cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم
مدارا و آزار مذهبی در امپراتوری روم
امپراتوری روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش‌های گوناگون انجام داد. روم به جای مجازات کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می‌کرد و آنها را تشویق می‌کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین در روم باستان شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می‌کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می‌پرستیدند و فکر می‌کردند این خدایان از آنها محافظت می‌کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره‌های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می‌یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی‌ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می‌دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می‌شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته‌اند و اینکه آنها به شکل‌گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می‌کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می‌دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می‌کردند. برخلاف بسیاری از سنت‌های مذهبی یا مذهبی توحیدی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود.
فال‌بینان رومی خواست خدایان را می‌خواندند و بر علامت‌گذاری مرزها به‌عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می‌کردند، بنابراین توسعه‌طلبی را به‌عنوان یک امر الهی تأیید می‌کردند. از آنجایی که رومیان سلطه خود را در سراسر جهان غرب گسترش دادند، سیاست آنها به‌طور کلی جذب خدایان و آیین‌های مردمان دیگر بود نه تلاش برای ریشه کن کردن آنها، زیرا آنها معتقد بودند که حفظ سنت، موجب ثبات اجتماعی می‌شود. تقریباً برای هزار سال رومیان در حال گسترش قلمروی خود بودند. مشروعیت در روم باستان پیروزی در نبرد بود زیرا این ثابت می‌کرد که خدایان با رومیان هستند و خدایان حق بودند.
در روم باستان هیچ باور ثابت یا اجباری در مورد زندگی پس از مرگ وجود نداشت. فایده ای که از ستایش خدایان رومی می‌شد مربوط به زمان حیات و در زندگی کنونی بود. رومیان در پرستش خود از خدایان خواستار یک نبرد موفق، یک ازدواج موفق یا یک تولد موفق بودند و هیچ مفهومی از رستگاری وجود نداشت. بسیاری از رومیان بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک فرد در قلب و ذهن کسانی است که آنها را ترک کرده‌اند. این عقیده وجود داشت که پس از مرگ همه چه قدیس یا گناهکار به یک مکان در «جهان زیرین» که توسط هادس اداره می‌شود در آن سوی رودخانه استوکس می‌روند.
در اوج امپراتوری، پرستش خدایان بین‌المللی متعددی در روم رواج پیدا کرد. ایزیس از مصر، اپونا از سلت، و خدایان یگانه‌گرایی خورشید مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم پرستش می‌شدند. رومی‌هایی که به‌طور فزاینده ای اجدادی از جاهای دیگر امپراتوری داشتند، جذب دین‌های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی می‌شدند. این دین‌ها آغازگر باور به رستگاری در زندگی پس از مرگ بودند. آیین ایزیس، الهه مصری، در آغاز قرن اول امپراتوری را فرا گرفت. آیین میترا، خدای خورشید ایرانی، برای سربازان محبوبیت خاصی پیدا کرد (و برای امپراتوری مفید بود زیرا شجاعت را آرمانی می‌کرد). رومی‌ها به‌طور کلی این فرقه‌ها را تحمل می‌کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد. اما در عرض چند سال، روم تسلیم شد و اجازه داد تا زمانی که بیش از پنج نفر در هر زمان عبادت نکنند. هنگامی که کاهنی از آیین ایزیس یک زن بیگناه رومی را اغوا کرد، امپراتور روم تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دستور داد معبد ویران شود و کاهنان آن را اعدام کنند. اما امپراتور بعدی یک بار دیگر این فرقه را مجاز کرد. ادیانی که روم با آنها بیشترین مشکل را داشت، یکتاپرستی بود - یهودیت و مسیحیت. از آنجا که این ادیان معتقد بودند که فقط یک خدا وجود دارد، آنها پرستش خدایان دیگر را ممنوع کردند. اعضای آنها از ارائه پیشکش به خدایان رومی یا شرکت در جشن‌های مذهبی رومی خودداری می‌کردند که روم آن را نشان دادن وفاداری می‌دانست.
رومیان سپس با عقاید مسیحیت آشنا شدند که همه مردم در نظر خدا برابر هستند و زندگی پس از مرگ در بهشت شگفت‌انگیز است و باید منتظرش بود، بنابراین طبیعتاً اولین نوکیشان مسیحیت برده‌ها و زنان، محروم‌ترین اعضای جامعه بودند – آنها احساس می‌کردند که در این دین مهم و هم پایه با ارباب یا شوهر خود هستند.
رفتار روم با یهودیان
در سال ۶۳ قبل از میلاد، رومیان یهودیه، سرزمین یهودیان را فتح کردند. روم بلافاصله متوجه شد که مشکلی دارد زیرا یهودیان از ادای احترام به خدایان رومی خودداری می‌کردند. روم تسلیم شد و یهودیان را از این الزام معاف کرد. روم این کار را تا حدی به این دلیل انجام داد که یهودیان چندین سال قبل به ژنرال رومی ژولیوس سزار کمک کرده بودند تا در نبرد مهمی پیروز شود. به زودی روم یهودیت را به عنوان یک دین قانونی به رسمیت شناخت و به یهودیان اجازه داد تا آزادانه عبادت کنند.
اما روم به یهودیان بدگمان می‌نگریست و آنها را در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. یکی از جدی‌ترین درگیری‌ها بین روم و یهودیان در استان رومی یهودیه در سال ۶۶ پس از میلاد زمانی که نرون امپراتور بود آغاز شد. فرماندار رومی تصمیم گرفت مقدار زیادی پول از خزانه معبد بزرگ اورشلیم را مصادره کند. او مدعی شد که مالیات‌هایی که امپراتور دارد را جمع‌آوری می‌کند. یهودیان شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان روم حمله کردند. نرون سه لژیونر را برای سرکوب شورش فرستاد. تا تابستان سال ۶۸، روم کنترل خود را بر بیشتر استان یهودیه بازگرداند. دو سال بعد ۷۰ میلادی، رومیان اورشلیم را پس گرفتند و معبد دوم اورشلیم، مرکز دین یهود را ویران کردند. جنگ برای چند سال دیگر ادامه یافت تا اینکه قلعه زیلوت‌ها در ماسادا سقوط کرد.
در پی این شورش، روم سعی کرد با بیرون راندن یهودیان به نقاط مختلف امپراتوری، از قیام‌های بیشتر جلوگیری کند. اما یهودیان در دو شورش ناموفق دیگر قیام کردند. اولین مورد در سال‌های ۱۱۵–۱۱۶ در چندین شهر خاورمیانه رخ داد. دومی در اورشلیم در سال ۱۳۱ زمانی که امپراتور هادریان اعلام کرد که زیارتگاهی برای ژوپیتر در محل معبد بزرگ ویران شده خواهد ساخت. رومیان پس از درهم شکستن سومین شورش به نام شورش بارکوخبا، یهودیان را در سراسر امپراتوری پراکنده کردند. اما یهودیت در امپراتوری روم به عنوان یک دین قانونی باقی ماند.
گسترش مسیحیت
پطرس (یا شمعون ۶۴ یا ۶۷ میلادی) و پولس رسول (مرگ ۶۴/۶۵) که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون (زادهٔ ۳۷ میلادی، درگذشتهٔ ۶۸ میلادی) به قصد گسترش مسیحیت در سراسر امپراتوری سفر کردند. در قرن اول و دوم، اکثر مردم امپراتوری روم چندین خدا را به‌طور همزمان می‌پرستیدند. وقتی آنها دربارهٔ مسیحیت شنیدند، لزوماً فکر نمی‌کردند که پرستش عیسی مسیح به این معنی است که باید از پرستش خدایان دیگر خود مانند ژوپیتر، آپولو و ونوس دست بردارند. ادوارد واتس می‌گوید، در عوض، بسیاری با اضافه کردن عیسی به گروه خدایان که قبلاً آنها را می‌پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند. یکی از مهم‌ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسان‌ها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. یکی دیگر از وعده‌های مهم مسیحیت، پاداش‌های آسمانی در زندگی پس از مرگ در نتیجه اعمال نیک زمینی بود. این آموزش با نظر اکثر ادیان قبلی رومی که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بود متفاوت بود. مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودانگی در بهشت را به انسان نوید می‌داد.
نگرش اولیه نسبت به مسیحیت
روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم‌تر از همه، روم می‌خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ‌یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی‌کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم آن را سرکوب می‌کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می‌شدند. در حدود سال ۳۰ میلادی پونتیوس پیلاطس از سوی امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) برای حکومت بر یهودیه منصوب شده بود. در همین زمان قیافا یکی از بانفوذترین مردان اورشلیم بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد در منصبش مانده بود، و اتحادی قوی با قدرت اشغالگر روم ایجاد کرده بود. داستان محاکمه و به صلیب کشیدن عیسی از زمانی شروع می‌شود که عیسی یاغی سوار بر الاغی به اورشلیم وارد می‌شود و عمداً عملاً همان پیشگویی که در کتاب مقدس عبری دربارهٔ آمدن مسیح تصویر شده بود را انجام می‌دهد. عیسی روز بعد به معبد بزرگ یهود و به صرافان مشغول به کار در درون معبد به دلیل آلوده کردن این مکان مقدس حمله می‌کند. هم رهبران یهودی که متوجه می‌شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می‌کند و هم رومی‌ها، که می‌ترسند عیسی کاریزمای رهبری یک قیام چریکی علیه روم امپراتوری را داشته باشد، او را تحت نظر می‌گیرند. عیسی در باغ جتسیمانی به دستور قیافا دستگیر می‌شود و سپس توسط فرماندار رومی محاکمه و به صلیب کشیده می‌شود.
هنگامی که فرماندار روم در یهودیه برای اولین بار در حدود سال ۳۰ پس از میلاد، امپراتور روم را از وجود مسیحیت در یهودیه روم آگاه کرد، امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می‌کرد این فرقه ممکن است دین همیشه آزاردهنده یهودیان را تضعیف کند، از سنای روم خواست که ایمان مسیحی را قانونی کند و عیسی را خدای رومی معرفی کند. اما سنای روم نپذیرفت. در عوض، مسیحیت را به عنوان یک «خرافات غیرقانونی»، پیروی از آن را جرم تحت قوانین روم اعلام کرد. اگرچه مسیحیت اکنون رسماً غیرقانونی بود، تیبریوس همچنان امیدوار بود که این فرقه مذهبی جدید به هدف او برای آرام کردن امپراتوری کمک کند. در نتیجه، به مقامات رومی دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که حدود ۳۰ سال تا زمان نرون ادامه داشت.
دلایل
شروین وایت گزارش می‌دهد که بحث جدی در مورد دلایل آزار و شکنجه مسیحیان توسط رومیان در سال ۱۸۹۰ آغاز شد، ۲۰ سال مناقشه ادامه داشت و سه نظر اصلی به وجود آمد: اول، این نظریه توسط اکثر محققان فرانسوی و بلژیکی ارائه شد که در روم یک قانون کلی وجود داشت که دقیقاً تنظیم شده بود و برای تمامی امپراتوری معتبر بود، که اجرای دین مسیحی را ممنوع می‌کرد. منشأ آن بیشتر به نرون نسبت داده می‌شود، اما گاهی به دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶ میلادی). شروین وایت می‌افزاید که این نظریه ممکن است آزار و شکنجه در رم را توضیح دهد، اما در استان‌ها نمی‌تواند آن را توضیح دهد.
نظریه سوم اظهار داشت که مسیحیان به دلیل جرایم جنایی خاص مانند کودک‌کشی، زنای با محارم، جادو، تجمع غیرقانونی و خیانت - اتهامی مبتنی بر امتناع آنها از پرستش الوهیت امپراتور روم، تحت تعقیب قرار می‌گیرند. شروین وایت می‌گوید: «این نظر سوم معمولاً با نظریه «اجبار و تهدید» ترکیب شده‌است، اما برخی از محققان تمام آزار و اذیت مسیحیان را به یک اتهام مجرمانه، به ویژه خیانت، یا تجمع غیرقانونی، یا معرفی فرقه بیگانه نسبت می‌دهند. علیرغم اینکه شایعات مخربی وجود داشته‌است، این نظریه کمترین مورد را در بین این سه مورد توسط تحقیقات بعدی تأیید کرده‌است.
مطالب مربوط به آزار و اذیت مداوم عمدتاً از دو اثر نوشته شده در اوایل قرن چهارم پس از میلاد نشأت می‌گیرد: «درباره مرگ‌های آزاردهندگان» توسط لاکتانتیوس، استاد مسیحی زبان لاتین، و «تاریخ کلیسا (یوسبیوس)»، نوشته اسقف یوسبیوس قیصریه، این نویسندگان در دوره سلطنت کنستانتین بزرگ، اولین امپراتور مسیحی زندگی می‌کردند و خود را موظف کردند تا تاریخ رنج مسیحیان را تا زمان خود با شکوه ترسیم کنند. در هر دو اثر آنها، شکنجه و اعدام مسیحیان در قرون گذشته با ارادهٔ امپراتورهایی که تحت رهبری آنها اتفاق افتاده‌است مرتبط است. اما نظر پژوهشگران این است که مجازات مسیحیان در سه قرن اول پس از میلاد عمدتاً تصادفی بوده و توسط سیاست امپراتوری هدایت نشده‌است.
تضاد ایدئولوژیک
جوزف پلشیا، استاد بازنشسته کلاسیک، می‌گوید که آزار و شکنجه ناشی از یک درگیری ایدئولوژیک بوده‌است. رومیان سزار را خدایی می‌دانستند. مسیحیان فقط یک الوهیت را می‌توانستند بپذیرند و آن سزار روم نبود. کایرنز تضاد ایدئولوژیک را اینگونه توصیف می‌کند: «حاکمیت انحصاری مسیح با ادعاهای سزار در مورد انحصاری خود در تضاد بود. حاکمیت.» در این برخورد ایدئولوژی‌ها، «یک مسیحی عادی تحت تهدید دائمی نکوهش و امکان محاکمه در مورد اتهام‌های هزینه‌های سرمایه می‌کرد».
جوزف برایانت ادعا می‌کند که اینطور نیست برای مسیحیان آسان است که دین خود را پنهان کنند و تظاهر به رومانیتاس کنند، زیرا چشم پوشی از دنیا جنبه ای از ایمان آنها بود که مستلزم «عدم انحراف از هنجارها و تعقیب‌های مرسوم» بود. مسیحی معیارهای اخلاقی دقیقی داشت که شامل پرهیز از تماس با کسانی بود که هنوز در اسارت شریر بودند. زندگی به عنوان یک مسیحی مستلزم شجاعت روزانه بود، «با انتخاب رادیکال مسیح یا جهان به روش‌های بی شماری بر ایمانداران تحمیل شده‌است». «حضور مسیحیان در جشنواره‌های مدنی، بازی‌های ورزشی، و نمایش‌های تئاتری با خطراتی همراه بود، زیرا علاوه بر «دیوانگی گناه‌آمیز» و «فساد» برانگیخته شد. هر کدام به افتخار خدایان بت‌پرست برگزار می‌شد. مشاغل و مشاغل مختلف با اصول مسیحیت ناسازگار تلقی می‌شد که مهم‌ترین آنها خدمت سربازی و مناصب دولتی، ساخت بت‌ها و البته همه کارهایی که فرهنگ شرک را تأیید می‌کرد مانند موسیقی، بازیگری. و تدریس در مدرسه (ر.ک. هیپولیتوس، سنت رسولی ۱۶). حتی استفاده از جواهرات و لباس‌های خوب نیز توسط اخلاق‌گرایان مسیحی و مقامات کلیسایی، مانند استفاده از لوازم آرایشی و عطر، به شدت مورد قضاوت قرار گرفت. در رم، از شهروندان انتظار می‌رفت که وفاداری خود را به رم با شرکت در آیین‌های مذهبی دولتی که روزهای جشن، دسته‌ها و هدایای متعددی در طول سال داشت، نشان دهند. مسیحیان به سادگی نمی‌توانستند، و بنابراین آنها به عنوان متعلق به یک دین غیرقانونی که ضد اجتماعی و خرابکارانه بود.
خصوصی‌سازی
مک‌دونالد توضیح می‌دهد که خصوصی‌سازی دین عامل دیگری در آزار و اذیت بود، زیرا «مسیحیان فعالیت‌های خود را از خیابان‌ها به حوزه‌های خلوت‌تر خانه‌ها، مغازه‌ها و آپارتمان‌های زنان منتقل کردند… قطع کردن روابط عادی بین دین، سنت و نهادهای عمومی مانند شهرها و ملل".<
مک‌دونالد می‌افزاید که مسیحیان گاهی اوقات «شب‌ها، مخفیانه با هم ملاقات می‌کردند، و این نیز باعث ایجاد سوء ظن در میان جمعیت پیگن که به مذهب به عنوان یک رویداد عمومی عادت کرده بودند؛ شایعات فراوان بود که مسیحیان مرتکب «جنایت ظالمانه»، «شرارت»، و «اعمال شیطانی» می‌شدند. آدم‌خواری و زنا با محارم (به عنوان ضیافت‌های توئستس و آمیزش ادیپودی) - به دلیل اعمال شایعه آنها در خوردن "خون و بدن" مسیح و به یکدیگر به عنوان "برادران" و "خواهران" اشاره می‌کنند."
شمولیت
جوامع مسیحی اولیه از نظر طبقه‌بندی اجتماعی و سایر مقولات اجتماعی بسیار فراگیر بودند، بسیار بیشتر از انجمن‌های داوطلبانه روم. ناهمگونی مشخصه گروه‌های تشکیل شده توسط پولس رسول بود و نقش زنان بسیار بیشتر از هر یک از اشکال یهودیت یا بت‌پرستی موجود در آن زمان بود.< به مسیحیان اولیه گفته می‌شد که دیگران را دوست داشته باشند، حتی دشمنان را، و مسیحیان از هر طبقه و نوع یکدیگر را «برادر» و «خواهر». این شامل بودن طبقات و پیشینه‌های اجتماعی مختلف از باورهای مسیحیت اولیه در اهمیت انجام کار تبلیغی ناشی می‌شود. در میان یهودیان و غیریهودیان به امید تبدیل شدن به شیوه جدید زندگی مطابق با معیارهای انجیل ("مرقس ۱۶:۱۵–۱۶، غلاطیان ۵:۱۶–۲۶"). این امر توسط مخالفان مسیحیت به عنوان یک "اخلالگر و مهم‌تر از همه، یک تهدید رقابتی برای نظم سنتی طبقاتی/جنسیتی جامعه روم" تلقی شد.
انحصار
ادوارد گیبون استدلال می‌کرد که گرایش نوکیشان مسیحی به کنار گذاشتن خانواده و کشورشان (و پیش‌بینی‌های مکرر آنها از بلایای قریب‌الوقوع)، باعث ایجاد احساس دلهره در همسایگان چندخداپرستشان شد. او نوشت:"مسیحیان با پذیرش ایمان انجیل به گناهی غیرطبیعی و غیرقابل بخشش متحمل شدند. آنها پیوندهای مقدس عرف و تعلیم و تربیت را منحل کردند، نهادهای مذهبی کشورشان را زیر پا گذاشتند، و با گستاخی هر آنچه را که پدرانشان آن را درست می‌دانستند یا مقدس می‌دانستند، تحقیر می‌کردند."
رد بت‌پرستی
بسیاری از مشرکان بر این باور بودند که اگر خدایان بت‌پرست به درستی مورد احترام قرار نگیرند، اتفاقات بدی رخ خواهد داد. بارت ارمن می‌گوید: «در پایان قرن دوم، دفاعیات مسیحی ترتولیان از این تصور گسترده شکایت کرد که مسیحیان سرچشمه همه بلاهایی هستند که خدایان بر ضد نژاد بشر آورده‌اند."آنها فکر می‌کنند مسیحیان عامل هر بلای عمومی، هر مصیبتی که مردم با آن روبرو می‌شوند، هستند. اگر رود تیبر طغیان می‌کند و به بلندی دیوارهای شهر بالا می‌رود، اگر رود نیل آب‌های خود را بر مزارع نمی‌فرستد، اگر آسمان باران نمی‌بارد، اگر زلزله‌ای رخ می‌دهد، اگر قحطی یا طاعون رخ می‌دهد، بلافاصله فریاد می‌زند: «مسیحیان به سوی شیرها»"
نظام حقوقی روم
مورخ جویس ای. سالزبری اشاره می‌کند که «ماهیت تصادفی آزار و شکنجه‌ها بین سال‌های ۶۴ و ۲۰۳ به بحث‌های زیادی در مورد اینکه چه چیزی مبنای قانونی آزار و شکنجه را تشکیل می‌داد، انجامیده‌است و پاسخ تا حدودی مبهم باقی مانده‌است ... کاندیدا ماس می‌گوید شواهد کمی وجود دارد که در این شهادت‌ها قانون روم معیار بوده باشد. مورخ جوزف پلشیا اظهار می‌دارد که اولین مدرک قانون روم در مورد مسیحیان، شواهد تراژان است. تیموتی بارنز استدلال می‌کند که هیچ قانون رومی در مورد مسیحیان قبل از دقیانوس و قرن سوم وجود نداشته‌است. بارنز موافق است که واقعیت اصلی مبنای حقوقی آزار و شکنجه، رونوشت تراژان به پلینی است. پس از بازنویسی تراژان، (اگر نه قبل از آن)، مسیحیت در یک دسته خاص به جرم تبدیل شد.
نارضایتی خدایان
با چالش این دین نو، این احساس رو به رشد بود که خدایان رومی ناراضی هستند. البته دلایل زیادی برای این بلایای مختلف وجود داشت اما بسیاری از مردم باستان به دین متوسل شدند و عقیده داشتند که دلیل بلاها از بالاست، خدایان خوشحال نیستند هرچند مشخص نیست که اکثر اعضای نخبه اشراف، از جمله امپراتوران روم، شخصاً چنین اعتقادی داشتند. برخی تقریباً به‌طور قطع آن را خرافات بی‌اساس می‌دانستند اما یا به دلیل اعتقادهای مذهبی شخصی خود، یا به دلیل اینکه آنها فایده سیاسی پذیرش چنین مفروضی و برداشت‌های گسترده را می‌دیدند، منجر به آزار و اذیت نسبتاً جدی مسیحیان شد که بسیاری از پوپولیست‌ها تصور می‌کردند که بخشی از مصیبت‌ها به خشم خدایان از وجود مسیحیان سرچشمه می‌گیرد.
آزار و شکنجه نرون
مسیحیان هدف آسانی برای قربانی شدن بودند. مردم عادی روم شایعات مربوط به مسیحیان را باور می‌کردند. برخی فکر می‌کردند که مسیحیان آدمخواری می‌کنند زیرا مراسم عشای ربانی از ایمانداران می‌خواست که به‌طور نمادین گوشت و خون مسیح را بخورند. برخی دیگر معتقد بودند که مسیحیان زنای محارم را به این دلیل انجام می‌دهند که محبت به برادران و خواهران خود را موعظه می‌کنند. بسیاری بر این باور بودند که مسیحیان از انسانیت متنفرند زیرا اسرار خود را حفظ می‌کردند و از زندگی عادی اجتماعی کناره می‌گرفتند. بسیاری از مشرکان می‌ترسیدند که خدایان خشمگین شوند و مردم روم را مجازات کنند زیرا مسیحیان از شرکت در مراسم مذهبی قدیمی خودداری می‌کردند. این ترس‌ها و شایعات به نرون کمک کرد تا افکار عمومی را به سمت سرزنش مسیحیان به جای او برای آتش‌سوزی بزرگ رم سوق دهد. آزارهای اولیه به صورت پراکنده، ناشی از شرایط محلی و وابسته به نگرش فرماندار بود. علت اساسی آزار و شکنجه، پرستش نکردن خدایان توسط مسیحیان بود همان خدایانی که اعتقاد بر این بود که لطف آنها باعث موفقیت امپراتوری شده‌است.
از آنجایی که دین مسیحیت هنوز غیرقانونی بود، دستور دستگیری، محاکمه و اعدام دسته جمعی آسان بود. شهدای مسیحی متحمل مرگ‌های وحشتناکی شدند. برای سال‌های متمادی، مسیحیان با این ابهام زندگی می‌کردند که هر لحظه ممکن است آزار و شکنجه دیگری رخ دهد. در سال ۱۱۰، امپراتور تراژان تلاش کرد تا بین اقلیت رو به رشد مسیحی و مشرکان رومی که خواستار نابودی فرقه مذهبی غیرقانونی بودند، به سازش برسد. اگرچه تراژان اجازه دستگیری مسیحیان را صادر کرد، اما جستجوی عمومی برای جستجوی آنها را ممنوع کرد و به مقامات رومی دستور داد که فعالانه در اجتماعات مسیحی دخالت نکنند. برای بیش از ۱۰۰ سال، مسیحیان دین خود را آشکارا و با اندک مانعی از سوی مقامات رومی در هر نقطه از امپراتوری موعظه کردند و عمل کردند. سیستم جاده‌های عالی رم به مسیحیان کمک کرد تا انجیل را در سراسر امپراتوری گسترش دهند. و گشودگی مسیحیان به مردم از همه گروه‌ها و طبقات به آنها کمک کرد تا نوکیشان زیادی پیدا کنند اما در سال ۲۵۰ امپراتور دسیوس (دقیانوس) تلاش کرد تا دین پیگنیسم روم را احیا کند و مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار دهد.
آزار و اذیت دقیانوس
اولین امپراتور روم که سیاستی را اتخاذ کرد که منجر به عواقب جدی برای مسیحیان شد، دقیانوس امپراتور روم در سال‌های ۲۴۹ تا ۲۵۱ پس از میلاد بود. این اغلب «آزار و اذیت دسیوس» نامیده می‌شود. دسیوس در سال ۲۴۹ در نتیجه پیروزی‌های نظامی به امپراتور روم تبدیل شد. او برای احیای «عصر طلایی» روم تلاش می‌کرد. احیای تقوا و خداترسی سنتی رومی از دیگر اهداف او بود و پس از انجام قربانی سالانه برای خدای رومی ژوپیتر در ۳ ژانویه ۲۵۰، او فرمانی صادر کرد که متن آن گمشده است و دستور می‌دهد همه در قربانی‌هایی برای خدایان در سراسر امپراتوری انجام دهند. یهودیان به‌طور خاص از این شرط مستثنی بودند. ژولیوس سزار سیاستی را تدوین کرده بود که به یهودیان اجازه می‌داد از اعمال مذهبی سنتی خود پیروی کنند، سیاستی که توسط آگوستوس دنبال شد و گسترش یافت. این امر به یهودیت جایگاه «مذهب مجاز» (مذهب تأیید شده) در سراسر امپراتوری داد. مقامات رومی به سنت در دین احترام می‌گذاشتند و یهودیان از اعتقادات و اعمال اجداد خود پیروی می‌کردند. در روم به خوبی درک شده بود که یهودیان برای خدایان رومی قربانی نمی‌کردند یا در مقابل تصویری از امپراتور بخور نمی‌سوزانند. در مقابل، مسیحیان پدیده ای جدید بودند و از نظر مقامات رومی اصلاً دینی به نظر نمی‌رسید. در هر دو اولین ارجاعات رومی موجود به مسیحیت، پلینی جوان و تاسیتوس (تاریخ‌نگار) در سالنامه (تاسیتوس) حدود ۱۱۶، به مسیحیت به عنوان فرقه‌ای افراطی و خارج از سنت دین‌داری که مخل اجتماعی است، اشاره کرده‌است. مسیحیان دین نیاکان خود را رها کرده بودند و به دنبال تغییر دین دیگران بودند که برای رومیان خطرناک به نظر می‌رسید. امتناع از قربانی کردن برای رفاه امپراتور فتنه‌انگیز به نظر می‌رسید.
آزار و اذیت بزرگ دیوکلتیان
در سال ۲۹۷، امپراتور دیوکلتیان آخرین آزار و شکنجه وحشتناک مسیحی را آغاز کرد. دیوکلتیان در زمان بحران به قدرت رسیده بود. قیمت کالاها به سرعت در حال افزایش بود، قبایل آلمانی بخش غربی امپراتوری را تهدید می‌کردند و امپراتوری ایران در شرق حمله می‌کرد. دیوکلتیان با جسارت حرکت کرد. او کنترل قیمت را تعیین کرد. او حجم ارتش را دو برابر کرد. برای اداره آسانتر امپراتوری، او آن را به دو بخش تقسیم کرد: شرق یونانی زبان و غرب به زبان لاتین.
دیوکلتیان که به وفاداری مسیحیان به دولت روم مشکوک بود، شروع به آزار و اذیت آنها کرد. او از همه سربازان مسیحی خواست که از ارتش روم استعفا دهند. او تجمع برای عبادت مسیحی را ممنوع کرد و دستور داد کلیساها و نوشته‌های مقدس را تخریب کنند. اعضای مسیحی دولت شکنجه و اعدام شدند. فرمان‌های دیگری نیز به دنبال داشت که قیام‌های مسیحی در بخش‌های شرقی امپراتوری رخ داد، جایی که مسیحیت قوی‌ترین بود. اسقف‌ها و کشیشان دستگیر، شکنجه و به شهادت رسیدند. در سال ۳۰۴، روم فرمان داد که همه مسیحیان برای خدایان پیگن قربانی کنند یا با مرگ روبرو شوند.
پس از بازنشستگی دیوکلتیان در سال ۳۰۵، جنگ داخلی برای تعیین جانشین او درگرفت. تقریباً یک دهه ادامه داشت. با این حال، آزار مسیحیان ادامه یافت. گالریوس، جانشین منتخب دیوکلتیان، از مسیحیان متنفر بود و جنگی برای نابودی آنها در امپراتوری شرقی ترتیب داد. جمعیت در عرصه‌های رومی فریاد می‌زدند: "بگذارید مسیحیان نباشند!" گالریوس وقتی دید که تلاش‌های او برای از بین بردن دین مسیحیت ناکام مانده‌است، ناامید شد.
پایان آزار و اذیت
گالریوس که بر اثر سرطانی که به معنای واقعی کلمه بدنش را پوسیده بود، مرد، آزار و شکنجه را در سال ۳۱۱ به حالت تعلیق درآورد. سپس از مسیحیان درخواست کرد که برای سلامتی او دعا کنند. کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می‌جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او اعلام کرد که هر فردی آزاد است «در پیروی از دینی که خود انتخاب می‌کند.» در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد. در سال ۳۹۵، امپراتور تئودوسیوس یکم مسیحیت را به عنوان دین دولتی جدید روم معرفی کرد. مسیحیان که مدتها در حالت تدافعی بودند، به حمله به پیگن‌ها روی آوردند. آنها معابد را بستند و قربانی کردن برای خدایان رومی پیگن را ممنوع کردند. آنها حتی برخی از جشن‌های پیگن را به جشن‌های مسیحی تبدیل کردند. به عنوان مثال، کلیسا روز تولد خدای خورشید را در ۲۵ دسامبر به جشن میلاد مسیح تغییر دادند.
باز این چه شورش است
ترکیب‌بند با مطلعِ «باز این چه شورش است که در خلق عالم است» مرثیه ‌ای مشهور در ادبیات فارسی با مضمونی مذهبی و حماسی است که شیعیان در سوگواری محرم و روز عاشورا هم‌نوایی می‌کنند. این ترکیب‌بند را محتشم کاشانی شاعر پارسی‌گوی سدهٔ دهم هجری و از شاعران مرثیه‌سرای شیعه سروده است و معروف‌ترین مرثیه و از ماندگارترین اشعار برای وصف کشته‌شدگان واقعه کربلا و مرگ حسین بن علی در ادبیات فارسی است.
متن شعر
این ترکیب‌بند در ۱۲ بند با محتوای مرثیه سروده شده‌است:
بند اول:
نظرها
جابر عناصری تعزیه‌شناس ایرانی می‌گوید: ترکیب‌بند محتشم در رثای حسین و کشته‌شدگان کربلا در بین تشیع و به‌ویژه فارسی‌زبانان زبانزد شد و توجه بسیاری از شاعران را به‌خود جلب کرد.
ذبیح‌الله صفا در کتاب (تاریخ ادبیات ایران جلد۵/۱ صفحه ۶۱۶) آورده‌است که: «اهمیت کار محتشم کاشانی در آن است که ساختن مراثی اهل بیت را با سرودن «دوازده بند» معروف خود به اقتفای «هفت بند» حسن کاشی رواجی تازه بخشید»
ملاعلی واعظ خیابانی تبریزی از ترجمه‌نگاران و کتاب‌شناسان قرن اخیر در وصف چگونگی سرودن ترکیب بند از زبان محتشم نوشته‌است: ''«گویند، چون پسر محتشم درگذشت، مرثیه ای به جهت او گفت. شبی امام علی علیه السلام را در خواب دید. فرمود: «ای محتشم! از برای فرزند خود مرثیه گفتی، چرا برای قرةالعین من نگفتی؟!» صبح بیدار شده، در اندیشه این خواب بود، که شبی دیگر بار، در خواب دید که فرمود: «مرثیه به جهت فرزندم حسین بگو!» عرض کرد که فدایت شوم! چه بگویم؟! فرمودند که بگو: «باز این چه شورش است که در خلق عالم است»...''
اجراهای مذهبی
مرثیه «باز این چه شورش است که در خلق عالم است» و دیگر بندهای این مرثیه تاکنون بارها دست مایه اجراهای مذهبی و سرودن نوحه‌های بسیاری توسط مداحان فارسی‌زبان شده‌است. یکی از این اجراها که در دهه ۱۳۶۰ شمسی بسیار معروف گردید، توسط «گروه سرود بچه‌های آباده» با صدای «محمدحسین توکل» است که تک‌خوان اصلی این گروه بود و تاکنون بارها از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و در ایام محرم و عزاداری‌ها پخش شده‌است و هنوز بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال از شور آن کاسته نشده‌است. همچنین این اجرا از خاطره‌انگیزترین مداحی‌های اجرا شده در اوایل دوران انقلاب اسلامی ایران و برای زادگان دهه ۶۰ یادآور ماه‌های محرم در دوران کودکی‌شان است.
مداحان مشهور بسیاری نیز مانند محمود کریمی، مجید بنی‌فاطمه، حسن خلج، سید جواد ذاکر و… در سال‌های پس از انقلاب نوحه‌هایی را این مضمون اجرا کرده‌اند.
اجراهای هنری
اپرای عاشورا اولین اپرای ملی ایران است که در سال ۱۳۸۷ توسط بهروز غریب‌پور نوشته و موسیقی آن توسط بهزاد عبدی ساخته شد.
این اپرا با مطلع ترکیب‌بند «باز این چه شورش است» با حضور محتشم کاشانی به عنوان راوی شروع می‌شود که برای اولین بار به شکل عروسکی در تالار فردوسی به کارگردانی بهروز غریب پور به روی صحنه رفت و پس از آن اجرا بارها به مناسبت روز عاشورا در ایران و خارج از ایران به اجرا درآمده است.
کاربردهای مذهبی
بیت‌های بند آغازین این ترکیب‌بند حماسی در ساخت ضریح و بر روی در و دیوار و سازه‌های قبور ائمه و امامزادگان شیعه و بر روی بیرق‌ها و علم‌های عزاداری نیز مورد توجه قرار می‌گیرد و کاربرد بسیاری دارد. این اشعار بیشتر به صورت خط نستعلیق و طلاکاری شده در اماکن زیارتی استفاده می‌شود.
ثبت نشان اشعار
اشعار محتشم کاشانی در ۳۰ دی ۱۳۹۷ با عنوان گنجینه میراث شفاهی با گستره و موضوع فرهنگی ناملموس استان اصفهان با شماره ۱۷۵۱ در فهرست میراث ناملموس به ثبت رسیده‌است و از نشان ثبت این اشعار نیز در آئینی با حضور جمعی از مسئولان فرهنگی و مداحان رونمایی شد. در این مراسم رئیس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کاشان گفت: «ترکیب‌بند معروف محتشم کاشانی به علت نقش آن در فرهنگ و هنر عاشورایی در قالب خط بنایی بر خانه‌های قدیمی واجد شرایط ثبت بود.»
تولا کارتریج ورکس
تولا کارتریج ورکس (Тульский патронный завод) شرکت صنایع جنگ‌افزاری روس است، که در سال ۱۸۸۰ تأسیس شد.
قازان علی
جمعیت
این روستا در دهستان باش‌قلعه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۹ نفر (۲۷ خانوار) بوده‌است.
سنگینی طاقت‌فرسای استعداد فراوان
سنگینی طاقت‌فرسای استعداد فراوان یک فیلم اکشن کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی تام گورمیکان است که فیلمنامه آن را با کوین اتن نوشته‌است. در این فیلم ، نیکلاس کیج به عنوان نسخه‌ای تخیلی از خودش، همراه با بازیگران مکملی که شامل پدرو پاسکال، شارون هورگان، آیک بارینهولتز، آلساندرا ماستروناردی، جیکوب اسکیپیو، نیل پاتریک هریس و تیفانی هدیش می‌شوند، بازی می‌کند. فیلمبرداری در ۵ اکتبر ۲۰۲۰ در کرواسی آغاز شد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۱۲ مارس ۲۰۲۲ در جنوب از جنوب غربی انجام داد و در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ توسط لاینزگیت فیلمز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با تمجید از بازی و شیمیِ بین کیج و پاسکال نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد، اما عملکرد ضعیفی در گیشه داشت و ۲۸ میلیون دلار در مقابل بودجه ۳۰ میلیون دلاری خود فروخت.
داستان
نیکلاس کیج، بازیگر هالیوود پس از پشت سر گذاشتن چندین نقش مهم سینمایی، با حرفه‌اش دست و پنجه نرم می‌کند و دائماً توسط «نیکی»، نسخهٔ دیگری از خودش که به نظر او جوان‌تر (و موفق‌تر) به نظر می‌رسد، مورد آزار و اذیت و عذاب قرار می‌گیرد. رابطهٔ او با همسر سابقش اولیویا (شارون هورگان) و دخترش اَدی (لیلی شین) نیز با سال‌ها غفلت عاطفی خدشه‌دار شده‌است. به دنبال یک اتفاق شرم‌آور و تحقیرآمیز در جشن تولد اَدی و از دست‌دادن یک نقش کلیدی در یک فیلم، کیج تصمیم می‌گیرد از بازیگری کناره‌گیری کند. او همچنین تصمیم می‌گیرد یک پیشنهاد مبهم ۱ میلیون دلاری از نمایندهٔ خود ریچارد فینک را بپذیرد که شامل رفتن به مایورکا برای ملاقات با پلی بوی میلیاردر خاوی گوتیرز (پدرو پاسکال) است و مهمان افتخاری در روز تولد او می‌شود.
کیج پس از ملاقات با خاوی در ابتدا از نیاز و اصرار او برای ساختن یک فیلم بداهه بر پایهٔ فیلمنامه‌ای که او نوشته بود آزرده خاطر می‌شود، اما به زودی از عزم خاوی الهام می‌گیرد و هر دو به سرعت به دلیل عشق مشترک شگفت آورشان به فیلم‌هایی مانند مطب دکتر کالیگاری و پدینگتون ۲ (که کیج برای نخستین بار با خاوی تماشا می‌کند) با هم پیوند می‌خورند. کمی بعد، کیج با دو مأمور سیا با نام‌های ویویان (تیفانی هدیش) و مارتین (آیک بارینهولتز) مواجه می‌شود. آنها گمان می‌کنند که خاوی، که ادعا می‌کنند ثروت خود را از طریق تجارت اسلحه به دست آورده‌است، پشت ربوده‌شدن ماریا، دختر یک سیاستمدار ضد جنایت کاتالونیایی است، با این امید که او از انتخابات آینده کناره‌گیری کند. کیج علیرغم اصرارش برخلاف این موضوع، تصمیم می‌گیرد در انجام این مأموریت به سیا کمک کند.
کیج پس از دستکاری موفقیت‌آمیز دوربین‌ها در محوطهٔ خاوی، در یک مهمانی شرکت می‌کند که در آنجا همکاری خود را با خاوی در یک فیلم جدید اعلام می‌کند، تا بهانه‌ای برای ماندن در محوطه به اندازه کافی برای یافتن ماریا داشته باشد. پس از یک ماجراجویی ناگوار در پی مصرف ال‌اس‌دی، کیج متوجه می‌شود که خاوی یک اتاق عبادتگاهی دارد که به تمام فیلم‌هایش اختصاص داده شده‌است، از جمله مجسمه مومی شخصیت او، کاستور تروی از فیلم تغییر چهره، با تفنگ‌های طلایی یکسان. کیج خیانت به خاوی را سخت می‌یابد، اما ویویان او را متقاعد می‌کند که موضوع آدم‌ربایی را در فیلمنامه آن‌ها مطرح کند تا بتواند به‌طور بالقوه مکان ماریا را فاش کند.
کیج ایدهٔ جدید خود را برای خاوی توضیح می‌دهد، او معتقد است که کیج خلاقانه ورشکسته است و احتمالاً مسائلی دارد که باید آنها را حل کند. خاوی، اولیویا و اَدی را از لس آنجلس به ویلای خود می‌آورد. آنها از آنچه اتفاق می‌افتد ترسیده و خشمگین هستند. کیج سعی می‌کند با آنها جبران کند، اما آنها درخواست او را رد می‌کنند و او را متهم می‌کنند که حرفهٔ سینمایی خود را بر خانواده‌اش ترجیح می‌دهد. خاوی به‌طور خصوصی برای ملاقات با پسر عموی خود لوکاس می‌رود که مشخص می‌شود فروشندهٔ واقعی اسلحه و شخصی است که ماریا را ربوده‌است. لوکاس به او هشدار می‌دهد که کیج با سیا کار می‌کند؛ وی خاوی را برای کشتن کیج تحت فشار قرار می‌دهد، و ادعا می‌کند در غیر اینصورت خاوی را خواهد کشت. کیج شروع به تجدید نظر در مورد دوستی خود می‌کند.
کیج و خاوی با یکدیگر درگیری دارند، اما هیچ‌کدام نمی‌توانند خود را به کشتن دیگری وادار کنند. لوکاس افراد خود را به دنبال هر دوی آنها می‌فرستد و آنها به خانه برمی‌گردند تا متوجه شوند که اَدی ربوده شده‌است. کیج، خاوی، اولیویا و گابریلا، دستیار خاوی را به خانهٔ امن سیا می‌برد، اما خانه به خطر افتاده‌است. مارتین کشته شده‌است، در حالی که ویویان خود را قربانی می‌کند تا مردان لوکاس را پیش از اینکه بتوانند به گروه کمین کنند، بکشد. با کمک خاوی، کیج و اولیویا به عنوان یک زوج جنایتکار منزوی ظاهر می‌شوند تا به لوکاس نزدیک شوند. آنها موفق می‌شوند اَدی و ماریا را پیدا کنند اما پیدا می‌شوند. با این حال، کیج، اَدی، ماریا و اولیویا فرار می‌کنند در حالی که خاوی و گابریلا پشت سر می‌مانند تا حواس لوکاس را پرت کنند.
کیج، اَدی، اولیویا و ماریا به سمت سفارت آمریکا می‌روند و لوکاس همچنان در تعقیب است. لوکاس به محض ورود کیج را زیر اسلحه نگه می‌دارد، اما اَدی چاقویی را به او پرتاب می‌کند که کیج از آن برای کشتن او استفاده می‌کند—این صحنه تبدیل به فیلمی می‌شود که کیج و خاوی احتمالاً براساس ماجراجویی‌شان به پایان رسانده‌اند. کیج برای فیلم جدیدش مورد تشویق قرار می‌گیرد و پیش از اینکه با خانواده اش برای تماشای پدینگتون ۲ به خانه برود، اکنون با رابطهٔ بهتری به خاوی تبریک می‌گوید.
تولید
بازیگر نیکلاس کیج در فیلم سنگینی طاقت‌فرسای استعداد فراوان، نسخه‌ای تخیلی از خودش را بازی می‌کند که به گفتهٔ او شباهت چندانی به شخصیت واقعی او در خارج از صفحهٔ نمایش ندارد. کیج در ابتدا «سه یا چهار بار» این نقش را رد کرد، اما پس از نوشتن نامهٔ شخصی نویسنده و کارگردان تام گورمیکان، نظرش تغییر کرد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹، لاینزگیت حقوق تولید را به دست آورد. در اوت ۲۰۲۰، پدرو پاسکال برای ستاره شدن وارد مذاکره شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، شارون هورگان و تیفانی هدیش به بازیگران پیوستند، و لیلی شین در اکتبر اضافه شد. در نوامبر ۲۰۲۰، نیل پاتریک هریس به جمع بازیگران فیلم پیوست.
تصویربرداری اصلی در ۵ اکتبر در مناطق اطراف کرواسی از جمله شهر دوبرونیک آغاز شد. مارک آیشام موسیقی متن را ساخته‌است.
انتشار
در ایالات متحده، این فیلم در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ در سینما اکران شد. در نیوزلند، در ۱۷ آوریل منتشر شد. در ابتدا قرار بود در ۱۹ مارس ۲۰۲۱ منتشر شود. در ۱۲ مارس ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم جنوب از جنوب غربی به نمایش درآمد.
بازخورد
تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط «+B» را در مقیاس «+A» تا «F» دادند، در حالی پست‌ترک گزارش داد ۸۲ درصد به آن نمرهٔ مثبت دادند و ۶۶ درصد گفتند که قطعاً آن را توصیه می‌کنند.
گرانگه
گرانگه یک روستا در لهستان است که در گمینا ستردنگ واقع شده‌است.
ارلامونده
شهر ارلامونده در ایالت تورینگن در کشور آلمان واقع شده‌است.
تفت (رستم)
تفت روستایی از توابع بخش رستم شهرستان ممسنی در استان فارس ایران است.
مایز، کانزاس
مایز شهری در ایالت کانزاس کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۴۲۰ نفر بوده‌است.
اراک‌لی
اراک‌لی شهری است در کشور ترکیه که در استان ترابزون واقع شده‌است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ۱۸٬۳۹۵ نفر و بر اساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ میلادی ۱۴٬۵۹۰ نفر می‌باشد.
سیارک ۱۷۶۵
سیارک ۱۷۶۵ هزار و هفتصد و شصت و پنجمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۵ دسامبر ۱۹۵۷ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۹٫۹۲ است.
آوریماس دیدژبالیس
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۹۴ کیلوگرم در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۲۰۱۴ اشاره کرد.
میلتون گلیزر
میلتون گلِیزر (Milton Glaser؛ زادهٔ - درگذشتهٔ ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰) طراح گرافیک اهل ایالات متحده آمریکا بود. برخی آثار او مانند روانگردانی پوستر باب دیلان و لوگوی I ❤ NY (من عاشق نیویورکم) شهرت جهانی دارند. طراحان سراسر جهان از شیوه کار گلیزر به گونه بی‌سابقه ای تقلید کردند. میلتون گلیزر همچنین به‌همراه کلی فلکر بنیانگذار مجله نیویورک بود.
گلیزر در سن ۹۱ سالگی در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰ براثر سکته مغزی و نارسایی کلیه در شهر نیویورک درگذشت.
گورستان دم ژلو
گورستان دم ژلو مربوط به عصر مفرغ - دوره اشکانیان است و در شهرستان پل‌دختر، بخش مرکزی، دهستان ملاوی، ۱۵۰ متری جنوب روستای دم ژلو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۱۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پیلتون، سامرست
پیلتون (به انگلیسی: Pilton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در مندیپ واقع شده‌است. پیلتون ۹۹۸ نفر جمعیت دارد.
فرزندان زمان
داستان
داستان درباره پروژه دکتر آورانا کِرن، با نام برین ۲، است. در این پروژه قرار است که میمون‌هایی را در بازه‌ای طولانی‌مدت در معرض نانوویروس‌هایی قرار دهند که نهایتاً تکامل آنها را سریع‌تر کند. در هنگام افتتاح، بر اثر یک انفجار تروریستی، تمام ایستگاه مداری پروژه از بین می‌رود و تنها دکتر کرن موفق می‌شود در یک کپسول نجات زنده بماند. نانوویروس‌های باقی‌مانده بر سیاره‌ای که ایستگاه در مدار آن قرار داشت پخش می‌شوند و باعث تکامل بسیار سریع گونه‌ای از عنکبوت‌های سیاره می‌شوند.
تیرازجان
تیرازجان، روستایی از توابع بخش سورنا شهرستان رستم در استان فارس ایران است.
تیرازجان از لحاظ موقعیت جغرافیایی در مرز استان فارس و بویراحمد قرار دارد، و به دلیل موقعیت کوهستانی داری طبیعت سرسبز و آب و هوایی معتدل است. مردم این روستا با گویش لری صحبت می‌کنند. شغل اکثر مردم روستا کشاورزی، باغداری، دامپروری است. اکثر مردم این روستا از طایفه چوگی(چوبالی) و سادات امامزاده علی و امامزاده محمود هستند.
جمعیت
این روستا در سرشماری سال ۱۳۹۴ بالغ بر ۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
منابع
به نقل از بزرگان ایل
ویلیان (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۸۳)
ویلیان خاویر باربوسا مهاجم اهل برزیل است که در شهر کامپوگرانده و در تاریخ  به دنیا آمده‌است.
ویلیان خاویر باربوسا در تیم‌های فوتبال Comercial (MS) سابقهٔ حضور دارد.
جایزه ایگ‌نوبل
جایزهٔ ایگ‌نوبل نظیرهٔ طنزآمیزی از جایزهٔ نوبل است که همه‌ساله در اوایل اکتبر (تقریباً در زمان اعلام نتایج جایزهٔ نوبل) به ۱۰ موفقیت برتر که «ابتدا باعث خنده و سپس به فکر فرورفتن مردم شود» اعطا می‌شود. این جایزه توسط مجلهٔ طنز علمیِ سالنامهٔ تحقیقات نامحتمل سازمان‌دهی می‌شود.
مراسم این جایزه، که در «سالن تئاتر ساندرز» دانشگاه هاروارد برگزار می‌شود، و ارائهٔ آن به عهدهٔ گروهی از برجستگان و شایستگان جایزهٔ نوبل است. مراسم هر سال با مجموعه‌ای از سخنرانی‌های عمومیِ برندگان جایزه در مؤسسهٔ فناوری ماساچوست (ام‌آی‌تی) خاتمه می‌یابد.
تاریخچه
اولین جایزهٔ ایگ‌نوبل در سال ۱۹۹۱ به اکتشاف‌هایی اعطا شد که نمی‌شود یا نمی‌توان دوباره انجامشان داد. هرساله ۱۰ جایزه در چندین رشته اعطا می‌شود. این رشته‌ها علاوه بر رشته‌های موجود در جایزهٔ نوبل، مانند شیمی، فیزیک، فیزیولوژی و پزشکی، ادبیات و صلح، شامل موارد دیگری، ازجمله «بهداشت عمومی»، «مهندسی»، «زیست‌شناسی» و «پژوهش‌های میان‌رشته‌ای» هم می‌شود. به‌جز سه جایزه در اولین سال برگزاری (به Administratium, Josiah Carberry و Paul DeFanti که بیشتر جنبهٔ طنز داشته)، باقی جایزه‌های ایگ‌نوبل برای موفقیت‌های واقعی داده شده‌است.
گاهی این جایزه به نشانه انتقاد (یا حتی هجو ملایم) به کسی یا سازمانی داده می‌شود. دو جایزه‌ای که به پژوهش‌هایی در زمینه هومیوپاتی اعطا شد یا جوایزی که با دولت ایالتی کانزاس و کلرادو ایالات متحدهٔ آمریکا، برای پایداری در «تدریس فرگشت» داده شد، و همین‌طور جایزه‌ای که به نشریهٔ Social Text، به‌خاطر اشتباه فاحشی که هیئت تحریریه‌اش در ماجرای سوکال مرتکب شده‌بود، تعلق گرفت، نمونه‌هایی از این دست هستند. با این حال، در بیشتر موارد، سعی می‌شود که توجه مخاطبان به مقاله‌هایی جلب شود که به جنبه‌ای فکاهی یا غیرمنتظره پرداخته‌اند. این موارد طیف وسیعی را در بر می‌گیرند؛ از کشف تحریک حس جنسی شترمرغ در حضور انسان گرفته تا تلاش برای این مطلب که سیاه‌چاله‌ها تمام امکانات فنی لازم برای جهنم بودن را دارند.
در سال ۲۰۱۰ میلادی آندره گیم اولین کسی بود که هم‌زمان هر دو جایزه نوبل و جایزهٔ ایگ‌نوبل را ازآنِ خود کرد.
نام
نام ایگ‌نوبل متناسب با روحیهٔ طنز حاکم بر این جایزه انتخاب شده و نوعی بازی با واژهٔ Ignoble (در انگلیسی به‌معنی "ناجنس"، "پست" و "غیراصل") است. ضمن این‌که با جدا کردن پیشوند Ig از nobel و تغییر بخش دوم به‌صورت Nobel، اشاره به جایزهٔ نوبل هم شده‌است. باید اضافه کرد که تلفظ این دو واژه اندکی با هم تفاوت دارد. بدین صورت که ignoble به‌صورت و دیگری به‌صورت   تلفظ می‌شوند.
مراسم
جایزهٔ ایگ‌نوبل، هرساله طی مراسمی، که پیشتر در مؤسسهٔ فناوری ماساچوست (ام‌آی‌تی) و اکنون در سالن تئاتر ساندرز دانشگاه هاروارد برگزار می‌شود، توسط برندگان واقعی جایزه نوبل به برندگان اعطا می‌شود. یکی از شوخی‌های رایج در این مراسم مربوط به دختر کوچکی، با نام مستعار Miss Sweetie Poo است که در صورتی که سخنرانی کسی طولانی شود، با صدای زیری مدام فریاد می‌زند «لطفاً، بس کن! حوصله‌ام سر رفت.» جمله پایانی سنتی مراسم این است: «اگر امسال جایزه نبردید، و به‌خصوص اگر بردید، سال بعد موفق‌تر باشید!»
انجمن کامپیوتر هاروارد ، انجمن علمی‌تخیلی هاروارد-ردکلیف و انجمن دانشجویان فیزیک   حامیان دایمی مراسم و جوایز هستند.
بازتاب در رسانه‌ها
مراسم سالانهٔ «جایزهٔ ایگ‌نوبل» توسط رادیوی عمومی ملی ایالات متحدهٔ آمریکا ضبط و پخش می‌شود. ضمن آن که پخش زنده آن را هم می‌توان از طریق اینترنت دید. رادیوی مذکور نسخه ضبط‌شده را در روز جمعه پس از جشن شکرگزاری و در برنامه Science Friday پخش می‌کند. حاضران مراسم هم به همین خاطر در ابتدای مراسم نام کوچک مجری این برنامه رادیویی (Ira Flatow) را سرودگونه می‌خوانند.
از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون سه کتاب در مورد این جایزه چاپ و منتشر شده‌است:
از سال ۲۰۰۳ به‌بعد، یک «تور ایگ‌نوبل» نیز جزو برنامه‌های «هفتهٔ ملی علم» بریتانیا قرار داده شده‌است.
مقبولیت
در سال ۱۹۹۵، رابرت می ، زمانی که مشاور ارشد علمی دولت بریتانیا بود، درخواست کرد که سازمان‌دهندگان این جایزه از اعطای آن به دانشمندان بریتانیایی خودداری کنند. وی خطر به سمت مسخرگی کشیده شدن پژوهش‌های راستین علمی و کم‌اهمیت شدن این کوشش‌های علمی در انظار عمومی را دلیل این درخواست اقامه کرده بود. اما نشریه شیمی و صنعت طی مقاله‌ای استدلال‌های وی را مردود دانست.
قزل حاجیلو
قزل حاجیلو، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان باش‌قلعه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۲۵ نفر (۶۴ خانوار) بوده‌است.
سانت‌آرانجلو
سانت‌آرانجلو (به ایتالیایی: Sant'Arcangelo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پوتنزا واقع شده‌است. سانت‌آرانجلو ۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۵۴۸ نفر جمعیت دارد و ۳۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهیچه سدادی درونی
ماهیچه سدادی درونی یا عضله اُبتراتور داخلی، چرخاننده (روتاتور) خارجی ران است. این ماهیچه تنها عنصری است که از طریق سوراخ سیاتیک کوچک از لگن خارج می‌شود.
خاستگاه: سطح داخلی غشائ ابتوراتور
پیوندگاه: حفره تروکانتریک بزرگ
عصب: از عصب جملوس فوقانی و ابتراتور داخلی از شبکه ساکرال
جستارهای وابسته
ماهیچه سرین
دانشکده داروسازی زابل
دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی زابل یکی از دانشکده‌های داروسازی ایران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی زابل در زابل است.
تاریخچه
دانشکده داروسازی زابل در سال ۱۳۸۵ بنیانگذاری شد. هم‌اکنون ریاست این دانشکده را عبدالحسین میری برعهده دارد.
تورین، میشیگان
تورین، میشیگان (به انگلیسی: Turin Township, Michigan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده‌است.
خصوصیات
تورین ۲۱۸٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۱۳۱ نفر جمعیت دارد و ۳۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الایجا کامینگز
الایجا کامینگز (انگلیسی: Elijah Cummings؛ زادهٔ ۱۸ ژانویه ۱۹۵۱ – درگذشتهٔ ۱۷ اکتبر ۲۰۱۹) سیاستمدار آمریکایی و نمایندهٔ حوزه انتخابیه هفتم مریلند از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا بود. این حوزه شامل تقریباً بیش از نیمی از شهر بالتیمور، بیشتر مناطق با اکثریت سیاه‌نشین شهرستان بالتیمور، به انضمام بیشتر قسمت‌های شهرستان هاوارد است. الایجا کومینگ برای نخستین‌بار در ۱۶ آوریل ۱۹۹۶ میلادی به‌عضویت مجلس درآمد.
ویتالی ساولیف
ویتالی گنادیویچ ساولیف(به روسی:Виталий Гонадович Саулиев،زاده ۱۸ژانویه ۱۹۵۴)یک تاجر و سیاستمدار روسی است،که از ۱۰ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان وزیر حمل و نقل روسیه مشغول به کار است.پیش از این ، وی از سال 2009 تا 2020 به عنوان رئیس و مدیرعامل آئروفلوت،بزرگترین شرکت هواپیمایی روسیه خدمت می کرد.
سیارک ۱۷۶۶
سیارک ۱۷۶۶ هزار و هفتصد و شصت و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۷ سپتامبر ۱۹۶۲ کشف شد.
تولاماش زاوود
تولاماش زاوود (Тульский машиностроительный завод) شرکت صنایع جنگ‌افزاری روس است، که در سال ۱۸۷۹ تأسیس شد.
گراننه
گراننه یک روستا در لهستان است که در گمینا پرلیوو واقع شده‌است. گراننه ۳۲۰ نفر جمعیت دارد.
ارنباو
شهر ارنباو در ایالت بایرن در کشور آلمان واقع شده‌است.
پیمبرن
پیمبرن (به انگلیسی: Pimperne) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در North Dorset واقع شده‌است. پیمبرن ۱٬۱۰۹ نفر جمعیت دارد.
جک مولهال
جک مولهال (Jack Mulhall؛ October 7, 1887 – 1887:10:07, June 1, 1979) یک بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به نمایش نمایش‌ها، دو هفته مرخصی، آوای وحش، مالی ئو، خوش‌اخلاق باش بانو و شب بانوان در حمام اشاره نمود.
احراز هویت چندعاملی
مقدمه
زمانی که کاربر برای یک حساب مجازی (شبکه‌های اجتماعی یا وبسایت) ثبت‌نام می‌کند، در واقع یک شناسه (ID) یکتا و منحصربه‌فرد به همراه یک رمز عبور برای دسترسی داشتن به آن حساب برای وی ساخته می‌شود.
انواع احراز هویت
احراز هویت چند عاملی (MFA) یک روش تأیید هویت ادعایی کاربر است که در آنکاربر  تنها پس از ارائه 2 یا چند قطعه شواهد (یا عوامل) به یک مکانیزم احراز هویت دسترسی می یابد: دانش (چیزی که تنها آن‌ها می دانند )، مالکیت (چیزی که تنها آن‌ها دارند) و ذات (چیزی که تنها آن‌ها هستند).
احراز هویت دو عاملی (همچنین به عنوان 2FA شناخته می‌شود) یک نوع (زیر مجموعه) از احراز هویت چند عاملی است.این یک روش تأیید هویت ادعا  کاربر با استفاده از ترکیبی از دو عامل متفاوت است که عبارتند از:1) چیزی که آن‌ها می دانند، 2) چیزی است که آن‌ها دارند و یا 3) چیزی  که آن‌ها هستند.
احراز هویت دو عاملی یک لایه امنیتی اضافی ایجاد می‌کند و کدی نیاز دارد که فقط صاحب حساب می‌تواند به آن دسترسی داشته باشد.
یک نمونه خوب از احراز هویت دو عاملی خروج پول از دستگاه خودپرداز است؛ فقط ترکیبی صحیح از یک کارت بانکی (چیزی که کاربر دارای آن است) و یک PIN (شماره شناسایی شخصی، چیزی که کاربر می داند) اجازه می‌دهد تا معامله انجام شود.
تایید دو مرحله‌ای یا تصدیق دو مرحله‌ای روشی است برای تأیید هویت مدعی هویت با استفاده از چیزی که آن‌ها می‌دانند ( رمز عبور ) و عامل دیگری غیر از چیزی که آن‌ها دارند یا چیزی که آن‌ها هستند.یک مثال از یک گام دوم، تکرار چیزی است که از طریق مکانیسم خارج از باند برای آن‌ها فرستاده می‌شود. یا دومین مرحله ممکن است یک عدد ۶ رقمی باشد که توسط یک برنامه (رایانه) کاربردی تولید می‌شود که برای کاربر و سیستم تأیید مشترک است.
عوامل تأیید هویت
استفاده از عوامل تأیید هویت چندگانه برای اثبات هویت خود بر اساس این فرض است که یک بازیگر غیر مجاز بعید است بتواند فاکتورهای مورد نیاز برای دسترسی را فراهم کند. اگر در یک اقدام احراز هویت حداقل یکی از اجزاء غلط یا ارائه نادرست باشد، هویت کاربر با اطمینان کافی تأیید نشده و دسترسی به دارایی (به عنوان مثال، یک ساختمان یا داده) که توسط احراز هویت چند عاملی محافظت می‌شود مسدود باقی می‌ماند. عوامل تأیید هویت یک تأیید هویت چندگانه ممکن است شامل موارد زیر باشد
عوامل دانش
عوامل دانش رایج‌ترین شکل از اعتبار سنجی هستند. در این شکل، لازم است که کاربر اطلاعات محرمانه را به منظور تأیید هویت اثبات کند.
گذرواژه یک کلمه رمز یا رشته از حروف است که برای تأیید هویت کاربر استفاده می‌شود. بسیاری از تکنیک‌های احراز هویت چند عامل به رمز عبور به عنوان یک عامل تأیید اعتبار اعتماد دارند. این‌ها شامل هر دو نوع دیگر هستند که از چند کلمه ( یک گذرواژه ) و شماره شناسایی شخصی ( PIN ) کوتاه و صرفاً عددی که عموماً برای دسترسی به خودپرداز استفاده می‌شوند را شامل می‌شوند. به‌طور سنتی، از رمزهای عبور انتظار می‌رود که به خاطر سپرده شوند.
بسیاری از سوالات رمزی مانند "شما کجا متولد شدید؟" نمونه‌های ضعیفی از فاکتور دانش هستند، زیرا ممکن است به گروه گسترده ای از افراد شناخته شده باشند یا بتوانند مورد تحقیق قرار گیرند.
فاکتورهای مالکیت
فاکتورهای مالکیت (چیزی که تنها کاربر دارد) برای احراز هویت برای قرن ها، به شکل کلید یک قفل استفاده شده‌است. اصل اساسی این است که کلید شامل یک رمز است که بین قفل و کلید به اشتراک گذاشته شده‌است، و همین اصل تأیید اعتبار فاکتور در سیستم‌های کامپیوتری را بر عهده دارد. نشانه امنیتی نمونه ای از یک عامل مالکیت است.
مخلوط (فیلم)
خلاصه داستان
یک مرد (آدام سندلر) که همسرش را از دست داده همراه با سه دخترش در تعطیلات در آفریقای جنوبی با یک زن مطلقه (درو بریمور) و دو پسرش در یک مجتمع مسکونی ساکن می‌شوند. با پی بردن به کارهایی که این دو می‌توانند باهم برای خانواده‌هایشان انجام دهند علاقه‌ای بین آنها شکل می‌گیرد.
احراز هویت چندعاملی
نشانه های قطع شده
نشانه‌های قطع شده هیچ ارتباطی با رایانه مشتری ندارند. آن‌ها معمولاً از یک صفحه داخلی ساخته شده برای نمایش داده‌های احراز هویت تولید شده‌استفاده می‌کنند که به صورت دستی توسط کاربر وارد می‌شوند.
نشانه های متصل
نشانه‌های متصل دستگاه‌هایی هستند که به صورت فیزیکی به رایانه متصل می‌شوند تا مورد استفاده قرار گیرند. این دستگاه‌ها به صورت خودکار داده‌ها را انتقال می‌دهند .انواع مختلفی از جمله خوانندگان کارت، برچسب‌های بی‌سیم و نشانه‌های USB وجود دارد.
نشانه های نرم‌افزاری
نشانه های نرم‌افزاری (نشانه نرم‌افزاری a.k.a)یک نوع از ابزار امنیتی اعتبارسنجی دو فاکتوری است که ممکن است برای مجوز استفاده از خدمات کامپیوتری استفاده شود. نشانه‌های نرم‌افزاری بر روی یک وسیله الکترونیکی متداول مانند کامپیوتر رومیزی، لپ تاپ، PDA یا تلفن همراه ذخیره می‌شود و می‌توان آن را تکثیر کرد. (نشانگرهای سخت افزاری کنتراست، جایی که اعتبارها در یک دستگاه سخت افزاری اختصاصی ذخیره می‌شوند و بنابراین نمی‌توانند تکرار شوند (تهاجم فیزیکی دستگاه).)
عوامل ذاتی
اینها عوامل مرتبط با کاربر هستند و معمولاً روش‌های بیومتریک، از جمله خوانندگان اثر انگشت، اسکنر شبکیه یا تشخیص صدا هستند.
تایید هویت دو مرحله‌ای تلفن همراه
احراز هویت دو مرحله ای تلفن همراه امن‌تر از حفاظت از یکباره رمزعبور است اما از نگرانی‌های امنیتی رنج می‌برد. تلفن‌ها ممکن است همانندسازی شوند، برنامه‌ها می‌توانند بر روی چندین تلفن اجرا شوند و پرسنل تعمیر و نگهداری تلفن همراه می‌توانند متون SMS را بخوانند. به‌طور کلی تلفن همراه را نمی توان به‌طور کلی به خطر انداخت، به این معنی که تلفن دیگر چیزی نیست که قفط کاربر دارد.