cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کاروانسرای گرغابازار
کاروانسرای غرقه‌بازار (Qarğabazar karvansarayı) یک بنای تاریخی سده ۱۷ میلادی است. این کاروان‌سرا در روستای غرقه‌بازار، در شهرستان فضولی کشور جمهوری آذربایجان واقع شده‌است.
تاریخچه
کاروانسرای غرقه‌بازار در سال ۱۶۸۱ میلادی ساخته شده‌است. از آنجا که بر روی تپه‌ای در بالای روستای غرقه‌بازار ساخته شده به کاروانسرای غرقه‌بازار معروف است. این بنای تاریخی کاروانسرای در دوران شاه عباس یکم بوده‌است. از آنجا که کتیبه‌های کاروانسرا تخریب شده‌است، معمار این بنا ناشناخته است.
پس از تصرف روستای غرقه‌بازار، توسط نیروهای ارمنی این کاروانسرا تخریب شد.
معماری
کاروانسرای گرغابازار، با توجه به سبک معماری، مشابه سنت‌های معماری دورهٔ آلبانیایی است.
یوان مارتلات
یوان مارتلات (Yoann Martelat؛ زادهٔ ۱۶ ژانویه ۱۹۹۷) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون اشاره کرد.
شرقیه ولی‌یوا
شرقیه ولی‌یوا (Şərqiyyə Əkbər qızı Vəliyeva؛ زادهٔ July 1, 1936) سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر، نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، و قهرمان کار سوسیالیست شده‌است.
دومین جنگ داخلی سولا
دومین جنگ داخلی سولا در جمهوری روم بین سال‌های ۸۳ تا ۸۲ پیش از میلاد میان جناح‌های سیاسی اپتیمات‌ها به رهبری لوکیوس کورنلیوس سولای اشراف‌زاده، و پوپولارها یا ماریان‌هایی که پیروان گایوس ماریوس (ژنرال متوفی ۸۶ ق.م. و متصدی هفت مرتبه منصب کنسولی) بودند، درگرفت. جناح دومی تا ۸۶ ق.م. توسط ماریوس، و اکنون با مرگ وی توسط فرزندش گایوس ماریوس جوان و گنایوس پاپیریوس کاربورهبری می‌شد. در این جناح دموکرات، اقوام جنگ‌دیدهٔ سامنیت‌ها و لوکانی‌ها نیز حضور داشتند و با آنان متحد شده بودند؛ چراکه خوف آنرا داشتند که در صورت پیروزی طرفداران سولا، حقوق شهروندی که در خلال جنگ داخلی روم (۸۸-۹۱ پ.م) کسب نموده بودند از دست برود.
این جنگ داخلی که مملو از جنگ‌های با نتایج متناوب، و سرکوب‌ها و قتل‌عام‌های فجیع بود، در ایتالیا، سیسیل، هیسپانیا، و آفریکا به‌وقوع پیوست، و با پیروزی قاطع سولا در نبرد پورتا کولینا و مرگ یا تبعید رهبران جناح دموکرات به پایان رسید.
۸۸–۸۷ پیش از میلاد
نبرد برسر قدرت به زودی از حوزه سیاسی به نظامی منتقل شد، اینچنین بود که، به لطف لژیون‌های وفادارش، سولا توانست ماریان‌ها (طرفداران گایوس ماریوس) را از شهر بیرون کرده و فرماندهی در جنگ مهردادی یکم را به خود اختصاص دهد. از سوی دیگر، با مشغول شدن سولا به جنگ با مهرداد در آسیای صغیر و درنتیجه خروج وی از روم، پوپولارها و گایوس ماریوس از خروج وی استفاده کرده و توانستند وارد پایتخت شده و کنترل آنرا در دست بگیرند؛ آن‌هم تا زمانی‌که سولا باردیگر در ۸۳ق. م بازگشت.
۸۶ پیش از میلاد
چنان‌که از منابع برمی‌آید، سولا در یونان دستاوردهای پُرشمار و پراهمیتی بدست آورد، اول از همه در آتن (مارس این سال)، سپس در پیرئاس، سپس در کایرونیا، جایی‌که به گفته تیتوس لیویوس ۱۰۰٬۰۰۰ کشته و اسیر به پادشاهی پنتوس تحمیل کرد، و در نهایت در نبرد ارکومنوس. با این‌همه، در روم گایوس ماریوس و لوسیوس کورنلیوس کینا وی را دشمن مردم خواندند. منزلگاه شهری و ویلای وی در روم تخریب شده و حامیانش را به مرگ محکوم کردند. همزمان سنا لوسیوس والریوس فلاکوس را با دو لژیون به یونان فرستاد تا جای سولا را در مقام فرماندهی نیروها بگیرد.
۸۵ پیش از میلاد
سولا، آنچه را که جنگ مهردادی یکم نامیده شد با معاهده‌ی داردانوسدر ۸۵ ق. م با شتاب به پایان رساند، تا به ایتالیا بازگردد و پاسخ مانورهای حزب رقیب، پوپولارها، را بدهد؛ حزبی که اکنون حتّی وی را دشمن ملت خوانده بود. فعالترین دشمنان وی در جناح پوپولارها، کنسول های سال ۸۵ و ۸۴ ق. م یعنی لوسیوس کورنلیوس کینا و گنایوس پاپیریوس کاربو بودند که در این میان تلاش نمودند در آنکونا ارتشی برای مقابله با سولا تشکیل دهند، و منتظر بودند که نبرد وی در آسیای صغیر تمام شود. امّا این همکاری فرجامی نداشت چراکه در ۸۴ ق. م ارتش آنان ــ احتمالاً از شرایط سخت زندگی که دو کنسول بدانان تحمیل کرده بودند به ستوه آمده بودند ــ شورش کرده و کینا را کشتند و کاربو نیز گریخت. بسیاری به امید فرار از جباریت دو کنسول، روم را رها کرده و به کمپ سولا، همچون پناهگاهی، گرویدند. همچنین همسر سولا، چچیلیا متلا، که به سختی موفق شده بود به همراه فرزندانش گریخته و در یونان به همسرش ملحق شود، به وی اطلاع داد که دشمنانش، منزل وی در شهر و ویلاهایش در روستا را آتش زده‌اند، و به وی التماس کرد به ایتالیا بازگشته و به کمک حامیان خود بشتابد.
۸۴ پیش از میلاد
با انعقاد معاهده داردانوس (۸۵ ق. م) در آسیا با مهرداد ششم، مهرداد مجبور شد از ایالات رومی آسیایی عقب‌نشینی نماید. سولا، دو سال بعدی را در یونان سپری نمود تا تجدیدقوا کند، پیش از آنکه به ایتالیا بازگردد. وی پس از انعقاد معاهده مزبور، در زمستان ۸۴–۸۵ ق. م از افسوس سوار بر ناوگان شده و رهسپار پیرئاس شده و سپس به آتن رفت. در پایان سال تسالی و مقدونیه روم را رد کرد و پس از آن‌که مقدمات بازگشت خود به ایتالیا را فراهم ساخت، با ناوگانی متشکل از ۱٬۲۰۰ کشتی از دوراتسو (دراج آلبانی) راهی ایتالیا شد.
پیاده شدن سولا در ایتالیا
لوسیوس کورنلیوس سولا در بهار ۸۳ پیش از میلاد با ارتش خود در بریندیزی پیاده شد، این فرمانده پنج لژیون کارکشته دراختیار خود داشت که با آنان نبردهای پیروزمندانه در مقابل مهردادششم را رهبری کرده‌بود. وی دارای نفرات نسبتاً اندکی به استعداد ۴۰٫۰۰۰ نفر بود، امّا آنان از لژیون هایی مجرب، بسیار وفادار به فرماندهٔ خود، آموزش دیده و آمادهٔ نبرد با حکومت فعلی روم تشکیل شده‌بودند. سربازان سوگند رسمی وفاداری یادکرده و حتی شخصاً اعانه اندکی نیز برای مخارج جنگ پرداخت کرده بودند. سولا اعتماد زیادی به مردان خود داشت امّا در عین‌حال از دشواری جنگ داخلی در برابر برتری روشن نیروهای دموکرات باخبر بود. بر طبق آنچه پلوتارک گفته، ۱۵ ژنرال دشمن و ۴۵۰ کوهورس (واحدی در ارتش روم باستان معادل با گردان امروزی) انتظار وی را می‌کشیدند؛ تئودور مومسن می‌گوید که حداقل ۱۰۰٫۰۰۰ سرباز منتظر رویارویی با ارتش سولا بودند و شمار آنان روبه ازدیاد هم بود. علاوه‌بر این‌ها، سولا حتی در صورت ژیروزی نیز باید انتظار مخالفت با برنامه‌های محافظه‌کارانه‌اش از جانب اکثریت ایتالیایی‌ها را می‌داشت؛ کسانی‌که پس از جنگ اجتماعی (۹۱-۸۷ ق.م.) بالاخره موفق به کسب شهروندی روم شدند و طبیعتاً نگران تضییع یا الغای احتمالی این حق براثر فشار جناح آریستوکرات، به نمایندگی سولا، بودند؛ سولایی که به سبب قساوتی که در طول شورش مزبور ایتالیایی‌ها از خود بروز داده بود و نیز ویرانگری‌هایی که نیروهای تحت امرش به ویژه در کامپانیا مرتکب شده بودند، شهره بود.
در حقیقت نیروهای دموکراتیک (پوپولارها) بسیار بیشتر امّا بی‌مهارت، متفرق، دارای سازماندهی ضعیف و بی‌بهره از فرماندهانی به معنای واقعی کلمه مستعد بودند. کنسول‌های جدیدی که برای سال ۸۳ ق. م انتخاب شده بودند لوسیوس کورنلیوس شیپیو آسیاتیکوس و گایوس نوربانوس بودند؛ کسانی‌که به‌رغم محبوبیت‌شان در نزد پوپولارها، در فرماندهی نظامی ناشی بودند. استادانی مانند پاپیریوس کاربو و پُرانرژی‌هایی مانند کوینتوس سرتوریوس و گایوس ماریوس جوانتر، فرزند ژنرال بزرگ، صرفاً به مناصب درجه دوم و مادون دو کنسول منصوب شدند. فرود آمدن سولا و ارتش وی در ایتالیا از قبل پیش‌بینی‌شده بود و مدت‌ها از بابت آن نگران بودند امّا، باوجود تدارکات و آمادگی‌ها، در لحظهٔ پیاده شدن ارتش سولا در بریندیزی، نیروهای دموکراتیک تقریباً به‌طور کامل در ریمینی متمرکز شده بودند، و ساحل آپولیا (که بریندیزی در آن واقع است) کاملاً بی‌دفاع بود. سنا با شتاب کورنلیوس سولا را «دشمن مردم» خوانده و اعلام کرد «ملت در خطر» است و اقتداری نامحدود به دو کنسول داد تا با تهدید مزبور مقابله کنند، امّا در این میان ژنرال الیگارش (سولا) توانست بدون سختی چندانی بریندیزی را به اشغال درآورد، جایی که بدون نبرد تسلیم وی شد، و نیروهایش را برای جنگ سازماندهی کند.
از دید سولا پرهیز از به صدادرآوردن زنگ خطر برای ایتالیایی‌ها و نشان دادن تواضع امری حیاتی بود؛ وی توانست، حداقل تاحدودی، اقوام ایتالیایی را با اطمینان بخشی‌های متعدد مبنی‌براینکه از خودمختاری و مشارکت سیاسی این شهروندان جدید حمایت خواهد کرد، آنان را رام کند؛ و نیز موفق شد حرکت لژیون‌های مجرب و آموزش‌دیدهٔ خود را تماماً تحت کنترل بگیرد. ارتش سولا از آپولیا (استانی‌که بریندیزی در آن واقع است) حرکت نموده و با نظم به سوی کامپانیا پیاده‌روی کرده و در این میان احترام اهالی محلی را محفوظ می‌داشت. به زودی نمایندگان جناح الیگارش (اپتیمات‌ها) که از فشار ماریان‌ها (پوپولارها یا دموکرات‌ها) در سال‌های اخیر گریخته بودند، ظاهر شدند تا حمایت خود از سولا را اعلام کنند. کوینتوس کایسیلیوس متلوس پیوس از آفریقا ــ جایی‌که در طول‌مدت تسلط دموکرات‌ها بدانجا گریخته بود ــ در لیگوریا به وی ملحق شد؛ وی پس از مطلع شدن از بازگشت سولا به ایتالیا، فوراً به کمپ وی رفت. همچنین به‌جز وی از آفریقا، مارکوس لیسینیوس کراسوس نیز آمد؛ کسی که سولا به وی مأموریت مهم رفتن به قلمرو جنگجویان مارسی را سپرد تا نیرو و سرباز جمع‌آوری کند. همچنین از جناح ماریان‌ها کسانی روی‌گردانده و به جمع سولا ملحق شدند: لوسیوس مارکیوس فیلیپوس، کوینتوس لوکرسیوس اوفلا، و پوبلیوس کورنلیوس کتگوس که مناصبی درجه‌دوم در ارتش سولا برعهده گرفتند.
پیروزی‌های پومپیئوس در پیچنوم و سولا در کامپانیا
مهم‌ترین کمک برای سولا بیشتر از جانب جوانی به نام گنایوس پومپیوس یا گنئو پومپئو ارائه شد، کسی که به زادگاه خود در پیچِنومرفت، و از میان کهنه‌سربازان پدرش، گنایوس پومپیوس استرابو، سه لژیون بزرگ جمع‌آوری نمود. پومپیئوس جوان برای اولین‌بار توانایی‌های نظامی خود و دلیری‌اش را نشان داد. جناح دموکرات‌ها چندین نیرو به فرماندهی گایوس آلبینوس کارینا و لوسیوس یونیوس بروتوس داماسیپوس و گایوس کولیوس کالدوس به پیچنوم فرستاد؛ کسانی‌که بایکدیگر توافق‌نظر نداشته و اقدامات خود را با یکدیگر هماهنگ نمی‌کردند.
تمام آرزوهای من
تمام آرزوهای من یا یک چیز کوچک برای تولد شما  فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی سوزان والتر است. در این فیلم بازیگرانی همچون شارون استون، تونی گلدوین، فامکه یانسن، الن برستین، لایزا لاپیرا، اریکا اش، کیتلین فیتزجرالد و ژیل مارینی ایفای نقش کرده‌اند.
دومین جنگ داخلی سولا
پیروزی‌های پومپیئوس در پیچنوم و سولا در کامپانیا
پومپیئوس جوان درحالی‌که هدایت سواره‌نظام را عهده‌دار بود، به لوسیوس داماسیپوس حمله برد. ماریان‌ها قصد فرار کرده و جداگانه عقب‌نشینی نمودند. سپس فرمانده جوان و سپاهش از آپولیا گذشته و خود را به نیروهای سولا رساندند، کسی‌که نسبت به سرنوشت معاون جوان خود نگران بود. وی از دستاوردهای پومپیئوس چنان شادمان شد که به ابتکار خودش وی را امپراتور اعلام کرد.
حال سولا ابتکار عمل را در دست گرفت و در معیت متلوس پیوس به سوی کامپانیا پیش‌روی نمود؛ جایی‌که نیروهای دو کنسول دموکرات مستقر شده بودند: کنسول گایوس نوربانوس با لژیون‌هایش به کاپوآ می‌رفت درحالی‌که کنسول کورنلیوس شیپیو در نزدیکی‌های جاده آپیا حرکت می‌کرد. سولا مصمم بود از تمرکز یافتن نیروهای دو کنسول جلوگیری کند و برای‌همین به سرعت به کمپ نوربانوس در کاپوآ رسید؛ پس از تلاش‌های بی‌حاصل برای توافق با دشمن، این فرمانده آریستوکرات به دشمن هجوم برد و در دامنه‌های کوه تیفاتا ارتش دموکرات‌ها را وادار به عقب‌نشینی نمود. گایوس نوربانوس کاملاً شکست خورد و ۷٬۰۰۰ نفر از مردانش را ازدست داده و ناچار شد به درون شهر کاپوآ و ناپل عقب‌بنشیند، جایی‌که توسط ارتش سولا محاصره شد.
لژیون‌های سولا با اعتماد به برتری تجربه و توان جنگی خود، به‌زودی به‌سوی دیگر ارتش دشمن که توسط کنسول کورنلیوس شیپیو هدایت می‌شد و در تئانو در طول جاده آپیا مستقر بود، حرکت کردند. سولا کوشید باب مذاکره با کنسول مزبور را بگشاید؛ وی نیز که بدبین و نامطمئن بود، با آتش‌بس موقتی موافقت نمود و گفتگوی مستقیم با سولا را شروع کرد. دوستی‌هایی میان دو سپاه پدیدار شد، شیپیو نیز همچنان منتظر دستورهایی از جانب کنسول نوربانوس بود که در کاپوآ گیرافتاده بود. باوجود مخالفت کوینتوس سرتوریوس (یکی از رهبران ثانوی امّا نیرومند جناح دموکرات‌ها که نگران فروپاشی نیروهای بی‌تجربه‌شان بود) مذاکرات ادامه یافتند. درنهایت، شیپیو گفتگوها را برهم‌زده و آتش‌بس را نقض نمود تا جنگ را بیاغازد امّا دیگر دیر شده بود: سولا دشواری چندانی در متقاعد نمودن نیروهای شیپیو به رویگردانی از این کنسول و پیوستن به سپاهش نداشت؛ به‌طوری‌که چهل کوهورس (معادل گردان امروزی) از نیروهای ماریان‌ها به نیروهای سولا پیوستند. شیپیو با موافقت سولا موقتاً جنگ را به تأخیر انداخت تا برای سربازگیری مجدد و تشکیل ارتشی دیگر تلاش کند امّا با فرارسیدن زمستان، عملیات‌های جنگی متوقف شدند: سولا و متلوس پیوس جایگاه خود را در کامپانیا مستحکم نمودند و در عین‌حال به محاصرهٔ لژیون‌های نوربانوس در کاپوآ ادامه دادند.
نبرد نهایی (۸۲ پیش از میلاد)
باوجود شکست‌های متعدد و از دست‌دادن پیچنوم، کامپانیا و آپولیا، سران جناح دموکرات‌ها همچنان مصمم به ادامهٔ جنگ بودند و بر شدّت سربازگیری خود افزودند و با قطعیّت هرچه تمام‌تر نبرد علیه نیروهای آریستوکرات و الیگارش های سولا را پی‌گرفتند. کنسول‌های جدید سال ۸۲ پیش از میلاد استادانی مانند گنایوس پاپیریوس کاربوو جوانی بیست‌ودوساله به نام گاریوس ماریوس جوان، فرزند ژنرال بزرگ و معمار ارتش نوین روم گایوس ماریوس، بودند؛ درحالی‌که ماریوس جوان حتّی پیش‌شرط‌های لازم برای تصدی منصب کنسولی (از جمله حداقل ۴۲ سال سن) را نداشت. کوینتوس سرتوریوس نیرومند نیز به اتروریا و سپس هیسپانیا سیتریور فرستاده شد تا سربازگیری کند؛ هرچند که وی در جمع‌آوری منابع‌مالی لازم برای جنگ به اقداماتی فراقانونی متوسل شد. بالاتر از همه، نیروهای دموکرات با رسیدن نیروهای جدید ایتالیایی (سامنیت ها و لوکانی‌ها) و کهنه‌سربازان گایوس ماریوس تقویت شدند. به‌خصوص سامنیت‌ها و لوکانی‌ها در این جنگ با شور و حرارت بسیار شرکت جُستند زیرا از پیروزی محتمل سولا که می‌توانست خودمختاری این اقوام جنگجو را برای همیشه مورد تهدید قرار دهد، خوفناک بودند. درحقیقت، این آخرین جنگ باستانی ایتالیایی‌ها در برابر حکومت منفور روم با وحشی‌گری و قساوت بسیاری از سوی هر دو طرف (اپتیمات‌ها و پوپولارها) انجام گرفت.
نیروهای سولا در این نبرد به دو گروه تحت فرماندهی متلوس پیوس و پومپیئوس از یکسو و سولا از سوی دیگر تقسیم شدند. دو نفر نخست قرار بود از پیچنوم به سوی شمال پیشروی کرده تا وارد گل آلپ شوند، سولا نیز به قصد عزیمت به روم لژیون‌هایش را از جنوب (کامپانیا) حرکت داد. ارتش پوپولارها امیدوار بود بتواند با دشمن مواجه شده و یورش وی را دفع کند؛ به طوری‌که پاپیریوس کاربو در برابر متلوس پیوس قرار گرفت، و گایوس ماریوس جوان نیز قرار بود راه پیشروی سولا به سوی روم را سد کند.
هر دو نبرد اولیه به‌سود اپتیمات‌ها پیش‌رفتند: ابتدا در نزدیکی رود ازینو (در مارکه) نیروهای پومپیئوس و متلوس بر نیروهای تحت امر کاربو برتری داشتند، و سپس نیروهای سولا در دشت ساکری‌پورتو، روبروی پرنسته در لاتزیو، بر نیروهای ماریوس جوان برتری یافتند.
دو فرماندهٔ نیروهای ماریانی به‌جای آن‌که نیروهایشان را با یکدیگر یکپارچه کنند، تصمیم گرفتند هریک در شهری سنگر گرفته تا در برابر اپتیمات‌ها ایستادگی کنند: ماریوس جوان در پرنسته ی لاتزیو، و کاربو در کیوزی سنگر گرفتند. در این هنگام سولا خود را در شرایطی می‌دید که بتواند به هردو دشمن جداگانه حمله ببرد.
در این گیرودار، یک ارتش به استعداد ۷۰٬۰۰۰ نفر از سامنیت‌ها و لوکانی‌ها تحت فرماندهی پونتیوس تلسینوس نیرومند، مارکوس لامپونیوس و گوتا به سوی شمال درحرکت بودند تا به کمک ارتش محاصره شدهٔ ماریوس در پرنسته بشتابند. سولا برای جلوگیری این مانور، محاصرهٔ کیوزی را رها نموده و فوراً به‌سوی جنوب حرکت کرد تا راه نیروهای تازه‌نفس دشمن را سد کند.
کاربو از این فرصت سودجُست و خود را از کیوزی خارج ساخت و به خط جبهه فورلی ـ فائنتسا رفت تا با متلوس پیوس که آسیب‌پذیرترین فرد نیروهای اپتیمات‌ها پنداشته می‌شد، رویارو گردد. نتیجه امّا آن‌چیزی نبود که کاربو انتظارش را داشت: وی شکست زننده‌ای متحمل شد و کیوزی را نیز بی‌دفاع رها کرده بود تا به‌دست پومپیئوس بیفتد.
امّا سرنوشت‌سازترین نبرد میان دو جناح در یکم نوامبر ۸۲ پیش از میلاد در بیرون دیوارهای شهر روم به نام نبرد پورتا کولینا به‌وقوع پیوست؛ جایی‌که ارتش سامنیتـ لوکانی‌ها به رهبری پونتیوس تلسینوس دلاور از مانور سولا خبردار شد. درحقیقت سولا شهر روم را با مدافعان اندکی رها کرده بود.
سولا موفق شد به‌موقع به محل نبرد (روم) برسد، آن‌هم تنها به لطف تلاش فوق‌العادهٔ آن دسته از مدافعان اندکی که در روم باقی‌گذاشته بود، نیروهایی که تا هنگام فرارسیدن فرمانده‌شان (سولا) تمام روز از شهر دفاع کردند. حتّی پس از رسیدن نیروهای سولا، نتیجهٔ جنگ تا مدتی متوازن بود، امّا در نهایت به سود جناح اپتیمات‌ها به پایان رسید.
با شکست در نبرد پورتا کولینا، که به‌معنای شکست کوبنده ماریان‌ها بود، پرنسته نیز تسلیم شد و گایوس ماریوس جوان پس از تلاش نافرجام برای گریختن از طریق یک تونل‌زیرزمینی، ترجیح داد خود را بکُشد به‌جای آن‌که به‌دست دشمن اسیر شود. درعوض کاربو ابتدا به آفریقا و سپس جزیره پانتلریا گریخت، جایی‌که توسط پومپیئوس دستگیر شد و در غل‌وزنجیر به زندان مارسالا فرستاده و در همان سال اعدام شد.
پیامدها
با شکست دادن ماریان‌ها، سولا شروع به آزار و اذیت تمامی رقبای سیاسی‌اش کرد و عنوان دیکتاتور روم مادام‌العمر را به خود اختصاص داد، و یک‌سری اصلاحاتی اعمال نمود که رژیم الیگارشی را باردیگر برقرار ساخت. یکی از قربانیان آزار و اذیت‌های وی مارکوس ماریوس گراتیدیانوس بود که برطبق گزارش‌ها، شکنجه شده و سپس تکه‌تکه شد. از دیدگاه کلی‌تر، این جنگ ویرانی‌های بسیاری در بخش بزرگی از قلمرو ایتالیا به‌بار آورد؛ برای نمونه فورلی که طرفدار نیروهای ماریان‌ها (پوپولارها) بود به‌طور کامل تخریب شد.
یادداشت
. Gnaeus Papirius Carbo به ایتالیایی: گنئو پاپیریو کاربونه
. Battle of Chaeronea (86 BC)
. Battle of Orchomenus
. Treaty of Dardanus
. به ایتالیایی: Cecilia Metella
. Lucio Cornelio Scipione Asiatico
. Gaius Norbanus
. Quintus Caecilius Metellus Pius
. Lucius Marcius Philippus
. Publius Cornelius Cethegus
. به ایتالیایی: Piceno
. به ایتالیایی: Gneo Pompeo Strabone، گنئو پومپئو استرابونه
. Sacriporto
. Pontius Telesinus
. Marcus Lamponius
آرزوی مرگ (فیلم ۱۹۷۴)
آرزوی مرگ (Death Wish) یک فیلم اکشن جنایی ساختهٔ مایکل وینر محصول سال ۱۹۷۴ است که بر پایه رمانی به همین نام از برایان گارفیلد ساخته شد.
ادامه سازی فیلم
به خاطر استقبال خوب مخاطبین ، منتقدین و موفقیت خوب این فیلم در سالهای بعد از این چهار قسمت دیگر از این مجموعه فیلم سینمایی ساخته شد با نام‌های:
آرزوی مرگ ۲ (۱۹۸۲)
آرزوی مرگ ۳ (۱۹۸۵)
آرزوی مرگ ۴ : سرکوب (۱۹۸۷)
آرزوی مرگ ۵ : چهره مرگ (۱۹۹۴)
نسخه باز سازی فیلم
در سال ۲۰۱۸ از روی این فیلم نسخه دیگری ساخته شد با عنوان فیلم: آرزوی مرگ (فیلم ۲۰۱۸) که بازیگر اصلی فیلم بروس ویلیس می‌باشد.
کونیاکاری
کونیاکاری (به لاتین: Kouniakary) یک منطقهٔ مسکونی در مالی است که در استان کایس واقع شده‌است. کونیاکاری ۸٬۱۳۵ نفر جمعیت دارد.
سرخرگ زند زیرین
سرخرگ زند زیرین  یا شریان اولنار یکی از شاخه‌های انتهایی سرخرگ بازویی (براکیال) است که همجوار با سرخرگ زند زبرین (رادیال) و در سمت داخلی ساعد طی مسیر می‌کند.
این سرخرگ به مفصل آرنج، ماهیچه‌های مرکزی و داخلی ساعد و اعصاب میانی (مدین) و زند زیرین خون‌رسانی می‌کند. این شریان در انتها به قوس کف‌دستی‌مچ‌دستی (پالمار کارپال)، قوس کف‌دستی سطحی و شاخه مچ‌دستی (کارپال) خلفی تقسیم می‌شود.
کالبدشناسی
شاخه انتهائی بزرگتر سرخرگ بازویی است که از مجاور گردن استخوان زَند زِبَرین (رادیوس) در حفره آرنجی شروع می‌شود، شریان یک مسیر مایل به داخل داشته، سپس به‌طور عمود در سمت داخل ساعد به پائین نزول می‌کند، مسیر مایل آن بوسیله عضلات فلکسور سطحی پوشیده می‌شود، مسیر عمودی آن در نیمه فوقانی بوسیله ماهیچه خم‌کننده مچ به زند زیرین (فلکسور کارپی اولناریس) و در نیمه تحتانی فقط توسط نیام‌های عمقی و سطحی و پوست پوشیده می‌شود. شاخه‌های مهم شریان اولنار در ساعد شامل شاخه‌های عضلانی، شاخه‌های راجعه برای شرکت در آناستوموزهای اطراف آرنج (راجعه اولنار قدامی و راجعه اولنار خلفی)، شاخه هائی برای شرکت در آناستوموزهای اطراف مفصل مچ (مانند شاخه‌های کف‌دستی‌مچ‌دستی و پشتی‌مچ‌دستی) و سرخرگ میان‌استخوانی مشترک می‌باشد.
سرخرگ میان‌استخوانی مشترک به دو شاخه میان‌استخوانی قدامی و میان‌استخوانی خلفی تقسیم می‌شود. سرخرگ میان‌استخوانی قدامی در جلو غشاء بین استخوانی نزول می‌کند و دارای شاخه‌های موسکولار، تغذیه‌ای برای استخوان‌های زند زبرین و زند زیرین و سرخرگ میانی (مدین) می‌باشد. سرخرگ میان‌استخوانی خلفی با سوراخ کردن غشاء بین استخوانی به خلف رفته و به محفظه (کمپارتمان) خلفی ساعد خون‌رسانی می‌کند، شاخه‌های مهم آن شامل شاخه‌های موسکولار و راجعه بین استخوانی است که در آناستوموزهای اطراف آرنج شرکت می‌کند، سرخرگ زند زیرین با عبور از سطح نگهدار خم‌کننده دست (فلکسور رتیناکولوم) وارد دست شده و در تشکیل قوس پالمار سطحی شرکت می‌کند.
رشته‌کوه نیکلاس
این رشته‌کوه دارای قله‌هایی است که ارتفاع آنها از ۵۵۰۰ تا ۵۸۰۰ متر (۱۸۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰ فوت) است. طول این رشته‌کوه حدود ۱۶۰ کیلومتر (۱۰۰ مایل) می‌باشد. مرز افغانستان و تاجیکستان روی قله نیمه شرقی این رشته را امتداد می‌یابد.
این رشته‌کوه در جریان کمیسیون مشترک مرزی پامیر روسیه و بریتانیا در سال ۱۸۹۵ که مرز بین قلمرو روسیه و افغانستان را مشخص می‌کرد، عنوان رشته‌کوه نیکلاس را به خود اختصاص داد. در ازای توافق بریتانیا برای استفاده از واژه رشته‌کوه نیکلاس، به افتخار امپراتور نیکلاس دوم روسیه، در نقشه‌های رسمی، روس‌ها متقابلا موافقت کردند که دریاچه زارکول را به افتخار ملکه ویکتوریا بریتانیا به عنوان دریاچه ویکتوریا معرفی کنند.
پیت بودجج
پیتر پل مونتگومری بودِجِج ( ; (متولد ۱۹ ژانویه ۱۹۸۲) سیاستمدار آمریکایی، شهردار سابق ساوت بند و ۱۹مین وزیر ترابری ایالات متحده آمریکا است.  او اولین عضو آشکارا همجنسگرای کابینه است که از سنا رأی اعتماد گرفته‌است. بودجج مأمور اطلاعاتی سابق نیروی دریایی آمریکا و همچنین ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده است. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ در شرکت مشاوره استراتژی مدیریتی مک‌کینزی اند کامپنی مشاور بوده‌است. بودجج دانش‌آموختهٔ دانشگاه هاروارد و کالج پمبروک، آکسفورد است. او از کهنه سربازان جنگ افغانستان است.
بودجج به عنوان افسر ذخیره نیروی دریایی آمریکا، در سال ۲۰۱۴ در دوره شهرداری خود شش ماه مرخصی گرفت و به افغانستان اعزام شد. بودجج حین حضور در افغانستان به واحدی تخصیص داده شد که کارش شناسایی و اخلال در شبکه‌های مالی تروریستی بود. بخشی از این کار در پایگاه هوایی بگرام انجام می‌شد ولی او به عنوان رانندهٔ مسلح فرماندهش بیش از ۱۰۰ سفر به درون کابل انجام داد. به منظور برقراری بهتر ارتباط با افغان‌ها او قدری دری آموخت.
او حامی مراقبت سلامت همگانی، سندیکاها، بررسی پیشینه همگانی پیش از خرید سلاح، حفاظت از محیط زیست با پرداختن به تغییرات اقلیمی، تصویب قانون فدرال برای ممنوع کردن تبعیض علیه افراد ال‌جی‌بی‌تی و برنامه DACA است.
بودجج کاندیدای کسب نامزدی حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا بود. او نخستین کاندید همجنسگرای ریاست جمهوری در یک حزب بزرگ آمریکا بود. در ۱ مارس ۲۰۲۰، بودجج از نامزدی برای ریاست‌جمهوری کنار کشید و یک روز پس از آن، از جو بایدن اعلام حمایت کرد.
اوایل زندگی و شغل
پیت بودجج، تنها فرزند جنیفر آن (مونتگومری) و جوزف آ بودجج است. مادرش از نام آن مونتگومری استفاده می‌کند. والدین او زمانی که به عنوان هیئت علمی در دانشگاه ایالتی نیومکزیکو مشغول به کار بودند، ملاقات و ازدواج کردند. پدرش در هارون، مالت به دنیا آمد و برای ادامه تحصیل در مقطع دکترا به ایالات متحده مهاجرت کرد. پدر بودجج به عنوان استاد زبان انگلیسی در دانشگاه نوتردام در نزدیکی ساوت بند، ایندیانا به کار مشغول شد. مادر بودجج نیز به مدت ۲۹ سال در دانشگاه نوتردام تدریس کرد. پدرش مترجم و ویراستار نسخه انگلیسی سه جلدی یادداشت‌های زندان فیلسوف مارکسیست، آنتونیو گرامشی بود و بر حرفه ادبیات او در کالج تأثیر گذاشت.
لشکر آبی
لشکر آبی یگانی در سطح لشکر از داوطلبان اسپانیایی در نیروی زمینی آلمان در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که به عنوان بخشی گروه ارتش شمال عموما در ناحیه لنینگراد به عملیات پرداخت.
سنت جورج لیتلدیل
کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل (Clement St. George Royds Littledale) (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۳۱)، و همسرش ترسا هریس (اسکات) (زادهٔ ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۱۹۲۸) در زمان خود به عنوان بزرگترین سیاحان بریتانیایی آسیای مرکزی در قرن نوزدهم میلادی شناخته می‌شدند. لیتلدیل همچنین توسط بسیاری از شکارچیان به عنوان یکی از بزرگترین شکارچیان جانوران شکاری بزرگ در تمام دوران‌ها شناخته می‌شود. او حیوانات شاخ‌دار از جمله گوسفند و بزهایی که در کوه‌های نیم‌کرهٔ شمالی زندگی می‌کردند را شکار و آنها را برای موزه تاریخ طبیعی لندن جمع‌آوری می‌کرد.
اوایل زندگی
سنت جورج لیتلدیل، ۸ دسامبر ۱۸۵۱ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش، توماس لیتلدیل و مادرش جولیا رویدز نام داشتند. پدر و پدربزرگ او دلال پنبه و شهردار لیورپول بوده‌اند. نام کامل وی از روی پدربزرگ مادری‌اش و تالار سنت جورج که یک ساختمان بزرگ با معماری یونانی-رومی واقع در قلب لیورپول، کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل بود. او را سنت جورج صدا می‌زدند.
پس از مرگ پدرش مدت اندکی به مدرسه راگبی رفت و مادرش دوباره ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶ او در مدرسه شروسبری نام‌نویسی نمود و پس از سه سال بدون آنکه دوران تحصیل خود را به اتمام برساند، مدرسه را ترک کرد. وی زمانی که به سن ۲۱ سالگی رسید حق استفاده از ارثیهٔ خود را یافت و در سال ۱۸۷۴ سفر خود را به دور دنیا آغاز کرد. در طول مسیر خود در غرب هند و درون ایالات متحده آمریکا پرندگان و پستانداران را شکار کرده و برای موزه لیورپول جمع‌آوری می‌کرد. او از راه دریا به ژاپن سفر نمود و در ماه اکتبر به یوکوهاما رسید. آنجا با خانم ترزا هریس اسکات، همسر ویلیام جان اسکات که یک اسکاتلندی ثروتمند بود، ملاقات کرد. خانم اسکات ۳۵ سال سن داشت و پانزده سال قبل ازدواج کرده بود. او اصالت کانادایی داشت و در یک خانوادهٔ پیشگام چشم به جهان گشوده بود. ترزا اسکات کوچکترین فرزند میان دوازده فرزند جان و آملیا هریس از الدون هاوس، لندن، انتاریو بود. لیتلدیل همراه با خانوادهٔ اسکات به مدت هشت ماه در سفر بود که از جملهٔ آنها سفری دشوار به کشمیر بوده‌است. در ژوئن ۱۸۷۵، آقای اسکات به دلیل تب حصبه در راه برگشت به لیورپول بر روی کشتی از دنیا رفت. در فوریهٔ ۱۸۷۷ لیتلدیل و ترسا اسکات با یکدیگر ازدواج کردند. آنها ماه عسل خود را که بیش از یک‌سال به طول انجامید در کشمیر و لداخ سپری کردند.
سفرهای اکتشافاتی
خانوادهٔ لیتلدیل به مدت سی سال در آمریکای شمالی و آسیا سفرهایی را انجام دادند و به‌طور مستمر برای موزه‌ها جمع‌آوری می-کردند. آنها این سفرها را با کوه‌های راکی، پارک ملی یلواستون و آلاسکا آغاز کردند جاییکه توانستند تجربه کسب کردند و مهارت‌های خود را تقویت کردند. پس از آن با سفرهایی در اواخر دهه ۱۸۸۰ به قفقاز، پامیر و آسیای مرکزی روسیه و مغولستان (آلای و آلتای) ادامه یافت. در سال ۱۸۸۷، توماس مور، رئیس موزهٔ لیورپول، لیتلدیل را به آلبرت گونتر که مدیر جانورشناسی در موزه تاریخ طبیعی لندن بود، معرفی کرد. از آن زمان لیتلدیل به عنوان یک گردآورندهٔ حرفه‌ای شناخته شد.
بزرگترین بهره‌برداری آنها یک سفر ۱۴ ماهه به تبت در سال ۱۸۹۵ بود که دبیلو ای ال فلچر، برادرزاده ۲۵ ساله لیتلدیل، یکی از بزرگترین پاروزنان آکسفورد، نیز همراه آنها بود. همچنین هفت خدمتکار لاداخی، سه سپهسالار پاتان و سگ خود را از نژاد فاکس تریر به نام تنی به همراه خود برده بودند. آنها در تلاش بودند تا به شهر ممنوعهٔ لهاسا برسند. این کار بزرگترین هدف جستجوگران آسیای مرکزی بود که همگی تا به آن روز ناموفق بودند. خانوادهٔ لیتلدیل از تین شان گذشتند تا به کاشغر رسیدند، به شهرستان چیمو رفتند و سپس عازم جنوب شدند تا از چانگ تانگ ویرانه و فلات تبت عبور کنند. لیتلدیل این مسیر تا انتخاب کرده بود تا از مواجه با تبتیان تا زمانی که به نزدیکی لاهاسا برسند، جلوگیری کند. لیتلدیل در میان مسیر اولوغ مضطاق که کوهی مرتفع واقع در محدودهٔ دورافتاده‌ای کون‌لون در شمال تبت بود را اندازه‌گیری و ارتفاع را بیش از واقعیت محاسبه کرد. سرانجام گروه در یک گذرگاه نوزده هزار فوتی با صد و پنجاه تبتی مسلح مواجه شدند. به گروه جستجوگران اجازه داده شد تا مسیر خود را بر روی گذرگاه برای رسیدن به محل توقف مناسب ادامه دهند. آنها به ۴۹ مایلی لهاسا رسیده بودند، فاصله‌ای با لهاسا که از زمان هاک و گابت در سال ۱۸۴۶ از هر خارجی دیگری نزدیکتر بود تا اینکه سر فرانسیس یونگ هاسبند با ارتش بریتانیا در سال ۱۹۰۴ وارد آن شد. در پی عقب‌نشینی آزاردهنده از تبت، ترسا آنقدر به دلیل اسهال خونی بیمار و ناتوان بود که باید او را ۱۲۰۰ مایل حمل می‌کردند. در ژوئن ۱۸۹۶، جامعه جغرافیایی سلطنتی مدال حامی خود را به سنت جورج لیتلدیل به دلیل سه سفر اکتشافی بزرگش، اهدا کرد.
در سال ۱۸۹۷، خانوادهٔ لیتلدیل همراه با شاهزاده الیم دمیدوف و همسرش سوفیا به سیبری و رشته‌کوه آلتای سفر کردند. ترسا بزرگ‌تر بود و این، آخرین سفر اکتشافی وی محسوب می‌شد. در سال ۱۹۰۰، لیتلدیل به دمیدووز برای سفری به کامچاتکا پیوست. در سال ۱۹۰۱ او تنها به تین شان بازگشت و مجموعهٔ بزرگی از پستانداران از جمله بز کوهی آسیایی را با خود به خانه آورد. در اصل ترسا جمع‌کنندهٔ گیاهان بود ولی این بار خود لیتلدیل فهرست طولانی‌ای از گیاهان را جمع‌آوری کرد. موزه تاریخ طبیعی نام یکی از گوسفندان که از گونهٔ جدیدی بود را به‌خاطر لیتلدیل، اویس لیتلدالی نام‌گذاری کند. این‌گونه امروزه به‌نام غرم لیتلدیل (اویس آمون لیتلدالی) شناخته می‌شود.
در سال ۱۹۰۲، شاه ادوارد برای صرف ناهار به خانهٔ لیتلدیل‌ها رفت. او جایزه لیتلدیل، سر بزکوهی از تین شان را درخواست کرد و لیتلدیل مجبور به تمکین شد.
در سال ۱۹۰۳، خانوادهٔ لیتلدیل از نیوزیلند بازدید کردند، جاییکه سنت جورج پیشنهاد کرد که آب و هوا و منطقه برای واردات جانوران شکاری معینی، مناسب است. او حالا درگیر پروژهٔ جمع‌آوری جانوران زنده شده بود. یک پروژهٔ پیچیدهٔ بین‌المللی که در حین آن او توانست دوستی بلندمدتی با رئیس‌جمهور تئودور روزولت برقرار کند.
لیتلدیل در سال ۱۹۰۷ در قلمروی نیوفاندلند و یک سال بعد، در قفقاز شرقی به شکار مشغول بود. خانوادهٔ لیتلدیل در کنار هم به سفرهای گستردهٔ خود به نقاط دورافتاده ولی نه در سطح سفرهای اکتشافی بزرگ ادامه دادند. در سال ۱۹۱۹، لیتلدیل قاضی صلح برای برکشایر شد. یک رهبر مناسب سفرهای اکتشافی بزرگ، حالا خود را به عنوان یک قاضی متفکر، مهربان و با قضاوت شهره کرده بود.
اواخر زندگی و مرگ
ترسا لیتلدیل به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۲۸ چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۳۱، سنت جورج شش هفته را به ماهی‌گیری بر روی اسبی در اسکاتلند گذراند. زمانی که به خانه بازگشت بیمار بود و در ۱۶ آوریل در سن ۷۹ سالگی چشم از جهان فروبست.
لیتلدیل در طول سال‌های سفر خود، ۱۲۲ پستاندار را از قفقاز، آسیای مرکزی و کامچاتکا به موزه تاریخ طبیعی اهدا کرد. بقیه آنها به موزه لیورپول اعطا شده‌است. هر دو موزه تا به حال تعداد زیادی غنائم دیگر و همچنین تعدادی پرنده و پستاندار شامل سرهای بسیار دریافت کرده بودند. پس از مرگ لیتلدیل، موزه تاریخ طبیعی ۹۴ غنیمت دیگر را از میان ۱۵۰ غنیمت دیگر که در خانهٔ وی در ویک هیل هاوس در براکنل، برکشایر قرار داشتند، انتخاب کرد.
لاسرتای صخره‌ای ارمنی
لاسرتای صخره‌ای ارمنی نام یک گونه بکرزایی از از سرده مارمولک که متعلق به تیره خانواده لاسرتاها است. لاسرتای صخره‌ای ارمنی بومی سرزمین کوهستانی ارمنستان می‌باشد و در شمال شرق ترکیه، شمال ارمنستان، جنوب گرجستان و غرب جمهوری آذربایجان یافت می‌شود.
بلوط ارمنی
بلوط ارمنی نام یک گونه از سرده بلوط است.
یوجین پروست
یوجین پروست (Eugène Proust; January 8, 1921 – November 8, 1989) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل فرانسه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ، باشگاه ورزشی آمیان، و باشگاه فوتبال استراسبورگ اشاره کرد.
شینیچی ساتو
شینیچی ساتو (佐藤 真一؛ زادهٔ September 14, 1975) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا و باشگاه فوتبال ساگان توسو اشاره کرد.
اسد بن سامان
اسد بن سامان یکی از پسران سامان‌خدا، نیای سامانیان، بود. پدرش سامان در زمان اسد بن عبدالله القسری حاکم خراسان به اسلام گروید و برای تقرب هرچه بیشتر و خوشامد او نام فرزند تازه به دنیا آمده خود را اسد نهاد. اسد در پیوستن به جنبش ابومسلم همراه پدر شد و این نکته از آنجا مستفاد می‌شود که بعدها اسد از جمله نزدیکان حکام خراسان به‌شمار می‌آمده‌است. هرچند از زندگانی او در عصر خلفای نخستین عباسی، منصور، مهدی و هادی خبر نداریم، لیکن می‌دانیم که در جرگه مقربان حاکم هارون الرشید به نام علی بن عیسی بن ماهان که از سال ۱۸۰ه. (۷۹۶م) در خراسان زمامداری داشته، بوده‌است. در ظفرنامه در وصف وی آمده‌است:
پسر بود یکی او را نامور / اسد نام کرده پسر را پدر
پدید آمدش حرمت و قدر و جاه / به فرمان او شد فراوان سپاه
که آمد از او تخم دولت پدید / به فرزند او پادشاهی رسید
اگر زمان درگذشت سامان برای ما روشن بود، بهتر می‌توانستیم روزگار حیات اسد را بررسی کنیم. لیکن باید این زمان را حدود نیمه دوم قرن دوم هجری (هشتم میلادی) در نظر گرفت. بدین ترتیب می‌توان این نکته را پذیرفت که اسد، آغازین سال‌های سده سوم هجری را نیز درک کرده‌است؛ از این‌رو سخن نرشخی را نیز که از هم‌زمانی اسد با هارون و حتی نگاشتن نامه‌ای از سوی مِأمون در یاری جستن از از اسد، در سرکوب غائله رافع بن لیث، با او مکاتبه کرده‌است می‌توان پذیرفت.
نکته فوق در بر دارنده این مطلب نیز خواهد بود که در این زمان، خاندان اسد از چنان موقعیت والایی برخوردار شده‌است که بتواند در تحولات سیاسی-نظامی منطقه خراسان و ماوراءالنهر نقش بسزایی ایفا کند. برخی از مورخان معاصر نیز بر این موقعیت و اهمیت صحه گذاشته‌اند.
با تمام این احوال، اطلاعات ما پیرامون شخصیت اسد پسر سامان‌خدا اندک است و نمی‌توان بر اساس آن تصویر روشنی از او و تحولات زمانش تصویر کرد. برخی از محققان برجسته نیز در بررسی رویدادهای این مقطع از تاریخ سامانیان، ناامیدانه اظهار بی اطلاعی و عجز کرده‌اند. لیکن باید پذیرفت که کوشش‌های سیاسی-نظامی اسد بود که اساسی‌ترین زمینه‌های لازم را برای اقتدار آل سامان فراهم ساخت.
پس از دعوت اسد توسط مأمون به مرو، وی به آنجا رفته و پس از چندی در مرو درگذشت.
یورگان آگبل ماگنون
یورگان آگبل ماگنون (Yorgan Agblemagnon؛ زادهٔ July 9, 1999) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لو آور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Togo national under-20 football team و توگو بازی کرده‌است.
کلیسای جامع تجلی در اودسا
کلیسای جامع تجلی در اودسا یک کلیسای جامع ارتدکس در اودسا، اوکراین است که اهداشده به تجلی عیسی و متعلق به کلیسای ارتدکس اوکراینی (اسقف‌نشین مسکو) است. این کلیسا در ۲۳ ژوئیه توسط حملهٔ موشکی روسیه به‌شدت آسیب دید.
واتسلاو یکم
واتسلاو یکم ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد:
بل آمی (کمپانی فیلم پورن)
بل آمی (Bel Ami) نام شرکتی در اسلواکی است که به تولید فیلم‌های پورن همجنس‌گرایی مردانه می‌پردازد و دفترهایی در براتیسلاوا، پراگ و بوداپست دارد. این شرکت در سال ۱۹۹۳ به وجود آمد. از بازیگران معروفی که با آن همکاری کرده‌اند تیم همیلتون، تامی هانسن، و یوهان پولیک هستند.
آقابالا آقاسعیداغلو
آقابالا آقاسعیداغلو (۱۸۶۰–۱۹۲۸) موسیقی‌دان مقامی اهل امپراتوری روسیه بود. او به زبان فارسی آشنا بود.
تلقی ما از اتفاقات
«تلقی ما از اتفاقات» اولین آلبوم استودیویی از هنرمند اهل بریتانیا امیلی ساندی است.
این آلبوم در چارت‌های اسکاتلند، ایرلند، و بریتانیا در رتبه اول و در چارت‌های فرانسه، آلمان، هلند، دانمارک، فنلاند، فلاندرز، سوئیس، نیوزلند جزو ده آلبوم اول قرار گرفت. این آلبوم با فروش بیش از یک میلیون نسخه در بریتانیا پر فروش‌ترین آلبوم سال ۲۰۱۲ شد. این آلبوم هفت هفته در چارت بریتانیا اول بود.
ماهی آب‌شیرین
ماهی آب‌شیرین ماهی است که بیشتر زندگی‌اش را در آب‌های شیرین مثل رود و دریاچه که شوری آب آن‌ها کمتر از ۰٫۰۵ درصد است می‌گذراند. شرایط این محیط‌ها از بسیاری جهات با شرایط آب‌های موجود در دریا متفاوت است، مشخص‌ترین تفاوت آن‌ها میزان شوری آب آن‌هاست. برای زنده ماندن ماهی از نظر فیزیولوژی باید با این محیط سازگار شود.
۴۱٫۲۴ درصد از تمام ماهی‌های شناخته شده در آب شیرین زندگی می‌کنند. این در درجهٔ اول به دلیل گونه‌زایی سریعی است که در زیستگاه‌های پراکنده امکان‌پذیر است. در هنگام برخورد با حوضچه‌ها و دریاچه‌ها، همانند مطالعه نظریه جغرافیای زیستی جزایر ممکن است فرداز همان مدل‌های پایه‌ای گونه‌زایی استفاده کند.
یوریس آهلینوی
یوریس آهلینوی (Joris Ahlinvi؛ زادهٔ July 13, 1995) بازیکن فوتبال است.
ماهی آب‌شیرین
فیزیولوژی
پولک‌های آن‌ها باعث کاهش انتشار آب از طریق پوست می‌شود: ماهی‌های آب شیرین که مقادیر زیادی از پولک‌های‌شان از بین رفته‌اند، می‌میرند. آن‌ها همچنین کلیه‌های توسعه یافته‌ای دارند تا پیش از دفع نمک را از مایعات بدن جدا کنند.
یوریس آهلینوی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به نیومکزیکو یونایتد و باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد.
سندلر اونیل
سندلر اونیل (Sandler O'Neill) شرکت خدمات مالی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.
ماهی آب‌شیرین
ماهی مهاجر
گونه‌های مهاجر بین دریاها و آب‌های شیرین نیازمند سازگاری با هر دو محیط هستند، هنگام اقامت در آب شور باید غلظت نمک بدنشان پایین‌تر از غلظت نمک محیط باشد و برعکس. بسیاری از گونه‌ها این مشکل را با ماندن در زیستگاه‌های مختلف، در هر مرحله از زندگی‌شان حل می‌کنند. هم مارماهیان مهاجر (ماهیان آنادراموس سالمون شکل) و هم دهان‌گردماهیان دریایی در مراحل مختلف زندگی نسبت به شوری آب درجه تحمل متفاوتی دارند.
یوری، مالی
یوری (به لاتین: Youri) یک منطقهٔ مسکونی در مالی است که در استان کایس واقع شده‌است. یوری ۶٬۷۲۱ نفر جمعیت دارد.
جورج مندلوک
جورج مندلوک (؛ زادهٔ March 20, 1948) کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اقوام سیکانی
سیکانی یا (Σικανοί Sikanoi) یکی از سه قوم باستانی بودند که در سیسیل می‌زیسته‌اند و در زمان فنیقی و یونانیان به استعمار آنان درآمدند، سیکانی‌ها در شرق Elymians و در غرب سیسیل ساکن بودند.
تاریخچه
سیکانی ها قدیمی‌ترین ساکنان سیسیل هستند. در قرن ۵ قبل از میلاد، مورخ یونانی توکیدیدس، ادعا می‌کند که سیکانی از شبه جزیره ایبری، از اطراف رودخانه ای که آنها "سیکانی" می‌نامند، سرچشمه گرفته و به دنبال حمله تهاجم به سیسیل مهاجرت کرده‌است. Ligurians. (نام سیکانوس به رودخانه امروزی پیوند خورده‌است که در اسپانیایی به عنوان جکار شناخته می‌شود) منبع توکیدید ناشناخته است، گرچه او اغلب از مورخ سیسیلی آنتیوکوس سیراکوس. برعکس، تیمایوس از تائورومنیوم (که حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد مکتوب است) سیکانی را بومی سیسیل می‌داند. نظریه سوم، که توسط برخی از دانشمندان مدرن ارائه شده، حاکی از آن است که سیکانی‌ها مهاجر ایلیایی بودند، که می‌توانستند مناطقی را که قبلاً قبایل بومی ساکن بودند ، کنترل کنند. تحقیقات باستان‌شناسی نشان می‌دهد که سیکانی در مراحل اولیه تحت تأثیر ماینی‌ها (قبل از استعمار یونان در سیسیل) قرار گرفته‌است.
به‌طور کلی مورد توافق دانشمندان است که سیکانی قبل از سایر ساکنان سیسیل در پیش از تاریخ، یعنی Elymians و سیسیل. تصور می‌شود که ایلیمی‌ها افراد بعدی ثبت شده برای استقرار سیسیل هستند، شاید از دریای اژه، آناتولی یا لیگوریا. آنها در گوشه شمال غربی جزیره مستقر شدند و سیکنیایی‌ها را مجبور به حرکت از طریق شرق کردند. سیسل‌ها بعدی بودند که از سرزمین اصلی ایتالیا وارد شدند و در شرق مستقر شدند. تصور می‌شود که ورود سیسل‌ها در قرن سیزدهم یا یازدهم قبل از میلاد اتفاق افتاده باشد. منطقه به انگلیسی: Sicanians پس از این به قسمت جنوب غربی جزیره با استقرار در منطقه گلا و Agrigentum.
سیکانی با فنیقی‌ها، که مستعمرات خود را تأسیس کردند، به ثبت تاریخی رسید. در طول قرن یازدهم قبل از میلاد - قبل از یونانیان، که مستعمره سیراکوس را تأسیس کردند. در حالی که بسیاری دیگر از مستعمرات یونان در اطراف جزیره تأسیس شده بودند، تا ۷۳۴ قبل از میلاد سیراکوس به بزرگترین شهر جهان یونانی زبان تبدیل شده بود. سیکانی‌ها به تدریج جذب این مردمان استعمارگر شدند. آنها پس از الحاق سیسیل توسط امپراتوری روم به عنوان یک فرد متمایز ناپدید شدند.
هرودوت و پادشاه مینوس
مینوس، طبق سنت ، در جستجوی ددالوس به سیکانیا یا همان سیسیل رفتند، همان‌طور که اکنون نامیده می‌شود، و در آنجا هلاک شد به شکل یک مرگ خشونت‌آمیز.
زبان
چند کتیبه کوتاه با استفاده از الفبای یونانی در زبان منقرض شده سیکانی پیدا شده‌است. به استثنای نامها، آنها ترجمه نشده‌اند و این زبان به دلیل کمبود داده طبقه‌بندی نشده‌است.
نیوکامرزتاون، اوهایو
نیوکامرزتاون (به انگلیسی: Newcomerstown) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان توسکاراوس، اوهایو واقع شده‌است. نیوکامرزتاون ۷٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۸۲۲ نفر جمعیت دارد و ۲۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوریس سایناتی
یوریس صنعتی (Joris Sainati؛ زادهٔ September 25, 1988) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوریان و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد.
پرداخت نقد و حمل (جنگ جهانی دوم)
پرداخت نقد و حمل (Cash and carry) سیاستی بود که توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فرانکلین دلانو روزولت در جلسه مشترک کنگره ایالات متحده آمریکا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹ پس از شیوع جنگ جهانی دوم اعلام شد. این قانون جایگزین لوایح بی‌طرفی دهه ۱۹۳۰، که به موجب آن متخاصمان در جنگ می‌توانستند فقط کالاهای غیرنظامی را از ایالات متحده بخرند تا زمانی که دریافت‌کنندگان فوراً به صورت نقدی پرداخت می‌کردند و تمام خطرات حمل و نقل با کشتی‌های خود را به عهده می‌گرفتند. بازنگری بعدی، قانون بی‌طرفی ۱۹۳۹، فروش تسلیحات نظامی به متخاصمان بر اساس همان پول نقد و حمل مجاز را می‌داد.
گیرنده عامل رشد
گیرنده فاکتور رشد (Growth factor receptor) یک گیرنده ی زیستی است که با عامل رشد پیوند برقرار می‌کند. این گیرنده معمولاً از مسیرهای JAK/STAT, پروتئین کیناز فعال‌شده با میتوژن و PI3 kinase بهره می‌گیرد.
نشان نصر
نشان نصر یکی از نشان‌های افتخار در جمهوری اسلامی ایران است که به پاس خدمات و پشتیبانی به نیروهای مؤثر در خدمات رزمی، فعالیت‌های پشتیبانی، ایثارگران، جانبازان تعلق می‌گیرد. از جمله افراد دارنده این نشان می‌توان به حسن روحانی، به خاطر مسئولیت ستاد پشتیبانی جنگ از رهبر جمهوری اسلامی ایران، شایسته دریافت نشان درجه یک نصر شناخته شد و محمد باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، سرلشکر سید یحیی رحیم‌صفوی فرمانده کل پیشین سپاه و دستیار علی خامنه‌ای، سرتیپ پاسدار جواد عظیمی‌فر معاون مهندسی رزمی و پدافند غیرعامل نیروی زمینی سپاه، سرتیپ حسن شاه‌صفی فرمانده پیشین نیروی هوایی ارتش و محسن فخری زاده (پس از کشته شدن ) اشاره کرد.
فوران کوه سنت هلن در سال ۱۹۸۰
در ۱۸ مه ۱۹۸۰ در کوه سنت هلن آتش فشانی (1980 eruption of Mount St. Helens) در ایالت واشینگتن رخ داد. این فوران با ۵ درجه فوران کرد. فوران در طی ۲ ماه بود که با زمین لرزه و بخار همراه بود، و ماگما نیز با فشار به بیرون می‌آمد. زلزله در ساعت ۹. ۳۲ دقیقه و ثانیه ۱۷ به وقت اقیانوس آرام به وقوع پیوست، و تا کنون بزرگ‌ترین زمین لغزه‌ای است که در واشینگتن رخ داده‌است. در این واقعه سنگ‌های مذاب و و بخار و سنگ همراه بوده‌است؛ و مقدار زیادی گدازه نیز استخراج می‌شود.
پروفایل یک قاتل زنجیره‌ای
پروفایل یک قاتل زنجیره‌ای یک فیلم معمایی ،جنایی با بازی ربکا گیبنی ، هیو جکمن و با کارگردانی استیو جادرل است که در سال ۲۰۰۴ بر روی دی وی دی انتشار یافت.
دیترویت برابر همه
«دیترویت برابر همه» عنوان تک‌آهنگ هیپ‌هاپی از خواننده آمریکایی امینم است که به همراهی رویس دا۹'۵، بیگ شان، دنی براون، دی جی لاوف و تریک-تریک خوانده شد. این تک‌آهنگ الهام گرفته از آهنگ دیترویت برابر همه اثر رولینگ استونز بوده است و در متن شعر به دفاع از شهر دیترویت در برابر مخالفان این شهر پرداخته شده است.
ساحل غربی آمریکا
ساحل غربی یا ساحل اقیانوس آرام ، به غربی‌ترین ایالت‌های ساحلی آمریکا گفته می‌شود. این اصطلاح اغلب در مورد ایالت‌های کالیفرنیا، اورگن و واشینگتن به کار رفته و به‌طور خاص به منطقه‌ای گفته می‌شود که از سمت شرق به کسکیدز، سیرا نوادا، بیابان موهاوی و از سمت غرب به اقیانوس آرام محدود می‌شود.
با حذف آلاسکا، حزب دموکرات در تاریخ معاصر بر سیاست ساحل غربی مسلط بوده‌است و ایالت‌ها به‌طور مداوم در انتخابات در سطوح مختلف به دموکرات‌ها رای می‌دهند. چهار ایالت از پنج ایالت ساحل غربی از سال ۱۹۹۲ در انتخابات ریاست جمهوری به دموکرات‌ها رای داده‌اند که سه مورد آن از سال ۱۹۸۸ رای مثبت داده‌است.
تعریف
تعاریف متناقضی وجود دارد که کدام ایالت شامل ساحل غربی ایالات متحده است، اما ساحل غربی همیشه شامل کالیفرنیا، اورگان و واشینگتن به عنوان بخشی از این تعریف است. در بیشتر شرایط، این واژه شامل سه ایالت مجاور و آلاسکا می‌شود، زیرا همه آنها در آمریکای شمالی واقع شده‌اند. برای اهداف سرشماری، هاوایی به همراه چهار ایالت دیگر بخشی از ساحل غربی است. دانشنامه بریتانیکا به منطقه آمریکای شمالی به عنوان بخشی از ساحل اقیانوس آرام، از جمله آلاسکا و بریتیش کلمبیا اشاره می‌کند. اگرچه دائرclالمعارف گنجاندن هاوایی را به عنوان بخشی از منطقه تصدیق می‌کند، اما ویراستاران نوشتند که «از نظر زمین‌شناسی مشترک چندانی با ایالت‌های سرزمین اصلی ندارد.»
چندین فرهنگ لغت تعاریف متفاوتی از ساحل غربی ارائه می‌دهند. Lexico تعریف ساحل غربی را محدود می‌کند به «ساحل غربی ایالات متحده از واشینگتن تا کالیفرنیا». با این حال، فرهنگ لغت مکمیلان تعریف کمتری را به عنوان «ساحل غربی ایالات متحده، در امتداد اقیانوس آرام» ارائه می‌دهد. در مورد دیکشنری کمبریج، ساحل غربی «منطقه ای از سواحل اقیانوس آرام در ایالات متحده است که شامل کالیفرنیا می‌شود.»
تاریخچه
تاریخ ساحل غربی با ورود اولین انسانهای شناخته شده قاره آمریکا، سرخپوستان آغاز می‌شود، از تنگه برینگ از اوراسیا به آمریکای شمالی بر روی یک پل زمینی، برینگیا، که بین ۴۵۰۰۰ قبل از میلاد و ۱۲۰۰۰ قبل از میلاد (۴۷۰۰۰ تا قبل از میلاد) وجود داشت، می‌گذرد. ۱۴۰۰۰ سال پیش) گروه‌های کوچک جدا شده از شکارچیان جمع‌کننده در کنار گله‌های گیاهخواران بزرگ به دور از آلاسکا مهاجرت کردند. بین ۱۶٬۵۰۰ قبل از میلاد و ۱۳٬۵۰۰ قبل از میلاد (۱۸٬۵۰۰–۱۵۰۰۰۰ سال پیش)، راهروهای بدون یخ در امتداد ساحل اقیانوس آرام و دره‌های آمریکای شمالی و احتمالاً از طریق دریا توسعه یافت.
بومیان آلاسکا، بومیان ساحل شمال غربی اقیانوس آرام و بومیان کالیفرنیا سرانجام از سرخپوستان سرخپوست سرچشمه گرفتند. آنها زبانهای مختلف را توسعه دادند و راه‌های تجاری ایجاد کردند.
آب و هوا
ساحل غربی ایالات متحده دارای آب و هوای اقیانوسی در لبه شمال غربی، شمالی و شرقی خود به سمت مرز ایالات متحده و کانادا است، اما از مرز کالیفرنیا به سمت مرز ایالات متحده و مکزیک آب و هوا مدیترانه ای است. خط ساحلی در مقایسه با مناطق داخلی در طول تابستان دمای قابل توجهی ملایم را مشاهده می‌کند. در کالیفرنیای شمالی تفاوت ۱۷ درجه سانتی گراد (۳۰ درجه فارنهایت) بین یورکا و نهر ویلو وجود دارد، با وجود اینکه تنها ۴۰ مایل (۴۰ کیلومتر) مکان‌ها را از هم جدا می‌کند و نهر ویلو در ارتفاع ۵۰۰ متری (۱۶۰۰ فوت) واقع شده‌است. نوسانات کمی باریک‌تر را می‌توان در سراسر خط ساحلی مشاهده کرد و تا حدی می‌تواند با جریانات سرد در اقیانوس آرام که دمای سواحل را تعدیل می‌کند و رشته کوه‌ها مانع از حرکت هوای دریایی به سمت داخل به نسبت کوهپایه‌های آن در طول تابستان، توضیح داده شود. مه ساحلی همچنین در خنک نگه داشتن دمای ساحل شایع است. این امر نه تنها در منطقه خلیج سانفرانسیسکو اتفاق می‌افتد، بلکه سانتا مونیکا در لس آنجلس، کالیفرنیای جنوبی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد، با اختلاف دمای سالانه بسیار اندک، اما با تابستان‌های خنک مشابه آنچه در شمال اروپا انتظار می‌رود. یک سفر کوتاه در دمای داخلی و تابستانی با بقیه ایالات متحده در همان عرض جغرافیایی قابل مقایسه است، که بعضاً گرمتر است به دلیل وزش بادهای غالب از آب و هوای بیابانی نوادا و آریزونا.
کمپ باگویندا
کمپ باگویندا (به لاتین: Baguinéda-Camp) یک منطقهٔ مسکونی در مالی است که در استان کولیکورو واقع شده‌است. کمپ باگویندا ۹۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸٬۶۶۱ نفر جمعیت دارد.
ایوب قرا
ایوب قرا (أيوب قرا؛ زادهٔ March 12, 1955) سیاستمدار و وزیر ارتباطات اسرائیل است.
کمبل، فلوریدا
کمبل (Campbell؛ تلفظ: ) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوسکئولا، فلوریدا واقع شده‌است. کمبل ۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۴۷۹ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
توماس کاوندیش
سر توماس کاوندیش (Thomas Cavendish) (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۵۶۰ - درگذشتهٔ می ۱۵۹۲)، کاوشگر دریانورد خصوصی انگلیسی، معروف به «ناوبر» بود، زیرا او اولین کسی بود که به عمد سعی نمود از سر فرانسیس دریک، الگوبرداری کرده و به شهرها و کشتی‌های اسپانیایی در اقیانوس آرام حمله کند و با سفر به دور دنیا، به خانه برگردد. مگالن، لوئیزا، دریک و لویالا، گروه‌های اعزامی بودند که از کاوندیش در سفر به دور کره زمین، پیشی گرفته بودند. اولین سفر و دور زدن موفقیت‌آمیز کره زمین، با تسخیر طلا، ابریشم و گنج اسپانیایی در اقیانوس آرام و فیلیپین، او را ثروتمند کرد. ارزشمندترین گنج او، غارت کشتی بادبانی ۶۰۰ تنی مانیلا گالنون سانتا آنا (Santa Ana یا Santa Anna) بود. او پس از بازگشت، توسط ملکه الیزابت اول انگلستان، به عنوان شوالیه شناخته شد. او بعداً برای دومین سفر دور دنیا و یورش عازم شد، اما خیلی خوش شانس نبود و در ۳۱ سالگی در دریا، درگذشت.
اوایل زندگی
کاوندیش در سال ۱۵۶۰ در تریملی سنت مارتین در نزدیکی ایپسوییچ، سافولک، انگلستان به‌دنیا آمد. پدر او، ویلیام کاوندیش، از نوادگان راجر کاوندیش و برادر سر جان کاوندیش بود که دوک‌های دوونشایر و دوک‌های نیوکاسل نام خانوادگی خود را از کاوندیش گرفته‌اند.
زمانی که توماس کاوندیش ۱۲ ساله بود، بخشی از دارایی پدرش را به ارث برد. در سن ۱۵ سالگی وارد کالج کورپس کریستی در کمبریج شد، دو سال در آنجا ماند اما مدرکی نگرفت. پس از ترک مدرسه در ۱۷ سالگی، او بیشتر ۸ سال بعدی زندگی‌اش را مجلل زیست نمود. او در سال ۱۵۸۴ نماینده مجلس برای شفتسبری، دورست بود. در سال ۱۵۸۵، به همراه سر ریچارد گرنویل برای کمک به استعمار روانوک، عازم سفر دریایی شد و تجربه‌های بسیار ارزشمندی به‌دست‌آورد. اما سرمایه خود را از دست داد. او در سال ۱۵۸۶ عضو پارلمان در ویلتون بود.
اولین سفر دریایی: یک سفر موفق به دور دنیا به سمت غرب
در ژوئیه ۱۵۸۶ اسپانیا و انگلستان درگیر جنگ بودند که با حمله تهدیدآمیز نیروی دریایی اسپانیا به انگلستان در سال ۱۵۸۸ به اوج خود رسید. کاوندیش مصمم شد با یورش به بنادر و کشتی‌های اسپانیایی در اقیانوس آرام و دور زدن کره‌زمین، از سر فرانسیس دریک پیروی کند. کاوندیش پس از دریافت مجوز برای حملات پیشنهادی خود، یک کشتی بادبانی ۱۲۰ تنی با هجده توپ، به نام دیزایر ساخت. یک کشتی ۶۰ تنی با ۱۰ تفنگ، کشتی‌ای دیگر و کشتی ۴۰ تنی هاگ گالنت به او پیوستند.
دومین سفر دریایی و وفات
کاوندیش در اوت ۱۵۹۱ دومین سفر دریایی خود را به همراه دریانورد جان دیویس انجام داد. آن‌ها به سمت جنوب، به تنگه ماگلان رفتند و سپس به برزیل بازگشتند، جایی که در ایلهابلا مخفی شدند و تجدید قوا کردند، سانتوس و سائو ویسنته را غارت کردند. با رفتن به شمال، آن‌ها بیشتر خدمه خود را در نبردی با پرتغالی‌ها، در دهکده ویتوریا که اکنون مرکز ایالت اسپیریتو سانتو است، از دست دادند. آنتونی نایوت، یکی از ملوانان رها شده، بعدها از ماجراجویی‌های خود در برزیل نوشت. کاوندیش با بقیه خدمه کشتی، به آن سوی اقیانوس اطلس به سمت سنت هلنا حرکت کرد، اما به دلایل نامعلومی احتمالاً در سال ۱۵۹۲ در نزدیکی جزیره آسنشن در جنوب اقیانوس اطلس، در سن ۳۱ سالگی درگذشت. آخرین نامه کاوندیش که چند روز قبل از مرگش به مجری خود نوشته‌است، جان دیویس را به یک «شرور» متهم می‌کند که باعث «تباهی کل سفر» شده‌است. جان دیویس پیش از بازگشت به انگلستان، با خدمه و کشتی‌های کاوندیش به راه خود ادامه داد و در حالی که بیشتر خدمه‌اش به دلیل گرسنگی و بیماری از دست رفتند، جزایر فالکلند را کشف کرد.
در فرهنگ عامه
کاوندیش شخصیت اصلی رمان تاریخی، کاپیتان برای الیزابت، نوشته جان وستکات است که اتفاقات اولین سفر دریایی به دور زمین‌اش را دنبال می‌کند.
تنباکوی کاوندیش که یک تنباکوی محبوب برای پیپ است به نام توماس کاوندیش نام‌گذاری شد.
یوسف احمدی
یوسف احمدی (Youssouf Ahamadi؛ زادهٔ July 27, 1982) بازیکن فوتبال اهل اتحاد قمر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتحاد قمر بازی کرده‌است.