cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نگرش سیاسی بهرام بیضایی
نوجوانی و چپ
نخستین نمونه‌های معاشرتِ بیضایی با رجالِ سیاسی را در اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ می‌شود سراغ گرفت: او همراهِ دوستانی چون داریوش آشوری به خانهٔ خلیل ملکی و دفترِ مجلّهٔ علم و زندگی رفت‌وآمد داشت. با این همه، چنین نمی‌نماید که فعالیتِ سیاسی در حزبِ نیروی سوّم یا جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضتِ ملّی داشته بوده. همایون کاتوزیان به یاد آورده که بیضایی در جلساتِ چهارشنبه‌ها دربارهٔ هنر در خانهٔ ملکی می‌بوده و داریوش آشوری خبر داده که او در دفترِ مجلّه هم فیلم نمایش می‌داده و، با این حال که با ملکی بر سرِ مِهر بوده، کارِ حزبی نمی‌کرده است. آنچه از بیضایی در مجلّهٔ علم و زندگی چاپ شده نیز همین را تأیید می‌کند: مثلاً مقالهٔ «سینمای هند» (۱۳۴۰). ولی، در عین حال که گفته شده بیضایی «در کلیشه‌های چپ و راست هم‌دوره‌ای‌هایش در دهه ۴۰ گرفتار نشد»، بوده‌اند ناقدانی که رگه‌ای سوسیالیستی در آثارِ این دوره‌اش سراغ کرده‌اند؛ و، با این همه، به عبارتِ داریوش آشوری «بیضایی می‌خواست هنرمند آزاد باشد و چیزی بر او دیکته و فرموله نشود» و، از این لحاظ و از این رو، «از تعریض‌ها و طعنه‌های روشنفکران زمانه برکنار نبود.» یک گزارشِ ساواک در دههٔ ۱۳۴۰ آورده که بیضایی از پایانِ دههٔ ۱۳۳۰ از سیاسیّونِ نزدیک به خلیل ملکی فاصله گرفته‌است. حتّی در اسفندِ ۱۳۴۳ مقاله‌ای تند علیهِ ابر زمانه و ابر زلفِ محمّدعلی اسلامی ندوشن منتشر کرد که نمایشنامه‌ای سراسر سیاسی در تشریحِ نمادینِ اوضاعِ چپِ سوسیالیستی و راستِ لیبرال و جهانِ سوّم بود. زمستانِ سالِ بعد محمّدرضا شاه پهلوی به تماشای پهلوان اکبر می‌میرد نشست؛ آن هم در حالی که، علی‌رغم کوشش‌های وزارتِ فرهنگ و هنر، متنِ بیضایی برای نمایش در حضورِ شاه سانسور نشده بود. بر خلافِ گرایشِ یکسره ضدّسیاسیش در انتقاد از نمایشنامهٔ اسلامی ندوشن، سالِ ۱۳۴۵ بیضایی معترضِ برتولت برشت شد که چرا در ترس و نکبتِ رایشِ سوّم بلاهای بزرگ‌تری را نشان نداده که نازی‌ها بر سرِ «خونهای مورد حمله‌ی نژاد برتر» آوردند؛ هرچند کلاوس آدلر، مدیرِ تئاترِ مؤسّسهٔ فرهنگیِ آلمان در تهران، این داوری را از بی‌خبریِ بیضایی از تاریخِ آلمانِ نازی و نشناختنش برشت را دانست، نه از گرایشِ سیاسیش.
آزادیِ بیان و کانونِ نویسندگان
گفت‌وشنودهای بیضایی در احضارهایش به ساواک نیز غیر از خواهشِ عمومیِ آزادی چیزی، چون وابستگی‌ای جناحی و مرامی، نشان نمی‌دهد. بیضایی در ۱۳۴۷ از پایه‌گذارانِ کانونِ نویسندگانِ ایران بود که حسّاسیتِ حکومتیِ شدیدی برانگیخت؛ ولی، با وجودِ نامه‌نگاری‌هایی دربارهٔ آزادیِ بعضی نویسندگان از زندانِ سیاسی و امنیتی، سندی منتشر نشده که نشان دهد بیضایی علیهِ حکومتِ خانوادهٔ پهلوی مبارزهٔ فعّال می‌کرد. حتّی هنگامی که در شب‌های شعرِ گوتهٔ ۱۳۵۶ می‌توانست، هم‌نوا با بیشترِ سخنرانان، به سانسورِ حکومتی اعتراض کند، وجاهتِ سیاسی را فروگذاشت و به ریشه‌های اجتماعیِ سانسور پرداخت و توده‌های مردم را مقصّرِ اصلیِ عدمِ آزادی و امکانِ تحقّقش شمرد. محمود دولت‌آبادی به یاد می‌آورده که حوالیِ میانهٔ قرن از بیضایی شنیده «مردم حافظه تاریخی ندارند.»
انقلاب: سرنگونیِ «پادشاهیِ مشروطه» و برآمدنِ «جمهوریِ اسلامی» و «ولایتِ مطلقه»
موضعِ بیضایی در نسبت با جنبشِ مشروطهٔ ایران تا حدّی در نمایشنامهٔ ندبه پیداست: بدبینی به مستبدّ و مشروطه‌خواه هر دو. رابطهٔ بیضایی با انقلابیانِ ۱۳۵۷ — به قولِ خودش «مردمِ خُوشباورِ پنجاه‌وهفت» — نیز بی درگیریِ فکری و مرامی نبود: چپ‌ها و اسلام‌گرایان او را از خود نمی‌دانستند و بیشترِ مبارزانِ انقلابی، از جلال آل احمد تا سعید سلطان‌پور، بر اساسِ اندیشه‌های ژدانفی مرتجع می‌شناختندش. با این همه، او هوادارِ پادشاهیِ پهلوی هم نبود؛ همچنان که «مسئولین حکومتی» هم «اصلاً دید انتقادی بیضایی را قبول نداشتند.» غفّار حسینی در آبانِ ۱۳۵۸ اندیشهٔ سیاسیِ نویسندهٔ مرگ یزدگرد را چنین به عبارت درآورد: «طبقه زحمتکش در ایران هنوز به آن مرحله از آگاهی نرسیده است که خود را «مامای» تاریخ بداند.» نویسنده‌ای انقلابی در ۱۳۶۱ آیندهٔ کارِ بیضایی را چنین پیشبینی کرد که «راهی» را که او می‌رود «باید بدون نقش توده‌های مردم طی نماید.» بعدها محسن مخملباف متّهمش کرد که «از هیچ چیز دفاع نمی‌کند تا هیچ جا جوابگو نباشد.»
تنگنای کار در جمهوریِ نوپا و اعتراض
پس از ۱۳۵۷ عرصه بر بیضایی تنگ‌تر هم شد. او در این سال از کانونِ نویسندگان کناره گرفت. کمتر از سه سال بعد، با انقلابِ فرهنگیِ ایران، هم‌زمان با بسیاری، از استادیِ دانشگاهِ تهران اخراج شد؛ و مشکلاتِ حکومتی در ساخت و نمایشِ بعضی فیلم‌ها و نمایش‌هایش نیز پدید آمد. توقیف‌های پیاپی و عدمِ امکانِ کار سببِ چند بار مهاجرتش شد، که از واپسینش به ایران برنگشته‌است.
در میانه‌های دههٔ ۱۳۷۰، حوالیِ زمانِ قتل‌های زنجیره‌ایِ ایران، سعید امامی مزاحمت‌هایی برای بیضایی ایجاد کرد، که مسعود کیمیایی چیزی از آن را شاهد بود و گزارش کرد. بیضایی در این زمان یک سالی به استراسبورگ رفت.
سیاستِ بین‌الملل: از سرزنشِ خودی تا نکوهشِ خارجی
بیضایی در مقالهٔ «پس از صد سال» (۱۳۷۵) نسبتِ فرهنگِ ایران را با شرایطِ شبه‌مستعمراتیش بررسیده است: خارجی تصویرِ درستی از ایرانی به ایرانی نشان می‌دهد. بعدها در مجلس شبیه؛ در ذکر مصایب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رخشید فرزین اشاراتِ روشنی دارد به این که ایرانی از بناهای تاریخیش همچون هدفِ تمرینِ تیراندازی استفاده می‌کند. عجب نیست که انتقادِ «پسااستعمارگرایانه» ازش کرده‌اند. مثلاً حمید دباشی انتشارِ عکسِ بیضایی در مجلّهٔ National Geographic در ۱۹۹۹ میلادی را «فاجعه» به شمار آورد؛ چراکه، به نظرش، این مجلّه آلتِ فعلِ قدرت‌های مغربی بوده که به واسطه‌اش القای برتریِ خود می‌کرده‌اند. با این حال، و هرچند بی سند و استدلال، به بیضایی نسبتِ ضدّیت با استعمار هم بسته‌اند.
از واکنش‌های دیگرِ بیضایی به سیاستِ بین‌الملل «شادباش» به اصغر فرهادی بوده «به خاطرِ نامهٔ خودداری از سفرش»، به مراسمِ اسکارِ ۲۰۱۷ میلادی در آمریکا در زمانِ اِعمالِ فرمانِ اجراییِ ۱۳۷۶۹ دونالد ترامپ، «و اعتراضش به همهٔ تندروانی که در رقابت‌های قدرت‌پرستانه و سودجویانهٔ سیاسی چهرهٔ فرهنگیِ ایران را مخدوش می‌کنند و هویتِ بخشی از مردمِ جهان را در تردستی‌های خود به بازی می‌گیرند.»
دفاع از محیطِ زیست
بیضایی بارها به خاطرِ ویرانیِ کوه‌ها و خشکاندن و بریدنِ درختان به سیاست‌پیشگان، بی مخاطبِ معیّن، اعتراض کرده‌است؛ از جمله در گفتگویی با خبرگزاریِ ایسنا در مهرِ ۱۳۸۲ و در متنی به نامِ «نوروزنامه» در اسفندِ ۱۳۸۷.
توضیحات
<references group="پانویس"/>
منوچهر فصیحی
منوچهر فصیحی (زاده ۲ شهریور ۱۳۱۹) ورزشکار سابق شیرجه ایرانی است. او در ماده ۳ متر پرش مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ شرکت کرد. او همچنین در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو مدال برنز گرفت.
پیر پسر (فیلم)
پیر پسر یک فیلم آینده به نویسندگی و کارگردانی اکتای براهنی محصول سال ۱۴۰۰ است که نخستین بار در چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر اکران خواهد شد. در این فیلم بازیگرانی نظیر لیلا حاتمی، حامد بهداد، حسن پورشیرازی، محمدرضا داوودنژاد و رضا رویگری ایفای نقش کرده‌اند.
ناو کنیاو پاو
زندگی‌نامه
ناو کنیاو پاو در تایلند به دنیا آمد و در کودکی در یک اردوگاه پناهندگان بزرگ شد. خانواده او برای فرار از آزار و اذیت، مجبور به ترک خانه خود شدند. آنها به حدود ۱۱۰۰۰۰ نفر از مردم کارن ملحق شد که اکنون در هفت اردوگاه پناهندگان که در طول مرز تایلند و میانمار قرار دارند، زندگی می‌کنند.
او در جلسات شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و کمیسیون وضعیت زنان شرکت کرده‌است تا نگرانی‌های خود را در مورد وضعیت زنان و حقوق بومیان و پناهندگان در میانمار و در امتداد مرزها مطرح کند.
پیر پسر (فیلم)
تولید
فیلم‌برداری پیر پسر در شهریور ۱۴۰۰ در تهران آغاز شد
استان قوستانای
خصوصیات
استان قوستانای ۱۹۶٬۰۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۸۸۰٬۲۲۷ نفر جمعیت دارد.
لیگ آزادگان ۸۳–۱۳۸۲
لیگ آزادگان ۸۳–۱۳۸۲ دومین سطح باشگاهی در ساختار لیگ ایران در فصل ۸۳–۱۳۸۲ بود. این مسابقات در تابستان ۱۳۸۲ آغاز شد و در بهار ۱۳۸۳ با قهرمانی تیم صبا باتری تهران پایان یافت. دو تیم نخست این مسابقات به لیگ برتر ۸۴–۱۳۸۳ صعود و دو تیم پایین جدولی به دسته دو آزادگان ۸۴–۱۳۸۳ سقوط کردند. این دوره از مسابقات سیزدهمین دوره از لیگ آزادگان و سومین دوره‌اش در دومین سطح فوتبال ایران بود.
حوض هشت پایه
حوض هشت پایه، قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین آب‌انبار شهر سبزوار است که در تاریخ با شماره ۳۰۲۸۵ در آثار ملی ایران به ثبت رسیده و در ضلع شمال شرقی تقاطع خیابان اسرار جنوبی و خیابان رضوی قرار دارد. این حوض با هندسه مستطیل شکل و طاق‌های چند ترک بر روی ۸ پایهٔ قَطور مربعی شکل به صورت مخزنی احداث شده است. کاربری بنا تاکنون چندین بار تغییر کرده و سفره‌خانه و ورزشخانه از جمله کاربری‌های سابق آن است.
کرویینت
کروییِنت دهستانی در استان آلیکانتهٔ اسپانیا است.
در این دهستان ۲۸٬۶۰۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۰۴٫۳۴ کیلومتر مربع است.
عبدالرحمن خل
عبدالرحمن خل (به انگلیسی: Abdur Rahman Khel) در پاکستان است که در مناطق قبیله‌ای فدرال واقع شده‌است.
بیتا کیتسیکیس
بیتا کیتسیکیس (۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷ هراکلیون ،دولت کرت - ۷ فوریه ۱۹۸۶ آتن)، فمینیست یونانی و مبارز کمونیست در جنگ داخلی یونان در پایان جنگ جهانی دوم بود. شوهرش نیکلاس کیتسیکیس از طبقه اشراف یونان بود. بیتا یک پسر بنام دیمیتری و همچنین دو دختر به نام‌های بئاتا ماریا کیتسیکیس پاناگووپولوس (شهروند آمریکایی) و السا اشمید-کیتسیکیس، (شهروند سوئیس) داشت که هر دو استاد دانشگاه بودند.
زندگی
پدر او، امانوئل کیتسیکیس (۱۸۴۲–۱۹۱۵) از یک خانواده معروف کرت از شهرهای هراکلیون و ریتیمنو بود. او در هراکلیون به دنیا آمد و به عنوان یک تاجر در قاهره ساکن شد. او در مصر با کورینا ازدواج کرد، دختر یک کنت یونانی-ایتالیایی. امانوئل در سال ۱۹۱۵ در هراکلیون درگذشت و بیوه او کورینا که ۱۹ سال از او کوچکتر بود، در هراکلیون نزد مشهورترین وکیل شهر، آریستیدیس استرگیادیس، که همسن با او بود زندگی کرد. او به دستور الفتریوس ونیزلوس، نخست‌وزیر یونان، به عنوان کمیسر عالی اشغال یونانی در ۱۹۱۹–۱۹۲۲ به سمورنا شهری باستانی در فلات آناتولی فرستاده شد.
بیتا هرگز خود را با جامعه عالی آتن که نیکلاس به آن تعلق داشت وفق نداد و علیه آنچه که او یک الیگارشی بیهوده می‌دانست شورید. در طول جنگ یونان علیه تهاجم ایتالیا به آلبانی، در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، او به عنوان پرستار در بیمارستان‌های نظامی آتن، که مملو از سربازان مجروح که از جبهه آلبانی بازگردانده شده بودند، داوطلب خدمت شد. در طول اشغال یونان توسط آلمان (۱۹۴۱–۱۹۴۴) او به جبهه آزادی‌بخش ملی جنبش مقاومت (یونان) و همچنین به حزب کمونیست یونان، پیوست. زمانی که آتن آزاد شد، او به شبه نظامیان کمونیست (سازمان حفاظت از مبارزه خلق) پیوسته بود.
اتهامات برای جاسوسی به نفع حزب غیرقانونی کمونیست یونان
پسرش دیمیتری در سال با همسر بریتانیایی خود آن هابارد، دختر یک قاضی ارشد، در اسکاتلند ازدواج کرد.
پارک شبه‌ملی تسوگارو
پارک شبه‌ملی تسوگارو (به لاتین: Tsugaru Quasi-National Park) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در Honshū, Japan واقع شده‌است.
بیتا کیتسیکیس
سیاست
در طغیان کودتای سرهنگ‌های یونان در ۲۱ آوریل ۱۹۶۷، او با یک پاسپورت جعلی سوئیسی به سوئیس و سپس به پاریس پرواز کرد. پس از سقوط حکومت نظامی در سال ۱۹۷۴، او به یونان بازگشت. شوهرش در سال ۱۹۷۸ درگذشت و او در ۷ فوریه ۱۹۸۶ پس از یک مبارزه طولانی مدت با بیماری سل یادگار خدمت او در سال ۱۹۴۰ به عنوان پرستار در بیمارستان‌های نظامی بود، درگذشت. او توسط حزب کمونیست یونان مورد تقدیر قرار گرفت.
سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران
آتش‌نشانی و خدمات ایمنی تهران یکی از نهادهای زیر مجموعه شهرداری تهران است که به مناطق بیست و دوگانه کلان‌شهر تهران خدمات می‌دهد. این سازمان وابسته به شهرداری تهران متولی حفظ و تأمین ایمنی شهروندان تهران است. علاوه بر عملیات آتش‌نشانی و نجات و امداد، مسئولیت گسترش فرهنگ ایمنی و افزایش میزان آگاهی و ارتقاء سطح دانش تخصصی مردم در زمینه ایمنی را به عهده دارد. معاونت‌های «عملیات»، «آموزش و تربیت بدنی»، «حفاظت و پیشگیری»، «طرح و برنامه»، «فنی و توسعه»، «اجتماعی و فرهنگی» و «مالی و اداری» از زیر مجموعه‌های این سازمان هستند. ذیل حوزه مدیریت سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران، اداره بهداشت، ایمنی و محیط زیست به اختصار(HSE) فعالیت می‌کند. این اداره با نظارت مستقیم مدیر سازمان ماموریت‌هایش را دنبال می‌کند.
معرفی
سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران، علاوه بر حوزه مدیریت در برگیرنده هفت معاونت است.
معاونت‌های «عملیات»، «آموزش و تربیت بدنی»، «حفاظت و پیشگیری»، «طرح و برنامه»، «فنی و توسعه»، «اجتماعی و فرهنگی» و «مالی و اداری» از زیر مجموعه‌های این سازمان هستند.
ذیل حوزه مدیریت سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران، اداره بهداشت، ایمنی و محیط زیست به اختصار(HSE) فعالیت می‌کند. این اداره با نظارت مستقیم مدیر سازمان ماموریت‌هایش را دنبال می‌کند؛ برخی از مهم‌ترین وظایف اداره یاد شده به شرح زیر است.
در فاصله سال‌های ۱۳۵۶ تا ۱۴۰۱ اطلاعات و مدت مسئولیت سزده مدیر بر سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی تهران در دسترس است.
وظایف و ماموریت‌ها
وظایف و ماموریت‌های نهاد آتش‌نشانی بر اساس، استاندارهای جهانی، ساز و کارهای حقوقی و شرایط طبیعی و اجتماعی تدوین می‌شود. ناظر بر قانون شهرداری‌ها مصوب سال‌های بعد انقلاب اسلامی در ایران آتش‌نشانی‌ها به این موارد موظف شدند؛ «ارتباط، همکاری، هماهنگی و مشورت با مراکز علمی، نظامی، پزشکی و سایر سازمان‌ها و اشخاص مربوط.»، «تعیین صلاحیت فنی و امکانات شرکت‌های خصوصی و دولتی با عنوان‌های مختلف، اعم از طرح‌ایمنی یا شارژ کننده و فروشنده و سازنده ماشین‌ها، قطعات، ادوات و تجهیزات مختلف مربوط به امور ایمنی و نجات و آتش‌نشانی در سطح جامعه.» و «اشاعه و به‌کارگیری رشته‌های ورزشی بین کارکنان سازمان، مخصوصاً نیروهای عملیاتی، به منظور تقویت و آمادگی جسمانی و بالابردن روحیه افراد که لازمه‌این حرفه است.» از ایران به عنوان کشوری حادثه‌خیز یاد می‌شود؛ احتمال وقوع ۳۰ تا ۴۰ نوع حادثه طبیعی رصد شده‌است. بر این اساس توجه به بحث‌ایمنی و تهیه و تدوین ضوابط و مقررات‌ایمنی امری ضروری تشخیص داده شده‌است. شهرداری تهران نیز مستند به اسناد حقوقی و بررسی‌های صورت گرفته دربارهٔ ضریب آسیب‌پذیری تهران و نیز مستند به پرتکل‌های جهانی به انجام ماموریت‌های زیر موظف است.
علاوه بر این، آتش‌نشانی وظایف جنبی دیگری نیز دارد که تعیین صلاحیت و ایمنی برخی شرکت‌ها، افراد و ساختمان‌ها از آن جمله‌است.
تاریخچه
برای درک صحیح از تحول‌های سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران ضرورت دارد اطلاعی از تاریخچه سازمان آتش‌نشانی در ایران داشت؛ بر اساس گزارش‌های تاریخی نخستین نهاد آتش‌نشانی به نام «اطفائیه» به سال ۱۲۹۶ همت قاسم‌خان والی در بلدیه تبریز تأسیس شد. احداث برج یانقین که در حال حاضر ایستگاه شماره یک و ساختمان مرکزی سازمان آتش‌نشانی و خدمات‌ایمنی تبریز است یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های اداره اطفائیه تبریز بود. برخی دیگر از گزارش‌ها و روایت‌ها، پیشینه تأسیس سازمان اطفاء حریق در تبریز را سال ۱۲۲۱ خورشیدی، عنوان کردند. مستند به این روایت بنیان‌گذار نهاد اطفاء حریق تبریز روس‌ها بودند و برج آتش‌نشانی تبریز از یادگارهای آن دوران است. دومین و سومین واحدهای آتش‌نشانی رسمی در جنوب کشور و در شهرهای مسجد سلیمان و آبادان برای حفظ تأسیسات ایجاد شده در پالایشگاه آن شهرها تأسیس شد. سپس با توجه به ایجاد زیر ساختهای اقتصادی در اقصی نقاط کشور، ایجاد واحدهای اطفایی در مناطق مختلف کشور آغاز گردید که می‌توان به احداث واحدهای آتش‌نشانی (اطفائیه) در بلدیه آنروز نام برد که در قطبهای اقتصادی و صنعتی کشور ایجاد شده و به‌طور مثال احداث پایگاه‌هایی در تهران ۱۳۰۳، قزوین ۱۳۰۳، اهواز ۱۳۰۴، بندر انزلی ۱۳۰۵، شهر رشت ۱۳۰۵، مشهد ۱۳۱۲، زنجان۱۳۲۷، اصفهان ۱۳۲۸ و شهر شیراز ۱۳۲۹ نام برد.
۱۲۲۱–۱۲۹۶
مستندات قابل اعتنای و گسترده‌ایی از آتش‌سوزی‌های کوچک و بزرگ ایران در ادوار تاریخ در دسترس نداریم، عمده اطلاعات دربارهٔ حریق و آتش‌سوزی از عهده ناصری به این سو در دسترس است که کلانتران محلات مکلف بودند، گزارش‌های روزانه‌ای وضعیت حوزه مسئولیت‌شان تهیه و به دربار بفرستند؛ از همین‌جاست که اطلاعات اندکی و جسته و گریخته‌ایی از زمان و مکان برخی حریق‌ها و بعضاً خسارات ناشی از آن‌ها در دوره قاجار در دسترس است. به هر روی از امیرکبیر، مجری برنامه‌های اصلاحی متعدد برای ریل‌گذاری مملکت در مسیر تجدد، به عنوان اولین کسی یاد می‌شود که تصمیم گرفت همزمان با انتشار روزنامه وقایع اتفاقیه برای آگاه ساختن مردم دربارهٔ موضوع‌های مختلف از جمله خطرات آتش، اقدام به تأسیس نهادی برای مقابله با حریق کشور کرد و نخستین تأسیسات و تجهیزاتی اطفاء حریق را به تبریز اختصاص داد. فتنه قتل امیرکبیر مجال تحقق آرزوهایش برای تجدد ایران از آن جمله ایجاد شبکه گسترده اطفاء حریق در شهرهای بزرگ مملکت را نداد. چنان‌چه گفتیم نخستین جرقه‌های نهادی برای اطفاء حریق در ایران معاصر به عهده ناضری بازمی‌گردد. سال‌های پایانی سده سیزده خورشیدی و آخر کار دودمان قاجار به سال ۱۲۹۶، اطفائیه تبریز بنیاد نهاد شد که علاوه بر اطفاء حریق، مسئولیت مقابله و کمک‌رسانی در موقعیت‌های غیرمترقبه نیز بر عهده داشت. این در حالی‌ست که به سال ۱۲۲۱ خورشیدی مأموران روسیه تزاری به منظور تأمین امنیت و حفظ منافع‌شان درتبریز امکان‌های حداقلی آتش‌نشانی شامل چند پمپ دستی دو طرفه، از جنس برنز و مس برای پمپاژ آب در اختیار داشتند. این نخستین گام‌ها و جرقه‌های نهاد و ابزار اطفاء حریق در ایران دوران قاجار، الان دیگر صرفاً ارزش تاریخی دارد و بدیهی‌ست با توجه به وضعیت سیاسی و اجتماعی ایران دوران قاجار آن محدود گام‌ها و اقدام‌ها در قیاس با امکان‌های ادوار بعد اصلاً واجد ارزش‌های عملیاتی نیست. پرونده اطفائیه با مختصر تجهیزات روسی برای اطفاء حریق و اقدام‌های قاسم خان والی - حکمران وقت تبریز - برای اطفاء حریق و آتش‌سوزی و نیز تدابیری برای رسیدگی به حوادث غیر مترقبه از قبیل سیل، زلزله، آوار، سقوط از بلندی و… بسته شد.
۱۲۹۹–۱۳۵۷
فارغ از تحولات نهاد آتش‌نشانی در ایران، که اینجا اجمالاً مروری شد؛ فرایند ایجاد و تطور نهاد آتش‌نشانی در تهران را می‌توان طی دو دورده عمده پهلوی و جمهوری اسلامی پی گرفت. آنچه در دوره قاجاریه در زمینه آتش‌نشانی رقم خورده‌است؛ چندان اقدام‌های قابل توجهی نبوده‌است؛ بی‌اعتنایی ناصرالدین شاه فرنگ دیده به اهمیت نهاد آتش‌نشانی و ترور امیرکبیر از جمله دلائل مهم در عدم تأسیس نهاد آتش‌نشانی در دوره قاجاریه ذکر شده‌است.
برای اولین بار در سال ۱۳۰۳ خورشیدی، با همت کریم‌خان بوذرجمهری اولین شهردار دوران پهلوی یک ژنرال روس در محل سه‌راه امین‌حضور، اقدام به تأسیس اولین ایستگاه آتش‌نشانی نمود و بعدها با گسترش همین واحد و انتقال آن به چهارراه حسن‌آباد، واحد اطفائیه بلدیه تأسیس گردید. به تدریج با افزایش نیازهای شهر تهران این واحد به دو ایستگاه تهران و شمیرانات توسعه پیدا کرد. در سال ۱۳۲۶ این ایستگاه‌ها به پنج ایستگاه افزایش یافت.
به سال ۱۳۰۳ (خورشیدی) یک دستگاه آب پاش برای آب پاشی خیابان‌های خاکی شهر خریداری شد، سال بعد با اضافه کردن یک سر لوله و چند شیر به ماشین آب‌پاش یاد شده برای اطفاء حریق احتمالی کاربری جدیدی برای ماشین تعریف شد. این اقدام مقدمه‌ای برای شکل‌گیری نهادی برای مقابله با آتش‌سوزی در تهران شد. چهار سال بعد از تأسیس اداره اطفاء حریق، در آذر ماه ۱۳۰۷ با نیت تقویت توان فنی اداره اطفائیه، یک دستگاه آب‌پاش بزرگ و چهار دستگاه آب‌پاش کوچک از کشور آلمان خریداری شد؛ در اختیار اداره اطفائیه قرارگرفت. بر اساس گزارش‌های آماری تا سال ۱۳۰۷ شمسی مجموع تجهیزات آتش‌نشانی تهران عبارت بود از ۱۵ دستگاه ماشین آتش خاموش کن نو و آماده کار، ۳ دستگاه بنز مرسدس، ۴ دستگاه اشکودا، ۲ دستگاه پورسک و ۴ دستگاه موتور پمپ، به علاوه ۸۴ کامیون اسقاط در اختیار آتش‌نشانی قرارگرفته بود. از اطلاعات موجود می‌توان پی‌برد که وضعیت تجهیزات آتش‌نشانی تهران پهلوی ده دهه اول ۱۳۰۰ اصلاً خوب نیست؛ در نهایت متأثر از وقوع حادثه آتش‌سوزی گسترده روز ۸ مهرماه ۱۳۰۷ در سالن سینمای صنعتی خیابان لاله‌زار مسئولان وقت مدیریت شهری متوجه ناکافی بودن تجهیزات آتش‌نشانی شدند. بازتاب عدم رضایت وضعیت تجهیزات آتش‌نشانی در روزنامه اطلاعات روز نهم مهرماه همان سال به این شرح بوده‌است.
«کریم آقا بوذر جمهری» شهردار وقت تهران و مدیر ارشد، عملاً اداره اطفائیه را سال ۱۳۱۱ به میدان حسن‌آباد منتقل کرد. این ایستگاه همچنان با عنوان ایستگاه شماره یک سازمان آتش‌نشانی و خدمات‌ایمنی در تهران فعالیت دارد. با انتقال اداره اطفائیه از خیابان چراغ برق به محل کنونی تدریجاً تکمیل و تجهیز شد. سال ۱۳۱۳ «حسن خان معتضدی» به ریاست اداره آتش‌نشانی منصوب شد. در همین دوره است تدریجاً وضعیت تجهیزات آتش‌نشانی پایتخت رو به بهبود و توسعه گذاشت و سرمشق دیگر شهرهای ایران شد تا نهاد آتش‌نشانی را ناسیس کنند از جمله به همت او اداره اطفائیه‌ای در بندر انزلی تشکیل شد. از دیگر اقدام‌های صورت گرفته برای بسط و گسترش و تجهیز و توسعه نهاد آتش‌نشانی در تهران در فاصله سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.
به‌رغم اقدام‌های صورت گرفته و بسط و گسترش خدمات ایمنی و آتش‌نشانی در تهران و گسترده‌تر شدن حوزه ماموریت‌های این نهاد؛ تا حدود ۳۰ سال بعد از تأسیس آتش‌نشانی، همچنان آتش‌نشانی با محدودیت‌های امکاناتی مواجه بودند و کارکنان آن اداره از وسایل و تجهیزات حفاظت فردی بهره‌ای نداشتند و هنگام مأموریت‌هایشان ناچار بودند با کفش و لباس معمولی در عملیات شرکت کنند. بعدها، لباس کار متحدالشکلی برای افراد آتش‌نشان در نظر گرفته شد و تعداد محدودی کلاه‌ایمنی نیز دراختیار آن‌ها قرار گرفت، اما در سال‌های بعدی، به موازات توسعه تهران اداره آتش‌نشانی رشد کرد و چون روز به روز بر حسب ضرورت در برابر مسئولیت‌های سنگین‌تری قرار می‌گرفت، تا حدی این مهم مورد توجه قرار گرفت. هنگام خرید وسایل اطفایی، اقلامی از وسایل حفاظت فردی نیز خریداری می‌کردند. در سال‌های دهه سی علاوه بر تهیه تجهیزاتی انفرادی و حفاظتی سومین نردبان جهان از حیث بلندی با شصت و چهار متر ارتفاع در اختیار آتش‌نشانی تهران قرار گرفت. عمده مشکل آتش‌نشانی تا سال ۱۳۵۰ عدم رشد سریع و متناسب ایستگاه‌های آتش‌نشانی بود به نحوی که از سال ۱۳۰۷ بدو تأسیس اطفائیه در تهران تا سال ۱۳۵۰، وسعت کلانشهر تهران، چند برابر شده بود؛ اما تعداد ایستگاه‌های آتش‌نشانی به کندی افزایش یافت. سال ۱۳۵۰ تعداد ایستگاه‌های آتش‌نشانی به هفت واحد رسیده بود. سال ۱۳۵۶ مجموعاً ۱۶ایستگاه، در تهران فعالیت داشت. از این تعداد فقط سه ایستگاه آتش‌نشانی دارای امکانات نجات نیز بود. مستند به گزارش‌های تاریخی، ششم آبان ماه ۱۳۵۳، در انجمن شهر تهران اساسنامه سازمان آتش‌نشانی و خدمات‌ایمنی در چهار فصل، ۲۸ ماده و ۱۴ تبصره تصویب شد و تا سال ۱۳۵۷ امور مختلف آتش‌نشانی بر مبنای اساسنامه مزبور انجام می‌شد.
۱۳۵۷–۱۴۰۰
از سال ۱۳۵۷ تا ۱۴۰۰ نهاد آتش‌نشانی تطوری به این شرح داشت؛ سازوکار حقوقی این نهاد مستند به بندهای ۱۴ و ۲۰ ماده ۵۵ قانون شهرداری باز تعریف شد. در فاصله سال‌های ۱۳۵۷ تا پایان سال ۱۳۶۸ مجموع ایستگاه‌ها این نهاد در تهران به ۲۶ ایستگاه اطفاء حریق و ۷ ایستگاه امداد و نجات افزایش یافت. همچنین با گسترش فعالیت شهرداری تهران و لزوم گسترش فضاهای ایمن و تعمیق و تعمیم فرهنگ‌ایمنی، در سطح شهر تهران، برنامه‌هایی اصولی همچون آموزش شهروندان و ایجاد ساخت و سازهای مناسب و مقاوم در برابر زلزله و مطابق با استانداردهای جهانی در دستور کار قرار گرفته‌است. هرچند بر اساس گزارش‌های موجود تعداد ایستگاه‌های موجود نیازهای کلانشهر تهران را برطرف نمی‌کند؛ بر این اساس، گسترش شبکه ایستگاه‌ها و آموزش شهروندان از ضرورت‌های مدیریت شهری در این حوزه است. بر اساس گزارش‌هایی برای مقابله با حریق و حوادث غیرمترقبه از ۱۳۵۷ تا ۱۳۷۹ بالغ بر ۸۰۰ هزار نفر از شهروندان تهرانی آموزش دیدند. این فرایند طی دو دهه اخیر نیز ادامه داشته‌است. . بر اساس گزارش‌های موجود تا سال ۱۴۰۰ بالغ بر ۱۲۰ ایستگاه آتش‌نشانی با ماموریت‌های اطفاء حریق و امداد ونجات در تهران فعالیت دارد. همچنین تجهیز آتش‌نشانی به سیستم «GIS» از دیگر اقدام‌های صورت گرفته در این نهاد است. عملکرد سیستم «GIS» چنین است که به محض تماس حادثه دیده با تلفن ۱۲۵، نشانی محل تماس گیرنده، بر روی نقشه GIS مشخص و همزمان زنگ خطر نزدیک‌ترین ایستگاه آتش‌نشانی به محل حادثه، به صدا در می‌آید.
ساختار
در این بخش توضیح‌هایی به تفکیک دربارهٔ معاونت‌های «عملیات»، «آموزش و تربیت بدنی»، «حفاظت و پیشگیری»، «طرح و برنامه»، «فنی و توسعه»، «اجتماعی و فرهنگی» و «مالی و اداری» ارائه می‌شود.
معاونت عملیات
معاونت عملیات مسئولیت اداره و مدیریت و نظارت بر ایستگاه‌های آتش‌نشانی، نجات و امداد، ستاد فرماندهی، واحد شیرهای آتش‌نشانی را بر عهده دارد. تأمین آب و تجهیزات سازمان، پشتیبانی خودروهای ویژه از دیگر وظایف و ماموریت‌های معاونت عملیات است. از این معاونت خط مقدم مواجهه با حوادث یاد می‌شود و عموم عملیات‌های از قبیل «اطفاء حریق»، «امداد و نجات»، «نظارت بر هماهنگی نیروهای مختلف عملیاتی» را رهبری و مدیریت می‌کند. برای نظم‌بخش و تفکیک مسئولیت‌ها و نیز سرعت‌عمل مناسب و پوشش متوازن پایتخت به خدمات اطفاء حریق و امداد و نجات، کلان‌شهر تهران تا سال ۱۴۰۱، به هشت منطقه عملیاتی امدادرسانی تقسیم شده‌است. سرپرستی هر یک از این ناحیه‌ها به عهده یکی از مدیران مناطق هشت‌گانه است؛ تا با تقسیم‌کار مؤثر و متوازن هر کدام از مدیران امور مربوط به ایستگاه‌های حوزه عملکردشان را به نحو مطلوبی مدیریت کنند. جزئیات اطلاعات مناطق هشت‌گانه عملیاتی و ایستگاه‌های آتش‌نشانی به تفکیک مناطق عملیات از طریق پرتال سازمانی در دسترس است.
معاونت عملیات از چهار بخش «ستاد هماهنگی»، «ستاد بحران»، «اداره ایمنی» و پشتیبانی تشکیل شده‌است.
ستاد هماهنگی، تحت امر مدیر عامل سازمان آتش‌نشانی و با هماهنگی و تعامل با معاونت عملیات کار فرماندهی آتش‌نشانی تهران را انجام می‌دهد. این مرکز با مدیریت افسران جانشین در هر نوبت کاری علاوه بر پاسخگویی به شهروندان حادثه دیده از طریق سامانه فوریت‌های ۱۲۵ وظیفه اعزام، هماهنگی و هدایت نیروهای عملیاتی را در زمان بروز آتش‌سوزی و حوادث احتمالی دیگر بر عهده دارد. همچنین مأموریت کسب خبر و اطلاع از حوادث و حادثه‌دیدگان و انتقال اطلاعات به قسمت بی‌سیم را بر عهده دارد که پس از آن نیروهای عملیاتی به محل حادثه اعزام می‌شوند. ستاد فرماندهی آتش‌نشانی قریب ۹۰ خط تلفن از طریق سامانه فوریت‌های ۱۲۵ را در دسترس و اختیار دارد. توضیح دیگر آن‌که ستاد فرماندهی آتش‌نشانی، مسئولیت رهبری عملیات را از زمان اعلام حادثه به ایستگاه تا زمان رسیدن نیروها به محل حادثه بر عهده دارد، انجام هماهنگی با نیروهای امدادی دیگر اعم پلیس راهنمایی و رانندگی، پلیس ۱۱۰، اورژانس تهران، عوامل سازمان‌های آب و برق و شهرداری از دیگر ماموریت‌های این ستاد است.
ستاد بحران سازمان آتش‌نشانی تهران از سال ۱۳۸۴ فعالیتش را آغاز کرده‌است تا بتواند برنامه‌ریزی مؤثری در زمینه آمادگی مواجهه با بحران‌های محتمل داشته باشد. ضرورت پیش‌بینی و پیشگیری قبل از وقوع حوادث از اهم وظایف ستاد بحران عنوان شده‌است. تحقق انتظارات پیش‌گیرانه اعم از شناخت خطرها و چالش‌های بالقوه، هم‌افزایی و تعامل با نهادها و تشکل‌های بحران‌مدار، بهره‌مندی از دانش و تکنولوژی پیشرفته روز، تمرین و مانور مداوم، در شمار اولویت‌های ستاد بحران توصیف شده‌است. برخی از ماموریت‌ها و فعالیت‌های ستاد بحران به شرح زیر است.
اداره ایمنی مسئولیت تأمین حداکثری امنیت و ایمنی آتش‌نشان‌ها در اجرای عملیات را بر عهده دارد. این اداره در سال ۱۳۹۷ بنیاد گذاشته شده‌است. ارتقاء سطح ایمنی آتش نشانان در ایستگاه، حین اعزام به مأموریت و بازگشت، در محل حریق و حادثه و همچنین ارزیابی، مدیریت و کنترل میزان مواجهه آتش نشانان با عوامل زیان‌آور شغلی از مهم‌ترین اهداف و ضرورت‌های تأسیس این اداره عنوان شده‌است. برخی از ماموریت‌های این اداره به شرح زیر است.
ضرورت انجام ماموریت‌ها و عملیات‌های مؤثر، تحقق و تأمین حداکثری امکان‌ها لجستیک و پشتیبانی و تجهیزات است؛ متأثر از این ضرورت واحد پشتیبانی عملیات ایجاد شده‌است؛ تا بتواند به‌طور اختصاصی به فعالیت‌ها و ماموریت‌های مهم و حیاتی پشتیبانی عملیات بپردازد. برخی از وظایف و ماموریت‌های واحد پشتیبانی عملیات به شرح زیر است.
معاونت آموزش و تربیت بدنی
معاونت آموزش و تربیت بدنی با واحدهای تابعه، مراکز آموزش «ایثارگران» و «برون‌سازمانی»، «درمانی و آموزش فوریت‌های پزشکی» ماموریت‌های آموزشی‌اش را دنبال می‌کند. همچنین بخشی در این معاونت مسئولیت «تربیت‌بدنی» را به عهده دارد. بخش تربیت بدنی ماموریت‌هایش در حوزه «ورزش عمومی یا فعالیت ورزشی در سازمان»، «ورزش حرفه‌ای و تخصصی» با عنوان عملیات ورزشی در زمینه افزایش آمادگی بدنی نیروهای آتش‌نشان فعالیت می‌کند. همچنین از جمله ماموریت‌های آموزشی این معاونت به شرح زیر است.
مستند به گزارش‌هایی ده هکتار زمین به مرکز آموزش آتش‌نشانی و نجات شهری اختصاص داده شده‌است؛ تخصص‌های مختلف از جمله آتش‌نشانی پالایشگاهی، فرودگاهی، دریایی، ریلی و نظامی را به کارکنان ارائه می‌کند. برای توضیح دقیق‌تر ابعاد فعالیت‌های آموزشی سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی، در ادامه مروری بر فعالیت‌های دانشکده علوم ایمنی و آتش‌نشانی خواهیم داشت.
مستند به بندهایی از اساس‌نامه سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران، تکالیف آموزشی نیز بر عهده این سازمان گذاشته شده‌است؛ در اساسنامه عنوان شده‌است که سازمان موظف به ارائه آموزش‌های مور نیاز در امور آتش‌نشانی و خدمات ایمنی در سطوح مختلف برای کارکنان سازمان و افراد خارج از سازمان است. دانشکده علوم ایمنی و آتش‌نشانی هم به مقصود حداکثری تأمین این تکلیف تأسیس شده‌است. دانشکده علمی کاربردی آتش‌نشانی سال ۱۳۸۳ با پذیرش دانشجو کاردانی رشته‌های «امداد و نجات»، «اطفاء حریق» و «ایمنی و حفاظت ساختمان‌های بلند» فعالیتش را آغاز کرد. طی سال‌های دهه نود خورشیدی در فاصله ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷، بنا به ضرورت و نیاز سازمانی این نهاد رشته‌های «ایمنی کار و حفاظت فنی» در مقطع کاردانی «مدیریت و فرماندهی عملیات در حریق و حوادث»، «حفاظت و پیگیری از حریق و حوادث»، «ایمنی سلامت و محیطت زیست در صنایع»، «مدیریت عملیات نجات و امداد» مقطع کارشناسی و «مدیریت ایمنی» مقطع کارشناسی ارشد به ماموریت‌های آموزشی این دانشکده افزوده شد. همچنین بر اساس ضرورت ایجاد رشته‌های «مهندسی حریق» و «تربیت مربی آتش‌نشان» در مرحله تدوین و نیاز سنجی اعلام شده‌است. از جمله امکان‌های آموزشی این دانشکده می‌توان اشاره کرد به کارگاه‌های عملیاتی، فرصت‌های پژوهشی و کتابخانه تخصصی آتش‌نشانی.
معاونت حفاظت و پیشگیری
همان‌طور که از عنوان «معاونت حفاظت و پیشگیری» بر می‌آید؛ کار ویژه این معاونت تلاش برای پیش‌گیری از حریق و رعایت ضوابط و استاندارها برای حفاظت و پیش‌گیری از آتش‌سوزی است. این معاونت برای تحقق حداکثری ماموریت‌ها و وظایفش در پیشگیری از آتش‌سوزی و رعایت ایمنی، دارای اداره‌های «ایمنی ساختمان»، «نظارت بر ایمنی شهر»، «بررسی علل حریق و حوادث»، «بازبینی و کنترل مضاعف» است. همچنین اداره مطالعات دیگر واحد تابعه این معاونت است و شرح جزئیات ماموریت‌های هر یک از اداره‌ها به تفکیک از طریق پرتال سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران در دسترس است. برخی از وظایف معاونت حفاظت و پیشگیری به شرح زیر است.
اداره ایمنی ساختمان وظیفه دارد در زمینه طراحی معماری ایمنی و مقررات ملی ساختمان و همچنین بررسی سیستم‌های ایمنی و آتش‌نشانی و تأیید نقشه‌های معماری، بازدید و کنترل از ساخت و سازها برای صدور گواهی عدم خلافی فعالیت کند. مامورها و کارکنان اداره نظارت بر ایمنی شهر، موظف‌اند به‌طور دوره‌ایی کلیه اماکن اعم از مسکونی، تجاری، صنعتی، آموزشی، خدماتی و فرهنگی بازدید و وضعیت ایمنی مراکز در برابر حریق و حوادث را بررسی و ارزیابی کنند. در اداره بازبینی و کنترل مضاعف اخطاریه‌هابی‌توجهی و عدم رعایت ضوابط و مقررات ایمنی و حریق صادر می‌شود و مسئولیت برخورد با افراد حقیقی و نهادهای حقوقی را دارند که از ضوابط تخطی کردند یا نسبت به هشدارها و ابلاغیه‌های بی‌اعتنا هستند. مأموریت اداره بررسی علل حریق و حوادث هم عهده‌دار بررسی و تحقیقات تکمیلی علت آتش‌سوزی و حادثه است. همچنین این اداره به عنوان متولی ارائه گزارش علت آتش‌سوزی، حادثه به نهادهای مرتبط و دستگاهی قضایی در ساختار سازمانی آتش‌نشانی و خدمات ایمنی است. ضرورت ارائه مطالعات مؤثر و به موقع مبتنی بر تازه‌ترین دست‌آوردهای علمی برای پیش‌گیری از حریق و حادثه ضرورت ایجاد اداره مطالعات را رقم زده‌است.
معاونت فنی و توسعه
به‌طور کلی وظایف معاونت فنی و توسعه دو حوزه «ابنیه» و «خودروها و تجهیزات عملیاتی» را در بر می‌گیرد. این معاونت مسئولیت توسعه ساخت و ساز عموم ایستگاه‌های آتش‌نشانی و خدمات ایمنی، همچنین مقاوم‌سازی نگهداری، تعمیر و تجهیز تأسیسات مرتبط را به عهده دارد. در بخش خودروها و تجهیزات عملیاتی و بروزرسانی آن‌ها بر اساس استانداردهای جهانی نگهداری و تعمیرات کلیه ماشین آلات و تجهیزات آتش‌نشانی و امداد و نجات را عهده‌دار است. بر اساس وظایف یادشده این معاونت متشکل از اداره‌های سه‌گانه «مدیریت فنی خودروی و تجهیزات»، «مدیریت فنی و عمرانی»، «مدیریت املاک و مستغلات» است.
مدیریت فنی خودرویی و تجهیزات، مأموریت، مدیریت راهبردی و به روزرسانی کلیه تجهیزات و ماشین‌آلات سازمان را انجام می‌دهد. از سویی توسعه ناوگان، تجهیزات فنی و نگهداری و تعمیر از دیگر وظایف آن است. در اداره مدیریت فنی و عمرانی کار تعمیر و نگهداری ابنیه و تأسیسات سازمان را انجام می‌دهد. برنامه‌های کلان توسعه ایستگاه‌های آتش‌نشانی، نظارت بر کلیه فعالیت‌های ساختمانی هم موظف است انجام دهد. همچنین اداره مدیریت املاک و مستغلات هم به‌طور عمده پیگیر و تامین‌کننده زمین از شهرداری برای احداث ایستگاه‌های آتش‌نشانی است. عقد قرارداد ایستگاه‌های دارای مالکیت وقفی و سامان‌دهی اماکن سازمان هم مأمور به انجام است.
معاونت طرح و برنامه
ضرورت کارهای متعددی از قبیل رصد و شناسایی چالش‌ها، نیازسنجی و پیش‌بینی شرایط پیش‌رو، تطبیق نظام مالی و اداری با نیاز روز، تطبیق و هم‌آهنگی سازمان با نیازهای شهروندان سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی و شهر تهران را به صرافت تأسیس معاونت طرح و برنامه انداخت. برای تحقق اهداف سازمان، ماموریت‌های مربوط به تدوین نظام برنامه‌ریزی کارآمد، پژوهش و برنامه‌ریزی مسایل و مشکلات سازمان، ارائه راه‌حل برای رفع یا کاهش چالش‌ها، تدوین نقشه راه به این معاونت سپرده شده‌است. معاونت یاد شده دربرگیرنده اداره‌های « «برنامه‌ریزی بودجه و اعتبارات»، «پژوهش، تحقیق و توسعه»، «تشکیلات، بهبود و روش‌ها و سیستم‌ها»، «آمار، ارزیابی عملکرد و بهبود مدیریت»، «پیگیری مصوبات و امور شورا»، «فناوری اطلاعات و ارتباطات»، «بیسیم و الکترونیک» است.
اداره برنامه‌ریزی و بودجه و اعتبارات اختصاصاً مسائل بودجه، کنترل برنامه‌های سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی، کنترل پروژه‌ها، بررسی کلیه منابع درآمدی، نظارت بر تهیه و تنظیم بودجه و نحوه تخصیص اعتبارات و… را انجام می‌دهد. اداره پژوهش تحقیق و توسعه، تعیین اولویت‌بندی پژوهشی و ارتباط با مراکز دانشگاهی همکاری‌های پژوهشی و هدایت پژوهشگران در ارتباط به نیازهای سازمان را رقم می‌زند. کار اداره تشکیلات بهبود روش‌ها و سیستم‌ها هم نظارت بر حسن اجرای تکالیف سازمانی مبتنی بر ابلاغ شهرداری، پایش اثربخش سازمان، پیشنهاد سیاستگذاری تحول سازمانی در سطح کلان، طراحی پست‌های سازمانی مبتنی بر بهره‌وری بهینه و پیشنهاد را انجام می‌دهد. همچنین نظارت بر آمار سازمان، تحلیل شاخص‌ها و ارائه گزارش‌های کارشناسی و راهبری بانک اطلاعاتی سازمان و کنترل نظارت بر تجزیه و تحلیل نتایج آماری و ارائه گزارش‌های کمی و کیفی آماری را اداره آمار، ارزیابی عملکرد و بهبود مدیریت انجام می‌دهد. مأموریت و ظایف دو اداره پیگیری مصوبات و امور شورا و اداره فناوری اطلاعات ارتباطات از عنوان آن‌ها آشکار است و نیاز به توضیح بیشتری ندارد. در نهایت اداره بی‌سیم و الکترونیک وظایف بنیاد نهادن ساختار توأم با امنیت و پایدار ارتباطات، تأمین تجهیزات مورد نیاز الکترونیک و ارتباطی، ارتقاء پوشش رادیویی، ایجاد سازه‌های مخابراتی و… را به عهده دارد.
معاونت اجتماعی و فرهنگی
معاونت اجتماعی و فرهنگی عمدتاً ماموریت‌های حوزه فرهنگ‌سازی و آگاهی‌بخش در رعایت ضوابط ایمنی برای پیش‌گیری از حریق و حادثه را ارائه می‌کند. این معاونت اواخر سال ۱۳۹۱ در چارچوب تشکیلات اداری سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی قرار گرفته‌است و برای تحقق ماموریت‌ها و وظایفش دربرگیرنده اداره‌های سه‌گانه «فرهنگ ایمنی و آموزش شهروندی»، «امور اجتماعی»، «امور تربیتی، فرهنگی و مذهبی» است. گروه هدف و مخاطب‌های این معاونت در برگیرنده عموم شهروندان و کارکنان و خانواده آتش‌نشان‌هاست. برخی از مهم‌ترین فعالیت‌ها و ماموریت‌های معاونت اجتماعی و فرهنگی به شرح زیر است.
معاونت مالی و اداری
معاونت مالی و اداری بخش ثابت عموم نهادهای و شرکت‌ها و سازمان‌هاست و مسئولیت امور مالی و اداری را بر عهده دارد؛ این معاونت در سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی هم به مسائل مرتبط با تأمین و سازمان‌دهی نیروی انسانی، وظایف نقشی نیروی انسانی و حقوق آن‌ها را بر عهده دارد. معاونت مالی از اداره‌های «امور مالی»، «منابع انسانی»، «رفاه و امور اجتماعی»، «پشتیبانی» و «کمیسیون معاملات» تشکیل شده‌است. کمیسیون معاملات از معدود اداره‌های این معاونت است که جامعه هدف و مخاطب آن‌ها افراد حقیقی و تشکل‌های حقوقی است که ارتباط سازمانی با سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهر ندارد. از جمله وظایف، کمسیون معاملات تدوین لیست نیازمندی‌های سازمان مربوط به خودرو و تجهیزات، تعیین مشخصات فنی کالا و تجهیزات، بررسی چگونگی انطباق مشخصات فنی با کالاهای تحویل به انبار، امتیازبندی فنی کالاها در مناقصه و… است. برخی از مسئولیت‌های این معاونت به شرح زیر است.
رویدادهای مرتبط
از رویدادهای مرتبط با سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی، که افکار عمومی را برانگیخت می‌توان به حادثه‌های آتش‌سوزی ساختمان خیابان جمهوری و آتش‌سوزی و ریزش ساختمان پلاسکو اشاره کرد.
پیوند به بیرون
وب‌سایت رسمی سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران
رده:شهرداری تهران رده:سازمان‌های دولتی ایران رده:آتش‌نشانی رده:سازمان‌های آتش‌نشانی رده:سازمان‌های شهرداری تهران
ایثن، داکوتای جنوبی
ایثن شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۳۱ نفر بوده‌است.
سردار اسماعیل خان سنگسری
دربارهٔ اسماعیل خان
اسماعیل خان از اهالی منطقه طالب آباد مهدیشهر (سنگسر) در شهرستان مهدی شهر بود که شهرتش پیش از این به غلط دامغانی گفته شده‌است. شاید یکی از دلایل آن همسایگی شهرستان‌ مهدی شهر (سنگسر) با دامغان بوده باشد. اما دلیل دیگر آن، اقامت مطلب خان برادر اسماعیل خان در یکی از اردوگاهای تابستانی در نزدیکی دامغان بوده‌است.
دریافت لقب زرریزخان از فتحعلی شاه
علت اعطای لقب زرریز خان به او این است که در زمان فتحعلی شاه از طرف یکی از دول خارجه بسته‌ای به عنوان هدیه به دربار رسید و شاه قصد گشودن آن را کرد. اسماعیل خان که جزء ملتزمین بود استدعا کرد این کار در محوطهٔ کاخ به وسیلهٔ خدمتگذاران انجام شود چه احتمال سوءقصد را نمی‌توان از نظر دور داشت. اتفاقاً هنگام بازکردن، بسته منفجر شد و خساراتی به بار آورد. فتحعلی شاه با آگاهی از این امر، دستور داد برای این دور اندیشی هم وزن سردار اسماعیل خان سکه‌های طلا به او مرحمت شود و چنین کردند و اسماعیل خان معروف به «زرریزخان» شد.
ساخت سقاخانه اسماعیل طلایی در صحن عتیق حرم علی بن موسی الرضا
اسماعیل خان دستور داد، از محل سکه‌های طلایی که به پاس نجات جان فتحعلی شاه دریافت کرده بود، داخل صحن حرم علی بن موسی‌الرضا در مشهد سقاخانه‌ای بسازند و پوشش آن را از طلا کنند که تا به امروز به نام سقاخانهٔ «اسماعیل طلایی» مشهور است.
برادران اسماعیل خان
اسماعیل خان چه خود و چه برادرانش یعنی ذوالفقارخان ٬ مطلب خان ٬ محمدعلی خان و عیسی‌خان مردانی بسیار متهور و جنگجو بوده که در اکثر جنگ‌های مهم دورهٔ فتحعلی شاه به خصوص در اوایل سلطنت حضور داشته و فتوحات نمایانی نموده‌است.
دفع توطئه حسین قلی خان
در سال ۱۲۱۶ ه. ق؛ که حسین قلی خان قاجار برادر اعیانی فتحعلی شاه برای بار دوِم علیه او عصیان ورزیده از کاشان به اصفهان و از آنجا به اراک رفت یکی از سرکردگانیکه تا دم آخر مانند سایه او را تعقیب می‌نمود همین اسماعیل خان بود و پس از اینکه حسین قلی خان نتوانست که از راه کرمانشاه به خاک عثمانی پناهنده شود، به ناچار به طرف قم فرار کرد. پس از اینکه حسین قلی خان در آرامگاه معصومه پناه برد و بست نشست، اسماعیل خان نیز آمده پهلوی او قرار گرفت و به او گفت هر جا که تو بخواهی بروی من همراه تو خواهم بود.
کمک در فتح قره باغ
در سال ۱۲۲۰ ه. ق؛ که فتحعلی شاه برای گرفتن قره باغ و جلوگیری از پیشرفت روس‌ها بدان سمت عزیمت نمود، ابراهیم خلیل خان جوانشیر والی قره باغ که قبلاً با روس‌ها سازش کرده بود از سیسانوف سردار روس درخواست کمک کرد و او هم عده‌ای سرباز به یاری او فرستاد. افراد روس و سربازان قره باغی برای مانع شدن از عبور لشکریان ایران در پل خداآفرین فرار گرفتند. فتحعلی شاه اسماعیل خان را با عده‌ای برای دفع آنان فرستاد و او رفته آن‌ها را متفرق نمود و بعد فتحعلی شاه از رودخانهٔ ارس عبور کرده به نزدیک شوشی (حاکم‌نشین قره باغ) فرود آمد. به‌طوری‌که در بالا گفته شد ابراهیم خلیل خان از سیسانوف سردار روس درخواست کمک کرد و او هم اجابت نموده، عده‌ای هم سرباز را به بهانهٔ محافظت شهر از تعرض لشکر ایران با اجازهٔ ابراهیم خلیل خان وارد شهر کرده، آنجا را مستحکم نمود و همین سال در بادکوبه، ابراهیم خلیل خان از کردهٔ خود که سازش با روس‌ها در راه دادن آن‌ها به شوشی باشد سخت پشیمان شده شرحی به فتحعلی شاه نوشت و اظهار ندامت نمود و ضمناً از او درخواست نمود که اقدامی به عمل آورده، روس‌ها را که باعث زحمتش شده‌اند از شوشی خارج نمایند. فتحعلی شاه سردار اسماعیل خان، سردار حسین خان قاجار قزوینی و امان خان افشار خمسه را به یاری او فرستاد لکن موفقیتی برای سرداران اعزامی ایران حاصل نشد زیرا پیش از اینکه نامبردگان به شوشی برسند، روس‌ها شبانه ابراهیم خلیل خان را با ۳۱ نفر از افراد خانواده اش کشته بودند و با این کشتار دسته جمعی بساط خوانین قره باغ به کلی برچیده شد. سپس در همین سال دولت اسماعیل خان و امام الله خان را برای سرکوب مصطفی خان حاکم شیروان که با روس‌ها علیه ایران سازش کرده بود و همچنین کوچانیدن ایلات آن حدود را به نواحی قراچه داغ (ارسباران) و مغان مأمور نمود.
نیابت والی خراسان
چون در سال ۱۲۲۸ ه. ق. خوانین و بزرگان خراسان علیه محمد ولی میرزا والی خراسان قیام کرده بودند و با اینکه قضیه به مسالمت و مصالحه انجامید، باز آنان دست از ضدیت خود بر نداشته و دنبالهٔ مخالفت خوانین خراسان همین‌طور ادامه داشت تا اینکه دولت در سال ۱۲۲۹ ه. ق. اسماعیل خان را به سرداری و نیابت ایالت خراسان تعیین و دو برادر او ذوالفقارخان و مطلب خان را نیز به همراه او برای تنبیه خوانین مأمور نمود و این سه برادر به سمت خراسان روانه شدند. در جنگ سختی که بین برادران و خوانین در نزدیکی مشهد روی داد خوانین شکست خوردند و به محل‌های خود رفتند.
نبرد با کامران میرزا
ابراهیم خان هزاره از خوانین و از رؤسای بزرگ طائفه هزاره در سال ۱۲۲۹ ه. ق. فیروزالدین میرزا حاکم هرات را وادار به گرفتن غوریان نمود. فیروزالدین میرزا نیز اغواء شده پسر و وزیر خود را با لشکری برای تسخیر غوریان فرستاده و محمدخان پسر اسحاق خان قرآنی حاکم غوریان را محصور نمود. محمدخان که چنین دید، کامران میرزا حاکم قندهار را وادار نمود که برای سرکوبی عموی خود فیروزالدین میرزا به هرات حرکت کند. کامران به طمع اینکه پس از گرفتن هرات ٬ مشهد را هم تسخیر خواهد کرد به سمت هرات رهسپار گردید. فیروزالدین میرزا به واسطهٔ آمدن کامران ترسیده از کردار خود پشیمان شده و سپاه خود را از اطراف غوریان برداشت و از محمدولی میرزا والی خراسان استمداد جست. اسماعیل خان سردار خراسان به همراه برادران خود به یاری او شتافت و در نزدیکی هرات اردوی خود را قرار داد و بعد به جنگ کامران رفت. کامران میرزا چون خود را حریف میدان او ندید بدون جنگ کردن به طرف قندهار معاودت نمود و اسماعیل خان پس از انجام و اتمام کارها و نظم و نسق دادن به آن صفحات به مشهد بازگشت.
در سال ۱۲۳۰ ه. ق. باز دوباره خوانین خراسان علم مخالفت را علیه محمدولی میرزا والی خراسان بلند کردند. اسماعیل خان بار دیگر مأمور قلع و قمع آنان گردید و پس از جنگی سخت خوانین در قوچان محصور شدند و سرانجام قوچان مفتوح شد و خوانین مطیع گردیدند.
میدان اسماعیل طلایی مهدی شهر
در ناحیه طالب آباد مهدی شهر (سنگسر) امروزی میدانی به نام این سردار نامگذاری شده‌است و قرار است به پاس خدمات او، نمونه سقاخانه اسماعیل طلایی که به دست او در صحن حرم امام رضا (ع) ساخته شد، در این میدان بنا گردد.
لمنسویل، ویرجینیای غربی
لمنسویل (به انگلیسی: Lahmansville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرنت، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
استخر (خاش)
استخر (خاش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
یاگور
یاگور (به لاتین: Yagur) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در استان حیفا واقع شده‌است.
پائولو بیانکو
پائولو بیانکو (Paolo Bianco؛ زادهٔ August 20, 1977) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فوجا، باشگاه فوتبال کاتانیا، باشگاه فوتبال کالیاری، باشگاه فوتبال آتالانتا، و باشگاه فوتبال ساسولو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
لشکر دویست و بیست و یکم امنیت (ورماخت)
تشکیل و سازمان
لشکر دویست و بیست و یکم امنیت در بهار سال ۱۹۴۱ با ترکیبی از نیروهای ذخیره از پیش فعال‌شده و نیروهای اخیر جذب‌شده دفاع منطقه‌ای به فرماندهی ژنرال یوهان پفلوگبایل تشکیل گردید. تنها افسر تمام‌وقت دیگر ستاد لشکر سروان کارل هاوپت، افسر عملیات (Ia) آن بود. سه بخش دیگر پراهمیت لشکر توسط افسران ذخیره فرماندهی می‌شدند. هدایت بخش تدارکات (Ib) توسط سرگرد کورت گراف، بخش اطلاعات (Ic) توسط ستوان دوم هلموت بک و بخش اداری توسط هانس ویدر صورت می‌گرفت.
نیروهای متحرک رزمی لشکر شامل هنگ ۳۵۰ پیاده‌نظام به فرماندهی سرهنگ هلموت کوخ می‌شد. نفرات این هنگ نیروهای ذخیره گروه سه با سن بالای سی سال بودند. این یگان نسبت به هنگ‌های دائمی پیاده‌نظام ادوات مکانیزه بسیار کمتری در اختیار داشت و نیروهای آن به جای دوره آموزشی دو ساله ورماخت در دوره صلح، تنها سه ماه آموزش دیده بودند. تعدادی از این افراد تجربه نبردهای پیشین را داشتند. نیروهای هنگ ۴۵ پیاده‌نظام لشکر مسن‌تر، با آموزشی کمتر و تسلیحاتی ضعیف‌تر بودند.
تاریخچه عملیاتی
لشکر دویست و بیست و یکم امنیت در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، به همراه دو لشکر امنیت دیگر در مناطق پشت خط مقدم گروه ارتش مرکز به‌کارگرفته شد. تا پایان ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ ناحیه تحت پوشش این لشکر در شرق لهستان و غرب و شرق بلاروس به ۳۵ هزار کیلومتر مربع رسید. این نواحی با پوشش عمدتاً روستایی از منظر جغرافیایی مخصوصاً جنگل‌های وسیع مستعد فعالیت‌های پارتیزانی بودند. پراکندگی جمعیت در این ناحیه به اندازه‌ای زیاد بود که اداره آن را بسیار دشوار می‌ساخت. به هر صورت با توجه به این که جمعیت محلی در ابتدا نیروهای آلمانی را «رهایی‌بخش» از حاکمیت سرکوب‌گر شوروی می‌دیدند، کار اداره این نواحی تا حدودی ساده‌تر می‌شد. همین همدلی مردم با آلمانی‌ها سبب می‌شد شوروی در این زمان نتواند جنبش مقاومت مؤثری در این مناطق ایجاد کند. نخستین وظایف لشکر دویست و بیست و یکم امنیت امن کردن دو بزرگ‌راه اصلی در منطقه و پاکسازی نواحی بین شهر بیاویستوک و جنگل بیاوویسکا بود. آغاز ماه سپتامبر ستوان بِک، افسر اطلاعات لشکر اعلام کرد این لکشر «هر چه در توانش بوده برای پاکسازی حوزه خود به انجام رسانده‌است.» و شرایط برای «از میان بردن کامل عناصر خائن، خرابکار و غوغایی» مخصوصاً «یهودیان» مهیاست. یکی عمده‌ترین فعالیت‌های لشکر گردآوری جمعیت یهودی در نقاط مشخص و جدا از سایر مردم بود. گفته می‌شود نیروهای لشکر رفتار بسیار سخت‌گیرانه و گاهی مرگباری با یهودیان و عوامل بلشویک داشته‌اند.
جو راثول
جو راثول (Joe Rothwell؛ زادهٔ January 11, 1995) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال منچستر یونایتد، و باشگاه فوتبال بلکپول اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۰ سال انگلستان بازی کرده‌است.
منچستر یونایتد
راثول، فوتبال خود را از آکادمی و بازیکنان ذخیره باشگاه فوتبال منچستر یونایتد آغاز کرد و در سال ۲۰۱۳ به تیم اصلی متچستر پیوست اما در این فرصت بازی نیافت و به تیم‌های بلکپول و بارنزلی قرض داده شد.
آکسفورد یونایتد
در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶، راثول پس از رد پیشنهاد قرارداد جدید با منچستریونایتد، با قراردادی دو ساله به آکسفورد پیوست. او اولین گل بزرگسالان دوران حرفه‌ای خود را در بازی تکراری دور دوم جام حذفی فوتبال انگلیس مقابل باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۶ به ثمر رساند، بازی ای که آکسفورد با نتیجه ۳–۰ پیروز شد. اولین گل او در لیگ در پیروزی ۵–۱ مقابل باشگاه فوتبال بری در ۲۸ مارس ۲۰۱۷ به ثمر رسید.
بلکبرن
در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸، راثول با مبلغی نامشخص به بلکبرن پیوست. او قراردادی سه ساله امضا کرد.
بورنموث
در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، راثول به صورت رایگان به باشگاه لیگ برتری بورنموث پیوست و قراردادی چهار ساله امضا کرد.
زکس کیس
زکس کیس (Sechs Kies؛ به صورت  تلفظ می‌شود؛ ) یک گروه پسرانهٔ کره جنوبی است. این گروه فعالیت خود را در ۱۵ آوریل ۱۹۹۷ آغاز کرد و یکی از گروه‌های آیدل نسل اول کی-پاپ هستند و یکی از اولین گروه‌های بسیار موفق کی-پاپ محسوب می‌شوند و همچنین به عنوان پیشتاز فرهنگ فندم آیدل نیز شناخته می‌شوند. اعضای فعال این گروه در حال حاضر شامل اون جی-وون، لی جایی-جین، کیم جائه-داک و جانگ سو-وون است.
زکس کیس در ۲۰ مه ۲۰۰۰ منحل شد. اعضای این گروه در ۱۴ آوریل ۲۰۱۶ دوباره به هم پیوستند. در ۱۰ مه ۲۰۱۶، آنها با وای‌جی انترتینمنت قرارداد امضا کردند.
کالیبر ۱۹×۹ میلی‌متر پارابلوم
پارابلوم ۹×۱۹ میلی‌متری یا لوگر ۹ میلی‌متری، نوعی فشنگ اسلحه گرم مخروطی‌شکل است که در ابتدا توسط طراح اسلحه گرم اتریشی، گئورگ لوگر در سال ۱۹۰۱ طراحی شد، این فشنگ، به‌دلیل هزینهٔ کم و در دسترس بودن گسترده، به‌عنوان محبوب‌ترین فشنگ تفنگ‌های دستی و مسلسل شناخته می‌شود. این فشنگ، از تجهیزات استاندارد نیروهای ناتو و همچنین در بسیاری از کشورهای غیر ناتو است.
از آن‌جایی که این فشنگ برای پیستول نیمه‌خودکار لوگر پی۰۸ طراحی شده‌است، توسط مؤسسه تولیدکنندگان اسلحه و مهمات ورزشی (SAAMI) و کمیسیون بین‌المللی l'Epreuve des Armes à Feu به آن لقب لوگر ۹ میلی‌متری داده شده‌است.
یک نظرسنجی در ایالات متحده در سال ۲۰۰۷ به این نتیجه رسید که «حدود ۶۰ درصد از سلاح‌های گرم مورد استفاده توسط پلیس، ۹ میلی‌متر [پارابلوم] است» و فروش پیستول پارابلوم ۹×۱۹ میلی‌متری باعث محبوبیت بیشتر پیستول‌های نیمه‌خودکار، نسبت به هفت‌تیر شده‌است.
آناتولی چوبایس
آناتولی بوربسویچ چوبایس (Анато́лий Бори́сович Чуба́йс؛ زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۵۵) است روسیه سیاستمدار و تاجر روسی و یهودی الاصل، مسئول خصوصی‌سازی در روسیه و به عنوان یک عضو با نفوذ در دهه ۹۰ میلادی در دولت بوریس یلتسین به‌شمار می‌رفت. وی در این دوره، شخصیت اصلی در معرفی اقتصاد بازار و اصول مالکیت خصوصی به روسیه پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی بود.
از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، او رهبری انحصاری سازمان برق دولتی رائو یو اس را بر عهده داشت. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۴ که توسط پرایس واتر هاوس کویرز و فاینشنال تایمز انجام شده‌است، وی را به عنوان ۵۴مین رهبر برجسته در جهان معرفی کرده‌است. در حال حاضر، وی رئیس شرکت نانوتکنولوژی روسیه (RUSNANO) است. وی از سپتامبر ۲۰۰۸ عضو شورای مشورتی جی پی مورگان چیس و عضو هیئت مشاوران جهانی در شورای روابط خارجی (CFR) از اکتبر سال ۲۰۱۲ بوده‌است.
اقتصاددان دگراندیش
با شروع از دهه ۱۹۸۰، چوبایس رهبر یک حلقه غیررسمی از اقتصاددانان با محوریت بازار در لنینگراد شد. در سال ۱۹۸۲، به همراه اقتصاددانان یوری یارماگایف و گریگوری گلازکوف، وی مقاله ای با عنوان "Вопросы расширения хозяйственной самостоятельности предприятий в условиях научно-технического прогресса" (سؤالاتب بر گسترش استقلال بنگاه‌های تجاری تحت شرایط علمی و فناوری) را منتشر کرد. نویسندگان معتقدند که هیچ برنامه‌ریزی مرکزی نمی‌تواند تقاضای نهایی محصولات را پیش‌بینی کند. در سال ۱۹۸۲، چوبایس به نخست‌وزیر آینده روسیه یگور گایدار که به سمینارهایی به سرپرستی چوبایس دعوت و در آن شرکت کرده بود معرفی شد.
ریاست خصوصی‌سازی
در سال ۱۹۹۰، پس از انتخاب آناتولی سابچاک به عنوان رئیس شورای شهر لنینگراد، چوبایس سمت معاونت را به دست آورد. وی در تلاش بود تا ایده سابچاک را در ایجاد منطقه آزاد اقتصادی در لنینگراد به اجرا بگذارد. در سال ۱۹۹۱، چوبایس از پیشنهاد رئیس‌جمهور لنینگراد ایسپولکوم را رد کرد تا در عوض به عنوان مشاور دولت برای شهرداری در لنینگراد (در حال حاضر با تغییر نام سن پترزبورگ) تبدیل شود زمانی که سابچاک تازه به عنوان شهردار انتخاب شده بود. در همین زمان، چوبایس به عنوان رئیس مرکز تازه تأسیس واسیلی لئونتیف برای تحقیقات در اقتصاد فعالیت می‌کرد. در نوامبر ۱۹۹۱، چوبایس به عنوان وزیر در کابینه یلتسین منصوب شد و در آنجا مدیریت سبد آژانس فدرال مدیریت اموال دولتی (کمیته مدیریت املاک دولتی) که در حال خصوصی‌سازی در روسیه بود را بر عهده گرفت.