cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
طالع‌بینی
تاریخچه
علاوه بر آن‌ها به فرایندهایی که در آسمان نقش می‌گرفتند، قبل از هر چیز توجه می‌کردند: آن‌ها مشاهده می‌کردند که چگونه ماه به‌طور منظم و به تناوب تغییر شکل می‌دهد. آن‌ها این نکته را دریافتند که تعدادی از ستاره‌های درخشان متفاوت از اغلب ستارگان دیگر حرکت می‌کنند و آن‌ها را ستاره‌های مهاجر یا سیاره‌ها نامیدند؛ و آن‌ها با اشتیاق می‌خواستند بدانند که این بازی‌های آسمانی منحصربه‌فرد چه معنا و مفهومی برای آن‌ها می‌تواند داشته باشد. آیا خورشید، ماه و سیاره‌ها شاید خدایانی بودند، که در ارتفاعی غیرقابل دسترس و بالاتر از همه چیز این سو و آن سو می‌رفتند؟ یا این که خدایان به این طریق خواسته‌ها و اخطارهای خود را به آدمیان منتقل می‌کردند؟ بنابراین کم و بیش به این ترتیب بود که طالع بینی (اخترگویی یا تنجیم) به وجود آمد، علمی که در آن انسان بر اساس وضعیت ستارگان به ظاهر می‌تواند آینده را پیشگویی کند.
طالع‌بینی در بابل
آنچه ما امروز به عنوان طالع بینی (اخترگویی) یا علم ستاره خوانی می‌شناسیم و برحسب آن عمل می‌کنیم ریشه تاریخی اش به راهبان بابلی در دوران باستان باز می گردد.
طالع بینی در مصر
مصریان از خیلی خیلی قدیم رابطه قابل اعتمادی میان پدیده‌های آسمانی و فرایندهای زمینی یافته بودند: هنگامی که در تابستان ستاره نورانی سیروس (شعرای یمانی) برای نخستین بار در آسمان غروب ظاهر می‌شد، خیلی زود پس از آن رود نیل از بستر خود طغیان می‌کرد.
طالع‌بینی در ایران
در ایران «فال‌گیری با عوامل و وسایل متعددی انجام می‌شد، از جمله ستارگان، کتاب، تاس (در رمل)، جداول و دوایر (در جفر)، استخوان شانۀ گوسفند (کتف)، کف دست آدمی (کف‌بینی)، گیاهان، جانوران و نخود»
برای نمونه، طالع‌بینان دربار ساسانی به خسروپرویز گفتند که پسری از تو زاده می‌شود که در بدنش علامت‌هایی دارد و این پسر کسی است که قلمرو تو را از بین می‌برد و به دست اقوام بیگانه می‌اندازد. خسروپرویز چون این علامت‌ها را در بدن یزدگرد سوم دید، دستور داد او را به اصطخر تبعید کنند تا پادشاه نشود. چند سال بعد، یزدگرد سوم بر تخت نشست و در همین زمان عرب‌ها به ایران حمله کردند و ایران را تسخیر کردند.
همین‌طور رستم فرخزاد، فرمانده بزرگ ارتش ساسانیان، که از علم اختربینی سررشته داشت، با دیدن وضعیت وخیم جبهه‌ها از دانش خود در باره صورت‌های فلکی استفاده کرد و خبر آن حقیقت تلخ را با رعایت نزاکت سیاسی در نامه‌ای خطاب به برادرش نوشت که آن سال سال بدی برای ساسانیان و ایران خواهد بود و همین‌طور نیز شد.
تأثیرات طالع بینی
تمام تمدن‌های بزرگ قدیمی در آسیا، آفریقا، آمریکا منجم‌هایی، اغلب از فرقه راهبان و عالمان، در دربار و بارگاه خود داشتند که به‌طور مرتب فرایندهای آسمانی را مشاهده و نظاره می‌کردند، مشاهدات خود را در دفاتری ثبت می‌کردند و تلاش می‌کردند این فرایندها را تعبیر و تفسیر کنند. طالع بینان یا منجمان به پیشگویی سرنوشت شاهان یا قلمرو پادشاهی آنان می‌پرداختند. در همه جا حکمرانان تصمیم‌های خود را با توجه به رای و نظر منجمان دربار خود اتخاذ می‌کردند. برای نمونه آن‌ها مسائلی را ازقبیل این که چه موقع باید ازدواج کنند، یا به لشکرکشی و جنگ بپردازند یا به ساخت یک کشتی اقدام کنند، همیشه از منجمان خود می‌پرسیدند.
از حدود دو هزار سال پیش ستاره خوان‌ها یا طالع گویان به تعبیر و تفسیر آینده مردم عادی نیز پرداختند. آن‌ها برای این کار آنچه را اصطلاح «طالع نما» نامیده می‌شود، و در آن وضعیت سیاره‌ها در لحظه تولد شخص کشیده شده‌است، تهیه می‌کنند. یکی از طالع بینان معروف قدیمی «کلادیوس بطلمیوس» (تولد ۸۷، وفات ۱۶۸ میلادی) که در شهر اسکندریه (در مصر) زندگی می‌کرد، در سال ۱۵۰ میلادی آگاهی‌های طالع‌شناسی آن زمان خود را در کتابش به نام «تترابیبلوس» گردآوری کرد و انتشار داد که طالع بینی یا اخترگویی یا ستاره خوانی امروز هنوز هم بر اساس و مبنای این کتاب قرار دارد.
خط کوفی
خط کوفی نام خطی از خطوط اسلامی است که منسوب به شهر کوفه است و گفته می‌شود که در آن جا شکل گرفته و توسعه یافته‌است. پس از سدهٔ سوم هجری با فراگیر شدن خط نسخ و دیگر دبیره‌های نوآوری شده، رفته‌رفته کاربرد خط کوفی کم‌تر شد، تا این که پس از سده پنجم هجری کمابیش کنار گذاشته شد و بیش‌تر کاربرد تزیینی و محدود یافت.
مشخصات
خط کوفی بیشتر متشکل از خطوط مستقیم و زاویه‌دار است و کم‌تر خمیدگی یا دور در آن مشاهده می‌شود، اغلب شیوه‌های نگارش این خط با حرکت‌های عمودی و افقی ممتد و بلندی همراه است. هرچند در نسخه‌های متأخر این خط نقطه‌گذاری و حرکت‌گذاری دیده می‌شود اما در بیشتر متونی که به این خط در سده‌های نخست اسلامی نوشته شده نقطه‌هایی برای نشان دادن واکه‌های کوتاه و نقطه‌هایی برای تفکیک حروف مشابه نیست.
تاریخچه
هرچند کهن‌ترین نمونه‌های باقی‌مانده از قرآن با خط حجازی نگاشته شده‌اند، اما می‌توان کمابیش گفت هم‌زمان با ظهور اسلام، خط کوفی هم شکل گرفت و قرآن با خط کوفی نوشته شد و بعدها با سوادآموزی یاران و شاگردان محمد بن عبدالله این خط بسط یافت.
در نخستین سده‌های اسلامی در پی نیاز به داشتن خطی منزه که بتوان آن را بدون غلط خواند خط کوفی مراحل تکامل را به‌سرعت طی کرد. دبیره عربی و به تبع آن خط کوفی که رسمی‌ترین و سازمان‌یافته‌ترین شیوه نگارش این خط بود، اصلاحات و ابداعاتی را در کم‌تر از دو سده از سر گذراند، تا به خطی کامل برای ثبت قرآن و سایر متون تبدیل شود. البته این تغییرات با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو بود و گروهی معتقد بودند که باید قرآن همچنان به همان شکل زمان محمد نوشته شود. اما سرانجام نیاز شدید به خطی بر اساس قاعده و نظم آسان بر نظر محافظه‌کاران پیروز شد.
در آغاز برای صحیح ادا کردن متون نوشته شده و تشخیص حرکات حروف (زیر و زبر)، نقاطی درشت و مدور را به کار گرفتند که اغلب با رنگ قرمز و گاه سبز، در کنار حروف سیاه درج می‌شد. این ابتکار توسط ابوالاَسوَد دُؤَلی (درگذشت: ۶۹ ه‍.ق) انجام پذیرفت. به این شکل که یک نقطه در بالای حرف به‌جای زبر، یک نقطه در زیر حرف به‌جای زیر، یک نقطه جلوی حرف به‌جای پیش و دو نقطه روی یکدیگر به‌جای تنوین به کار می‌رفت.
با این همه هنوز کوفی برای خواندن بی‌غلط، به‌ویژه برای کسانی که عربی زبان مادری آن‌ها نبود کافی به نظر نمی‌رسید. چراکه هنوز هم تفاوت میان حروف مشابه مانند ب، ت، ث، ج، ح، خ، د، ذ، ر، ز، س، ش، ق، ف و مانند آن‌ها خواندن متن را دشوار می‌کرد. این مشکل با ابتکار «یحیی بن یعمر» حل شد که بر روی حروف نقطه‌گذاری کرد و برای تمایز این نقطه‌ها از نقطه‌هایی که پیش از آن برای زیر و زبر به‌کار می‌رفت قرار شد که این نقطه‌ها با دوایر کوچک یا خطوط مورب نازک به رنگ سیاه گذارده شوند، افزون بر این ترتیب حروف نیز دستخوش تغییر شد و حروف الفبا بر مبنای ابتثی (ا، ب، ت، ث،…) منظم شد. سپس «خلیل ابن احمد فراهیدی» (۱۰۰–۱۷۰ ه‍.ق) علائمی را شامل فتحه، ضمه، کسره، سکون، تشدید، مد، همزه و تنوین پیشنهاد کرد. هرچند کتابت قرآن به صورت اولیه و بدون اعراب و اعجام یا با نقطه‌های ابوالاسودی تا سدهٔ ششم نیز کم و بیش به چشم می‌خورد، اما این ابتکارات در سرتاسر سرزمین‌های اسلامی به سرعت همه‌گیر شد.
خط کوفی از حالت ساده و بی‌پیرایهٔ اولیه درآمد و با انواع گل و برگ و تصاویر انسان و حیوان عجین شد و به عنوان عاملی تزیینی رخ نمود. خط کوفی در هنرهای صناعی مانند پارچه‌بافی، شیشه‌گری، فلزکاری، سفالگری، و در معماری و هنرهای وابسته به آن مانند آجرکاری، کاشی‌کاری کاربرد خود را حفظ کرد. کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی در سال ۱۳۹۸ هشت قلم کوفی را از روی قرآنهای شماره ۱، ۲ ،۶، ۱۳، ۱۶، ۱۵۸۶، ۳۳۸۲ و ۳۵ منتشر کرده‌است
این قرآن‌ها که با خط کوفی بر روی پوست آهو نوشته شده‌اند، منسوب به امام اول، امام دوم، امام سوم، امام چهارم، امام ششم، امام هفتم و امام هشتم شیعیان هستند که در سال ۱۳۹۸ به صورت کامل بازآفریده و احیا شده‌اند
انواع خط کوفی
در طول تاریخ بیش از ۳۰ شیوه نگارشی از خط کوفی ابداع شد. با گسترش اسلام و کشورگشایی مسلمانان خط کوفی در جای خط عمومی اسلام به شرق و غرب سرزمین‌های اسلامی راه یافت و با ورود به هر سرزمینی، این خط تحت تأثیر فرهنگ و تمدن آنجا تغییراتی پذیرفت و به خط محلی آن سرزمین یا شهر مشهور شد. افزون بر آن با گسترش خطوطی چون نسخ و محقق کاربرد کوفی برای نگارش متن قرآن کاهش پیدا کرد و بیشتر برای کتیبه‌های تزیینی در سرلوح کتاب‌ها یا بر روی بناهای مختلف به‌کار رفت. آمیختگی این خط با تزیینات گیاهی و اسلیمی به ویژه در دوران سلجوقی و همچنین ترکیب با معماری و شیوه‌های آجرچینی شیوه‌های بسیار متنوعی را به‌وجود آورد. از این رو تنوع در خط کوفی در بین تمام خطوط جهان بی‌نظیر است.
جالب است که دانشمندی چون ابوجیان توحیدی در اوایل سدهٔ یازدهم میلادی/پنجم هجری هنوز از ۱۲ شکل عمدهٔ خط کوفی یاد می‌کند که بسیاری از آن‌ها نام خود را از مکان‌هایی که در آنجا به‌کار رفته گرفته‌اند.
تقسیم خط کوفی از نظر شیوهٔ نگارش
به‌طور کلی شیوه‌های نگارش خط کوفی را می‌توان به دو شیوه یا شاخه بزرگ مشرقی و مغربی تقسیم کرد: کوفی مغربی
خط کوفی مغربی خطی است مشتق شده از کوفی قدیم، کهن‌ترین نمونه از این نوع خط مربوط به اواخر سدهٔ سوم هجری است که به شیوهٔ قیروانی نوشته شده‌است. خط قیروانی ظاهری هندسی دارد و به‌ویژه به حالت مستطیل و زاویه‌دار نوشته می‌شود. از میان شاخه‌های خط کوفی مغربی، خط تونسی نزدیک‌ترین آن‌ها به شیوه‌های خط مشرقی این خط است. اختلافی که بین کوفی مشرقی و مغربی وجود دارد در دو عامل خلاصه می‌شود، یکی در طرز نوشتن دو حرف «ف و ق» و عامل دوم در به کار گرفتن ردیف الفبایی.
کوفی شرقی
خط کوفی شرقی یا مشرقی خود به سه دسته قابل تفکیک است:
تقسیم خط کوفی شرقی از نظر تزیینات
خط کوفی به‌ویژه آنچه که در شرق سرزمین‌های اسلامی و بیش از همه در ایران و آسیای مرکزی رواج داشته از نظر تزییناتی که یافته بسیار متنوع و متفاوت است. با این وجود آن را می‌توان به سه گروه کلی تقسیم کرد:
۱. ساده:خطی تحریری که بیشتر برای کتابت قرآن به کار می‌رفت.
کوفی ساده (محرر)
کوفی ساده یا محرر را به دو شیوه تقسیم کرده‌اند:
کوفی تزیینی
خط کوفی تزیینی بر خلاف نوع ساده و تحریری که تابع اصول و قواعد معینی در نگارش حروف می‌باشد، هیچ قاعده مشخصی ندارد و کاربرد تزیینی به‌کلی شکل حروف را دستخوش تغییر می‌کند. مشکل اساسی کوفی تزیینی در تمامی شعبات فراوانش، خواندن آن است؛ که به سبب افراط در جنبه تزیینی، این خط پیچیده و مشکل‌خوان شده‌است تا جایی که حتی برای قرینه‌سازی و ایجاد فضای مطلوب تزیینی، در شکل حروف تصرف کرده و به نقاشی و رسامی متوسل شده‌اند، گاه حروف در میان انبوهی از شاخ و برگ و گل یا تزیینات هندسی قرار می‌گیرد چنان‌که در نظر اول نوشته به صورت توده‌ای از گل و گیاه جلوه می‌کند. این خط دارای انواع گوناگونی است که برخی از آن‌ها عبارتند از: این شیوه تزییناتی ابتدایی و کم‌کار دارد. در این روش سر یا انتهای حرکات عمودی و برخی حروف مانند «ن» و «و» مانند شاخه‌های درختان، شاخه شاخه شده‌است. قدیمی‌ترین نمونه این خط در مسجد نایین قابل مشاهده است. در این شیوه فضای خالی بین حروف و کلمات با شاخه‌ها و برگ‌ها پر می‌شود. معروف‌ترین شکل این نوع خط کوفی تزیینی با گل و بوته‌های برگ‌دار تزیین یافته‌اند. شاید زیباترین نمونه کوفی تزیینی مورق کتیبه‌های مسجد سلطان حسن در قاهره باشد. در این خط حروف و کلمات با گل و برگ شبیه به تذهیب زینت داده می‌شود در حقیقت در همان نیمه دوم قرن سوم هجری، کوفی با نقوش اسلیمی مخطوط شد و با خطوط اولیه تفاوت پیدا کرد این تحول در قرن پنجم هجری به حد نهایی خود رسید. در این شیوه علاوه بر تزیین فواصل بین حروف و کلمات با گل و شاخ و برگ گیاهان، خود کلمات و حروف نیز تزیین می‌شوند. در این شیوه افزون بر گل و برگ در لابه‌لای خطوط حروف عمودی بسیار بلند کشیده می‌شوند و بر دربالا با هم گره خورده ترکیبی شبیه به نقوش هندسی اسلامی پدیدمی‌آورند. به این شیوه متعقد یا گره‌دار نیز می‌گویند. در این شیوه جنبه تزیینی به‌طور کامل بر خط غلبه دارد و شکل هندسی حروف و تزیینات نقاشی شده درهم آمیخته شده و هم در خط و هم در فاصله بین نوشته‌ها و به اصطلاح زمینهٔ حروف، تزیینات یا گره‌های متنوع و پُرکاری به چشم می‌خورد. انبوه تزیینات آمیخته با خط موجب دیرخوانی و سخت‌خوانی خط کوفی موشح می‌گردد. نمونهٔ کامل خط کوفی موشح در داخل آرامگاه پیر علمدار در دامغان مربوط به اوایل سده پنجم هجری می‌توان دید.
کوفی بنّایی (معقلی)
خط بنّایی یا مَعْقِلی نوعی خط کوفی زاویه‌دار به‌شمار می‌رود که براساس خانه‌های شطرنجی طراحی می‌شود و از ترسیم اشکال هندسی مانند مربع، لوزی، مستطیل و خطوط موازی و متقاطع حاصل می‌شود. این خط دارای زوایای قائمه‌است که به‌طور کلی یک طرح کامل هندسی را ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد این خط در پی تکامل شیوه‌های آجرچینی و در پی تکامل آجرکاری و کاشی‌کاری پدید آمده‌است. انواع خط کوفی مَعْقِلی در کتیبه بناها در دوران‌های مختلف به ویژه در دوره‌های سلجوقی، تیموری و صفوی به کار برده شده و نمونه‌های بسیار از این دست در بناهای شهرهای مختلف وجود دارد یکی از بهترین نمونه‌های آن در مسجد گوهرشاد مشهد به چشم می‌خورد. کوفی بنایی یا مَعْقِلی که خود به سه نوع آسان، متوسط و مشکل تقسیم می‌شود و دارای نام‌های منجر، مربعی یا مستطیلی متداخل است.
سینکلر لوئیس
هری سینکلر لوئیس (زاده ۷ فوریهٔ ۱۸۸۵ – درگذشته ۱۰ ژانویه ۱۹۵۱) رمان‌نویس، داستان‌نویس و نمایش نامه نویس آمریکایی بود. او اولین آمریکایی و همچنین اولین فرد از قارهٔ آمریکا بود که موفق شد نوبل ادبیات را به دست آورد. او مفهوم سنتی رمانتیک و راضی از زندگی آمریکایی را با سبکی واقع بینانه و حتی تلخ جایگزین کرد. او همچنین به سبب خلق کاراکتر قوی‌ای از زن مدرن شاغل مورد احترام است. خدمات پستی ایالات متحده آمریکا با چاپ تمبر او در سری تمبرهای مشاهیر آمریکا از وی قدردانی کرده‌است.
زندگینامه
لوئیس در سال ۱۸۸۵ در مینه سوتای ایالات متحده به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۱ در ایتالیا درگذشت. شایان ذکر است که جک لندن، نویسنده مطرح و سوسیالیست آمریکایی، ۲۶ طرح داستانی از لوئیس خرید و از ۵ طرح آن استفاده کرد که قابل توجه ترین آن مربوط به کتاب بنگاه آدم کشی است.
شنوف و نووهو ییتشینا
شنوف و نووهو ییتشینا (به لاتین: Šenov u Nového Jičína) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه نووی ییتشین واقع شده‌است. شنوف و نووهو ییتشینا ۱۵٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۰۱۲ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دامنه سطح‌بالای عمومی
دامنه سطح بالای عمومی (به اختصار gTLD) یکی از دسته بندی‌های دامنه‌های سطح بالا  (به اختصار TLD) است که به وسیلهٔ آیانا برای استفاده در سامانه نام دامنه در اینترنت نگهداری شده.
روی هم رفته، در حال حاضر آیانا گروه‌های زیر از دامنه‌های سطح بالا را از هم متمایز کرده‌است:
هسته گروه دامنه‌های سطح بالای عمومی متشکل است از دامنه‌های .com, .net, .org و .info. به علاوه، دامنه‌های .biz, .name و .pro که همچنین به عنوان عمومی مطرح شده‌است، هرچند که اینها محدود در نظر گرفته شده، برای اینکه ثبتشان نیازمند اثبات شایستگی در چارچوپ راهبردهای تعیین شده برای هرکدام است.
زیرگروه‌ها
گروه دامنه‌های سطح بالای عمومی به تنهایی خود شامل دو زیرگروه به شرح زیر می‌باشد:
زیرگروه نخست شاخه پیشفرض دامنه‌های سطح بالای عمومی است که از آن با عنوان همگانی یا عام نیز یاد می‌شود این زیرگروه شامل این دامنه‌های سطح بالا می‌باشد:
زیرگروه دوم هم شامل این دامنه‌های سطح بالا می‌باشد:
دامنه سطح بالای عمومی محدود نشده
دامنه سطح بالای عمومی محدود نشده دامنه‌هایی است که ثبت آن برای هرگونه استفاده‌ای به وسیلهٔ هر شخص یا سازمانی در دسترس می‌باشد. دامنه‌های سطح بالای عمومی برجسته در این گروه .com, .net , .org و .info است. اگرچه, .info فقط یکی از اینها بود، اما اولینشان بود که برای ثبت بدون محدودیت با صراحت مجوز دریافت کرد. موارد دیگر در ابتدا مخاطبینی خاص داشت. اگرچه، در ابتدا به علت نبود قوانین اجرایی مقتضی، در تعداد حروف مورد استفاده محدودیتی وجود نداشت، اما بعدها این مورد هم برطرف شد.
دامنه سطحبالای عمومی جغرافیایی
دامنه سطحبالای عمومی جغرافیایی (به اختصار GeoTLD یا Geographic gTLD) یک دامنه سطحبالای عمومی است که از نام یک جمعیت، منطقه جغرافیایی، جغرافیایی سیاسی، نژادی، زبان شناختی یا فرهنگی جامعه استفاده می‌کند. در سال ۲۰۰۹، تنها دو دامنه سطحبالای عمومی جغرافیایی وجود داشت: دامنه سطحبالای ضمانت شده .cat که برای زبان کاتالان و مسائل فرهنگی کاربرد داشت، و .asia، اما موارد دیگری هم پیشنهاد شده بود.
گوستاف آدولف فون تسانگن
گوستاف آدولف فون تسانگن (زاده ۷ نوامبر ۱۸۹۲، مرگ ۱ می ۱۹۶۴) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۲۵ اوت ۱۹۴۴ تا ۱۸ آوریل ۱۹۴۵ فرمانده لشکر پانزدهم ورماخت بود.
سید مرتضی طالب‌زاده رودسری
سید مرتضی طالب‌زاده رودسری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم   بعنوان نماینده رودسر در مجلس شورای ملی حضور داشت.
تاریخ جمهوری هند
تاریخ جمهوری هند از ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۰ آغاز می‌شود. در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ هند از اتحادیهٔ کشورهای همسود مستقل گردید. اندکی پس از آن بخش‌های مسلمان‌نشین شمال باختری و شرق هند تحت حاکمیت مملکت پاکستان درآمد و واقعهٔ چندپارگی هند پیش‌آمد. این گسست سبب انتقال جمعیت حدود ۱۰ میلیون نفر میان دو کشور و نیز مرگ پیرامون یک میلیون تن شد. جواهر لعل نهرو رهبر کنگره ملی هند اولین نخست‌وزیر این کشور شد، ولی رهبر جنبش استقلال‌طلبی هند -مهاتما گاندی- از احراز مقام سر باز زد. قانون اساسی هند مصوب ۱۹۵۰ میلادی این کشور را دمکراتیک و سکولار اعلام داشته‌است.
اختلافات مرزی هند با جمهوری خلق چین سبب بروز جنگ چین و هند در ۱۹۶۲ گردید. همچنین اختلافات مرزی با پاکستان میان سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۹ سبب شعله‌ور شدن چهار جنگ میان دو کشور گردیده‌است.
در جریان جنگ سرد هند بی‌طرف ماند، ولی بیشترین هرید تسلیحاتی‌اش از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. در برابر پاکستان به ایالات متحده آمریکا و چین نزدیک شد. همچنین هند یکی از قدرت‌های اتمی است. این کشور تا کنون ۶ آزمایش هسته‌ای میان سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۸ انجام داده‌است.
در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، سیاست اقتصادی هند ملهم از سوسیالیسم بود. امروزه هند عضو ملل جی۴ و یکی از کشورهای تاثیرگذار در روابط بین‌المللی است. بسیاری از واکاوان نظامی، اقتصادی و اتاق‌های فکر پیش‌بینی می‌کنند که هند در آینده نزدیک به یک ابرقدرت جهانی تبدیل خواهد شد.
منابع
Wikipedia contributors, "History of the Republic of India," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=History_of_the_Republic_of_India&oldid=773654985 (accessed April 14, 2017).
رادیو بین‌المللی چین
رادیو بین‌المللی چین (中国国际广播电台) در ۳ دسامبر سال ۱۹۴۱ میلادی تأسیس شد. این رادیو هدف از تأسیس آن را بالا بردن درک و دوستی متقابل چین با مردم کشورهای دیگر جهان اعلام کرده‌است. رادیو بین‌المللی چین روزانه ۲۹۰ ساعت برنامه به ۴۳ زبان برای سراسر جهان پخش می‌کند که شامل اخبار، امور جاری و موضوعات سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و علمی و فنی است. این رادیو در عین حال یک بخش فارسی هم دارد. بخش فارسی رادیو بین‌المللی چین در ۱۵ اکتبر سال ۱۹۵۷ تأسیس شده‌است. رادیو بین‌المللی چین به غیر از اخبار چین و جهان، برنامه‌های گوناگونی مانند حوادث بین‌المللی، حوادث چین، رویدادهای اقتصادی چین، اقلیت‌های چین، برترین‌های چین، گردشگری در چین، جهان ورزش، صندوق پستی شنوندگان دانشنامه چین، حکایت‌ها و لطایف، جامعه و زندگی، موسیقی، آموزش زبان چینی و فرهنگ چین دارد.
بخش فارسی
در ۱۵ ماه اکتبر سال ۱۹۵۷ میلادی، پخش برنامه‌های این بخش به زبان فارسی رسماً آغاز شده‌است. با پیشنهادهای انجام‌شده در سال ۱۹۵۶ میلادی، رادیو پکن وقت، یعنی رادیو بین‌المللی چین کنونی در ۱۵ اکتبر سال ۱۹۵۷ بخش فارسی را ایجاد کرده و پخش برنامه‌های فارسی از این رادیو آغاز شده‌است.
در ماه سپتامبر سال ۱۹۶۱ میلادی، هشت نفر به عنوان نخستین گروه دانش‌آموخته رشته زبان فارسی دانشکده رادیو پکن به بخش زبان‌های فارسی و ترکی نهاد امور خارجی اداره امور رادیوی مرکزی اعزام شده و و در این بخش رسماً مشغول کار شدند.
برنامه فارسی یکی از برنامه‌هایی در تاریخ پخش برنامه‌های رادیویی برون‌مرزی چین است که زودتر از برنامه‌های دیگر برای منطقه آسیای غربی راه‌اندازی شده‌است. در دوره آغازین پس از تأسیس بخش فارسی رادیو بین‌المللی چین، برنامه‌های این بخش هر روز به نیم ساعت و دو بار پخش می‌شد و موضوعات آن اخبار و رویدادهای چین و جهان، تفسیرها و موسیقی‌ها را در بر می‌گرفت.
در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ قرن بیستم، ۶ دانش‌آموخته از رشته زبان فارسی دانشگاه پکن به این رادیو ملحق شده و مهارت‌های ویرایش، گویندگی و ترجمه را فرا گرفتند. این کارمندان ۲۰ تا ۴۰ ساله به امور تبلیغات برون‌مرزی پرداختند. در آن زمان، برنامه‌هایی از جمله مسلمانان چین، راه ابریشم، ضرب‌المثل چینی، تاریخ ادبیات معاصر چین، جهان ورزش و آموزش زبان چینی دایر شد. در پایان سال ۲۰۰۳ میلادی، سایت اینترنتی برنامه فارسی رادیو بین‌المللی چین رسماً تأسیس شد.
چقه
چقه یا چُقِّه نوعی پوشاک مردم بویراحمد است که ویژه جنگ و شکار مردان آن‌ها است. چقه را از پارچه پشمی آستین دار سفید رنگ و نازکی تهیه می‌کنند. بلندی چقه تا زانوان و قسمت جلو آن مانند قبا چاک‌دار است.
سالیوان و کرامول
سالیوان و کرامول یک شرکت حقوقی چندملیتی است که در سال ۱۸۷۹ تأسیس شد و مرکز آن در نیویورک است. این شرکت بیش از ۸۰۲ وکیل دارد و درآمد آن در سال مالی ۲۰۱۰ بالغ بر ۱٫۰۸ میلیارد دلار بوده‌است.
امیرمهدی حقیقت
امیرمهدی حقیقت (زاده ۲۷ شهریور ۱۳۵۳ در تهران) مترجم اهل ایران است. وی از سال ۱۳۸۰ با ترجمهٔ مترجم دردها نوشته جومپا لاهیری وارد عرصهٔ حرفه‌ای ترجمه ادبی شد. تمرکز اصلی وی ادبیات آمریکای شمالی، به‌خصوص داستان کوتاه بوده‌است و نیز در حوزه‌های بزرگ‌سال و کودک و نوجوان ترجمه کرده‌است.
زندگی و فعالیت
امیرمهدی حقیقت در سال ۱۳۵۳ در تهران به‌دنیا آمد. در سال‌های دهه ۷۰ با شنیدن بخشی از نوار آموزشی زبان به زبان انگلیسی علاقه‌مند شد و خواندن اتفاقی یک نسخه از مجله مترجم، وی را به ترجمه علاقه‌مند کرد. در سال ۱۳۸۰ با انتشار مجموعه داستان مترجم دردها به جرگه مترجمان زبان فارسی پیوست. وی تا کنون آثاری از جومپا لاهیری، کنت هریف، سام شپارد و دن چاون به فارسی ترجمه کرده‌است. او همچنین در مجموعه چهارجلدی قصه‌های جیبی، داستان‌هایی از چهره‌های شاخص و کلاسیک دنیای ادبیات از جمله گی دو موپاسان، جیمز تربر، اچ اچ مونرو (ساکی/ساقی)، جوان آیکن، ایزاک بشویس سینگر، تری جونز، ایتالو کالوینو، سر آرتور کانن دویل، دینو بوتزاتی، ترومن کاپوتی، ری بردبری، مارک توین، نجیب محفوظ، امبروز بیرس و چارلز دیکنز را هم ترجمه کرده‌است. حقیقت در زمینه داستان کوتاه، مجموعه داستان‌هایی از نیویورکر و چند مجله ادبی دیگر آمریکایی را به انتخاب خودش جمع‌آوری و پس از ترجمه با نام خوبی خدا و منتشر کرد. مجموعه داستان دیگری با انتخاب و ترجمه او با عنوان «خریدن لنین» در سال ۹۵ منتشر شد. در سال‌های گذشته، شماری از ترجمه‌های امیرمهدی حقیقت از چند داستان کوتاه در نشریات همشهری داستان، روزنامه همشهری، هفته نامه سلامت، روزنامه شرق، شهروند امروز، سروش جوان، همشهری جوان و مجلهٔ هندی گالری منتشر شده‌است. امیرمهدی حقیقت از سال ۱۳۸۲ در وبگاه رسمی‌اش به چالش‌های ترجمه، نمونه ترجمه‌های خوب، بررسی مبانی نظری ترجمه و بیان دیدگاه‌های خوانندگان و منتقدان دربارهٔ آثار ترجمه‌شده‌اش می‌پردازد. سال ۲۰۰۸ جومپا لاهیری طی قراردادی رسمی کپی رایت ترجمهٔ فارسی خاک غریب (با ترجمهٔ امیرمهدی حقیقت) را به نشر ماهی سپرد.
آنتدورف
آنتدورف (به آلمانی: Antdorf) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات
آنتدورف ۲۲٫۳۷ کیلومترمربع مساحت دارد ۶۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سراب (کبودرآهنگ)
سراب (کبودرآهنگ)، روستایی از توابع بخش گل‌تپه شهرستان کبودرآهنگ در استان همدان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان علی‌صدر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۴۱ نفر (۲۲۸ خانوار) بوده‌است.
اهراورا
اهراورا (به انگلیسی: Ahraura) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در اوتار پرادش واقع شده‌است.
خصوصیات
اهراورا ۲۳٬۱۴۲ نفر جمعیت دارد و ۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استان واحات
واحات یکی از استان‌های کشور لیبی است.
شهر اصلی و مرکز این استان شهر اجدابیا است.
دشت مارگو
دشت مارگو وسیع‌ترین دشت در منطقۀ سیستان می‌باشد، که از بخشی زیاد ولایت نیمروز افغانستان را در بر می‌گیرد؛ گفته می‌شود که در این دشت وسیع ذخایر بزرگ اورانیم وجود دارد. این دشت از شمال نیمروز شروع شده تا نزدیکی ایران امتداد دارد.
سی‌ای۱۹-۹
سی‌ای۱۹-۹ یا پادگن کربوهیدرات ۱۹-۹ که با نام آنتی‌ژن سرطان ۱۹-۹ هم شناخته می‌شود گونه‌ای نشانگر تومور یا تومورمارکر است که بیشتر در تشخیص سرطان لوزالمعده کاربرد دارد. این مارکر ابتدا در سال ۱۹۸۱ در بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ و سرطان لوزالمعده کشف شد.
منسفیلد، اوهایو
منسفیلد شهری در ایالت اوهایو کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۷٬۸۲۱ نفر بوده‌است.
گنونت
گنونِت یک چارچوب نرم‌افزار برای شبکه ای امن همتا به همتا  می‌باشد. ویژگی گنو نت استفاده نکردن از سرویسهای مرکزی یا مورد اطمینان می‌باشد. هدف گنو نت فراهم سازی بستری امن و ضد سانسور برای رد و بدل کردن داده‌ها می‌باشد. به علاوه استفاده از الگوریتم‌های خاص امکان سوء استفاده از شبکه را کاهش می‌دهد.
عملگر مکان
عملگر مکان در مکانیک کوانتوم  عملگر مربوط به کمیت مشاهده پذیر مکان یک ذره است. حل معادله ویژه‌مقداری زیر ویژه‌توابع عملگر مکان را بدست می‌دهد.
که در آن X عملگر مکان \psi ویژه‌حالت مکان و  x  ویژه مقدار مشاهده پذیر مکان است.
پست اوخ اینریکز تیدنینگر
پست او اینریکِس تی‌نیگر نخستین روزنامه‌ای است که در سال ۱۶۴۵ در سوئد انتشار یافت. این روزنامه سوئدی قدیمی‌ترین روزنامه‌ای است که هنوز تا امروز و ظاهراً بدون وقفه به انتشار خود ادامه داده‌است. این روزنامه از روز اول ژانویه ۲۰۱۲ نسخه کاغذی خود را حذف کرد و تنها به نشر نسخه دیجیتال خود ادامه می‌دهد. این روزنامه که از سال ۱۶۴۵ شروع به کار کرده‌است توسط کریستینا، ملکه سوئد راه‌اندازی شده بود و به عنوان قدیمی‌ترین روزنامه جهان محسوب می‌شود. در واقع قدیمی‌ترین تاریخچه روزنامه و خبرنگاری را می‌توان در این روزنامه جستجو کرد. هانس هلم سردبیر این روزنامه‌است.
گام دیاتونیک
گام دیاتونیک گامی است که از پنج پرده و دو نیم پرده تشکیل شده که در آن، نیم‌پرده‌ها بیشترین فاصله را از یکدیگر دارند.
از آنجا که فاصلهٔ میان درجه‌ها در گام‌های دیاتونیک یکدست و برابر نیست، و از آنجا که الگوی قرار گرفتن این فاصله‌ها در هر گونه با گونهٔ دیگر متفاوت است، این گروه انواع گوناگونی را دربر می‌گیرد.
در یک رده‌بندی کلی، گام‌های مزبور به دو ردهٔ بزرگ تقسیم می‌شوند. ردهٔ یکم، آن‌دسته از گام‌ها را شامل است که فاصلهٔ میان درجه‌های متوالی آنها از فاصله‌های دوگانهٔ پرده و نیم‌پرده تشکیل یافته باشد (در این رده معمولاً فرض بر این است که هر پرده درست دوبرابر هر نیم‌پرده بوده، و هر اکتاو، در مجموع از دوازده نیم‌پردهٔ برابر متشکل است).
ردهٔ دوم از گام‌هایی تشکیل شده که به جای یکی از فاصله‌های پرده یا نیم‌پرده (و گاه یک‌پرده‌ونیم)، یا در کنار این دو گونه فاصله، فاصله(ها) ی دیگری میان درجه‌های خود داشته باشند.
در موسیقی امروزی، معمول‌ترین گام‌های ردهٔ اول (متشکل از پرده و نیم‌پرده) عبارتند از: گام‌های دیاتونیک بزرگ و گام‌های دیاتونیک کوچک.
دانگ یا تتراکورد
دانگ یا تتراکورد ترکیبی از چهار نت پی در پی است که حدود آن یک فاصله چهارم درست را تشکیل بدهد. هر گام دیاتونیک شامل دو دانگ است که به وسیلهٔ یک فاصلهٔ دوم بزرگ (یک پرده) از هم جدا شده‌اند.
گام‌های دیاتونیک مهم
گام ماژور گامی دیاتونیک است که در آن فاصله تمام درجه‌ها یک پرده‌است به جز فاصله بین درجه سوم و چهارم و فاصله بین درجه هفتم و هشتم، که نیم پرده هستند. گام ماژور استوار شده بر روی نت «دو» به صورت «دو-ر-می-فا-سل-لا-سی-دو» است.
گام مینور طبیعی گامی دیاتونیک است که در آن فاصله‌های نیم پرده، به ترتیب بین درجه‌های دوم و سوم و درجه‌های پنجم و ششم قرار گرفته‌اند. گام مینور طبیعی بر روی نت «لا» به صورت «لا-سی-دو-ر-می-فا-سل-لا» است. این گام در واقع متناظر با گام ماژور دو است که از نت ششم شروع شده و تا هشت درجه دنبال شده باشد.
جان بایلسما
جان بایلسما (John Bylsma؛ زادهٔ February 1, 1946) دوچرخه‌سوار اهل استرالیا است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ شرکت کرده است.
دیفیکالت ران
دیفیکالت ران رودخانه‌ای است که در ایالات متحده آمریکا جریان دارد.
مورگانلا
مورگانلا مورگانی یک باسیل گرم منفی از راسته انتروباکترال و خانواده مورگانلاسه است. باکتری نمی‌تواند سوارمینگ کند.
زیستگاه طبیعی این باکتری در روده انسان، پستانداران و خزندگان به صورت ساپروفیت است. مورگانلا بیماری‌زا نیست اما گاهی باعث بروز عفونت در مجاری ادراری می‌شود (به خصوص در عفونت‌های بیمارستانی).
مورگانلاها به آنتی‌بیوتیک‌های خانوادی بتا لاکتام مقاوم هستند ولی به آنتی‌بوتیک‌هایی مانند سیپروفلوکساسین و نسل سوم سفالوسپورین‌ها حساس‌اند.
شناسایی
آزمون‌های اوره‌آز، اندول، متیل رِد در مورگانلا مثبت است و آزمون سیرات در این باکتری منفی می‌باشد. میکروب بی‌هوازی بوده اکسیداز منفی است.
ویو جی‌اس
ویو جی‌اس (Vue.js)(معمولاً ویو نام برده می‌شود، تلفظ شبیه view) یک چارچوب متن باز جاوااسکریپت است که برای نوشتن و آماده‌سازی رابط کاربری از آن بهره برده می‌شود. از آنجا که در طراحی ویو اصل همخوانی با کتابخانه‌های جاوااسکریپت در نظر گرفته شده‌است، استفاده از آن برای توسعه‌دهندگان وب راحت است. در حال حاضر ویو جی‌اس بیتشرین تعداد ستاره در گیت هاب را بین سایر چارچوب‌های جاوا اسکریپت دارد که این نشان دهنده محبوبیت بالای این چارچوب می‌باشد. این اتفاق برای ویو جی‌اس یک اتفاق بزرگ می‌باشد زیرا رقبای آن توسط شرکت‌های بزرگی نظیر گوگل که دارای چارچوب انگیولار است و فیسبوک که کتابخانهٔ ری‌اکت را دارد، پشتیبانی می‌شوند.
تاریخچه
ایوان یو پس از آنکه پروژه‌های زیادی با انگولارجی‌اس برای گوگل انجام داد، ویو جی‌اس را ایجاد کرد. او بعداً فرایند تفکر خود را این‌طوری خلاصه کرد که «اگر می‌توانستم بخشی را که واقعاً در مورد انگولار دوست داشتم استخراج و چیز خیلی سبک‌وزنی بسازم.» ویو ابتدا در ماه فوریه سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
قمری خانگی
قُمری خانگی  گونه‌ای پرنده از تیرهٔ کبوتران و راستهٔ کبوترسانان است که حدود ۲۶ سانتیمتر طول دارد و شبیه قمری معمولی، اما کوچکتر از آن است. قمری خانگی در مناطق گرمسیری آفریقای جنوب صحرا، خاورمیانه، جنوب آسیا، هند و غرب استرالیا زندگی می‌کند. این پرنده در ایران نیز بسیار یافت می‌شود. این پرنده دُم بلند و جثه لاغری نسبت به دیگر کبوترسانان دارد. سطح پشتی، بالها و دم آن به رنگ خشت خام یا کرمی است. پرهای خاکستری مایل به آبی در بال‌هایش دیده می‌شود. سر و بخش‌های پایینی بدنش به صورتی و شکمش به رنگ سفید می‌گراید. پاهایش نیز قرمز رنگ است.
نام‌های محلی
در کل به قُمری‌ها گاه کوکو یا کبوتر کوکو گفته می‌شود. در بخش‌های جنوب و شرقی ایران خصوصاً منطقه خراسان رضوی این پرنده به نام «موسی کو_تقی» و در منطقه بم، این پرنده به نام «پُختو» و در شهرهایی همچون قلعه گنج در جنوب کرمان از این پرنده به نام محلی «سوهْتَله» یا «سوتَله» نیز یاد می‌شود. در بعضی نواحی جنوب ایران «تُتُر» یا «کبوتر تُتُر» نامیده می‌شود. در کاشان به این پرنده، «قوقو» گفته می‌شود و در گویش اصفهانی به «پاختری» و در یزد به «کفتر کوکو» یا «فاخته» و در تهران اشتباهاً به نام «یاکریم» معروف است. یاکریم گونه دیگر قُمری است و از آنجا که در باغهای دور از آبادی‌ها به‌سر می‌برد به کبوتر باغی نیز مشهور است.
تغذیه
خوراک قُمری خانگی دانه‌ها، غلات، علفها، دیگر انواع سبزیجات و [کنجد)هم دوست دارند میان دانه‌ها، بیشتر ارزن و گندم را دوست دارد. البته اگر گندم و ارزن را پیدا نکند، دنبال برنج و تکه‌های کوچک نان می‌گردد. گاهی هم سنگ‌های کوچک را برای هضم غذا می‌خورد. بیشتر بر روی زمین زندگی می‌کنند و به دنبال غذا می‌گردند. اصولاً اجتماعی نیستند و معمولاً تنها یا جفتی زندگی می‌کنند. نر و ماده آن شبیه به هم و پرنده نابالغ تیره‌رنگ‌تر است.
راه رفتن
این پرنده پاهای کوچکی دارد، بنابراین سر خود را حین راه رفتن مداوم به جلو حرکت سریع داده و بعد از آن به جای اول بازمی‌گرداند.
هوشنگ کمانگر
هوشنگ کمانگر سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم   بعنوان نماینده سنندج در مجلس شورای ملی حضور داشت.
دهستان املش جنوبی
دهستان املش جنوبی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان املش، استان گیلان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵۸۴ نفر (۱۷۸۷ خانوار) بوده‌است.
آتاکاماتیتان
آتاکاماتیتان نام یک گونه از تایتاناسور است.
چکاوک بیزلی
چکاوک بیزلی (نام علمی: Chersomanes beesleyi) نام یک گونه از تیره چکاوک است.
سکوت انتخابی
سکوت گزینشی ، سکوت انتخابی ، خاموشی گزینشی یا گنگی انتخابی (Selective mutism یا SM)، نوعی اختلال است که در آن شخص با وجود اینکه در حالت عادی توانایی تکلم را دارد، در موقعیت‌هایی خاص یا در برابر افرادی خاص قادر به حرف زدن نیست. این اختلال ممکن است به همراه خجالت و اضطراب اجتماعی باشد. رفتار شخص از نگاه دیگران می‌تواند به اشتباه بی‌احترامی برداشت شود. کودک مبتلا ممکن است در مدرسه همیشه ساکت باشد ولی در خانه برعکس پرحرف باشد. سکوت انتخابی گاه در افراد اوتیستی ویا دارای آسپرگر نیز دیده می‌شود. به‌طور خاص در کودکان مبتلا به سکوت و گنگی انتخابی، گاه شخص به اشتباه دارای اختلالات طیف اوتیسم دانسته می‌شود.
عوامل مؤثر در بروز
ضربه روانیِ «حضور در محیط یا شرایطی تازه»، «لکنت زبان» و «والدین کمال‌گرا»، از دلایل ابتلا به این اختلال هستند. والدین کمال‌گرایی که می‌خواهند فرزندشان رفتارهای اجتماعی کامل و بی‌عیب و نقصی داشته باشند استرس را در آن‌ها به وجود می‌آورند که می‌تواند منجر به سکوت انتخابی شود، چراکه در زمان بروز لالی انتخابی، کودک می‌ترسد که حرف‌هایش در جمع نتواند نظر والدین را جلب کند، از این رو رفته رفته به سکوت انتخابی یا موتیسم مبتلا می‌شود.
ایفلدورف
ایفلدورف (به آلمانی: Iffeldorf) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات
ایفلدورف ۲۷٫۶۱ کیلومترمربع مساحت دارد ۶۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریور بروسنا
ریور بروسنا رودخانهای است که در ایرلند جریان دارد.
ائوبرونتوسور
ائوبرونتوسور (به معنی سوسمار تندراولیه)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می‌باشد که در ۱۵۴ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در وایومنیگ، آمریکای شمالی کشف شده‌است و در سال ۱۹۹۸ به وسیله بیکر نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس ائوبرونتوسور یاناپین نام دارد.
فرد اسپنسر
فرد اسپنسر  انیماتور آمریکایی در یکم ماه می۱۹۰۴ در میسوری به دنیا آمد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۳۸ و در سن ۳۴ سالگی در یک تصادف رانندگی در کالیفرنیای آمریکا درگذشت. فرد اسپنسر در سال ۱۹۳۱ در استودیوی شرکت والت دیزنی آغاز بکار کرد. او یکی از ۴ نفری بود که در سال ۱۹۳۴ در خلق شخصیت دانلد داک به همراه دیک لاندی ، کارل بارکز و جک هانا  نقش مهمی داشت و او را یکی از کسانی میدانند که آنالیزهای مؤثری برای شخصیت‌های خلق شده در والت دیزنی می‌نوشت بطوری که دیو اسمیت در کتاب معروف خود دیزنی ای تو زد  او را به عنوان یکی از بهترین انیماتورهای والت دیزنی می‌شناسد.
زندگی‌نامه حرفه ای
فرد اسپنسر در سال ۱۹۳۱ به استخدام شرکت والت دیزنی درآمد. و نخستین کسی بود که بر روی چندین انیمیشن میکی موس آغاز بکار کرد. او در سال ۱۹۳۲ فعالیت مستقل خود را آغاز کرد و سری‌هایی از کمیک استریپ میکی ماوس را در حالی تهیه کرد که حتی با دپارتمان کمیک شرکت والت دیزنی هم ارتباط نداشت. . در سال ۱۹۳۴ پروژه دانلد داک در والت دیزنی مطرح شد و اسپنسر بیشتر تمرکز خود را بجای میکی ماوس بر دانلد داک معطوف کرد. از آنالیزها و نوشته‌های اسپنسر برای خلق دانلد داک بسیار استفاده شد. اسپنسر عضو دی مولی اینترنشنال بود و جایزه لژیون آو هانر  را دریافت کرد.
جنگ ایران و روسیه (۱۸۱۳–۱۸۰۴)
دوره اول جنگ‌های ایران و روسیه به جنگ‌های میان این دو کشور در سال‌های ۱۱۸۳ تا ۱۱۹۲ه‍.ش (۱۸۰۴–۱۸۱۳) گفته می‌شود که در پایان منجر به پیمان گلستان و در نتیجه از دست رفتن اراضی بزرگی از ایران در شمال رود ارس گردید. به سال ۱۲۱۵ ه‍.ق گئورگی حاکم گرجستان رسماً تحت‌الحمایگی روس‌ها را پذیرفت. برادر گئورگی، الکساندر چون مخالف پیوستن گرجستان به روسیه بود به دربار ایران پناهنده شد. تزار روس این امر را بهانه قرار داده فرمانده خود پاول سیسیانوف را مأمور تصرف قفقاز کرد. سیسیانوف به تفلیس حمله کرد و آن شهر را تصرف کرد. در این زمان گئورگی خان مرد و یکی از فرزندان او تهمورث به دربار ایران پناهنده شد و شاه ایران را به جنگ با روس‌ها تشویق کرد. فتحعلی‌شاه که از الحاق گرجستان به روسیه ناراحت بود پناهنده شدن شاهزادگان گرجستانی به دربار ایران را بهانه کرد و فرمان حمله به گرجستان را صادر کرد. علت اساسی جنگ هم تمایل هر دو دولت ایران و روسیه بر به تصرف درآوردن گرجستان بود.
گنجه به سال ۱۲۱۸ ه‍.ق توسط سردار روسی ژنرال پاول سیسیانوف تصرف شد. به‌رغم دفاع حاکم ایرانی گنجه (جوادخان قاجار)، و نامید شدن حکام قره‌باغ و ایروان از فتحعلی شاه سبب شد خانات ایروان به تصرف نیروهای روسیه درآیند. با تصرف این شهرها نیروهای روسیه تا حدود ارس پیشروی کردند. به محض اطلاع فتحعلی‌شاه از تسخیر گنجه و تسلیم ایروان و قره‌باغ سپاهی به فرماندهی عباس میرزا نایب‌السلطنه که از همه برادران خود لایق‌تر بود فرستاد.
پیش‌زمینه
در سال ۱۸۰۸–۹ م، مشاهدات جالبی توسط هیئتِ اعزامیِ بریتانیا به ایران در رابطه با دانشِ ایران دربارهٔ روسیه انجام شد. دو تن از اعضای این مأموریت — هارفورد جونز، سفیر، و جیمز موریر، یکی از منشیان او — اسناد مفصلی از اقامت خود در ایران تهیه کرده‌اند. موریر از عدم آگاهی عمومی از دنیای خارج در میان ایرانیان شگفت‌زده شد و نوشت: «به‌طور کلی، ایرانیان در جهل عمیقی از اوضاع و شرایط هر کشور دیگری زندگی می‌کنند.» اما به‌نظر می‌رسد که موریر چند استثنا در مورد مشاهدات عمومی بالا داشته‌است. در سنجشِ شخصیتِ نخست‌وزیر سابق شاه، میرزا شفیع مازندرانی، موریر مشاهده کرد که او «با تمام دربارهای مختلف اروپا آشنا بود» و همچنین «زمانی که سفیر کبیر فرانسه و همراهانش مهمان او بودند، اطلاعاتی دربارهٔ جغرافیا کسب کرد» افزون بر این، موریر گزارش می‌دهد که شاهزاده نایب‌السلطنه عباس میرزا به تاریخ اروپا و دستورالعمل‌های نظامیِ اروپایی علاقه‌مند بوده و «او می‌خواست در مورد تاریخ انگلستان، فرانسه و روسیه برای مقایسه آن‌ها بیشتر بداند.» کمبود آگاهی دولتمردان قاجار در مورد جهان به‌طور کلی، و به‌ویژه روسیه و کوشش برای آشنا شدن با هر دو، ممکن است از نظر گذارِ فرهنگی — که ایران در اوایل دههٔ ۱۸۰۰ در آن قرار داشت — بهتر درک شود. سلسله‌ای که ایران را در اواخر سدهٔ هجدهم متحد کرد، اساساً خانواده‌ای متعلق به تشکیلات قبیله‌ایِ بسیار بزرگتری به‌نام «قاجار» بود. در این زمینه، درحالی‌که این سلسله در تلاش برای ایجاد هویت سلطنتی بود، بسیاری از عادات فرهنگی قبیله‌ای باقی ماندند و برای کاهش روند تغییرات تلاش کردند. افزودن طبقهٔ مدیران فارسی‌زبان، پیشرفت عمده‌ای در این فرایند بود اما به‌سختی کفایت می‌کرد. حتی مدیران فارسی‌زبان مانند میرزا شفیع، میرزا بزرگ فراهانی قائم‌مقام اول، و میرزا ابوالقاسم قائم‌مقام ثانی درک محدودی از جهان داشتند. دولتمردان قاجار بارها و بارها روس‌ها را نادیده گرفتند و در مواجهه با دیپلماسی بین‌المللی نتوانستند از منافع دولت محافظت کنند. در روابط روسیه و ایران با خانات محلی و پادشاهان گرجستان در اواخر سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم، مقامات روسیه نه تنها ادعاهای ایرانی را نسبت به این حاکمان نادیده گرفتند بلکه در ابتدا حتی جایگاه قاجار را به عنوان حاکمان ایران نپذیرفتند. نگاه به ایران به عنوان تابعی از حاکمان محلی، به‌جای یک کشور متحد، اهداف توسعه‌طلبانهٔ روسیه در منطقه را مشروع و حمایت می‌کند. در همان زمان، این دیدگاه فراتر از ایدئولوژی امپریالیستی بود. ادعاهای قاجار دربارهٔ حکومت بر کلیهٔ امپراتوری پیشین صفوی پس از چند دهه بدون دولت متمرکز قابل توجهی، در واقع اغلب بیشتر یک آرزو بود تا یک واقعیت سیاسی که در سطوح مختلف مورد اختلاف قرار گرفته‌است. قاجارها در مورد وفاداری حاکمان محلی به سختی می‌توانستند مطمئن باشند: در طی جنگ‌های روسیه و ایران، بعضی از خانات در ولایت آذربایجان، از امپراتوری روسیه در برابر قاجارها پشتیبانی کردند. از زمان کاترین، سیاست‌های روسیه در مورد ایران نه تنها توسط دولت در سن‌پترزبورگ، بلکه توسط بازیگران قدرتمند محلی مانند پادشاهان گرجستان یا نمایندگان کلیسای ارمنی — که می‌خواستند موقعیت خویش را با جذب حمایت روسیه تقویت کنند — اجرا می‌شد. افزون بر این، ادعاهای قاجار در سطح بین‌المللی مورد محاکمه قرار گرفت: دیگر همسایهٔ قدرتمند و دشمن دیرینهٔ ایران، امپراتوری عثمانی، سلطنت قاجار را تا زمان مرگ فتحعلی‌شاه در سال ۱۸۳۴ م به رسمیت نشناخت.
در میان قدرت‌های استعماری که به سراغ ایران می‌آیند، روسیه به‌عنوان سلطه‌جوترین کشور منطقه‌ای، نزدیک‌ترین همسایهٔ اروپا، و کشوری که ایرانیان بیشترین تعامل را در دههٔ ۱۷۰۰م با آن داشتند، ایستاده بود. برخلاف ایران، روسیه در سدهٔ هجدهم میلادی از نظر نظامی، اداری، آموزشی واقتصادی پیشرفت داشته‌است. بین سلطنت پتر یکم (مرگ ۱۷۲۵ م) و کاترین دوم (مرگ ۱۷۹۶ م)، روسیه تبدیل به یک امپراتوری غول‌پیکر زمینی با نیروی نظامی قدرتمند شد که همهٔ رقبای سنتی خود یعنی سوئد، لهستان و امپراتوری عثمانی را شکست داده بود. تا پایان سدهٔ هجدهم، روسیه حدود ۱٬۲۹۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع قلمرو و جمعیتی حدود ۳۶٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر را به دست آورده بود. در این زمینه، در اواخر سدهٔ هجدهم، قفقاز شرقی به کانون جاه‌طلبی امپراتوری روسیه تبدیل شده، و این کشور را به عنوان تهدیدی بزرگ برای دولتِ تازه استقراریافتهٔ قاجار از نظر تسلطش بر منطقه تبدیل کرده بود. مطالعات این دوره نشان می‌دهد که هر دو نخبگان ایرانی و روس قبل از اتحاد قاجار و در اوایل سدهٔ نوزدهم، دیدگاه تحقیرآمیزی نسبت به یکدیگر داشتند. این برداشت‌های منفی بر دیدگاهِ یکی نسبت به دیگری به عنوان «غیر متمدن و عقب‌مانده» متمرکز است، در نتیجه دیگری را تحقیر می‌کرد. بااین‌حال، همان‌طور که تحقیقات اخیر نشان می‌دهد، نخبگان قاجار نسبت به پتر یکم به‌عنوان اصلاح‌کننده‌ای قوی و موفق، مرتبه‌ای از احترام را قائل بودند.
سیاست روسیه در برابر ایران و قفقاز شرقی در دوران سلطهٔ کاترین گسترش یافت و دربرگیرنده منافع نظامی و بازرگانی نیز می‌شد. به لحاظ نظامی، روس‌ها علاقه‌مند به غلبه بر منطقه بودند تا در موقعیت بهتری قرار گیرند و در نتیجه با عثمانی‌ها در قفقاز غربی مقابله کنند. به لحاظ بازرگانی، این منطقه به روسیه فرصتی بالقوه برای تسلط بر تجارت با ایران و گسترشِ فراتر از آن به هند ارائه کرد. در مورد قفقاز شرقی، از همان ابتدا سیاست روسیه بر قراردادن رودخانهٔ کر و درنهایت ارس به‌عنوان مرزِ میانِ دو امپراتوری بود. در سال ۱۷۸۳ م، به‌موجب عهدنامهٔ گرجیوسک، هراکلیوس دوم، والی یا پادشاه گرجستان (شرق گرجستان) رسماً روابط چهارصد سالهٔ پادشاهیِ کوچکِ خود را با ایران قطع کرد و خود را تحت‌الحمایهٔ روسیه قرار داد. پادشاه هراکلیوس گرجستان متعلق به سلسلهٔ باگراتیونی‌ها بود، که در آن منطقه به عنوان خراجگزار شاهان ایران با عنوان والی یا حکمران حکومت داشتند. اما هنگامی که قدرت مرکزی در ایران در سدهٔ هجدهم میلادی سقوط کرد، هراکلیوس تلاش دیپلماتیک را برای تغییر رویکرد به سمت روسیه آغاز کرد و عهدنامهٔ گرجیوسک اوج این فرایند بود. دیگر جوامعِ مسیحیِ قفقاز شرقی نیز علاقهٔ خود را به تابعیت حکومت روسیه نشان دادند و در طول جنگ ایران با روسیه، روسیه را در اقدامات نظامی‌اش کمک کردند. احتمال داده شده‌است که قبل از سال ۱۸۰۴م، طبقهٔ حاکمِ قاجار، تصمیم روسیه برای تسخیر منطقه را دست کم گرفتند و تجاوزات روسیه به عنوان موضوع حملاتی موقت، به جای تلاش برای ضمیمه‌کردن منطقه در نظر گرفته شد. به‌نظر می‌رسد این نتیجه بر اساس عدم آمادگی از سوی ایران برای دور جدید مقابله با روسیه است. با این حال، مشاهدهٔ اینکه چگونه شاه جدید می‌تواند در آماده‌سازی ارتش خود به‌خاطر همهٔ مشکلات داخلی که او با آن روبه‌رو بوده‌است، کار بیشتری انجام دهد، دشوار است. به‌هرحال، با الحاق گرجستان به روسیه در سال ۱۸۰۱م، مشاهدهٔ اینکه چگونه قاجارها می‌توانند نیات روسیه را جز تصمیم برای تسخیر منطقه به‌طور دائم تفسیر کنند، دشوار است. بااین‌حال، از دیدگاه وسیع‌تر، قاجارها از تحولات در روسیه مطلع نبودند. ممکن است برداشت آنان از قدرتِ نظامیِ روسیه از طریق برخوردهای محدودی که قبلاً با روسیه داشتند، به دست آمده باشد. آنچه که شاید درک آن دشوارتر بود، منابع و اندازهٔ روسیه بود. برای داشتن چنین درکی، قاجارها نیاز به فرستادن مأموران سفارتی به روسیه با همراهی دیپلمات‌ها و مترجمان برجسته برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد جامعه و دولت روسیه داشتند. هیچ‌یک از این موارد در این مرحله انجام نشده بود.
گیورگی دوازدهم، شاه کارتلی–کاختی گرجستان در سپتامبر ۱۷۹۹م، رسماً از روسیه درخواست تحت‌الحمایگی گرجستان را کرد و دو ماه بعد سپاه روس با استقبال و شادی مردم، وارد تفلیس شد. از دیگر سو، ایران بر حاکمیتش بر گرجستان تأکید داشت و با فرانسه و بریتانیا طرح رابطه و اتحاد ریخت. اما این روابط بر روسیه اثری نکرد. قتل پاول یکم در مارس ۱۸۰۱ م، احساسات ضدایرانی را شدت بخشید. انتصاب پاول سیسیانوف به فرماندهی کل قوای قفقاز در سال ۱۸۰۲ م، به‌منظور شدت‌بخشیدن به توسعه‌طلبی روسیه بود. سیسیانوف به‌طور منظم به سرزمین‌های همسایهٔ گرجستان حمله می‌کرد. خاناتی چون باکو، شکّی، شروان و قره‌باغ تسلیم شدند، اما گنجه و ایروان تمکین نکردند و در معرض حمله قرار گرفتند. سیسیانوف حتی به خط مرزی ارس–کُر رضایت نمی‌داد و حتی برای ضمیمه کردن خوی، تبریز و گیلان تلاش، و با هر پیشنهاد صلحی مخالفت می‌کرد.
آغاز جنگ
سیسیانوف به گنجه حمله کرد و با این کار عباس میرزا را به مبارزه طلبید. همهٔ ایرانیان حمله به گنجه را تهاجم به تمامیت ارضی کشورشان قلمداد کردند و همگان یک‌صدا خواهان مقاومت بودند. در پایان ژوئن ۱۸۰۴ م، سیسیانوف به ایروان حمله کرد و هم‌زمان عباس میرزا نیز به آنجا رسید. اول ژوئیه نخستین جنگ ایران و روس آغاز شد که نتیجه‌ای قطعی نداشت. به‌رغم پیش‌بینیِ روس‌ها، روشن شد که این جنگْ طولانی و پرهزینه خواهد بود. هدف فوری پیشروی روسیه در گنجه این بود که امنیت مرز جنوبیِ گرجستان — استان امپراتوری روسیه از ۱۸۰۱ م — را تأمین کند. بر پایه منابع پارسی، مرتضی‌قلی‌خان، برادر و رقیب آقامحمدشاه پس از فرار به روسیه، آنان را متقاعد کرد تا به قلمرو مورد ادعای ایران حمله کنند. با ظهور روس‌ها در منطقهٔ مرزی، ایران به جریان متقابل سیاست قدرت اروپا کشیده شد. سفیران بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه پس از ورود به تبریز، با وظیفهٔ دشوارِ تطبیقِ اقداماتِ خود در ایران با نوسانات سریع سیاست در اروپا روبه‌رو شدند. حاکمان خانات محلیِ بین ارس و قفقاز، ثابت کردند که متحدانِ غیرقابلِ اعتماد برای ایران و روسیه — همانند فرماندهان عثمانی وان — بودند.
در میان دولتمردان تبریز، نخستین قائم‌مقام نه تنها در آذربایجان، بلکه در کل ایران بسیار توانا بود. او به‌عنوان یک مقام عالی‌رتبهٔ ضدروسی شناخته شده، و ارتباط نزدیکی با عباس میرزا برقرار کرده بود. بدین‌ترتیب، نخستین قائم‌مقام بی شک نقش مهمی در توسعهٔ استراتژی ضدِ روسیه در دربار تبریز ایفا کرد. این اختلاف نظر در مورد توانایی‌های ایران و قدرت نظامی روسیه تا پایان جنگ دوم با روسیه در سال ۱۸۲۸ م ادامه یافت؛ بنابراین، دورهٔ زمانی ۱۸۰۶–۱۲ م زمانی بود که ایران در موقعیت نسبتاً خوبی قرار داشت تا با دشمن بسیار قوی روبه‌رو شود. به‌نظر می‌رسد که دولتمردان ایران از این واقعیت و مشکلاتی که روسیه با آن روبه‌روست، آگاه بوده‌اند. در طول این دوره، روسیه تحت فشارهایی بود که توانست تنها حدود ۱۰٬۰۰۰ نیرو را به جبههٔ جنگ با ایران اعزام کند، درحالی‌که ارتش قاجار هفت برابرِ این رقم را ثبت می‌کرد. این دوره زمانی بود که شاه تصمیم گرفت تا قوانینی را برای سازماندهی مجدد و مدرن‌سازی ارتش و ایجاد نظام جدید در اوایل سال ۱۸۰۸ م به تصویب برساند. در این زمان، به‌ویژه پس از شکست‌های سال ۱۸۰۶–۷ م، روشن شد که بدون یک ارتش مدرن، به‌ویژه توپخانه و پیاده‌نظامِ مدرن، برای تکمیل ارتش سنتی شاه، شکست دادن روس‌ها غیرممکن خواهد بود؛ و بهترین کار این است که شاه امیدوار باشد که جنگ، دفاعی باشد تا بتواند روس‌ها را در آن منطقه‌ای که اشغال نشده‌است، نگه دارد. در این زمینه، وظیفهٔ سازماندهی نیروهای نظام جدید به عباس میرزا، فرماندهِ کل نیروهای ایران، با کمک نخستْ فرانسوی‌ها و سپس بریتانیایی‌ها، سپرده شد. استراتژی آقامحمدشاهی برای عقب‌نشینی و اجرای سیاست زمینِ سوخته و حملات چریکی، به‌دلیل قدرت آتش و استراتژی روسیه برای تقویت قلعه‌های تسخیرشده و استفاده از آن‌ها به‌عنوان سکویی برای مرحلهٔ بعدیِ حمله، موفقیت چندانی نداشته‌است. عدم اطمینان از خانات قفقاز — که نشان داده بودند متحدان ضعیفی برای قاجار هستند — به این مشکل افزوده شد. تا سال ۱۸۰۸ م، ایران به‌وضوح در موقعیت دفاعی و در تلاش برای نگهداری ایروان و نخجوان بود؛ و نیز بدون توانایی برای تصرف سرزمین یا تسخیرِ مجدد هر یک از شهرهایی که به دست روس‌ها افتاده بود، حملات محدودی را به سرزمین‌های اشغالی روسیه هدایت می‌کرد.
برای ایران، پیشرفت ناپلئون فرصت‌های جالبی را فراهم کرد و در ۴ مهٔ ۱۸۰۷ م فتحعلی‌شاه — که از تزویر انگلیس نومید شده بود — عهدنامهٔ فینکنشتاین را با امپراتور فرانسوی امضا کرد. این معاهدهٔ کوتاه‌مدت و جامع، دربردارندهٔ کمک نظامی به ایران، ازجمله آموزش و تأمین تجهیزات، همراه با شناخت حق حاکمیت ایران بر گرجستان بود و در برابر ایران باید روابط با بریتانیا را کاملاً قطع می‌کرد و به نیروهای فرانسوی برای حمله به هند بریتانیا اجازهٔ عبور از خاک کشور را می‌داد. ژنرال گاردان به تهران فرستاده شد تا اجرای این معاهده را شروع کند، که این مسئله به‌شدت باعث آشفتگی بریتانیا شد. متأسفانه تلاش‌های دیپلماتیک فتحعلی‌شاه، به‌مانند روابط پیشین با بریتانیا، قربانی تغییرات جنگ در اروپا شد. پیش از ورود گاردان به تهران، ناپلئون قاطعانه روس‌ها را در فریدلند شکست داد که این نبرد منجر به انعقاد عهدنامهٔ تیلسیت و دوستی بین فرانسه و روسیه شد. فتحعلی‌شاه خود را زیان‌دیده یافت. بریتانیا در موضوع دفاع از هند نگران بود، هرچند اطمینان داد که معاهدهٔ جدیدی در آیندهٔ نزدیک پیش نخواهد آمد، بااین‌حال در جهت مخالفت شدید با عهدنامهٔ فینکنشتاین، دو معاهده با بریتانیا در سال ۱۸۰۹ و ۱۸۱۲ م به نام‌های عهدنامهٔ مُجمَل و عهدنامهٔ مُفصَّل امضا شد. به‌عنوان مثال، اگرچه بریتانیا موافقت کرد که در برابر تهاجم‌های اروپایی کمک کند، اما این معاهدات شامل موارد طولانی در مورد شرایط خاصی بود که بریتانیا به ایران کمک می‌کرد.
تا سال ۱۸۱۲ م، نیروهای نظام جدید سه سال دیگر تحت آموزش افسران انگلیسی قرار گرفته بودند و در جنگْ تجربه کسب کرده بودند. پیش از سال ۱۸۱۲ م، ایران و روسیه همچنان با هم درگیر جنگ بودند. در برخی موارد، نیروهای ایرانی به عمق سرزمین‌های اشغال‌شده توسط روسیه تا شمال گنجه نفوذ کردند، اما قادر به نگه‌داشتنِ هیچ موضع ثابتی نبودند. در مارس ۱۸۱۲ م، نیروهای روسی به‌طور اندک و ناموفق به جنوب رودخانهٔ ارس رفتند و خشونت روسیه به مردم محلی، طعمِ اشغالِ خشن و خام‌دستانهٔ روسی را چشاند. این، دور جدیدی از نبردِ شدیدِ میان دو کشور بود آنچنانکه در جنگ با فرانسه نمود کرد و باعث شد تا روسیه در مهٔ سال ۱۸۱۲ م با امپراتوری عثمانی شتابزده صلح کند و همه سرزمین‌های تسخیرشده را بازگرداند. جنگ کامل با ایران در ژوئیهٔ ۱۸۱۲ م از سر گرفته شد، درحالی‌که ارتش بزرگ ناپلئون در حال آماده شدن برای حمله به روسیه بود. بااین‌حال، اولین جنگ روس و ایران پس از شکست ایران در اکتبر ۱۸۱۲ م در اصلاندوز و در ژانویه ۱۸۱۳ م در لنکران به پایان رسید.
نبرد اچمیادزین
عباس میرزا پس از مرتب کردن سپاه خود در آذربایجان برای سرکوب محمدخان قاجار که حکمرانی ایروان را به عهده داشت و تسلیم روس‌ها شده بود به آن شهر لشکر کشید. سیسیانف فرمانده روسی برای کمک به حاکم ایروان به حوالی اچمیادزین مرکز خلیفه ارامنه ایروان شتافت. فرمانده روسیه سه روز سپاه عباس میرزا را گلوله‌باران کرد چون از عهده آن‌ها برنیامد از ادامه جنگ به صورت مستقیم خودداری کرد. در این بین محمدخان چون ضعف و ناتوانی فرمانده روسیه را از جنگ با عباس میرزا دید از عباس میرزا ولیعهد ایران تقاضای عفو و بخشش کرد. سیسیانف به صورت غافلگیرانه خواستار آن شد که بر سپاه ایران شورش کند و در صبح ششم ربیع‌الثانی ۱۲۱۹ در اچمیادزین برادر وی عباس میرزا ناگهان حمله برد و لشکریان ایران را از آن نقطه پراکنده کرد اما چون نیروی کمکی که از جانب فتحعلی شاه برای عباس میرزا فرستاده شده بود سیسیانف ژنرال روسی را شکست دادند و او ناچار عقب‌نشینی کرد و این جنگ به پیروزی ایران منتهی شد حکمرانی ایروان همچنان در اختیار محمدخان قرار گرفت و حکمرانی نخجوان با حکم فتحعلی شاه به کلبعلی خان سپرده شد.
جنگ سال‌های ۱۲۲۲–۱۲۲۰ و قتل سیسیانوف
پس از پیروزی سپاه ایران در اچمیادزین فرمانده روس درصدد برآمد به سواحل گیلان لشکرکشی و سپس تهران را تسخیر کند و دولت ایران را تحت‌الحمایه روسیه کند. در این زمان حکمرانان شوشی و قره باغ تسلیم روسیه شدند. قتل ژنرال پاول سیسیانوف فرمانده کل ارتش روسیه در این جنگ‌ها در ماه ذی الحجه ۱۲۲۰ قمری با خدعه حسینقلی خان و ابراهیم خان صورت گرفت و سرش را با فرستاده مخصوص چاپاری به تهران آوردند. پس از این واقعه فتحعلی شاه به فرمانده خود دستور مقابله با نیروهای روسیه و تنبیه حاکمان قره باغ و شوشی را صادر کرد. مقارن رسیدن سپاه ایران به ساحل رود ارس نیروهای روسیه به عزم تسخیر گیلان از راه دریا راهی شدند. فرمانده روسیه در تسخیر گیلان به علت رو به رو شدن با موسی خان فرمانده قاجار در گیلان و مشکلات و تلفات و خسارت‌های زیاد ناموفق ماند.
علت شکست سیسیانوف در جریان تسخیر گیلان
نبود بندر و لنگرهای خوب در گیلان باعث شد کشتی‌های بزرگ روسیه نتوانند تا ساحل پیشروی کنند و نیروی خود را در بندر انزلی پیاده کنند. ایستادگی مردم گیلان نسبت به ارتش روسیه و نبود علوفه، آذوقه و لوازم لشکری برای سپاه روسیه باعث شد روسیه نتواند به موفقیت دست پیدا کند.