cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
تپه چغامیش
مهرهای استوانه‌ای
یکی از این مهرها پادشاهی را نشان می‌دهد که از جنگ برمی گردد که در قایقی نشسته و عده‌ای اسیر دست بسته در جلوی پاهای او افتاده‌اند. در یک دست فرمانده، گرز و در دست دیگرش ریسمانی است که با آن اسیران را نگاه داشته‌است. در این کشتی تصویر دریانوردی به چشم می‌خورد که یکی از آن‌ها روی دماغه کشتی نشسته و شیئی شبیه علامت یا پرچمی را در دست دارد.
به اعتقاد پروفسور دولوگاز این تصویر نمایشگر یک جنگ دریایی است که به احتمال زیاد در رودخانه‌های داخلی روی داده. چند لوح گلی نیز با اشکالی از نقطه و خط فشرده کشف شده و عقیده بر این است که این‌ها تنها سیستم اعداد بود که به احتمال قوی برای مقاصد حسابداری به کار می‌رفته‌است. اما مشاهده گاو لوح روی این نقش گلی که یکی از جاشوها به مراقبت از آن می‌پردازد حاکی از آن است که فرمانده کشتی از راه دوری برمی گردد و نیز رسم همراه بردن حیوانات زنده در کشتی‌ها از زمان‌های گذشته میان دریانوردان ایرانی خلیج فارس معمول بوده‌است.
صحنه‌ها و موضوع‌هایی که صدها اثر مهر یافته شده در چغامیش را نشان می‌دهند بسیار تنوع دارد. در این نقش‌ها جانور، آدم و دیو هر کدام به فعالیتی سرگرم هستند و ساده‌ترین این طرح‌ها که تنها جانوران و گیاهان را نشان داده از هنر پیشرفته حکاکی روی سنگ حکایت می‌کند. حالت‌های اصلی جانوران با برجستگی‌های دقیق تجسم یافته‌است. در آن‌ها صحنه‌های فعالیت انسانی با واقع بینی ترسیم شده‌است. از جمله در آن‌ها مردانی دیده می‌شوند که بز و گوسفندی را راهنمایی می‌کنند، قسمت‌های خالی صحنه عموماً با ظرف‌هایی پر شده که ظاهراً شبانان و ماست بندان به کار می‌برده‌اند، روی دو قطعه گل که اثر یک مهر منعکس است ۲ زن دیده می‌شود، یکی سمت راست نشسته نخ می‌ریسد و دیگری مشکی دو دهانه را می‌زند.
بخش بزرگی از مهرهای چغامیش موضوع‌های نظامی را نشان می‌دهد. روی دیگر نمونه‌هایی از جنگ‌ها دیده شده‌است. روی یک اثر مهر چهره بزرگ تیراندازی دیده می‌شود که تجهیزات وی جزو به جزو پیداست. این صحنه که تا به امروز در هیچ‌کجا مانندی ندارد گروهی مرد را نشان می‌دهد که با گام‌های فشرده راه می‌روند، گویا یک واحد نظامی آزموده و با انضباط است. همچنین در این تپه تعداد زیادی الواح گلی (شمارشی) و قطعات و ظروف و کاسه‌های سفالی مشهور به «لبه واریخته» که از سفالینه‌های شاخص دوره آغاز کتابت است به دست آمده‌است؛ سفال‌هایی که سخت صیقل یافته و اغلب این سفال‌ها با موضوع‌هایی نقاشی شده که به طرز شگفت‌انگیزی به نسبت آن زمان پیشرفته بوده‌است. سفال‌های دوران‌های بعدی با نقش‌های هندسی تزئین شده که تَنگ هم و با موتیف‌های مخصوص قلم خورده‌است.
ظرف سفالی باستانی
یکی دیگر از آثاری که از این تپه‌ها کشف شده ظرف سفالی با نقش کنده (مرد ماهیگیر، ماهی و دو درنده) مربوط به عصر آغاز نگارش در اواسط هزاره چهارم پیش از میلاد می‌باشد که در موزه ملی ایران به شماره ۹۰۷۸ نگهداری می‌شود.
از این تپه‌ها آثار باستانی دیگر بسیاری کشف شده که برخی از آن‌ها در موزه شیکاگو آمریکا نگهداری می‌شوند.
رولت (ابهام‌زدایی)
رولت ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره بدارد:
پاپ گریگوری یکم
پاپ گریگوری یکم (درگذشت ۱۲ مارس ۶۰۴) مشهور به گریگوری بزرگ؛ یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و بین سال‌های ۵۹۰ تا ۶۰۴ میلادی پاپ بود. وی از بانیان اشاعه مسیحیت در جزایر انگلستان بود که آگوستین کانتربری را بدین منظور به آنجا روانه ساخت. سرودهای گرگوریایی به افتخار ایشان نام گرفت وی در دوره زمامداری از ۵۹۰ تا ۶۰۴ به آیین‌های نیایش در کلیسای کاتولیک سامانی دوباره داد افسانه‌های قرون وسطی خلق سرودهای گرگوریایی را به پاپ گرگوری نسبت می‌دهد ولی این آوازها طی سده‌های متمادی پدید آمده و تکامل یافته‌است.
استارکراس
استارکراس (به انگلیسی: Starcross) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Teignbridge واقع شده‌است. استارکراس ۱٬۷۸۰ نفر جمعیت دارد.
حملات فینیان‌ها
حملات فینیان‌ها (Fenian raids) سلسله تهاجماتی است که اتحاد برادران فینیان در سال‌های ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۱ به استحکامات، گمرکات و دیگر مواضع ارتش بریتانیا در کانادا انجام داده‌اند. برادران فینیان در آمریکا مستقر بودند. هدف از تهاجم آنها به مواضع ارتش بریتانیا در کانادا برای بیرون راندن ارتش این کشور از ایرلند بوده‌است. این گروه که بسیاری از آنها کاتولیک های ایرلندی – کانادایی بودند چندین بار علیه اهداف انگلستان در کانادا دست به تهاجم زدند ولی تمامی این تهاجمات شکست خورد.
حمله نیاگارا در ۱۸۶۶
در اولین ساعات بامداد اول ژوئن نزدیک به ۱۳۰۰ رزمنده از رودخانه نیاگارا عبور کردند و به یک قایق جنگی آمریکایی بنام یو اس اس میشیگان تهاجم کردند.
حمله پیجون هیل در ۱۸۶۶
بعد از شکست‌هایی که این گروه در غرب کانادا خورد تلاش کرد تا دامنه تهاجماتش را به شرق کانادا بکشاند. در هفتم ژوئن ۱۰۰۰ رزمنده با فرماندهی ژنرال ساموئل سپیر به داخل خاک کانادا نفوذ کردند و پیجون هیل را تصرف کردند ولی روز بعد ارتش کانادا آنها را محاصره کرد و این گروه مجبور به عقب‌نشینی شد.
نبرد رودخانه تروت
این نبرد یک رویارویی نظامی بود که در ۲۷ مه ۱۸۷۰ بوقوع پیوست. منطقه درگیری خارج از هانتینگدن (کبک) در نزدیکی مرز نیویورک صورت گرفت. منطقه درگیری نباید با رودخانه تروت در شمال غرب کانادا اشتباه گرفته شود.
نتایج و تأثیرات درازمدت
حمایت از تهاجم‌های گروه فنیان بسرعت پایان یافت. بطوریکه از سال ۱۸۹۰ دیگر این گروه هیچ تهدیدی ایجاد نمی‌کرد. در نتیجه این تهاجمات، یک احساس ضد آمریکایی در کانادا به‌وجود آمد. مهمترین تأثیر تهاجمات فنیان‌ها تقویت ناسیونالیزم در میان کانادایی‌ها بود که باعث شد ایالت‌های آن به سوی کنفدراسیون تمایل پیدا کنند.
ایکروز، میشیگان
ایکروز، میشیگان (به انگلیسی: Ecorse, Michigan) یک شهر در ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۹٬۵۱۲ نفر است که در میشیگان واقع شده‌است.
برانیو هولیچک
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به بارون قرمز، فرشته تبهکار و ساختمان پزشکان در باغ رز اشاره کرد.
تجویدی
تجویدی یک نام خانوادگی است. افراد سرشناس با این نام از این قرارند:
ریزاسب
ریزاسب (نام علمی: Nannippus) نام یک سرده از تیره اسبیان است.
سیارک ۱۳۰۶۲
سیارک ۱۳۰۶۲ سیزده هزار و شصت و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۱۹ آوریل ۱۹۹۱ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱٫۱۰ است.
آرتور نیوئل استرالر
آرتور نیوئل استرالر (به انگلیسی: Arthur Newell Strahler) استاد علوم زمین دانشگاه کلمبیا (۲۰۰۲-۱۹۱۸) بود که در سال ۱۹۵۲ سیستم رتبه‌بندی استرالر را برای طبقه‌بندی آبراهه‌ها و رودخانه‌ها بر اساس قدرت شاخه‌های فرعی آن‌ها ارائه نمود. او در یک رتبه‌بندی دقیق، روشی را برای رتبه‌بندی شاخه رودها به‌کار گرفت که بر اساس آن در یک سیستم زهکشی حوضه آبریز، آبراهه اصلی از ترکیب رده‌های اول، دوم، سوم و رده‌های بعدی تشکیل می‌شود. تمامی رده‌های آبراهه‌ای همراه با یک پیوستگی خاص و دقیق در شکل‌گیری سیستم زهکشی آن حوضه دخیل هستند. در این روش، شاخه رودهای کوچک می‌تواند در سرنوشت رتبه یا زهکش اصلی که آب‌ها را از منطقه خارج می‌کند مؤثر باشد. آرتور استرالر تا حد زیادی عامل تغییر دیدگاه‌ها و مطالعات ژئومورفولوژی از کیفی به کمّی بود.
غار تپهابن گورج
غار تپهابن گورج مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان املش، بخش رانکوه، روستای گورج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۶۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه محمدی
قلعه محمدی روستایی از توابع بخش گرمخان شهرستان بجنورد در استان خراسان شمالی ایران است. قلعه محمدی‌ها زبان تاتی را با گویش اصیلی سخن می‌گویند.
جمعیت
این روستا در دهستان گیفان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۶۵ نفر (۱۲۵خانوار) بوده‌است.
آخرین مبارزه
آخرین مبارزه فیلمی به کارگردانی سیاوش شاکری و نویسندگی حبیب اله کسمایی ساختهٔ سال ۱۳۴۸ است.
هلن چندلر
هلن چندلر (Helen Chandler؛ February 1, 1906 – 1906:2:1, April 30, 1965) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دراکولا اشاره کرد.
مکلیر (دهانه)
مکلیر یک دهانه برخوردی در ماه‌ است.
دهانه‌های اقماری
این دهانه ۱ دهانه اقماری دارد.
بیمارستان سن-لویی
بیمارستان سن-لویی (Hôpital Saint-Louis) یک بیمارستان در پاریس است که توسط معمار فرانسوی «کلود وِلفو» در سال ۱۶۱۱ میلادی، به درخواست هانری چهارم فرانسه طراحی و ساخته شد.
این مجموعهٔ درمانی، یکی از بیمارستان‌های گروهِ «کمک‌های عمومی-بیمارستان‌های پاریس» است که در خیابان کلود ولفو، پلاک ۱ (در منطقه دهم پاریس) و در نزدیکی ایستگاه متروی «گونکور» واقع شده‌است.
امروزه این بیمارستان یکی از مراکز اصلی و مهم بیماری‌های پوست و مو، خون‌شناسی و سرطان‌شناسی است.
ویلارد سولسبوری، سینیور
ویلارد سولسبوری، سینیور سناتور سابق عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۷۱ میلادی سناتور ایالت دلاویر در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
آدام مینارویچ
آدام مینارویچ (Adam Minarovich؛ زادهٔ January 30, 1977) یک هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مردگان متحرک اشاره کرد.
ماهی‌خورک‌های رودخانه‌ای
ماهی‌خورکیان رودخانه‌ای زیرخانواده‌ای از پرندگان متعلق به راسته سبزقباسانان (Coraciiformes) هستند. از جمله پرندگان این زیرخانواده می‌توان از کوکابورای خندان نام برد. کوچک‌ترین گونهٔ این پرنده، ماهی‌خورک کوتوله آفریقایی است که به‌طور متوسط 10 cm طول و در حدود 9 and 12 g وزن دارند. بزرگترین گونه در میان این پرندگان نیز ماهی‌خورک عظیم با طول 42 to 46 cm و وزن 255 - 426 g می‌باشد.. در میان خانوادهٔ این پرندگان، کوکابورا خندان به عنوان سنگین‌ترین گونه تلقی می‌گردد که ماده‌های این پرنده دارای میانگین وزن نزدیک به 500 g هستند.
رنگ پرهای غالب ماهی‌خورک‌های رودخانه‌ای ترکیبی از رنگ‌های سبز و آبیِ‌روشن است. این رنگ‌های درخشان نه به دلیل پدیدهٔ رنگین‌تابی یا رنگدانه‌های موجود در بافتار پرها بلکه به دلیل پراکندگی تیندال است. در بیشتر گونه‌ها، هیچ تفاوت آشکاری میان جنس نر و ماده وجود ندارد و در حقیقت، تفاوت‌های میان این دو جنس بسیار ناچیز و کمتر از ۱۰٪ است. ماهی‌خورک‌های رودخانه‌ای منقارهای دراز و خنجرمانندی دارند و این منقار، در میان گونه‌هایی که به صورت اختصاصی به شکار ماهی‌ها می‌پردازند درازتر و فشرده‌تر است در حالی که گونه‌هایی که به شکارهای زمینی می‌پردازند دارای منقار کوتاه‌تر و پهن‌تری هستند.
منابع
Wikipedia contributors, "River kingfishers," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=River_kingfishers&oldid=65008177 (accessed February 7, 2008).
بونیفاس سوم
پاپ بونیفاس سوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و بین ۱۹ فوریه ۶۰۷ تا۱۲ نوامبر ۶۰۷ میلادی پاپ بود.
منابع
Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
گابر کنس
گابُر کُنس (Gábor Koncz؛ زادهٔ July 8, 1938) بازیگر اهل کشور مجارستان است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کشوت شده‌است.
استارتفورث
استارتفورث (به انگلیسی: Startforth) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در County Durham واقع شده‌است. استارتفورث ۱٬۳۶۱ نفر جمعیت دارد.
گوروپ‌آهولت
گوروپ‌آهولت یک منطقه جنگلی در شمال رودخانه هلگیه و در جنوب شهر اینگسیه سوئد قرار دارد، پلاژ برهنگی گوروپ‌آهولت در خلیج هانویی محلی برای تفریحات دوستداران برهنگی است.
مقاصد بی‌رحمانه (موسیقی متن)
مقاصد بی‌رحمانه (Cruel Intentions) موسیقی متن فیلم مقاصد بی‌رحمانه در سال ۱۹۹۹ میلادی بوده است.
این موسیقی متن که شامل ۱۴ تراک می‌شود در سبک آلترنتیو راک ساخته شده و ناشر آن شرکت ویرجین رکوردز بوده است.
پیچرنو
پیچرنو (به ایتالیایی: Picerno) یک شهر و کومونه در ایتالیا است که در استان پوتنزا در ناحیهٔ باسیلیکاتا واقع شده‌است.
پیچرنو ۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۱۰۹ نفر جمعیت دارد و ۷۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اسب هاگرمن
اسب هاگرمن (نام علمی: Equus simplicidens) نام یک گونه منقرض‌شده از سرده اسب‌ها است.
مدرسه ملا عبدالله
مدرسه ملا عبدالله از مدارس طلبه‌نشین است که در قرن ۱۱ هجری قمری به دستور شاه عباس اول جهت تدریس مولانا عبدالله شوشتری از علمای دورهٔ صفویه که نزد شاه عباس دارای منزلت و بزرگی بسیار بوده در اصفهان ساخته می‌شود که البته ساخت این بنا دارای تاریخ دقیقی نمی‌باشد اما با استفاده از کاشی‌کاری‌های معروفی که در ساختمان وجود دارد می‌توان آن را به زمان شاه عباس اول نسبت داد. مدرسه در زمان مولانا عبدالله رونق خاصی داشته چرا که خود ایشان نیز در این مدرسه تدریس می‌کرد.
مدیر کنونی این مدرسه حجت الاسلام محسن فقهی می‌باشد.
فضای اصلی
فضای اصلی مدرسه گرداگرد صحنی به شکل مربع مستطیل است که زوایای آن به خاطر وجود ایوان‌های کوچک کمی پخ و گرد شده‌است و ابعاد اصلی آن ۲۶ × ۵/۲۸ متر و اضلاع فرعی آن ۸۰/ ۳ متر می‌باشد. مدرسه به شیوه دو ایوانی بنا شده‌است که شاید دلیل پرهیز معمار از سبک ۴ ایوانی به جز ذوق و سلیقهٔ شخصی می‌تواند از جهت ساخت حجره با تعداد بیشتر باشد. به ایوان جنوب غربی آن به خاطر قرار گرفتن جهت قبله و تعبیه محراب توجه بیشتری صورت پذیرفته‌است. پیرامون حیاط مرکزی ۲ طبقه ساختمان وجود دارد که محل حجره‌های طلبه‌ها می‌باشد. طبقه هم‌کف مدرسه دارای ۲۷ حجره می‌باشد. بر دیوار ظلع ایوان جنوبی مدرسه لوحه‌ای از سنگ پارسی با مضمون وقف‌نامه وجود دارد که ابعاد آن ۳۵/۱ در ۲۰/۱ متر می‌باشد و تاریخ ۱۰۸۸ هجری قمری یعنی زمان سلطنت شاه سلیمان بر روی آن حک گردیده‌است. مضمون این لوحه بدین قرار است: ۳ باب دکان و ۲ بالا خانه از طرف شخص خیری به نام حاجی میرزا محمد نامی جهت تأمین مخارج تعمیرات سقاخانه به این مدرسه اهدا می‌گردد و طلاب این مدرسه ناظر بر درآمد این دکانها می‌باشند. کتیبهٔ این لوح به خط نستعلیق برجسته می‌باشد. ارتفاع دو ایوان اصلی برابر با ارتفاع ساختمان‌های کناری آن می‌باشد و از این جهت در امر نماسازی، تأکید خاصی روی آن‌ها صورت نگرفته‌است، اما بیشترین تمرکز ممکن بر روی تزئینات غنی بر روی ایوان‌های آن می‌باشد.
تزئینات
تزئینات موجود بر روی ایوان جنوب غربی جانب قبله با استفاده از کاربندی می‌باشد که به صورت نیم گنبد اجراء شده و دارای محرابی با تزئینات مقرنس، کاشی‌کاری که سراسر آن گچ اندود و کتیبه‌های تاریخ دار و بدون تاریخ می‌باشد. کتیبه‌ای از کاشی به خط ثلث سفید با زمینه‌ای لاجوردی بر دور تا دور قسمت میانی ایوان وجود دارد که عبارت‌های دینی بر روی آن خوانده می‌شود و با توجه به دو حاشیه سیاه و زرد باریکی که سر تا سر کتیبه ادامه دارد به نظر می‌رسد که این کتیبه در دورهٔ قاجار به ایوان افزوده شده‌است. کناره‌های ایوانچه‌ها با کاشی‌های معرق تزئین شده که یک در میان با زمینهٔ لاجوردی و همراه با نقوش اسلیمی حنائی و شاخ و برگ سبز و گل‌های فیروزه‌ای و سفید رنگ آمیزی و طراحی شده‌است. سمت شمال غربی مدرسه نمازخانه بزرگی واقع شده که تزئینات بسیاری روی آن به کار رفته که قسمت بیشتر این تزئینات بر روی محراب آن متمرکز شده‌است. ازاره محراب از سنگ مرمر ساخته شده و بقیه سطح‌های آن به روش کاشی‌کاری خشتی و معرق تزئین شده‌است. کتیبه‌ای به خط ثلث سفید، با زمینه‌ای لاجوردی که مضمونی دینی دارد بر روی قسمت میانی محراب کار شده‌است. عبارت‌های دیگری که بر روی آن مورد استفاده قرار گرفته‌است به خط کوفی بنایی وزیر مقرنس کاری‌های محراب آمده‌است. سقف نمازخانه دارای چشمه طاق‌هایی است که در میانه هر کدام بر روی ۴ ستون یا جرز آجری قرار گرفته‌اند. طبقه دوک که دارای ۲۳ حجره می‌باشد و هر حجره شامل ایوانچه، ورودی و اتاق اصلی می‌باشد که همگی آن‌ها فاقد صندوقخانه و بخاری می‌باشند. داخل دیوارهای اتاق اصلی حجره طاقچه ورف‌هایی تعبیه گردیده‌است ایوان‌های کوچک این طبقه از طریق درگاه‌هایی که در اضلاع جانبی آن قرار دارد با یکدیگر در ارتباط هستند. در نمای سردر ورودی مدرسه کتیبه‌ای نصب گردیده که حاکی از اقداماتی در دورهٔ قاجاریه می‌باشد و محتوای آن این است که در دوره سلطنت فتحعلی شاه قاجار به وسیله حکمران اصفهان حاج محمد حسین خان صدر اصفهانی مدرسه ملا عبدالله و چهار سوی مجاور آن تعمیر و مرمت بعمل آمده‌است. از تزئینات مهمی که بر روی این کتیبه صورت پذیرفته می‌توان به کاشی‌کاریهای آن که از انواع خشتی هفت رنگ و با نقوش گیاهی، ختائی و اسلیمی می‌باشد صحبت نمود که زمینهٔ آن لاجوردی بوده و ارژنگ‌های سبز، سیاه، زرد و آبی استفاده شده‌است. متن کتیبه به خط ثلث می‌باشد که به رنگ سفید روی زمینه لاجوردی حک شده‌است. با گذر از سردر مدرسه وارد جلو خان می‌شویم، این ورودی در اصل بخشی از محوطه چهار سوی بازار می‌شود و با گذشتن از دالانی دراز وارد صحن مدرسه می‌شویم که نمای داخلی آن شامل دو ایوان مقابل هم و کاملاً متقارن روی محورهای شرقی، غربی و ایوان‌های کوچک دوطبقه همراه با حجره‌ها، وضو خانه، پله کان، پیش طاق و صحن که همه و همه دور تا دور یک صحن مرکزی قرار گرفته‌اند و تمامی این عناصر بر روی دو محور، یکی در جهت قبله و دیگری عمود بر آن تعبیه شده‌اند. این کتیبه به تاریخ رمضان ۱۳۱۸ هجری قمری می‌باشد و در بخش میانی پیش طاق ورودی نصب گردیده‌است که امروزه به روی بازار باز شده‌است. در زمان نادر شاه افشار به سال ۱۱۵۸ هجری قمری تعمیراتی در این مدرسه انجام پذیرفته‌است.
تولیت مدرسه
تولیت مدرسه ملا عبدالله به دستور شاه عباس اول به مولانا عبدالله شوشتری جهت تدریس ایشان واگذار گردید و شاه عباس مدرسه را به این شرط وقف کرد که تدریس آن تعلق به اولاد ملاّ عبداللّه شوشتری داشته باشد. بعد از فوت عزالدّین عبداللّه بن حسین شوشتری (۱۰۲۱ هـ. ق)، تولیت مدرسه به فرزند او یعنی «ملاّ حسن‌علی» واگذار شد. با این حال در زمان صدارت خلیفه سلطان، به مناسبتی تولیت از وی منتزع و به ملا محمدباقر سبزواری محول گردید و بعد از آن نیز تولیت آن در خاندان شیخ الاسلام سبزواری باقی ماند. از انجمله:
هلن چدویک
هلن چدویک (Helene Chadwick; November 25, 1897 – 1897:11:25, September 4, 1940) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تنگ گندا
تنگ گندا، روستایی از توابع بخش آبژدان شهرستان اندیکا در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
هانکوک تایر
هانکوک تایر کارخانجات تولید تایر کره‌ای است، که به‌عنوان هفتمین تولیدکننده بزرگ تایر در جهان، شناخته می‌شود.
شرکت هنکوک در سال ۱۹۴۱ راه‌اندازی شد و اکنون سالانه بیش از ۵۰ میلیون تایر به‌فروش می‌رساند و کارخانجات تولیدی آن در کشورهای کره جنوبی، چین، اندونزی و مجارستان مستقر می‌باشند.
دفتر مرکزی این شرکت در شهر سئول، قرار دارد و سهام آن در بازار بورس کره معامله می‌شود.
حسن‌آباد (بجنورد)
حسن‌آباد (بجنورد) روستایی از توابع بخش گرمخان شهرستان بجنورد در استان خراسان شمالی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گیفان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۶ نفر (۱۳۶خانوار) بوده‌است.
علی‌یار آشورمحمدوف
علی‌یار آشورمحمدوف (Алиёр Ашурмамадов؛ زادهٔ August 20, 1970) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ایرتیش پاولودار، باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه، باشگاه فوتبال زسکا پامیر، و باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال تاجیکستان بازی کرده‌است.
شلمبه
شلمبه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دماوند در استان تهران ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تاررود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۳ نفر بوده است.
مردم و زبان
ساکنین روستا از قومیت طبری هستند و به زبان طبری سخن می‌گویند.
سیارک ۲۰۳۱۱
سیارک ۲۰۳۱۱ بیست هزار و سیصد و یازدهمین سیارک کشف شده‌است که در ۳۱ مارس ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۵٫۰ است.
بهاءالله
میرزا حسین‌علی نوری (۱۱۹۶–۱۲۷۱ شمسی؛ ۱۸۱۷، تهران – ۱۸۹۲ میلادی، عکا) مشهور به بَهاءُالله، از پیروان باب و پایه‌گذار آیین بهائی بود. پیروان او بهائی خوانده می‌شوند. این رهبر دینی ایرانی–عثمانی ایرانی‌تبار بود که بعدها به ممالک عثمانی تبعید شد. بهائیان معتقدند که حسینعلی نوری، بنیانگذار دین بهائی جدیدترین مظهر ظهور خداوند است، همچون ابراهیم، موسی، بودا، زرتشت، عیسی، محمد، و علی‌محمد باب رسالتش برای ایجاد تمدّنی جدید و جهانی است که بشر در این زمان بدان نیازمند است. آموزه‌های او به طرفداری از صلح و وحدت جهانی بین همه نژادها، ملت‌ها و ادیان می‌پردازد. تا سال ۱۳۸۹ شمسی مطابق با ۲۰۱۰ میلادی شمار بهائیان ۷ میلیون نفر (۰٫۱٪ جمعیت جهان) برآورد شده‌است.
میرزا حسین‌علی، در خانواده ای از ملاکین منطقه نور مازندران، که با دربار قاجار ارتباط داشت در تهران متولد شد. او که با تفکر شیخی آشنا بود، به سال ۱۲۲۳ شمسی برابر با ۱۸۴۴ میلادی در ۲۷ سالگی، با دریافت یک نامه از سید علی‌محمد باب به او ایمان آورد و به تبلیغ آموزه‌های او پرداخت. او درحالی‌که عازم قلعه شیخ طبرسی بود در آمل توسط مأموران دولتی گرفتار چوب و فلک شد. او در گردهمائی بدشت لقب بهاءالله به معنی «شکوه خداوند» را برای خود برگزید. برخلاف انتظار، علی محمد باب قبل از تیرباران، حداقل در ظاهر، میرزا یحیی صبح ازل، برادر کوچکتر و ناتنی بهاءالله را به جانشینی خود برگزید. پس از ترور نافرجام ناصرالدین شاه توسط بابی‌ها، بهاءالله به عنوان رهبر بابی‌ها دستگیر و زندانی شد. به گفتهٔ وی، او در دوران حبس خود در سیاه‌چال تهران هم‌زمان با تحمل سختی‌های بسیار تجربه‌های عرفانی زیادی کرد. در یکی از تجربه‌ها حوریهٔ الهی را مشاهده نمود که او را به رسالت الهی و نصرت خداوند اطمینان داد و با این وعده روحش را مسرور ساخت. بهائیان این واقعه را نشانهٔ تولد آئین بهائی می‌دانند. او پس از چهارماه، تبرئه شد و به همراه همسر و فرزندان خردسال خود به بغداد در عراق عثمانی تبعید شد.
پس از مدتی بهاءالله در اعتراض به سیاست‌های برادرش از بغداد به سلیمانیه رفته و درویشی پیشه کرد. اما پس از دوسال دوباره به دعوت بابی‌ها به بغداد برگشت. سیاست غیبت صبح ازل و انتشار نوشته‌های بهاءالله مانند کتاب ایقان در بغداد باعث شدند که اکثر بابی‌ها پیرو بهاءالله شده و او به عنوان رهبر بابی‌ها شناخته شود. او سپس در سال ۱۲۴۲ خورشیدی مطابق با ۱۸۶۳ میلادی قبل از ترک عراق به قصد قسطنطنیه، در بغداد اعلان کرد که همان من‌یظهره‌الله یا موعودی است که باب به آمدنش وعده داده‌بود. احتمالاً تحت فشار دولت ایران، دولت عثمانی او را به استانبول و سپس به ادرنه تبعید کرد. در سال ۱۲۸۰، او جدایی خود از صبح ازل را اعلان نمود و خود را پیامبری مستقل معرفی‌کرد. عموم بابیان به وی گرویدند و از آن پس بهائی نامیده شدند.
تبعید بهاءالله به ادرنه هم‌زمان با اصلاحات نوگرایانه در امپراتوری عثمانی بود که ذهن بهاءالله و همراهانش را با مفاهیم مدرن مشغول کرد و او با نوگرایان در تماس بود. برخی دانشوران او را به‌شدت تحت تأثیر افکار مسیحی و غربی رایج در عثمانی عصر خود می‌دانند که بعدها این اندیشه‌ها را با اندیشه‌های شیعی و تصوف آمیخته و در آثارش آورد. ولی در مقابل برخی دیگر از دانشوران شباهت اندیشه‌ها را دلیل تأثیر پذیرفتن بهاءالله از متفکران غربی نمی‌دانند، و شباهت‌ها را سطحی و اندیشه‌های بهاءالله به خصوص در زمینه تکاملِ جمعیِ و وحدتِ نوعِ بشر، سیر تکاملی ادیان، و نقش دین در پویاییِ اجتماعی و معنوی انسان با متفکران غربی هم عصر او در تضاد می‌دانند.
بهاءالله رسالتش را با نوشتن نامه به سران کشورهای مختلف به صورت عمومی اعلام نمود. در این نامه‌ها بهاءالله خود را موعود تمامی ادیان نامید و سران کشورها را دعوت کرد تا از طریقت ایجاد امنیت جمعی، خلع سلاح بین‌المللی و ایجاد یک جامعه متحد جهانی به صلح دست یابند. وی همچنین در این نامه‌ها بر لزوم دموکراسی، جدایی دین از سیاست، حکمرانی قانون، تساوی و رواداری دینی تأکید کرد. دولت عثمانی به دلیل درگیری میان ازلیان و بهائیان و دعاوی دینی بهاءالله، وی و ۷۰ تن از پیروانش را به عکا تبعید و در قلعه‌ای زندانی کرد.
نورثروپ گرومن ئی‌ای-۶بی پراولر
نورثروپ-گرومن ئی‌ای-۶بی پراولر یک هواپیمای دوموتوره جهت ماموریت‌های جنگ الکترونیک است که توسط شرکت نورثروپ و بعدتر نورثروپ گرومن آمریکا تولید گردیده‌است. این هواپیما از سال ۱۹۷۱ تاکنون در خدمت نیروهای مسلح ایالت متحده است. ۴ نفر خدمه شامل یک خلبان یک متصدی اسلحه و دو نفر متصدی جنگ الکترونیک (جنگال) هستند. این هواپیما در سال ۲۰۱۵ قسمت اعظم جای خود را به هواپیمای جنگ الکترونیک پیشرفته بوئینگ ئی‌ای-۱۸جی گرولر داد.
بهاءالله
بهاءالله آثار زیادی از خود به جای گذاشت. تا کنون حدود پانزده هزار نامه و متن نوشته شده توسط وی شناسایی شده‌است. از جمله این آثار می‌توان به کتاب ایقان، کلمات مکنونه، جواهر الاسرار، چهار وادی، هفت وادی، کتاب عهدی و کتاب اقدس اشاره کرد. او اندیشهٔ فاجعه‌بار مبارزهٔ مسلحانه در بابیت را (که صبح ازل هنوز به‌آن پایبند بود) با تهذیب نفس مشابه تصوف و عرفان جایگزین کرد. آثار بهاءالله بر فضائل اخلاقی، اصل یگانگی نوع انسان، صلح جهانی، جدایی دین از سیاست، قانون‌مداری، ترویج یک نظام آموزشی همگانی و اجباری، برابری زن و مرد، همزیستی ادیان، ترکِ تعصبات دینی و نژادی و پرهیز از ملی‌گرایی افراطی و نفی کامل خشونت تأکید می‌کند. وی کتاب اقدس را دوران عکا به درخواست پیروانش برای احکام و مناسک مذهبی ارائه می‌کند و آن را وحی الهی و جایگزینی برای قرآن و کتاب بیان می‌داند. در این کتاب بهاءالله طبقه پیشوایان دینی را در آئین بهائی منسوخ می‌نماید نظم اداری بهائی که در راس آن بیت العدل اعظم قرار دارد را تشریح و قوانین مدنی، کیفری، اخلاقی و دینی بهائی را که قرار است با تفسیرهای رسمی و یک نظام اداری همراه باشد مشخص می‌نماید.
دره‌پیر (اندیکا)
دره پیر، روستایی از توابع بخش آبژدان شهرستان اندیکا در استان خوزستان ایران است.
تپه گل گاوزبان مالگاه
تپه گل گاوزبان مالگاه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان املش، بخش رانکوه، روستای امام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۶۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دره‌پیر (اندیکا)
جمعیت
این روستا در دهستان کوشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
اریک هیدن
اریک هیدن ورزشکار مرد رشتهٔ اسکیت سرعتی اهل کشور ایالات متحده آمریکا است. وی در بین سال‌های ۱۹۸۰ میلادی در مسابقات بازی‌های المپیک زمستانی در مجموع ۵ مدال طلا را کسب کرد.
بهاءالله
بهاءالله در سال۱۲۷۱ شمسی برابر با ۱۸۹۲ میلادی در عکا درگذشت و عبدالبهاء جانشین او شد.
کودکی و جوانی
میرزا حسینعلی نوری از اهالی منطقه نور مازندران، در سال ۱۱۹۵ هجری شمسی (۱۲ نوامبر ۱۸۱۷) در تهران متولد شد. بهائیان نسبت وی را از یک سو به زرتشت و از سوی دیگر به یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانی می‌دانند. همچنین به اعتقاد بهائیان، حسینعلی نوری از طریق همسر سوم ابراهیم، (قطوره) به وی منسوب است. پدرش میرزا بزرگ نوری از رجال دوره فتحعلی شاه و مردی ادیب و خطاط بود و در دربار شاه ایران منصبی عالی داشت. او به مانند دیگر فرزندان چنین خانواده‌هایی آموزش‌هایی چون خواندن، نوشتن، خوشنویسی، خواندن قرآن و اشعار شعرای مشهور ایرانی (چون عطار، حافظ و مولوی) را در خانه و از معلمان خصوصی دریافت کرد. حاج میرزا آقاسی، نخست‌وزیر وقت، علیرغم دشمنی با میرزا بزرگ، به بهاءالله منصب مهمی در دولت پیشنهاد داد، ولی بهاءالله نپذیرفت و ترجیح داد که به اداره املاک و فعالیت‌های خیریه به همراه همسرش آسیه خانم بپردازد. امیرکبیر نیز مقام و مناصبی در دستگاه حکومت به او پیشنهاد داد که آن را هم نپذیرفت. هنگامی که پدر بهاءالله، میرزا بزرگ، در سال ۱۸۳۹ درگذشت، بهاءالله مسئولیت تربیت و مراقبت از فرزندان میرزا بزرگ را که هنوز خردسال بودند بر عهده گرفت.
بهاءالله در آثارش از چند رویداد در کودکی که عمیقاً وی را تحت تأثیر قرار داده‌اند می‌گوید. او در یکی از آثار خود یک نمایش عروسکی را توصیف می‌کند که در کودکی شاهد آن بوده و شخصیت‌های آن بسیار واقعی به نظر می‌رسیده‌اند. در پایان نمایش، او عروسک‌گردانی را می‌بیند که با جعبه‌ای از خیمه بیرون می‌آمده‌است. عروسک‌گردان به او می‌گوید که تمام آن نمایش مجلل - شاه، شاهزادگان و وزیران - همه اینک در جعبه هستند. بهاءالله بعدها نوشت که از آن زمان به بعد، اسباب دنیا مانند آن نمایش برای او بی‌ارزش می‌نمود. او همچنین از خواندن داستان کشته شدن قبیله بنی‌قریظه در دوران کودکی خود می‌گوید که عمیقاً وی را اندوهگین کرده‌است. وی می‌گوید در آن زمان از خداوند خواسته‌است تا اسباب الفت، محبت و اتحاد نوع بشر را مهیا سازد. به گفته بهاءالله در همان دوران کودکی در زادروزش این رویداد منتهی به انقلابی معنوی در وجود او شد که به مدت دوازده روز متوالی ادامه پیدا کرد.
ازدواج‌ها و فرزندان
حسینعلی نوری به رسم معمول آن زمان ایران به‌طور هم‌زمان سه همسر داشته‌است. او با ۲ زن از خانواده‌های سرشناس منطقهٔ نور ازدواج کرد.
او ابتدا در سن هیجده سالگی با آسیه خانم دختر میرزا اسماعیل وزیر یالرودی در جمادی الثانی ۱۲۵۱ قمری حدود اکتبر ۱۸۳۵ میلادی ازدواج کرد. آسیه‌خانم (ملقب به نواب) از یک خانوادهٔ سرشناس نور مازندران بود. ازدواج دوم او به این صورت شکل گرفت که فاطمه خانم، دختر عمهٔ حسینعلی نوری در سال ۱۸۴۲ میلادی در سن چهارده سالگی با یک روحانی برجستهٔ سالمند به نام شیخ محمد تقی معروف به علامهٔ نوری ازدواج کرده بود. اندکی بعد از این ازدواج علامهٔ‌نوری درگذشت و چون فاطمه خانم فرزندی نداشت هیچ ادعائی در مورد ارث از شوهرش نمی‌توانست داشته باشد. او به این ترتیب در واقع از خانوادهٔ علامهٔ نوری اخراج شده بود. بنا بر رسم آن زمان یکی از مردان فامیل که موقعیت مادی و اجتماعی خوبی داشته باید آن بیوه را به عقد خود درآورده و تحت حفظ شرعی خویش قرار دهد. مادر فاطمه خانم (عمهٔ حسینعلی نوری) امید داشت که او چنین کاری را انجام دهد. او چندین بار این موضوع را به وی گوشزد کرده بود. عموی بهاءالله نیز چنین عقیده ای داشته‌است. بهاءالله برای حفظ حیثیت دخترعمهٔ خود و آبروی خانوادهٔ سرشناس وی در نور، مازندران، وی را به عنوان همسر دوم خود انتخاب کرد. فاطمه خانم (ملقب به مهدعلیا) در سال ۱۸۴۹میلادی به عقد ازدواج بهاءالله درآمد.
به گفتهٔ موژان مؤمن، زمان و مکان و شرایط ازدواج سوم بهاءالله کاملاً روشن نیست. یکی از بابیان کاشان، میرزا مهدی، خواهرش گوهر خانم را در حدود سال ۱۸۶۲ به بغداد برد تا در منزل حضرت بهاءالله خدمتکاری کند. شریعت اسلام و عرف اجتماعی ایجاب می‌کرد که هر زنی که وارد خانه مرد می‌شود، باید به نحوی یا از جهت فامیلی یا ازدواج به مرد مربوط باشد. لذا بهاءالله با گوهر خانم ازدواج کرد. روایت‌ها در مورد اینکه آیا این ازدواج قبل از خروج بهاءالله در سال ۱۸۶۳ در بغداد رخ داد یا پس از پیوستن گوهرخانم به بهاءالله در عکا در حدود سال ۱۸۷۰ متفاوت است'''. ''' تنها فرزند از این ازدواج، یک دختر به نام فروغیه، در حدود سال ۱۸۷۱ در عکا به دنیا آمد. به گفتهٔ ئوآن کول، زمان اقامت در بغداد، به اصرار آسیه خانم، تصمیم گرفتند گوهر را به عنوان خدمتکار تمام‌وقت داشته‌باشند. چون زندگی یک زن با مرد نامحرم در شرع شیعه و عرف مردم ناپسند بود، بهاءالله گوهر را به ازدواج موقت خود درآورد.
حسینعلی نوری مجموعاً ۱۴ فرزند داشت که تنها ۷ نفر از آن‌ها به سن بلوغ رسیدند و باقی در دوران طفولیت از دنیا رفتند. ۷ نفر از این فرزندان از آسیه (شامل عباس افندی، بهیّه، میرزا مهدی) و ۶ نفر آن‌ها از فاطمه (شامل صمدیه، محمدعلی، ضیاءالله، بدیع‌الله) بودند. او از گوهر تنها یک فرزند (فروغیه) داشت. پس از درگذشت بهاءالله در سال ۱۸۹۲ میلادی، دو همسر اول بهاءالله و فرزندانشان با هم دشمنی شدیدی پیدا کردند. به اعتقاد بهائیان این اختلاف به‌واسطه سرپیچی فرزندان مهد علیا از عهد و میثاق بهاءالله بود.
از شیخیه تا تیرباران باب
میرزا حسین‌علی با شیخی‌های نور و تهران در تماس بود، امری که با توجه به محبوبیت شیخیهٔ باطن گرا در میان اشراف قاجار و تمایل وی به اندیشه‌ورزی طبیعی بود. در سال ۱۲۲۳ خورشیدی (۱۸۴۴ میلادی) ملا حسین بشروئی برای دعوت شیخی‌ها به عقیده‌های جدید بابیت به تهران آمده بود و توانست میرزا معلم نوری را بابی کند. میرزا معلم به درخواست ملا حسین بشروئی قبول کرد که با میرزا حسین‌علی تماس بگیرد. به این ترتیب میرزا حسین‌علی دعوت سید علی‌محمد باب در مورد مرجعیت مذهبی او به عنوان «باب» امام دوازدهم شیعیان را پذیرفت. هرچند او هیچگاه خود سید علی‌محمد باب را ندید. او در سال ۱۸۴۴ میلادی، با دریافت یک نامه از سید باب که توسط حسین بشرویه در عمارت خانواده در تهران ارسال شده بود ایمان خود را به سید باب اعلام کرد. با توجه به روایت حسین بشرویه معلوم می‌شود که وی به دستور خاص سید باب در جستجوی میرزا حسینعلی بوده‌است تا پیام باب را به وی برساند. در واقع باب سفر حج خود را به مکّه، برای اعلان علنی رسالت خود، تا دریافت نامه ملاحسین و اطلاع از نتیجه دیدارش با میرزا حسینعلی نوری به تأخیر انداخت. او در آن زمان ۲۷ سال داشت. میرزا حسین‌علی در ابتدا به روستای خود تاکر رفت و اقدام به گسترش آئین بابی در نور و مازندران نمود. باتوجه به وجههٔ او به عنوان یکی از اشراف محلی، سفر وی موفقیت‌آمیز بود و منسوبان او منجمله دو برادرش میرزا یحیی و میرزا موسی و حتی افرادی از طبقه روحانی به آئین جدید گرویدند. از سیزده فرزند میرزا بزرگ نوری، حداقل یکی شیخی و حداقل شش فرزند بابی شدند.
میرزا حسین‌علی اگرچه از اولین پیروان باب بود، با بابی‌های دیگر متفاوت بود از این نظر که بیشتر آشناها و ارتباطاتش با درباریان بود و نه علمای شیعه و هستهٔ اصلی جنبش بابیه. میرزا حسین‌علی از مقام و ارتباطات خود در تهران نه‌تنها برای تبلیغ بابیت، بلکه برای محافظت از هم‌کیشان خود نیز استفاده کرد. تلاش او برای آزادسازی طاهره از زندان به زندانی‌شدن موقت خودش انجامید. سه سال بعد او به همراه برادرش میرزا یحیی در گردهمایی بدشت شرکت کرد. در بدشت او نقش کم‌اهمیتی داشت: او باغ‌هایی اجاره نمود و به تشویق باب برای بابی‌ها القابی را انتخاب کرد. خود او نام «بهاء» به معنی «شکوه (خداوند)» را برای خود برگزید و برادرش میرزا یحیی به «صبح ازل» ملقب گشت. در مناظره‌ای که بین طرفداران نگه‌داشتن شریعت اسلام و نسخ آن درگرفت، بهاءالله در گروه حامیان نسخ شریعت اسلام بود. در این گردهمایی استقلال بابیه و جدائی آن از اسلام اعلام شد.
پس از آغاز درگیری بابی‌ها با حکومت قاجار، بهاءالله و همراهانش (شامل صبح ازل) از نور به سمت قلعهٔ طبرسی در نزدیکی بابل، مازندران، شتافتند تا به بابیان محاصره شده در آنجا کمک کنند. اما در راه دستگیر و در آمل زندانی شدند. بهاءالله ظاهراً قصد داشت که از جایگاه اجتماعی خانواده خود برای مذاکره پایان جنگ قلعه طبرسی استفاده کند. نظریهٔ دیگر آن‌است که همانند دیگر بابی‌ها در قلعه، بهاءالله جنگ را به مانند نبرد کربلا فرصتی برای شهادت می‌دید. در این زمان محمد شاه حکم قتل بهاءالله را صادر نمود ولی مرگ ناگهانی وی در ۱۳ آذر ۱۲۲۷ خورشیدی مطابق با چهارم دسامبر سال ۱۸۴۸ حکم را بی‌اثر کرد. سه‌سال بعد برای بابی‌ها بسیار سخت گذشت. بسیاری از بابی‌ها در مازندران، نیریز، و زنجان توسط نیروهای حکومت محاصره و قتل‌عام شدند. حکومت سید علی‌محمد باب را نیز پس از آنکه خود را «مظهر الهی» نامید و «کتاب بیان» را در بنیان‌گزاری دینی جدید نوشت اعدام کرد. بهاءالله از شورش بابیان در نیریز و زنجان ناراضی بود و آن را بر ضد مشیت الهی می‌دانست.
باب در زندان با بهاءالله و صبح‌ازل در تماس بود، که پس از کشته‌شدن بسیاری از پیروان برجستهٔ باب به‌عنوان محتمل‌ترین رهبران بابی مطرح شده‌بودند. بهاءالله در این زمان ۳۳ ساله و شخصیتی برجسته و شناخته‌شده بود و انتظار می‌رفت که رهبر بابیان شود. اما به صورتی عجیب، به‌نظر می‌رسد که باب صبح ازل، برادر کوچک‌تر و ناتنی بهاءالله، را که در آن زمان ۱۹ساله بود برای رهبری، حداقل اسماً، انتخاب کرده‌است. کول معتقد است به دلیل آوازه بهاءالله و اینکه حداقل یک بار فرمان قتل او صادر شده بود، تلاش شده بود که بهاءالله به عنوان رهبر بابیان مورد توجه انظار قرار نگیرد. حتی نامه‌های باب به بهاءالله به اسم برادر کوچکش صبح ازل می‌آمد. بهاءالله، صبح ازل و یکی از منشیان باب به این توافق رسیده بودند که برای حفظ بهاءالله برادر کوچکتر به عنوان یکی از «مرایا» معرفی شده و به عنوان مقام رهبری بابیان شناخته شود. امانت نیز بر این عقیده است که شاید انتصاب میرزا یحیی صبح ازل به همت و وساطت بهاءالله صورت پذیرفته باشد. چه که بسیار بعید است که میرزا یحیی، نو جوانی که در ۱۲۲۹ شمسی برابر با ۱۸۵۰ میلادی بیش از هیجده سال نداشته توانسته باشد مستقیماً محل توجه باب واقع شده باشد، به‌ویژه در شرایطی که باب در حبس ماکو و چهریق از ارتباط با پیروان خود ممنوع بوده‌است. همچنین به دلیل شهرت بهاءالله و از آنجایی که قبلاً یک بار حکم اعدام برای او صادر شده بود، ملاحظات زیادی وجود داشت تا او به عنوان رهبر بابیان در کانون توجه قرار نگیرد. حتی نامه‌های باب به برادر کوچکش میرزا یحیی خطاب می‌شد. بهاءالله، یکی از منشی‌های باب و میرزا یحیی موافقت کردند که نوری جوان‌تر به‌عنوان کانون رهبری بابی و به عنوان مقام تشریفاتی جامعه بابی معرفی شود تا از بهاءالله در برابر انتقام‌جویی محافظت کند و وی بتواند برای ادامه فعالیتهایش آزادانه‌تر عمل کند همچنین برای اینکه میرزا یحیی مورد آسیب قرار نگیرد باب به وی توصیه کرده بود تا خود را مخفی نکه دارد. از طرف دیگر مک‌اوین می‌گوید به نظر می‌رسد ارجاعات متعددی در نوشته‌های باب شواهدی قوی از انتخاب صبح ازل به جانشینی باب ارائه می‌دهند. باب از نامه‌های صبح ازل استقبال می‌کرد و ادعا می‌کرد که آثار الهام الهی در نوشته‌های او وجود دارد. پیشتر سبقت در ایمان، و عضویت در طبقه «علماء» شروط رهبری بابیان بود ولی به نظر می‌رسد باب صبح ازل را به دلیل تصور او در مورد توانایی درونی (فطرت) در دریافت علم الهی برای جانشینی انتخاب کرده‌است. به عقیدهٔ مک‌اوین برخلاف شواهد کافی بر وصی بودن صبح ازل، منابع متاخر بهائی این انتساب را کم‌اهمیت جلوه داده یا تحریف کردند. اما صبح‌ازل جوان مشروعیت و مرجعیت وسیعی نداشت و جامعهٔ بابی دچار تشتت گشته و در گوشه‌کنار افراد متعددی ادعای مقامی الهی کردند. باب تأکید کرده‌بود که چهرهٔ آخرالزمانی دیگری به نام «من یظهره‌الله»، عظیم‌تر از خود باب ظهور خواهد کرد. عصاره و هدف از رسالت باب همان‌طور که خود او همیشه بر آن تأکید داشت آماده کردن مردم برای این ظهور دوم و عظیم‌تر بود، ظهوری که به کرات آثار باب به آن اشاره می‌کند. در این زمان بابیان دل‌سرد به دنبال رهبری جایگزین باب می‌گشتند. صبح ازل در ابتدا رقیبان را تحمل می‌کرد و خود را در سرسلسلهٔ ظهورات می‌دانست، گرچه بعدها رقیبان را دیگر تحمل نکرد. اما بهاءالله از ابتدا ظهورات بابی دیگر را کم‌اهمیت جلوه‌داده و بر جایگاه بلند خود تأکید می‌کرد.
ترور ناصرالدین‌شاه توسط بابی‌ها و زندانی‌شدن
بهاءالله در سال ۱۲۳۰ شمسی برابر با ۱۸۵۱ میلادی و پس از تیرباران باب به در خواست امیرکبیر ایران را به مقصد کربلا ترک می‌کند. او در کربلا ادعا کرد که همان امام حسین است که پس از ظهور امام زمان رجعت کرده‌است. اما این راز را از خیلی از همراهانش مخفی، و در مجامع عمومی برای حفظ اتحاد و تبلیغ بابیت، از صبح ازل حمایت می‌کرد.
بهاءالله یک سال بعد با کشته‌شدن امیرکبیر و به دعوت میرزا آقاخان نوری جانشین امیرکبیر به ایران بازمی‌گردد. میرزا آقاخان با بهاءالله خویشاوند و هم‌ولایتی بود و بهاءالله پس از بازگشت ماه‌ها میهمان صدر اعظم بود. حسینعلی نوری به تازگی وارد تهران شده بود که طوفان تازه‌ای دامنگیر جامعه بابی می‌شود. علت این گرفتاری بابی‌های رادیکال بودند که بعد از اعدام باب، تصمیم به قصاص شاه گرفته و به جان او سوء قصد کرده بودند. بهاءالله قبل از سوء قصد به جان ناصرالدین شاه در منزل یکی از برادران میرزا آقا خان نوری در شمیران به سر می‌برد. به گفته نبیل زرندی او در آنجا با «عظیم»، سرکردهٔ این توطئه ملاقات می‌کند و او را از نقشه قتل شاه برحذر می‌دارد و این برنامه را محکوم می‌کند.
سوءقصد به جان شاه در ۲۴ مرداد ۱۲۳۱ مطابق ۱۵ اوت ۱۸۵۲ اتفاق می‌افتد که در جریان آن شاه فقط جراحات سطحی برمی‌دارد. اما بلافاصله بعد از سوءقصد نافرجام به جان ناصرالدین شاه، همه بابیان برجسته که نقشی در این توطئه نداشتند از جمله بهاءالله دستگیر می‌شوند و شاه انتقام‌جو فرمان قتل‌عام بابیان را صادر می‌کند. بسیاری از بابیان و حتی افرادی که مشکوک به بابی بودن بودند در یک کشتار دسته جمعی هولناک با سازماندهی علماء، دولتیان، شاهزادگان قاجار، دیوان‌سالاران و تاجران در ملاء عام به انحای فجیع شکنجه و اعدام می‌شوند. میرزا آقاخان نوری برای کاهش احتمال انتقام دستور داده بود که قربانیان بین گروه‌های مختلف مانند نظامیان، نجیب‌زادگان و استادان و شاگردان دارالفنون تقسیم شوند تا مسئولیت کشتار بین همگان تقسیم شود. بعضی را شمع‌آجین کردند، بعضی را به دم توپ بستند، بعضی را قطعه قطعه کردند، و بعضی را قبل از اعدام چشم از حدقه درآورند، یا پوست از پا کندند و بعد از فرو بردن در قیر داغ مجبور به دویدن کردند. چندین هزار نفر در این قتل‌عام کشته شدند.
مهد علیا (مادر شاه) بهاءالله را در حادثهٔ حمله به پسر خود متهم می‌دانست و سعی داشت میرزا آقاخان نوری را نیز به عنوان همدست متهم کند. میرزا آقاخان نیز برای مبری ساختن خود بابیان را به شدت سرکوب می‌کند.
پس از ترور، بهاءالله با علم به اینکه ممکن است در مظان اتهام قرار بگیرد حاضر به اختفا نمی‌شود و به منزل شوهر خواهرش که منشی سفیر روسیه بود می‌رود، اما دستگیر شده و با غل و زنجیر به زندان سیاه‌چال برده می‌شود. بهاءالله را به زندان سیاه‌چال تهران که بعدها تخریب و بر روی بقایای آن تکیه دولت ساخته شد، بردند و مدت چندین ماه وی را در غل و زنجیر نگاه داشتند. زنجیر سنگینی بر گردن بهاءالله بود که آثار آن تا آخر عمر بر گردنش دیده می‌شد. بهاءالله در این زندان شاهد اعدام بسیاری از دوستان بابی‌اش بود. وی می‌نویسد که در این سیاه‌چال، چندین بار حالات عرفانی-معنوی را تجربه کرده و به مقام رسالت خود آگاه شده‌است. رابرت استاکمن این واقعه را شروع دورهٔ رسالت او در نظر می‌گیرد هرچند که بهاءالله این موضوع را در آن هنگام آشکار نکرد.
اقامت اول در بغداد
با اثبات بی‌گناهی حسینعلی نوری و اقدامات و پیگیری‌هایی که از طرف اقوام او و خصوصاً شوهرخواهر او، میرزا مجید آهی، منشی سفارت روسیه، و میرزا آقاخان صدراعظم انجام شد، وی بعد از ۴ ماه به دستور شاه از سیاه چال تهران آزاد شد؛ مشروط بر اینکه ایران را ترک کند. برای ترک ایران یک ماه به او مهلت دادند. بهاءالله پس از آزادی از سیاه‌چال بسیار بیمار بود و قدرت جسمی کافی برای سفر طولانی را نداشت. خانهٔ او غارت و ویران شده بود و خانوادهٔ او در نقطهٔ دورافتاده‌ای از پایتخت به سر می‌بردند. سفیر روسیه پیشنهاد اقامت در روسیه را به او داد ولی او قبول نکرد و تبعید به عراق را ترجیح داد. بهاءالله در ۲۲ دیماه ۱۲۳۱ خورشیدی برابر با ۱۲ ژانویهٔ سال ۱۸۵۳ (آغاز محرم ۱۲۶۹) به همراه خانواده و دو برادرش میرزا موسی و میرزا محمد قلی به بغداد که در آن دوران عراق جزو متصرفات دولت عثمانی بود رسیدند. دولت عثمانی برای در امان ماندن بهاءالله از دخالت‌های دولت ایران به او شهروندی عثمانی اعطا کرد.
بهاءالله یک سال پس از تبعید به بغداد در ژانویه ۱۸۵۳ آثاری به رشته تحریر درآورد که به ترویج امر باب می‌پرداخت. این آثار همچنان اشاره‌هایی در پرده به دعاوی نوپای پیامبری بهاءالله دارد و در عین حال مرجعیت صوری میرزا یحیی را نیز تأیید می‌کند. صبح ازل برای محافظت از خود، خود را از سایر بابیان پنهان می‌کرد. او امورات را از طریق واسطه‌هایش مانند بهاءالله اداره می‌کرد و بهاءالله هم در جمع به برادرش ارجاع می‌داد. صبح ازل از نظر مالی به بهاءالله و برادر وی میرزا موسی وابسته بود. سیاست غیبت صبح ازل به تدریج به بیگانگی او با بخش بزرگی از بابی‌های تبعیدی انجامید و آنان شروع به هم‌پیمانی با دیگر مدعیان، به‌ویژه بهاءالله، کردند.
در سال ۱۲۳۱ خورشیدی مطابق ۱۸۵۳ میلادی، بین بهاءالله و صبح ازل و نزدیکان صبح ازل اختلافاتی رخ داد. بهاءالله با سیاستهای صبح ازل من جمله اختفاء و تلاشهای مستمر وی برای ترور شاه مخالف بود. اگرچه بهاءالله هنوز دعویی مطرح نکرده بود، اما کاریزما و توانایی ذاتی او برای رهبری، بابیان را، که اکثریت رهبرانشان در سرکوب‌های شدید دولتی در ایران کشته شده بودند، برآن داشت تا او را به عنوان منبعی برای هدایت و الهام در نظر بگیرند. بهاءالله پس از ورود به بغداد به تدریج روحیه جامعه ناامید و رو به انحلال بابی را از طریق نوشته‌هایش که بر اهمیت رفتار اخلاق‌مند و دوری از اعمالی که سبب ناآرامی‌های اجتماعی می‌شود بالا برد. هر چه احترام بابیان به بهاءالله بیشتر می‌شد بر کینه و حسادت میرزا یحیی برادر ناتنی بهاءالله که خود دعوی رهبری داشت افزوده می‌شد. بهاءالله که نمی‌خواست سبب اختلاف شود در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۲۳۳ یعنی ۱۰ آوریل ۱۸۵۴ بغداد را به مقصد کوه‌های کردستان ترک کرد تا از صبح ازل فاصله بگیرد. وی در کردستان دو سال در تنهایی زندگی درویشی پیش گرفت. او امیدوار بود که در غیابش جنجالی که صبح ازل مسبب آن بود فروکش کند. بهاءالله در این رابطه در طی نامه‌ای به یکی از خویشان خود می‌نویسد: «از ارض طا (طهران) بعد از ابتلای لایُحصی (بیشمار) بعراق عرب بامر ظالم عجم وارد شدیم و از غُل (زنجیر) اعداء بِغِلّ (کینه) احبّاء مبتلا گشتیم… تا آنکه فرداً واحداً هجرت اختیار نمودم و سر به صحراهای تسلیم نهادم … که شاید نار بغضا ساکن شود و حرارت حسد بیفسرد».
در سلیمانیه
بهاءالله دو سال از ۱۲۳۳ تا ۱۲۳۵ خورشیدی برابر با ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۶ میلادی را به گوشه‌نشینی درویشی در منطقهٔ سلیمانیه سپری کرد. وی در ابتدای ورود به کردستان در غاری در کوهستانهای سرگلو مسکن گزید. بعدها یکی از مشایخ صوفی منطقه به اسم شیخ اسماعیل با بهاءالله آشنا شد و بینش معنوی او را تحسین کرد. او از بهاءالله دعوت کرد که به خانقاه صوفیان خالدیه در سلیمانیه، شهر اصلی کردستان عراق بیاید و به بزرگان متصوفه تعلیم دهد. بهاءالله دعوت او را پذیرفت و به آنجا نقل مکان کرد. وی در مدت اقامت خود به درخواست میزبانان خود برایشان کتاب فتوحات مکیه ابن عربی را تفسیر کرد و قصیده ورقائیه را به سبک شورانگیز ابن فارض سرود که در ضمن آن به بعثت خود (به عربی «بعثتی») اشاره‌کرد. بهاءالله در کردستان مورد احترام رهبران نقشبندیه و قادریه نیز بود و در بازگشت به بغداد ارتباط خود را با دراویش کرد حفظ کرد و وقتی به ملاقات او می‌رفتند پذیرای آنها بود. وی دو اثر هفت وادی و چهار وادی را در پاسخ به مکاتبات آنها به رشته تحریر درآورد.
بهاءالله با عزلت‌گزینی در کردستان همان کاری را انجام داد که بسیاری از رهبران دینی قبل از او انجام داده بودند. او برای مدت طولانی عزلت گزید و سپس برای ایجاد نظم بازگشت. چنین انزوا و بازگشتی را می‌توان بخشی از آئین گُذار دانست که منجر به نوآوری دینی می‌شود. به عقیده امانت بازگشت از کوه‌های کردستان به جلگه‌های دجله و فرات به میان بابیان چندان بی شباهت به تمثیلی نیست که نیچه در آغاز چنین گفت زردشت دربارهٔ پیامبرش یعنی آن زردشت افسانه ای آورده‌است. پیامبری که دلزده از مردمان به انزوای کوهستان پناه می‌بَرد و پس از دورانی تأمل و تفکر در احوال خویش و جهان با پیامی نوبنیاد و آیین شکن به جهان مردمان بازمی‌گردد تا آنان را از پیام نوین خویش آگاهی دهد و در مقابل، تحقیر و رنج را برای خود باز خرد.
بهاءالله در نهایت به درخواست بابیان برجسته که تأثیر تنش‌زدایی و ثبات‌بخشی وی را در بغداد ضروری می‌دیدند و به اصرار خانواده خود در بهار ۱۲۳۵ خورشیدی برابر با مارس ۱۸۵۶ به بغداد بازگشت. وی تا سال۱۲۴۲ شمسی که برابر با ۱۸۶۳ است در آنجا اقامت گزید و به بسط پیروان وفادار و روزافزون خود از طریق آثار زیبای عرفانی و رساله‌های اعتقادی متقن و صریح همچون کلمات مکنونه، هفت وادی و کتاب ایقان، که به فارسی یا عربی می‌نگاشت، پرداخت.
بازگشت به بغداد
هنگامی که بهاءالله به بغداد بازگشت جامعهٔ بابی اوضاع نابسامانی داشت و دچار ناامیدی و تفرقه شده بود. بهاءالله که مصمم بر تغییر وضعیت موجود بود شروع به تلاش برای احیای جامعهٔ بابی در عراق و ایران نمود. از مهم‌ترین آثاری که بهاءالله در دوران اقامت در بغداد نگاشت می‌توان به کلمات مکنونه، کتاب ایقان، جواهر الاسرار و دو اثری عرفانی به نام‌های چهار وادی و هفت وادی اشاره کرد که نقش بسزایی در احیای جامعه به شدت سرکوب شده بابی ایفا نمودند. این آثار به جوانب مختلفِ ایمان دینی می‌پردازند: هفت وادی و چهار وادی به جنبه معنوی و عرفانی دین و سلوک انسان در مراحل کسب کمالات معنوی می‌پردازند، کلمات مکنونه راه‌کردهای عملی یک زندگی اخلاق‌مند را مشخص می‌کند و جواهر الاسرار و کتاب ایقان مبانی و اصول اعتقادی آئین جدید را تشریح می‌کنند. بهاءالله پیشگویی اسلامی مبنی بر ظهور مهدی یا مسیح در سال ۱۲۸۰ هجری را که به باور عمومی رسیده بود جدی گرفت و دعوت خود را تا آن سال آشکار نساخت. اگر چه شواهد زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه او «رازی موعودگرایانه» (مبنی بر دعوت خود) را سالها پیش از این پنهان نگاه داشته بود. او اندیشهٔ فاجعه‌بار مبارزهٔ مسلحانه در بابیت را (که صبح ازل هنوز به‌آن پایبند بود) با تهذیب نفس مشابه تصوف و عرفان جایگزین کرد. او در آثار خود درکی جدید از دین بابی را در اختیار بابیان قرار داد.
تعداد پیروان او به شکل فزاینده‌ای رشد کرد و ظرف مدت کوتاهی هم بابی‌ها و هم مقامات ایرانی و عثمانی او را به عنوان رهبر برجسته بابیان شناختند. وی در خارج جامعهٔ بابی نیز از همراهی و تأیید ساکنان بغداد و مسافرانی که به این شهر می‌آمدند برخوردار بود از جمله مقامات عثمانی، افراد برجسته ایرانی و حتی روحانیون سنی که او را به عنوان شخصیتی مهم می‌شناختند. حکومت ایران که از احیای جامعهٔ بابی تحت رهبری بهاءالله نگران بود مقامات عثمانی را مورد فشار قرار داد تا بهاءالله و یاران در حال فزونی او را به محلی دورتر از مرزهای ایران تبعید کند. مقامات عثمانی این موضوع را قبول کرده و بهاءالله را در سال ۱۲۴۲ شمسی برابر ۱۸۶۳ میلادی به استانبول فراخواندند.
نوزده سال بعد از آغاز دعوت باب، در اول اردیبهشت ۱۲۴۲ ش. برابر با ۲۱ آوریل ۱۸۶۳ قبل از حرکت به استانبول بهاءالله و همراهانش برای دوازده روز در باغ نجیب پاشا در حومه بغداد اقامت کردند. در این مکان بود که بهاءالله به بابیان حاضر اعلان کرد که او پیام‌آور الهی و همان من یظهره الله یا موعودی است که باب به آمدنش وعده داده‌است. علاوه بر این بهاءالله در این گردهمایی بر وحدت نوع انسان، شمول گرایی آئین جدید، نفی کامل خشونت و جهاد و اینکه دوره دیانت او دست‌کم هزار است تأکید کرد. این مناسبت در بین بهائیان به عید رضوان شناخته می‌شود. اکثر بابیان به او ایمان آورده و زان پس بهائی نامیده شدند. احتمالاً چون هنوز سال ۱۲۸۰ هجری آغاز نشده بود، بهاءالله اعلام نوشتاری دعوتش را حدود یک سال به تأخیر انداخت.
تبعیدها به استانبول و ادرنه و جدایی از صبح ازل
بسیاری از بشارات و تأکیدهای متوالی باب در دو سال پایانی زندگی‌اش، امکان ظهور جدیدی را که با عنوان «من یظهره الله» از او یاد می‌کرد نزدیک می‌دانست. مک اوین اما معتقد است باب پیش‌بینی کرده بود که «من‌یظهره‌الله» یک یا دو هزار سال بعد ظهور خواهد کرد؛ ولی جذابیت ظهور منجی باعث بازتفسیر پیشگویی‌های کتاب بیان شد تا نشان داده‌شود که باب ظهور زودهنگام منجی را پیش‌بینی می‌کرد. با این حال سعیدی بر این باور است که باب بر قرب ظهور موعود (من یظهره الله) تأکید کرده بود. مهم‌تر از آن وی اساساً بابیان را برحذر داشته بود که مبادا مانند ادیان قبل که با استدلال به کتاب آسمانی خود از پیامبر بعدی محروم شدند با استدلال به آثار باب از ایمان به «مَن یُظهره الله» محروم شوند. آنها می‌بایست موعود را از آثار و صفات خود او بشناسند و نه از اشاره و دلالت دیگران (حتی خودِ باب و هجده حواری اولیه او). بهاءالله در بهار و زمستان سال ۱۲۴۲ ش. برابر با ۱۲۸۰ هجری و ۱۸۶۳، دعوتش را به تدریج به دوستانش اعلام کرد. او در «سورة دم (خون)» نوشت که او همان رجعت باب یا «من یظهره الله» است. حواریون نزدیک بهاءالله در ایران نامه‌هایی از او دریافت می‌کردند و به دست بابی‌های ایران می‌رساندند. بهاءالله و پیروانش استدلال می‌کردند که سید علی‌محمد باب در حقیقت بشارت‌دهندهٔ ظهور بهاءالله بوده و انتخاب صبح ازل به عنوان جانشین باب، حربه‌ای برای در امان ماندن بهاءالله از حاکمان ایران بوده‌است. به گفته سعیدی خطری که بهاءالله را تهدید می‌کرد از جانب امیرکبیر بود. اگر امیرکبیر به نقش کلیدی بهاءالله در جامعه بابی پی‌می‌برد حتماً او را به قتل می‌رساند.
انتشار دعاوی بهاءالله به عنوان من یظهره الله مقام صبح ازل را تحت الشعاع قرار داد و باعث تشدید حسادت وی شد. بهاءالله در بهار ۱۲۴۵ش. برابر یا ۱۸۶۶ میلادی خانه‌اش را از صبح ازل جدا کرد چون به گفته او صبح ازل قصد کشتن او را داشته، بهاءالله بعد از اینکه صبح ازل او را مسموم کرده بود به شدت بیمار شده بود. او پس از این ماجرا به مدت دو ماه در ادرنه خود را از بابیان آنجا جدا کرد و در انزوا زیست. وی به آنها دستور داد که بین صبح ازل و او یکی را انتخاب کنند. تقریباً همه بابیان بهاءالله را انتخاب کردند، همچنین به صورت فزاینده‌ای بابیان ایران به وی گرویدند. سپس بهاءالله آشکارا اعلام کرد که پیامبر مستقلی است و شروع به نوشتن سوره‌هایی کرد که آن‌ها را وحی الهی می‌دانست. وی در شهریور ۱۲۴۶ش؛ یعنی سپتامبر ۱۸۶۷ به‌طور قطعی از برادرش جدا شده و از صبح ازل خواست که از از او اطاعت کند. صبح ازل نپذیرفت و او را به مباهله در مسجد سلطان سلیم دعوت کرد، اما وقتی در میانهٔ راه تصمیم‌اش را تغییر داد و در مباهله حاضر نشد، وجهه خود را از دست داد.
بهاءالله رسالتش را در دوران اقامتش در ادرنه به صورت عمومی اعلان کرد. این اعلان عمومی در قالب صدور نامه‌هایی به پادشاهان و سران ممالک صورت گرفت. که از جمله این نامه‌ها می‌توان نامه به ناپلئون سوم در فرانسه، نامه به پاپ اعظم، نامه به ناصرالدین شاه، پادشاه ایران و نامه به سلطان عبدالعزیز ترکیه اشاره کرد. وی در این نامه‌ها به مقام رسالت خود اشاره می‌کند و آن‌ها را به کناره‌گیری از جنگ و برقراری صلح و آشتی دعوت می‌کند.