cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
انواع تابع کپی‌ناپذیر فیزیکی
PUF دیجیتال
PUF دیجیتال بر مسائل آسیب‌پذیری در PUFهای سیلیکون آنالوگ معمول غلبه می‌کند. بر خلاف PUFهای آنالوگ که اثر انگشت از ماهیت تغییر فرایند ذاتی ترانزیستورها ناشی می‌شود، اثر انگشت PUFهای مدار دیجیتالی از تصادفی بودن هندسی اتصالات میانی VLSI القا شده از تغییرات لیتوگرافی استخراج می‌شود. چنین عدم قطعیت اتصال‌میانی به دلیل مسائلی مانند اتصال کوتاه، ولتاژ گیت شناور و غیره برای ترانزیستورها با مدارهای CMOS VLSI ناسازگار است. یک راه حل، استفاده از لچ‌های با انحراف شدید کلاک برای اطمینان از وضعیت پایدار عملیاتی هر ترانزیستور CMOS است. به این ترتیب، اطمینان حاصل می‌شود که مدار، نیز، در برابر تغییرات محیطی و عملیاتی مصون است.
PUF مبتنی بر شکاف اکسید
PUF مبتنی بر شکاف اکسید، نوعی PUF است که از تصادفی بودن حاصل از خواص ناهمگن طبیعی اکسید گیت که در فرایند تولید IC اتفاق می‌افتد، سود می‌برد. در کنار خاصیت واقعاً تصادفی، خواص غیرقابل پیش‌بینی بودن و پایداری بالا نیز وجود دارند که ایده‌آل‌ترین منبع برای تابع کپی‌ناپذیر فیزیکی است. خانه‌های طراحی IC می‌توانند با اجرای PUF مبتنی بر شکاف اکساید در طراحی IC خود، بدون نگرانی در مورد مسئله قابلیت اطمینان و زمان عمر، سطح امنیت را به شدت ارتقا بخشند. علاوه بر این، می‌توانند از هزینه‌های اضافی مدارهای پیچیده ECC (کد تصحیح خطا) خلاص شوند. PUF مبتنی بر شکاف اکسید می‌تواند بیت‌های باینری با توزیع یکنواخت را از طریق مکانیسم تقویت و بازخورد از خود (به انگلیسی: Self-feedback) استخراج کند، بیت‌های تصادفی پس از ثبت‌نام فعال می‌شوند و به دلیل استخر بزرگ بیت آنتروپی، به کاربران این امکان را می‌دهد که انعطاف‌پذیری دلخواه خود را برای رویکردهای تولید کلید و مدیریت انتخاب کنند. سطح امنیتی را می‌توان با ویژگی‌های ذاتی واقعاً تصادفی بودن و نامرئی بودن PUF مبتنی بر شکاف اکسید ارتقا داد.
PUF پوششی
یک PUF پوششی می‌تواند در لایه بالایی یک مدار مجتمع (IC) ساخته شود. بالاتر از یک IC نرمال، شبکه‌ای از سیم‌های فلزی به شکل شانه پخش شده‌است. فضای بین و بالای ساختار شانه از ماده‌ای مات پر شده و به‌طور تصادفی با ذرات دی‌الکتریک آلایش شده‌است. به دلیل جانمایی تصادفی، اندازه و قدرت دی‌الکتریک ذرات، ظرفیت بین هر دو سیم فلزی تا حدودی تصادفی خواهد بود. این تصادفی بودن منحصربه‌فرد می‌تواند برای به دست آوردن یک شناسه منحصربه‌فرد برای دستگاه حامل PUF پوششی استفاده شود. علاوه بر این، جانمایی این PUF مات در لایه بالای یک IC باعث می‌شود مدارهای زیرین از بازرسی توسط یک حمله‌کننده، به عنوان مثال برای مهندسی معکوس، محافظت شود. هنگامی که یک حمله‌کننده سعی می‌کند (بخشی از) پوشش را از بین ببرد، ظرفیت خازن بین سیم‌ها تغییر کرده و شناسه اصلی منحصربه‌فرد از بین می‌رود. نشان داده شده‌است که چگونه یک برچسب RFID غیرقابل کپی‌کردن با PUF پوششی ساخته می‌شود.
PUF کوانتومی الکترونیکی
از آنجا که اندازه یک سیستم به زیر طول موج دِ بروگلی کاهش می‌یابد، تأثیر محدودکردن کوانتومی بسیار مهم می‌شوند. تصادفی بودن ذاتی در یک PUF مبتنی بر محدودیت کوانتومی ناشی از غیر یکنواختی‌های ترکیبی و ساختاری ر سطح اتمی است. خصوصیات فیزیکی وابسته به اثرات مکانیک کوانتومی در این مقیاس است، در حالی که مکانیک کوانتومی توسط ساختار اتمی تصادفی تحمیل می‌شود. کپی‌کردن این نوع ساختار به دلیل تعداد زیاد اتم‌های درگیر، ماهیت غیرقابل کنترل فرایندها در سطح اتم و عدم امکان دستکاری اتم‌ها با اطمینان امکان‌پذیر نیست.
نشان داده شده‌است که اثرات محدودیت کوانتومی می‌تواند برای ساختن PUF در دستگاه‌های شناخته شده به عنوان دیودهای تشدید تونلینگ (به انگلیسی: resonant-tunneling diode) استفاده شود. این دستگاه‌ها می‌توانند در فرایندهای ساخت نیمه‌هادی استاندارد تولید شوند که تولید انبوه بسیاری از دستگاه‌ها را به‌طور موازی تسهیل می‌کنند. این نوع PUF نیاز به مهندسی سطح اتمی برای کپی دارد و کوچکترین PUF با بالاترین چگالی بیت است که تاکنون شناخته شده‌است. علاوه بر این، این نوع PUF را می‌توان با بایاس بیش از حد عمدی دستگاه مجدداً راه‌اندازی کرد تا باعث بازآرایی محلی اتم‌ها شود.
PUF مغناطیسی
یک PUF مغناطیسی روی کارت نوار مغناطیسی وجود دارد. ساختار فیزیکی رسانه مغناطیسی اعمال شده بر روی کارت با مخلوط کردن میلیاردها ذره فریت باریم با هم در یک دوغاب در طی فرایند ساخت تولید می‌شود. این ذرات اشکال و اندازه‌های مختلف دارند. دوغاب روی یک لایهٔ گیرنده اعمال می‌شود. این ذرات به روشی تصادفی روی سطح می‌نشینند، دقیقاً مثل ریختن یک مشت ماسه مغناطیسی مرطوب روی یک حامل. ریختن ماسه برای بار دوم و با الگوی مشابه، به دلیل عدم دقت فرایند، تعداد انحراف ذرات و هندسه تصادفی شکل و اندازه آنها غیرممکن است. تصادفی بودن معرفی شده در طی فرایند ساخت را نمی‌توان کنترل کرد. این یک نمونهٔ کلاسیک از یک PUF با استفاده از تصادفی بودن ذاتی است.
هنگامی که دوغاب خشک می‌شود، لایهٔ گیرنده به صورت نوار خرد شده و بر روی کارت‌های پلاستیکی اعمال می‌شود، اما الگوی تصادفی روی نوار مغناطیسی باقی می‌ماند و قابل تغییر نیست. به دلیل توابع کپی‌ناپذیرِ فیزیکی آن‌ها، احتمال یکسان بودن دو کارت نوار مغناطیسی بسیار کم است. با استفاده از یک کارت استاندارد شده، احتمال اینکه هر دو کارتی دقیقاً یک PUF مغناطیسی مطابق هم داشته باشند، ۱ در ۹۰۰ میلیون محاسبه می‌شود. علاوه بر این، به دلیل اینکه PUF، مغناطیسی است، هر کارت یک سیگنال مغناطیسی متمایز، قابل تکرار و قابل خواندن را به همراه دارد.
PUF نوری
PUF نوری که تابع یک طرفه فیزیکی (به انگلیسی: physical one-way function) یا POWF نامیده می‌شود شامل یک ماده شفاف است که با ذرات پراکندگی نور آلایش می‌شود. هنگامی که یک پرتو لیزر بر روی مواد تابیده می‌شود، الگوی لکه‌ای تصادفی و منحصربه‌فردی به وجود می‌آید. جانمایی ذرات پراکندگی نور فرایندی کنترل نشده‌است و تعامل بین لیزر و ذرات بسیار پیچیده‌است؛ بنابراین، نسخه‌برداری از PUF نوری به گونه‌ای که همان الگوی لکه‌ای به وجود بیاید بسیار سخت است، از این رو فرض این است که «کپی‌ناپذیر» است.
PUF نوری کوانتومی
با استفاده از همان دشواری کپی ناشی از کوانتوم به عنوان PUF کوانتومی الکترونیکی، می‌توان یک PUF کوانتومی که در روش نوری کار می‌کند، تعبیه کرد. نواقص ایجاد شده در طول رشد یا ساخت کریستال منجر به تغییرات مکانی در شکاف باند مواد دو بعدی یا 2D می‌شود که از طریق اندازه‌گیری نورتابناکی قابل تشخیص است. نشان داده شده‌است که یک فیلتر انتقال با زاویه قابل تنظیم، فیزیک نوری ساده و یک دوربین CCD می‌توانند نورتابانکی وابسته به مکان را ضبط کنند تا نقشه‌های پیچیده‌ای از اطلاعات منحصربه‌فرد تک لایه‌های دو بعدی تهیه کنند.
PUF مبتنی بر فرکانس رادیویی
داده‌های مدوله شده دیجیتالی در مدارهای ارتباطی مدرن در معرض اختلالات منحصربه‌فرد آنالوگ/فرکانس رادیویی یا RF خاص دستگاه، مانند خطا/انحراف فرکانس و عدم تعادل I-Q (در فرستنده) قرار می‌گیرند و به‌طور معمول در گیرنده جبران می‌شوند که این موارد غیر ایده‌آل را رد می‌کند. RF-PUF و RF-DNA   از موارد غیر ایده‌آل موجود استفاده می‌کنند تا بین نمونه‌های فرستنده تمایز قائل شوند. RF PUF از هیچ سخت‌افزار اضافی در فرستنده استفاده نمی‌کند و می‌تواند به عنوان یک ویژگی امنیتی لایه فیزیکی مستقل یا برای احراز هویت چند عاملی، در ترکیب با ویژگی‌های امنیتی لایهٔ شبکه، لایهٔ حمل و نقل و لایهٔ کاربرد استفاده شود.
داکن (شخصیت کمیک)
آکیهیرو با اسم رمز داکن یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است؛ و برای اولین بار، در شمارهٔ ۱۰ ولورین اصل (Wolverine Origins) در مارس ۲۰۰۷ معرفی شد. داکن انسانی جهش‌یافته، پسر ولورین و همسر مرحومش ایتسو است. او دارای توانایی‌های ابرانسانی مشابه با پدرش است که شامل عامل زوددرمانی و پنجه‌های جمع شونده در دستان می‌شود. داکن یکی از اعضای گروه انتقام‌جویان تاریک تحت عنوان ولورین تا اتمام داستان در سال ۲۰۱۰ بود.
رومان کوسوفسکی
رومان کوسوفسکی (Roman Kłosowski؛ February 14, 1929 – 1929:2:14, June 11, 2018) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به سه داستان، چهل‌ساله، اجاره‌نشین‌ها، سایه، یانا و سه گام روی زمین اشاره کرد.
زوگر کیرش‌تارت
زوگر کیرش‌تارت (Zuger Kirschtorte) یک نوع کیک لایه‌ای سوئیسی است. این کیک از لایه‌هایی از مرنگ، کیک اسفنجی و کرم کره تشکیل شده و با یکی از انواع لیکور گیلاس طعم داده می‌شود.
نارنجک تفنگی
نارنجک تفنگی گلوله ای است شبیه گلوله آر پی جی که به وسیله تفنگ و غالباً با سلاح ژ-۳ به سمت هدف پرتاب می‌شود. این گلوله به وسیله گازی که فشنگ گازی (و نه مشقی) ایجاد می‌کند به سمت نقطه مورد نظر هدایت می‌شود. خرج گود و خرج ضمیمه از اجزای مهم نارنجک تفنگی می‌باشند که در جلوی سر نارنجک قطعه ای قرار دارد که هنگام برخورد سر نارنجک با هدف خرج احتراق مشتعل می‌شود. نارنجک تفنگی مجهز به یک فنر نازنک است که عمل نشانه‌گیری را دقیق تر می‌کند و برای تیراندازی به سمت اهداف مختلف در سازه‌های ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ متری به کار می‌رود.
کاربرد
از نارنجک تفنگی برای انهدام ادوات نظامی و تخریب سنگرهای بتنی استفاده می‌شود.
رحیم شاه
رحیم شاه (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ اهل پاکستان است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
او عمدتاً به زبان پشتو خوانندگی می‌کند، با این حال ترانه‌هایی به زبان اردو و پنجابی نیز ساخته‌است.
چیناچ چالامپان
چیناچ چالامپان (به لاتین: Chinnach Chaalampan) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان شمالی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دره نی (رامهرمز)
دره نی (رامهرمز)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رامهرمز در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ابوالفارس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف کوگالا
فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف کوگالا یک فرودگاه همگانی و نظامی با کد یاتا KCT است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۹۵۸/ ۴۳ متر است. این فرودگاه در کشور سری‌لانکا قرار دارد و در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
واکروو
واکروو (به آلمانی: Wackerow) یک شهر در آلمان است که در فرپومرن-گرایفسوالد واقع شده‌است. واکروو ۱٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد.
لزلی مورشد
لزلی جیمز مورشد (Leslie Morshead; September 18, 1889 – 1889:9:18, September 26, 1959) فرمانده نظامی اهل استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
انتروپپتیداز
انتروپپتیداز (Enteropeptidase) که گاهی انتروکیناز (Enterokinase) نیز نامیده می‌شود آنزیمی است که توسط سلول‌های دوازدهه ساخته می‌شود و در گوارش غذا در انسان و سایر جانوران نقش دارد. انتروپپتیداز تریپسینوژن (یک زیموژن) را به تریپسین فعال تبدیل می‌کند و در نتیجه آنزیم‌های گوارشی پانکراس فعال می‌شود. عدم وجود انتروپپتیداز باعث اختلال در هضم روده می‌شود.
انتروپپتیداز یک پروتئاز سرینی (EC 3.4.21.9) است که شامل یک زنجیره سنگین متصل به دی‌سولفید ۸۲-۱۴۰ کیلو دالتونی است که انتروکیناز را در غشای مرزی پرز روده و یک زنجیره سبک ۳۵-۶۲ کیلو دالتونی که شامل زیر واحد کاتالیزوری است، متصل می‌کند. انتروپپتیداز بخشی از گروه کیموتریپسین پروتئازهای سرین است و از نظر ساختاری شبیه به این پروتئین‌ها است.
کارسون مک‌کالرز
لولا کارسون اسمیت مک‌کالرز، (زاده ۱۹ فوریه، ۱۹۱۷ – درگذشته ۲۹ سپتامبر ۱۹۶۷) نویسندهٔ و نمایش‌نامه‌نویس آمریکایی بود.
زندگی
لولا کارسون اسمیت در ۱۹ فوریه ۱۹۱۷ در شهر کلمبو ایالت جورجیا آمریکا به دنیا آمد. پدرش مغازهٔ ساعت‌سازی داشت و مردی فرهیخته و فرهنگ دوست بود. لولا وقتی دختر بچهٔ پنج ساله‌ای بود پیانو می‌نواخت و در پانزده سالگی توسط پدرش ماشین تحریری هدیه گرفت. در ۱۷ سالگی برای ادمهٔ تحصیلات به نیویورک رفت. دو روز بعد از اقامتش در نیویورک پول شهریه خود و هم اتاقی‌اش را گم کرد و از رفتن به دانشگاه کلمبیا بازماند و به کار در معاملات ملکی روی آورد. اولین داستان کارسون به نام پسرک نابغه در مجلهٔ استوری چاپ شد. او در بیست سالگی در ۱۹۳۷ با ریوز مک‌کولرز که داستان‌نویسی شکست‌خورده و الکلی بود ازدواج کرد. پس از ازدواج با ریوز به کارولینای شمالی رفتند و مدتی در آنجا زندگی کردند. در ۱۹۴۰ از همسرش جدا شد و به قصد زندگی با جرج دیویس سردبیر مجلهٔ هاپرز بازار به نیویورک بازگشت. چند سال بعد به پاریس رفت و مدتی در پاریس زندگی کرد به آمریکا بازگشت و در ۱۹۴۵ مجدداً با ریوز ازدواج کرد.
در ۱۹۴۸ در اوج افسردگی خودکشی کرد اما زنده ماند. او و شوهرش ریوز هر دو الکلی بودند و هر دو روابطی با همجنس‌های خود داشتند سرانجام در سفر مشترک‌شان به پاریس ریوز طرح خودکشی مشترکشان را به میان می‌کشد کارسون سراسیمه هتل را ترک می‌کند و به آمریکا بازمی‌گردد ریوز با خورد قرص خواب‌آور دست به خودکشی می‌زند و می‌میرد.
شهرداری مارنئولی
شهرداری مارنئولی (მარნეულის მუნიციპალიტეტი، Marneuli Bələdiyyəsi) یکی از شهرداری‌های کشور گرجستان در ناحیه کومو کارتلی است. مرکز اداری آن مارنئولی است.
جغرافیا
شهرداری مارنئولی در جنوب شرقی کشور گرجستان و در نزدیکی مرز با کشورهای جمهوری آذربایجان و ارمنستان جای دارد. مساحت این ناحیه ۹۳۵ کیلومتر مربع است و بیشتر بخش‌های آن در دشت مارنئولی و در ارتفاعی میان ۳۵۰ تا ۶۰۰ متر بالاتر از سطح آب‌های آزاد جای دارند. بلندترین نقطه این ناحیه کوه قراداغ به ارتفاع ۱۴۱۶ متر است.
تقسیمات اداری
شهرداری مارنئولی از ۲ شهر (مارنئولی و شاهومیانی) و ۷۲ روستا تشکیل شده است. بزرگترین روستاها ساداخلو و کیزیل-آجلو هستند. در ۵۱ روستا بیشتر جمعیت از آذری‌های گرجستان، در ۱۱ روستا بیشتر جمعیت از مردم ارمنی، در ۸ روستا بیشتر جمعیت از مردم گرجی و در ۱ روستا بیشتر مردم از یونانی‌ها هستند.
جمعیت‌شناسی
بر اساس سرشماری‌های اداره آمار گرجستان در آغاز سال ۲۰۰۹ میلادی، جمعیت شهرداری مارنئولی ۱۲۳۵۰۰ نفر بود که ۲.۸٪ از کل جمعیت گرجستان را شامل می‌شد و ۴۹.۴٪ از ساکنان مرد و ۵۰.۶٪ از ساکنان زن بودند. بر اساس سرشماری در سال ۲۰۰۲، آذری‌ها با ۸۳.۱٪ بیشترین جمعیت را داشتند؛ همچنین مردم گرجی ۸٪ و مردم ارمنی ۷.۹٪ جمعیت را تشکیل می‌دادند.
اقتصاد
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی اقتصاد مارنئولی به‌مانند دیگر مناطق کشور وخیم شد. سیاست‌های اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی، افرادی را در صنایعی به کار می‌گرفت که نمی‌توانستند از رقابت در بازار آزاد جان سالم به در ببرند و صنعتی‌شدن را در مناطقی که متعلق به آن نبود تشویق می‌کردند. اکنون شهرداری مارنئولی دارای شمار فراوانی کارخانه‌های آلوده و رها شده است که بقایای سیاست‌های اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی است. در حال حاضر شهرداری مارنئولی به عنوان یک منطقه حاصلخیز برای کشاورزی شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۶ شهرداری مارنئولی ۷۸٪ تنباکو، ۱۱٪ سبزیجات و ۴٪ گوشت گرجستان را تامین می‌کرد. بزرگترین شرکت و کارفرمای شهرداری مارنئولی، شرکت غذایی مارنئولی است که تولیدکننده انواع مواد خوراکی از جمله ترشی و سس گوجه فرنگی است.
فرهنگ
در حال حاضر در شهرداری مارنئولی ۸۷ مدرسه آموزش متوسطه دولتی، مدرسه غیردولتی متوسطه، ۴ کالج، ۴ موسسه آموزش عالی (دانشگاه)، ۶۷ کتابخانه، ۲ تئاتر، ۲ موزه و ۱ شبکه تلویزیونی در حال فعالیت است.
دندوت آر اس
دندوت آر اس (به انگلیسی: Dandot RS) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه جهلم واقع شده‌است.
کاهش کالری
کاهش کالُری (Calorie restriction) یک نوع رژیم غذایی است که با کم کردن کالری دریافتی بدون به وجود آوردن عوارضی مانند سوءتغذیه یا کاهش مواد مغذی در بدن انجام می‌شود.
محدودسازی کالری معمولاً عمداً برای کاهش وزن بدن انجام می‌شود می‌شود. این روش توسط دستورالعمل‌های پرهیز غذایی ایالات متحده و انجمن‌های علمی برای کنترل وزن بدن توصیه شده است.
درن (لازارواتس)
درن یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لازارواتس واقع شده‌است. درن ۵٫۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۶ نفر جمعیت دارد و ۲۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بهروز مرادی
بهروز مرادی (زادهٔ ۱۳۴۰ کرمانشاه) معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی در دولت دهم محمود احمدی‌نژاد بود. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته مدیریت و دکترای مدیریت دولتی است.
سوابق اجرایی
مرادی در زمان جنگ عراق و ایران فرمانده تیپ نبی اکرم کرمانشاه بود و پس از جنگ نیز به عنوان معاون هماهنگ‌کننده نیروی مقاومت بسیج کشور فعالیت می‌کرد. از دیگر مسوولیت‌های او پس از جنگ می‌توان به فرماندهی تیپ نبی اکرم کرمانشاه، فرماندهی لشکر ۱۹ فجر اشاره کرد. با آغاز ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد او به استانداری همدان انتخاب شد و چهار سال در این سمت باقی ماند و بعد از آن سمت مسئولیت سازمان هدفمندی یارانه‌ها انتخاب شد و در سال‌های پایانی دوره دولت دهم به عنوان معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس‌جمهور انتخاب شد.
درگیری در مجلس شورای اسلامی
یکی از جنجالی‌ترین اقدامات در زمان ریاست سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها درگیری لفظی با سید حسین حسینی نماینده فریمان بود.
دریافت نشان
همچنین احمدی‌نژاد بهروز مرادی را در آخرین روز ریاست جمهوری خود به سمت معاونت طرح و برنامه دانشگاه ایرانیان منصوب کرد.
اوکس انگیر ایمز
اوکس انگیر اِیمز (Oakes Angier Ames) (زادهٔ ۵ آوریل ۱۸۲۹- درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۹)، تاجر، سرمایه‌گذار و نوع‌دوست آمریکایی در خانوادهٔ ایمز از نورث ایستون، ماساچوست بود.
او یکی از ورثهٔ اولیور ایمز و شرکت «سایمز» و شرکت «ایمز شاول اند تول» (بیل و ابزار) بود و در خانواده‌ای چشم به جهان گشود که به‌دلیل فعالیت‌های موفق تجاری و اقدامات بشردوستانه و خیرخواهانه معروف بود. ایمز بسیاری شهروندان را استخدام کرده بود. او ابتدا در سال ۱۸۷۳ به‌عنوان سرپرست و سپس در سال ۱۸۷۷ به‌عنوان رئیس شرکت فعالیت کرد و بر تمام امور کارخانه نظارت داشت. ایمز به‌دلیل حل‌وفصل مهم‌ترین اعتصاب کارگری در تاریخ این شهر که در سال ۱۸۸۹ بیش از دو سال به طول انجامید، آوازه‌ای چشم‌گیر برای خود دست‌وپا کرد. اوکس پیش از وفات، به مدیریت کسب‌وکار خانوادگی پُر رونق و موفق کمک کرد و برای بهبود شهر ایستون بناهایی ساخته بود (ازجمله مدرسه‌ای در نورث ایستون). او در جایگاه رئیس بانک پس‌انداز نورث ایستون و معاون بانک ملی ایستون، مدیر بانک ملی لینکلن بوستون و شرکت ماشین آهن کینگزلی، متولی پناهگاه ایالتی مجانین در تاونتون، MA (بیمارستان ایالتی تاونتون)، مدیر شرکت وام و اعتبار آمریکایی و شرکت اوراق بهادار یونایتد الکتریک فعالیت کرد و یکی از مالکان مزرعهٔ شکر در لوئیزیانا بود.
خانواده
اوکس انگیر ایمز، پسر بزرگ اوکس ایمز (۱۸۷۳–۱۸۰۴) نمایندهٔ کنگره از ماساچوست (نیروی اصلی پشت صحنهٔ راه‌آهن یونیون پاسیفیک) و برادر اولیور ایمز (فرماندار ـ ۱۸۹۵–۱۸۳۱)، سی‌وپنجمین فرماندار ماساچوست (۱۸۹۰–۱۸۸۷)، فرانک مورتون ایمز، هنری گیلمور ایمز و سوزان اولین (ایمز) فرانسوی بود. مادر او، اولینا اورویل گیلمور، دختر جاشوا و هانا (لوتروپ) گیلمور از ایستون MA بود. اصل‌ونسب خانوادهٔ ایمز را که او یکی از فرزندانش است، می‌توان در ویلیام ایمز جست‌وجو کرد که برادرش جان در سال ۱۶۳۵ به نیوانگلند مهاجرت کردند و در بریج واتر، MA ساکن شدند. پدربزرگ عالی‌رتبهٔ او، سروان جان ایمز و پدربزرگش اولیور ایمز، شرکت بیل ایمز (Ames Shovel) را در روزگاری که برای ساخت کانال‌ها و راه‌آهن به بیل نیاز بود، پایه‌گذاری کردند.
اوایل زندگی
اوکس انگیر در ایستون، MA در مدرسهٔ دولتی درس می‌خواند. او سپس به آکادمی فروت هیل و آکادمی لستر در MA رفت و در هجده‌سالگی وارد کسب‌وکار خانوادگی شد. او نحوهٔ ساخت بیل را یادگرفت و در رسیدگی به امور کارگران مهارت یافت.
شرکت اولیور ایمز و پسران، متعلق به اولیور ایمز پدربزرگ خانوادهٔ اوکس انگیر، نخست در Shovelshop Pon در ایستون، MA قرار داشت. در ۲ مارس ۱۸۵۲، اوکس انگیر شاهد آتش‌سوزی هولناکی بود که تمام ساختمان‌ها را تخریب کرد و متعاقب آن، در تلاشی بی‌فرجام برای اطفای آتش، به‌دلیل استنشاق دود بیمار شد. در آن زمان می‌پنداشتند که او به سل مبتلا شده و برای درمان ریه به کوبا اعزام شد. در ۲۸ دسامبر ۱۸۵۲، اولینا ایمز نامه‌ای از پسرش دریافت کرد که پس از عزیمت از چارلستون SC، شش روز قبل به کوبا رسیده‌است. وضعیت سلامت‍ی او پس از بازگشت، بسیار بهبود یافته بود.
نگهبان در هنگام آتش‌سوزی، پاتریک کوین بود. در شیفت شبانه، فانوسی ناخواسته از دست کوین در یک لاک بسیار اشتعال‌پذیر افتاد. کارگاه تکمیل کاری آتش گرفت و شعله‌ها خیلی زود به بقیهٔ ساختمان‌ها سرایت نمود. در آن ایام، خانوادهٔ ایمز در این فکر بودند که عملیات بیل‌سازی را به‌طور کامل به محل دیگری منتقل کنند و این تنها نکتهٔ امیدوارکننده در پسِ این حادثهٔ ویران‌گر بود. نقل کرده‌اند این آتش‌سوزی چنان تأثیر ماندگاری بر اوکس انگیر داشت که او اولین عضو از این خانواده بود که خانه‌اش ـ کوئست هاوس ـ را از سنگ بنا کرد. کارخانهٔ بیل‌سازی جدید و بسیاری از سازه‌های آیندهٔ ایمز نیز از سنگ ساخته شد.
در آن روزگار، مرسوم بود که نسل‌های قبل با پسران و دخترانشان زندگی کنند. اوکس انگیر تا حدود سی‌سالگی با اوکس، پدرش و اولینا، مادرش در خانه‌ای زندگی می‌کرد که پدربزرگش، اولیور پیر آن را ساخته بود. اولیور پیر تا زمان وفاتش، در بخشی از خانه با پسر و عروسش روزگار می‌گذراند. خانهٔ آن‌ها در خیابان اصلی در نزدیکی کارگاه‌های شرکت بود که البته اکنون دیگر در آنجا قرار ندارد. وقتی ساخت کوئست هاوس به پایان رسید، اوکس، عروس جدیدش کاترین (هوبارت) ایمز را به آنجا برد تا باهم زندگی کنند و خانواده تشکیل دهند.
کسب‌وکار
در سال ۱۸۶۳، اولیور ایمز پدر (۱۸۶۳–۱۷۷۹)، پدربزرگ اوکس انگیرز دارفانی را وداع گفت و شرکت اولیور ایمز و پسران و همهٔ املاک را برای اعضای بازماندهٔ خانوادهٔ ایمز در ایستونMA به میراث گذاشت. او برای سه نوه‌اش، اوکس انگیر، اولیور و فردریک لاتروپ ایمز یک‌سوم از سود شرکت را به ارث گذاشت و به‌طور مساوی میان آن‌ها تقسیم کرد و بدین ترتیب آن‌ها را باهم شریک کرد. نوهٔ دیگرش، فرانک مورتون ایمز، با تلاش خود به ریاست شرکت آهن و ماشین کینگزلی در کانتون MA رسید. در بحبوحهٔ جنگ داخلی، سه نوهٔ اولیور ایمز باهم همکاری کردند و این کسب‌وکار پر رونق خانوادگی را حفظ کردند و توسعه دادند. اولیور مشغول سرمایه‌گذاری‌های تجاری مربوط به شرکت در بیرون ایستون MA شد. فردریک خزانه‌دار و دبیر بود. اوکس انگیر ناظر، مدیرکل و سپس از سال ۱۸۷۷ تا زمان مرگش، رئیس شرکت بود. تا آن زمان، شرکت تقریباً ۱۱۷۵۰۰ دوجین بیل در سال تولید می‌کرد و ۵۰۰ نفر روزانه ده ساعت در آنجا کار می‌کردند.
او که آن زمان ناظر بود، در سال ۱۸۶۳ به‌خاطر کورهٔ جوشکاری‌اش که برای متعادل‌کردن دماهای موردنیاز برای جوش تیغهٔ بیل و تسمهٔ فلزی طراحی شده بود، گواهی ثبت اختراع آنتریم را دریافت کرد.
در سال ۱۸۷۳، او و برادرش فرانک مورتون ایمز، آنچه را که بعدها به مزارع ساوت ساید و استل در جفرسون پریش لویئزیانا تبدیل شد، به مبلغ ۱۸۰۰۰۰ دلار خریدند. این مزارع در آن روزگار به‌دلیل روش‌های پیشرفتهٔ دروی شکر و حمل‌ونقل محصول نهایی معروف بودند. روزانه ۶۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ پوند شکر تولید می‌شد. شاید علاقهٔ اوکس به داشتن مزرعهٔ شکر، به روزگار اقامت وی در دوران جوانی در کوبا بازمی‌گردد.
در سال ۱۸۷۹، در ایام ریاستش بر شرکت، ۵۰ درصد از هزینهٔ ساخت کلیسایی را در مرکز ایستون تأمین کرد. این هزینه معادل ۱۴۰۰ دلار بود. این کلیسا که درواقع کلیسایی پروتستان بود، به کلیسای میثاق رسالت سوئد وابسته بود. پیش از خرید کلیسای جدید، تعداد فزاینده‌ای از مهاجران شاغل در این شرکت مجبور بودند، آئین‌های مذهبی خود را در خانه‌های شخصی به‌جای بی‌آورند. اوکس انگیر نیز به این کلیسای سوئدی اجازهٔ استفاده از سالن واقع در خیابان اصلی را داد. کمک به ساخت عبادت‌گاه در راستای سنت خانوادگی ایمز بود. آن‌ها همچنین نمازخانه‌ای در خیابان پوند برای کارگران ایرلندی ساخته بودند.
اعتصاب سال ۱۸۸۹
ویلیام شافین در مورد تاریخچهٔ شهر ایستون می‌نویسد، که اوکس انگیر خلق‌وخویی کاملاً درخورِ فعالیت به‌عنوان مدیر برای کارکنان شرکت داشت و از فرایند ساخت بیل به‌خوبی مطلع بود. شخصیت اوکس در قضیهٔ اعتصاب بسیار به او کمک کرد. زندگی اوکس نمونه‌ای از صداقت و مهربانی در قبال کارگران و دیگر نیازمندان شهر بود. اگرچه پیش از اعتصاب سال ۱۹۸۹، نمونه‌های اختلاف اندکی در میان کارگران دیده شده، هیچ‌یک از آن‌ها کاملاً مستند نیست و منجر به اخراج کارگران و اختلال در روند تولید بیل نشده‌است.
در ۲۲ فوریه ۱۸۸۹، بیست‌وسه کارگر دسته‌گذار دست به اعتصاب زدند و روز بعد پس از تشکیل کمیته‌ای برای صحبت با اوکس انگیر ایمز مدیرکل دربارهٔ قوانین، به سر کار خود برگشتند. او پاسخ داد که قوانین وضع‌شده ضروری هستند و دلیل ضرورت را توضیح داد. با وجود این‌که بعضی کارکنان ایمز خودشان پیش‌تر کارگر دسته‌گذار بودند و شرکت به‌خاطر دستمزدهای خوب و روش‌های کاری منصفانه معروف بود، دسته‌گذاران به سر کار برنگشتند. اوکس انگیر پس از اولتیماتوم به اعتصاب‌کننده‌ها برای بازگشت به سر کار تا ۴ مارس، مجبور شد به‌دنبال استخدام جایگزین برای آن‌ها باشد. هابرت، پسر او و ویلیام، فرزند اولیور ایمز فرماندار، مسئول آموزش کارگران سوئدی جایگزین بودند. هابرت همچنین مسئول محافظت از کارگران جایگزین در برابر اذیت و آزار اعتصاب‌کننده‌ها بود. با آن‌که اوکس انگیر کتباً تقاضا کرد که اعتصاب‌کنندگان خانه‌های سازمانی را ترک کنند، هیچ‌وقت آنها را بیرون نکرد. تنها ممانعت از کار، مربوط به جیمز ریلی به‌خاطر خشونت غیرقانونی و نابجا بود. در ۱۲ آوریل ۱۸۸۹، اعتصاب پایان یافت و حدود شانزده اعتصاب‌کننده با همان قوانین به کار بازگشتند. تنها پنج اعتصاب‌کننده اجازه بازگشت به کار نیافتند. دو نفر از آن‌ها قبلاً در جای دیگری مشغول به کار شده بودند و سه نفر دیگر به‌عنوان باغبان در املاک ایمز استخدام شدند. فروش بیل با ضرر روبه‌رو شد، بااین‌حال توانست با ۹۵۰٫۲۷ دلار از فروش سال‌های قبل پیشی بگیرد.
کوئست هاوس
میراث اوکس انگیر ایمز برای نورث ایستون را هنوز هم می‌توان در خانه‌اش، کوئست هاوس، در کنار کوئست بروک مشاهده کرد. کوئست که از سنگ ساخته شده، در زمین پشت کتاب‌خانهٔ رایگان ایمز بنا شده‌است. پسر او، وینتروپ ایمز، تهیه‌کنندهٔ معروف سینما نیز پس از به میراث بردن این خانه از پدرش، با همسرش لوسی در آنجا زندگی کرد. اکنون این ملک متعلق به کتابخانه بوده و به مرکزی برای برنامه‌ریزی فرهنگی تبدیل شده‌است. ساخت کوئست در سال ۱۸۵۳ آغاز و یک سال بعد از آن تکمیل شد. طراحی بخش جلوی این خانه از نقشه‌ای اثر معمار معروف، اندرو جکسون داونینگ (درگذشت ۱۸۵۲) الهام گرفته شده بود. داونینگ با الکساندر جکسون دیویس، ارائه‌دهندهٔ نقشه‌های معماری، همکاری کرد. این بنا به سبک احیای گوتیک ساخته شد. جان ایمز میشل، تحصیل‌کردهٔ هاروارد (یکی از اولین پسرعموهای اوکس انگیر و معمار کلیسای وحدت در ایستون، MA) فضای پشت این بنا را در سال ۱۸۷۳ طراحی کرد. او همچنین دودکش‌های مسی را به‌همراه پلکانی جدید به بنا افزود. فردریک لا اولمستد، معمار منظر، زمین‌های آن را طراحی کرد و همچنین با مشورت ایمز، بنای سنگی مجاور را ساخت.
ایمز به‌همراه خانواده‌اش با پرداخت پول از المستِد و اچ. اچ. ریچاردسون معمار خواست مجموعهٔ باشکوهی از ساختمان‌ها و مناظر را در نورث ایستون بسازند که عبارت از:
شخصی
اوکس انگیر یکتاپرست بود. او رئیس کمیتهٔ کلیسا بود و معمولاً مراسم عبادت روز یکشنبه را از دست نمی‌داد. اوکس در ۱۹ ژوئیه ۱۸۵۵ در ایست بریجواتر ماساچوست ازدواج کرد. آن‌ها شش فرزند داشتند، اگرچه دوتا از آن‌ها در طفولیت جان سپردند:
خانم اوکس انگیر سحرگاه روز دوشنبه ۱۸ آوریل ۱۹۰۳ چشم از جهان فروبست. او زندگی آرامی داشت، اما در زمان مرگش به‌خاطر مشارکت در امور خیریهٔ محلی در یادها ماند. اوکس انگیر با هیچ سازمان خاصی در ارتباط نبود.
آماتونی
آماتونی، خاندانی ارمنی بودند که پس از سده چهارم میلادی در ناحیه آرتاز، میان دریاچه وان و ارومیه، به مرکزیت شورسن (ماکوی امروزی) و پس از آن آراگاکتون، در غرب دریاچه سوان، به مرکزیت دژ اوشاکان حکومت کرده‌اند.
آوارگان عشق
آوارگان عشق نام یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی «علاءالدین رحیمی» است که در سال ۱۳۷۱ تولید و از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید.
خلاصه داستان
گروهی از شیعیان که تحت تعقیب حکومت اموی هستند به خانه پیرمردی پناه آورده‌اند. در این میان، عده‌ای به طمع دریافت پاداش، می‌خواهند مکان این پناهندگان را پیدا کنند و آنها را به نیروهای اموی تحویل دهند....
واکرسلبن
واکرسلبن (به آلمانی: Wackersleben) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هوتنسلبن واقع شده‌است. واکرسلبن ۷۲۳ نفر جمعیت دارد.
جوزف ارلنگر
جوزف ارلنگر (Joseph Erlanger؛ زاده January 5, 1874 درگذشته 1874:1:5, December 5, 1965) یک دانشمند در زمینه فیزیولوژی و اهل ایالات متحده آمریکا بود.
محمد قاسمی‌نژاد
محمد قاسمی‌نژاد (زادهٔ ۱۴ اسفند ۱۳۶۷ بابل) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک بازی می‌کند.
محمد قاسمی نژاد پسر عموی امین قاسمی نژاد بازیکن مطرح لیگ برتری است.
محیط زیست‌گرایی انجیلی
برخی از گروه‌های انجیلی در آموزش دانش و توسعه آگاهی از گرمایش جهانی با محیط بانان متحد شده‌اند. انجمن ملی انجیلی‌ها، یک سازمان غیرانتفاعی، در تلاش است تا قانونگذاران را تشویق به تصویب قانونی کند که محدودیت‌هایی را بر انتشار کربن در ایالات متحده ایجاد کند.
استاد جدید فرقه کونگ فو ۱
استاد جدید فرقه کونگ فو ۱ (انگلیسی: New Kung Fu Cult Master 1) یک فیلم ووشیا محصول سال ۲۰۲۲ هنگ کنگی-چینی به کارگردانی وانگ جینگ و ونوس کیونگ است که از رمان جین یونگ اقتباس شده‌است. در این فیلم، لوئیس کو، دانی ین، لم فونگ، جانیس من، یون کیانکیان و سابرینا کیو به ایفای نقش پرداخته‌اند.
این فیلم در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۲ در سنگاپور اکران شد، در حالی که در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲ در چین بر روی پلتفرم‌های پخش منتشر شد. و قسمت دوم این فیلم در ۳ فوریه با عنوان استاد جدید فرقه کونگ فو ۲ منتشر شد.
داستان
استاد وودانگ ژانگ کویشان در جزیره یخ و آتش شانگری-لا به همراه خانواده‌اش به دور از اختلاف و خونریزی زندگی می‌کند. اما وقتی وودانگ به دست افرادی که در کمین او بودند کشته می‌شود، پسر کوچکش ژانگ ووجی را تنها و یتیم رها می‌کند. حال ژانگ ووجی به‌طور ناخواسته به رقابت میان فرقه‌های مختلف در جهان هنرهای رزمی کشیده شده به امید اینکه بتواند انتقام پدرش را بگیرد. وی در حالی که برای نبرد با فرقه مینگ و ارتش شورشی آماده می‌شود، سبک خاص خود را در هنرهای رزمی ایجاد کرده و…
نول هاوس
خانه نول (Knole House) یکی از بزرگترین خانه‌های اشرافی انگلستان است که در غرب کنت در سونوکس واقع شده است. خانه نول در داخل پارک نول قرار دارد.
ناصر
ناصر یک نام به معنی یاری کننده، مددکار، یاور است.
این نام در ایران و کشورهای مسلمان روی پسران گذاشته می‌شود. و همچنین نام یک کرک لُرُیی است.
هرمان ریتر
هرمان ریتر (Hermann Ritter؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۹–۲۵ ژانویه ۱۹۲۶) یک آهنگساز، مورخ موسیقی و نوازندهٔ ویولا اهل آلمان بود.
او دانش‌آموختهٔ «آکادمی نوین موسیقی» و «دانشگاه هایدلبرگ» در برلین بود.
او علاوه بر آهنگسازی، چندین کتاب دربارهٔ تاریخ موسیقی اروپا نگاشته است.
دوگچه (رامهرمز)
دوگچه (رامهرمز)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رامهرمز در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ابوالفارس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف کاتوکوروندا
فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف کاتوکوروندا یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۹۷۵ متر است. این فرودگاه در کشور سری‌لانکا قرار دارد و در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
خزنده‌شناسی
خزنده‌شناسی شاخه‌ای از جانورشناسی است که که به مطالعه دوزیستان (از جمله قورباغه، وزغ، سمندر) و خزندگان (مارها، مارمولک‌ها، لاک‌پشت، تمساح) می‌پردازد.
سلی لیک، مونتانا
سلی لیک شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۶۵۹ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
شاوموت، مونتانا
شاوموت شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۲ نفر بوده‌است.
کوهلریا
کوهلریا سرده‌ای از گیاهان گلدار بر جدید از تیرۀ جسنریان است.
قارچ‌های سیاهکی
قارچ‌های سیاهکی نام یک رده از subdivision قارچ‌های سوزان است.
گوش موش پرتقالی
گوش موش پرتقالی نام یک گونه از تیره گزنه‌ایان است.
درن (اوبرنوواتس)
درن یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در اوبرنوواتس واقع شده‌است. درن ۲۰٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۱۳ نفر جمعیت دارد.
مارک فرانتسکوویاک
مارک فرانتسکوویاک (Marek Frąckowiak؛ August 16, 1950 – 1950:08:16, November 6, 2017) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۲۰۱۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
صندوق کودکان ارمنستان
صندوق کودکان ارمنستان (Children of Armenia Fund؛ Հայաստանի Մանուկներ» Բարեգործական Հիմնադրամ (ՔՈԱՖ)) یک سازمان غیرانتفاعی می‌باشد که برای پیشرفت فرصت‌های آموزشی و ایجاد زیرساخت‌ها برای کودکان و خانواده‌ها در سراسر روستاهای ارمنستان اختصاص داده‌ شده است.
مارک فرانتسکوویاک
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به سال‌های شیرین، خط تأخیر، تیم، خانه کشیش، قانون حقیقی، ترانه عاشقانه‌ای برای یانوشک و مرد بی‌نهایت آرام اشاره نمود.
صندوق کودکان ارمنستان
تاریخچه
این صندوق در ۲۰۰۴ میلادی توسط گارو آرمن دانشمند و بشردوست ارمنی-آمریکایی بنیان‌گذاری شده‌است. تلاش‌های «صندوق کودکان ارمنستان» در روستایی در استان آرماویر آغاز شد و از آن زمان تاکنون به ۶۳ شهرداری در ۵ استان ارمنستان گسترش یافته‌است.
تلمبه یامحمد
تلمبه یامحمد یک روستا در ایران است که در دهستان نگار استان کرمان واقع شده‌است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، تلمبه یامحمد ۱۸ نفر جمعیت دارد.
ویلیام ریدل بردوود
ویلیام ریدل بردوود (William Birdwood; September 13, 1865 – 1865:9:13, May 17, 1951) فرمانده نظامی و فیلد مارشال اهل بریتانیا بود. وی در خلال جنگ جهانی اول، در دوره‌هایی فرماندهی سپاه اول انزاک، سپاه ارتش استرالیا و نیوزلند و ارتش پنجم (بریتانیا) را برعهده داشت.
مارکو مورو
مارکو مورو (Marco Moro؛ زادهٔ April 27, 1984) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
سیاهک‌قارچ‌سانان
سیاهک‌قارچ‌سانان نام یک راسته از رده قارچ‌های سیاهکی است.
ژنرال نیروهای زمینی
ژنرال نیروهای زمینی ایالات متحده یا به شکل رایج‌تر ژنرال نیروهای زمینی  (به‌طور مخفّف GAS) بالاترین درجهٔ ممکن نظامی در نیروهای مسلح ایالات متحده است. این درجه به‌طور غیررسمی معادل «ژنرال شش‌ستاره» است و بالاترین درجهٔ عملیاتی ممکن نیروی زمینی ایالات متحده است.
پیشینه و دریافت‌کنندگان
این درجه برای اولین بار در ۳ مارس ۱۷۹۹ به وجود آمد و تا کنون تنها دو نفر آن را کسب کرده‌اند؛ یک بار توسط جان جی. پرشینگ در زمانی که افسر در حال خدمت نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود و بار دوم به صورت ترفیع درجهٔ پس از مرگ برای جورج واشینگتن نخستین رئیس‌جمهور آمریکا در ۱۷۷۶. درجهٔ «ژنرال نیروهای زمینی» بالاتر از «ژنرال نیروی زمینی»، «ژنرال نیروی هوایی» و «آدمیرال ناوگان» است. ژنرال داگلاس مک‌آرتور هم در طول جنگ جهانی دوم و هم دوران پس از این جنگ، برای دریافت این درجه در نظر گرفته‌شده بود امّا در نهایت چنین موضوعی به مرحلهٔ عمل نرسید. تا پایان جنگ جهانی اول، به استثنای جان جی. پرشینگ، بالاترین درجه عملیاتی در ارتش ایالات متحده، درجهٔ سرلشکر (ایالات متحده) بود. پرشینگ سپس در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۴ از ارتش ایالات متحده بازنشسته شد و رتبه و درجهٔ خود را در فهرست بازنشستگان ارتش ایالات متحده تا زمان مرگش به سال ۱۹۴۸ حفظ کرد.
تپه یوخار قلعه (سعدآباد)
تپه یوخار قلعه مربوط به دوره اسلامی تا دوره سلجوقی است و در شهرستان درگز، جنوب‌شرقی روستای سعدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بنگوئلا (ابهام‌زدایی)
بنگوئلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سالنامه شهرستان سند
سالنامه شهرستان سند (A Sand County Almanac) یک کتاب غیرداستانی در سال ۱۹۴۹ توسط بوم‌شناس آمریکایی، جنگل‌بان، و طرفدار محیط زیست، آلدو لئوپولد است. توصیف سرزمین اطراف خانه نویسنده در شهرستان ساوک، شهرستان ساوک، ویسکانسین، مجموعه مقالات از ایده لئوپولد در مورد «اخلاق سرزمین» حمایت می‌کند، یا یک رابطه مسئولانه موجود بین مردم و سرزمینی که در آن زندگی می‌کنند. این کتاب یک سال پس از مرگ لئوپولد توسط پسرش، لونا لئوپولد ویرایش و منتشر شد، این کتاب نقطه عطفی در جنبش حفاظت از محیط زیست آمریکا محسوب می‌شود.
فهرست گل‌های ملی رونالدینیو
رونالدو دی آسیس موریرا یک فوتبالیست حرفه ای بازنشسته برزیل است. در زیر فهرستی از تمام گلهای ملی او برای تیم ملی فوتبال برزیل نمایش داده شده است. وی با ۳۳ گل ،مشترکاً با جیرزینیو هشتمین گلزن برتر برزیل است.
وادرسلوه
وادرسلوه (به آلمانی: Wadersloh) یک شهر در آلمان است که در Warendorf واقع شده‌است. وادرسلوه ۱۳٬۰۷۹ نفر جمعیت دارد.
سهتلون
آبگرمک سهتلون، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رامهرمز در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ابوالفارس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۲۱ نفر (۲۱۹خانوار) بوده‌است.
آندروماک (مجموعه تلویزیونی)
آندروماک نام یک مجموعهٔ نمایشی تلویزیونی به کارگردانی «احمد آسوده» است که در سال ۱۳۷۴ تولید و از شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید.
خلاصه داستان
این نمایش تلویزیونی ایرانی، بر اساس نمایشنامهٔ «آندروماک» از ژان راسین ساخته شده است. «پیرس فاتح» در جنگ، «هکتور» شوهر «آندروماک» را از پا در می‌آورد و از آندروماک تقاضای ازدواج می‌کند و تهدید می‌کند که اگر قبول نکند، فرزند او را خواهد کشت. آندروماک که به شوهرش وفادار است از پیرس می‌خواهد که پس از ازدواج، فرزندش را تحت حمایت خود بگیرد. در روز ازدواج در کلیسا، آندروماک خودکشی می‌کند و مردم نیز «پیرس فاتح» را می‌کشند.
احمد سوکونا
احمد سوکونا (متولد ۱۳ ژانویه ۱۹۹۰) یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای اهل فرانسه است که سابقه بازی در باشگاه فوتبال تولوز را دارد. او همچنین سابقه ۶۰ بازی و ۱۸ گل در تیم ب فوتبال تولوز را دارد.
چسواف وویکو
چسواف وُوِیکو (Czesław Wołłejko؛ ۱۷ مارس ۱۹۱۶ – 1916:3:17, February 7, 1987) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به کوپرنیک، قماری بالاتر از زندگی، دانتون، گهواره، بال‌های سیاه و عروسی اشاره کرد.
نیروی زمینی آلمان (۱۹۴۵–۱۹۳۵)
نیروی زمینی آلمان (Heer, ) شاخه زمینی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. این نیرو پس از آغاز تسلیح مجدد آلمان با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای در سال ۱۹۳۵ جایگزین رایشس‌هیر، نیروی زمینی رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار شد. در پی انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی این کشور نیز جزوی از نیروی زمینی آلمان شد. نیروی زمینی آلمان مبدع رزم برق‌آسا موسوم به بلیتس‌کریگ، جهت کسب پیروزی‌های سریع علیه دشمنانی با قدرت بیشتر بود.
پیش زمینه
پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی این کشور به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال اجباری صدها هزار نفر از خدمت از جمله ده‌ها هزار افسر، فقط می‌توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کند. این نیروی زمینی صرفاً می‌توانست ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک با ۳ گردان پیاده‌نظام، یک گردان آموزش و یک گردان خمپاره‌انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده‌نظام را تشکیل می‌دادند، در اختیار داشته باشد. علاوه بر انحلال و ممنوعیت ستاد کل و دانشکده‌های جنگ و افسری، نیروی زمینی آلمان از داشتن تانک و توپخانه با کالیبر بیش از ۱۰۵ میلی‌متر نیز محروم شد. جهت حصول اطمینان از عدم امکان آماده‌سازی جهت یک جنگ بزرگ دیگر، نیروهای ذخیره و مهمات انبار شده نیروی زمینی این کشور نیز محدود گشتند.
حاکمیت جدید آلمان که به جمهوری وایمار شهرت یافت، در سال ۱۹۱۹ با سازمان دهی نیروهای پیشین، یک نیروی مسلح موقت جهت پر کردن خلع ایجاد نمود که رایشسور (Reichswehr) نام گرفت و به دلیل ممنوعیت وجود ستاد کل، عملاً زیر نظر وزارت دفاع بود. نیروی زمینی این سازمان رایشس‌هیر (Reichsheer) نامیده شد. با توجه به منع شدن نیروی زمینی آلمان بر اساس پیمان ورسای از داشتن فرمانده کل، وزارت دفاع توصیه فن زکت مبنی بر تشکیل «فرماندهی نیروی زمینی» را پذیرفت. «دفتر نیرو» یکی از بخش‌های فرماندهی نیروی زمینی به حساب می‌آمد. قدرت واقعی نیروی زمینی در این دفتر متمرکز گشته بود که در حقیقت به‌طور مخفیانه نقش ستاد کل را ایفا می‌نمود. سازمان این نیرو انعطاف بالایی داشت و به راحتی می‌توانست به منظور اداره یک نیروی زمینی بسیار بزرگ‌تر گسترش یابد.
با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نفرات نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه‌ای برای گزینش آن‌ها وضع شد. بخشی از این ویژگی‌ها برای ترجیح دادن افراد شامل داشتن سنی بین ۱۷ تا ۲۱ سال، عدم تأهل، وضعیت جسمانی عالی و تحصیلاتی بالاتر بود. فرماندهان گروهان‌ها، گردان‌ها یا سایر یگان‌ها مسئول پذیرش افراد شده بودند. به همین جهت کسانی انتخاب شدند که عقایدی مشابه این فرماندهان از جمله محافظه‌کاری، ملی‌گرایی، سلطنت‌طلبی و ضدیت با جمهوریت داشتند. این افراد پانزده ماه در تیپ‌های خود در رایشس‌هیر به عنوان درجه‌دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون سربلند خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده‌نظام در درسدن فرستاده شدند.
رایشس‌هیر از همان ابتدا شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی‌ها موارد متعددی از محدودیت‌ها را به طرق مختلف دور زدند. از جمله این اقدامات سازمان‌دهی نیروهای مسلح در قالب قوای شبه‌نظامی، ذخیره‌سازی تجهیزات و مهمات، طراحی و آزمایش تانک‌ها و تاکتیک‌های مرتبط و تأسیس دانشکده‌های آموزشی مربوط به آن در کشورهای دیگر از جمله شوروی بود. رایشس‌هیر کشور را به هفت منطقه نظامی (Wehrkreis) (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کرد که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره، آموزش و جایگزینی نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام که شماره منطقه را به خود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت.
با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، آلمان که می‌دانست همچنان توانایی مقابله رو در رو با دشمنان خود را ندارد و به احتمال قریب به یقین با هویدا شدن این مسئله، از جانب آن‌ها مورد هجوم نظامی پیش‌دستانه قرار خواهد گرفت، به شکل مخفیانه به تسلیح خود ادامه داد. همان سال نخست تصمیم بر افزایش ۱۴ هزار نفری پرسنل فعال نیروی زمینی در قالب یگان‌های جدید توپخانه، مخابرات و ضدهوایی و تشکیل یک نیروی ذخیره ۸۵ هزار نفری برای آن شد. طبق این برنامه بودجه نظامی افزایش پیدا می‌کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً در کنار مهارت‌های لازم در مرزبانی، آموزش پیاده‌نظام را دریافت می‌کردند، نیز تشکیل می‌گشت. در ابتدا قصد دولت ایجاد یک نیروی زمینی سیصد هزار نفری در قالب ۲۱ لشکر پیاده‌نظام تا سال ۱۹۳۸ بود. با افزایش خطر درگیر شدن در یک جنگ، هیتلر با تغییر برنامه اولیه، دستور به آماده شدن نیروی زمینی ۳۰۰ هزار نفره تا ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ داد. سال ۱۹۳۵، برنامه تسلیح مجدد علنی و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان (Oberkommando des Heeres یا OKH) ایجاد شد.
ظهور نیروی زمینی جدید
در سال ۱۹۳۴ با فرمان آدولف هیتلر مبنی بر آماده‌سازی ۲۱ لشکر پیاده‌نظام، هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده‌نظام در اختیار داشت، با جداسازی گروهان آموزش و یک گروهان پیاده‌نظام از سه گردان پیاده‌نظام هر یک از هنگ‌های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده‌نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده‌نظام دیگر که همچنان در قابل لشکرهای پیاده‌نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و سربازان دو گردان دیگر، گروهان آموزش و گروهان سوم پیاده‌نظام خود را مجدداً احیا نمودند و برخی گروهان پیاده‌نظام چهارمی نیز تشکیل دادند. بدین ترتیب نیروی زمینی آلمان تا پایان سال ۱۹۳۵، مجموعاً دارای ۱۶۵ گروهان پیاده‌نظام بود. به طریق مشابهی ۱۴ هنگ توپخانه نیز ایجاد گردید. بدین صورت که هر یک از هفت هنگ توپخانه‌ای که از پیش وجود داشتند، به کمک دو گردان خود دو هنگ توپخانه مستقل ایجاد نمودند. هر کدام از این هنگ‌های توپخانه نیروهای در اختیار خود را به صورت چهار گردان هر یک با دو آتشبار سه توپه (مجموعاً ۲۴ توپ) سازمان داد.
پس از ورود نوزده گردان پیاده‌نظام آلمانی به منطقه غیرنظامی شده راینلند (سه گردان پیاده‌نظام تا غرب رود راین) در ماه مارس سال ۱۹۳۶ و شکستن علنی مفاد پیمان‌های ورسای و لوکارنو، آلمانی‌ها علاوه بر ایجاد چند منطقه نظامی دیگر، اکتبر همان سال چهار لشکر پیاده‌نظام به کمک نیروهای پلیس محلی در راینلند و هشت لشکر پیاده‌نظام در مناطق دیگر تشکیل دادند. با وجود این که پیمان‌های لوکارنو و ورسای حضور نیروهای مسلح آلمانی را در منطقه رایلند ممنوع اعلام کرده بودند اما به این کشور اجازه داشت ۳۱۵۰۰ نیروی پلیس در آن داشته باشد. آلمانی‌ها که بالغ بر ۱۰ تا ۱۲ درصد بیش از این عدد نیروی پلیس در رایلند به کار برده بودند (با تسامح طرف دیگر قرارداد)، از همین شمار افراد جهت تشکیل لشکرهای پیاده‌نظام خود استفاده کردند. بدین شکل تا پاییز سال ۱۹۳۶ مجموع توان نیروی زمینی آلمان به حدود ۵۲۰ هزار نفر رسید. تا سال ۱۹۳۷، ۲۹ لشکر ذخیره پیاده‌نظام متشکل از نیروهای گروه یک (با دست کم یک سال سابقه خدمت فعال) و دو ذخیره (افرادی که در سال‌های صلح به سن هجده سالگی رسیده بودند)، ایجاد شدند که اکثراً مجموع نفرات آن‌ها به استاندارد ۱۶ هزار نفر نمی‌رسید.
با الحاق اتریش به آلمان در ماه مارس سال ۱۹۳۸ و وارد شدن نیروهای مسلح این کشور به ورماخت، قوای پیاده‌نظام اتریش که از پیش به صورت هفت لشکر سازمان یافته بود، در قالب دو لشکر پیاده‌نظام (یکی در وین و دیگری در لینتس) در کنار سایر لشکرها به نیروی زمینی آلمان پیوستند و شماره‌های ۴۴ و ۴۵ را به خود گرفتند. بسیاری از افسران اتریشی بدون از دست دادن مقام و درجه خود در ورماخت پذیرفته شدند. به هر حال عده زیادی از این افراد و چندین یگان اتریشی جهت گذراندن دوره‌های آموزشی راهی دانشکده‌های نظامی آلمان گشتند.
سلسله مراتب یگان‌ها
جوخه (Gruppe) یگان بنیادین نیروی زمینی آلمان بود. در نیروی زمینی آلمان سازمان، توان، تسلیحات و تجهیزات هر یگان را «نمودارهای سازمانی جنگی» (Kriegsstärke Nachweisung) تعیین می‌نمود که بر پایه پایین‌ترین سطوح (گروهان و دسته) قرار داشت. این موضوع گاهی سبب می‌شد دو لشکر، به عنوان یگان رزمی اصلی، از یک نوع یکسان دارای سازمان و توان متفاوتی باشند. این انعطاف سازمانی نیروی زمینی آلمان را قادر می‌ساخت یگان‌های خود را تا پایین‌ترین سطوح بر اساس نیاز آن‌ها و نیروی انسانی، تجهیزات و تسلیحات در دسترس تغییر دهد.
هنگام صلح، مناطق نظامی که در دوره پیشین ایجاد شده بودند و توسط ورماخت نیز مورد استفاده قرار گرفتند، به همراه سپاه داخل هر یک، بالاترین سطح از سلسله مراتب نظامی در نیروی زمینی آلمان به حساب می‌آمدند. با آغاز جنگ جهانی دوم دو مرتبه نظامی دیگر شامل ارتش میدانی و گروه ارتش ایجاد گردید. برای پشتیبانی از این آرایش‌های بزرگ در هنگام خدمت فعال، یگان‌هایی تحت عنوان «نیروهای ارتش یا گروه ارتش» که شامل توپخانه سنگین، مهندسان، یگان‌های خدماتی و آرایش‌های اداری مشابه دیگر می‌شد، وجود داشت. این یگان‌ها به هیچ‌یک از آرایش‌های بزرگ اتصال دائمی نداشتند و به صلاح دید فرماندهی عالی به‌کارگیری و به می‌شدند.
هر گروه ارتش شامل سه تا چهار ارتش میدانی و به شکل میانگین حدود یک میلیون نفر نیرو بود و توسط یک فیلدمارشال فرماندهی می‌شد. هر ارتش پیاده‌نظام میدانی نیز به نوبه خود، تحت فرمان یک ارتشبد، شامل دو تا پنج سپاه پیاده‌نظام و گاهی یک سپاه زرهی تقویت شده (گروه زرهی) و حدود ۲۰۰ هزار نفر نیرو بود. ارتش مستقل بیستم کوهستان که در شمال اسکاندیناوی حضور داشت، مستقیماً تحت هدایت فرماندهی عالی ورماخت عمل می‌کرد.
سپاه‌های پیاده‌نظام، موتوریزه، کوهستان و زرهی تحت امر یک سپهبد هر یک شامل دو تا پنج لشکر با حدود ۶۰ هزار نفر نیرو می‌شدند.
دکترین
نیروی زمینی آلمان به شکلی دقیق، منعطف و پذیرا نسبت به ایده‌های جدید تجربیات جنگ جهانی اول را مورد مطالعه قرار داد. آگاهی از شرایط دشمنان آینده و محل جنگ با آن‌ها نوآوری را تسهیل و موجب تأکید بر رزم تهاجمی شد. این مسئله در نهایت به عمل حول دکترین "بلیتس‌کریگ" انجامید. نیروهای جدید زرهی آلمان بدین ترتیب بر پایه این دکترین راه حلی برای مشکلات آلمان در جنگ پیشین ارائه نمودند و تا سال ۱۹۳۹ به بنیانی استوار برای نیروی زمینی بدل گشتند. کاربرد تسلیحات زرهی در قابل دکترینی واقع‌بینانه از رزم‌ترکیبی بدون تخصیص یافتن منابع بیشتری در این بخش نسبت به دیگر دشمنان اروپایی، منجر به دستیابی به پیروزی‌های بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ گشت.
تجهیزات و تسلیحات
با وجود پیشرفت‌های گسترده فناورانه، نیروی زمینی آلمان در تمامی دوره حیات خود متکی به اسب‌ها باقی ماند. ضعف در صنعت نفت، تعداد نسبتاً اندک خودروها و محدودیت تولید تانک اجازه مکانیزه‌سازی کامل به این نیرو نمی‌داد. با وجود این که نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول حدود ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ اسب داشت، این مقدار در جنگ جهانی دوم در نیروی زمینی آلمان به ۲٬۷۰۰٬۰۰۰ اسب رسید. به هر صورت، نیروی زمینی آلمان تسلیح مجدد را سال‌ها پیش از همسایگان آغاز کرد و با وجود کاستی‌ها بسیار آماده‌تر از رقیبان خود بود.
نیروهای داوطلب خارجی
نیروی زمینی تعداد زیادی از داوطلبان غیر آلمانی را در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به کار گرفت. اسپانیای تحت حاکمیت فرانسیسکو فرانکو ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ نیروهای داوطلب خود را در قالب لشکر آبی (لشکر دویست و پنجاهم پیاده‌نظام) در اختیار آلمان قرار داد. این لشکر تا ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ در قسمت شمالی جبهه شرقی در ناحیه لنینگراد و ولخوف به نبرد پرداخت. هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با سه هزار داوطلب کروات و بوسنیایی نیز در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ شکل گرفت. این یگان پس از یک دوره آموزشی نسبتاً طولانی، به لشکر صدم پیاده‌نظام سبک نیروی زمینی آلمان در اوکراین ملحق گشت و در نبرد استالینگراد مشارکت نمود. هنگ تقویت‌شده ۶۳۸ پیاده‌نظام متشکل از سه هزار داوطلب فرانسوی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ پدید آمد. این یگان در قالب ارتش چهارم زرهی نیروی زمینی آلمان در تهاجم به مسکو حضور یافت و سپس در وظایف ضد پارتیزانی در لهستان و بلاروس به کار رفت تا این که نهایتاً ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به وافن اس‌اس منتقل شد. تعداد ۸۶۰ تن از داوطلبان فرانسوی زبان اهل بلژیک هم ماه اوت سال ۱۹۴۱ لژیون والون (گردان ۳۷۳ پیاده‌نظام والون) را برای نیروی زمینی آلمان ایجاد کردند. از این یگان در جنوب روسیه و قفقاز استفاده گشت.
با وجو ماهیت نژادی جنگ بین آلمان و شوروی، هزاران تن از غیر نظامیان و نظامیان روس و سایر مردمان نواحی تصرف‌شده به صورت داوطلبانه به نیروی زمینی آلمان پیوستند. از این افراد که با عنوان اختصاری هیوی (Hiwi - داوطلب کمکی) شناخته می‌شدند، در یگان‌های مختلف غالباً در وظایف غیرنظامی همچون ترابری و ساخت‌وساز و در هنگام اضطرار در میدان‌های رزم استفاده می‌گشت. نیروی زمینی آلمان روز ۲۹ اوت سال ۱۹۴۱ برای نخستین بار یگان‌های رزمی این نیروهای داوطلب را به منظور وظایف امنیتی و ضد پارتیزانی در ناحیه گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز تشکیل داد. روز ۶ اکتبر همان سال مجوز جذب عمده شهروندان شوروی به عنوان نیروی رزمی صادر گردید. لشکرهای نیروی زمینی آلمان مجاز به به‌کارگیری معادل حداکثر ۱۵ درصد از توان از این داوطلبان بودند. شمار داوطلبان اهل شوروی در نیروی زمینی آلمان در سال ۱۹۴۳ حدود ۲۵۰ هزار نفر برآورد گشته‌است. جذب این نیروها تا ماه مه سال ۱۹۴۵ ادامه داشت.
نیروی دریایی شاهنشاهی ساسانی
نیروی دریایی شاهنشاهی ساسانی از بخش‌های ارتش شاهنشاهی ساسانی بود که عمدتاً در خلیج فارس، دریای سرخ و دریای عرب فعالیت داشت. به رهبر نیروی دریایی، ناوبد می‌گفتند. چیز زیادی دربارهٔ نیروی دریایی شاهنشاهی ساسانی دانسته نیست. نیروی دریایی شاهنشاهی ساسانی هیچگاه به عنوان یک نیروی عمده مطرح نشد. این ناوگان نقشی مهم در تسخیر سواحل عرب‌نشین خلیج فارس در دوران اردشیر بابکان ایفا کرد. در دوران خسرو یکم (انوشیروان) او هشت کشتی را به رهبری وهریز برای تسخیر یمن به آنجا فرستاد که در هر کشتی ۱۰۰ مرد بود. از هشت کشتی، شش تا از کشتی‌ها با کامیابی به یمن رسیدند. نیروی دریایی ساسانی پس از حمله اعراب به ایران توسط خلفا در نبردها به کار گرفته می‌شد.
بیژن
بیژن پسر گیو از پهلوانان نامدار شاهنامه است. او پسر جوان و ماجراجوی گیو و نوه دختری رستم بود. در شاهنامه بیژن که تنها فرزند گیو و در چشم پدر سخت عزیز است، غالباً از سوی پدر به خاطر خیره‌سری‌ها و جوانی‌کردن مورد ملامت قرار می‌گیرد. از ماجراهای مفصل بیژن می‌توان به داستان بیژن و گرازان و به تبع آن بیژن و منیژه و همچنین نجات گستهم و رساندن او به نزد سپاه کیخسرو اشاره کرد.
بیژن در شاهنامه
از دیگر کارهای سترگ او (مندرج در شاهنامه) نبرد با فرود سیاوش، هومان پهلوانان تورانی در نبردی تن‌به‌تن و نیز کشتن رویین در جنگ دوازده رخ است. درفش بیژن پرستار پیکر بود. او از دوستان بسیار نزدیک گستهم پسر گژدهم پهلوان ایرانی بود و در نبردهای ایرانیان به کین‌خواهی سیاوش در زمان پادشاهی کیخسرو، دست کم گستهم را دو بار از مرگ نجات داد. بیژن در پایان جنگ دوازده‌رخ:
بیژن در نهایت به همراه پدرش گیو و عمویش رُهام و بسیاری دیگر از پهلوانان، پس از عروج کیخسرو در کوه دنا به آسمان، در راه برگشت در میانهٔ این رشته کوه در توفان برف و کولاک شدید ناپدید شد که در دنا گردنه‌ای به نام بیژن نیز وجود دارد.
منظومه‌ای نیز به نام بیژن نامه وجود دارد در حدود ۱۴۰۰ تا ۱۹۰۰ بیت از عطایی رازی شاعر برزونامه. بخش بزرگی از آن ملتقط با داستان بیژن و گرازان و بیژن و منیژه است.
بیژن تاریخی (اشکانی)
احتمالاً شخصیت بیژن همچون بسیاری دیگر از گودرزیان اصالت اشکانی داشته‌است. بیژن را گاه نام خانوادگی اخلاف گودرز می‌دانند.
مرغابی آبی
مرغابی آبی نام یک گونه از تیره مرغابیان است.
کیل، کشمیر آزاد
کیل (به انگلیسی: Kel) یک روستا در پاکستان است که در ناحیه نیلوم واقع شده‌است. کیل ۲٬۰۹۶٫۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.