cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
هنر نو
تاریخچه
جنبش هنر نو ریشه در بریتانیا داشت؛ در طرحهای گلدار ویلیام موریس و جنبش هنر و پیشه که شاگردان موریس پایه‌گذار آن بودند. این جنبش همچنین تأثیر زیادی از نقاشان پیشارافائلی، نیز هنرمندان گرافیست بریتانیایی دههٔ ۱۸۸۰ میلادی گرفت. در فرانسه ترکیبی از گرایشهای متفاوت در نقاشی تزئینی و معماری بود. سبک دیگری که بر این جنبش اثر مهمی گذاشت، ژاپنیسم بود: موجی از اشتیاق برای باسمه‌های ژاپنی چاپ شده با تکنیک چاپ‌نقش چوبی که در دههٔ ۱۸۷۰ میلادی به اروپا وارد می‌شد وجود داشت و ویژگی‌های سبکی چاپ‌های ژاپنی در کارهای گرافیکی، چینی‌جات، جواهرات و مبلمان آرت نوو به نمایش درآمدند.
تکنولوژی‌های جدید در چاپ و انتشار سبب شد که جنبش هنر نو به سرعت مخاطب جهانی پیدا کند. نشریه‌های هنری که با عکس‌ها و تصاویر رنگی چاپ سنگی آراسته می‌شدند، نقش اساسی در ترویج سبک جدید داشتند. با پوسترهایی که برای رقصندهٔ فرانسوی لویی فولر و همچنین بازیگر مشهور فرانسوی سارا برنارد در آخرین دههٔ قرن نوزدهم طراحی شد، پوستر نه تنها به‌عنوان تبلیغات، بلکه به‌عنوان یک فرم هنری مطرح شد. تولوز لوترک نقاش و گرافیست فرانسوی نیز از جمله دیگر هنرمندانی بود که به شهرتی جهانی دست یافت و کارهایی در سبک آرت نوُو دارد.
نخستین خانه‌هایی که به سبک هنر نو طراحی شدند، هتل تاسِل و بلومِن‌وِرف بود که در سالهای ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در بروکسل ساخته شدند. معماران این بناها ویکتور هورتا و هنری ون دی-ولده، نه تنها خود ساختمان‌ها، بلکه همهٔ تزئینات داخلی، مبلمان و جزئیات معماری آن‌ها را نیز طراحی کردند. فرم‌های گیاهی و اسلیمی‌های ظریفی که هورتا در طرح موزائیک‌ها و دیوارهای هتل تاسِل به کار برد، به یکی از محبوب‌ترین نمادهای هنر نو تبدیل شد. پس از آن بنای بِرانژه و نیز ورودی ایستگاه مترویی در پاریس توسط هکتور گیمار به سبک هنر نو طراحی و ساخته‌شد که توجه بسیاری را جلب کرد. نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس نقطهٔ اوج هنر نو بود و در زمان برگزاری‌اش از ماه آوریل تا نوامبر سال ۱۹۰۰ نزدیک به پنجاه میلیون بازدیدکننده از سراسر جهان داشت. آثار معماری به نمایش درآمده در این نمایشگاه اغلب ترکیبی از سبک آرت نوُو و سبک نئوکلاسیک منتسب به مدرسه هنرهای زیبای پاریس بود. این بزرگ‌ترین نمایشگاه هنر نو بود، هرچند نمایشگاه‌های دیگر تأثیر حتی بیشتری بر گسترش این سبک داشتند؛ از جمله نمایشگاه جهانی ۱۸۸۸ در بارسلونا که آغاز سبک مدرنیسم را در اسپانیا رقم زد و نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی در ۱۹۰۲ در تورین ایتالیا که محل نمایش آثار هنرمندان سراسر اروپا بود. در پاریس اما هنر نو پس از اوج خود در سال ۱۹۰۰، به سرعت از مد خارج شد. در بریتانیا نخستین نمونه‌های هنر نو در آغاز دههٔ ۱۸۸۰ میلادی خلق شدند، جایی که جنبش هنر و پیشه ارتباط نزدیک‌تری میان هنرهای زیبا و هنرهای تزئینی برقرار کرده و با روی گرداندن از سبک‌های گذشته، در طراحی از کابرد و طبیعت الهام می‌گرفت. هنرمندان بریتانیایی هنر نو در زمینهٔ طراحی پارچه، سرامیک، نقره و جواهرات، مبلمان و معماری فعال بودند. یکی از مهم‌ترین مراکز معماری و طراحی مبلمان در بریتانیا، شهر گلاسگو بود و به‌ویژه طراح‌هایی که توسط چارلز رنی مکینتاش و در مدرسهٔ گلاسگو انجام شد، به شهرت رسیدند. این طرح‌ها بیشتر الهام گرفته از آرت نوُو در فرانسه، هنر ژاپنی و سبک‌های نمادگرایی و نئوگوتیک بودند. مکینتاش طرح‌های خود را در نمایشگاه‌های بین‌المللی در لندن، وین و تورین به نمایش گذاشت و به ویژه بر جنبش جدایی وین تأثیرگذار بود. او به همراه همسرش مارگارت مک‌دونالد مکینتاش که خود نقاش و طراحی پیشرو بود، آثار قابل توجهی خلق کردند که شامل خطوط هندسی ساده با تزئینات گیاهی با انحناهای ظریف و خصوصاً نماد مشهورِ سبک، یعنی رز گلاسگو بودند.
در ایتالیا استیله لیبرتی نام خود را از فروشگاه زنجیره‌ای انگلیسی لیبرتی گرفت که پارچه‌های رنگارنگش به ویژه در ایتالیا بسیار محبوبیت داشت. مشهورترین طراح مبلمان هنر نو در ایتالیا کارلو بوگاتی، پسر یک معمار و مجسمه‌ساز و برادر طراح مشهور اتومبیل بود. کارهای او که شامل نقره‌آلات، منسوجات، سرامیک و سازهای موسیقی نیز می‌شد، به دلیل عجیب و غریب و غیرعادی بودن شاخص بودند. طراحی‌های مبلمان بوگاتی اغلب تداعی‌کنندهٔ طرح یک سوراخ کلید بودند و سطوح آن‌ها با چیزهایی غیرمعمول مانند پوست، ابریشم و استخوان و عاج پوشانده می‌شد و گاهی نیز دارای فرم‌های الهام گرفته از طبیعت مانند شکل مارها بودند.
در اسپانیا یک نسخهٔ بسیار اصیل از این سبک، مدرنیسم کاتالان، در بارسلون پدیدار شد. مشهورترین آفرینندهٔ آن آنتونی گائودی بود که فرم‌های گیاهی و طبیعی هنر نو را به شیوه‌ای بسیار بدیع در طراحی پالائو گوئل به کار گرفت. طراحیهای او پس از ۱۹۰۳ دارای نزدیک‌ترین ارتباط به عناصر سبک هنر نو هستند. هرچند سازه‌های مشهوری از او مانند کلیسای ساگرادا فامیلیا با احیای سبک نئوگوتیک، در تضاد با تمایلات نوگرایانهٔ آرت نوُو قرار می‌گیرند.
در روسیه با انتشار نشریهٔ هنری جدیدی به نام میر ایسکوستوا (دنیای هنر) در ۱۸۹۸، نسخهٔ بسیار رنگارنگی از هنر نو در مسکو و سن پترزبورگ به ظهور رسید. گردانندگان این نشریه نمایشگاه‌هایی از آثار هنرمندان پیشروی روسی برگزار کردند. سبک آنان برخلاف آر نوُوی فرانسه، استفادهٔ کمتری از فرم‌های گیاهی می‌کرد و بیشتر براساس استفاده از رنگ‌های درخشان و طرح‌های نامتعارف برگرفته از فولکلور و افسانه‌های روسی تکیه داشت. از تأثیرگذارترین همکاری‌های این هنرمندان طراحی لباس و صحنه برای شرکت باله روس بود که به سرپرستی سرگئی دیاگیلف تأسیس شد و از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳هر سال در پاریس برنامه اجرا می‌کرد. این لباس‌ها و صحنه‌های رنگارنگ و کم‌نظیر در نشریه‌های مطرح پاریسی بازتاب می‌یافتند و تأثیر قابل توجهی بر هنر و طراحی فرانسه گذاشتند. در روسیه همچنین بناهای متعددی به سبک آرت نوُو تا پیش از انقلاب روسیه ساخته شده‌است، از جمله هتل متروپُل در مسکو با یک دیوارنگارهٔ سرامیکی در نمای ساختمان.
در ایالات متحده آمریکا، شرکت لوئیس کامفورت تیفانی نقشی کلیدی در سبک هنر نو داشت. او که از بیست و چهار سالگی کار با شیشه را آغاز کرده بود، تکنیک‌های تازه‌ای در رنگ‌آمیزی و شکل‌دهی به شیشه ابداع کرد. او پنجره‌های شیشه‌رنگی، گلدان‌ها و حباب‌های چراغ را از شیشه-های رنگارنگ و موزائیکهای زینتی در ترکیب با آهن و برنز طراحی می‌کرد، که هر کدام از آن‌ها توسط تیمی از طراحان و صنعتگران، با دقت بسیار ساخته می‌شد. کارهای شیشهٔ تیفانی در نمایشگاه بین‌المللی سال ۱۹۰۰ در پاریس به موفقیت چشمگیری دست یافت و یک پنجرهٔ شیشه-رنگی او به نام پرواز ارواح برندهٔ مدال طلا شد. همچنین چراغ رومیزی تیفانی به ویژه به یکی از نمادهای جنبش هنر نو تبدیل شد. چهرهٔ مشهور دیگر در هنر نوی ایالات متحده لویی سالیوان معمار آمریکایی بود که به ویژه به خاطر طراحی برخی از نخستین آسمان‌خراش‌های دارای اسکلت فلزی در آمریکا مشهور است.
فرم و شخصیت هنر نو، سبک‌ها و جنبش‌های همدورهٔ آن و ارتباط بین آن‌ها
با وجود اینکه هنر نو با گسترش محدودهٔ جغرافیایی‌اش به گرایش‌های محلی متفاوتی دست یافت، همچنان برخی ویژگی‌های کلی در فرم را داراست. موتیف‌های تزئینی را می‌توان با فرم‌های الهام گرفته از طبیعت و به ویژه فرم‌های گیاهی، خطوط منحنی پویا، مواج و سیال، با شکل‌های نامتقارن و ریتمی مُقطع، در معماری، نقاشی، مجسمه‌سازی و دیگر آثار سبک هنر نو یافت. به‌عنوان یک سبک هنری، هنر نو وابستگی‌هایی به هنر پیشارافائلی و نمادگرایانه دارد و از جنبش هنر و پیشه و نیز ژاپنیسم تأثیر گرفته‌است. بسیاری از هنرمندان این سبک را می‌توان در بیش از یکی از این سبک‌ها رده‌بندی کرد. با این وجود برخلاف نمادگرایی، هنر نو ویژگی‌های ظاهری مشخصی دارد و برخلاف جنبش هنر و پیشه که بر محور کار صنعتگران بنا شده، هنرمندان سبک آرت نوُو از به کار بردن ماشین‌آلات گریزان نیستند و آمادهٔ به کار گرفتن مواد جدید و سطوح ماشین‌کاری شده و انتزاع در خدمت طراحی صرف هستند. با این وجود با آغاز جنگ جهانی اول، طراحی‌های آرت نوُو که تولید پرهزینه‌ای داشتند، به‌تدریج جای خود را به مدرنیسمی با طرح‌های ساده‌تر و خطوط مستقیم دادند که به سبک هنر تزئینی یا آرت دکو تبدیل شد. این طرح‌ها تولید ارزانتری داشتند و زیبایی‌شناسی صنعتی و سادهٔ آن‌ها بیشتر قابل اعتماد بود.
نقاشی و گرافیک
هنر گرافیک در جنبش هنر نو، به دلیل استفاده از تکنیک‌های جدید چاپ، به ویژه لیتوگرافی رنگی که امکان چاپ پوسترهای رنگی در تعدا زیاد را می‌داد، به شکوفایی چشمگیری دست یافت. هنر دیگر منحصر به گالریها و موزه‌ها نبود. می‌شد آن را روی دیوارهای پاریس و تصویرگری‌های نشریه‌ها دید که در سراسر اروپا و نیز ایالات متحدهٔ آمریکا توزیع می‌شدند. محبوبترین موضوع در پوسترهای هنر نو زنان بودند. زنان نماد دلربایی، نوگرایی و زیبایی بودند و اغلب احاطه شده در میان گل‌ها به تصویر کشیده‌می‌شدند.
هنر شیشه‌گری
شیشه¬ از جمله چیزهایی بود که هنر نو در آن راه‌های متعدد و متنوعی برای بیان هنری پید اکرد. کشور فرانسه و به ویژه شهر نانسی از مراکز مهم طراحی و کار با شیشه و ابداع روش‌های جدید در تولید بود. همچنین کارخانه‌ها و مراکز شیشه‌گری در بلژیک، اتریش، انگلیس و آلمان، تولیدکنندگان کریستال در منطقهٔ بوهِم و شرکت تیفانی در آمریکا، با استفاده از روش‌ها و تکنیک‌ها و فرمهای متنوع به تولید اشیای گوناگون شیشه‌ای مانند چراغ، گلدان و پنجره‌های شیشه‌رنگی پرداختند.
هنر فلزکاری و جواهرسازی
در قرن نوزدهم میلادی معمار و نظریه‌پرداز فرانسوی اوژن ویوله لودوک از ایدهٔ نمایان کردن اسکلتهای فلزی در ساختمان‌های مدرن، به جای پنهان کردنشان، حمایت کرده بود، اما معماران آرت نوُو مانند ویکتور هورتا، یک قدم فراتر رفتند و تزئینات فلزی با منحنیهای برگرفته از فرم گل‌ها و گیاهان را هم در داخل و هم در نمای ساختمانهایشان به کار بردند؛ در نرده‌ها و چراغها و جزئیات دیگر در داخل ساختمان و در بالکنها و تزئینات دیگر در خارج بنا. این تزئینات فلزی به یکی از وجه مشخصه‌های معماری هنر نو تبدیل شد و طولی نکشید که این فرمها در اشیای گوناگون مانند آباژورها و نقره‌جات نیز راه یافت. البته در حالی که در آمریکا و فرانسه طراحان این فرمهای گیاهی را به کار می‌بردند، طراحان دیگری در انجمن جدایی اتریش قوریها و اشیای فلزی دیگری با طرحهایی بیشتر هندسی و سبکی موقرانه طراحی می‌کردند.
در طراحی جواهرات نیز هنرمندان آرت نوُو با استفاده از خطوط نرم و منحنی و اغلب فرمهایی برگرفته از طبیعت مانند گلها، پرندگان و حیوانات شاخص می‌شوند. تصویر زنان نیز موضوعی محبوب در این طراحیها است. هنر نو تحولی درخور توجه در صنعت جواهرسازی به وجود آورد که بیشتر توسط کارخانه‌های پاریسی هدایت می‌شد. همچنین تکنیک‌های ساخت و مواد جدیدی مانند شیشه، عاج و استخوان نیز علاوه بر طیف وسیعی از سنگ‌های قیمتی و نیمه‌قیمتی وارد این صنعت شد. همچنین در آمریکا، بریتانیا و آلمان نیز طراحان مطرحی به طراحی جواهرات در این سبک پرداختند.
معماری، دکوراسیون داخلی و مبلمان
معماری آرت نوُو نیز با تزئینات آن شاخص می‌شود؛ بناهایی پوشیده از تزئیناتی با فرمهای منحنی و دارای حرکت، برگرفته از گلها، گیاهان و حیوانات: پروانه¬، طاووس، قو، گل‌های سیکلامن، نیلوفر و ارکیده. نماهای آن‌ها نامتقارن و اغلب پوشیده از تکه‌های رنگارنگ کاشی است و میان ساختار و تزئینات بنا تمایزی ایجاد نشده‌است.
این سبک نخستین بار در بروکسل در طرحهای ویکتور هورتا به ظهور رسید. سپس از آنجا به فرانسه، سوییس، ایتالیا، اسپانیا، آلمان و سایر بخش‌های اروپا گسترش یافت و نامها و ویژگی‌های محلی گوناگونی پیدا کرد. در ۱۹۱۰ به اوج خود رسید و سپس با آغاز جنگ جهانی اول عملاً به پایان خود رسید و جای خود را به سبک تازهٔ آرت دکو داد. در بسیاری از این بناها، معماران همچنین تمام مبلمان و دکوراسیون داخلی را نیز طراحی کرده‌اند و مبلمان آرت نوُو در ارتباط تنگاتنگی با معماری قرار داشت. این قطعات مبلمان اغلب دارای طرحها و پرداخت پیچیده و پرهزینه بودند. همچنین این اشکال وجود داشت که به مالک خانه امکان تغییر یا کم و زیاد کردن چیزی با سبک دیگر، بدون صدمه زدن به فضای کلی اتاق را نمی‌دادند.
سرامیک
بخش پایانی قرن نوزدهم همراه بود با نوآوریهای زیادی در زمینهٔ تولید سرامیک، به ویژه تولید نوعی چینی با حرارت بالا و لعاب متبلورشدهٔ مات. هم‌زمان بسیاری از تکنیک‌های فراموش‌شده نیز دوباره به کار گرفته و احیا شدند. سرامیکهای سبک هنر نو از سرامیک‌های سنتی و مدرن چین و ژاپن نیز، که به دلیل طرحهای گل و گیاه به خوبی با این سبک هماهنگی داشتند، تأثیر پذیرفتند. سرامیک همچنین کاربرد تازه‌ای در معماری و مجسمه‌سازی پیدا کرد و در تزئینات و نمای ساختمان‌ها هم به کار رفت.
پارچه و منسوجات
منسوجات و کاغذ دیواریها از همان ابتدا رسانه‌ای مهم در سبک هنر نو و یکی از عناصر اساسی در طراحی داخلی این سبک بودند. در بریتانیا، ویلیام موریس با طراحی پارچه‌های خود از آغازکنندگان جنبش هنر و پیشه و سپس هنر نو بود. مارگارت مک‌دونالد مکینتاش و مدرسهٔ گلاسگو، همچنین استودیو سیلور در لندن از دیگر پیشگامان طراحی پارچه در هنر نو بودند. در فرانسه، آلمان و بلژیک نیز کارگاه‌ها و نشریاتی بودند که طرحهای پارچه با موتیف گل و گیاه را طراحی می‌کردند و گسترش می‌دادند. در هلند پارچه‌ها اغلب از نقشهای باتیک و نیز هنرهای محلی و قومی تأثیرگرفتند.
شمس‌الدین قادری
شمس‌الدین ابوالفضل محمد بن عمر قادری شهرت‌یافته به شمس‌الدین قادری (۱۴۱۷ - ۱۴۹۷م) قاضی، ادیب و شاعر برجستهٔ مصری در دورهٔ مملوکی بود. در شعر او مضامین دینی و نوآوری‌های ادبی دیده می‌شود.
امیلیو گومز
امیلیو گومز (Emilio Gómez؛ زادهٔ January 14, 1958) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اسپانیا است که او را معمولاً با نام "امیلیو" صدا می‌کنند، وی در پست هافبک بازی می‌کرد.
زندگی حرفه‌ای
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده‌است. قبل از اینکه در فصل ۱۹۸۱–۱۹۸۲ به لالیگا صعود کند در سال ۱۹۸۰، امیلیو به باشگاه فوتبال سلتاویگو نقل مکان کرد و در دسته دوم بازی می‌کرد.
بسکتبال در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸
بسکتبال یکی از ورزش‌های بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ در اندونزی است که از تاریخ ۱۹ اوت تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۸ برگزار شده است.
این مسابقات در دو بخش بسکتبال ۵ نفره و بسکتبال ۳ نفره برگزار شده است.
اولشنا (ناحیه بروون)
اولشنا یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه بروون واقع شده‌است. اولشنا ۴۲۲ نفر جمعیت دارد.
چاندرایان-۳
چاندرایان-۳ (, ؛  ) سومین مأموریت برنامه‌ریزی شدهٔ اکتشافی ماه توسط سازمان تحقیقات فضایی هند (ISRO) است. این فضاپیما مشابه چاندرایان-۲ از یک سطح‌نشین و یک سطح‌نورد تشکیل شده‌است، اما مدارگرد نخواهد داشت. ماژول پیشرانه آن مانند ماهواره مخابراتی عمل خواهد کرد. ماژول پیشرانه سطح‌نشین و سطح‌نورد را تا ۱۰۰ کیلومتری مدار ماه حمل خواهد کرد. ماژول پیشرانه دارای محموله قطب سنج طیفی سیاره قابل سکونت زمین (SHAPE) برای مطالعه اندازه‌گیری‌های طیفی و قطبی زمین از مدار ماه است. این فضاپیما قرار است در ژوئیه ۲۰۲۳ پرتاب شود.
پس از چاندرایان ۲ و درج مداری موفق آن، نقصی در نرم‌افزار هدایت فرود نرم در دقیقه آخر منجر به شکست این مأموریت شده و مأموریت ماه دیگری پیشنهاد شد.
حوزه فرهنگی شرق آسیا
حوزه فرهنگی شرق آسیا یا سینوسفِر (Sinosphere) عنوانی است برای اشاره به مجموعه کشورهایی در ناحیه شرق آسیا که در طول تاریخ تحت تأثیر فرهنگ چین قرار داشته‌اند. عنوانهای دیگری مانند دنیای چینی (Sinic world)، دنیای کنفوسیوس و حوزه فرهنگی چین نیز برای اشاره به سینوسفر به کار می‌روند. در سینوسفر زبان‌های چینی رایج هستند.
مجتمع دگر
مجتمع دَگِر پایگاه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در شهر دارمشتات کشور آلمان در نزدیکی گریزهایم است. این مجتمع در اِبِر اِشتِدتِر وِگ در جنوب فرودگاه گریه‌شیم قرار دارد.
حوزه فرهنگی شرق آسیا
حوزه فرهنگی شرق آسیا از مکتب فلسفی کنفوسیوس، بودیسم، ساختارهای سیاسی و حقوقی و در نگاه تاریخی سیستم یکسان نوشتاری (رسم‌الخط مشترک چینی) بهره می‌برد.
مجتمع دگر
عملیات
فرماندهی امنیت و اطلاعات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا این مجتمع را از سوی آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا اداره می‌کند. ساختمان شماره ۴۳۷۳ در بخش مسکونی این مجتمع، محل مرکز رمزنگاری اروپا یعنی مرکز عملیات، تحلیل و گزارش‌دهی شنود الکترونیک در آلمان است.
حوزه فرهنگی شرق آسیا
سینوسفر شامل چین (PRC)، تایوان (ROC)، کره شمالی، کره جنوبی، ژاپن و ویتنام می‌شود؛ اگر چه مغولستان و بخش‌هایی از آسیای مرکزی هم گاه بر اساس روابط قومی و نه ارتباطات فرهنگی در این فهرست قرار می‌گیرند.
مجتمع دگر
تاریخچه
در سال ۱۹۹۹ نزدیک به ۵۰ واحد فرماندهی امنیت و اطلاعات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا از ایستگاه باد ایبلینگ به دارمشتات منتقل شدند. تا تابستان سال ۲۰۰۴، تیپ اطلاعات نظامی ۶۶ام نیز در دامشتات به آنها پیوستند.
حوزه فرهنگی شرق آسیا
معماری
کشورهای حوزه فرهنگی شرق آسیا دارای سبک مشترک در معماری هستند که برگرفته از چین باستان است.
مجتمع دگر
جابجایی
قرار بود که این مجتمع در سال ۲۰۱۵ به یک مرکز اطلاعاتی یکپارچه در پایگاه نظامی لوکویوس دی. کلی کاسرنه در ویسبادن-ربنهایم منتقل شود.
حوزه فرهنگی شرق آسیا
آیین کنفوسیوس
کشورهای چین و ژاپن و کره و تایوان و ویتنام از فلسفه جهان بینی کنفوسیسوس بهره می‌گیرند. آیین کنفوسیوس یک فلسفه انسان گرایانه است که معتقد است که انسانها قادر به آموختن، قابل ارتقا و عالی شدن هستند.
مجتمع دگر
اعتراض
در سال ۲۰۱۵ جنبش اجتماعی پنگ کالکتیو، در غالب برنامه خروج از سازمان اطلاعاتی با پخش اعلامیه توسط پهپاد، ماموران اطلاعاتی را به خاطر مسائل اخلاقی یا مشکلات اختلال روانی، به ترک شغل تشویق کردند. مدت کوتاهی پس از آن، دسترسی به وبگاه این جنبش با استفاده از رایانه‌های درون این پایگاه مسدود شد.
حوزه فرهنگی شرق آسیا
نئوکنفوسیوس
فلسفه چین باستان در درجه اول با ر آیین نئوکنفوسیوس توصیف می‌شود. در دوران سلسله تانگ، بودیسم در هند نیز برجسته شد.
فرهنگ ادبی
در شرق آسیا فرهنگ بر پایه استفاده از زبان چینی کلاسیک شکل گرفته است.
فرهنگ کسب و کار
کسب و کار و فرهنگ از شرق آسیا به شدت تحت تأثیر آیین کنفوسیوس است. در ژاپن شرکت‌ها به صورت سلسله مراتبی سازماندهی شده و روابط برایشان بسیار ارزشمند است.
آشپزی
غذاهای شرق آسیا دارای مواد غذیی و فنون آشپزی سهام بسیاری از همان مواد و تکنیک‌های. چاپستیک وسیله رایج غذا خوردن از ظرف است که متفاوت از قاشق و چنگال است. استفاده از سس سویا در شرق آسیا بسیار رواج دارد. برنج غذای اصلی غالب در شرق آسیا است و یکی از موضوعات مهم در بحث امنیت غذایی است.
کاراکترهای چینی
در طول تاریخ، چین، ژاپن، کره جنوبی و ویتنام از الفبا یا کاراکترهای چینی استفاده کرده‌اند. امروزه کاراکترهای چینی به طورعمده در چین، ژاپن و تایوان استفاده می‌شوند.
ارس ترکستان
ارس ترکستان نام یک گونه از سرده ارس است.
پالاسیس د گدا
در این دهستان ۴۹۴ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۵۲٫۹۷ کیلومتر مربع است.
پلک لک
پلک لک، روستایی است از توابع بخش چوار شهرستان ایلام در استان ایلام ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان ارکوازی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۶۵ نفر (۳۴خانوار) بوده است.
بزرک‌آباد
بزرک‌آباد (زاهدان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چشمه زیارت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
ریچارد رامیرز
ریچارد رامیرز (Richard Ramirez; – ۱۹۶۰:۲:۲۹, ) قاتل زنجیره‌ای آمریکایی بود. جنایات او بین ژوئن ۱۹۸۴ تا اوت ۱۹۸۵ در کالیفرنیا اتفاق افتاد. او در سال ۱۹۸۹ مجرم شناخته شد و به اعدام محکوم شد. او در سال ۲۰۱۳ در حالی که منتظر اعدام بود درگذشت.
قتل لیانگ
در ۱۰ آوریل ۱۹۸۴ رامیرز دختر چینی-آمریکایی ۹ ساله به نام مِی لیانگ را در زیرزمین آپارتمانش در سن‌فرانسیسکو کشت. لیلنگ همراه برادر ۸ ساله‌اش دنبال یک اسکناس یک دلاری می‌گشت که رامیرز جلو آمد و او را به زیرزمین هدایت کرد. آنجا دخترک را کتک زد، خفه کرد و به او تجاوز کرد و سپس با چاقوی ضامن دار کشت و بدن نیمه‌عریانش را از یک لوله آویزان کرد.
نهایتاً این قتل در سال ۲۰۰۹ به رامیرز ارتباط پیدا کرد؛ چرا که دی‌ان‌ای او با نمونه‌ای تطابق داشت که در صحنه جرم پیدا شده بود. در سال ۲۰۱۶، مقامات اعلام کردند شواهدی از مظنونی دیگر یافت شده که ظاهراً در صحنة قتل لیانگ حاضر بوده‌است. هویت این فرد فاش نشد، زیرا آن زمان نوجوان بود. از سویی به دلیل فقدان مدارک، نتوانستند محکومش کنند.
روابط عاشقانه
در زمان محاکمه، رامیرز طرفدارانی داشت که به او نامه می‌نوشتند و او را ملاقات می‌کردند. در آغاز سال ۱۹۸۵، دورین لیوی نزدیک به ۷۵ نامه در طول حبس برای او نوشت. در سال ۱۹۸۸ رامیرز از لیوی خواستگاری کرد و در ۳ اکتبر ۱۹۹۶ در زندان ایالتی سن کوئنتین کالیفرنیا ازدواج کردند. با این حال، لیوی در نهایت در سال ۲۰۰۹ رامیرز را ترک کرد، زیرا آزمایش دی‌ان‌ای تأیید کرد که او به می لئونگ نه ساله تجاوز کرده و او را به قتل رسانده‌است. رامیرز در زمان مرگش در سال ۲۰۱۳، رامیرز با یک نویسنده ۲۳ ساله نامزد کرده بود.
مرگ
رامیرز در ۷ ژوئن ۲۰۱۳ بر اثر عوارض ثانویه لنفوم سلول B در بیمارستان عمومی مارین در گرین کالیفرنیا درگذشت. او همچنین تحت تأثیر سوء مصرف مزمن مواد و عفونت ویروسی مزمن هپاتیت C قرار گرفته بود.
سون کینگز
سون کینگز (به انگلیسی: Seven Kings) یک ناحیه در لندن است که در منطقه ردبریج لندن واقع شده‌است.
این ناحیه در سال ۲۰۱۱ میلادی ۱۵٬۱۶۴ نفر جمعیت داشته است.
اچناحالی
اچناحالی (به انگلیسی: Achanahalli) یک روستا در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
سرحان سرحان
سِرحان بـِشاره سِرحان (سرحان بشارة سرحان؛ زادهٔ March 19, 1944) یک فلسطینی‌تبار مسیحی شهروند اردن است که در سال ۱۹۶۸ متهم به ترور رابرت اف. کندی شد و در رابطه با قتل او در هتلی در لس آنجلس به ۵۳ سال زندان محکوم شد.
رابرت اف. کندی، سناتور ایالت نیویورک و برادر کوچک‌تر جان اف کندی، رئیس‌جمهور فقید ایالات متحده آمریکا، بود.
سرحان سرحان که در زندان سن‌دیه‌گو کالیفرنیا در حبس ابد به‌سر می‌برد در سال ۱۹۸۹ در مصاحبه‌ای با رسانه‌ها گفت که «تنها چیزی که من را با مسئله رابرت کندی مرتبط می‌کرد این بود که او حامی اسرائیل بود و عمداً تلاش می‌کرد ۵۰ بمب‌افکن به اسرائیل ارسال کند و به فلسطینی‌ها صدمه بزند.».
در آگوست 2021، هیات عفو مشروط ایالت کالیفرنیا به آزادی سرحان بشاره سرحان، قاتل رابرت اف کندی، نامزد دموکرات انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۸ رای داد. رای این هیات که خاطرنشان می‌کند او دیگر یک تهدید محسوب نمی‌شود، به معنی آزادی حتمی او از زندان نیست.
اسکو آهو
اسکو آهو (Esko Aho؛ زادهٔ May 20, 1954) یک سیاست‌مدار اهل فنلاند است که از ۲۶ آوریل ۱۹۹۱ تا ۱۳ آوریل ۱۹۹۵ سمت نخست‌وزیری فنلاند را برعهده داشت. وی از دانشگاه هلسینکی فارغ‌التحصیل شده‌است.
ارس سرخ‌‌گیله
ارس سرخ‌گیله نام یک گونه از سرده ارس است.
چاه محمود (زاهدان)
چاه محمود (زاهدان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چشمه زیارت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
اوه‌زا
اوه‌زا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چوار شهرستان چوار در استان ایلام ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان ارکوازی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۲۲ نفر (۶۰خانوار) بوده است.
کریستیان سوروم
کریستیان سوروم (Christian Sørum؛ زادهٔ December 3, 1995) بازیکن والیبال ساحلی اهل نروژ است.
کلویدیپین
کلویدیپین (INN, با نام تجاری Cleviprex) یک مسدود کننده کانال کلسیم دی‌هیدروپیریدین است که برای کاهش فشار خون در بیمارانی که درمان خوراکی در آن‌ها امکان‌پذیر نیست یا مطلوب نمی‌باشد، کاربرد دارد.
این دارو در تاریخ ۱ آگوست ۲۰۰۸ توسط سازمان غذا و دارو ایالات متحده تأیید شد.
شیمی‌فضایی
کلویدیپین حاوی یک مرکزکایرال است، در نتیجه از دو انانتیومر تشکیل شده‌است. این دارو به صورت یک مخلوط راسمیک در دسترس است، یعنی مخلوط ۱:۱ از شکل (R) - و (S) - مولکول:
ممنتو موری (آلبوم دپش مد)
ممنتو موری (با طراحی" | <span style="font-variant-caps: small-caps; display: inline-block; transform: scale(-1, 1); -moz-transform: scale(-1, 1); -webkit-transform: scale(-1, 1); -o-transform: scale(-1, 1); -ms-transform: scale(-1, 1); transform: scale(-1, 1);">Mori " روی جلد آلبوم) پانزدهمین آلبوم استودیویی دپش مد است که در ۲۴ مارس ۲۰۲۳، توسط شرکت ضبط کلمبیا و میوت منتشر شد. این اولین آلبوم استودیویی گروه پس از مرگ اندی فلچر، از بنیان‌گذاران گروه می‌باشد.
زمینه
در ۲۶ مه ۲۰۲۲، اندی فلچر به‌طور غیرمنتظره ای درگذشت و علت مرگ بعداً دیسکسیون آئورت اعلام شد. اگرچه کار بر روی آلبوم قبل از مرگ فلچر آغاز شد، اما دیو گاهان در مصاحبه ای با ان‌ام‌ئی اظهار داشت که فلچر در هیچ بخشی از آلبوم مشارکت نداشته‌است.
در اوت ۲۰۲۲، تصویری از مارتین گور و دیو گاهان در استودیو در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد که نشان می‌داد آنها در استودیو مشغول کار بر روی آلبوم جدید هستند. در ۴ اکتبر ۲۰۲۲، گروه یک کنفرانس مطبوعاتی در برلین برگزار کرد و آلبوم آینده خود را با عنوان Memento Mori و یک تور جهانی برای همراهی با آن اعلام کرد.
شرحی از آلبوم در وب‌سایت رسمی گروه منتشر شد: «۱۲ قطعه آلبوم گستره وسیعی از حالات و بافت‌ها را ترسیم می‌کند، از آغاز شوم آن تا تصمیم پایانی آن – که گستره‌ای از پارانویا و وسواس به کاتارسیس و شادی را در بر می‌گیرد و به تعداد بیشماری از نقاط بین دست می‌یابد. "
لاس ونتاس
این مجموعه که در محله گیندالرا منطقه سالامانکا واقع شده، در ۱۷ ژوئن ۱۹۳۱ افتتاح شده و دارای ۲۳٬۷۹۸ نفر ظرفیت است. از دیگر کاربری‌های این میدان گاوبازی استفاده برای مسابقات تنیس، برگزاری کنسرت موسیقی و تئاتر است.
ممنتو موری (آلبوم دپش مد)
انتشار
در ۳ فوریه ۲۰۲۳، حساب رسمی توییتر گروه اعلام کرد، آهنگ " Ghosts Again " به عنوان اولین تک آهنگ آلبوم در تاریخ ۹ فوریه همراه با موزیک ویدیو منتشر خواهد شد.
در ۹ مارس، "My Cosmos Is Mine" در پلتفرم‌های استریم برای تبلیغ بیشتر آلبوم منتشر گردید. به صورت تک آهنگ منتشر نشد.
بازخورد
ممنتو موری نمره ۸۶ از ۱۰۰ را در میان چهارده نقد در وبگاه متاکریتیک دریافت کرد که نشان‌دهنده «تحسین جهانی» است. " گاردین " به آن ۴/۵ ستاره داد و نوشت: "اشعار گور می‌گوید-آنچه می‌بینی همیشه در مورد ضروریات زندگی بهترین است - رابطه جنسی و مرگ - و Ghosts Again بهترین تک آهنگ این زوج در اعصار است، یک مدیتیشن طولانی دربارهٔ مرگ و میر. این مختصر و قدرتمند است. صدای هر دو در آن خوب است. تریل‌های همخوانی گور هرگز غنی‌تر از Soul With Me نبوده‌اند، در حالی که گاهان همیشه بی‌قرار از اپرا گرفته تا خزنده، او [در واقع] فردی مرکوری الکتروپاپ است. گرما در ادغام موسیقی صنعتی با ملودی ظریف آلبوم وجود دارد، و جیمز فورد تهیه‌کننده، جرقه‌های عجیبی را در آهنگ‌هایی مانند My Cosmos Is Mine ایجاد می‌کند. برای رکوردی که درگیر مرگ است، قلب بزرگش از زندگی می‌ترکد.»
کوری گرو از رولینگ استون پیام این آلبوم را ستود و اظهار داشت: «اعتراف به مرگ و میر، بسیاری از ممنتو موری را تعریف می‌کند، اما هرگز احساس سنگینی یا حتی آنقدر عبوس نیست. برخی از آهنگ‌ها حتی شاداب به نظر می‌رسند." او نتیجه گرفت: "مثل همیشه در دپش مد، همه چیز به مقدار زیادی اهمیت دارد، و در ممنتو موری، مخاطرات بیشتر از همیشه به نظر می‌رسد."
نظر کریستینا جالرو از ای‌بی‌سی نیوز نیز در مورد آلبوم نیز مثبت بود و اظهار داشت: «۱۲ قطعه کاملاً دپش هستند، از نظر صدا کاملاً مست، از نظر هنری هیجان‌انگیز و گاهی گیج‌کننده. موسیقی عاشقانه به ورطه خیره شده و از آن می‌خواهد که دوباره آن را دوست داشته باشد. مرگ همیشه در حاشیه صدا معلق است، صدایی گرانج، صنعتی و بارانی نیز مملو از مهربانی عجیبی است. دپش مد ممکن است با مرگ و میر روبرو شود، اما قدرت آنها به عنوان نوازنده تا بی‌نهایت گسترش می‌یابد.»
پرسنل
نوازندگان اضافی
فنی
اثر هنری
اوسک (ناحیه بروون)
اوسک یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه بروون واقع شده‌است. اوسک ۷۶۴ نفر جمعیت دارد.
آلن وب
آلن وب (Alan Webb؛ July 2, 1906 – 1906:07:02, June 22, 1982) بازیگر سینما و تئاتر اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به چالشی برای لسی، نیکلاس و الکساندرا، نخستین سرقت بزرگ قطار، زنان عاشق، حکایت‌های کنتربری، دوئل‌بازها، خیانتکار و راز سوم اشاره کرد.
بمب‌گذاری ۱۹۹۹ ولادی‌قفقاز
بمب‌گذاری ۱۹۹۹ ولادی‌قفقاز (1999 Vladikavkaz bombing) در یک بازار شلوغ در ولادی‌قفقاز، اوستیای شمالی-آلانیا، روسیه در ۱۹ مارس ۱۹۹۹ رخ داد، ۵۲ کشته و ۱۶۸ زخمی بر جای گذاشت. بمب‌گذاران در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۳ محاکمه و محکوم شدند. دادگاه همچنین بمب‌گذارانی که از یک واحد نظامی معروف به «اسپاتنیک» بودند را در ۱۸ مه ۱۹۹۹ محکوم کرد که مسبب ۴ کشته و ۱۷ زخمی بودند و در بمب‌گذاری دیگری که در ایستگاه قطار ولادی‌قفقاز در ۲۸ ژوئن ۱۹۹۹ رخ داد ۱۸ تن زخمی شدند. افزون بر آن، دادگاه این افراد را در ربودن چهار افسر روس و بردن آن‌ها به چچن برای باجگیری در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۹ مجرم شناخت. افسران بعداً آزاد شدند. آدام تسوروف (متولد ۱۹۸۰) به حبس ابد محکوم شد و محمود خاتیف و مخمود تمیربایف به ۲۳ سال حبس و عمر خانیف (متولد ۱۹۸۴) به ۱۰ سال زندان محکوم شدند.
تحمل‌پذیری اشکال نرم‌افزار
تحمل‌پذیری اشکال نرم‌افزار به توانایی نرم‌افزار برای ادامه دادن به کارهای معمولش با وجود خطاهای سیستمی یا سخت‌افزاری گفته می‌شود.
پاپاتریگو
پاپاتریگو دهستانی در استان آبیلای اسپانیا است.
در این دهستان ۳۳۲ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۰٫۹۷ کیلومتر مربع است.
روبرتو دی مایو
روبرتو دی مایو (Roberto Di Maio؛ زادهٔ September 21, 1982) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لچه اشاره کرد.
اکثریت ساکت سیاه
اکثریت سکوت سیاه: قوانین مربوط به مواد مخدر راکفلر و سیاست مجازات یک کتاب غیر داستانی است که توسط مایکل جاون فورتنر نوشته شده‌است.
بررسی اجمالی
نگاهی به نقش چگونگی تأثیرگذاری سیاستهای مواد مخدر بر سیاه‌پوستان آمریکا و جنایت در محلات خود است.
پذیرش انتقادی
نیویورک تایمز در نقد و بررسی کتاب گفت: "تاریخچه توانایی افراد سیاهپوست در بیان و عمل به مجازات آنها - برای اینکه در برابر جرم سخت گیر باشند - در قلب یک کتاب جدید جذاب اما بسیار ناقص از مایکل جاوون فورتنر قرار دارد. ""
اچانالی
اچانالی (به انگلیسی: Achanalli) در هند است که در کارناتاکا واقع شده‌است.
جزیره باترست (قلمرو شمالی)
جزیره باترست (Bathurst Island) یکی از جزایر تیوا در قلمرو شمالی استرالیا روبروی ساحل شمالی استرالیا است. بزرگترین روستا در جزیره، وورومیانگا است که ۱۴۵۰ نفر جمعیت دارد و در جنوب شرق جزیره واقع شده‌است.
بان امرود
بان امرود، روستایی است از توابع بخش چوار شهرستان ایلام در استان ایلام ایران.
جمعیت
این روستا در دهستان ارکوازی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۵۲ نفر (۵۱۴خانوار) بوده است.
یاسر عرفات
یاسر عرفات محمد یاسر عبدالرحمن عبدالرؤوف عرفات القدوة الحسینی و کنیه أبو عمّار (زاده ۲۴ اوت ۱۹۲۹ قاهره، مصر – درگذشته ۱۱ نوامبر ۲۰۰۴ در بیمارستان نظامی پرسی، حومه پاریس) رهبر فلسطینی بود. او رئیس حکومت خودگردان فلسطین از هنگام تشکیل در ۱۹۹۶، رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین از سال ۱۹۶۹ و رئیس و بنیان‌گذار جنبش فتح از سال ۱۹۵۹ تا هنگام مرگ بود.
عرفات در آغاز دهه ۱۹۹۰ میلادی، دولت اسرائیل را به رسمیت شناخت و به مذاکره با نخست‌وزیر وقت اسرائیل اسحاق رابین پرداخت. مذاکراتی که به عقد پیمان اسلو میان اسرائیل و فلسطین منجر شد. یاسر عرفات، اسحاق رابین و شیمون پرز به خاطر این مذاکراتشان در راه صلح میان اسرائیل و فلسطین، جایزه صلح نوبل را دریافت کردند.
تأسیس جنبش فتح
در کویت چندی از دوستان فلسطینی وی به پیش او آمدند و بعد از بررسی وضعیت آن زمان فلسطین تصمیم به ایجاد یک جنبش جدید برای آزادی فلسطین گرفتند؛ و در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۹ همراه با خلیل وزیر و صلاح خلف و خالد حسن و فاروق قدومی جنبشی با نام فتح را که مخفف معکوس شده جمله حرکت تحریر فلسطین است، تأسیس کردند.
رابطه با ایران و عراق
تأسیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین، از جانب محمدرضا شاه پهلوی محکوم شده بود، زیرا شاه در آن هنگام از اسرائیل حمایت می‌کرد. ایران و اسرائیل با سازمان آزادی‌بخش فلسطین به مخالفت برخاستند و شکل‌گیری چنین سازمانی را تهدیدی برای منطقه خاورمیانه قلمداد کردند. در مقابل، سازمان آزادی ‌بخش با همه مخالفان شاه روابط برقرار کرد، به ‌طوری‌ که بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران را برای آموزش نظامی در اردوگاه‌ های خود پذیرفت.
۶ روز پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، یاسر عرفات اولین مهمان خارجی ایران بود. هواپیمای او با وجود تعطیلی فرودگاه مهرآباد بر زمین نشست و به محض ورود در پاسخ به دلیل اطلاع ندادن سفرش گفت: «آدم برای رفتن به خانه‌اش اجازه نمی‌گیرد، من هم اجازه نگرفتم.» ابوعمار سپس به مدرسه علوی رفت و با سید روح‌الله خمینی دیدار کرد. او سپس به بهشت زهرا رفت و در سخنرانی ‌اش گفت؛ «به موشه دایان گفتم آمریکا مال تو، من به ایران تکیه می‌کنم.» او یک هفته در ایران ماند و به مشهد و خوزستان هم سفر کرد.
با شروع جنگ ایران و عراق، عرفات که روابط نزدیکی با هردو طرف درگیر داشت و نیز این جنگ را به زیان خود و به سود اسرائیل می‌دانست، در ۲ مهر ۱۳۵۹ با مقامات عراق و چند روز بعد در تهران با رئیس‌جمهور (ابوالحسن بنی‌صدر) و نخست‌وزیر (محمدعلی رجایی) دیدار داشت تا آن‌ها را نسبت به پذیرش میانجی‌ گری متقاعد کند. پیشنهاد عرفات برای حل مسالمت ‌آمیز بحران این بود که عراق در اسرع وقت، نیروهایش را از خاک ایران بیرون بکشد و ادعاهای ارضی خود را تا حل مباحث مورد اختلاف به تعویق بیندازد و در مقابل، ایران نیز انجام مذاکره در یک کشور بی‌طرف را با حضور یک کشور ثالث بپذیرد. این پیشنهاد توسط ایران رد شد.
در جریان جنگ ایران و عراق، ایران و سوریه به هم نزدیک‌تر شدند و به دلیل اختلافاتی که با سازمان آزادی‌بخش فلسطین پیدا کرده بودند، به حمایت از گروه‌های فلسطینی مخالف یاسر عرفات برخاستند. و یاسر عرفات هم از صدام حسین حمایت کرد. عرفات با وجود قطع روابطش با ایران، روابط خود را با مجاهدین خلق ایران حفظ کرد.
عرفات در زمان حمله عراق به کویت از صدام حسین حمایت کرد این اقدام او باعث کاهش حمایت از او در بین کشورهای حاشیه خلیج فارس شد.
مذاکرات صلح فلسطین و اسرائیل
عرفات بیش‌ تر عمر خود را در مبارزه با اسرائیل طی کرد، اما در سال ۱۹۸۸ با قبول قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت موضع خود را در مورد اسرائیل تعدیل کرد.
او در سال ۱۹۷۴، در سازمان ملل متحد درباب مواضع خود سخن گفت و در پایان سخنرانی‌اش گفت:
عرفات در آغاز دههٔ ۱۹۹۰، دولت اسرائیل را به رسمیت شناخت و در مذاکرات صلح فلسطین و اسرائیل، معروف به پیمان‌های اسلو (شماره‌های یک و دو) با نخست‌وزیر وقت اسرائیل، اسحاق رابین شرکت کرد. به دنبال صلح نخستین با اسرائیل (پیمان اسلو ۱)، مناطق خودگردان فلسطین موقتاً تشکیل شد تا در آینده کشور مستقل فلسطینی بشود. وی در سال ۱۹۹۴ همراه با اسحاق رابین و شیمون پرز (وزیر امور خارجه دولت رابین) به خاطر پیمان اسلو میان اسرائیل و فلسطین، جایزه صلح نوبل گرفت. عرفات به عنوان نخستین رئیس‌جمهور فلسطین و محمود عباس به عنوان نخست‌وزیر فلسطین تعیین شدند. در سال ۱۹۹۵، عرفات و رابین، پیمان اسلو ۲ را امضا کردند. در این معاهده مناطق مختلف کرانه باختری و نوار غزه به سه دستهٔ الف، ب و ث تقسیم شده و حکومت خودگردان در سطح محدودی از قدرت اجرایی و مسئولیت ادارهٔ مناطق الف و ب بهره‌مند شد. هم‌چنین چشم‌انداز مذاکرات برای دستیابی به یک توافق نهایی برای حل کامل مناقشات دو طرف بر مبنای قطعنامه‌های ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت ترسیم شد. اسحاق رابین به دلیل تلاش برای صلح با فلسطین، توسط افراط‌گرایان اسرائیل، خائن به آرمان‌های اسرائیل نام گرفت و توسط یک یهودی افراطی در سال ۱۹۹۵ در اسرائیل ترور شد.
علی خامنه‌ای، رهبر ایران، در محکوم کردن مذاکرات عرفات با دولت اسرائیل گفت:
پس از ترور رابین، عرفات به مذاکره با دولت دولت بنیامین نتانیاهو در ۱۹۹۷ پرداخت که موفقیتی نداشت. در سال ۲۰۰۰ با دولت آیهود باراک مذاکره کرد و با اسرائیل پیمان کمپ دیوید ۲ را بست، اما نهایتاً این مذاکرات هم شکست خوردند.
مرگ
یاسر عرفات، برنده جایزه صلح نوبل، که برای نزدیک به چهار دهه رهبری جنبش استقلال سرزمین ‌های فلسطینی را بر عهده داشت، در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۴ پس از چند هفته دوره درمانی در بیمارستانی در پاریس درگذشت. بنا به یافته‌های تحقیقات آزمایشگاهی در سوئیس یاسر عرفات با پلونیوم، مسموم شده بود. فرانسوا بشود، رئیس مؤسسه فیزیک پرتوی در دانشگاه لوزان، گفت تحقیقات بر نمونه‌های بیولوژیکی متمرکز بود که از وسایل شخصی و لباس‌های عرفات در بیمارستان نظامی پاریس گرفته شده و به همسر او سها عرفات، تحویل داده شده بود. آقای بشود به الجزیره گفته‌است: «نتیجه آن شد که آثار پلونیوم روی این نمونه‌ها یافته شد». البته به گفته رئیس تیم تحقیقات آزمایشگاه، برای تأیید قطعی مسمومیت، لازم است که عرفات نبش قبر شود و عنوان داشت: «اگر سهی عرفات(بیوه یاسر عرفات) واقعاً می‌خواهد بداند چه بر سر همسرش آمده، باید نمونه برداری صورت بگیرد یعنی همسرش نبش قبر شود. خانم عرفات باید نمونه‌ای در اختیار ما بگذارد که غلظت بالای پلونیوم را نشان دهد». باید گفت در زمان درگذشت عرفات، مقامات فلسطینی اسرائیل را متهم به مسموم ‌سازی او کردند که یک تیم تحقیقاتی فلسطینی، یک سال پس از مرگ او، احتمال ابتلای او به سرطان، ایدز، و همچنین مسمومیت را رد کرد.
در نوامبر ۲۰۱۲ گروهی از بازپرسان بین‌المللی بنابر درخواست سهی عرفات(بیوه یاسر عرفات)، همسر یاسر عرفات، مأمور شدند تا با نبش قبر وی و نمونه‌برداری از پیکر وی، مجدداً احتمال مرگ وی با موارد رادیواکتیو را بررسی نمایند. اینکار در تدابیر شدید امنیتی برگزار شد و متخصصانی از کشورهای فرانسه، روسیه و سوئیس مأمور آنالیز نمونه گرفته شده شدند.
پولونیوم در جسد عرفات
در فوریه ۲۰۱۵ جنبش فتح گفت: «کمیته ویژه تحقیق دربارهٔ قتل یاسر عرفات، قاتل این رهبر فلسطینی را شناسایی کرده‌است و برای اطمینان از یافته‌های پژوهش به عمل آمده نیاز به زمان دارد». وی تصریح کرد: «اسرائیل مسئول ترور است؛ ولی ما به دنبال شخصی هستیم که مستقیماً اجرای طرح ترور را بر عهده داشته‌ است».
جهان گم‌شده (رمان آرتور کانن دویل)
جهان گم شده نام رمانی علمی-تخیلی از آرتور کانن دویل، نویسندهٔ بریتانیایی است که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد. این رمان در فضای پیرامون آمازون که طبیعتی دست نخورده دارد و هنوز جانوران پیش از تاریخ (دایناسورها و دیگر جانوران منقرض شده) در آن زنده اند اتفاق می‌افتد همچنین در این داستان نبرد میان سرخ‌پوستان و یک قبیلهٔ گوریل مانند هم توصیف شده‌است.
چشمه خان‌محمد
چشمه خان‌محمد مرکز دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
کاندیل
کاندیل به پنج شب مقدس اسلامی مربوط به زندگی محمد اشاره دارد که در ترکیه و جوامع مسلمانان بالکان جشن گرفته می‌شود، هنگامی که مناره‌ها روشن می‌شوند و نمازهای ویژه ای انجام می‌شود ، سنتی که مربوط به سلطان عثمانی سلیم دوم در قرن شانزدهم است، که با حمایت از شیخ الاسلام زمان، فکر می‌کرد که مناسب است که مناره‌های این مساجد را برای این مناسبت‌های مبارک روشن کند. نام «کاندیل» از واژهٔ عربی قندیل به معنی لوستر یا شمع گرفته شده‌است. شب‌های کاندیل نسبت به جشن‌های بایرام اهمیت کمتری دارند.
سکویا (سرده)
سکویا  نام یک سرده از خانواده سرویان است.
باردو
"باردو" وضعیت وجودی میانی بین دو زندگی روی زمین است. طبق سنت تبت، پس از مرگ و قبل از تولد بعدی، هنگامی که آگاهی فرد با
جسمی ارتباط نداشته باشد ، فرد پدیده های مختلفی را تجربه می کند. اینها معمولاً دنباله ای خاص از انحطاط را دنبال می کنند ، دقیقاً پس از مرگ ، روشن ترین تجربیات واقعیتی که فرد از نظر معنوی توانایی آن را دارد و سپس به توهمات وحشتناکی می پردازند که از انگیزه اعمال غیرمتخصص قبلی او ناشی می شوند. برای افراد آماده و به طور مناسب آموزش دیده ، باردو فرصتی بزرگ برای آزادی فراهم می کند ، زیرا بینش متعالی ممکن است با تجربه مستقیم واقعیت پدید آید. برای دیگران ، می تواند به مکانی خطرناک تبدیل شود زیرا توهمات ایجاد شده توسط کارما می توانند شخص را به تولدی کمتر از حد مطلوب سوق دهند.
از نظر استعاره، باردو می‌تواند مواقعی را توصیف کند که شیوه معمول زندگی ما به حالت تعلیق درآمده است، به عنوان مثال، در طول یک دوره بیماری یا در طی یک عقب نشینی مراقبه. چنین مواقعی می‌تواند برای پیشرفت معنوی مثمر ثمر باشد زیرا محدودیت‌های بیرونی کاهش می‌یابد. با این حال، آنها همچنین می‌توانند چالش هایی را به وجود آورند زیرا ممکن است انگیزه های کم مهارت ما همانطور که در sidpa bardo ظاهر می‌شود ‌، در پیش زمینه ظاهر شوند.
برزخ در بودیسم هند
از اسناد اولیه بودایی، به نظر می‌رسد که در شش گروه مختلف مفهوم وجود برزخی (antarabhāva) پذیرفته شده. یعنی Sarvāstivāda Darṣṭāntika ، Vātsīputrīyas ، Saṃmitīya ، Pūrvaśaila و اواخر Mahīśāsaka. چهار مورد اول از این مدارس با هم ارتباط نزدیک دارند. دیدگاه‌های مخالف عبارتند از Mahāsāṃghika ، در اوایل Mahīśāsaka ، تراوادا ، Vibhajyavāda و Śāriputrābhidharma (احتمالا Dharmagupta ).
برخی از اولین ارجاعاتی که ما به "وجود واسطه ای" داریم را می توان در متن سروصداāالدین Mahāvibhāṣa یافت (阿 毘 達磨 大 毘 婆沙). به عنوان مثال ، ماهاویبه نشانگر "وجود اساسی" (本 有) ، "وجود متوسط" (中 有) ، "وجود تولد" (生 有) و "وجود مرگ" (死 有) است (CBETA ، T27 ، بدون . 1545 ، ص. 959 و غیره ) Les sektes of André Bareau's bouddhiques du Petit Véhicule استدلالهای مدارس Sarvāstivāda را به شرح زیر ارائه می دهد: "موجود واسطه‌ای که به این طریق از یک وجود به موجود دیگر عبور می‌کند ، مانند هر موجود زنده ای از پنج جمع (skandha) شکل می گیرد. وجود او با این واقعیت نشان داده می شود که نمی تواند از نظر زمانی و مکانی بین مکان و لحظه مرگ و موارد تولد مجدد ناپیوستگی داشته باشد و بنابراین باید این باشد که دو وجود متعلق به یک سری از نظر زمانی و مکانی به هم پیوند می خورند یک مرحله میانی موجود واسطه گانداروا است که وجود آن به همان اندازه باروری و اتحاد والدین در هنگام تصور لازم است. علاوه بر این ، Antarāparinirvāyin یک آناگامین است که در طول واسطه parinirvāṇa بدست می آورد. در مورد جنایتکار فجیع یکی از پنج جنایت بدون وقفه (ānantarya) ، او کاملاً به همین طریق با وجود یک واسطه عبور می کند که در پایان آن لزوماً در جهنم دوباره متولد می شود."ناشی از یک دوره بعد، هر چند با اندکی تفاوت، Vasubandhu Abhidharmakośa توضیح می دهد (. TRS انگلیسی ص 383ff.):"واسطه و وجود واسطه چیست؟ وجود واسطه‌ای که خود را بین وجود در هنگام مرگ و وجود در بدو تولد قرار می‌دهد، و به مکانی که باید برود نرسیده است، نمی توان گفت که متولد می‌شود. بین مرگ - یعنی پنج اسکندای لحظه مرگ - و بوجود آمدن - یعنی پنج اسکندای لحظه تولد دوباره - وجودی پیدا شده است - 'جسمی' از پنج اسکندای - که به محل تجدید حیات. این وجود بین دو قلمرو تولد دوباره (gatī) را وجود میانی می‌نامند."او برای دفاع از این مفهوم در برابر مكاتب دیگری كه آن را رد می‌كنند ، تعدادی متن و مثال ذکر می‌كند و ادعا می‌كند كه مرگ در یك زندگی بلافاصله به تولد دوباره در زندگی بعدی منجر می‌شود، بدون آنكه هیچ حالت میانی در این دو وجود داشته باشد. هر دو Mahāvibhāṣa و Abhidharmakośa این تصور از حالت میانی پایدار حداکثر "هفت بار هفت روز" (یعنی 49 روز) را دارند. البته این تنها یک دیدگاه است و دیدگاه‌های دیگری نیز وجود دارد.
استدلالهای مشابه نیز در * <i id="mwYg">Satyasiddhi Śāstra هاریوارمن</i> و تفسیر Upadeśa در مورد Prajñāpāramitā Sūtras، که هر دو نفوذ شدیدی از مکتب Sarvāstivāda دارند، مورد استفاده قرار گرفت. هر دوی این متون در آیین بودایی چین تأثیر زیادی داشتند، که این ایده را نیز به عنوان یک قاعده پذیرفته است.
شش باردو در بودیسم تبت
Fremantle (2001) اظهار می‌دارد که شش ایالت سنتی باردو وجود دارد که به شش باردو معروف هستند: باردو از این زندگی (ص. 55) باردو مراقبه (ص. 58) باردو رویا (ص. 62) باردو در حال مرگ (ص. 64) باردو دارماتا (ص. 65) و باردو وجود (ص. 66)
شوگچانگ و دیگران (2000: ص. 5) در مورد Zhitro (تبت: ژی-khro) چرخه تعالیم خوب Lingpa که شامل باردو Thodol و لیست شش باردو: "اولین باردو آغاز می‌‌شود که ما را تولد و ماندگار به عنوان زمانی که زنده‌ایم. دوم باردوی رویاها است. سوم باردو تمرکز یا مراقبه است. چهارم در لحظه مرگ رخ می‌دهد. پنجمین مورد به باردوی درخشندگی طبیعت واقعی معروف است. ششم باردو مهاجرت یا تبدیل شدن کارما نامیده می‌شود.
تفسیر
Fremantle (2001: ص. 53–54) توسعه مفهوم باردو از طریق سنت هیمالیا را ترسیم می‌کند:"در اصل باردو فقط به دوره زمانی بین یک زندگی و زندگی دیگر اشاره داشت و این هنوز معنای ظاهری آن است وقتی بدون صلاحیت ذکر شود. در طی قرن های اولیه بودیسم بر سر این نظریه اختلاف قابل توجهی وجود داشت، یک طرف استدلال می‌کرد که تولد مجدد (یا مفهوم) بلافاصله پس از مرگ دنبال می‌شود و طرف دیگر می‌گوید که باید بین این دو فاصله باشد. با ظهور ماهایانا، اعتقاد به دوره برزخی غالب شد. آیین بودایی بعداً کل مفهوم را گسترش داد تا شش یا چند حالت مشابه را از هم متمایز کند و تمام چرخه زندگی، مرگ و تولد دوباره را پوشش دهد. اما همچنین می‌تواند به عنوان هر تجربه برزخی، هر حالتی که بین دو حالت دیگر قرار دارد تفسیر شود. معنای اصلی آن، تجربه بودن بین مرگ و تولد مجدد، نمونه اولیه تجربه باردو است، در حالی که شش باردوی سنتی نشان می‌دهد که چگونه صفات اساسی آن تجربه در سایر دوره های برزخی نیز وجود دارد. با پالایش حتی بیشتر درک ذات باردو ، می توان آن را در هر لحظه وجود به کار برد. لحظه فعلی، اکنون، باردیو مداوم است، همیشه بین گذشته و آینده معلق است."
برزخ در Theravāda
متون Theravāda Abhidhamma</i> مانند Kathavatthu به طور سنتی این دیدگاه را رد می‌کنند که بین تولد دوباره یک حالت برزخ یا انتقالی (آنتارابهاوا ) وجود دارد، آنها معتقدند که تولد مجدد بلافاصله (در یک لحظه ذهن) از طریق ارتباط مجدد آگاهی ( patisandhi citta ) اتفاق می‌افتد.
با این حال، همانطور که توسط بسیاری از دانشمندان مدرن مانند Bhikkhu Sujato اشاره شده است، بخشهایی از Theravāda Pali Canon وجود دارد که از ایده برزخ پشتیبانی می‌کند، صریح ترین آنها Kutuhalasāla Sutta است.
اولمک
تمدن اولمک (Olmec) قدیمی‌ترین تمدن در آمریکای میانه و نخستین تمدن در مکزیک به‌شمار می‌رود. اولمک‌ها در مناطق پست گرمسیری جنوب مرکزی مکزیک، محل ایالت‌های امروزی وراکروز و تاباسکو زندگی می‌کردند. تمدن اولمک در سان لورنزو تنوختیتلان از حدود سال ۱۱۵۰ ق. م تا ۹۰۰ ق. م و در سایر جاهای نزدیکتر به ساحل خلیج مکزیک از سال ۸۰۰ ق. م تا ۴۰۰ ق. م شکوفا گردیده و پیش از نابودی بر فرهنگ بخش‌های دیگری از آمریکا مرکزی تأثیر گذاشته‌است.
هنر اولمک در پیکرتراشی تأکید بر تجسم بخشیدن به کودکانی چاق با چهره‌های پف کرده و دهانی نیمه باز همراه با نیشخند بود که بر روی هم علایم صورت گربهٔ وحشی را آشکار می‌سازد و در حقیقت چنین پیداست که آن قوم خود را از نسل گربه‌سانان می‌دانستند.
ناحیه باستانی «لاونتا» در جنوب شرقی مکزیک بزرگ‌ترین زیستگاه تمدن اولمک به‌شمار می‌رفت. در این مکان بقایای شهری به شکل یک ردیف ساختمان‌های گلی قرار دارد. در این شهر یک هرم اشکوبه‌ای به طول ۱۳۵، عرض ۷۵ و ارتفاع ۳۵ متر نیز ساخته شده‌است و از قدیمی‌ترین اهرام نوع خود در آمریکای مرکزی بودند. زیستگاه لاونتا در حدود سال‌های ۴۰۰ تا ۳۰۰ پیش از میلاد بر اثر تهاجم اقوام بیگانه ویران شده‌است. از دیگر آثار به جامانده از قوم اولمک می‌توان به هشت سر سنگی بزرگ در «سان لورنزو» اشاره کرد که به احتمال فراوان مجسمهٔ نخستین حاکمان اولمک بوده‌اند. با سقوط این دو شهر تمدن اولمک نابود شد، اما فرهنگ و سنت‌های این قوم مانند پرستش جگوار (پلنگ خالدار آمریکایی)، کنده‌کاری بر روی یشم سبز، کشاورزی، دست نوشته‌ها و نظم اجتماعی آن‌ها بعدها در آمریکای مرکزی و جوامع جنوبی ادامه پیدا کرد.
مردمان
نخستین تمدن‌های بزرگ آمریکای میانه و آمریکای جنوبی با تمدن‌های بین‌النهرین، مصر باستان و چین برابری می‌کردند. در آمریکای میانه، اولمک‌ها سرمشقی برای فرهنگ‌های آینده‌ی منطقه‌ شدند. جگوارپرستی کانون باورهای اولمک‌ها بود که در آن با دیگر اقوام آمریکای جنوبی اشتراک داشتند.
سال‌های بین حدود ۱۵۰۰ و ۹۰۰ پ.م. شاهد نخستین تجلی‌های واقعی تمدن پیشرفته‌تر در آمریکای میانه بودند. مهارت و بهره‌وری زراعی رشد کرد، سفالگری (احتمالاً به‌واسطه‌ی تماس با فرهنگ‌های آندی آمریکای جنوبی) پیچیده‌تر شد و معبد-هرم‌ها ظاهر شدند. این دوره همچنین زمانی بود که نخستین تمدن بزرگ آمریکای میانه -تمدن اولمک‌ها- در آن متولد شد.
زندگی در زمین‌های پست
اولمک‌ها در زمین‌های پست، مرطوب و حاصلخیز جنوب مکزیک سکونت گزیده بودند و فرهنگشان حدود سال ۱۲۰۰ پ.م. شکوفا شد. تا حوالی سال ۸۰۰ پ.م. آن‌ها بخش وسیع‌تری از آمریکای میانه را زیر نفوذ خود آوردند. به‌نظر می‌رسد دیگر اقوام مختلف آمریکای میانه، شاید در نتیجه‌ی روابط تجاری، از نمادگراییِ اولمک‌ها تاثیر گرفتند.
روش‌های کشاورزی اولمک‌ها چندان پیشرفته نبودند، شاید به این دلیل که نیازی به روش‌های پیشرفته نداشتند‌، چون ذرت، محصول اصلی آن‌ها، فراوان بود. اولمک‌ها شکارچی بودند، نه چوپان، چون گله‌های بزرگی از جانوران قابل اهلی‌کردن در این منطقه وجود نداشتند. آن‌ها حیوانات را برای بارکشی به‌کار نمی‌گرفتند و، بر خلاف اوراسیا، خبری از وسایل نقلیه‌ی چرخ‌دار نبود -که، در صورت وجود هم، در زمین‌های مرطوب و باتلاقی سرزمین اصلی اولمک‌ها چندان کاربردی نداشتند.
اوج‌گیری سن‌لورنزو
نخستین مرکز مهم اولمک‌ها سن‌لورنزو بود که روی فلاتی در بالادست رود کُتزاکولکوس در ایالت جنوبی وراکروز در مکزیک قرار گرفته‌بود. سن‌لورنزو بین سال‌های ۱۲۰۰ تا ۹۰۰ پ.م. در اوج بود. این شهر، با سلسله‌مراتبی شامل طبقه‌ی نخبه، کارگران ماهر و کارگران، احتمالا بیش‌تر مقر رهبر قبیله بود تا دولت‌شهر و شاید فقط حدود دو هزار نفر جمعیت داشت. ساختمان‌های سن‌لورنزو را روی تپه‌های خاکی و دورتادور میدان‌هایی باز می‌ساختند. این ساختمان‌ها شامل معابد و خانه‌هایی از الوار و کاه‌گل می‌شدند و به‌نظر می‌رسد که شهر سیستم فاضلاب پیشرفته‌ای هم داشته‌است.
یادبودهای سنگی متعددی، مثل سردیس‌های غول‌پیکر حجاری‌شده، سازه‌های قربانگاه‌مانند، مجسمه‌های بزرگی از افرادی در حالت نشسته و تصویر‌سازی‌هایی از حیوانات گوناگون، و از همه مهم‌تر جگوار، هم وجود داشتند. شاید حجامت و قربانی کردن هم بخشی از مناسک آیینی بوده‌اند، اما این فقط حدس و گمان است.
یک مایل دورتر از سن لورنزو، در کاسکاخال، سنگی کشف کرده‌اند که عمرش به حدود ۹۰۰ پ.م‌. برمی‌گردد و نمادهایی بر خود دارد که ممکن است نوشته‌های اولمک‌ها باشند. این شاید ثابت کند که اولمک‌ها یکی از نخستین نظام‌های نوشتاری آمریکای میانه را ابداع کرده‌بودند.
به‌نظر می‌رسد سن‌لورنزو حدود سال ۹۰۰ پ.م. از رونق افتاد. شواهدی از نابودی فراگیر یادبودها باعث شده‌اند بعضی کارشناسان بگویند قیام یا تهاجمی بزرگ در کار بوده‌است. گروهی دیگر فکر می‌کنند که شاید عوامل زیست‌محیطی به زوال سن‌لورنزو منجر شده باشند.
لاوِنتا
در حدود سال ۱۲۵۰ ق.م. تمدنی در نقطه‌ای از نواحی مرتفع جنگلی که امروزه سُن‌لورنزو تنوختیتلان نامیده می‌شود و مشرف بر دره رودخانه کُتزاکولکوس رودخانه‌ای که در سمت شمالی دشت تهوآنتپک را در خلیج مکزیک آبیاری می‌کند، ایجاد شد. این منطقه نخستین جایی است که در آن قدیمی‌ترین تمدن شناخته شده در آمریکای میانه کشف شده‌است. تمدنی که کاشفان امروزی آن را تمدن اولمک نامیده‌اند.
تمدن اولمک پیرامون ۱۵۰۰ پیش از میلاد آغاز شد و در ۴۰۰ سال پیش از میلاد مسیح منقرض شد. تا ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد مسیح افراد ساکن در قاره آمریکا شروع به کشت و رشد اولین غلات خود، ذرت کردند و شهرهایی را بنا نهادند. در حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، شهرهای کوچکی به این تمدن داخل شدند و تمدن مشخص و پابرجایی به وجود آمد. مراکز این شهرها ویژگی‌های جشن‌ها را با اهرام و میدان‌گاه‌های دارای دیوار بودند. اولین مراکز از این نوع در سَن‌لورنزو بود و یکی دیگر هم در لاونتا قرار داشت. هنرمندان اولمک شکل‌های پلنگ و انسان‌ها را از سفال و سنگ سبز و مجسمه بزرگ سر امپراتور، که در هر شهر مهم نصب شده بود، تراشیده بودند. کاشت و استفاده از ذرت در حدود ۷۵۰۰ سال تا ۱۲۰۰۰ سال پیش آغاز شده‌است. (اصلاح شده برای تغییرات خورشیدی) سوابق اولیه از کشتزارهای کم ارتفاع و پست بوته‌های ذرت و تاریخ آن‌ها به ۵۱۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد اما با وجود این، خانواده‌های حکومت‌کننده، حتی احاطه خود را بر سرزمین‌های تابع خود از دست دادند و تمدن اولمک در ۴۰۰ سال پیش از میلاد با تغییر ظاهر و ویرانی سن‌لورنزو و لاونتا دو شهر مهم این تمدن منقرض شد. این تمدن به عنوان فرهنگ تمدن آمریکایی میانه شناخته شده‌است. تمدن اولمک تمدن مایا را که اولین ساختار آن در حدود ۶۰۰ سال قبل از میلاد مسیح شروع شده و نفوذ آن بر تمدن‌های آینده ادامه دارد، توسعه داده‌است.
از آنجا که شمار محدودی از حروف الفبای اولمک‌ها باقی‌مانده‌است، امکان بازآفرینی تمامی حروف میسر نیست، اما بدون تردید، خط اولمک‌ها، سهم بسزایی در پیدایش خط تصویری مایاها (در حدود ۳۰۰ تا ۹۰۰م) داشته‌است. اولمک‌ها احتمالاً نیاکان مایاها بودند. همچنین این فرضیه وجود دارد که قوم چاوین نیز از نوادگان مهاجران اولمک باشند.
آیین اولمک
در سرزمین اصلی اولمک کشاورزان از کوهستان‌های شمالی تخته سنگ وارد کرده بر رویش کنده‌کاری می‌کردند. سنگ کالایی بود که در سرزمین پر از گل و لجن آن‌ها به سختی به دست می‌آمد. باتلاق نشینان دوام و ماندگاری سنگ را ارج می‌نهادند. از سنگ تندیس‌های کوچک و بزرگ می‌ساختند و در آیین‌های مذهبی اولمک و اغلب به عنوان هدیه برای انداختن در چشمه به کار می‌بردند. مراکز آیینی آن‌ها متشکل بود از اهرام، میدان‌ها، گورستان‌ها و یادمان‌ها. مجسمه‌سازی اولمک گویای این بود که شمن‌ها ادعا می‌کردند که به شکل جگوار در می‌آیند تا برای آموزش مردمشان در دنیای ارواح فعالیت کنند. مجسمه‌های انسان – جگوار ممکن است معرف آن باشد.
در این فرهنگ برای نخستین بار از گاهشماری ۲۶۰ روزه برای آیین‌های مذهبی استفاده شد. همچنین برخلاف قدیم، شکاف چشمگیری میان مردم عادی و نخبگان حاکم ایجاد گشت؛ برای مثال، نخبگان می‌توانستند لباس‌های گران‌قیمت و جواهرات ارزشمند داشته باشند. حتی در خانه‌های آن‌ها نیز فاضلاب و ستون‌های سنگی بزرگی وجود داشت.
باشگاه فوتبال چادرملو
باشگاه فوتبال چادرملو اردکان یک باشگاه فوتبال ایرانی است که در شهر اردکان، استان یزد قرار دارد. این باشگاه در تیر ماه سال ۱۴۰۱ اقدام به خرید امتیاز باشگاه فوتبال قشقایی شیراز برای حضور در لیگ آزادگان کرد.
اولمک
آیین اولمک
نوعی توپ بازی در محوطه‌های رسمی اولمک انجام می‌شد که جزو مراسم عادی بود. تیم‌های رقیب به تقلید برخوردهای اسطوره‌ای مربوط به عالم ارواح می‌پرداختند. این بازی و سایر فعالیت‌های اولمک تا زمان ورود اروپائیان نیز ادامه داشت.