cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱
دو و میدانی
دو و میدانی، تنها ورزشی بود که در آن، همه یازده کشور شرکت‌کننده، ورزشکاران خود را اعزام کردند. این رشته شامل ۲۴ رویداد دارای مدال برای آقایان و ۹ رویداد برای زنان بود. زنان ژاپنی در تمام ۹ رویداد، طلای مسابقات را برنده شدند و همچنین ۵ نقره را هم به‌دست آوردند و هند و سنگاپور هر کدام دو نقره به‌دست آوردند. در مسابقات آقایان، ژاپن دوباره با کسب ۱۱ طلا بیشترین تعداد طلا را به‌دست‌آورد، اما در این‌جا ورزشکاران هندی با کسب ۱۰ مدال، تنها یک مدال کمتر نسبت به ژاپن به‌دست آوردند. توکیو یوشینو، ورزشکار زن ژاپنی، در سه رشته پرتاب وزنه، پرتاب دیسک و پرتاب نیزه، سه نشان طلا به‌دست‌آورد. لاوی پینتو از هند تنها مردی بود که به بیش از یک مدال طلا دست یافت، او در مسابقات دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر سرعت مردان در صدر قرار گرفت. علی باغبان‌باشی دونده ایرانی هم توانست در این رقابت‌ها در دوی ۵۰۰۰ متر استقامت نشان طلا و در نیمه استقامت ۳۰۰۰ متر بامانع نشان نقره رقابت‌ها را به گردن بیاویزد.
بسکتبال
در بسکتبال، پنج تیم آسیایی - برمه، هند، ایران، ژاپن و فیلیپین - رقابت کردند. مسابقات به صورت دوره‌ای برگزار شد و بر اساس جدول امتیازات نهایی، سه جایگاه برتر سکو انتخاب شدند. تیم فیلیپین بدون از دست دادن مسابقه‌ای در صدر جدول امتیازها قرار گرفت و مدال طلا گرفت، تیم ژاپن پس از فیلیپین دوم شد و مدال نقره به‌دست‌آورد، تیم ایران با دو پیروزی در رده سوم قرار گرفت و یک برنز کسب کرد. کشور میزبان هند، با یک پیروزی که مقابل برمه به‌دست آمد، چهارم شد، برمه بدون پیروزی، در رده پنجم به کار خود پایان داد.
دوچرخه سواری
در دوچرخه سواری، چهار کشور - برمه، هند، ایران و ژاپن - دوچرخه سواران خود را اعزام کردند. رقابت‌ها در دو رشته - مسابقه جاده و مسابقه پیست - برگزار شد. دوچرخه سواری پیست شامل مسابقات ۱۰۰۰ متر اسپرینت سرعت، ۱۰۰۰ متر تایم تریل و ۴۰۰۰ متر تعقیبی تیمی بود. در دوچرخه سواری جاده، رقابت‌ها در ۱۸۰ کیلومتر انفرادی جاده برگزار شد. این رویداد به‌طور کامل تحت سلطه ژاپن قرار گرفت، که در مجموع ۸ مدال از ۱۱ مدال توزیع شده را کسب کرد، از جمله چهار طلا. دوچرخه سواران هندی هم ۳ مدال دیگر را به‌دست آوردند. برمه و ایران هم بدون کسب نشان رقابت‌ها را ترک کردند.
الالی-کانسولی
الالی-کانسولی (به انگلیسی: Alloli-Kansoli) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱
فوتبال
در فوتبال، شش تیم آسیایی - افغانستان، برمه، هند، اندونزی، ایران و ژاپن - شرکت کردند. مدال طلا توسط تیم هند به‌دست آمد که در دیدار نهایی تیم ایران را ۱ بر ۰ شکست داد. ژاپن با نتیجه دو بر صفر افغانستان را برد و موفق شد مدال برنز را به‌دست‌آورد. در مرحله نیمه‌نهایی، دو بازی بین دو تیم ایران و ژاپن برگزار شد تا یکی از تیم‌های فینالیست مشخص شود، زیرا اولین بازی که در تاریخ ۷ مارس برگزار شد، بدون گل ماند، حتی بازی در وقت اضافه نیز انجام شد ولی بازهم گلی زده نشد. در روز بعد مسابقه نیمه‌نهایی دوباره بین دو تیم برگزار شد که در آن ایران با نتیجه ۳ بر ۲ ژاپن را شکست داد.
وزنه‌برداری
در مسابقات وزنه‌برداری، هفت کشور در هفت رویداد شرکت داشتند - وزن‌های وزنه‌برداری شامل وزن خیلی کم (۵۶ کیلوگرم)، وزن کم وزن (۶۰ کیلوگرم)، وزن سبک (۶۷٫۵ کیلوگرم)، وزن متوسط (۷۵ کیلوگرم)، سنگین‌وزن سبک (۸۲٫۵ کیلوگرم)، سنگین‌وزن متوسط (۹۰ کیلوگرم) و فوق سنگین‌وزن (۹۰+ کیلوگرم). وزنه برداران ایران در همه رویدادها حاکم بودند و در مجموع ۱۰ مدال، از جمله تمام ۷ مدال طلای توزیع شده را کسب کردند. سنگاپور موفق به کسب دو نشان نقره شد، در حالی که هند و فیلیپین یک نقره و یک برنز کسب کردند.
تقویم
{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto; font-size:90%; line-height:1.25em;" !width=200|مارس ۱۹۵۱ !width=35|۴یک !width=35|۵دو !width=35|۶سه !width=35|۷چهار !width=35|۸پنج !width=35|۹آدینه !width=35|۱۰شنبه !width=35|۱۱یک !width=50|نشان‌های طلا !مجموع نشان‌های طلا!! !! ۳ !! ۶ !! ۵ !! ۶ !! ۴ !! ۱۷ !! ۱۶ !! ۵۷ !مارس ۱۹۵۱ !۴یک !۵دو !۶سه !۷چهار !۸پنج !۹آدینه !۱۰شنبه !۱۱یک !نشان‌های طلا
مراسم افتتاحیه
در ۴ مارس ۱۹۵۱، اولین دوره بازی‌های آسیایی به‌طور رسمی افتتاح شد. لیست مهمانان شامل: راجندرا پراساد اولین رئیس‌جمهور هند، جواهر لعل نهرو نخست‌وزیر هند، اعضای کابینه دولت هند، هیئت‌های دیپلماتیک و نمایندگان کمیته‌های ملی المپیک کشورهای آسیایی شرکت‌کننده بودند. ورزشگاه ملی هند مملو از ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر بود. حدود ۳۱ تیر هوایی به احترام میهمانان و شرکت کنندگان اولین دوره بازی‌های آسیایی از منطقه پورانا کوئیلا، در مجاورت ورزشگاه ملی شلیک شد. پس از سخنان یاداویندرا سینگ، رئیس فدراسیون بازی‌های آسیایی، رئیس‌جمهور راجندرا پراساد به‌طور رسمی این بازی‌ها را افتتاح کرد.
جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر هند نیز سخنرانی خود را ارائه می‌داد که برگزارکنندگان بازی‌ها شعار رسمی بازی‌ها را نمایش دادند - «بازی را در روح بازی، بازی کنید». پانزده نوازنده ترومپت از ارتش هند به همراه نشان پرچم‌های یازده کشور شرکت‌کننده که در سرشان قرار داشت، برنامه خود را ارائه دادند. به ترتیب حروف الفبای انگلیسی، ورزشکاران کشورهای شرکت‌کننده آسیایی در بازی‌های سال ۱۹۵۱ طبق سنت المپیک، با رژه وارد ورزشگاه شدند. هند به عنوان کشور میزبان، آخرین تیمی بود که وارد ورزشگاه شد. مشعل بازی‌ها در ورزشگاه توسط ورزشکار هند در المپیک ۱۹۲۴ دالیپ سینگ و با استفاده از مشعلی که با تابش نور خورشید در قلعه سرخ شعله‌ور شده بود، روشن شد. سپس بالدف سینگ، عضو تیم ملی دو و میدانی هند، به نمایندگی از همه ورزشکاران شرکت‌کننده در این بازی‌ها، سوگندنامه ورزشکاران شرکت‌کننده را قرائت کرد.
کشورهای شرکت‌کننده
در نخستین دوره بازی‌های آسیایی ۱۱ کمیته ملی المپیک آسیایی در مسابقات شرکت کردند. کمیته برگزار کننده بازی‌ها دعوت نامه رسمی را تقریباً به همه کشورهای آسیا ارسال کرد. چین با وجود دعوت شدن، پیش از تاریخ بسته شدن فهرست کشورهای شرکت کننده، پاسخی نداد و در مسابقات حضور نیافت. پاکستان به دلیل درگیری کشمیر با هند از شرکت در این رویداد خودداری کرد. کره‌جنوبی در جلسه نمایندگان کمیته‌های ملی المپیک کشورهای آسیایی که در تاریخ ۸ اوت ۱۹۴۸ در المپیک لندن برگزار شد، شرکت کرد و توافق شد که ورزشکاران را برای شرکت در این مسابقات بفرستد اما به دلیل جنگ کره، نتوانست ورزشکاری را اعزام کند. اتحاد جماهیر شوروی و ویتنام هم به دلیل سیستم‌های سیاسی خود دعوت نشده بودند. ژاپن نه به المپیک تابستانی سال ۱۹۴۸ دعوت شده بود و نه برای شرکت در نشست تشکیل فدراسیون بازی‌های آسیایی که در فوریه ۱۹۴۹ در دهلی برگزار شد، اما اجازه یافت تا در این بازی‌ها شرکت نماید، ژاپن یک تیم قدرتمند ۷۲ نفره اعزام کرد، که دومین کشور بزرگ بعد از میزبان بود، این کشور در همه رشته‌ها به جز ورزش‌های آبی شرکت کرد. برمه و هند ورزشکاران خود را در تمام رشته‌ها شرکت دادند. ایران در همه رویدادها شرکت کرد، اما هیچ ورزشکار زنی را به بازی‌ها اعزام نکرد. در زیر فهرست کمیته‌های ملی المپیک شرکت‌کننده را مشاهده می‌کنید. تعداد ورزشکاران رقابت‌کننده هر کشور در داخل پرانتزها مشخص شده‌است:
جدول مدال‌ها
رتبه‌بندی در این جدول با قوانین کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) که برای جداول مدال منتشر شده مطابقت دارد. به‌طور از پیش تعیین شده، تیم‌ها در جدول، بر اساس تعداد مدال‌های طلایی که ورزشکاران این کشورها برنده شده‌اند (در این جدول، هر کشور با نام کمیته ملی المپیک (NOC) نشان داده می‌شود) رتبه‌بندی می‌شوند. در ادامه تعداد مدال‌های نقره مورد توجه قرار می‌گیرد و سپس تعداد مدال‌های برنز. اگر کشورها هنوز از نظر کسب نشان‌ها، برابر باشند، در یک رتبه قرار می‌گیرند. این کشورها با الفبای کد کمیته ملی المپیک کشورها در IOC فهرست می‌شوند.
در مجموع ۱۶۹ مدال (۵۷ طلا، ۵۷ نقره و ۵۵ برنز) اهدا شد. تعداد کل مدال‌های برنز کمتر از تعداد کل مدال‌های طلا یا نقره بود، زیرا مدال‌های برنز در دو رویداد واترپلو و تعقیبی تیمی دوچرخه‌سواری پیست را تیمی به‌دست نیاورد.
میدان‌های گازی ایران
میدان‌های گازی ایران به ذخایر گاز طبیعی موجود در مخازن هیدروکربوری ایران اشاره دارد، که میزان ذخیره درجای گاز طبیعی این کشور بالغ بر ۱۲۰۰ تریلیون فوت مکعب (۳۳ تریلیون متر مکعب) برآورد می‌شود. ایران از لحاظ دارا بودن ذخایر گازی، در رتبه دوم جهان قرار دارد و ۱۷٪ سهم گاز جهان را داراست. ذخایر گازی مستقر مخازن هیدروکربوری ایران، از سه بخش تشکیل شده‌است، دسته اول میدان‌های گازی، دسته دوم ذخایر گاز طبیعی موجود در کلاهک‌های گازی میادین نفتی و دسته سوم گازهای همراه نفت در میادین نفتی می‌باشند. کلیه میادین گازی ایران، مانند کلیه میادین نفتی، متعلق به شرکت ملی نفت ایران است و این شرکت از طریق شرکت‌های تابعه خود وظیفه استخراج گاز را برعهده دارد، که پس از تولید، در اختیار شرکت ملی گاز ایران جهت توزیع، قرار می‌گیرد.
تاریخچه پیدایش گاز در ایران را می‌توان هم‌زمان با کشف میدان نفتی مسجد سلیمان دانست.
تعداد
بر اساس برآوردهای سال ۲۰۱۱ بالغ بر ۴۲ میدان گازی و ۹۲ مخزن گازی در ایران به ثبت رسیده‌است.
موقعیت مکانی
بنابر آمار انتهایی سال ۲۰۰۸ میزان ذخایر گازی ایران برابر ۲۹٫۶۱ تریلیون مترمکعب برآورد شده‌است که ۸٫۹۹ تریلیون مترمکعب این مقدار در خشکی و ۲۰٫۶۲ تریلیون مترمکعب آن‌ها در دریا قرار دارد. در حوضه‌های زاگرس و خلیج فارس، توالی‌های متخلخل کربناته کرتاسه و ترشیاری ذخایر مهم نفتی را تشکیل می‌دهند در صورتی‌که کربناتهای پرمو- تریاس به خصوص سازندهای دالان و کنگان، مهم‌ترین مخازن گازی/ میعانات گازی را تشکیل می‌دهند.. تعداد ۳۸ عدد از مخازن گازی در سازندهای دالان و کنگان در این حوضه‌ها کشف شده‌است.
صادرات
اولین مشتری صادرات گاز ایران را می‌توان کشور ترکمنستان دانست که خرید گاز از ایران را از سال ۱۹۹۷ آغاز کرد. دومین مقصد صادرات گاز ایران کشور ترکیه بوده که طرح احداث خط لوله گاز بین دو کشور در سال ۲۰۰۲ به پایان رسید و صادرات گاز به این کشور آغاز شد. ارمنستان سومین واردکننده گاز از ایران است که از سال ۲۰۰۹ دست به این اقدام زده است. پاکستان و هند دو مشتری احتمالی گاز ایران خواهند بود.
بزرگترین میدان گازی ایران
بزرگترین میدان گازی کشور در کمان قطر، میدان گازی پارس جنوبی است که همراه با بخش قطری (گنبد شمالی) ذخیره درجای در حدود ۵۰۷ تریلیون فوت مکعب دارد. حدود یک سوم کل ذخایر گازی ایران در این میدان فوق عظیم تجمع یافته‌است. در حدود ۱۹% از کل ذخایر گازی غیر همراه جهان به تنهایی در کمان قطر و میادین فوق عظیم گنبد شمالی-پارس جنوبی (در گروه دهرم) ذخیره شده‌است.
مولتیکس
مولتیکس یکی از نخستین سیستم‌عاملهای اشتراک زمانی بود. این پروژه در سال ۱۹۶۴ در کمبریج، ماساچوست آغاز شد. آخرین سیستم مولتیکس در ۳۰ اکتبر سال ۲۰۰۰ در وزارت دفاع کانادا خاموش شد. مولتیکس در اصل پروژه‌ای به رهبری ام‌آی‌تی و با همکاری جنرال الکتریک و آزمایشگاه‌های بل بود. مولتیکس پروژه‌ای با اهداف بلند پروازانه بود و به همین دلیل کم‌کم تبدیل به پروژه‌ای بسیار پیچیده شد. آزمایشگاه‌های بل به همین دلیل در سال ۱۹۶۹ از پروژه کناره‌گیری کرد. اما چند تن از محققان آنها از جمله کن تامسون و دنیس ریچی با استفاده از تجربیاتی که از پروژه مولتیکس کسب کرده بودند، بعدها سیستم‌عامل دیگری به نام یونیکس را پایه‌گذاری کردند که تبدیل به سیستم‌عامل بسیار موفقی شد. در حقیقت، کلمه یونیکس یک جور بازی با نام مولتیکس است.
سینت-پری وی ین
سینت-پری وی ین (به فرانسوی: Saint-Privé, Yonne) یک کامین در فرانسه است که در کانتون بلن او واقع شده‌است.
خصوصیات
سینت-پری وی ین ۴۱٫۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۵۶۶ نفر جمعیت دارد.
تپه نخود لخ
تپه نخود لخ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای شاخدار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
وایلوا، شهرستان کائوآئی، هاوایی
وایلوا، شهرستان کائوآئی (به انگلیسی: Wailua) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کائوآئی، هاوایی واقع شده‌است. وایلوا، شهرستان کائوآئی ۳٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۵۴ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اختلال اسکیزوافکتیو
اختلال اسکیزوافکتیو (Schizoaffective disorder) (SAD) یک اختلال روانی است که با فرایندهای تفکر غیرطبیعی و احساسات بدون قاعده مشخص می‌شود. تشخیص زمانی داده می‌شود که بیمار دارای ویژگی‌های هر دو بیماری اسکیزوفرنی و اختلال خلق (اختلال دوقطبی یا اختلال افسردگی ماژور) باشد اما علائم بیمار با معیارهای تشخیصی دقیق برای هر یک به تنهایی مطابق نیست. نوع دوقطبی با علائم شیدایی، شیدایی خفیف یا دوره‌های همزمان متمایز می‌شود. نوع افسردگی با علائم افسردگی تنها مشخص می‌شود. افتراق این بیماری با اختلالاتی مثل دوقطبی این است که علائم سایکوتیک نظیر توهم و هذیان در غیاب علائم خلقی بارز حداقل دو هفته باید تداوم داشته باشند، آنگاه تشخیص اسکیزوافکتیو مطرح است.
دو نوع اختلال اسکیزوافکتیو وجود دارد:
تیفوس
تیفوس (به فرانسوی: Le typhus) یا تب مُحرِقَه یک بیماری حاد تب‌دار ناشی از یک باکتری (ریکتزیا) منتقله از بندپایان آلوده است. این بیماری دارای سرایت فرد به فرد نیست. این عفونت ممکن است پوست، دستگاه عصبی مرکزی، لولهٔ گوارش و عضلات را درگیر سازد.
اختلال اسکیزوافکتیو
نوع دو قطبی که با علائم شیدایی، هیپومانیا یا مختلط مشخص می‌شود و نوع افسردگی که فقط با علائم افسردگی مشخص می‌گردد.
تیفوس
به‌طور کلی چهار نوع تیفوس داریم :
اختلال اسکیزوافکتیو
به نظر می‌رسد ژنتیک (با استفاده از زمینه ژنومی)، مشکلات مربوط به مدارهای عصبی؛ استرس محیطی مزمن زودرس، یا کوتاه مدت، مهم‌ترین علائم خطر باشند. هیچ علت ارگانیک مستقلی یافت نشده‌است، اما شواهد گسترده‌ای مبنی بر وجود اختلال در متابولیسم تتراهیدروبیوپترین (BH4)، دوپامین و اسید گلوتامیک در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، اختلالات خلقی-روانی و اختلال اسکیزوافکتیو وجود دارد. مبتلایان به اختلال اسکیزوافکتیو به احتمال زیاد به‌طور همزمان، مشکلاتی از جمله اختلالات اضطرابی و اختلالات مصرف مواد دارند.
تیفوس
۳- تیفوس کنه‌ای (tick typhus) که عامل بیماری‌زای آن ریکتزیا استرالیایی (Rickettsia australis) است و تب منقوط ایجاد می‌کند.
۴- تیفوس اسکراب (Scrub) یا تیفوس مایت (Mite) که توسط ریکتزیا تسوتسوگاموشی ایجاد می‌شود.
ریکتزیاها باکتری‌های کوچکی هستند که انگل اجباری درون سلولی می‌باشند. شکل ظاهری آن‌ها به صورت میله‌ای یا کروی است. دورهٔ کمون تیفوس بین ۱ تا ۲ هفته و معمولاً ۱۲ روز است.
باید دقت شود که بیماری تیفوس با بیماری تب تیفوئید (حصبه) که یک بیماری تب‌دار گوارشی است متفاوت است. تیفوئید به معنای "شبه تیفوس" است.
ریشه نام
واژه Typhus از واژه یونانی tûphos به معنی "هذیان ناشی از تب" گرفته شده است.
علایم و درمان
علائم معمولاً شامل تب، لرز، درد عضلانی، سردرد، لاغری شدید، بثورات پوستی (با یا بدون جای زخم) است.
درمان با آنتی بیوتیک‌هایی نظیر تتراسیکلین، داکسی سیکلین یا کلرامفنیکل انجام می‌شود.
روسلانا
روسلانا استپانیونا لیژیچکو ( به انگلیسی: Ruslana Stepanivna Lyzhychko ) ؛ زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۷۳ در لویو، اتحاد جماهیر شوروی، خوانندهٔ موسیقی پاپ اهل اوکراین است. او در سال ۲۰۰۴ میلادی برندهٔ مسابقه آواز یوروویژن شده‌است. همچنین او از برندگان جایزه بین‌المللی زنان شجاع است.
فعالیت سیاسی
روسلانا در سال ۲۰۰۴ از انقلاب نارنجی اوکراین حمایت می‌کرد. او در انتخابات ریاست جمهوری اوکراین سال ۲۰۰۴ میلادی از طرفدار ویکتور یوشچنکو بود و برای انتخابات سال ۲۰۱۰ از یولیا تیموشنکو حمایت می‌کرد.
رفیع حالتی
رفیع حالتی (۱۲۷۸ – ۱۳۶۰) بازیگر و کارگردان ایرانی بود.
زندگينامه
رفيع حالتي متولد ۱۲۷۸ تهران، فارغ التحصيل از مدرسه سن لوئي تهران و نقاشي از مدرسه عالي صنايع مستظرفه است. وي فعاليت هنري را سال ۱۲۸۸ با بازي در نمايش «رستاخيز سلاطين» آغاز كرد و سينماي حرفه اي را سال ۱۳۳۴ به عنوان بازيگر فيلم براي تو به كارگرداني صادق بهرامي و جمشيد شيباني تجربه كرد. از ديگر فعاليت هاي او ميتوان به تدريس نقاشي و ترجمه و نويسندگي اشاره كرد. رفیع حالتي سال ۱۳۶۰ در تهران دار فاني را وداع گفت.
فرودگاه یونیتی (اورگن)
فرودگاه یونیتی (اورگن)  یک فرودگاه خصوصی   است که یک باند فرود خاک دارد و طول باند آن ۷۳۱ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۲۱۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
سربیشه (ایلام)
سربیشه، روستایی در دهستان محمودآباد بخش سیوان شهرستان ایلام در استان ایلام ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۳ نفر (۹ خانوار) بوده‌است.
دسی‌بل
دسی‌بل، ، یک واحد لگاریتمی برای بیان نسبت یک کمیت فیزیکی (معمولاً توان یا شدت) به یک مقدار مرجع مشخص است. مقدار دسی‌بل یک کمیت، ۱۰ برابر لگاریتم در پایه ۱۰ نسبت مقدار واقعی آن به مقدار مرجع است. از آنجا که دسی‌بل نسبت دو کمیت فیزیکی با یکای یکسان است، بی‌بعد است. یک دسی‌بل، یک دهم یک بِل است ولی بِل به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد و معمولاً از دسی‌بل استفاده می‌شود.
جدول حجم صدا
۱۳۰ دسی بل: آستانه درد
۱۲۰ دسی بل: آستانه ناراحتی
۱۱۰ دسی بل: موسیقی راک، فریاد کودکان
۱۰۰ دسی بل: مترو
۹۰ دسی بل: ماشین آلات کارخانه در فاصله یک متری
۸۰ دسی بل: خیابان شلوغ، ساعت زنگ هشدار
۷۰ دسی بل: ترافیک شلوغ، آهنگ زنگ تلفن
۶۰ دسی بل: گفتگوی معمولی در فاصله یک متری
۵۰ دسی بل: دفتر ساکت و آرام،
۴۰ دسی بل: منطقه آرام مسکونی، پارک
۳۰ دسی بل: زمزمه آرام در یک متری، کتابخانه
۲۰ دسی بل: تیک تاک ساعت
۱۰ دسی بل: نفس کشیدن
دیوار برلین
دیوار برلین (به آلمانی: Berliner Mauer) نام دیواری به طول ۱۵۵ کیلومتر و به ارتفاع ۳/۶ متر بود که توسط جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) ساخته شد. این دیوار در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ به‌مدت ۲۸ سال شهر برلین را به دو منطقهٔ شرقی و غربی تقسیم کرده‌ بود. این دیوار اصلی‌ترین نماد جنگ سرد بود که به پردهٔ آهنین نیز مشهور شد و سرانجام در سال ۱۹۸۹ فرو ریخت که پایانی بر حکومت جمهوری دموکراتیک آلمان و همچنین جنگ سرد بود.
۱۹۴۷–۱۹۴۹
پس از پایان جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۷ چهار کشور اصلی پیروز در جنگ جهانی دوم شامل شوروی، آمریکا، انگلیس و فرانسه اقدام به تقسیم کشور شکست خورده آلمان به چهار بخش مجزا کردند. با این که تمام شهر برلین در قسمت تحت نفوذ شوروی قرار گرفته بود و ابتدا تصور می‌شد که تمام این شهر توسط شوروی اداره خواهد شد ولی به دلیل اهمیت و ویژگی‌های خاص برلین این اتفاق رخ نداد و قرار شد که این شهر با آنکه در داخل خاک آلمان شرقی قرار گرفته ولی میان چهار کشور اصلی پیروز در جنگ تقسیم شود.
در ماه‌های نخست این شهر توسط کمیسیونی متشکل از هر چهار کشور اداره شد و ریاست این کمیسیون هر ماه و به صورت چرخشی به عهدهٔ یکی از چهار کشور بود. سپس قرار شد قسمت شرقی شهر تحت کنترل نیروهای شوروی باقی بماند و قسمت غربی آن به صورت مشترک توسط سه دولت آمریکا، انگلیس و فرانسه اداره شود.
در سال ۱۹۴۸ کشورهای آمریکا، انگلیس و فرانسه بخش‌های تحت حاکمیت خود را یکپارچه کردند و جمهوری فدرال آلمان را که به آلمان غربی مشهور شد شکل دادند. به دنبال آن نواحی غربی شهر برلین زیر نظر آلمان غربی قرار گرفت. در ۷ اکتبر ۱۹۴۹ اتحاد جماهیر شوروی در بخش تحت حاکمیت خود یک دولت کمونیستی روی کار آورد که منجر به شکل‌گیری جمهوری دموکراتیک آلمان یا آلمان شرقی شد و در نتیجه نواحی شرقی برلین که تحت نفوذ شوروی بود زیر نظر آلمان شرقی قرار گرفت.
با حاکم شدن کمونیست‌ها در آلمان شرقی شرایط اقتصادی و اجتماعی رو به وخامت گرایید و نارضایتی مردم را در پی داشت. این ناراضیان به ویژه در شهر برلین شرقی برای زندگی بهتر، سبک زندگی مردم برلین غربی را در پیش گرفتند. با آغاز جنگ سرد کشمکش‌ها بین شوروی و دولت‌های غربی بالا گرفت و در نهایت مرز بین آلمان شرقی و آلمان غربی بسته شد. با این حال شهروندان برلین هنوز آزاد بودند تا بین قسمت‌های شرقی و غربی شهر تردد کنند.
۱۹۴۹–۱۹۶۱
براساس آمارهای منتشر شده در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۱ حدود ۵/۲ میلیون نفر از آلمان شرقی به آلمان غربی مهاجرت کردند و راه اصلی آن‌ها ورود به برلین غربی بود. همچنین طی شش ماه اول سال ۱۹۶۱ تعداد ۱۶۰هزار نفر یعنی تقریباً روزانه ۲۰۰۰ نفر از برلین شرقی به برلین غربی پناهنده شدند.
بیشتر مهاجرین کارگران متخصص، کارشناسان، استادان دانشگاه و روشنفکران بودند. این امر موجب نارضایتی دولت آلمان شرقی و اتحاد جماهیر شوروی شد. این مهاجرت‌ها و از دست دادن نیروهای کار، آلمان شرقی را در معرض فروپاشی اقتصادی قرار داد و خسارت‌های زیادی را برای اتحاد جماهیر شوروی و دولت آلمان شرقی تحت رهبری «اریک هونکر» به ارمغان آورد. چرا که اقتصاد و صنعت آلمان شرقی عملاً بر کمک‌های شوروی شکل یافته بود. از این رو آن‌ها دست به عملی محدودکننده زدند و به دستور نیکیتا خروشچف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی تمام راه‌های ارتباطی بین برلین شرقی و غربی را مسدود کردند و دیوار برلین را به‌عنوان «دیوار حافظ ضد فاشیست» و با هدف جلوگیری از رفت‌وآمدهای نامطلوب (به تعبیر اروپای شرقی) بنا کردند.
در اولین ساعات روز یک شنبه سیزدهم اوت ۱۹۶۱، نیروهای نظامی آلمان شرقی خیابان‌های منتهی به نقاط مرزی را محاصره کردند و کارگران در مرز مشغول ساختن دیوار شدند. با ایجاد این حصار که ارتفاع آن به دو متر می‌رسید، ارتباط بین بخش‌های شرقی و غربی شهر کاملاً قطع شد. احداث این دیوار چنان شتابان انجام گرفت که بسیاری از خانواده‌ها که در مناطق مختلف شهر زندگی می‌کردند برای مدت ۲۸ سال از یکدیگر جدا شدند. گروهی از آن‌ها آن‌قدر زنده نماندند که فروریختن دیوار برلین را شاهد باشند و امکان دیدار دوبارهٔ خانواده‌های خود را پیدا کنند. طول دیواری که به دور برلین غربی کشیده شده بود، ۱۵۵ کیلومتر بود که ۴۵ کیلومتر آن از وسط شهر می‌گذشت. با احداث این دیوار، شهر برلین غربی به صورت یک شهر محصور در خاک آلمان شرقی درآمد. گذرگاه‌های دو طرف در ۱۹۲ مسیر قطع شد. ۹۷ مورد خیابان‌های شهری برلین در جهت شرقی - غربی و ۹۵ مورد مسیرهای بیرون شهری بین برلین غربی و سایر مناطق آلمان شرقی بسته شد. این حصار اندکی در خاک آلمان شرقی نصب شد تا بدین ترتیب از هرگونه تجاوزی توسط آلمان غربی مصون بماند. به‌طوری‌که اگر کسی پشت این حصار می‌ایستاد، در واقع در خاک آلمان شرقی قرار داشت. تانک‌ها در نقاط معینی از شهر مستقر شدند. قسمتی از خیابان‌های شهر کنده شده بود و برای رفت‌وآمد وسائل نقلیه عمومی قوانین تازه‌ای معین شده بود. خطوط راه‌آهن و مترو بین دو طرف هم متوقف و ارتباط تلفن این دو بخش نیز قطع شد. همچنین ساکنان برلین شرقی از ورود به برلین غربی منع شدند. این امر به دلیل این که حدود ۶۰ هزار نفر از ساکنان برلین شرقی در برلین غربی کار می‌کردند مشکلات زیادی به بار آورد. در روزهای بعد مقامات آلمان شرقی در مقابل تمام پنجره‌ها و درهای ساختمان‌هایی که در خط حائل واقع شده بودند دیوار کشیدند.
۱۹۶۱–۱۹۷۵
تا پایان سال ۱۹۶۱ دیوار گسترش یافت و سیم خاردار مجهز به الکتریسیته در فواصل زیاد نصب شد. بر بالای دیوار سیم خاردار نصب شد و برج‌های مراقبت برای حفاظت و کنترل عبور و مرور ساخته شد. همچنین در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۱، کار ساخت حصار موازی با فاصله‌ای در حدود ۹۱ متر از سوی هر دو آلمان آغاز شد. تمام خانه‌هایی که در فاصلهٔ بین این دو حصار قرار داشتند، تخریب شدند و بین دو حصار، محدوده‌ای به وجود آمد که به آن نوار مرگ می‌گفتند. این نوار که خاک آن کاملاً کوبیده شده‌ بود، با شن پوشیده شد تا ردپای کسانی که قصد فرار از این حصارها را داشتند به‌راحتی مشخص شود. فاصلهٔ زیاد بین دو حصار این امکان را به نگهبانان مرزی می‌داد تا در صورت لزوم بتوانند به فراریان شلیک کنند.
در نقاط مرزی برای عبور و مرور، ایستگاه‌های بازرسی ایجاد شد که مهم‌ترین آن گذرگاه ایستگاه بازرسی چارلی در بخش آمریکایی برلین غربی بود. در ۱۷ اوت ۱۹۶۲ جوانی ۱۸ ساله به نام پیتر فشتر که قصد داشت در نزدیکی این منطقه از دیوار برلین بالا رود توسط نگهبانان قسمت شرقی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. این امر موجب تظاهرات در برلین غربی گردید، تظاهرکنندگان خطاب به نگهبانان شرقی دیوار فریاد می‌زدند: "قاتل‌ها!"
مرحلهٔ آخر ساخت دیوار در سال ۱۹۷۵ آغاز شد و در آن از ۴۵ هزار قطعه بتنی مقاوم شده به ارتفاع سه و نیم متر و عرض یک و نیم متر استفاده شد. همچنین لوله‌هایی افقی در بالای دیوار کار گذاشته شد تا عبور از روی دیوار دشوارتر شود.
تلفات دیوار برلین
بر اساس تحقیقات پژوهشگران آلمانی و گزارش‌هایی که به تازگی منتشر شده در طول سال‌هایی که دیوار برلین برپا بود ۱۲۵ نفر در پای آن کشته و حدود ۲۰۰ نفر نیز به شدت مجروح شدند. اولین قربانی فرار از دیوار برلین جوان ۲۴ ساله‌ای بود که در تاریخ ۲۸ اوت سال ۱۹۶۱ قصد فرار به برلین غربی را داشت. ۱۴ نفر از قربانیان کسانی بوده‌اند که از غرب قصد ورود به آلمان شرقی را داشته‌اند. ۳۲ نفر دیگر نیز زمانی کشته شده‌اند که اصلاً قصد فرار نداشته‌اند. در این میان ۸ نگهبان نیز به‌طور اتفاقی کشته شده‌اند. ۸۰ درصد کشته شدگان زیر ۳۰ سال سن داشتند و در میان آن‌ها ۸ زن وجود داشته‌است. این آمارها در یک گزارش دولتی آلمان با عنوان مرگ بر روی دیوار از ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ ذکر شده‌ است. پیش از این تعداد کشته‌شدگان بر روی دیوار برلین ۲۰۰ نفر ذکر می‌شد.
در بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ حدود ۵ هزار نفر موفق شدند به برلین غربی فرار کنند. بیشتر فرارها به زمانی برمی‌گردد که تنها حصار بین دو بخش شهر سیم‌های خاردار بود. همچنین بعضی‌ها از طریق پنجره‌های آپارتمان‌های کنار مرز به آن طرف حصارها رفتند. بعد از احداث دیوار، فرار از طریق تونل‌های مترو، سیستم فاضلاب و حفر تونل انجام می‌شد. در طول این سال‌ها چند مورد عملیات فرار منحصربه‌فرد نیز اتفاق افتاد. در روزهای سوم، چهارم و پنجم اکتبر سال ۱۹۶۴، ۵۷ نفر موفق شدند تا از طریق تونلی که به طول ۱۴۵ متر در زیر نوار مرگ کنده بودند، فرار کنند یا فرار عجیب دو برادر که با بستن بال‌های بسیار سبکی به دست‌هایشان فاصلهٔ بین دو دیوار را بر فراز نوار مرگ پرواز کردند و خود را به طرف دیگر رساندند.
سقوط دیوار برلین
با بهبود تدریجی مناسبات میان شرق و غرب در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی زمینهٔ فروپاشی دیوار برلین فراهم شد. در سال ۱۹۸۹ حکومت کمونیستی شوروی تصمیم گرفت دموکراسی‌سازی را به‌عنوان یک اصل در کشورهای اروپایی شرقی تحت نفوذ خود دنبال کند. اما در این میان اتفاقی افتاد که روند رو به پایان دولت آلمان شرقی را آغاز کرد. دولت کمونیستی مجارستان درهای خود را بر روی غرب گشود. در بیست و سوم اوت ۱۹۸۹، مرزهای بین مجارستان و اتریش باز شد. از آن‌جا که مهاجرت بین کشورهای کمونیستی ممنوع نبود، ساکنان آلمان شرقی که مجاز به رفت‌وآمد به مجارستان بودند از طریق این کشور و نیز چکسلواکی به آلمان غربی و سایر کشورهای اروپای غربی رفتند. این مهاجرت‌ها طی یک ماه به سرعت افزایش یافت. به‌طوری‌که در ماه سپتامبر حدود ۱۳ هزار نفر از اهالی آلمان شرقی به سمت مجارستان حرکت کردند تا بتوانند از طریق اتریش خود را به آلمان غربی برسانند. در پاییز همان سال، تظاهرات اعتراض‌آمیز مردم نسبت به دولت آلمان شرقی شدت گرفت تا این که در هجدهم اکتبر همان سال اریک هونکر، رهبر آلمان شرقی از سمت خود کناره‌گیری کرد و چند روز بعد اگون کرنتس جانشین او شد. دولت جدید تصمیم گرفت به ساکنان برلین شرقی اجازه دهد تا برای سفر به برلین غربی تقاضای ویزا کنند. با اعلام این مطلب از سوی دولت ده‌ها هزار نفر از ساکنان برلین شرقی خود را به محل‌های مشخص شده رساندند تا از مرز عبور کنند و به برلین غربی بروند. هجوم این جمعیت به کنار مرز مأموران و نگهبانان را دچار مشکل کرد. چرا که آن‌ها برای مقابله با چنین جمعیتی آمادگی نداشتند. لحظه به لحظه بر انبوه جمعیت اضافه می‌شد. سرانجام مأموران مرز را گشودند و مردم توانستند از آن عبور کنند. در آن طرف مرز، اهالی برلین غربی برای استقبال از همشهریان سابقشان جمع شده بودند. به این ترتیب نهم نوامبر ۱۹۸۹ به روز فروپاشی دیوار برلین تبدیل شد. این دیوار ظرف روزها و هفته‌های بعد و توسط کسانی که از دیگر نقاط آلمان شرقی خود را به برلین رسانده بودند به تدریج خراب شد. فروریختن دیوار برلین، اولین قدم در راه اتحاد مجدد دو آلمان بود که سرانجام در سوم اکتبر ۱۹۹۰ صورت گرفت.
میخائیل گورباچف رئیس‌جمهور وقت اتحاد جماهیر شوروی ۱۵ سال بعد، در سال ۲۰۰۴ عنوان کرد که وقتی در ژوئیه ۱۹۸۹ با هلموت کهل صدراعظم آلمان غربی مذاکره کرده‌بود، به‌طور مشترک به این نتیجه رسیدند که هنوز زمان وحدت دو آلمان فرا نرسیده‌است. در نهایت هم به این توافق کردند که از میان برداشتن دیوار به قرن بیست و یکم موکول شود. او عنوان می‌کند که البته مردم آلمان تصمیم دیگری گرفتند و با پافشاری روی برچیدن دیوار، رهبری تاریخ را به دست گرفتند. مردم سایر کشورهای اروپای شرقی و مرکزی نیز بلافاصله از آن‌ها سرمشق گرفتند و موانع رسیدن به آزادی را از سر راه خود برداشتند.
درحال حاضر ۳۴ قطعه از دیوار اصلی برلین در موزه نگهداری می‌شود.
یادمان‌های دیوار برلین
پس از سقوط دیوار همچنان بخش‌های از آن در سطح شهر برلین باقی مانده‌ است علاوه بر این ۱۴ سایت رسمی یادمان دیوار در بخش‌های مختلف وجود دارد که اطلاعاتی از وضعیت و تاریخ دیوار برلین را در اختیار بازدید کنندگان قرار می‌دهد.
نقاشی روی دیوار پس از فروپاشی
در سال ۱۹۹۶ وقتی بحث‌ها میان سیاست‌گذاران برای خرابی دیوار اوج گرفت، کانی علوی «گالری بخش شرقی» (East Side Gallery) را تأسیس کرد تا از آن طریق بتواند کمپین حفظ دیوار را پیش ببرد.
ولفگانگ کلمنت
ولفگانگ کلمنت (به آلمانی: Wolfgang Clement) (زاده ۷ ژوئیه ۱۹۴۰ در بوخوم) سیاست‌مداری آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان است. او از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رهبر ایالت نوردراین-وستفالن و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ وزیر فدرال اقتصاد و کار آلمان بود.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی، ۸ ژوئن ۲۰۰۷.
منصوره (ابهام‌زدایی)
منصوره ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شاهزاده سنترال پارک
شاهزاده سنترال پارک فیلمی به کارگردانی جان لیکلی است.
جدول مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰
مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ رم از تاریخ ۲۵ آگوست تا ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۰ میلادی در ۱۵۰ رویداد، ۱۷ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۵۳۳۸ ورزشکار از ۸۳ کشور جهان شرکت کرده بودند.
گمینا بوبووا
گمینا بوبووا یک گمینا در لهستان است که در شهرستان گورلیتسه واقع شده‌است. گمینا بوبووا ۴۹٫۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۱۳۴ نفر جمعیت دارد.
منصوری (ابهام‌زدایی)
منصوری ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸)
حزب کمونیست آلمان حزبی سیاسی بود که در دسامبر ۱۹۱۸ از دل جرگه اسپارتاکسیت تشکیل شد. اتحادیه اسپارتاکیست فراکسیونی درون حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
این حزب با جنگ جهانی اول مخالف بود و علت این مخالفت این بود که این جنگی امپریالیستی است، که طبقهٔ کارگر در آن هیچ منفعتی ندارد. رهبران اتحادیه اسپارتاکیست، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنخت بودند که در سال ۱۹۱۹ به قتل رسیدند.
در دوران نازی، حزب کمونیست شدیداً سرکوب شد و طرفداران شناسایی شدهٔ آن به اردوگاه‌های هولوکاست فرستاده شدند.
این حزب در زمان اشغال آلمان شرقی توسط شوروی بعد از شکست آلمان نازی قدرت بیشتری گرفت.
پس از پایان جنگ جهانی دوم و تحت نفوذ نیروهای اشغالی شوروی در آلمان شرقی، حزب کمونیست، با حزب سوسیال دموکرات ادغام شد تا حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان تشکیل شود که حزب حاکم بر آلمان شرقی بود.
پس از اتحاد دو آلمان،حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان به حزب سوسیالیسم دموکراتیک (و بعدها به حزب چپ) تغییر نام داد و این حزب (حزب چپ) همچنان، به‌خصوص درشرق، از قدرت قابل توجهی برخوردار است.
در آلمان غربی، دادگاه مشروطهٔ فدرال آلمان در سال ۱۹۵۶ این حزب را ممنوع کرد؛ اما بخشی از اعضای آن بعدها در سال ۱۹۶۸ حزب کمونیست آلمان (۱۹۶۸) را بنیان گذاشتند. (نام این حزب جدید که در ۱۹۶۸ تشکیل شد در آلمانی متفاوت است اما در فارسی همان حزب کمونیست آلمان خوانده می‌شود).
سنگ‌نوشته مردوک آپال ایدین
سنگ‌نوشتهٔ مردوک آپال ایدین یک سنگ‌نوشته به خط میخی بابلی است که در منطقهٔ سرپل ذهاب در استان کرمانشاه کشف شد.
تاریخچه
در سال ۱۳۴۵ شمسی این سنگ‌نوشته در شمال سرپل ذهاب در دامنه یک کوه کشف شد. کشف این سنگ نبشته در محل یاد شده که در هزاره ۲ ق.م. تحت تسلط پادشاهان کاسی بابل قرار داشته است از این نظر اهمیت ویژه‌ای دارد که ارتباط بابل را با این ناحیه را تا حدی روشن می‌سازد.
قسمت اول
در بالای نقوش برجسته‌ای شامل ۱۷ تصویر در چهار طرف سنگ حجاری شده‌است هر یک از این اشکال رمز و نشان یکی از خدایان بابلی است که به صورت تخیلی مجسم شده‌است بدین ترتیب این کتیبه غالب خدایان مورد پرستش اقوام آن زمان را معرفی می‌کند معانی بعضی از تصاویر مزبور چنین توجیه و تعبیر شده‌اند.
قسمت دوم
در پایین نقوش مزبور کتیبه‌ای به خط میخی بابل متوسط است که در اصل از شش لوحه یا ستون تشکیل می‌شود که دو لوحه از سطح عریض و جانبی آن را در قدیم به علت نامعلومی محو کرده‌اند اکنون بیش از چهار لوحه از کتیبه مزبور باقی نمانده که شامل ۶۴ سطر است بی شک از بین رفتن دو لوحه مزبور باعث گسیختگی مطالب و عدم ارتباط آنها می‌شود
این سنگها که به کودورو معروف است حدود املاک مزروعی و مراتع و دیگر قسمتهای مربوط به آن را با مشخصات کامل تعیین می‌کند معمولاً از این سنگها دو نسخه تهیه می‌شد که یکی از آنها در زمین مربوطه نصب می کردندو دیگری را در معبدی به امانت می‌گذاشتند
منکث
منکث ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سنگ‌نوشته مردوک آپال ایدین
قسمت دوم
در این سنگ نبشته علاوه بر حدود زمین‌های مزروعی نام صاحبان آنان ذکر شده‌است همچنین از نام شاهانی یاد شده که در زمان آنان این کار انجام گفته‌است نام کلیه خدایانی که نقوش آنها در بالای کتیبه حک شده‌است در کتیبه آمده‌است این خدایان گواه خواهند بود که اگر بعدها اشخاص طماعی در این زمین‌ها به تصرف غیرقانونی دست زدند انتقام صاحب آن را از مرد غاصب خواهند گرفت. بعضی اوقات برای تعیین حدود املاک سلطنتی هم از این نوع سنگ نبشته‌ها تهیه می‌شد و آن را به نام پادشاهان ثبت می‌کردند در این سنگ‌ها بعضی اوقات حوادث تاریخی نام اشخاص و شهرهای ناشناخته نهفته که از لحاظ باستانی درخور توجه و مطالعه است
در کتیبه مکشوفه پل ذهاب اصلی آن بیش از ۶۴ سطر بود علاوه بر حدو املاک و نام اشخاص مختلف اسم مردوک آپال ایدین (۱۱۲۹–۱۱۱۷ق. م) پادشاه کاسی بابل در سطر پانزدهم و شانزدهم ذکر شده که به این ترتیب خود را معرفی می‌کند
"برای شاه مردوک آپال ایدین شاه این سرزمین پسر ملی شی خو با ملی شی یاک "
این کتیبه صرف نظر از اهمیتی که متن بابلی آن دارد از دو لحاظ قابل توجه است یکی از نظر محل پیدایش این سنگ است که با ناحیه لولوبی تطبیق می‌کند و دیگر این که سلطنت کاسی‌ها که از نیمه اول هزاره دوم قبل از میلاد به مدت شش سده در بابل حکومت داشتند مربوط می‌شود و در زمان مردوک آپال ایدین یکی از آخرین پادشاهان سلسله مذکور نوشته شده‌است
در زمان سلطنت کاستی‌ها در بابل ثبت وضبط املاک مزروعی بسیار متداول بود به طوری که از آن زمان تعداد زیادی کود و رو به یادگار مانده و اکنون در موزه‌های مختلف دنیا موجود است
قسمت سوم
سنگ مزبور تا زیر کتیبه ناصاف و طبیعی است و هیچ گونه کاری در این قسمت انجام نگرفته‌است چون این قسمت در دل خاک قرار می‌گرفت و از نظر مردم پنهان بوده‌است آن را به حال طبیعی خود باقی گذاشته‌اند و مطالب و نقوش را در چهار طرف سنگ خارج از زمین حک کرده‌اند تا افراد مختلف به سهولت بتوانند از کلیه مفاد کتیبه اطلاع حاصل کنند.
ارتباط سنگ نبشته کشف شده در شوش با سنگ نبشته مردوک آپال ایدین
در ایران علاوه بر سنگ نبشته فوق کودو روهای دیگری در حفاری‌های هیئت علمی فرانسوی در شوش زمان دمرگان کشف شد که در بین آنها چند کودورو به نام مردوک آپال ایدین وجود دارد و ترجمهٔ آنها به وسیله پرشل در جلد شش کتاب مطالعات هیئت علمی فرانسوی در شوش به چاپ رسیده‌است با مطالعه مختصری که بر روی کتیبه به دست آده در سر پل ذهاب انجام گرفته نتایج زیر به دست آمده‌است ۳) از نکات جالب محل کشف سنگ نبشته مزبور است که با نواحی لولوبی تطبیق می‌کند. وجود این سنگ در آن ناحیه خود دلبستگی پادشاهان کاسی بابل را تا سده ۱۲ ق.م. به میهن اصلی خود یعنی کوهستانهای زاگرس و نواحی کرمانشاهان و لرستان روشن می‌سازد در همین راستا یک باستان‌شناس کرمانشاهی گفت: سنگ نبشته مردوک آپال ایدین که در سرپل ذهاب کشف شده از منحصر به فردترین یافته‌های تاریخی است وی افزود این اثر به خط میخی بابلی می‌باشد و دارای ارزش تاریخی بسیار زیادی است و کشف این سنگ نگاره از این نظر که ارتباط بابل را با این ناحیه تا حدی روشن می‌سازد اهمیت خاصی دارد و شکل آن نامنظم است و چهارپهلو است و قسمت بالای آن از قسمت پایین آن باریکتر است و جنس آن آهکی است.
ظاهر
شکل ظاهری سنگ نوشته مزبور نامنظم و چهار پهلو و قسمت بالای آن از پایین باریک‌تر است. جنس آن آهکی و از سنگ‌های رودخانه‌ای یا آب شست انتخاب شده‌است. ابعاد آن ۶۰ در ۳۶ سانتی‌متر است. قسمت‌های ناهموار آن را اندکی صاف کرده‌اند تا برای حک و نقر نقوش و کتیبهٔ مورد نظر آماده شود. این سنگ نوشته همانند دیگر کتیبه‌های نظیر خود که در شوش و بین‌النهرین به دست آمده‌است به اصطلاح قدیمی کودورو معروف است و از سه قسمت متمایز تشکیل می‌شود.
میلاد علوی
میلاد علوی، خبرنگار ایرانی است که در روزنامه شرق فعالیت می‌کند. او پس از حضور در دادسرای زندان اوین در ۱۱ دی در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بازداشت شد.
بازداشت در سال ۱۴۰۱
علوی در ۱۱ دی ۱۴۰۱، به دادسرای اوین برای ارائه توضیحات احضار شده بود که پس از مراجعه به دادسرا، بازداشت شد. پیش از آن ماموران امنیتی در ۲۲ آذر با حضور در منزل او، لپ‌تاپ و گوشی تلفن همراهش را ضبط کرده بودند. پدر میلاد علوی به دلیل فشار عصبی ناشی از بازداشت فرزندش به دلیل سکته قلبی در بیمارستان بستری شد. چند روز بعد در ۲۶ دی ۱۴۰۱، میلاد علوی با قید وثیقه از زندان آزاد شد. او در توئیتی اعلام کرد که در ۲۵ بهمن همان سال به دادسرا اوین رفته و با امضای تعهدنامه، مشمول عفو شده است و خبر داد که پرونده او بسته شده است.
آلیشا الن
آلیشا اَلن (Aleisha Allen؛ زادهٔ April 28, 1991) یک هنرپیشه، خواننده و مانکن اهل ایالات متحده آمریکا است.
جوایز
او در سال ۱۹۹۶ میلادی بابت بازی در فیلم مدرسه راک، نامزدِ دریافتِ جایزه سینمایی ام‌تی‌وی شد.
گزیده فیلمشناسی
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
الوندانس
الوندانس (به فرانسوی: Allondans) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Montbéliard-Ouest واقع شده‌است.
خصوصیات
الوندانس ۵٫۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۲۱۶ نفر جمعیت دارد.
شان کبود
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۱ نفر (۵۴ خانوار) بوده‌است.
چرنیوتسی
چرنیوتسی شهری در استان چرنیوتسی در کشور اوکراین واقع شده‌است. جمعیت این شهر است.
تپه گورستان کوکج
تپه قبرستان کوکج مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای کوکج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منگو (ابهام‌زدایی)
منگو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هانلوره رونش
هانلوره رونش (زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۴۲) از سیاست‌مداران محافظه‌کار آلمان است.
از او از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۲ عضو مجلس آلمان بود و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در کابینهٔ هلموت کوهل وزیر خانواده بود.
گوشه‌گیر دم‌دراز
گوشه‌گیر دم‌دراز نام یک گونه از سرده گوشه‌گیرمرغ‌ها است.
الونداز
الونداز (به فرانسوی: Allondaz) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Albertville-Nord واقع شده‌است.
خصوصیات
الونداز ۴٫۰۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۸ نفر جمعیت دارد.
انقلاب ۱۳۵۷
انقلاب ۱۳۵۷ یا انقلاب ۱۹۷۹،  که حامیان آن با نام انقلاب اسلامی یا انقلاب ایران از آن یاد می‌کنند، یک دگرگونی بزرگ سیاسی-اجتماعی بود، که بین ۱۷ دی ۱۳۵۶ تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ (معادل ۷ ژانویه ۱۹۷۸ تا ۱۱ فوریه ۱۹۷۹) با مشارکت طبقات مختلف مردم انجام پذیرفت، و نظام پهلوی را سرنگون و زمینه روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی ایران، به رهبری مرجع تقلید شیعه، سیدروح‌الله خمینی، را فراهم کرد.
تفکرات و شخصیت‌های اسلامی در این انقلاب حضور برجسته داشتند و خمینی نیز آن را «انقلاب اسلامی» خواند. البته علاوه بر اسلام‌گرایی، ایدئولوژی‌های مختلفی نظیر سوسیالیسم و ناسیونالیسم نیز در انقلاب حضور داشتند.
این انقلاب آخرین نمونه از انقلاب‌های کلاسیک قرن بیستم بود که با گفتمان‌های قهری، سلبی و آشتی‌ناپذیر، و با تکیه بر ایدئولوژی، به نتیجه رسید.
بخش مهمی از آن نیز مدیون هم‌سویی نسبی روشنفکران لائیک و چپ با روح‌الله خمینی بود.
خلاصه
سه سفر ناصرالدین‌شاه قاجار و سه سفر مظفرالدین‌شاه به اروپا در اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیستم، مصادف با دوران ثمردهی پیشرفت‌های غرب در شکل بهداشت عمومی، شبکه راه‌آهن، سبک زندگی مدرن، تسلط قانون، احترام به کرامت انسان، تلگراف، تلفن و اتومبیل بود. بر خلاف کشورهایی مثل ژاپن که هم‌زمان با ایران، از هر یک از این سفرها برای شرکت در نمایشگاه‌های صنعتی و اخذ اطلاعات و آموزش مردم خود استفاده می‌کردند، قاجارها ابتدا برای هزینه‌های سفر از روس یا انگلیس پول هنگفتی قرض می‌کردند، و در برابر آن امتیازهایی مثل معافیت‌های گمرکی برای محصولات خارجی می‌دادند؛ که پس از مدتی موجب ورود کالاهای خارجی ارزان‌قیمت و کم شدن ارزش کار صنعتگر داخلی می‌شد و بر فقر عمومی می‌افزود. سپس تعداد زیادی از افراد را بی‌هدف به همراه خود به قصد گشت‌وگذار و عیاشی می‌بردند. ثمره این سفرها افزایش هزینه‌های درباریان و گسترش فقر عمومی بود.
ایران در ابتدای قرن بیستم، به یک کشور ورشکسته و ازهم‌گسیخته تبدیل شده بود، که در آن حکومت مرکزی واقعی وجود نداشت و هر یک از تیول‌داران (اربابان) قدرت مستقلی بودند؛ و قانون متعلق به شخص شاه و درباریان بود. بهداشت و آموزش عمومی وجود نداشت یا در مقیاسی نبود که بتوان گفت مردم را شامل می‌شد.
انقلاب مشروطه در ۱۲۸۵ شمسی (۱۹۰۶ میلادی) با این‌که ۳ تا ۶ سال طول کشید و نتایج رسمی داشت، ولی در عمل به دلیل برداشته شدن قدرتِ مرکزیِ هرچند ضعیفِ گذشته، بی‌سوادی عمومی و عدم آمادگی برای مردم‌سالاری، کشور وارد ملوک‌الطوایفی بیشتری شد.
جنگ جهانی اول ۱۲۹۳ شمسی (۱۹۱۴ میلادی) و سد شدن راه تجارت مواد غذایی از طریق بین‌النهرین توسط انگلیس‌ها، باعث بروز قحطی بزرگ و از بین رفتن بخش بزرگی از جمعیت ایران شد. در پایان جنگ، ایران کشوری به‌شدت فقیر و غیرقابل‌کنترل بود؛ تا حدی که دربار احمدشاه هر ماه می‌بایست از انگلستان چندهزار تومان می‌گرفت تا بتواند حقوق نگهبانان و درباریان را بدهد. احمدشاه نیز با این استدلال که چه‌طور در کاخی اقامت کند که نگهبانان آن چند ماه است حقوق نگرفته‌اند، اکثرا در اروپا بود.
در چنین شرایطی، رضاشاه با کودتای ۱۲۹۹ شمسی (۱۹۲۰ میلادی) وارد عرصه شد و در مدت کمتر از دو دهه سعی کرد ایران را به کشوری مدرن تبدیل کند. اصلاحات آمرانه در جهت تأسیس وزرات‌خانه‌ها؛ تأسیس دانشگاه و ارتش مدرن، مخصوصا اولین نیروی هوایی و نیروی دریایی؛ تأسیس صنایعی مثل کارخانجات ریسندگی، قند و شکر، کنسروسازی، هواپیماسازی و...؛ تغییر سبک زندگی مردم، مثل جمع‌آوری گدایان و خیابان‌خواب‌ها، ممنوعیت شیره‌کش‌خانه‌ها، ممنوعیت چادر و روبنده برای زنان، ممنوعیت الواطی، ممنوعیت دسته‌های زنجیرزنی و قمه‌زنی و گل‌گذاری در محرم، و کوتاه کردن دست روحانیت شیعه و قرار دادن امتحانات با هماهنگی حوزه علمیه برای کم کردن تعداد عمامه‌دارها، از جمله اقداماتی بود که دشمنانی را نیز برای او ایجاد کرد. اصلاحات رضاشاه با وجود تغییرات عظیمی که در ایران ایجاد کردند، ولی به دلیل زمان کوتاه‌شان، روحیات ایرانیان را زیاد تغییر ندادند: رشوه‌خواری در ادارات، تداوم نظام ارباب-رعیتی و تداوم حس انزجار عمومی از حکومت‌ها، از جمله عاداتی بود که در ایرانیان تغییر نکرد.
ورود متفقین جنگ جهانی دوم در ۱۳۲۰ شمسی (۱۹۴۱ میلادی) باعث تبعید رضاشاه و به تخت نشستن محمدرضاشاه ۲۱ ساله شد. وی که از ثبات خود بیمناک بود بر دو عامل تکیه کرد: روحانیت و ارتش. برای کسب پشتیبانی روحانیون شیعه، ممنوعیت حجاب را برداشت، تِکایا و دسته‌های زنجیرزنی محرم را آزاد کرد، درس قرآن را در برنامه درسی افزود، و مدارس مختلط را تعطیل کرد.
محمدرضا پهلوی با پشتیبانی روحانیت توانست در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، ملی‌گراها را سرکوب کند؛ اما در ۱۳۴۲ روحانیت و مذهبیون را سرکوب کرد و طرح‌هایی موسوم به انقلاب سفید، که محور اصلی آن را اصلاحات ارضی تشکیل می‌داد، به اجرا گذاشت. اجرای این طرح‌ها و افزایش چندبرابری درآمدهای نفتی، موجب توسعه اقتصادی و دگرگونی ساختار اجتماعی ایران و در عین حال، افزایش اختلاف طبقاتی و تنش‌های اجتماعی در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ گشت. مهاجرت گسترده روستاییان به شهرها و ایجاد یک طبقه متوسط شهری نوکیسه، که هنوز با فرهنگ جدید آشنایی کافی نداشت، از تبعات آن بود. شاه با اقدامات امنیتی علیه احزاب ملی‌گرا، مارکسیستی و سکولار، خود را در مقابل روحانیون و سنت‌گرایان آسیب‌پذیر ساخت و باعث پدید آمدن سازمان‌های چریکی مارکسیست و اسلام‌گرا، با روش‌های مبارزه فیزیکی شد، که از جمله این موارد، می‌توان به ترور مستشاران خارجی و خرابکاری اشاره کرد.
خمینی در تبعید، خواهان ایجاد یک حکومت اسلامی به رهبری فقها بود و به نقطه‌ضعف‌هایی از حکومت شاه می‌پرداخت که موجب نارضایتی توده مردم بود. شاه در اثر افزایش قیمت نفت، از سال ۱۳۵۳ شروع به انحلال چند حزب قبلی در حزب دولتی رستاخیز کرد، که باعث افزایش نارضایتی سیاسی و افزایش ناکارآمدی دولت‌مردان شد. تزریق دلارهای نفتی در اقتصاد باعث تورم و گران‌فروشی، و در نتیجه دخالت دولت در بازار شد، و بازاریان و روحانیون محافظه‌کار و غیرسیاسی نیز، به عنوان دو متحد تاریخی یک‌دیگر، به صفوف مخالفان پیوستند.
رویکرد حکومت پهلوی در نوسازی جامعه سنتی ایران به یک جامعه مدرن، از طریق مدرن‌گریِ آمرانه از بالا و ایجاد طبقه متوسط با شکست مواجه شد، و حتی طبقه متوسطی به وجود آمد که به مخالفت با شاه برخاستند. استفاده از ابعاد سیاسی دین توسط برخی از مخالفان حکومت پهلوی و طرح تشیع انقلابی نیز مؤثر واقع شد. حکومت ساختارهای میانجیِ کنترل‌کننده اجتماعی نظیر احزاب را تضعیف یا تخریب کرده بود و مانع از تشکیل جامعه مدنی و سیاسی متعارف شده بود.
به تعبیری می‌توان انقلاب را تا حدی واکنشی محافظه‌کارانه به تلاش‌های غرب‌گرایانه و سکولاریزاسیونِ شاهِ موردِ حمایتِ غرب، و واکنش نه‌چندان محافظه‌کارانه به بی‌عدالتی اجتماعی و ناتوانی‌های این حکومت دانست.
تنش‌ها و نارضایتی‌های مذکور، با بازتر شدن فضای سیاسی در سال ۱۳۵۶ به دنبال فشارهای دولت آمریکا و نهادهای مدافع حقوق بشر، از پاییز و زمستان آن سال، موجب تظاهرات خیابانی شد.
معترضان از سنت‌های شیعی مثل برگزاری چهلم جان‌باختگان اعتراضات، استفاده کردند. رویدادهایی چون فاجعه آتش‌سوزی سینما رکس آبادان، کشتار معترضان در تعدادی از تظاهرات‌ها (مثلا جمعه سیاه)، و امتیازهای دیرهنگام شاه به مخالفان، موجب تشدید اعتراضات و از دست رفتن امکان مصالحه شد. رکود اقتصادی به وقوع اعتصابات گسترده و پیوستن طبقه کارگر به تظاهرات‌ها و در نتیجه فلج شدن اقتصاد کشور انجامید. با پیوستن کارگران و تهیدستان شهری به تظاهرات‌، دامنه اعتراضات از ده‌ها هزار نفر به صدها هزار و حتی میلیون‌ها نفر رسید.
در ۲۳ دی‌ماه ۱۳۵۷ شورای انقلاب اسلامی ایران برای راهبری انقلاب تأسیس شد و سه روز بعد شاه از کشور خارج شد. با خروج شاه و عدم موفقیت دولت نخست‌وزیر ملی‌گرا، شاپور بختیار؛ بازگشت خمینی که برای چند هفته با آمریکا در تماس مستقیم بود (۱۲ بهمن)؛ تشکیل دولت موقت ایران به نخست‌وزیری مهدی بازرگان (۱۵ بهمن)؛ دو روز نبرد مسلحانه سازمان‌های چریکی و هزاران داوطلب مسلح با گارد شاهنشاهی؛ و در نهایت اعلام بی‌طرفی ارتش (۲۲ بهمن)، انقلاب به پیروزی رسید.
برگزاری همه‌پرسی در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸، نظام «جمهوری اسلامی» را جایگزین نظام پیشین کرد. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۸ تدوین و به همه‌پرسی رسید، و یک حکومت دینی بر مبنای ولایت فقیه، بر پایه تفسیر خاصی از فقه شیعه، جایگزین حکومت شاه شد.
پس از انقلاب، سازمان‌های سیاسی‌ای که ایدئولوژی متفاوتی نسبت به جریان مذهبی مرکزی حزب جمهوری اسلامی داشتند، سرکوب شدند.
انقلاب ۱۳۵۷ با رخدادهای دیگری چون گروگان‌گیری در سفارت آمریکا و انقلاب فرهنگی ایران همراه بود.
انقلاب به افزایش تنش‌ها با عراق منجر شد، که به جنگ هشت‌ساله انجامید و دو کشور را ده‌ها سال عقب نگه داشت.
جنبش ملی شدن نفت و کودتای ۲۸ مرداد
ببینید: نهضت ملی شدن نفت ایران
ببینید: کودتای ۲۸ مرداد
برخی از محققان معتقدند در جستجوی ریشه اصلی انقلاب ۱۳۵۷ ایران، می‌توان به کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ بازگشت. پس از برکناری رضاشاه پهلوی توسط متفقین در هنگامه جنگ جهانی دوم، ایران در بین سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲، طولانی‌ترین زمان فضای باز سیاسی در تاریخ معاصر را به خود دید. در این دوره روشنفکران و نه روحانیون، دست‌اندرکار بسیج و سازماندهی توده‌ها علیه ساختار قدرت بودند و سازمان‌های غیرمذهبی -نخست حزب توده و سپس جبهه ملی ایران به رهبری محمد مصدق- با موفقیت، طبقه متوسط و طبقه کارگر شهری را جذب کردند. در طی این دوران، مصدق به عنوان یک ملی‌گرای محبوب، خواستار اصلاح سیاست خارجی نادرست و خاتمه بخشیدن به اعطای امتیازهای عمده به ابرقدرت‌های خارجی شد. او به یاری تظاهرات‌های گسترده طبقه متوسط و هم‌چنین اعتصابات بزرگ کارگری در بخش صنعت نفت ایران به سازماندهی حزب توده، توانست نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران را به عنوان اهرم فشاری بر حکومت، با موفقیت به پیش ببرد و تحت تأثیر شور و اشتیاق عمومی به نخست‌وزیری رسیده و حتی تسلط و اختیار محمدرضا پهلوی، شاه جوان ایران، بر ارتش شاهنشاهی ایران را به خطر افکند.
ملی شدن صنعت نفت برای انحصارات نفتی و امپراتوری بریتانیا ضربه‌ای جبران‌ناپذیر بود؛ به‌ویژه که این جنبش، می‌توانست به نیروی محرکه‌ای برای مردم دیگر کشورهای منطقه به منظور کسب حقوق خویش، تبدیل شود و بدین‌سان منفعت دیگر ابرقدرت وقت، ایالات متحده را نیز به مخاطره افکند. سرانجام بریتانیا توانست موافقت آمریکا را برای به راه‌اندازی یک کودتای نظامی علیه دولت مصدق به دست آورد. آمریکا به کمک نیروهای هوادار سلطنت در ارتش ایران و با پشتوانه دستگاه مذهبی (علما و روحانیون طراز اول و وعاظ و پیروان آن‌ها) و برخی از زمین‌داران و سیاست‌مداران محافظه‌کار، با کودتای ۲۸ مرداد دولت وی را سرنگون کرد.
این رویداد تأثیری به‌سزا و طولانی‌مدت بر فضای جامعه به جای گذاشت و در عصر گرایش‌های گوناگونی چون جمهوری‌خواهی، ملی‌گرایی، گرایش به سوسیالیسم و سیاست خارجی بی‌طرفانه، سلطنت پهلوی و ارتش در افکار عمومی به عنوان سرسپرده ابرقدرت‌های غربی، سرمایه‌داری و سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا (سیا) و بریتانیا (اینتلیجنت سرویس) شناسانده شدند. با وقوع کودتا، سازمان‌های سیاسی چون جبهه ملی و حزب توده سرکوب شده و اعضای آن‌ها به حبس‌های کوتاه یا بلندمدت و حتی اعدام محکوم شدند و علاوه بر بریتانیا، ایالات متحده نیز به عنوان دشمن جدید امپریالیستی ایران شناخته شد. از سوی دیگر، سرکوب نیروهای سکولار و غیرمذهبی، راه را برای پیدایش جنبش‌های جدید اسلامی هموار کرد.
تثبیت قدرت، نوسازی و توسعه اقتصادی
در دهه نخست پس از کودتای ۲۸ مرداد، محمدرضاشاه آنچه را که پس از برکناری پدرش، رها شده بود، ادامه داد. او با شتابِ هرچه بیشتر، سه ستون حافظ حکومت خویش، «ارتش»، «نظام حمایتی مالی دربار» و «دیوان‌سالاری» را گسترش داد و به یاری افزایش چشمگیر درآمد نفت، موفق شد تا رؤیای رضاشاه را در خصوص ایجاد یک ساختار دولتی عظیم، تحقق بخشد. شاه نخست رهبران کودتا را به مقام‌های کلیدی گمارد، کمک‌های مالی از آمریکا دریافت کرد و از همکاری‌های فنی سازمان اطلاعات اسرائیل (موساد) و آمریکا (سیا) و اف‌بی‌آی، پلیس فدرال آمریکا، برای تشکیل پلیس مخفی جدیدی در سال ۱۳۳۶، با عنوان ساواک (مخفف سازمان اطلاعات و امنیت کشور)، بهره برد.
در باقی سال‌های دهه ۱۳۴۰، شاه هم‌چون فرمانروایی خودکامه و متکی‌به‌نفس حکومت کرد و خود را پادشاهی اصلاح‌اندیش و متحدِ نزدیک آمریکا و غرب نشان داد. او با افزودن بر شمار نظامیان، بودجه سالانه ارتش و خرید تسلیحات بسیار، ارتش ایران را در سال ۱۳۵۵ به پنجمین نیروی نظامی بزرگ جهان تبدیل کرد. سازمان امنیتی خود، ساواک، را تا آن‌جا گسترش داد که می‌توانست به خبرچینی از بسیاری از افراد و سانسور رسانه‌های گروهی پرداخته و از هر شیوه‌ای از جمله شکنجه برای از بین بردن مخالفان استفاده کند.
سال‌های دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ هم‌چنین شاهد توسعه اجتماعی-اقتصادی بود که بیشتر به‌واسطه درآمدهای روزافزون نفت میسر گشت. هم‌زمان با گسترش بندرها و راه‌ها، سدهای بزرگی در دزفول، کرج و مَنجیل بنا، و بیش از ۸۰۰ کیلومتر ریل راه‌آهن احداث شد که تهران را به شهرهای اصلی دیگر متصل می‌ساخت. ایران در سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵ شاهد «انقلاب صنعتی» کوچکی بود که در نتیجه آن، سهم تولید ناخالص ملی، شمار کارخانه‌ها و تولید برخی صنایع مادر، رشد یافت. توسعه در بخش منابع انسانی نیز افزایش شمار مدارس، درمانگاه‌ها، پرستاران و پزشکان را در پی داشت. رونق اقتصادی دهه ۴۰ به طرز شگفت‌آوری به سود بنیادهای مذهبی هم بود، چرا که در پی این رونق، بازاریان به عنوان متحد قدیمی روحانیت، امکان یافتند تا هزینه نهادهای پرشمار و روبه‌رشد مذهبی مانند مساجد، موقوفه‌ها، چند حسینیه و شش حوزه علمیه بزرگ را تأمین کنند و در اواسط دهه ۵۰، نهادهای مذهبی تا آن اندازه قدرت داشتند که شاید برای نخستین بار در تاریخ ایران می‌توانستند واعظانی را به طور منظم به محلات فقیرنشین شهری و روستاهای دورافتاده بفرستند.
اصلاحات ارضی
در سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲، اقتصاد ایران که مبتنی بر کشاورزی بود، با بحران شدیدی روبه‌رو شد و ایران را به کمک‌های خارجی محتاج کرد. دولت وقت آمریکا، به ریاست جان اف. کِندی، پرداخت وام‌های آینده را به اجرای اصلاحات ارضی و لیبرالی، که آن را بهترین سد محافظ در برابر وقوع انقلاب کمونیستی می‌دانست، مشروط کرد. در نتیجه، شاه، علی امینی را که شخصی مورد اعتماد آمریکا بود، به مقام نخست‌وزیری رساند و وزیر کشاورزی امینی، حسن ارسنجانی، برنامه اصلاحات ارضی را با هدف از بین بردن اتکای ایران به کشاورزی و ایجاد طبقه کشاورزانِ مستقل به پیش برد. هرچند اصلاحات ارضی از اقدامات دولت امینی بود، شاه پس از تعدیل آن، اصلاحات را ابتکار خود معرفی کرد و آن را در منشور شش‌ماده‌ایِ جنجال‌برانگیزِ خود، موسوم به «انقلاب سفید» یا «انقلاب شاه و مردم»، منظور کرد. پنج ماده دیگر آن شاملِ ملی کردن جنگل‌ها، فروش کارخانه‌های دولتی به بخش خصوصی، سهیم شدن کارگران در سود کارخانه‌ها، اعطای حق رأی به زنان و ایجاد «سپاه دانش» می‌شد.