cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ابوتراب مظهری
حاج ابوتراب مظهری، در سال ۱۳۰۲ شمسی در شهرستان نهاوند متولد شد. وی در کودکی پدر خود را از دست داد و به همراه مادرش به گذر ایام پرداخت. در ابتدای نوجوانی به فراگیری شغل خیاطی مشغول شد و نان‌آور خانه گشت. در جوانی مدتی به تهران هجرت و سپس به شهرستان ملایر عظیمت نمود و در آنجا ساکن گشته و مشغول به فعالیت شد. با باز شدن کلاس‌های اکابر به دستور رضاشاه وی به این کلاس‌ها رفته و مدرک اکابر را کسب نمود. با ذوق و علاقه وافر وی به ادبیات مخصوصاً شعر و مطالعه کتب اشعار مختلف در خود قریحه شعری را حس نموده و شروع به سرودن شعر نمود که بیشتر در قالب غزل اشعار خود را می سرائید. وی بیش از هزار بیت شعر سرود که حاصل این فعالیت‌ها چاپ مجموعه اشعار وی در سال ۱۳۸۵ بود. وی در دهم اسفند ماه ۱۳۸۵ در ملایر به دلیل ابتلا به بیماری کلیوی دیده از جهان فرو بست.
الیستر براون (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۵۱)
الیستر براون ( Alistair Brown; زاده April 12, 1951) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل اسکاتلند بود.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورت ویل، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال کریستال پالاس و باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد.
باشگاه فوتبال پانیونیوس
باشگاه فوتبال پانیونیوس (به ؛ به Panionios F.C) یک باشگاه فوتبال یونانی واقع در نئااسمیرنی است که در سطح سوم فوتبال یونان رقابت می‌کند. این باشگاه قدیمی‌ترین باشگاه فوتبال یونان است. مسعود شجاعی، احسان حاج‌صفی و کریم انصاری فرد سابقهٔ بازی در این تیم را دارند.
ترانه‌شناسی موریسی
ترانه‌شناسی موریسی شامل آلبوم‌ها و کل آثار خوانندهٔ آلترنتیو راک انگلیسی موریسی است. از وقتی گروه اسمیتز در سال ۱۹۸۷ از هم پاشید، تا امروز، وی ۱۰ آلبوم استودیویی ، ۲ آلبوم زنده ، ۱۱ آلبوم گردآوری‌شده ، یک آلبوم چندآهنگه، ۴۸ تک‌آهنگ و ۳۵ نماهنگ بعلاوه ۷ آلبوم ویدئویی منتشر کرده‌است. همچنین در کارنامهٔ هنری خود تا به امروز، با کمپانی‌های نظیر اچ‌ام‌وی، سایر، پارلفون، پالیدور، آرسی‌ای، آیلند ، مرکوری، سنکچوئری، ئی‌ام‌آی ، رپرایز، راینو، دکا، هاروست و کپیتال همکاری کرده‌است.
محمود آخوندی
محمود آخوندی اصل (زاده ۲۰ اسفند ۱۳۱۲ در اهر - درگذشته ۲ فروردین ۱۳۹۴ در تهران) استاد حقوق جزا و نخستین پروفسور حقوقی ایران بود.
زندگی‌نامه
محمود آخوندی تحصیلات ابتدایی خود را در اهر آغاز کرد و برای آموزش دوره متوسطه ۶ ساله به تبریز رفت. سپس در رشته حقوق قضایی وارد دانشگاه تهران شد و پس از دریافت لیسانس قضایی راهی شهر نوشاتل سوئیس شد. آخوندی در ۱۳۴۰ در رشته حقوق جزا پایان‌نامه دکترای خود را با هدایت فرانسوا کلر با موضوع حقوق جزای اسلامی و تأثیر آن در حقوق جزای ایران گذراند.
محمود آخوندی، بعد از بازگشت به ایران، در اهر بعنوان اولین دادرس دادگاه شهرستان و بعد رئیس دادگاه بخش مشغول فعالیت شد. شش ماه دادرس علی‌البدل بود. سپس بازپرس دادسرای تبریز شد و مأموریت پیدا کرد در دانشگاه ملی حقوق جزا تدریس کند. کمی بعد او را به کرج منتقل کردند و دادیار این شهر شد. سپس به عنوان دادیار دادسرای تهران منصوب شد و پس از آن به اداره حقوقی دادگستری انتقال پیدا کرد و مامور خدمت در دانشگاه ملی و معاون آموزشی دانشکده حقوق آن دانشگاه گردید. در سال ۱۳۵۲ به آمریکا رفت و پس از برگشت از آمریکا در دفتر تحقیقات و مطالعات دادگستری مشغول به کار شد و بعد مسئولیت پارلمانی دادگستری را عهده‌دار شد. در واقع طرح‌های دادگستری را وی تهیه می‌کرد. وی عضو هیأت علمی دانشگاه هاوایی، معاون آموزشی دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی و مسئول پارلمانی دادگستری تهران، رئیس دادگاه جنحه، رئیس دادگاه استان تهران، رئیس دادگاه جنایی، استاد حقوق دانشگاه تهران، دانشگاه شهید بهشتی و دانشگاه قم بود.
نظرات آخوندی، نوین و نقدهایش علمی بود. نشریات معتبر در اغلب رخدادهای مرتبط با حقوق شهروندی نظرات او را منعکس می‌کردند.
مرگ
آخوندی ۲ فروردین ۱۳۹۴ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
آثار محمود آخوندی
کتاب آیین دادرسی کیفری، مهمترین اثر آخوندی در ده جلد است و هفت جلد آن منتشر شده است از دیگر آثار آخوندی می‌توان به کتاب نیم قرن در دادگستری که در حقیقت زندگینامه و شرح خاطرات ۵۰ ساله وی در دادگستری است، اشاره کرد.
لئا ماری بکر
لئا-ماری بکر (متولد ۹ ژوئیه ۱۹۹۲ در Kassel l )، معروف به Lea، خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده کیبورد آلمانی است.
زندگی و حرفه
لیا دختر یک موسیقی درمانگر است. هنگامی که او ۱۵ ساله بود، شروع به انتشار فیلم در YouTube، با نام کوچک خود Lea-Marie کرد. آهنگ او Wo ist die Liebe hin بیش از ۲٫۷ میلیون بار بازدید شد. وی در هانوفر در رشته موسیقی تحصیل کرد.
نسخه او از Hildegard Knef 's hat hat alles seinen Sinn در آلبوم تلفیقی Für Hilde در سال ۲۰۱۵ گنجانده شد، و منجر به انتشار آلبوم موسیقی Vakuum در سال ۲۰۱۶ شد. موضوع این آلبوم اولین رابطه او و احساس عدم شناخت خانه است.
ترانه‌های او مضامین عشق، دوستی و تنهایی را توصیف می‌کند. بسیاری از ترانه‌های او مونولوگ داخلی است، که در آن او از خود سوالاتی می‌پرسد که اغلب بی پاسخ می‌مانند.
در سال ۲۰۱۷ او به همراه فردریک میشل (سازهای کوبه ای) و هانس پورومبکا (گیتار و سینت سایزر) برای اولین بار به تور رفت. او همچنین در جشنواره ترانه‌سرایی خواننده اوایل بهار در Saalfelden اجرا کرد.
همچنین در سال ۲۰۱۷، یک ریمیکس از Wohin willst du؟، با همکاری Gestört aber GeiL، به مقام یازدهم جدول تک آهنگ‌های آلمان، همراه با رتبه ۴۳ در نمودارهای اتریش رسید. وی همچنین Be My Now را با Gestört aber GeiL نوشت، که به عنوان آهنگ تیتراژ فصل هشتم نسخه آلمانی The Bachelor استفاده شد. این آهنگ به زبان انگلیسی است در حالی که تمام آهنگ‌های دیگر او به آلمانی نوشته شده‌است.
لیا در فصل هفتم Sing meinen Song - Das Tauschkonzert شرکت داشت.
او تا سال ۲۰۱۸ در هانوفر زندگی می‌کرد. از سال ۲۰۱۸ او در برلین زندگی می‌کند.
فهرست باشگاه‌های فوتبال ایران
https://rubika.ir/dreamleague_soocer_2022
باشگاه های حاضر در جام خلیج فارس کنونی
هر۱۶ تیم زیر در دوره نوزدهم لیگ حرفه ای حاضر هستند.
باشگاه‌های منحل شده
باشگاه فوتبال سیاه جامگان مشهد
باشگاه فوتبال دارایی تهران
باشگاه فوتبال نفت تهران
باشگاه فوتبال استیل اذین تهران
باشگاه فوتبال آلومینیوم هرمزگان
باشگاه فوتبال صبای قم
باشگاه فوتبال سرباز
تیم فوتبال مس سرچشمه
باشگاه فوتبال کشاورز تهران
باشگاه فوتبال بهمن کرج
باشگاه فوتبال شیرین فراز کرمانشاه
کلوپ ایران
دومین جمهوری چکسلواکی
نخستین جمهوری چکسلواکی پس از تهاجم آلمان نازی در ۱۵ مارس ۱۹۳۹ منحل و به عنوان منطقه چک ضمیمه بوهم و موراویا شد. در همان روز اشغال چکسلواکی توسط آلمان نازی امیل هاشا رئیس دولت وقت به ریاست جمهوری بوهم و موراویا منصوب گشت.
رهنورد زریاب
رَهنورد زریاب (زاده شهریور / سنبله در کابل – درگذشته ۲۱ آذر ۱۳۹۹ در کابل) نویسنده‌ای معاصر در عرصهٔ داستان‌های کوتاه و یک روزنامه‌نگار اهل افغانستان بود.
زندگی‌نامه
رهنورد زریاب در اوایل ده ۱۳۷۰ خورشیدی به فرانسه مهاجرت کرد و پس از سقوط طالبان به کابل بازگشت و برای مدتی به عنوان مشاور وزارت اطلاعات و فرهنگ کار کرد. پس از آن کار خود را به عنوان ویراستار در تلویزیون طلوع به عنوان ویراستار ادامه داد. او همچنین به عنوان رئیس انجمن نویسندگان افغانستان نیز کار کرده بود.
رهنورد زریاب از نظر شمار نوشته‌ها پرکارترین نویسنده افغانستان در چند دهه اخیر بود و به سبک‌های گوناگون می‌نوشت.
رهنورد زریاب مقالاتی نیز درباه دربارهٔ صادق هدایت و بزرگ علوی نوشته‌است.
همسر او سپوژمی زریاب، نویسنده‌ای نامدار در افغانستان است. این زوج، سه فرزند دارند.
فعالیت‌ها
رهنورد زریاب پس از خدمت سربازی به این وظایف اشتغال داشت:
جزایر آلیوتی
نام آلیوتی احتمالاً از زبان چوکچی aliat به معنی «جزیره» آمده‌است. جزایر آلیوتی مجموعه‌ای از ۱۴ جزیره بزرگ آتشفشانی و ۵۷ جزیره کوچکتر است که در شمال اقیانوس آرام، در مساحتی به اندازه ۱۷٬۶۶۶ کیلومتر مربع قرار دارند. جزایر آلیوتین به شکل زنجیره‌ای از جزایر کوچک هستند که با هم مجمع‌الجزایری را تشکیل می‌دهند. این زنجیره از جزایر حدود ۱۹۰۰ کیلومتر از شبه‌جزیره آلاسکا تا شبه‌جزیره کامچاتکا امتداد دارد. این جزایر خط ناپیوسته از خشکی‌ها را بین دریای برینگ و اقیانوس آرام ایجاد کرده‌اند؛ و همچنین نصف‌النهار ۱۸۰ درجه را قطع می‌کند.
جغرافیا
جزایر آلیوتی بین صفحات اقیانوس آرام و آمریکای شمالی قرار دارند. این زنجیره از آبخُست‌ها در واقع ادامه منطقه آلیوتی در خاک اصلی است. در نزدیکی خاک اصلی آلاسکا، محور مجمع‌الجزایر به سمت جنوب غربی می‌چرخد، اما در نصف‌النهار ۱۷۹ غربی، جهت به سمت شمال غربی تغییر می‌کند. این تغییر جهت مربوط به زاویه‌ای در خط شکاف‌های آتشفشانی است که باعث پیدایش جزایر شده‌است.
بیشتر این جزایر دارای آثار واضحی از منشأ آتشفشانی هستند و در سمت شمالی گروه آتشفشان‌های متعددی وجود دارد که برخی از آن‌ها فعال هستند. با این حال، بیشتر جزایر کاملاً آتشفشانی نیستند، اما حاوی سنگ‌های رسوبی، کهربا و زغال سنگ هستند. کرانه‌های جزایر صخره‌ای هستند و نزدیک شدن به آن بسیار خطرناک است. زمین بلافاصله از ساحل به سمت کوه‌های شیب‌دار و بلند بالا می‌رود. آتشفشان ماکوشین (۱۷۳۴٫۶۱ متر) از آنالاسکا قابل مشاهده است و جزایر آتشفشانی بوگوسلوف و گروینگ (که به ترتیب در سال‌های ۱۷۹۶ و ۱۸۸۳ از دریا برخاسته‌اند) حدود ۴۸ کیلومتری غرب خلیج جای گرفته‌اند.
آب و هوا
این جزایر دارای آب و هوای اقیانوسی با دمای معتدل و نسبتاً غیرقابل تغییر و بارندگی شدید هستند. مه تقریباً دائمی وجود دارد. تابستان‌ها در سیتکا بسیار خنک‌تر از سرزمین اصلی است، اما دمای زمستان تقریباً مشابه آلاسکا است. میانگین دما در آنالاسکا حدود ۳٫۴ درجه سانتی‌گراد است (۱٫۱ درجه سانتی‌گراد در ژانویه، ۱۱٫۱ درجه سانتی‌گراد در ماه اوت). بالاترین دمای ثبت شده ۲۵٫۶ درجه سانتی‌گراد است. کمترین دمای اندازه‌گیری شده ۱۵- درجه سانتی‌گراد است. میانگین بارندگی در یک سال حدود ۲۰۰۰ میلی‌متر است. آنالاسکا با حدود ۲۵۰ روز بارانی در سال بارانی‌ترین مکان در ایالات متحده است.
اهالی
مردم این جزایر خود را اونگانگان (Ungangan) می‌نامند. زبان محلی این نواحی با زبان‌های اسکیمو نزدیک است. در سال ۲۰۰۰ میلادی ۸۱۶۲ نفر در این جزایر زندگی می‌کردند که بیش از نیمی از آن‌ها، یعنی ۴۲۸۳ نفر، در بزرگترین سکونتگاه یعنی آنالاسکا، ساکن بودند.
فصل رشد گیاهان در این جزایر حدود ۱۳۵ روز طول می‌کشد، از اوایل ماه مه تا اواخر سپتامبر. با این حال، کشاورزی به کاشت و برداشت چند نوع سبزی محدود می‌شود. به جز چند گونه از بید، هیچ درختی در جزایر وجود ندارد، اما قسمت پایینی آن پوشیده از گیاهان است: چمنزارها، علف‌های باتلاقی و بسیاری از گیاهان گلدار. نگهداری گوسفند و گوزن شمالی در جزایر کمتر کوهستانی امکان‌پذیر است. علاوه بر این، ساکنان مهارت‌های خوبی در شکار و سبدسازی داشته‌اند. این سبدها بسیار ظریف و با دقت با ساقه‌های چاودار ساحلی خردشده بافته می‌شوند.
تاریخ
از آنجایی که این جزایر نوعی پل بین روسیه و آمریکا را تشکیل می‌دهند، اکثر مردم‌شناسان بر این باورند که این مسیری بوده که اولین انسان‌ها برای ورود به قاره آمریکا پیموده‌اند. این مهاجرت احتمالاً از طریق پل خاکی برینگیا (که اکنون ناپدید شده) در آخرین عصر یخبندان صورت گرفته است. اولین شواهد مربوط به سکونت انسان در قاره آمریکا بسیار جنوبی‌تر، یعنی در نیومکزیکو و پرو پیدا شده است. اولین شواهد انسانی در آلاسکا احتمالاً با بالا رفتن سطح دریا در دوره میان‌یخبندانی کنونی از بین رفته‌است.
از سال ۱۷۴۱، کاشفان، بازرگانان، مهاجران و مبلغان دینی از روسیه به این مناطق آمدند. در سال ۱۷۴۱، دولت روسیه ویتوس برینگ، دریانورد دانمارکی در خدمت روسیه، و الکسی چیریکوف (روسی) را با کشتی‌های پیتر مقدس (سویاتوی پیتر) و پل مقدس (سویاتوی پاول) به سفری اکتشافی در مناطق شمالی اقیانوس آرام فرستاد که دومین سفر اکتشافی کامچاتکا نامیده می‌شود. پس از جدا شدن کشتی‌ها توسط طوفان، چیریکوف چندین جزیره شرقی از جزایر آلیوتی و چندین جزیره غربی برینگ را کشف کرد. گروه کشتی دیگر یعنی گروه ویتوس برینگ در نهایت دچار کشتی‌شکستگی و غرق شد و برینگ در یکی از جزایر کوماندورسکی مرد؛ جزیره‌ای که اکنون به نام او جزیره برینگ نام گرفته‌است. بازماندگان کشتی غرق‌شده گزارش دادند که این جزایر آکنده از «حیوانات خزدار» هستند.
در پی این خبرها، شکارچیان پوست از سیبری به جزایر کوماندورسکی آمدند و از آنجا به سمت شرق حرکت کردند و از جزایر آلیوتی به خاک اصلی رسیدند. به این ترتیب روس‌ها در سواحل شمال غربی آمریکای شمالی جای پایی به دست آوردند. جزایر آلیوتی به روسیه تعلق داشت تا اینکه این کشور تمام مستملکات خود در آمریکای شمالی را در سال ۱۸۶۷ به ایالات متحده فروخت.
روس‌ها در گسترش قلمرو خود با خشونت عمل می‌کردند. آن‌ها از فناوری و ظلم برای بیگاری کشیدن از اهالی جزایر آلیوتی، به‌ویژه برای شکار سمور آبی، استفاده کردند. روس‌ها خز سمور را در جزایر آلیوتی، در خلیج آلاسکا، در امتداد سواحل آلاسکا، حتی در امتداد سواحل کالیفرنیا صید کردند. تعدادی از «اونگانگان» به جزایر پریبیلوف منتقل شدند تا در آنجا برای روس‌ها به صید فک مشغول شوند.
در سال ۱۷۶۰، یک بازرگان روسی به نام آدریان تولستیچ یک بررسی دقیق جمعیتی در نزدیکی آداک انجام داد و سپس اعطای شهروندی روسیه به جزایر آلیوتین گسترش یافت. به‌رغم برخی تلاش‌ها در دهه ۱۷۹۰ برای از بین بردن برده‌داری و کاهش رفتار ظالمانه، بسیاری از شرکت‌های روسی همچنان برای تأمین خز خود به جزایر آلیوتی وابسته بودند. در سومین و آخرین سفر خود در سال ۱۷۷۸، ناخدا جیمز کوک قسمت شرقی مجمع‌الجزایر آلیوتی را بررسی کرد، موقعیت برخی از جزایر مهم را تعیین کرد و بسیاری از اشتباهات دریانوردان قبلی را اصلاح کرد. یکی از اولین مبلغان مسیحی که به این منطقه رسید راهبی به نام هرمان بود که در سال ۱۷۹۳ به همراه ۹ راهب و کشیش ارتدکس روسی دیگر وارد این منطقه شد. پس از دو سال هرمان تنها بازمانده این گروه بود. او در جزیره اسپروس، نزدیک جزیره کودیاک به زندگی خود ادامه داد و بارها از حقوق آلیوتی‌ها در برابر شرکت‌های روسی دفاع کرد. او اکنون در کلیسای ارتدکس به عنوان سنت هرمان آلاسکا شناخته می‌شود. یکی دیگر از مبلغان مسیحی کلیسای ارتدکس روسی که در اوایل به این جزایر سفر کرد، کشیش یوآن ونیامینوف بود که در سال ۱۸۲۴ به آنالاسکا رسید. در کلیسای ارتدکس او اکنون به عنوان اینوکنتی مقدس مسکو، «حواری آلاسکا» شناخته می‌شود.
در سال ۱۹۰۶، یک مخروط آتشفشانی جدید بین بوگوسلوف و گروینگ، در نزدیکی آنالاسکا به وجود آمد و به دنبال آن مخروط دوم در سال ۱۹۰۷ پدید آمد. این مخروط‌ها تقریباً در اثر فوران انفجاری در ۱ سپتامبر ۱۹۰۷ نابود شدند.
سکونتگاه‌های اصلی آلیوتی همواره در آنالاسکا بوده و قدیمی‌ترین آنها ایلیولیوک (که اونالاسکا هم نامیده می‌شود) در ۱۷۶۰–۱۷۷۵ بنیاد شد. یک گمرکخانه، یک کلیسای روسی-یونانی، یک یتیم‌خانه متدیست‌ها و مقر ناوگان قابل توجهی از کشتی‌های آمریکایی در حال گشت‌زنی در جزایر پریبیلوف وجود دارد. اولین مدرسه دولتی در آنالاسکا در سال ۱۸۸۳ افتتاح شد. در مجاورت آن داچ هاربور (بندر هلندی) قرار دارد. دلیل این نام‌گذاری این است که گفته می‌شود یک کشتی هلندی برای اولین بار وارد آن شده‌است. داچ هاربور بندر مهمی برای تجارت در دریای برینگ است.
کنگره ایالات متحده در سال ۱۹۲۴ شهروندی آمریکا را به همه بومیان آمریکا تعمیم داد (به طوری که مردم بومی آلاسکا نیز اکنون بخشی از ایالات متحده شدند). در مناطق آلیوتی یک بیمارستان توسط سرویس سرخپوستان آمریکا در سال ۱۹۳۳ ساخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، جزایر آلیوتی توسط ژاپنی‌ها پس از حمله به آگاتو، آتو و کیسکا برای منحرف کردن توجه نیروهای آمریکایی از حمله اصلی ژاپنی‌ها به جزیره میدوی، اشغال شد. ایالات متحده با شکستن کدهای نظامی ژاپن، می‌دانست که این یک حرکت انحرافی است و نیروهای زیادی را برای دفاع از جزایر مستقر نکرد. از این جزایر برخی از آمریکایی‌ها به عنوان اسیر جنگی به ژاپن برده شدند. در جریان جنگ، اکثر جمعیت غیرنظامی جزایر آلیوتی توسط ایالات متحده به کمپ‌هایی در آلاسکا منتقل شدند. نیروهای آمریکایی در آتو با ژاپنی‌ها جنگیدند و کنترل جزایر را دوباره به دست گرفتند. این جزایر تنها قلمرو آمریکا بود که توسط نیروهای محور اشغال شده بود.
دوشنبه ۳ ژوئن ۲۰۰۲ به عنوان «روز یادبود بندر هلند» جشن گرفته شد. فرماندار آلاسکا دستور داد پرچم‌های ایالتی به احترام ۷۸ نظامی که در حمله دو روزه در سال ۱۹۴۲ جان باختند، نیمه‌افراشته شوند. مرکز بازدیدکنندگان «منطقه تاریخی ملی کارزار آلیوتی جنگ جهانی دوم» در ژوئن ۲۰۰۲ گشایش یافت.
منابع
Total area of 6821 sqmi from Encyclopædia Britannica Online
الیستر براون
الیستر براون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ماریا فون ولزر
ماریا فون ولزر (Maria von Welser؛ زادهٔ June 26, 1946) روزنامه‌نگار، و استاد دانشگاه اهل آلمان است.
شارون تیت
شارون ماری تِیت پولانسکی هنرپیشهٔ آمریکایی بود. او در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و قبل از آن‌ که وارد صنعت سینما شود در چند سریال تلویزیونی تعدادی نقش فرعی ایفا کرده بود و در مجلات مد به عنوان مدل روی جلد ظاهر می‌شد. پس از آن‌ که برای مهارتش در ایفای نقش‌های کمدی نقدهای مساعدی دریافت کرد به‌عنوان یکی از افراد جدید هالیوود معرفی شد و برای بازیش در فیلم «درهٔ عروسک‌ها» (۱۹۶۷) نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
تیت اولین فیلم خود را در سال ۱۹۶۱ در باراباس با آنتونی کوین بازی کرد. وی در سال ۱۹۶۶ در فیلم چشم شیطان نقش آفرینی کرد. به یاد ماندنی‌ترین نقش او، نقش جنیفر نورث در فیلم دره عروسک‌ها در سال ۱۹۶۷ بود که نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شد. همچنین در سال ۱۹۶۷، او در فیلم خون‌آشام‌کشان نترس به کارگردانی همسر آینده اش رومن پولانسکی بازی کرد. آخرین فیلم تیت، ۱+۱۲، پس از مرگش در سال ۱۹۶۹ اکران شد.
کودکی و اوایل حرفه بازیگری
شارون ماری تیت در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۳، در دالاس، تگزاس، بزرگترین فرزند از سه دختر سرهنگ پل جیمز تیت (۱۹۲۲–۲۰۰۵)، افسر ارتش ایالات متحده و همسرش، دوریس گواندولین ویلت متولد شد. ۱۹۲۴–۱۹۹۲). او دو خواهر کوچک‌تر از خود با نام‌های دبرا تیت (۱۹۵۲) و پاتریشیا تیت (۱۹۵۷–۲۰۰۰) دارد. خواهرش دبرا اظهار داشت که این خانواده از نژاد انگلیسی و فرانسوی-سوئیسی هستند. در شش ماهگی، تیت ملکه زیبایی کودکان در دالاس، تگزاس شد، اما والدین وی هیچ تمایلی به کسب و کار نمایشی برای دخترشان نداشتند. خانواده وی او را خجالتی و فاقد اعتماد به نفس توصیف کردند. در بزرگسالی، تیت اظهار داشت که مردم کمرویی او را به عنوان سرد بودن او برداشت می‌کردند تا زمانی که او را بهتر می‌شناختند.
تیت از سپتامبر ۱۹۵۵ تا ژوئن ۱۹۵۸ در دبیرستان چیف جوزف جونیور (راهنمایی فعلی چیف جوزف)، از سپتامبر ۱۹۵۸ تا اکتبر ۱۹۵۹ در دبیرستان کلمبیا (دبیرستان فعلی ریچلند) در ریچلند، واشینگتن، و از اواخر پاییز ۱۹۵۹ تا آوریل ۱۹۶۰ در دبیرستان ایروین در ال پاسو، تگزاس تحصیل کرد. وی همچنین از آوریل ۱۹۶۰ تا ژوئن ۱۹۶۱ در دبیرستان آمریکایی ویچنزا در ویچنزا، ایتالیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۱ فارغ‌التحصیل شد
با بالغ شدن وی، مردم دربارهٔ زیبایی تیت اظهار نظر می‌کردند. وی در سال ۱۹۵۹، عنوان «خانم ریچلند» در مسابقات زیبایی در واشینگتن را کسب کرد. وی از هدف خود برای تحصیل در رشته روانپزشکی صحبت کرد و همچنین اظهار داشت که قصد دارد در سال ۱۹۶۰ در مسابقه «خانم واشینگتن» شرکت کند. با این حال، پدرش قبل از اینکه این کار را انجام دهد، دستور مستقر شدن در ایتالیا را دریافت کرد. با جابجایی خانواده اش در ورونا، ایتالیا، تیت دریافت که به دلیل انتشار عکسی از او با لباس شنا روی جلد روزنامه نظامی ستاره‌ها و راه راه به یک چهره مشهور محلی تبدیل شده‌است. وی در مدرسه آمریکایی ویچنزا با شناخت زمینه‌ها و احساسات همکلاسی‌های خود که مانند وی بودند، با دیگر دانش آموزان رابطه پیدا کرد و برای اولین بار در زندگی خود شروع به ایجاد دوستی‌های پایدار کرد.
تیت و دوستانش به فیلمبرداری ماجراهای یک مرد جوان همینگوی که در همان نزدیکی با پل نیومن، سوزان استراسبرگ و ریچارد بیمر در حال ساخت بود علاقه‌مند شدند و در قسمتهایی از فیلم به عنوان سیاهی‌لشکر نقش آفرینی کردند. بیمر در میان جمعیت متوجه تیت شد و خود را معرفی کرد، و آنها در جریان تولید فیلم با یکدیگر قرار گذاشتند. بیمر تیت را تشویق به حرفه بازیگری کرد. در اواخر سال ۱۹۶۰، تیت توسط پت بون استخدام شد و با او در یک قسمت از مجموعه تلویزیونی پت بون که در ونیز فیلمبرداری شد، ظاهر شد.
در اواخر همان سال، هنگامی فیلم باراباس در نزدیکی ورونا فیلمبرداری می‌شد، تیت بار دیگر به عنوان سیاهی‌لشکر استخدام شد. اگرچه نقش او برای قضاوت در مورد استعداد او بسیار کوچک بود، جک پالانس تحت تأثیر ظاهر و نگرش وی قرار گرفت. او برای تیت آزمایش هنرآزمایی در رم ترتیب داد، اما این کار منجر به ادامه حرفه اش نشد. تیت به تنهایی به ایالات متحده بازگشت و طبق گفته اش سعی داشت تحصیلات خود را ادامه دهد، اما وی در تلاش پیدا کردن کار در سینما بود. پس از چند ماه، دوریس تیت که نگران امنیت دخترش بود، دچار یک فروپاشی عصبی شد و دخترش ترغیب شد که به ایتالیا برگردد.
خانواده تیت در سال ۱۹۶۲ به ایالات متحده بازگشتند و تیت به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان کرد. وی در آنجا با نماینده ریچارد بیمر، هارولد گفسکی تماس گرفت. پس از اولین ملاقات آنها، گفسکی موافقت کرد که نماینده تیت شود و در تبلیغات تلویزیونی و مجله برای او کار پیدا کند. در سال ۱۹۶۳، گفسکی، تیت را به مارتین رانسوهاف، مدیر شرکت فیلمویز، معرفی کرد که با تیت یک قرارداد هفت ساله امضا کرد. او برای نقش بیلی جو بردلی در سریال تلویزیونی تقاطع زیرپوش در شبکه سی‌بی‌اس در نظر گرفته شده بود، اما رانسوهاف معتقد بود که او اعتماد به نفس کافی برای این نقش را ندارد و نقش به ژانین رایلی داده شد. رانسوهاف در مستر اد و بورلی هیلبیلیز قطعات کوچکی به تیت داد تا به او کمک کند تا تجربه کسب کند، اما حاضر نبود به او اجازه دهد نقش اساسی‌تری داشته باشد. تیت در مقاله‌ای در سال ۱۹۶۷ در مجله پلی‌بوی گفت: «آقای رانسوهاف نمی‌خواست تا زمانی که من آماده شوم کسی من را ببیند.»
در این مدت، تیت با بازیگر فرانسوی، فیلیپ فورکت آشنا شد و در سال ۱۹۶۳ با او وارد رابطه شد. آنها نامزد کردند، اما رابطه آنها ناپایدار بود و اغلب با هم اختلاف داشتند. فشارهای شغلی آنها را از هم دور کرد و سال بعد در سال ۱۹۶۴ رابطه آنها به اتمام رسید.
در سال ۱۹۶۴ او با جی سیبرینگ، ملوان سابق که به عنوان یک آرایشگر برجسته در هالیوود شهرت پیدا کرده بود، آشنا شد. به گفته تیت، طبیعت سیبرینگ ملایم بود، اما وقتی سیبرینگ خواستار ازدواج شد، او قبول نکرد. وی گفت به محض ازدواج از بازیگری کناره‌گیری می‌کند درحالی‌که در آن زمان قصد داشت به حرفه خود تمرکز کند.
حرفه فیلم: ۱۹۶۴–۱۹۶۷
در سال ۱۹۶۴ تیت برای سام پکینپا در مقابل استیو مک کوئین برای فیلم بچه سینسیناتی تست بازیگری داد. رانسوهاف و پکین پا توافق کردند که ترسو بودن و تجربه نداشتن تیت باعث خواهد شد که در چنین قسمت بزرگی دست و پا بزند، و او نقشش را در مقابل تیوزدی ولد از دست داد. وی همچنان با حضور در تلویزیون در نقش‌های جزئی، تجربه کسب کرد و پس از آن که برای بازی در نقش لیزل در فیلم اشک‌ها و لبخندها به‌طور ناموفق در تست بازیگری شرکت کرد، رانسوهاف به تیت دو نقش کوتاه در فیلم‌هایی که وی تهیه‌کننده آنها بود داد. در اواخر سال ۱۹۶۵، رانسوهاف سرانجام اولین نقش اصلی تیت را در فیلم سینمایی چشم شیطان با بازی دیوید نیون، دبورا کر، دونالد پلزنس و دیوید همینگز به وی داد.
تیت و سیبرینگ برای آماده شدن برای فیلمبرداری به لندن سفر کردند و در آنجا با کشیش و کاهن اعظم الکساندرین ویکان، الکس و ماکسین سندرز ملاقات کردند. در همین حین، رانسوهاف به عنوان تبلیغ از تیت، یک فیلم مستند کوتاه به نام همه نگاه‌ها به شارون تیت را ترتیب داد تا همزمان با چشم شیطان اکران شود. در این مستند با کارگردان چشم شیطان، جی. لی تامپسون مصاحبه شده بود که تردیدهای اولیه خود را در مورد توانایی تیت با اظهارنظر «ما حتی توافق کردیم که اگر بعد از دو هفته اول شارون کاملاً موفق نبود، او را دوباره در ذخیره قرار دادیم» ابراز داشت، اما اضافه کرد که او خیلی زود فهمید تیت «فوق‌العاده هیجان انگیز است».
تیت نقش اودیل، یک جادوگر را در کنار نیون و کر بازی کرد. گرچه او به اندازه سایر بازیگران نقش نداشت، اما بازی تیت برای فیلم بسیار مهم ارزیابی شد. نیون او را «کشف بزرگ» توصیف کرد و کر گفت که «با داشتن یک شانس منطقی» تیت یک موفقیت بزرگ خواهد بود. در مصاحبه‌ها، تیت در مورد خوش شانسی‌اش در کار با چنین متخصصانی در اولین فیلم خود اظهارنظر کرد و گفت که او فقط با تماشا کردن کر در محل کارش چیزهای زیادی دربارهٔ بازیگری آموخت. بیشتر فیلمبرداری در فرانسه انجام شد و سیبرینگ برای انجام تعهدات تجاری خود به لس آنجلس بازگشت. پس از فیلمبرداری، تیت در لندن، انگلستان ماند و در آنجا غرق در دنیای مد و کلوپ‌های شبانه شد. در همین زمان، او با رومن پولانسکی ملاقات کرد.
تیت برای فیلمبرداری فیلم موج درست نکن در کنار تونی کرتیس، به ایالات متحده بازگشت و پولانسکی را در لندن ترک کرد. تیت نقش مالیبو را بازی کرد و هدف این فیلم استفاده از محبوبیت فیلم‌های ساحلی و موسیقی هنرمندانی چون بیچ بویز و جان و دین بود. شخصیت تیت که توسط تبلیغات مترو گلدوین مایر به عنوان «مالیبو، ملکه موج سواری» معرفی شد. او که از این فیلم ناامید شده بود، شروع کرد با کنایه از خودش به عنوان «من کوچک جذاب» یاد کردن. این فیلم با بازبینی ضعیف و فروش متوسط بلیط روبرو شد و به نقل از تیت به گزارشگر «این فیلم وحشتناکی است» قبل از افزودن «بعضی اوقات چیزهایی را می‌گویم که نباید بگویم. فکر کنم خیلی رک و صریح هستم.»
پولانسکی به ایالات متحده بازگشت و توسط رئیس پارامونت پیکچرز، رابرت اوانز، قرارداد کارگردانی و نوشتن فیلمنامه بچه رزماری را که براساس رمان ایرا لوین که به همین نام منتشر شده بود، را امضا کرد. بعداً پولانسکی اعتراف کرد که دوست داشت تیت در این فیلم نقش آفرینی کند و امیدوار بود که کسی به او پیشنهاد دهد، زیرا فکر می‌کرد پیشنهاد این نقش توسط خودش نامناسب است. تهیه‌کنندگان تیت را پیشنهاد ندادند و میا فارو برای نقش آفرینی در این فیلم انتخاب شد. تیت که یک عیادت کننده مکرر در حین فیلم‌برداری بود، در آنجا توسط مجله اسکوایر عکسبرداری شد و عکسهای حاصل از آن تبلیغات قابل توجهی را برای تیت و فیلم ایجاد کرد. مقاله ای در مارس ۱۹۶۷ در مورد تیت در پلی بوی آغاز شد، «این سالی است که شارون تیت اتفاق می‌افتد…» و شامل شش عکس برهنه یا نیمه برهنه بود که توسط رومن پولانسکی در هنگام فیلمبرداری فیلم خون‌آشام‌کشان نترس گرفته شده‌است. تیت خوش بین بود: چشم شیطان و خون‌آشام‌کشان نترس هر کدام قرار بود اکران شوند. او برای ایفای نقش اصلی در نسخه فیلم دره عروسک‌ها قرار داد بسته بود. نسخه فیلمی که براساس یکی از پرفروش‌ترین کتابهای تاریخ ساخته شده بود، بسیار مورد تبلیغ و پیش‌بینی قرار گرفت. پتی دوک، باربارا پارکینز و جودی گارلند به عنوان دیگر بازیگران انتخاب شدند. سوزان هیوارد چند هفته بعد جایگزین گارلند شد. کارگردان فیلم، مارک رابسون، به شدت نسبت به این سه بازیگر اصلی انتقاد داشت، اما به گفته دوک، بیشتر انتقادهایش نسبت به تیت بود. دوک بعدها اعلام کرد که رابسون «به‌طور مداوم با [تیت] مانند یک کند ذهن رفتار می‌کرد، که قطعاً تیت اینگونه نبود نسبت به این طرز برخورد رابسون حساس بود». پولانسکی، بعدها به نقل از رابسون به او گفت، «این دختر بزرگی است که با او زندگی می‌کنید. تعداد کمی از بازیگران زن از این نوع آسیب‌پذیری برخوردار هستند. او آینده خوبی دارد.»
در مصاحبه‌های هنگام تولید فیلم، تیت به شخصیت خود، جنیفر نورث، یک بازیگر زن مشتاق که فقط برای ظاهرش تحسین می‌شود، ابراز علاقه کرد. برخی از مجلات اظهار نظر کردند که تیت نیز به‌طور مشابه به این شخصیت مشاهده شده‌است. مجله لوک مقاله ای نامطلوب دربارهٔ این سه بازیگر نقش اصلی زن منتشر کرده و از تیت به عنوان «یک ستاره بسیار نادان و بیهوده» یاد کرد. تیت، دوک و پارکینز دوستی نزدیکی برقرار کردند که پس از اتمام فیلم نیز ادامه یافت. در حین فیلم‌برداری دره عروسک‌ها، تیت به پارکینز گفت که او «دیوانه وار عاشق» پولانسکی است. تیت به نیویورک ساندی نیوز گفت: «بله، شکی نیست که رومن مرد زندگی من است». تیت مشتاقانه فیلم را تبلیغ کرد. او اغلب در مورد تحسین خود از لی گرانت، که با او چندین صحنه دراماتیک بازی کرده بود، اظهار نظر کرد. تیت گفت: «من در مورد بازیگری در دره عروسک‌ها چیزهای زیادی آموختم، خصوصاً در صحنه‌هایم با لی گرانت... او می‌داند که بازیگری به چه معناست و همه کارهایی که انجام می‌دهد کاملاً حرفه ای است.»
نسخه ویرایش شده «خون‌آشام‌کشان نترس» منتشر شد و پولانسکی از رانسوهاف به دلیل «نابود» کردن فیلمش ابراز انزجار کرد. نیوزویک آن را «کلاهبرداری بی عقل» خواند، و سودآوری نداشت. عملکرد تیت در بازبینی‌ها تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شد. اندکی پس از آن چشم شیطان اکران شد. این فیلم نتوانست مخاطب پیدا کند و بیشتر نقدها بی‌تفاوت بودند، نه آن را تحسین می‌کردند و نه آن را محکوم می‌کردند. نیویورک تایمز نوشت که یکی از معدود موارد برجسته این فیلم، «عملکرد فوق‌العاده زیبا اما بی بیان» تیت بود. برای تبلیغ این فیلم از مستند «همه نگاه‌ها بر شارون تیت» استفاده شد. ۱۴ دقیقه آن شامل تعدادی صحنه بود که تیت را در حال فیلمبرداری چشم شیطان، رقص در کلوپ‌های شبانه و گشت و گذار در اطراف لندن را نشان می‌داد و همچنین شامل یک مصاحبه کوتاه با او بود. در این مصاحبه، از او درمورد هدف‌های بازیگری اش پرسیده شد و وی در پاسخ گفت، «من خودم را گول‌نمی‌زنم. نمی‌توانم خودم را در حال نقش آفرینی شکسپیر ببینم.» او از امیدهایش برای یافتن جایگاهی در کمدی صحبت کرد و در مصاحبه‌های دیگر ابراز تمایل کرد که دوست دارد «کمدینی در استایل کارول لمبارد» شود. او همچنان گفت، «من دوست دارم یک کاترین دنوو آمریکایی باشم. او قسمتهای زیبا، حساس و عمیق را بازی می‌کند که کمی ذکاوت در پشت آن‌ها است.»
ازدواج و فیلم‌های پایانی: ۱۹۶۸–۱۹۶۹
در اواخر سال ۱۹۶۷، تیت و پولانسکی به لندن بازگشتند و سوژه‌های مکرر مقالات روزنامه‌ها و مجلات بودند. آنها در ۲۰ ژانویه ۱۹۶۸ در چلسی، لندن با تبلیغات قابل توجهی ازدواج کردند.
عکاس پیتر اوانز در توصیف آنها گفت، «زوج ناقص. آنها داگلاس فیربنکس/مری پیکفورد زمان ما بودند… باحال، عشایری، با استعداد و بسیار تکان دهنده». گفته می‌شود که تیت خواستار یک ازدواج سنتی بود، اما پولانسکی همچنان فاسق ماند و نگرش تیت را نسبت به خیانت او به عنوان «قطع بزرگ شارون» توصیف کرد. او به تیت یادآوری کرد که وی (تیت) قول داده‌است که او را تغییر ندهد. تیت شرایط او را پذیرفت، اگرچه به دوستانش گفت که امیدوار است پولانسکی تغییر کند. پیتر اوانز به نقل از تیت گفت: «ما هماهنگی خوبی داریم. رومن به من دروغ می‌گوید و من وانمود می‌کنم که او را باور دارم».
پولانسکی از تیت خواست تا به رابطه کاری خود با مارتین رانسوهاف پایان دهد. تیت اهمیت کمتری به شغل خود می‌داد تا اینکه پولانسکی به او گفت که می‌خواهد با «یک هیپی، نه یک خانه‌دار» ازدواج کند. این زوج به لس آنجلس بازگشتند و به سرعت بخشی از یک گروه اجتماعی شدند که شامل برخی از موفق‌ترین جوانان در صنعت فیلم بود، از جمله وارن بیتی، ژاکلین بیست، لسلی کارون، جوآن کالینز، میا فارو، جین فوندا، پیتر فوندا، لارنس هاروی، استیو مک کوئین، جوانا پتت، و پیتر سلرز؛ ستارگان فیلم‌های قدیمی تر مانند یول برینر، کرک داگلاس، هنری فوندا و دنی کی؛ نوازندگانی مانند جیم موریسون و گروه ماماز اند پاپاز؛ و تهیه‌کننده موسیقی تری ملچر و دوست دخترش کندیس برگن، جی سیبرینگ که همچنان یکی از همراهان مکرر این زوج بود. از دوستان پولانسکی می‌توان به وویتک فریکوفسکی، که پولانسکی از جوانی در لهستان می‌شناخت و دوست دخترش، ابیگل فولجر اشاره کرد. تیت و پولانسکی برای چند ماه به چتو مورمانت در لس آنجلس نقل مکان کردند تا اینکه در نیمه دوم سال ۱۹۶۸ تصمیم گرفتند خانه پتی دوک را در سامر ریدج درایو در بورلی هیلز اجاره کنند. دوست نزدیک او لسلی کارون اظهار داشت که پولانسکی‌ها بیش از حد اعتماد به مردم اعتماد می‌کردند، «تا حد بی پروایی»، و او از این موضوع نگران شده بود.
در تابستان ۱۹۶۸، تیت در فیلم کمدی خدمه خرابکار در نقش فریا کارلسون، بازی کرد. او بدلکاری‌های خود را انجام داد و توسط بروس لی هنرهای رزمی آموخت. این فیلم موفقیت‌آمیز بود و نظرات خوبی دربارهٔ حضور تیت در این فیلم داده شد. بسیاری از منتقدان از عملکرد کمدی وی تعریف و تمجید کردند. منتقد نیویورک تایمز، وینسنت کنبی از این فیلم انتقاد کرد، اما نوشت: «تنها چیز خوب در این فیلم شارون تیت است، دختری بلند قامت، واقعاً زیبا.» دین مارتین اظهار نظر کرد که او قصد داشت یک فیلم «مت هلم» دیگر بسازد و می‌خواست تیت بار دیگر نقش خود را بازی کند.
در این زمان، تیت به عنوان یک تازه‌وارد امیدوار کننده معرفی شد. او برای بازی در دره عروسک‌ها نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب به عنوان «ستاره جدید سال - بازیگر» شد، و بعد از میا فارو، جودی گیسون و کاترین هوتن برای جایزه «لورل طلایی» به عنوان «امیدوار کننده‌ترین تازه‌وارد» در جایگاه چهارم قرار گرفت. وی همچنین در جایگاه دوم در نظرسنجی موشن بیکچر هرالد به عنوان “ستاره فرداً و لین ردگریو در جایگاه اول قرار گرفت. این نتایج نشان می‌داد که شغل او در حال شتاب گرفتن است.
او در اواخر سال ۱۹۶۸ باردار شد و او و پولانسکی در ۱۵ فوریه ۱۹۶۹ به سیلو درایو در بندیکت کنیون، لس آنجلس نقل مکان کردند. این خانه قبلاً توسط دوستانشان تری ملچر و کندیس برگن اشغال شده بود. تیت و پولانسکی چندین بار از آن بازدید کرده بودند و تیت با اطلاع از موجود شدن آن با ابراز هیجان، از آن به عنوان «خانه عشق» یاد کرد. در خانه جدید آنها، پولانسکی‌ها همچنان میزبان محبوب گروه بزرگ دوستان خود بودند، اگرچه برخی از آنها هنوز نگران افراد عجیب و غریبی بودند که در مهمانی‌های آنها حاضر می‌شدند. تیت با انتقادات مثبت در مورد بازی‌های کمدی اش مورد تشویق قرار گرفت و کمدی ۱۲+۱ را بعنوان پروژه بعدی خود، بیشتر برای فرصت همبازی شدن با اورسون ولز، انتخاب کرد. در مارس ۱۹۶۹، تیت برای شروع فیلمبرداری به ایتالیا سفر کرد و پولانسکی برای فیلم در روز دلفین به لندن رفت.
فریکوفسکی و فولجر به خانه سیلو درایو نقل مکان کردند. پس از اتمام فیلم ۱۲+۱، تیت به پولانسکی در لندن پیوست. او در آپارتمان خود در لندن برای عکاس، تری اونیل، در صحنه‌های گاه به گاه خانگی مانند افتتاحیه هدایای کودک عکس گرفت و یک سری عکس‌های پر زرق و برق را برای مجله انگلیسی ملکه به پایان رساند. وی در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ با کشتی کوئین الیزابت ۲ از لندن به لس آنجلس بازگشت. پولانسکی قرار بود در تاریخ ۱۲ اوت به موقع برای تولد فرزندشان بازگردد، و او از فریکوفسکی و فولجر خواسته بود تا قبل از بازگشت با تیت در خانه بمانند.
قتل
اعضای خانوادهٔ چارلز منسون اندکی پس از نیمه شب، تیت، سیبرینگ، فریکوفسکی و فولجر را به قتل رساندند. صبح روز بعد اجساد آنها توسط وینیفرد چپمن، خانه‌دار تیت کشف شد. پلیس در محل حاضر شد و مرد جوانی را که در اتومبیل خود به ضرب گلوله کشته شده بود در پارکینگ خانه تیت پیدا کرد که بعداً به نام استیون پرنت معرفی شد. در داخل خانه، اجساد تیت و سیبرینگ در اتاق نشیمن پیدا شدند. یک طناب بلند نیز که به هر گردن آنها بسته شده بود، آنها را به هم متصل کرده بود. بر روی چمن جلوی خانه نیز اجساد فریکوفسکی و فولجر پیدا شد. همه قربانیان به جز پرنت بارها چاقو خورده بودند. گزارش پزشک قانونی برای تیت خاطرنشان کرد که وی ۱۶ بار مورد اصابت چاقو قرار گرفته‌است و «پنج مورد از زخمها به خودی خود کشنده بوده‌است».
پلیس، ویلیام گرتسون، سرایدار ملک، که تنها بازمانده بود را برای بازپرسی صدا کرد. گرتسون در مهمان خانه ای که در ملک واقع شده بود، در فاصله کمی از خانه زندگی می‌کرد. از او بازپرسی شد و سپس او یک آزمایش پلی‌گراف انجام داد. او اظهار داشت که پرنت تقریباً در ساعت ۱۱:۳۰ شب به ملاقات او رفته و اندکی بعد محل را ترک کرد. وی به پلیس توضیح داد که هیچ دخالتی در قتل‌ها نداشته و چیزی نمی‌داند که بتواند به تحقیق پلیس کمک کند. پلیس توضیحات وی را پذیرفت و او آزاد شد.
پولانسکی از قتل مطلع شد و به لس آنجلس بازگشت. در آنجا پلیس از او در مورد همسر و دوستانش بازپرسی کرد. روز چهارشنبه، ۱۳ اوت، تیت در آرامستان صلیب مقدس در کالور سیتی به همراه پسرش پل ریچارد پولانسکی در آغوش وی، که پس از مرگ، بر اساس نام پدربزرگ‌هایش نامگذاری شد، دفن شد. مراسم خاکسپاری سیبرینگ بعداً در همان روز برگزار شد. برنامه‌ریزی شده بود که مراسم‌های خاکسپاری چند ساعت از هم فاصله داشته باشند تا دوستان مشترک بتوانند در هر دو شرکت کنند.
مجله لایف مقاله ای طولانی را به قتل‌ها اختصاص داد و عکس‌هایی از صحنه‌های جنایت را به نمایش گذاشت. برای این مقاله با پولانسکی مصاحبه شد و وی اجازه داد که از او در روبروی ورودی خانه، کنار درب ورودی که با خون تیت کلمه «خوک» نوشته شده بود، عکس گرفته شود. وی به دلیل این اقدامش بسیار مورد انتقاد قرار گرفت، اما استدلال کرد که می‌خواهد بداند چه کسی مسئول است و مایل است خوانندگان مجله را به امید اینکه کسی مدارکی ارائه دهد، شوکه کند.
کنجکاوی در مورد قربانیان منجر به اکران مجدد فیلم‌های تیت شد و به محبوبیت بیشتری نسبت به اکران اولیه خود دست یافت. برخی روزنامه‌ها شروع به حدس و گمان دربارهٔ انگیزه‌های این قتل‌ها کردند. گفته می‌شود برخی از عکسهای منتشر شده از تیت در یک آیین شیطانی گرفته شده بود، اما بعداً ثابت شد که آنها عکسهای تولیدی از فیلم چشم شیطان هستند. دوستان تیت، علیه نمایش برخی از عناصر رسانه ای از تیت صحبت کردند. میا فارو گفت که او "شیرین‌ترین و خالص‌ترین انسانی بود که من تاکنون شناختم"، در حالی که پتی دوک از او به عنوان "انسانی لطیف و ملایم" یاد کرد. پولانسکی در یک کنفرانس خبری از جمع روزنامه نگاران خشمگین شد و از آنها پرسید "آیا شما هرگز نوشتید که او چقدر انسان خوبی بود؟". پولانسکی اظهار داشت که به دوستان و آشنایان خود شک کرده بود، و پارانویای او فقط هنگام دستگیری قاتلان فروکش کرد. روزنامه‌ها ادعا کردند که بسیاری از ستارگان هالیوود در حال خارج شدن از شهر هستند، در حالی که دیگران سیستم‌های امنیتی در خانه‌های خود نصب کردند. دومنیک دان این تنش فکری را به یاد آورد: "موج‌های شوکی که در شهر می‌گذشت فراتر از هر چیزی بود که من قبلاً دیده بودم. مردم معتقد بودند که افراد ثروتمند و مشهور جامعه در معرض خطر قرار دارند. کودکان را به خارج از شهر فرستادند. محافظان استخدام شدند. استیو مک کوئین هنگام شرکت در مراسم خاکسپاری جی سیبرینگ اسلحه به همراه داشت."
در سپتامبر ۱۹۶۹، اعضای «خانواده» منسون به اتهاماتی غیرمرتبط دستگیر شدند که در نهایت مقامات را به دستیابی به موفقیت در پرونده تیت سوق داد. آنها توضیح دادند که انگیزه این قتل‌ها، هویت قربانیان نبود، بلکه خانه ای در آن آدرس بود که قبلاً به تهیه‌کننده آهنگ، تری ملچر، یکی از آشنایان منسون اجاره داده شده بود. در سال ۱۹۹۴، خانه تخریب شد و خانه جدیدی با آدرسی جدید ساخته شد.
میراث
در اوایل دهه ۱۹۸۰، استیون کی، که در دادگاه برای دادستانی کار می‌کرد، از اینکه یکی از اعضای خانواده خانواده منسون، لزلی ون هوتن، در دادخواست برای آزادی مشروط خود ۹۰۰ امضا جمع کرده بود، نگران شده بود. او با مادر تیت، دوریس، تماس گرفت. تیت گفت که او مطمئن بود که می‌تواند بهتر عمل کند و هر دو یک کمپین تبلیغاتی ترتیب دادند و بیش از ۳۵۰٫۰۰۰ امضا را برای حمایت از انکار مشروط جمع کردند. اگرچه ون هوتن به عنوان قاتلانی که شانس زیادی در آزادی مشروط داشتند شناخته شده بود، اما به دنبال تلاش‌های کی و تیت، دادخواست وی رد شد. دوریس تیت مدافع حقوق قربانیان شد و در مطرح کردن قتل دخترش و ملاقات با دیگر قربانیان جرم، با استفاده از مشخصات خود برای تشویق به بحث عمومی و انتقاد از سیستم اصلاحات، نقش مشاور را به عهده گرفت.
او تا آخر عمر به شدت علیه آزادی مشروط هر یک از قاتلان منسون مبارزه کرد و با دیگر قربانیان جنایت خشن همکاری کرد. چندین بار، او در جلسات آزادی مشروط با چارلز منسون روبرو شد و توضیح داد، "من احساس می‌کنم که شارون باید در آن جلسات نمایندگی شود. اگر آنها (قاتلان) خواهان زندگی خود هستند، پس من باید نماینده او باشم." او در طی بیانیهٔ تأثیر قربانی خود در سال ۱۹۸۴، مستقیماً خطاب به تکس واتسون گفت: "آقا، چه رحمتی را به دخترم هنگامی که برای زندگی اش التماس می‌کرد، نشان دادی؟ چه رحمتی را به دخترم وقتی که گفت، "دو هفته به من فرصت بدهید تا بچه ام را بدنیا بیاورم و سپس مرا بکشید" نشان دادی؟... چه زمانی شارون از مرگ آزادی پیدا می‌کند؟ آیا اگر مشروط شوید، این هفت قربانی و احتمالاً قربانیان بیشتر، از گورهای خود بیرون می‌آیند؟ نمی‌توان به شما اعتماد کرد."
در سال ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور جورج بوش، دوریس تیت را به عنوان یکی از «هزار نقطه نور» برای کار داوطلبانه وی به نیابت از حقوق قربانیان، شناخت. در این زمان در بدن تیت، تومور مغزی بدخیمی تشخیص داده شده بود و سلامتی و قدرت او در حال از بین رفتن بود. ملاقات او با بوش آخرین حضور او در جمع بود. وقتی که او بعداً در همان سال درگذشت، دختر کوچکش، پاتریشیا تیت، معروف به پتی، کاری که مادرش شروع کرده بود را ادامه داد. وی در سال ۱۹۹۳ در تأسیس بنیاد قربانیان جرم دوریس تیت، یک سازمان غیرانتفاعی شرکت کرد که هدف آن تأثیرگذاری بر قوانین جرم در سراسر ایالات متحده و حمایت بیشتر از قربانیان جرایم خشن بود. در سال ۱۹۹۵، بنیاد قربانیان جرم دوریس تیت به عنوان سازمانی غیرانتفاعی برای ارتقا آگاهی عمومی از سیستم قضایی و حمایت از قربانیان جرایم خشن تأسیس شد.
پتی تیت در سال ۱۹۹۳ با دیوید گفن و اعضای هیئت مدیره گفن رکوردز به دلیل برنامه ای که برای قرار دادن ترانه ای که توسط چارلز منسون در آلبوم «حادثه اسپاگتی» از گروه گانز اند روزز نوشته شده بود، مقابله کرد. وی به یک روزنامه‌نگار گفت که شرکت ضبط کننده «منسون را روی پایه ای برای جوانان قرار می‌دهد که جوانان نمی‌دانند او کیست و او را مانند یک بت پرستش خواهند کرد.»
پس از مرگ پتی بر اثر سرطان پستان در سال ۲۰۰۰، خواهر بزرگترش دبرا همچنان با نمایندگی از خانواده تیت در جلسات آزادی مشروط شرکت کرد. دبرا تیت دربارهٔ قاتلان گفت: «آنها هیچگونه مسئولیت شخصی نشان نمی‌دهند. آنها از هیچ‌یک از اعضای خانواده من کفاره نکرده‌اند.»
رومن پولانسکی پس از این قتل‌ها، تمام دارایی خود را بخشید، وهیچ تحمل یادآوری دوره ای را که «خوشبخت‌ترین دوران زندگی اش» بود را نداشت. وی تا زمان دستگیری قاتلان در لس آنجلس ماند. فیلم تس در سال ۱۹۷۹ «به شارون» اختصاص داده شد، زیرا تیت در آخرین ملاقات خود با پولانسکی در لندن، کتاب «تس دوربرویل» نوشته توماس هاردی را خوانده بود و این کتاب را برای او گذاشته بود تا بخواند چون اعتقاد داشت که این داستان خوبی برای آنها است که فیلمبرداری کنند. او سعی کرد اندوه خود را پس از قتل همسر و پسر متولد نشده اش در زندگی‌نامه خود که در سال ۱۹۸۴، با نام رومن توسط پولانسکی منتشر شد، توضیح دهد و گفت: «از زمان مرگ شارون، و علیرغم ظاهری برعکس، لذت من در زندگی ناقص شد. در لحظات فاجعه غیرقابل تحمل شخصی، برخی افراد در دین آرامش می‌یابند. در مورد من عکس این اتفاق افتاد. هر ایمان دینی که داشتم با قتل شارون شکسته شد. این باعث تقویت ایمان من در پوچی شد.»
در ژوئیه ۲۰۰۵، پولانسکی با موفقیت از مجله ونتی فر به دلیل افترا، مبنی بر تلاش برای برقراری رابطه جنسی با زنی در راه تشییع جنازه تیت شکایت کرد. از جمله شاهدانی که به نفع وی شهادت دادند، دبرا تیت و میا فارو بودند. فارو در توصیف پولانسکی بلافاصله پس از مرگ تیت، شهادت داد، «از این می‌توانم اطمینان داشته باشم - از چارچوب ذهنی او هنگام حضور در آنجا، از آنچه در مورد آن صحبت کردیم، از احساس کامل از دست دادن، ناامیدی و سرگشتگی و شوک و عشق - عشقی که از دست داده بود.» در پایان این پرونده، پولانسکی بیانیه ای را خواند و در بخشی از سخنانش گفت: «خاطره همسر مرحوم من شارون تیت در خط مقدم ذهن من بود که این اقدام را انجام دادم.»
مفسران اجتماعی قتل‌های انجام شده توسط «خانواده» منسون را یکی از لحظات تعیین‌کننده دهه ۱۹۶۰ توصیف کرده‌اند. جوان دیدیون نوشت: «بسیاری از کسانی که من در لس آنجلس می‌شناسم معتقدند که دهه شصت به‌طور ناگهانی در ۹ اوت ۱۹۶۹ پایان یافت، دقیقاً در لحظه ای که خبر قتل‌ها در سیلو درایو مانند آتش‌سوزی در جامعه پخش شد، پایان یافت و از یک نظر این درست است. آن روز تنش شکسته شد. پارانویا تحقق یافت.»
کار تیت به عنوان بازیگر از زمان مرگ دوباره مورد ارزیابی قرار گرفت، نویسندگان و منتقدان سینمای معاصر مانند لئونارد ملتین، توانایی‌های وی را به عنوان یک کمدین توصیف کردند. ملتین، تیت را در فیلم خون‌آشام‌کشان نترس به عنوان «تقریباً درخشان» یاد کرد و کارهای تیت در موج درست نکن و خدمه خرابکار را به عنوان دو تا از بهترین نقش آفرینی‌های وی و همچنین بهترین فیلم‌های شاخص وی که ممکن بود باعث پیشرفت شغلی او شود، ستایش کرد.
در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۴، خواهر کوچک شارون تیت، دبرا تیت، کتابی با نام شارون تیت: یادآوری را منتشر کرد. این اولین کتاب در مورد تیت است که منحصراً به زندگی و حرفه او اختصاص داده شده‌است بدون آنکه مرگ او، پیامدهای آن یا وقایع منجر به آن را پوشش دهد.
در سال ۲۰۱۹، فیلم روزی روزگاری در هالیوود، فیلمی از کوئنتین تارانتینو منتشر شد که بخشی از آن زندگی شارون تیت را با بازی مارگو رابی به تصویر کشید. این فیلم تجدیدنظر در مورد وقایع منجر به مرگ تیت توسط منسون‌ها است که به دلیل اقدامات شخصیت‌های دیگر در فیلم جلوگیری می‌شود.
شخصیت و تصویر عمومی
تیت عادت داشت پابرهنه در انظار عمومی برود و وقتی به رستوران‌هایی می‌رفت که قانون «بدون کفش، بدون سرویس» در آن بود، نوارهای لاستیکی را به دور مچ پا می‌بست تا وانمود کند که صندل پوشیده‌است. این ویژگی او در فیلم روزی روزگاری در هالیوود به نمایش کشیده شد.
در فرهنگ عامه
کتابی از خواهر تیت، دبرا تیت، با عنوان شارون تیت: یادآوری، در سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
موسیقی
نام تیت در سطرهای ابتدایی آهنگ «دیر است» ساخته گروه جیم کرول ذکر شده‌است. همچنین نام گروه «بچهٔ شارون تیت» بر الهام از شارون تیت انتخاب شده‌است.
تپه یاکند پایین
تپه یاکند پایین در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای سلطان آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۷۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اندیس مهدی شهر
مهدی شهر یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سمنان استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، سرب و روی است.
نبرد بیجی (۲۰۱۵–۲۰۱۴)
نبرد بیجی، نبردی است در شهر بیجی عراق علیه داعش که بین سال‌های ۲۰۱۴تا۲۰۱۵ در جریان بود. بیجی شهری در استان صلاح‌الدین عراق است. این شهر به دلیل دارا بود پالایشگاه بیجی (که حدود یک‌سوم سوخت مصرفی عراق را تأمین می‌کند) و مجاورت با دجله از اهمیت بسیاری برخوردار است. همین موضوع باعث شد که مورد توجه نیروهای داعش قرار گیرد و در روز ۲ تیر ۱۳۹۳ پس از ده روز محاصره و درگیری با نیروهای عراقی این شهر و پالایشگاه آن به دست نیروهای داعش افتاد.
بازپس‌گیری
پس از ده روز محاصره شهر و پالایشگاه بیجی توسط داعش با وجود تلاش‌های ارتش عراق این شهر سقوط کرد. به دلیل اهمیت استراتژیک شهر سریعاً نیروهای عراقی در صدد بازپس‌گیری شهر درآمدند و از طرف‌های مختلف درگیر با داعش درخواست کمک کردند. در این زمان نیروهای مورد حمایت ایران همچون حشد شعبی و نیروی قدس سپاه پاسداران به کمک ارتش عراق آمدند و همچنین باراک اوباما (رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا) دستور پشتیبانی هوایی را به ارتش آمریکا ابلاغ کرد. با ورود نیروهای شیعی مورد حمایت ایران و همچنین پشتیبانی نظامی و مستشاری نیروهای قدس سپاه، عملیات علیه داعش برای بازپس‌گیری بیجی آغاز شد. این عملیات توسط قاسم سلیمانی، ابومهدی المهندس و سران ارتش عراق طراحی شد. به دلیل موضع‌گیری داعش در خانه‌ها ای عملیات بسیار پیچیده و فرسایشی بود و به جنگ شهری تبدیل شد. به همین خاطر عملیات طولانی شد.
در عملیات بازپس‌گیری بیجی از داعش، نیروهای داعش از ماشین‌های انتحاری برای جلوگیری از ارتش عراق استفاده می‌کرد که باعث تلفات بسیار نیروهای عراقی می‌شد اما با افزایش نیروهای نیروهای عراقی با پیوستن نیروهای حشدالشعبی و پشتیبانی هوایی ارتش عراق در ۲۹ مهر ۱۳۹۴ بیجی آزاد شد و عملیات پاکسازی شهر از مین‌ها آغاز شد.
لیشکی (استان ماسوویان)
لیشکی (به لاتین: Liszki) یک روستا در لهستان است که در گمینا رپکی واقع شده‌است.
بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۱۳
سومین دوره بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی از ۲۲ سپتامبر تا ۱ اکتبر ۲۰۱۳ به میزبانی شهر پالم‌بانگ، اندونزی برگزار شده است.
افتتاحیه
مراسم افتتاحیه در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳ در ساعت ۲۰ به وقت محلی در ورزشگاه گلورا سریویجایا برگزار شده است.
اختتامیه
مراسم اختتامیه در ۱ اکتبر ۲۰۱۳ برگزار شده است.
مسجد چهل دختران
مسجد چهل دختران مربوط به دوره صفویه است و در شهرستان نائین، بخش انارک، دهستان چوپانان، روستای نیستانک، محله بالاده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۰۴۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فرودگاه آروشا
فرودگاه آروشا یک فرودگاه همگانی با کد یاتا ARK است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۶۳۹ متر است. این فرودگاه در شهر آروشا کشور تانزانیا قرار دارد و در ارتفاع ۱۳۸۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
دشت صنعلی پاکوه
دشت صنعلی پاکوه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گچساران در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان امامزاده جعفر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سانتیاگو برنابئو یسته
سانتیاگو برنابئو یسته (Santiago Bernabéu Yeste متولد ۸ ژوئن ۱۸۹۵ – درگذشته ۲ ژوئن ۱۹۷۸) بازیکن، مربی، مدیر سابق و یکی از مهم‌ترین اشخاص در تاریخ باشگاه رئال مادرید می‌باشد. وی همچنین به عنوان یکی از اولین افرادی به‌شمار می‌آید که تیم فوتبال رئال مادرید را از دومین تیم شهر مادرید به یکی از بزرگترین باشگاه‌های اسپانیا و اروپا تبدیل کرده‌است. ورزشگاه فعلی رئال مادرید نامش را از نام سانتیاگو برنابئو یسته گرفته‌است. برنابئو بین سپتامبر ۱۹۴۳ تا ژوئن ۱۹۷۸ مدیر باشگاه رئال مادرید بوده‌است. برنابئو ۳۵ سال مدیر رئال مادرید بود و موفق به برد یک جام بین قاره‌ای و ۶ جام باشگاه‌های اروپا و ۱۶ لالیگا و ۶ جام اسپانیایی شد. او در سال ۱۹۷۸ وفات یافت در حالی که در حال مشاهده جام جهانی در آرژانتین بود. فیفا به افتخار او سه روز عزای عمومی اعلام و این تورنمنت را با اندوه سپری کرد. برنابئو مبتکر تشکیل جام باشگاه‌های اروپا که در حال حاضر با نام لیگ قهرمانان اروپا شناخته می‌شود بود.
زندگی‌نامه و حرفه باشگاهی
سانتیاگو برنابئو در سال ۱۸۹۵ در آلباسته متولد شد. وی هفت خواهر و برادر داشت. او سن کمی داشت که خانواده‌اش به مادرید مهاجرت کردند. او از نوجوانی در رئال مادرید بازی می‌کرد. وقتی وی ۱۴ ساله بود، باشگاه به‌او گفت باید در پست دروازه‌بان بازی کند؛ اما برادر وی مارسلو برنابئو، تهدید که اگر او را سانتیاگو را دروازه‌بان بگذارند، برادرش را از این تیم خواهد برد. سرانجام وی به‌عنوان مهاجم انتخاب شد.
قبل از جنگ داخلی
برنابئو در آلمانسا، آلباسته، اسپانیا متولد شد. خانواده او در زمانی که او بسیار جوان بود به مادرید نقل مکان کردند و خود برنابئو در سال ۱۹۰۹ در سن ۱۴ سالگی به رده‌های خردسال رئال مادرید پیوست، پس از آنکه سالها تماشاگر ثابت مسابقات آنها بود. برنابئو بازوبند کاپیتانی را سالها بر بازو می‌بست. در سال ۱۹۲۰، سانتیاگو برنابئو، به عنوان بازیکن مادرید، از باشگاه سرخپوشان کنار رفت و به رقیب خود از پایتخت پیوست، که تنها با او یک بازی انجام می‌داد. در سال ۱۹۲۱ او به مادرید بازمی‌گردد و قبل از بازنشستگی در سال ۱۹۲۶ به عنوان مهاجم بازی می‌کند. او تا سال ۱۹۳۵ با باشگاه ارتباط داشت، ابتدا به عنوان مدیر تیم اول، سپس به عنوان مدیر و بعداً دستیار مدیر شد.
پس از جنگ داخلی
هنگامی که جنگ به پایان رسید و فوتبال دوباره در اسپانیا آغاز شد، برنابئو در رئال مادرید چیزی را پیدا کرد که برای همه اهداف، یک باشگاه مرده بود. دولت قدیمی (چندین نفر در طول جنگ کشته یا ناپدید شده بودند) و حتی برخی از غنائم باشگاه در سالهای اولیه آنها به سرقت رفته بود. علاوه بر این، در آن زمان باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید تاسیس شد (که به آتلتیکو آویاسیون، تیم نیروی هوایی تغییر نام داد) و رئال مادرید در ابتدا هیچ‌گونه کمک دولتی برای بازسازی دریافت نکرد. برنابئو چندین ماه آینده را صرف یافتن و تماس با بازیکنان، مدیران و اعضای سابق باشگاه کرد و در نهایت ساختار باشگاه را بازسازی کرد.
در سال ۱۹۴۳، پس از خشونت طرفداران پس از پیروزی رئال مادرید بر بارسلونا، دولت راه حلی مستقل را اعمال کرد و روسای دو باشگاه را مجبور به استعفا کرد و برنابئو به عنوان رئیس رئال مادرید انتخاب شد - این پست تا زمان مرگش در ۲ ژوئن ادامه داشت. ۱۹۷۸
اما موفقیت بلافاصله به دست نیامد. این باشگاه هنوز در وضعیت بسیار ضعیفی به سر می‌برد و باشگاه‌های دیگر مانند اتلتیکو، بارسلونا و اتلتیک بیلبائو تیم‌های بسیار قدرتمندی داشتند.
برنابئو شروع به کاشت ایده‌های خود کرد. او باشگاه را در همه سطوح بازسازی کرد، در شرایطی که ساختار عادی باشگاه‌های حرفه ای در آینده تبدیل خواهد شد، به هر بخش و سطحی از تیمهای فنی باشگاه استناد می‌کند و افرادی را که در نوع خود بلندپرواز و بصیرت دارند، مانند رایموندو، به خدمت می‌گیرد. ساپورتا