cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
بازبودن
جغرافیا
یک مطالعه در ایتالیا نشان داد که افرادی که در جزایر تیرنی زندگی می‌کردند، اغلب نسبت به افرادی که در سرزمین اصلی زندگی می‌کردند، کمتر در برابر تجربه باز بودند و افرادی که اجداد آنها، برای بیست نسل در این جزایر ساکن بودند، نسبت به تازه واردان، اغلب کمتر در مقابل تجربه باز بودند. علاوه بر این، افرادی که از جزایر به سرزمین اصلی مهاجرت کرده بودند، نسبت به افرادی که در جزایر مانده بودند و همچنین، نسبت به کسانی که به این جزایر مهاجرت کرده‌بودند، اغلب بیشتر در برابر تجربه باز بودند.
افرادی که در مناطق شرقی و غربی ایالات متحده زندگی می‌کنند، نسبت به افرادی که در مناطق غرب‌میانه و جنوب ایلات متحده زندگی می‌کنند، اغلب بیشتر در برابر تجربه باز هسند. بالاترین میانگین نمرات بازبودن در ایالت‌های نیویورک، اورِگن، ماساچوست، واشینگتن و کالیفرنیا دیده شده‌است. کمترین میانگین نمرات در داکوتای شمالی، وایومینگ، آلاسکا، آلاباما و ویسکانسین هستند.
استفاده از مواد مخدر
در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، روانشناسان از مفهوم بازبودن در برابر تجربه برای توصیف افرادی استفاده کردند که احتمال استفاده از ماری‌جوانا در آنها بیشتر بود. در این مطالعات، بازبودن، با خلاقیت بالا، ماجراجو بودن، جستجو برای احساساتِ درونیِ نوین و اقتدارگرایی پایین تعریف شده بود. چندین مطالعهٔ همبستگی تأیید کردند که جوانانی که در این خوشه از ویژگی‌هایِ شخصیتی از نمرهٔ بالایی برخوردارند، بیشتر از ماری جوانا استفاده می‌کنند. تحقیقات جدیدتر، با استفاده از معیارهای معاصر بازبودن، به همین یافته‌ها رسیده‌است.
مطالعات بین-فرهنگی نشان داده‌است که در فرهنگ‌هایی که در آنها بازبودن در برابر تجربه زیاد است، میزان استفاده از مواد مخدراکستازی بالاتر است. اگرچه یک مطالعه در سطح فردی در هلند، در مقایسهٔ کسانی که از مواد مخدر استفاده می‌کنند و کسانی که استفاده نمی‌کنند، هیچ تفاوتی در میزان بازبودن پیدا نکرد. مصرف‌کنندگان اکستازی، نسبت به کسانی که اکستازی مصرف نمی‌کردند، اغلب برونگرایی بالاتر و وجدانی‌بودن کمتری داشتند.
یک تحقیق در سال ۲۰۱۱ مشخص کرد که بازبودن (و نه سایر ویژگی‌های شخصیتی) در اثر استفاده از سایلوسایبین افزایش می‌یابد و اثر آن حتی تا ۱۴ ماه بعد هم باقی می‌ماند. این تحقیق، به این نتیجه رسید که تفاوت‌های فردی در تجربهٔ عرفانی افراد، در زمانی که از سایلوسایبین استفاده می‌کردند، با افزایش سطح بازبودن، همبسته است. میانگین بازبودن، در شرکت‌کنندگانی که با معیارهای یک «تجربهٔ عرفانی کامل» انطباق داشتند، افزایش چشمگیری داشت، در حالی که آن دسته از شرکت‌کنندگان که با معیارها انطباق نداشتند، هیچ تغییری در میزان بازبودن نشان ندادند. پنج مورد از شش بازبودن (همهٔ وجه‌ها به جز وجه عمل‌ها) نشان دادند که این الگوی افزایش، به داشتن تجربهٔ عرفانی، مربوط است. افزایش میزان بازبودن (هم وجه‌های آن و هم از نظر امتیاز کل) در بین افرادی که تجربه عرفانی کاملی داشتند، بیش از یک سال پس از مصرف دارو حفظ شد. شرکت‌کنندگانی که تجربهٔ عرفانی کاملی داشتند، بیش از ۴ نمره، امتیاز T (آزمون آماری تی-استیودنت) بین سطح پایه و پیگیری را تغییر دادند. در مقایسه، مشخص شد که میزان بازبودن با افزایش سن در هر دهه از عمر، به اندازهٔ یک نمره از امتیاز T کاهش می‌یابد.
دراگیوتسی
دراگیوتسی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان گابروو واقع شده‌است.
دومین سوشی
دومین سوشی (Sushi domain) یک دومین پروتئین محافظت‌شده‌است که با نام‌های دیگری چون پودمان‌های «پروتئین کنترل‌کنندهٔ کمپلمان» (CCP) و «تکرارهای هم‌واکنش کوتاه» (SCR) هم شناخته می‌شود.
این دومین پروتئینی در انواع گوناگونی از پروتئین‌های چسبندگی و کمپلمان‌ها یافت می‌شود. ساختار این دومین کاملاً شناخته شده‌است و از یک آرایش بتا-ساندویچ درست شده‌است: یک وجه آن، سه صفحه بتا با پیوندهای هیدروژنی دارد که یک ناحیهٔ سه صفحه‌ای در مرکز مولکول ایجاد می‌کند و یک وجه دیگرش، از دو صفحه بتای مجزا تشکیل شده‌است.
برخی از پروتئین‌های این گروه، در شکل‌گیری ساختار پایه‌ای آنتی‌ژن‌های گروه‌های خون سهیم هستند.
ساختمان دفتر ثبت اسناد (تبریز)
ساختمان دفتر ثبت اسناد مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، میدان ساعت -ابتدای خیابان ارتش جنوبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سیاه‌مرغ چشم‌سفید
سیاه‌مرغ چشم‌سفید نام یک گونه از تیره سیاه‌پره‌ایان است.
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۰۷
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۰۷ هفدهمین فصل لیگ برتر فوتبال استونی است که با قهرمانی باشگاه فوتبال لوادیا تالین به پایان رسیده‌است.
پلی‌آف سقوط
تیم نومه کالیو پس از تساوی ۲-۲ در دو دیدار رفت و برگشت با گل در خانه حریف به لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۰۸ صعود کرد و تیم کورساره به لیگ دسته اول فوتبال استونی سقوط کرد.
چیرچلو
خصوصیات
چیرچلو ۴۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۶۱ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه بین‌المللی ونیز
دانشگاه بین‌المللی ونیز (به ایتالیایی: Venice International University) یک دانشگاه در ایتالیا است که در ونیز واقع شده‌است.
ژان پیر تروکی
ژان پیر تروکی (Jean-Pierre Truqui؛ زادهٔ July 7, 1956) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی و باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد.
شهدخوار پشت‌زرشکی
شهدخوار پشت‌زرشکی یا شهدخوار کوچک یک شهدخوار بومی گات غربی هند است. مانند سایر شهدخوارها، آنها عمدتاً از شهد تغذیه می‌کنند، اگرچه از حشرات مخصوصاً برای تغذیه جوجه‌های خود استفاده می‌کنند. آنها پرندگان کوچکی هستند که ساکن هستند و در جنگل‌ها یافت می‌شوند، اما به ویژه جذب باغ‌هایی در لبه جنگل می‌شوند که در آن مردم گیاهان گلدار مناسبی پرورش می‌دهند. آنها معمولاً در هنگام نشسته شهد می‌خورند. این پرندگان گرده‌افشان مهم برخی از گونه‌های گیاهی هستند.
بهتمال
بهتمال (به انگلیسی: Bhimtal) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش نینیتال واقع شده‌است. بهتمال ۷٬۷۲۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیاه‌مرغ بال‌زرد
سیاه‌مرغ بال‌زرد نام یک گونه از تیره سیاه‌پره‌ایان است.
لیگ قهرمانان فوتسال آسیا ۲۰۱۸
لیگ قهرمانان فوتسال آسیا ۲۰۱۸ نهمین دوره از لیگ قهرمانان فوتسال آسیا، که با حضور ۱۶ تیم از تاریخ ۱۰ تا ۲۱ مردادماه ۱۳۹۷ در ۲ سالن فوتسال گور آمنگ روگو و گور یو ان وای یوگیاکارتا اندونزی برگزار شد.
گروه‌ها
تیم‌ها به چهار گروه A, B, C, D تقسیم‌بندی شدند.
دانشگاه بینا نوسانتارا
دانشگاه بینا نوسانتارا (به لاتین: Bina Nusantara University) یک دانشگاه‌ در اندونزی است.
مدرسه انوشیروان
مدرسه انوشیروان مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ امام خمینی - تقاطع چهارراه شریعتی و باغ گلستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۴۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ژان پیر تیسیر
ژان پیر تیسیر (Jean-Pierre Teisseire؛ زادهٔ August 31, 1940) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون، باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال استاد رنس، و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد.
زوتی دامای ایکس۷
زوتی دامای اکس ۷ یک خودرو در کلاس کراس اوور از برند چینی زوتی آتو است که از روی فولکس‌واگن کراس بلو کپی‌برداری شده است. این خودرو در سال ۱۳۹۷ توسط نمایندگی های یاران خودرو عرضه شد اما به دلیل عدم آشنایی عموم مردم با برند زوتی، موفقیتی در بازار به دست نیاورد.
امکانات رفاهی
این خودرو، با ۶ کیسه هوا عرضه می‌شود که شامل ۴ کیسه هوا برای ردیف جلو و ۲ نمونه‌ی پرده‌ای است. کنترل فشار باد تایرها، نگه‌دارنده‌ی صندلی کودک روی صندلی عقب (ایزوفیکس)، سنسورهای نزدیک شدن به مانع از جلو، عقب و طرفین، حفظ خودرو در شیب و رادار نقطه‌ی کور، مهم‌ترین آپشن‌های ایمنی دامای X7 هستند.
کرسلیووتسی
کرسلیووتسی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده‌است.
چیریه
چیریه (به ایتالیایی: Cirié) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
خصوصیات
چیریه ۱۷٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۸٬۹۴۲ نفر جمعیت دارد و ۳۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کنستانتین یکم، شاه ارمنستان
کنستانتین یکم، شاه ارمنستان (Կոստանդին Ա؛ زاده – درگذشته 1310)، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۲۹۸ تا ۱۲۹۹ میلادی بود که پس از وی، لئو سوم، به تاج و تخت ارمنستان رسید. او پسر لئو دوم ارمنستان و کیرانا د لامپرون بود و بخشی از دودمان هتومی بود.
فیلم‌خانه ملی ایتالیا
فیلم‌خانه ملی ایتالیا فیلم‌خانه و بایگانی فیلم ایتالیا است که در شهر رم واقع شده‌است و در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد. این فیلم‌خانه طبق قانون، قانون واسپاری را مدیریت و نظارت می‌کند و کارش جمع‌آوری، حفظ و نشر محصولات سینمای ایتالیا است. این تنها کتابخانه فیلم ایتالیایی است که از حق قانونی جمع‌آوری و نگهداری اجباری کلیه فیلم‌های ایتالیایی یا فیلم‌هایی که کشور ایتالیا هم نقشی در تولیدشان داشته و نامشان در فهرست عمومی ثبت فیلم که توسط سیائه ایجاد شده، برخوردار است.
فیلم‌خانه ملی ایتالیا که در سال ۱۹۴۹ در رم تأسیس شد، تمام فیلم‌های ملیت ایتالیایی تولید شده از آن زمان را حفظ می‌کند. خاستگاه فیلم‌خانه ملی از میراث بایگانی «مرکز تجربی فیلم‌سازی» است که در سال ۱۹۴۳ توسط اشغالگران نازی منحل شده بود و فیلم‌های منحصر به فرد خود را از دست داده بود. فیلم‌هایی که به آلمان فرستاده شده بودند، در جریان جنگ جهانی دوم گم شدند و تلاش‌های فراوان برای ردیابی آنها در آلمان و اتحاد جماهیر شوروی پس از جنگ ناموفق ماند.
سیاه‌مرغ تک‌رنگ
سیاه‌مرغ تک‌رنگ نام یک گونه از تیره سیاه‌پره‌ایان است.
لوون سوم، شاه ارمنستان
لئو سوم، شاه ارمنستان (Լեիոն Գ؛ زاده ۱۲۸۹ – درگذشته ۱۳۰۷)، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۳۰۳ یا ۱۳۰۵ تا ۱۳۰۷ همراه با عمویش، هتوم دوم بود. یکی از اعضای دودمان هتوم، او پسر توروس سوم ارمنستان و مارگارت لوسیگنان بود، که دختر شاه هیو سوم قبرس بود.
سلطنت لئو
در سال ۱۳۰۳، در حالی که هنوز به جایی بند نبود، او مالک پادشاهی ارمنستان پس از کناره‌گیری عمویش هتوم دوم، نایب‌السلطنه بود. پادشاهی ارمنی کیلیکیه در آن زمان در یک وضعیت ناپایدار بود، و یک رابطه شکننده را با امپراتوری مغول حفظ می‌کرد، این درحالی بود که در برابر حملات مسلمانان مملوک از جنوب دفاع می‌کرد. تخت پادشاهی ارمنستان چندین بار در طول عمر کوتاه لئو جابجا شد، که عمدتاً توسط عموی او هتوم دوم در سال ۱۲۹۵ و همچنین در سال ۱۲۹۶ میلادی توسط پدرش توروس سوم، به آرامش رسید، سپس توسط سمبات عموی دیگرش غصب شد، و البته پیش از آن توسط برادرش کنستانتین سوم ارمنستان غصب شده بود؛ و توسط برادرش هتوم دوم در سال ۱۲۹۹سرنگون شد. توروس سوم در سال ۱۲۹۸ کشته شد و پس از هتوم در سال ۱۳۳۰ تاج پادشاهی توروس به پسرش لئو رسید.
در سال ۱۳۰۵هتوم و لئو رهبری ارتش ارمنستان را برای شکست نیروهای مملوک در باگراس به عهده گرفتند. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۳۰۷، لئو و هتوم با خدم حشم خود در حالی که به بارگاه سردار مغول بیلارگو در آنازاروا رفتند، به قتل رسیدند.
خانواده
او با دخترعموی خود آگنس ماری د لوسیگنان (درگذشت ۱۳۰۹)، دختر شاهزاده ایزابلا ارمنستان و آمالریک د لوسیگنان، ازدواج کرد ولی صاحب فرزندی نشد.
ایوانکووتسی
ایوانکووتسی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان گابروو واقع شده‌است.
بیمیونیپاتنام
بیمیونیپاتنام (به انگلیسی: Bheemunipatnam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Bheemunipatnam mandal واقع شده‌است. بیمیونیپاتنام ۱۸٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲٬۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
چیرو مارینا
چیرو مارینا (به ایتالیایی: Cirò Marina) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کروتون واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای لونات پوتزولو و سوپینو خواهرخوانده‌های چیرو مارینا هستند.
مهر خاموش (مجموعه تلویزیونی)
مهر خاموش یک مجموعه تلویزیونی به کارگردانی سیروس مقدم و تهیه‌کنندگی رضا جودی محصول سال ۱۳۸۱ است. این مجموعه در ۱۷ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای از شبکه پنج پخش شد.
خلاصه داستان
داستان این سریال دربارهٔ دو شخصیت با نام‌های مسعود و پریسا است. آنها در دانشکده پزشکی تحصیل می‌کنند و در روزهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی، با وجود اختلاف‌های شدید فکری و طبقاتی با هم ازدواج می‌کنند و مدتی بعد نیز صاحب دو فرزند با نامهای مهران و مینو می‌شوند.
با شروع جنگ ایران و عراق، مسعود به جبهه اعزام می‌شود و پریسا تحت فشار پدرش تصمیم می‌گیرد از ایران خارج شود. مسعود با این تصمیم پریسا مخالف است. درنهایت آنها از هم طلاق می‌گیرند و…
تومیاکی فوکودا
؛ یک مقام رسمی ورزش اهل ژاپن و کشتی‌گیر بازنشسته آزاد است که در سال ۱۹۶۵ عنوان قهرمانی سبک‌وزن جهان را بدست آورد. او نایب رئیس کمیته المپیک ژاپن است ، و نیز رئیس کمیسیون مرکز آموزش ملی است. او همچنین رئیس فدراسیون کشتی ژاپن و نایب رئیس اتحادیه جهانی کشتی (FILA) است. او به‌عنوان سرپرست تیم‌های ژاپنی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و بازی‌های شرق آسیا ۲۰۰۵ خدمت کرد.
کیسلکووتسی
کیسلکووتسی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده‌است.
رادوتسه (آلکسیناتس)
رادوتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده‌است. رادوتسه ۴۹۳ نفر جمعیت دارد.
ژان پیر دسترومل
ژان پیر دسترومل (Jean-Pierre Destrumelle؛ ۲ ژانویه ۱۹۴۱ – april 2002) بازیکن فوتبال اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی و باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national football B team, France national amateur football team، و سیزم بازی کرده‌است.
کالج زنان چلتنهام
کالج زنان چلتنهام (Cheltenham Ladies' College) یک مدرسه شبانه‌روزی دخترانه مستقل برای دختران ۱۱ تا ۱۸ ساله در چلتنهام، انگلستان است.
بهاونیپاتنا
بهاونیپاتنا (به انگلیسی: Bhawanipatna) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کالاهاندی واقع شده‌است. بهاونیپاتنا ۸۳٬۷۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سمبات، شاه ارمنستان
سمبات، شاه ارمنستان (Սմբատ؛ زاده ۱۲۷۷ میلادی – درگذشته ۱۳۱۰ میلادی)، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸ میلادی بود. پس از وی، کنستانتین یکم، به تاج و تخت ارمنستان رسید. او پسر لئو دوم ارمنستان و کیرانا د لامپرون و بخشی از دودمان هتومی بود.
سلطنت سمبات
سمبات به کمک برادرش کنستانتین در سال ۱۲۹۷ تاج و تخت را در حالی که برادران هتوم دوم و توروس در کنستانتینپول بودند، به دست آوردند. سمبات برای مشروعیت دادن به غصب حاکمیت در مراجعه داوطلبانه به دادگاه غزن، توانست موقعیت خود را به عنوان پادشاه نزد حاکم مغول در ایران به رسمیت بشناسد. او همچنین با برقراری پیوند خانوادگی با خان مغول بدنبال نزدیک کردن احتمالی خود با خان را داشت.
در بازگشت برادران هتوم سمبات به وسیلهٔ داغ آتش هتوم را کور کرد و هر دو برادر را در پارزرپرت زندانی کرد. توروس در سال ۱۲۹۸ به دستور سمبات به قتل رسید، اما کنستانتین به سمبات خیانت کرد و به هتوم کمک نمود تا سمبات را سرنگون کنند، با فرض اینکه بعد از برگرداندن تاج و تخت به هتوم نابینا آزاد شود، سمبات به کنستانتین تسلیم شد و بعد از استقرار مجدد تاج و تخت به هتوم. هر دو یعنی سمبات و کنستانتین مابقی عمرشان به زندان افتادند.
کاشنتسی
کاشنتسی یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده‌است.
ژان پیر دلونه
ژان پیر دلونه (Jean-Pierre Delaunay؛ زادهٔ January 17, 1966) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌ می‌توان به باشگاه فوتبال لو آور و باشگاه فوتبال داندی یونایتد اشاره کرد.
چیسانو سول نوا
چیسانو سول نوا (به ایتالیایی: Cisano sul Neva) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ساونا واقع شده‌است.
خصوصیات
چیسانو سول نوا ۱۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۴۸ نفر جمعیت دارد و ۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهرهای بیگاسترو و لو ویگان، گار خواهرخوانده‌های چیسانو سول نوا هستند.
چیسلاگو
چیسلاگو (به ایتالیایی: Cislago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
خصوصیات
چیسلاگو ۱۰٫۹۲ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۰۶۳ نفر جمعیت دارد و ۲۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بومیان اولیه آمریکا در اورگن
بومیان ایالت اورگن، یک مجموعه ای از قبایل اصلی ایالت اورگن امروزی هستند که درمنطقهٔ شمال غربی ایالات متحده آمریکا در ساحل اقیانوس آرام زندگی می‌کردند، یا هنوز در منطقه ای تعیین شده ساکن هستند. ایالت اورگن در حال حاضر روابط خود را با ۹ گروه قبیله ای که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند حفظ می‌کند، اما می‌داند که تعداد بسیار بیشتری از گروه‌های قبیله ای خود مختار در زمین‌های آن ایالت می‌زیستند که دیگر یا نشانی از ایشان نمانده یا امروزه در نهادهای اتحادیه‌های بزرگتر جذب شده‌اند. شش قبیله از نه قبیله در اواخر قرن بیستم، پس از پایان دادن به حقوق معاهده خود و احیای آن از دهه ۱۹۵۰، به رسمیت شناخته شدند.
کاشفان، تاجران خز، و اقوام بومی
به دلیل اینکه هیچ گروه از بومیان اولیه آمریکا در ایالت اورگن، چه قبل و چه بعد از ورود اروپایی‌ها به قارهٔ آمریکا، برای خود زبان نوشتاریی حفظ نکردند، لازم است از حکایت‌های بازدیدکنندگان و سوابق آن‌ها و مطبوعات خارجی‌هائی که اغلب متخاصم بوده و با درک ضعیف از فرهنگ بومیان منطقه برای بازسازی داستان و تاریخ مردمان بومی اورگن می‌نوشتند استفاده شود.
به مدت دو سال یعنی از ۱۱۸۳ تا ۱۱۸۵ خورشیدی (۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ میلادی) سفر اکتشافی لوئیس و کلارک دوام آورد. در این سفر سراسر رودخانه کلمبیا را که ایالت‌های اورگن و واشینگتن امروزی را سیر می‌کند، پیمودند. در این سفر بر عکس بازدید کنندگان پیشین که به سواحل بالا و پایین سفر نموده و با مردم بومی ساکن آنجا فقط کوته زمانی تماس برقرار کرده بودند، گروه لوئیس و کلارک اولین گروه با پیشینه اروپائی آمریکایی بودند که در میان قبایل اورگن مدتی زندگی کردند. این مکتشفین، سوابق دقیقی در مورد بومیان و کسانی که در سفرهای خود با آنها روبرو می‌شدند باقی گذاشتند، در نتیجه، اولین گزارش مکتوب از جمعیت بومی اورگن توسط گروه لوئیس و کلارک ارائه شده‌است.
لوئیس و کلارک با گروه خود زمان طولانی در میان قبیله‌های مختلف طبقه‌بندی شده به خصوص قبیلهٔ شینوک، مردمی که به گویش‌های زبان شینوکان، شامل کاتلامِت، واسکو، ویشرام، کلَتسُپ، و قوم کلَکامس است زندگی کردند. لوئیس و کلارک در زمان سفر خود، جمعیتی حدود ۱۶۰۰۰ نفر را برای مردمان مختلف شینوک تخمین زدند، در حالی که با قبایل دیگر موجود در منطقهٔ اورگن کل جمعیت بومی را به ۵۰۰۰۰ نفر رساندند.
پس از خروج گروه مکتشفین لوئیس و کلارک از ارگن، اولین سفیدپوستانی که وارد این منطقه شدند، تاجران خز بودند که برای به دست آوردن پوست سگ آبی که بیش از حد در بازار طرفدار داشت و در رودخانه موجود بودند وارد این سرزمین شدند. یکی از تاجران خز بنام راس کاکْسْ، بود که در ۲۰ اردیبهشت ۱۱۹۱ خورشیدی (۱۰ ماه مه ۱۸۱۲ میلادی) وارد ساختمان جدید قلعهٔ اَستُر، واقع در حدود ۴/۸ کیلومتری جنوب تانگ پوینت در دهانهٔ رود بزرگ کلمبیا بود، شد. او دو دهه بعد از سفرش گزارشی برای آیندگان از خود به جای گذاشت. وی در این گزارش خاطرهٔ خود را از تنش بین تاجران خز و بومی‌های منطقه در رابطه با تلاش آن‌ها در دزدی اشیاء و گاهی دزدیدن آذوقه‌های تاجران توسط مردان بی‌باک بومی را به یاد می‌آورد، که با چه خشونتی از جانب تجار اروپائی الاصل مواجه می‌شدند.
به گواهی کاکْسْ که برای اولین بار در ژوئن ۱۸۱۲ با قایق پاروئی به کلمبیا رفت، با هیچ مشکلی با بومیان آمریکا روبرو نشدتا اینکه گروه وی به اولین آبهای سریع‌السیر رودخانه کلمبیا که ساعتی حدود 170 mi در حرکت بود رسیدند. این قسمت رودخانه را در سر بالائی رودخانه غیرقابل قایق‌رانی یافتند. کاکْسْ این قبایل را با صفاتی چون «بی‌تردید کثیف‌تر و زشت‌تر» از قبایل ساحلی دانست. و چنین برداشت کرده بود که آن‌ها به گروه‌های خانوادگی تقسیم شده‌اند که «کاملاً مستقل از دیگری به نظر می‌رسند» و تحت کنترل یک رئیس واحد نیستند. در طول سفر، رد و بدل هائی انجام می‌شد که در آن تنباکو و «هدایای ناچیز» با ماهی قزل آلا مبادله می‌کردند که مکمل مفاد موجود این گروه مسافرین بود.
پس از چند روز که دوباره مجبور به حمل آذوقه در اطراف آبهای سریع‌السیر شدند، گروه مسافرین با مشکل سرقت کالاهای بدون مراقبت خود روبرو شد که مجبور به شلیک تیر تفنگ و زخمی شدن یکی از بومیان شد. در سفر برگشت در اکتبر ۱۸۱۲ مشکلات و درگیری‌های مشابهی در مناطق حمل و نقل رخ داد که از جمله رویارویی با «پنجاه یا شصت نفر از بومیان ملبس به پیراهن‌های جنگی و کاملاً مسلح» که ظاهراً سعی داشتند تاجران خز را به منظور سرقت از آنها متوقف کنند. از گروه کاکْسْ دو بسته کالا به سرقت رفت که باعث گروگان - گیری از بومیان شد تا مجبور به بازگشت کالاها شوند.
در خاطرات کاکْسْ آمده: در خشکی، با قبایل متمایز دیگری که مسلح و سوار بر اسب بودند روبرو شدند. این سوارکاران «تمیز» بودند و «پیراهن‌ها و شلوارهای چرمی زیبا» دربرداشتند و «شیوه جسورانه‌ای داشتند که ما در هیچ‌یک از قبایل ساکن ساحل دریا به بالا مشاهده نکردیم». سایر قبایل محلی، بدون اسب، از تلاش برای دزدی دوری نکردند. اخیراً شاهد یک جنگ بین قبیله اسب سوار و اعضای یک قبیلهٔ پیاده هم بودیم.
کاکْسْ در سفرش در قسمت بالاتر رودخانه، با قبیلهٔ والا والا روبرو شد، او از آنها به عنوان «قطعاً دوستانه‌ترین قبیله ای که در مسیر رودخانه دیده بودیم» یاد کرد، که «به‌طور وضوح یک فضای باز بدون سوء ظن با اعتماد به نفس در راه و روش آنها» دیده شد، که «یکباره سوء ظن را از بین برد و دوستی ما را تضمین کرد.» کاکْسْ در مقایسه این قبیله با قبایل دیگری که دیده بود نوشت:"«ما از چند خانواده در روستا دیدن کردیم. به محض ورود ما را دعوت به نشستن در بهترین مکان که برایمان انتخاب کردند و فوراً یک حصیر تمیز برای نشستن پهن شد. در حالی که بقیه اعضای قبیله، به ویژه زنان و کودکان در فاصله‌ای محترمانه قرار گرفتند، بدون اینکه هیچ نوع کنجکاوی مزاحمت باری را که در میان قبایل پایین رودخانه در مورد اسلحه‌ها یا لباس‌هایمان تجربه کرده بودیم از خود نشان دهند. زنان این قبیله نیز با درجه‌ای از مهربانی از زنان دیگر قبایل متمایز بودند. آنان از خودشیرینی‌های نفرت‌انگیزی که زنان دامن علفی پائین رودخانه داشتند دور بودند، و به همان اندازه عاری از تظاهر محبت بودند. فحشا در میان آنها ناشناخته است. و من معتقدم هیچ انگیزه ای آنها را وسوسه نمی‌کند که میزان عفت خود را نقض کنند.»"
ورود مبلغان انگلیسی
با وجود اینکه تعداد بیشماری از مستقلات وابسته به قبیله‌های گوناگون به‌طور گسترده در سراسر سرزمین اورگن موجودند، مستعمرین مقیم در شرق ایالات متحده به اسکان تاریخی و ادعای ضمنی این قبایل نسبت به سرزمین‌های خودشان توجه نکردند و آن‌ها را به رسمیت نشناختند. در سال ۱۸۲۸، معلمی در نیوانگلندبه نام هال جکسون کلی، یکی از نمایندگان برجسته مأمور به ایجاد مستعمرهٔ اروپائی در سرزمین اورگن، در گزارشی به کنگره از این منطقه به عنوان «با ارزش‌ترین بخش‌های اشغال نشده کره زمین» یاد کرد.
دیگران نیز همین شور و شوق کِلی را داشتند. و به دنبال دسترسی به آنچه که به تصور آنها به عنوان سرزمین‌های خالی از سکنه بود اقداماتی کردند و مایل به مشارکت در ایجاد جوامع جدید در این نواحی که به گمان خود بکر بودند شدند. با تأسیس شهر اورگن در محل تلاقی رودخانه‌های کلَکِمِس و ویلامت، استعمار اروپایی-آمریکایی سرزمین اورگن به‌طور جدی توسط جان مک لافلین، عامل اصلی شرکت خلیج هادسون در سال ۱۸۲۹ در این منطقه آغاز شد.
تازه واردان دهه ۱۸۲۰ به نواحی شمال غربی اقیانوس آرام بیماری‌هایی را با خود به همراه آوردند که جمعیت بومی اورگن هیچ مصونیتی در مقابل آن گونه بیماری‌ها نداشتند. امواج بیماری‌های مسری بین سال‌های ۱۸۲۴ و ۱۸۲۹ جوامع بومیان آمریکا را فرا گرفت، با آبله، سرخک، و بیماری ناشناخته‌ای که در آن زمان به عنوان «تب آگه» توصیف می‌شد، ده‌ها هزار نفر از بومیان اولیه را در نواحی بسیاری نابود کرد. یکی از ناظران برآورد می‌کند که در یک تابستان ۸۰ درصد از جمعیت بومی‌ها جان خود را با ابتلاء به بیماری‌های مشابه از دست دادند. روستاها خالی از سکنه شدند و بقایای قلیل برخی از گروه‌های قبیله ای جذب جوامع دیگر شد.
لوئیس اف. لین از میسوری، به عنوان سناتور ایالات متحده، لایحه ای را در ۱۱ دسامبر ۱۸۳۸، به مجلس سنا ارائه داد که در آن خواستار اشغال منطقه اورگن در شمال به ۴۲ درجه عرض جغرافیایی و غرب کوه‌های راکی شد. تا بتوانند در ساحل رودخانه کلمبیا قلعه ای بسازند تا تحت حاکمیت نیروی نظامی ایالات متحده شود و تابع قوانین مالیاتی آن گردد. بدین ترتیب صحنه برای درگیری بین دولت آمریکا در واشینگتن دی سی و گروه‌های بومیان که به‌طور تاریخی در این منطقه اجدادی شان ساکن بودند، فراهم شد.
در تلاش برای تبدیل اعضای قبیله کلیکتات به مسیحیت. مبلغان مذهبی به رهبری جیسن لی، متدیست یک «کلیسای بزرگ بومیان» در دالِس اورگن در سال ۱۸۳۹ ایجاد کردند. لی همچنین تصمیم به ساختن یک شهرک جدید برای اسکان استعمارگران اروپائی-آمریکائی در دهانه رودخانهٔ اومپکوا، در سرزمین‌های اجدادی قبیله اومپکوا گرفت. لی و همراهانش ایام خود را در میان جمعیت بومی که بردبار و بواسطهٔ فرهنگ قومیشان با تازه‌واردها همراه بودند سپری کردند. همان‌طور که یکی از مورخان اولیه اشاره کرد، مبلغان معتقد بودند که بومیان این ناحیه «به راحتی تحت تأثیر قرار می‌گرفتند، و به تقلید از اشکال و روش عبادت مبلغان مستعد بودند».
عیناّ مانند مستعمرات شرق آمریکا که با ورود اروپائیان، سرخپوستان آن نواحی برای اولین بار با بیماری‌های مسری اروپائیان برخورد کردند و با واگیری آن بیماری‌ها جانشان تلف شد، در قلمروی اورگن هم با ورود اولین تله‌گذاران و بازرگانان اروپایی، مردم بومی حوضه کلمبیا تحت تأثیر بیماری‌های مسری تازه‌وارد قرار گرفتند که درصد زیادی از جمعیت آن‌ها را نابود کرد. لی و همراهانش دریافتند که جمعیت منطقه ای که وی قبلاً از آن بازدید کرده بود به کمتر از ۳۷۵ نفر کاهش یافته‌است و معتقد بود که حتی امید به ادامهٔ زندگی این عده از بازماندگان هم محدود است. در نتیجه برنامه‌های جدید تبلیغات مذهبی در دره رودخانه امپکوا کنار گذاشته شد.
کلیسای متدیست به طرح‌های بزرگ خود در قلمرو جدید ادامه داد. با دسترسی به درخت‌های تنومند زیاد در منطقه کلیسا یک کارخانه چوب بری ایجاد شد. و همچنین با هدف آموزش دادن به مردم بومی در راه‌های صنعت داخلی یک «آموزشگاه کارگری» تأسیس نمود. پس از جلسه مشاورهٔ ماه مه ۱۸۴۱، جامعه متدیست منطقه ساختمانی به ارزش ده هزار دلار در مجاورت شهر امروزی سیلم در دشت چِمِکِتا ساخت. و در آنجا مدرسه ای برای جمعیت بومی پایه‌گذاری کرد. این مدرسه به مدت ۹ ماه اداره شد. اما به دلیل عدم موفقیت در بهار ۱۸۴۳ به حال خود رها شد.
هیچ چیز مانع ورود مهاجران اروپایی-آمریکایی بیشتر در این دوره نشد. با رشد تعداد ساکنین که در بیش از ۳ یا ۴ ساختمان در شهر اورگن نبود، تا بهار ۱۸۴۳ به حدود ۳۰ ساختمان افزایش یافت. به پیشنهاد جِیسِن لی به دولت فدرال، یک مأمور از میان بومیان اولیه برای اداره امور آن در سرزمین اورگن منصوب شد. الایجا وایت در اوایل سال ۱۸۴۲ توسط دولت جان تایلر، رئیس‌جمهور وقت، به این سمت منصوب شد. در این انتصاب از استفاده عنوان فرماندار سرزمین ارگن برای وی خودداری شد. دولت به وایت همچنین اجازه شفاهی داد تا از بودجه دولتی برای هزینه‌های ضروری مربوط به ادارهٔ آن سرزمین استفاده کند.
الایجا (الیاس) وایت نمایندهٔ دولت آمریکا در سرزمین اورگن پس از ورودش به فورت ونکوور، به زودی متوجه شد که روابط بین مهاجران اروپائی و گروه‌های بومیان مختلف بدتر از قبل شد. اعضای قبیله کایوس یک آسیاب را واقع در مجموعهٔ مذهبی وائیلاتپیو در نزدیکی والاوالا در ایالت واشینگتن امروزی به آتش کشیدند. در ضمن گمان می‌رود که قبیلهٔ نزپرس، در شرق، در آستانه طغیان علیه استعمارگران در لَپوِی هستند. این مکانی است در بخشی از ایالت آیداهو امروزه است. شایعاتی در میان شهرک نشینان منطقه منتشر شد که قبایل بومی سرزمین متحد شدند تا یک حمله هماهنگ برای نابودی جامعه‌های اروپائی نشین انجام دهند. یک گروه هشت نفره مسلح اروپائی الاصل برای پایان دادن به این تهدیدهای مظنون با دو مترجم عازم سفر شدند.
برای نشان دادن یک جبهه متحد، نماینده عملیات تجاری بریتانیا در منطقه، به گروه هشت نفره آمریکایی‌ها پیوست. مأمور بومی منتصب دولت، الیاس وایت، در جلسه ای با نِزپِرس به‌طور یکجانبه مجموعه ای از قوانین را در بارهٔ نگرانی‌های شهرک نشینان سفیدپوست ارائه کرد، و بومی‌ها را مجبور به انتخاب یک رئیس و نایبان رئیس نمود. وایت اعلام کرد که این مقامات به‌طور جمعی مسئول رفتار خوب مردم خود شناخته می‌شوند. اصلاحات مشابهی بعداً بر قبیلهٔ کایوس هم تحمیل شد.
نژادپرستی و خشونت
صدمات مالی وارده به سفیدپوستان به اندازه خسارت‌های وارده به قبایل بومیان آمریکا نبود. یکی از مهاجران این دوره، جان بیسون تبعه انگلیسی، در مارس ۱۸۵۳، ایلینوی را به مقصد اورگن ترک کرد و در پایان سپتامبر به دره رودروگ رسید. او پس از سه سال زندگی در اورگن به واسطهٔ آنچه در روابط بین بومیان و شهرک نشینان دید از آن دیار رانده شد، به شرق بازگشت تا کتابی در مورد آزار و اذیت بومیها به دست مهاجران سفیدپوست بنویسد. بیسون نوشت:"«به دلیل کمبود آب در منطقه، کارگران معدن هرسال به مدت چند ماه بیکارند. غذایشان در این مدت نان مرغوب و گوشت گاو است، و عموماً همراه است با استفاده فراوان تنباکو و ویسکی. به این ترتیب کیفیت غذا، و سموم مصرف شده، همراه با یک جوّ تحریک کننده، احساسات شهوانی آن‌ها را تحریک می‌کند. و با کمبود موانع اخلاقی و موجودیت قانون مدنی، آن‌ها را به دنبال زیاده روی در هتک حرمت سرخپوستان بی دفاع روان می‌دارد. من از بازگوئی وقایع وحشت بار می‌گذرم. و فقط یادآور می‌شوم که هر پدر یا مادر آمریکایی می‌تواند به راحتی تصور کند که اگر بدون محافظت و در انزوا، در دره‌ها و پستی و بلندی‌های محل، در محاصره گروهی از مردان با شرایطی که در بالا توضیح داده شد روبرو شود، سرنوشت دخترانشان چه می‌شود. این تسکینی نیست که بگوییم زنان قربانی، تمایل به اعمال شهوانی آن گونه مردان دارند؛ زیرا مشهور است که پدران و برادران این زنان اغلب برای به دست آوردن تصرف قهری زنان و دخترانشان تیرباران می‌شوند. اگر در نظر بگیریم که برای این گونه تجاوزات خود چه تنفر و مجازاتی را بر نژاد دیگری وارد می‌کنیم، باید به عظمت این اشتباه پی ببریم.»"برخی از شهرک نشینان اروپائی پیشینه با موفقیت جمعیت بومیان را مجبور به داد و ستد زنان برای آذوقه و تسلیحات کردند. این تجارت جسم برای اسلحه گرم بود که به قبایل جنوب اورگن ابزار کافی برای مقاومت در طول جنگ رودخانه روگ ۱۸۵۵–۱۸۵۶ را فراهم نمود.
از دیدگاه افراد غیر بومی، نسل‌کشی بومیان عادی و رایج بود. و اینکه از ساحل اقیانوس آرام تا کوه‌های راکی باید هر «سرخپوستی» از بین برود. یک مزاح تاریک و شرورانه رایج این بود که «چنانچه یک مرد سفیدپوست با یک سرخپوست «نر» و یک آهو ی نر همزمان روبرو شود، باید به مرد سرخپوست شلیک کند و آهو را به حال خود بگذارد تا فرار کند».
جنگ رودخانه روگ (۱۸۵۵–۱۸۵۶)
بومیان اورگن جنوبی از بی‌رحمی و تجاوزهای معدنچیان سفیدپوست و شهرک‌نشینان پر از ترس و وحشت بودند. درخواست‌های آن‌ها به مقامات سفیدپوست برای محافظت از ایشان مورد توجه هیچ‌یک از مقامات آمریکائی قرار نگرفت.
در تابستان ۱۸۵۵، روزنامه اورگان استیتمن نامه‌ای از یک ناشناس با امضای «یک معدنچی» چاپ کرد. نویسندهٔ این نامه پیش‌بینی قتل‌عام‌های خونین توسط «سرخ پوستان» را علیه جمعیت سفیدپوست اورگن حتمی دانست. این ادعا بهانه ای به مأمور زیردست نماینده بومیان برای جنوب اورگن داد تا جلسه ای عمومی را در یکی از شهرهای دره ویلامت تشکیل داد و رسماً ۳۰۰۰ سرباز داوطلب از بین شهروندان را برای مبارزه با خطر دعوت گرد. با انتشار نظرات روزنامه‌ها در سواحل بالا و پایین، از قلمرو واشینگتن تا کالیفرنیای شمالی، تقریباً به اتفاق آرا برای جنگ، جنون جنگی قلمرو اورگن را فرا گرفت،
فرماندار جورج لاکاری خواسته مردم را لازم به اجرا دانست و اعلامیه ای مبنی بر اعلان جنگ صادر کرد و از نظامیان داوطلب خواست فوراً به میدان بروند. به دنبال آن جنجالی از خشونت شدید آغاز شد. بومیان از روستاهای خود به بیابان رانده شدند، و بسیاری از آن هاکشته شدند. در ماه اکتبر ۲۷ بومی توسط شهرک نشینان در جریان یورش به یک روستا کشته شدند. با سوزاندن یک خانه متعلق به یک سفیدپوست و کشتن ۲۷ شهرک نشین، بومیان اورگن نیز به انتقام جوئی قیام کردند. این واقعه بهانه ای برای ادامه جنگ توسط طرفداران آن شد.
جان بیسون که شاهد جنگ رودخانه روگ بود بعداً در مورد آن نوشت:"'در طول سالهای ۱۸۵۵–۱۸۵۶، بیش از ۲۰ قتل توسط بومی‌ها انجام شد و تعدادی از آنها تحت تعقیب قانونی قرار گرفتند و به دار آویخته شدند. اما هیچ گزارشی از تعداد بومیان کشته شده ثبت نشد. روش رایج در بین سفیدپوستان آن بود که هر زمان که ممکن بود به یک بومی تیر اندازی شود می‌شد. و خیال تیر انداز راحت بود که مصون از تعقیب قانونی خواهد بود.»"جنگ علیه بومیان آمریکا، در مطبوعات نوپای اورگن منطقی جلوه داده شد. یک مقاله در ۱۰نوامبر ۱۸۵۵، چنین نظر داد، که:"«سرخپوستان هیچ شباهتی جز شکل و شمایل با انسان ندارند. از آنجائی که طبیعتاً نادان، حقیر و پست هستند، ذهنشان برای آموزش مغزی و بدنشان برای کارهای جسمی بی اندازه ناتوان است. خدا ما را فرستاده‌است که آنها را نابود کنیم؛ همانطور که با بنی اسرائیل از قبایل مشابه کرد.»"با کشته شدن ۱۰۰ نفر از بومیان رودخانه روگ و ۹۴ سرباز، شبه نظامی یا شهرک نشین، جنگ در ژوئن ۱۸۵۶ به پایان رسید. بومیان تولوآ و سایر قبایل پس از جنگ سر زمینهای اجدادی خود را از دست دادند و به محدوده‌های گوناگون یا «رزرویشن» منتقل شدند.
سلب مالکیت و سیستم محدودهٔ اسکان بومیان اولیه (رزرو)
با این حال برای اسکان قانونی سفیدپوستان در این منطقه، بر اساس قراری به نام «موافقتنامه ارگن» ایالات متحده توانست قلمرو ارگن را از انگلستان تحویل بگیرد. یکی از اصول این موافقتنامه از طرف انگلستان احترام به حق مالکیت بومیان منطقه بود. به این معنی که ایالات متحده باید با قبایل ساکن ارگن قرارداد واگذاری زمین ترتیب می‌داد. انتقال حق مالکیت اراضی به سفیدپوستان بدون موافقت ساکنین بومی امکان‌پذیر نبود. برای حل این مسئله، کنگره ایالات متحده در همان سالی که «قانون اهدای زمین اورگن» اجرایی شد، «قانون پیمان با بومیان» را هم تصویب کرد. این قانون راه انتصاب مأموران خاص دولتی با اختیارات مذاکره و بستن قرارداد با بومیان به جهت واگذاری زمین‌هایشان را باز کرد. جزو اختیارات این مأموران انتقال بومیان منطقه به نقاط دیگر هم بود.
پس از تصویب هر دو قانون ده سال آینده شاهد امضای قراردادهایی با گروه‌های بومی در سراسر قلمرو اورگن، از جمله قبایل وارم اسپرینگز و واسکو (۱۸۵۵)، سیلِتْز (۱۸۵۵)، گروه کآوکریک (۱۸۵۳)، اوماتیلا (۱۸۵۵). و کالاپویا (۱۸۵۵) بود. چندین قبیله ساکن دره ویلامت در ابتدا موفق به حفظ حقوق خود نسبت به مالکیت سرزمین‌هایی که در آن زندگی می‌کردند شدند. اما، این قراردادها هرگز توسط دولت ایالات متحده تصویب نشد، و با مذاکرات بعدی به سرپرستیجوئل پالمر منجر به تأسیس اتحادیهٔ قبایل دره ویلامت شد، و نهایتاً با انتقال آنها به یک منطقهٔ حفاظت شده (رزرو) پایان یافت.
حذف رسمیت بومیان
در دهه ۱۹۵۰، قبایل ساکن قلمروی اورگن سریعاً حقوق خود را برای صلاحیت قانونی سرزمین‌های خود، و پذیرش تأییدیه رسمیت توسط دولت فدرال از دست دادند. دولت ایالات متحده به انجام مسئولیت‌های خود در قبال سرزمین‌های بومی که قبلاً توسط توافقنامه‌های معاهده تضمین شده بود، پایان داد. در میانهٔ قرن بیستم شاهد حذف رسمیت بیش از ۱۰۰ قبیله بومی، توسط دولت فدرال در غرب ایالات متحده بود.
قانون عمومی ۲۸۰
چندی از اقوام بومی اورگن و چهار ایالت دیگر از طریق قانون عمومی ۲۸۰ که توسط کنگره ایالات متحده تصویب شد در سال ۱۹۵۳ مالکیت قانونی خود را بر قلمروهای اجدادی خود از دست دادند. این قانون، تعقیب برخی جرایم مدنی و جنایی که اعضای قبیله عاملش بودند را به مجریان قانون ایالتی واگذار کرد. و همچنین حق رسیدگی به جرایمی که در محوطهٔ یک قبیله رخ می‌داد را هم از شورای قبیله ای اخذ کرد. فقط قبیله بِرنْزپایو، قبایل اتحادیهٔ وارم اسپرینگز، و قبایل اتحادیهٔ رزرو یوماتِلا از این قانون مستثنی هستند.
قانون حذف ائتلاف با کلَمِث
رَوَند نظارت بر انتقال سرزمین‌های بومی با تصویب قانون عمومی ۵۸۷ در سال ۱۹۵۴، تحویل زمین‌های بومی را بدون دخالت دولت فدرال تصویب کرد، و به دست افراد غیردولتی داد. و به رابطهٔ ودیعه ای بین دولت ایالات متحده با قبایل کلمث، موداک، و گروه یاهوسکین اِسنِیکز خاتمه داد.
در آن زمان، در سرزمین‌های کلَمِث صنعت چوب بری و الوار رونق خاصی داشت و اقتصاد محلی را غنی کرده، و کْلَمِث را به یکی از ثروتمندترین گروه‌های بومی تبدیل کرده بود. دولت فدرال بر این باور بود که با فروش زمین‌های جنگلی کْلمِث و توزیع درآمد آن بین اعضای تثبیت شده کْلَمِث موفق به ایجاد ثروت فردی شود. و در نتیجه به استقلال سرزمین‌ها از نظارت دولت فدرال کمک می‌کند. قبایل کلَمِث تا حدی به این دلیل خاتمه یافتند که دولت فدرال آنها را آماده برای خود مختاری و همسان سازی دانست.
قانون حذف بومیان اورگن غربی
در همان سال با قانون خاتمه کلَمِث توسط کنگره ایالات متحده قانون عمومی ۵۸۸ که به عنوان قانون سلب مسئولیت دولت از رابطهٔ خاص با بومیان ارگن غربی نیز شناخته می‌شود، تصویب شد. بدین وسیله اعتبار و خدمات خاصی که از طریق قراردادهای قبلی توسط دولت فدرال به اقوام قبیله ای ارائه می‌شد نفی شد و به خدمات دولت فدرال به این قبایل پایان داد. پس از دریافت گزینه‌های مختلف برای اینکه با زمین‌های مشترک خود چه کنند، هر دو قبیله تصمیم گرفتند بخشی یا تمام دارایی‌های قبیله ای خود را بفروشند. به دنبال این تصمیم، دو اتحادیه قبایل سیلِتز و قبایل گرندراند با ثبت فهرست اعضاء خود در دولت فدرال توانستند با دریافت وجوه حاصل از فروش زمین‌ها آنرا به‌طور مساوی بین اعضاء خود تقسیم کنند. اعضای کنفدراسیون سیلِتز برای هر نفر ۵۴۲/۵۰ دلار دریافت کردند، در حالی که اعضای کنفدراسیون گرندراند هر کدام ۳۵ دلار دریافت کردند. به‌طور کلی شصت گروه قبیله ای در غرب رشته کوه‌های کَسکِید امتیازات قبلی خود را که به رسمیت شناختن قومی آن‌ها توسط دولت فدرال کمک می‌کرد، با ایجاد این قانون از دست دادند.
مرمت
با از دست دادن امتیازات قبیله ای، شش قبیله بومی در دهه‌های بعد توانستند از طریق مکاتبه و شور و شرکت در جلسات بررسی کنگره با تلاش برای پس‌گرفتن سرزمین‌های از دست داده، و به رسمیت شناختن حاکمیت دوباره خود با موفقیت اقدام کنند.
۱۹۷۷: کنفدراسیون قبایل سرخپوستان سیلِتز
به مدت یک سال از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶، مردم سیلِتز شهادتنامه هائی با نمایندگان خود برای حمایت از قانون بازسازی سیلِتز به کنگره ایالات متحده فرستادند. سناتور اورگن، مارک هتفیلد، از آن حمایت کرد و به رسمیت شناختن دولت فدرال را به سیلِتز بازگرداند «همه خدمات و مزایای فدرال» را که برای قبایل شناخته شده اعمال می‌شود، و به آنها اعطا شد. اما زمین‌های رزرو شده برای بومیان، یا حق شکار، ماهیگیری یا تله اندازی را برایشان احیا نکرد. این قانون در سال ۱۹۷۷ به عنوان قانون عمومی ۹۵–۱۹۵ تصویب شد و سیلِتز امروزه به عنوان اتحادیهٔ بومیان سیلِتز موجود است. سه سال بعد، طبق قانون عمومی ۳۴۰–۹۶، به سیلِتزها به‌طور رسمی حقوق ۳۰۶۳ هکتار از زمین‌های رزرو شده هم اعطا گردید. در سال ۲۰۱۶، قانون عمومی شماره ۲۶۲–۱۱۴ لازم الاجرا شد. این قانون زمین‌های اضافی را که در ابتدا به عنوان بخشی از منطقه حفاظت شده سرخپوستان ساحلی در سال ۱۸۵۵ به سیلِتز اعطا شده بود، بازسازی کرد تا توسط دولت فدرال به امانت نگه داشته شود.
۱۹۸۲: گروه کاوکریک از قبیله اومپکوا
گروه بومیان کاوکریک متعلق به قبیلهٔ اومپکوا طبق قانون عمومی ۳۹۱–۹۷ باید در سال ۱۹۸۲ بازسازی می‌شد. گروه کاوکریک به رسمیت شناخته شد و خدمات فدرال دریافت کرد، اما هیچ بازسازی یا ایجاد زمین‌های رزرو شده انجام نشد. در سال ۲۰۱۸، قانون انصاف قبیله ای اورگن غربی بیش از ۱۷ هزار هکتار زمین را به گروه کاوکریک بازگرداند که اکنون توسط دولت فدرال ایالات متحده برای آنها در امان است.
۱۹۸۳: اتحادیهٔ قبایل جامعه گرَندراند
در سال ۱۹۸۳، قبایل اتحادیهٔ جامعهٔ گرندراند اورگن گرد هم آمدند و با استفاده از کارگذاران حقوقی، با تلاش برای جمع‌آوری کمک‌های مالی به این منظور، و گواهی دادن در مقابل کنگره ایالات متحده، تحت قانون بازسازی گرندراند رسمیت خود را در مقابل دولت فدرال به دست آوردند. قانون رزرویشن گرندراند در سال ۱۹۸۸ اجرایی شد و ۹٬۸۱۱ هکتار زمین را که در ابتدا در رزرو اصلی گرندراند به آنها اعطا شده بود. به جامعهٔ گرندراند بازگرداند. در سال ۲۰۱۶، همان طرحی که زمین‌های رزرو شده اولیه سیلِتز را بازسازی کرد، این امکان را به وزارت کشور ایالات متحده داد تا قطعات زمینی را که به امانت به قبایل داده می‌شد، آسان‌تر بپذیرد - به عبارت دیگر، به دست آوردن مجدد زمین‌های معاهده ای جامعهٔ گرندراند را آسان‌تر کرد.
۱۹۸۴: کنفدراسیون قبایل سرخپوستان کوز، اومپکوا پایینی و سایوسلا
در سال ۱۹۸۴ با تصویب قانون بازسازی، اتحادیهٔ کوز-اومپکوا پائینی، و سایوسلا، رسمیت یافته و استقلال قبیله ای خود را به فهرست دولت فدرال بازگرداند. بر اساس این قانون بازسازی کوز-اومپکوا پائینی، وسایوسلا، ایالت اورگان صلاحیت مدنی و کیفری بر اعضای قبیله را برای شورای قبیله ای حفظ کرد. قانون انصاف قبیله ای اورگن غربی، زمین‌های گروه کاوکریک را در سال ۲۰۱۸ بازسازی کرد، و بیش از ۱۴۰۰۰ هکتار زمین را به ودیعه برای کوز-اومپکوا پائینی، و سایوسلا، قرار داد.
۱۹۸۶: قبایل کلَمِث
در سال ۱۹۸۶، بر اساس قانون احیای قبیله بومیان کلَمِث، اتحادیهٔ اقوام کلَمِث، موداک، و یاهوسکین، توسط دولت فدرال به فهرست قبایل رسمی آمریکا بازگردانده شدند. با وجود این که حقوق معاهده آنها احیا شد، کلمِث هیچ‌یک از زمین‌های رزرو شده قبلی خود را پس نگرفت.
قبایل فدرال به رسمیت شناخته شده در اورِگن
بومیان اصلی اورگن در حال حاضر در ۹ گروه قبیله ای توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده، متحد گشتند:
حضور نمایندگان بومی در دولت ایالتی
از سال ۲۰۲۰، دو نماینده بومی‌تبار در مجلس قانونگذاری ایالت اورگن وجود داشته‌است:
روابط دولت اورگن با دول قبایل
در سال ۱۹۷۵کمیسیون خدمات بومیان (LCIS) تحت مجلس مقننهٔ اورگن با ۱۳ عضو تشکیل شد. قبایل محلی اعضا مورد نظرشان را معرفی می‌کنند، که توسط قوه مقننه انتخاب می‌شوند. این کمیته وسیله ارتباطی بین دولت‌های ایالتی و قبیله‌ای است که از فرآیندهای تصمیم‌گیری دو طرف مطلع گردد. این کمیسیون منافع اقوام بومی واقع در ایالت اورگن را با دولت ایالتی در میان می‌گذارد. اورگن اولین ایالتی بود که چنین کمیسیونی را برای مجلس مقننهٔ خود تأسیس کرد.
پانویس‌ها و منابع
<references group="" responsive="0"/>
رادوتسه (لبانه)
رادوتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لبانه واقع شده‌است. رادوتسه ۹۴ نفر جمعیت دارد.
ژان پیر سیمب
ژان پیر سیمب (Jean-Pierre Simb؛ زادهٔ September 4, 1974) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ و باشگاه فوتبال تورکی یونایتد اشاره کرد.
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۰۸
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۰۸ (2008 Meistriliiga) هجدهمین فصل لیگ برتر فوتبال استونی است که با قهرمانی باشگاه فوتبال لوادیا تالین به پایان رسیده‌است.
محاصره قلعه شیراگا
تاریخچه
در نیمه اول قرن شانزدهم بین خاندان آماگو و خاندان اوئوچی نبردهای بسیاری رخ داد. در سال ۱۵۵۱ سوئه هاروکاتا کودتایی (حادثه معبد تاینی) بر ضد ارباب خود اوئوچی یوشیتاکا انجام داد که موجب قتل یوشیتاکا شد. بر اثر این کودتا توازن قدرت در منطقه چوگوکو تغییر بسیاری کرد. در سال آماگو تسونه‌هیسا توانست معدن نقره ایوامی را که در اختیار خاندان اوئوچی بود، تصاحب کند. خاندان موری که پایگاه آن در ولایت آکی بود شروع به قدرت گرفتن کرد. در سال ۱۵۵۵ رهبر خاندان موری، موری موتوناری در نبرد میاجیما، سوئه هاروکاتا را شکست داد و در سال ۱۵۵۷ موجب نابودی خاندان اوئوچی شد. بدین ترتیب ولایت سوئو و ولایت ناگاتو را تسخیر کرد. در سال ۱۵۵۹ به ولایت بیچو لشکر کشید و خاندان شو را وادار به تسلیم کرد بعد با خاندان میمورا در همین ولایت همدست شد و ولایت بیچو را تسخیر کرد.
ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس
ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس (Jean François de Galaup, comte de Lapérouse) (زادهٔ اوت ۱۷۴۱ – درگذشتهٔ ۱۷۸۸؟)، که اغلب صرفاً به لاپیروس (Lapérouse) شناخته می‌شد، یک افسر نیروی دریایی و اکتشافگر فرانسوی بود. او که در عمر ۱۵ سالگی وارد نیروی دریایی شده بود، در نیروی دریایی یک حرفه موفق داشت و در ۱۷۸۵ میلادی مسئولیت رهبری یک سفر اکتشافی در اطراف دنیا به وی داده شد. کشتی‌های وی قبل از اینکه به ‌آبسنگ‌های وانیکورو در جزایر سلیمان تصادم نموده و تخریب گردند، در شیلی، هاوایی، آلاسکا، کالیفرنیا، ماکائو، ژاپن، روسیه و استرالیا توقف نمود.
اوایل حرفه
ژان-فرانسوا دی گالوپ در نزدیکی البی، فرانسه زادهٔ شد. خانواده وی در ۱۵۵۸ میلادی لقب اشرافی به‌دست آورده بود.
لاپیروس در یک کالج یسوعی آموزش دید و در ۱۹ نوامبر ۱۷۵۶ به محافظین نیروی دریایی (Garde-Marine) در بِرست ملحق شد. در ۱۷۵۷ میلادی او در کیلیبری (Célèbre) توظیف گردیده و در یک سفر تأمینات نظامی به قلعه لویزبورگ در فرانسه جدید شرکت کرد. لاپیروس در سفر تأمینات نظامی دوم نیز در ۱۷۵۸ میلادی سهم داشت، اما چون سال‌های آغازین جنگ هفت ساله بود و قلعه در محاصره قرار داشت، این سفر تأمیناتی مجبور گردید تا یک مسیر پر پیچ و خم را در اطراف نیوفاندلند دور بزند تا از گزمه‌های بریتانیایی اجتناب نمایند.
لاپیروس در ۱۷۵۹ میلادی، هنگامی که در کشتی فارمیدیبل در حال خدمت بود، در جریان جنگ خلیج کویبیرون زخم برداشت. او دستگیر گردیده و برای مدت کوتاهی زندانی شد تا اینکه به‌طور مشروط از قید آزاد گردیده و دوباره به فرانسه فرستاده شد؛ او در دسامبر ۱۷۶۰ به‌طور رسمی طی فرایند مبادله زندانیان آزاد شد. در ۱۷۶۲ میلادی، او همچنین در یک تلاش از سوی فرانسه برای در دست گرفتن کنترل نیوفاندلند سهم داشت، اما با رسیدن نیروهای بریتانیایی برای دور کردن آنها، او از محل رویداد با کشتی فرار کرد.
هنگام آغاز جنگ انگلیس و فرانسه در ۱۷۷۸ میلادی، فرماندهی کشتی بادبانی جنگی مجهز به ۳۲ توپ، آمازون، به لاپیروس داده شد. او در ۷ اکتبر ۱۷۷۹ یک کشتی اچ‌ام‌اس آریل مجهز با ۲۰ توپ را دستگیر کرد. لاپیروس در ۴ آوریل ۱۷۸۰ به درجه نظامی ناخدای یکم ترفیع داده شده و بخشی از سفر اکتشافی ویژه (Expédition particulière) تحت رهبری دریاسالار تیرنای بود که در ۲ می ۱۷۸۰ بِرست را ترک کرد. از اکتبر تا نوامبر ۱۷۸۰، آمازون از رود آیلند به‌سوی لوریان حرکت نموده و از آنجا به دریای کارائیب رفت.
پس از آن، فرماندهی کشتی آستری به لاپیروس داده شد. در تابستان ۱۷۸۱ میلادی، فرماندهی کشتی جنگی مجهز به ۵۰ توپ، ساگیتایر به او پیشنهاد گردید، اما چون خدمه‌های آن به بیماری اسکوربوت مبتلا بودند، لاپیروس اجازه خواست تا به فرماندهی کشتی آستری ادامه دهد، از این‌رو به او وظیفه سپرده شد تا رهبری یک ناوگروه جنگی که جزو کشتی هرمونی تحت فرماندهی لاتوش-تریویل نیز بود، را رهبری نماید.
لاپیروس در دسامبر ۱۷۸۱ از یک کانوی که به سمت هند غربی در حرکت بود محافظت کرد، در فوریه ۱۷۸۲ در حمله بر سنت کیتس شرکت نموده و در نبرد سنتیز بر علیه ناوسپاه بریتانیای به رهبری دریا سالار رودنی جنگید، اما شکست خورد. در اوت ۱۷۸۲، او زمانی نامی برای خود کسب کرد که دو قلعه انگلیسی (قلعه شاهزاده ویلز و قلعه یورک) در سواحل خلیج هادسون را به تصرف خود درآورد، اما به نجات‌یافتگان، از جمله ساموئل هیرنی از قلعه شاهزاده ویلز، اجازه داد تا به انگلستان برگردند و در مقابل از آنها تعهد گرفت تا زندانیان فرانسوی که در انگلستان هستند را رها نمایند. سال بعدی، خانواده وی در نهایت به ازدواج او با لویسی-ایلینور بروندو، دختر جوان از قوم کریاویو که اصالت فروتن داشت و هشت سال قبل در الی دی فرانس (موریس امروزی) با وی آشنا شده بود، رضایت دادند.
اهداف
در ۱۷۸۵ میلادی، لوئی شانزدهم و وزیر دولت در امور نیروی دریایی، مارکوئیس دی کاستیرز، به لاپیروس وظیفه دادند تا یک سفر اکتشافی در اطراف دنیا را رهبری نماید. در آن زمان بیشتر کشورها سفرهای اکتشافی علمی را آغاز کرده بودند.
لوئی شانزدهم و دربار وی با پیشنهادی از جانب تاجر و ماجراجوی متولد-هلند، ویلیام بولتس برانگیخته شدند، بولتس کسی بود که قبلاً توانسته بود به‌طور موفقیت‌آمیزی توجه برادر زن لوئی، یوزف دوم-امپراتور مقدس روم (برادر ملکه ماری آنتوانت) را به این چنین سفر جلب نماید. دربار فرانسه اندیشه این سفر را پذیرفتند (اما نه پیشنهاد کننده آن، بولتس) که در نهایت منتهی به اعزام لاپیروس به سفر اکتشافی شد. چارلز پیری کلاریت دی فلیوریو، رئیس بندرها و انبارهای سلاح، در یادداشت مرتبط با سفر اکتشافی که به لوئی شانزدهم ارایه نمود، اظهار داشت: «منفعتی که از این سفر اکتشافی به‌دست می‌آید … من را وادار کرد تا نظریات که آقای بولتس در رابطه با این طرح بیان نمود را بپذیرم». اما فلیوریو به شاه روشن نمود که: «با این حال، من طرح این سفر اکتشافی را آن‌گونه که آقای بولتس بیان داشت، پیشنهاد نمی‌کنم».
آمادگی‌ها
آمادگی‌ها به‌زودی در مارس ۱۷۸۵ آغاز گردید، لاپیروس پیشنهاد نمود که پاول مونیرون، کسی که به عنوان مهندس ارشد سفر اکتشافی انتخاب گردیده بود، به لندن رفته و داروی ضد-اسکوربوت که کوک توصیه نموده بود، اقلام بازرگانی که کوک برای مبادله با مردم بومی استفاده کرده بود و همچنین ابزار علمی که ساخت انگلستان هستند را از آنجا خریداری نماید.
معروف‌ترین شخصیت در ماموریت‌های کوک، ژوزف بنکس، در جامعه سلطنتی مداخله نمود تا دو قطب‌نمای خمیده که متعلق به کوک بود را به مونیرون تهیه نماید. مونیرون که فهرست فراهم شده توسط چارلز پیری کلاریت دی فلیوریو را در دست داشت، ابزار علمی زیادی نیز از بزرگترین شرکت‌های انگلیسی، به‌ویژه، رمسدن خریداری کرد. او حتی از هدایات فلیوریو فراتر رفته و دو سکستانت (جایاب) مدل جدید خریداری نمود.
خدمه کشتی
خدمه لاپیروس، او را بسیار می‌پسندیدند. ده دانشمند در زمره کارکنان او موجود بود: ستاره‌شناس و ریاضی‌دان ژوزف لیپائوتی داجیلیت (۱۷۵۱ – ۱۷۸۸ میلادی)؛ زمین‌شناس رابرد دی لامانون؛ گیاه‌شناس لا مارتینایر؛ یک فیزیک‌دان؛ سه طبیعت‌شناس؛ سه نقاش، شامل گاسپارد دوشی دی وانکی و یک عمو و برادرزاده به‌نام پریووست. یکی دیگر از دانشمندان، ژان-آندری موگیز بود. حتی دو کشیش که در این سفر موجود بود، نیز سابقه علمی داشتند.
یکی از مردانی که برای رفتن به این سفر اکتشافی درخواست کرده بود، مرد شانزده ساله اهل جزیره کرس به اسم ناپلئون بناپارت بود. بناپارت که در آن زمان ستوان دوم در آکادمی نظامی پاریس بود، موفق شد در فهرست ابتدایی قرارگیرد، اما در نهایت برای این سفر اکتشافی انتخاب نگردید و در فرانسه جا گذاشته شد. در آن آیام، بناپارت علاقه داشت تا به‌جای ارتش در نیروی دریایی خدمت نماید، چون او در ریاضی و توپ‌خانه تخصص داشت و این دو مهارت در کشتی‌های جنگی بسیار با ارزش بودند.
شیلی و هاوایی
لاپیروس و ۲۲۰ تن از افراد وی در ۱ اوت ۱۷۸۵ بِرست را ترک نمودند، از اطراف دماغه هورت دور زده و حکومت استعماری اسپانیا در اداره کل شیلی را بررسی نمودند. او در ۹ آوریل ۱۷۸۶ به جزیره ایستر رسید، پس از آن به سمت جزایر ساندویچ که حالا معروف به جزایر هاوایی است حرکت نموده و هنگام رسیدن در آنجا، به نخستین اروپایی مبدل شد که به جزیره مائوئی قدم نهاده‌است.
آلاسکا
لاپیروس حرکت به سمت آلاسکا را آغاز نموده و در اواخر ژوئن ۱۷۸۶ در نزدیکی کوه سنت الیاس لنگر انداخته و به اکتشاف اطراف پرداخت. یک کشتی ته‌پهن و دو کشتی نجات بزرگ که ۱۲ نفر سرنشین داشتند، در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۶ در اثر جریان‌های بسیار تند خلیجی که لاپیروس آنرا Port des Français نامید و حالا حالا به‌نام خلیج لیتویا یاد می‌گردد، مفقود شدند. مردان لاپیروس با قبیله تلینگیت ملاقات نمودند. (این دیدار به‌طور خلاصه در قسمت ۱۳ سریال کیهان: یک سفر شخصی، از کارل سیگن به نمایش درآورده شده‌است). پس از آن، او به سمت جنوب حرکت کرده و به اکتشاف ساحل شمال‌غربی پرداخت، از جمله جزایر بیرونی منطقهٔ که حالا معروف به بریتیش کلمبیا است.
کالیفرنیا
لاپیروس از ۱۰ تا ۳۰ اوت به سمت جنوب در حرکت بود تا اینکه به ولایت اسپانیایی لاس کالیفرنیاس که کالیفرنیای امروزی است، رسید. گزارش می‌شود که او شاهد تنها آتش‌فشان تاریخی در کوه شاستا در ۷ سپتامبر ۱۷۸۶ بود، اما حالا این گزارش اعتبار علمی چندانی ندارد. او به حد کافی در پریسیدو آف سان‌فرانسیسکو توقف کرد تا یک نقشه کلی از منطقه خلیج، «نقشه بندر سانفرانسیسکو، واقع در ساحل شمالی کالیفرنیا» («Plan du port de St. François, situé sur la côte de la Californie septentrionale»)، تهیه نماید، نقشهٔ که با نام نقشه ۳۳ در Atlas du voyage de La Pérouse ال. اوبرت در ۱۷۹۷ میلادی مجدداً تهیه گردید. او در ۱۴ سپتامبر ۱۷۸۶ به خلیج مونته‌ری در پریسیدو مونته‌ری رسید. او زیستگاه‌ها، رانچوها و ماموریت‌های مذهبی اسپانیایی را بررسی کرد. لاپیروس گزارش داد، «منطقه اکلماچز بیش از ۲۰ لیگ به سمت [جنوب-] شرق مونته‌ری ادامه دارد». او یادداشت‌های مهمی در مورد نحوه برخورد مبلغان مذهبی با مردمان بومی کالیفرنیا و زیستگاه‌های هندی در ماموریت‌های مذهبی فرانسیسکان فراهم نمود. لاپیروس همچنین از شرایط موجود در یک مزرعه‌ای که از برده‌ها کار می‌کشید، خشنود شد. در آن زمان، فرانسه و اسپانیا دارای روابط دوستانه بودند. پس از دریک در ۱۵۷۹ میلادی، لاپیروس نخستین بازدیدکننده غیراسپانیایی بود که از کالیفرنیا دیدن می‌کرد و همچنین نخستین فردی بود که پس از بنیان‌گذاری ماموریت‌های مذهبی و قلعه‌های نظامی (presidios) اسپانیایی در آنجا، به کالیفرنیا آمده بود.