورد نیاز صنایع شهرهای درون خود را، مانند شهرک اودا، تأمین می‌کند.
موریس گرویس
موریس گرویس
زندگی‌نامه
موریس گرویس در سال ۱۹۱۵، پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه عالی کارلسبور، معلم زبان فرانسه شد و به موازات آن به تنهایی زبان‌های لاتین و یونانی را آموخت. سپس برای تکمیل تحصیلات عالی خود وارد دانشگاه لیئژ شد و در سال ۱۹۲۵در رشته فیلولوژی یا متن‌شناسی کلاسیک به کسب مدرک دکتری نایل آمد. او در حین تدریس دستور زبان فرانسه متوجه شد که خیلی از کتاب‌های موجود پاسخگوی نیاز مدرسان و نویسندگان نیست. از این رو به نگارش کتاب جامع اقدام کرد. چند ناشر معروف پس از مشاهدهٔ نسخه دستنویس کتاب، آن را رد کردند ولی گرویس مأیوس نشد. عاقبت در ۱۹۳۶، ناشری کوچک از شهر ژامبلو این اثر را منتشر کرد. کتاب جامع دستور زبان او به سرعت در فرانسه مورد اقبال قرار گرفت و دیری نگذشت به چاپهای بعدی رسید. برای مثال آندره ژید آن را بهترین کتاب دستور زبان فرانسه خطاب کرد. گرویس در سال ۱۹۴۶، از طرف فرهنگستان فرانسه مدال طلا گرفت و در ۱۹۷۱ مفتخر به دریافت نشان لیاقت لژیون دونور شد. او در ۴ ژوئیه ۱۹۸۰ درگذشت و همهٔ امور مربوط به کتابش را به دامادش آندره گوس واگذار کرد.
دلیل مهم اقبال این کتاب و به تبع آن شهرت نویسنده، تغییرات مستمر و به‌روزرسانی مطالب کتاب بر اساس آخرین دستاوردهای علم زبان‌شناسی و دستور زبان است. برای نمونه گرویس نخستین دستورنویسی بود که اعلام کرد وجه شرطی در زبان فرانسه وجود ندارد و آنچه به‌طور سنتی در کتاب‌های گرامر فرانسه ذکر شده‌است پایه علمی ندارد زیرا در بخشی از جمله می‌آید که متضمن شرط نیست، لذا باید آن‌ها را به عنوان زمان‌های وجه اخباری در نظر گرفت. بنابر نظر او، زمان شرطی حال قابل قیاس با آینده ساده و زمان شرطی گذشته قابل قیاس با آینده مقدم است. این تعریف جدید برای اول بار در ایران، در ۱۳۸۳، در کتاب درسی «دستور زبان فرانسه (فعل)» از انتشارات دانشگاهی سمت منعکس شده‌است.
آثار
موریس گرویس سوای کتاب جامع فوق، آثار زیر را نیز که همه مربوط به دستور زبان فرانسه است، در کارنامه خود دارد.
منابع
https://fr.wikipedia.org/wiki/Maurice_Grevisse
سارانی (دوست‌محمد)
سارانی ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۲ نفر (۸۴خانوار) بوده‌است.
دومانین (ناحیه هودونین)
دومانین یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه هودونین واقع شده‌است. دومانین ۷٫۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۹۹۶ نفر جمعیت دارد و ۲۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فراگاریا، واشینگتن
فراگاریا (به انگلیسی: Fragaria) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کیتساپ، واشینگتن واقع شده‌است.
ویلزکرک
ویلزکرک (به لاتین: Wilskerke) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در میدلکرک واقع شده‌است.
گرهارد سسلر
'''گرهارد ام. سسلر''' (به آلمانی: Gerhard M. Sessler) دانشمند و مخترع آلمانی است که میکروفون‌های فویل-الکتریک از اختراعات اوست.
زندگی و دستاوردها
گرهارد سسلر متولد ۱۵ فوریه ۱۹۳۱ در روزنفلد آلمان می‌باشد. وی مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه گوتینگن دریافت کرد وتا سال ۱۹۷۵ در آزمایشگاه بل مشغول به کار بود.
در این آزمایشگاه و به همراه همکارش جیمز وست موفق به اختراع میکروفون‌های فویل-الکتریک شد. در سال ۱۹۷۵ وی به آلمان بازگشت و تا سال ۲۰۰۰ به عنوان استاد دانشگاه فنی دارمشتات فعالیت می‌کرد. در همین دوران میکروفون‌های سیلیکونی را نیز به همراه دستیارش D. Hohm اختراع کرد.
وی اکنون به عنوان استاد بارشنشته دانشگاه فنی دارمشتات همچنان به تحقیق و راهنمایی دانشجویان مشغول است. او همچنن عضو پیوسته آی‌تریپل‌ئی می‌باشد.
داخل و خارج (فیلم)
داخل و خارج یا درون بیرون فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی راج ان. سیپی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، جکی شروف، دنی دنزونگپا، مون مون سان، آنیتا راج، پاریکشیت سهنی، بینا بانرجی ایفای نقش کرده‌اند.
کرک‌پینار (بایبورد)
کرک‌پینار  یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بایبورد واقع شده‌است. کرک‌پینار ۴۸۲ نفر جمعیت دارد.
کفر شوبا
کفر شوبا (به عربی: كفر شوبا) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان حاصبیا واقع شده‌است.
گرند بگوئینژ، لوون
گرند بگوئینژ (به لاتین: Groot Begijnhof) یک منطقهٔ مسکونی در بلژیک است که در لون واقع شده‌است.
یاوورنیک (ناحیه هودونین)
یاوورنیک یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه هودونین واقع شده‌است. یاوورنیک ۲۴٫۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۷۲۶ نفر جمعیت دارد و ۳۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زنان در غنا
وضعیت زنان در غنا و نقش آنها در جامعه در چند دهه گذشته تغییر کرده‌است. افزایش آهسته مشارکت سیاسی زنان غنا در طول تاریخ وجود داشته‌است. طبق قانون اساسی غنا به زنان حقوق مساوی داده شده‌است، با این حال نابرابری در آموزش، اشتغال و بهداشت برای زنان همچنان رواج دارد. علاوه بر این، زنان نسبت به مردان در غنا دسترسی کمتری به منابع دارند. زنان غنا در مناطق روستایی و شهری با چالش‌های کمی متفاوت، روبرو هستند. در سراسر غنا، زنان سرپرست خانوار در حال افزایش است.
شکل‌های گوناگون خشونت علیه زنان هنوز در غنا وجود دارد. در سال‌های اخیر، سازمان‌های فمینیستی و گروه‌های حقوق زنان افزایش یافته‌اند. تلاش‌ها برای ایجاد برابری جنسیتی در غنا همچنان رو به افزایش است. دولت غنا اهداف و کنوانسیون‌های بین‌المللی متعددی را برای تقویت حقوق زنان در غنا امضا کرده‌است.
سیاست
اگر چه زنان بر اساس قانون اساسی ۱۹۹۲ غنا از حقوق مشارکت سیاسی برخوردارند، فقدان نمایندگی زنان در دولت وجود دارد. هرگز رئیس‌جمهور زن در غنا وجود نداشته‌است. در سال ۲۰۱۲، ۱۹ زن در و ۲۴۶ مرد بقیه کرسی‌های پارلمان را اشغال کردند. در سال ۲۰۱۷ تعداد زنان منتخب راه یافته به پارلمان افزایش یافت و ۳۷ زن انتخاب شدند. با این حال، زنان غنا هنوز تنها ۱۳٫۵ درصد از پارلمان را تشکیل می‌دهند. در دادگاه، رئیس قاضی سوفیا آکوفو (Sophia Akuffo)، دومین زنی است که به این سمت منصوب می‌شود. اولین زنی که به عنوان رئیس دادگاه منصوب شد جورجینا وود (Georgina Wood) بود. علاوه بر این، زنان تنها درصد کمی از کل قضات دادگاه‌های عالی را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۰۹، حدود ۲۳ درصد از قضات دیوان عالی زن بودند.
گروه‌ها و فعالان زنان در غنا خواستار سیاست‌ها و برنامه‌های جنسیتی برای بهبود معیشت زنان هستند. علاوه بر این، دولت یک وزارتخانه دارد که به زنان اختصاص داده شده‌است و بر حمایت اجتماعی بر شکل‌گیری در مورد موضوعاتی که به‌طور خاص به زنان و کودکان مربوط می‌شود، تمرکز دارد. با وجود تلاش‌های سازمان‌های غیردولتی و احزاب سیاسی، مشارکت زنان در سیاست همچنان کم است.
عدم مشارکت سیاسی زنان در غنا را می‌توان به هنجارهای فرهنگی دیرینه نسبت داد. این باور سنتی که زنان در غنا نباید در خارج از خانه مسئولیت داشته باشند، به کمبود زنان در سیاست کمک می‌کند. رهبری نیز مهارتی است که به‌طور سنتی با پسران و مردان مرتبط است. هنگامی که زنان در غنا در سمت‌های رهبری قرار می‌گیرند، ممکن است با تبعیض مواجه شوند.
تحصیلات
نرخ بالای باروری زنان در غنا در دهه ۱۹۸۰، از نظر تاریخی نشان می‌دهد که نقش اصلی زنان، فرزندآوری بوده‌است. برخی از والدین تمایلی به فرستادن دختران خود به مدرسه نداشتند زیرا نیروی کار آنها در خانه یا مزرعه مورد نیاز بود. مقاومت در برابر آموزش و پرورش زنان نیز ناشی از این باور است که زنان توسط شوهرانشان حمایت خواهند شد. در برخی محافل، حتی این ترس وجود داشت که با تحصیل دختر، شانس ازدواج او کاهش یابد.
دختران اکثر آنها پس از دریافت گواهینامه آموزش ابتدایی ادامه تحصیل نمی‌دهند. برخی دیگر حتی سطح تحصیلات ابتدایی را به پایان نمی‌رساند. نرخ نگران‌کننده ترک تحصیل در میان دختران در سطح مدارس ابتدایی باعث نگرانی شدید شده‌است.
بر اساس جمعیت خانوار، حدود ۵۰ درصد از مردان و تنها ۲۹ درصد از زنان به تحصیلات متوسطه یا بالاتر رسیده‌اند. با این حال، دختران بیشتری در حال حاضر در مدرسه هستند و در مقطع دبیرستان ادامه تحصیل می‌دهند. در بازه زمانی ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، دختران حدود ۴ درصد بیشتر از پسران در پیش دبستانی ثبت نام کردند. نسبت خالص ثبت نام و حضور در مدرسه ابتدایی هر دو برای پسران و دختران تقریباً یکسان بود، ثبت نام خالص در حدود ۸۴٪ و خالص حضور در مدارس حدود ۷۳٪ بود. ثبت نام در مدارس متوسطه برای دختران کمی کمتر از پسران ۴۴٫۴٪ در مقابل ۴۸٫۱٪ بود، اما حضور دختران تقریباً با همین تفاوت ۳۹٫۷٪ در مقابل ۴۳٫۶٪ بیشتر بود.
تحصیلات دانشگاه دولتی در غنا نابرابر است. زنان تنها ۳۴٫۹ درصد از ثبت نام‌ها را تشکیل می‌دهند.
ده حاجی عبدالرحیم رخشانی
ده حاجی عبدالرحیم رخشانی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان دوست‌محمد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۸ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
احسان نراقی
احسان‌الله نراقی (۲۲ شهریور ۱۳۰۵ در کاشان – ۱۲ آذر ۱۳۹۱ در تهران) مشاور فرح پهلوی، پژوهشگر ایرانی حوزه‌ فلسفه و جامعه‌شناسی بود. نراقی تنها فرد ایرانی است که معاونت یونسکو را عهده‌دار بوده‌است. او از نوادگان ملامهدی فاضل نراقی بود. نراقی از نظریه‌ پردازان حزب رستاخیز بود و به عنوان مشاور ساواک با نصیری و پاکروان همکاری می‌کرد. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ دستگیر و پس از چندی از زندان آزاد و از ایران خارج شد.
زندگی
نیاکان و خویشاوندانِ پدریِ احسان نراقی از روحانیان شیعه بودند. پدر وی حسن نراقی (معروف به شیخ حسن و آقاحسن) فرزند میرزا محمد حسین نراقی بوده‌است. وی از نوادگان ملامهدی فاضل نراقی صاحب کتاب جامع‌السعادات بود. با این حال حسن نراقی در سال ۱۳۱۴ لباس روحانیت را کنار گذاشت. وی در سال ۱۲۹۶ با دختر میر سعید خان مشیرالسلطان به نام رخشنده [گوهر مشیری] (زاده ۱۲۷۸ و معروف به قمرالسادات و منیراعظم) ازدواج کرد. رخشنده گوهر مشیری با آیت‌الله سید ابوالقاسم کاشانی رابطه‌ی خویشاوندی داشت. از این ازدواج دو دختر به نام‌های ناهید (۱۳۰۲) و فروهر (۱۳۰۷) و یک پسر به نام احسان‌الله (۱۳۰۵) حاصل شد. حسن نراقی در سال ۱۳۴۳ با ربابه انصاری ازدواج کرد که ثمره‌ این ازدواج فرزندی به نام محسن نراقی شد.
تحصیلات
نراقی تحصیلات مقدماتی را تا کلاس یازدهم در مدرسه پهلوی کاشان و به گفته خودش تحت تربیتی متمایل به غرب گذراند. سال دوازدهم را نیز در دارالفنون تهران به پایان رساند. ابتدا دو سال در دانشگاه تهران به تحصیل حقوق پرداخت و سپس به توصیه پدرش برای ادامه تحصیل راهی سوئیس شد. او لیسانس جامعه‌شناسی را از دانشگاه ژنو دریافت نمود و پس از دو سال اقامت در تهران، موفق به اخذ بورس تحصیلی در مقطع دکترا از دانشگاه سوربن فرانسه گردید.
ازدواج
احسان نراقی در سال ۱۳۳۸ با آنژل عرب‌شیبانی ازدواج کرد. آنژل فرزند اسدالله‌خان عرب شیبانی در چهارم تیرماه ۱۳۱۵ در شیراز متولد شد. خانواده عرب شیبانی از خانواده‌های شناخته‌شدهٔ شیراز به‌شمار می‌آیند. پدربزرگ آنژل، امیر سلیم‌خان عرب، عمده مالک و رئیس ایل عرب، دارای هفت فرزند بود. محمدحسین‌خان؛ قمرالملوک که با پسرعمه‌اش یاور محمدتقی‌خان عرب ازدواج کرد؛ محمدتقی‌خان از رؤسای نظمیه جنوب که در درگیری‌های لارستان کشته شد؛ فرج‌الله‌خان که به درجه سرگردی در ارتش نائل آمد و معاون سرتیپ شهاب، فرمانده دانشکده افسری بود. عباسقلی خان عرب شیبانی نمایندهٔ دوره‌های ۱۵، ۱۶، ۱۸ و ۱۹ مجلس شورای ملی از فسا و دروهٔ ۲۰ از استهبانات و نیریز بود؛ اسدالله‌خان (پدر آنژل) ملک‌دار؛ فرج‌الله خان، سرهنگ ارتش و دارای تحصیلات عالیه نظامی، مسعودخان؛ و آخرین فرزند خانواده، خانم قیدافه بود. به هر روی، ثمرهٔ ازدواج احسان نراقی و آنژل عرب شیبانی سه فرزند پسر به نام‌های بهمن (۱۳۳۹)، بهرام (۱۳۴۵) و امین (۱۳۵۶) می‌باشد.
فعالیت‌های پیش از انقلاب
در مدت تحصیل و اقامت در سوئیس به عنوان یکی از عناصر فعال در فعالیت‌های کمونیستی شهرت یافت. وی در سال ۱۳۲۸ در فستیوال جوانان کمونیست در بوداپست شرکت نمود و در سال ۱۳۲۰ نیز ریاست هیئت ایرانی شرکت‌کننده در برلین شرقی را بر عهده داشت. او پس از فراغت از تحصیل، به عنوان کارشناس خاورمیانه و ایران در یونسکو مشغول کار شد و ضمن اعلام انزجار از نظرات و عقاید توده‌ای و کمونیستی خود، اعلام کرد که ترویج مرام کمونیستی در ایران ممکن نیست و بهترین حکومت در ایران مشروطه سلطنتی است.
در جریان ملی شدن صنعت نفت روابط خود را با آیت‌الله کاشانی (که از اقوام وی بود) گسترش داد و به نوعی عامل دولت محمد مصدق در سوئیس گردید. با گزارش‌های او سفیر ایران در سوئیس تعویض شد.
بازگشت او به ایران در سال ۱۳۳۱ در اوج اقتدار ملّیّون، وی را به رابط غیررسمی میان مصدق و کاشانی و گاهی مترجم کاشانی در برخورد با خبرنگاران تبدیل کرد. نراقی با ورود به حلقهٔ قدرت توانست از طریق غلامحسین صدیقی در دانشگاه تهران مشغول به کار گردد و همزمان با کمک او و علی‌اکبر سیاسی موفق شد مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی را بنیانگذاری نماید و مدت ۱۲ سال مدیریت آن را بر عهده داشته باشد. این مؤسسه علاوه بر انتشار کتاب‌های متعدد به‌خصوص در زمینهٔ علوم اجتماعی، در تهیه و تدوین طرح جامع کلان‌شهرهایی همچون تهران و شیراز نقش داشت.
او که از منسوبان فرح پهلوی بود و با وی نسبت خانوادگی داشت، سال‌ها به عنوان مشاو ر فرح دیبا فعالیت می‌نمود. حمایت حکومت پهلوی از او در آن مقطع برای مقابله با افکار چپ بود. او در اواخر رژیم پهلوی هشت نشست خصوصی نیز با محمدرضا شاه پهلوی داشت و به مشاوره او پرداخت. عمده‌ترین مسئولیت‌های وی پیش از انقلاب اسلامی ایران به این شرح بوده‌است.
به گفته وی، او همواره برای سران [نظام پهلوی] مشاوری منتقد بوده‌است. او همچنین در داخل کشور با اعضای حزب ملت ایران و در خارج با عناصر جبهه ملی سوم در ارتباط بود. سازمان امنیت و اطلاعات رژیم پهلوی (ساواک) در سال ۱۳۵۲ چنین دربارهٔ وی نوشته‌است: «نامبرده فردی است شهرت‌طلب که دارای زیربنای فکری متمایل به چپ بوده و احتمالاً از طرف یکی از کشورهای غربی تقویت و مورد استفاده واقع می‌شود و تلاش دارد برای به دست آوردن مشاغل بهتر در آینده، خود را به مقامات مؤثر کشور نزدیک کند.» در ادامه این گزارش می‌افزاید که «تمجید از نامبرده زیانی نخواهد داشت و می‌تواند بلندگوی تبلیغاتی موافق باشد.» حسن حبیبی، ابوالحسن بنی‌صدر و صادق قطب‌زاده معروف‌ترین شاگردان وی بوده‌اند.
نراقی و رژیم پهلوی
در میان نظریه‌پردازان عصر پهلوی احسان نراقی چهره‌ای آشناست. وی از معدود اندیشمندانی محسوب می‌شود که به‌رغم برخی انتقاداتش از روش سیاسی حاکم بر دورهٔ پهلوی، هرگز با حاکمیت وقت از در مخالفت وارد نشد و تا واپسین ماه‌های حضور شاه در ایران، چندین بار با او ملاقات کرد و شاید به نوعی امیدوار بود تا توصیه‌های او کورسویی برای نجات کشتی طوفان‌زدهٔ در حال احتضار رژیم پهلوی باشد. نراقی در آثارش مدعی شده‌است که رژیم پهلوی قابلیت لازم برای اصلاح‌پذیری را داشت؛ ولی تلاش لازم برای بهره‌گیری از این پتانسیل صورت نگرفت. نراقی دلیلی برای این ادعای خود ارائه نمی‌کند. احسان نراقی تا واپسین روزهای حیات نظام شاهنشاهی از آسیب‌شناسان و نظریه‌پردازان جدی رژیم باقی ماند و هیچ‌گاه شاه و رژیم او را از توصیه‌ها و چاره‌سازی‌های راهبردی خود محروم نساخت.
وی به گفته خویش در سال آخر حیات رژیم پهلوی هشت مرتبه با شاه دیدار و گفتگو می‌کند. در قسمت اول کتاب از کاخ شاه تا زندان اوین دلیل ملاقات‌ها و گفتگوهای خود با شاه را سعی در مجاب ساختن شاه دربارهٔ اقدام به پاره‌ای اصلاحات و گردن نهادن به قانون اساسی می‌داند و در ضمن آن به گوشزد نمودن نقاط ضعف رژیم در زمینه‌های عدم شناخت صحیح جامعه و نیروهای تشکیل‌دهندهٔ آن به ویژه قدرت و نفوذ روحانیت، ترویج فرنگی‌مآبی، فقدان فضای باز سیاسی، دادن امتیازهای گوناگون به غربی‌ها، حیف و میل بیت‌المال در اموری همچون جشن‌های دو هزار و پانصد ساله، گسترش فساد و رشوه‌خواری در اطرافیان شاه و بنیاد پهلوی و… می‌داند.