cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز
تاریخچه آزمایشگاه
آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز (NBML) در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۹۵ مصادف با ۱ آگوست سال ۲۰۱۶ با شعار «توسعه همگرایی علم و فناوری در نقشه‌برداری مغز» و پنج سال پس از تصویب پیشنهاد مربوط به توسعه علوم شناختی و فناوری توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی افتتاح شد، بر این اساس، دولت متعهد به حمایت از NBML با تحقیق در علوم شناختی شناخته شد. بدین منظور شورای علمی و فناوری علوم شناختی توسط معاون رئیس‌جمهور تأسیس شد. بر این اساس، قانون مجوز آزمایشگاه را به عنوان یک مؤسسه ملی اختصاص داده‌است که در دسترس همه دانشگاه‌ها و محققان است و باید توسط هیئت امناء بدون هیچ گونه وابستگی دانشگاهی هدایت شود. طبق این مصوبه که در سال ۲۰۱۴ تأیید شده، هیئت امناء آزمایشگاه شامل وزیر علوم تحقیقات و فناوری، وزیر بهداشت و آموزش پزشکی و معاون رئیس دانشکده علوم و فناوری و دستیاران ایشان، و به ریاست وزیر علوم، تحقیقات و فناوری می‌باشند. این یک پروژه مشترک بین وزارت بهداشت و آموزش پزشکی و وزارت علوم تحقیقات و فناوری است که ریاست آزمایشگاه را انتخاب می‌کنند.
اساسنامه تشکیل آزمایشگاه
اساسنامه این آزمایشگاه از سوی ستاد توسعه علوم و فناوری‌های شناختی تدوین شد و در سال ۹۳ به تصویب شورای گسترش وزارت علوم رسید. در این اساسنامه وزرای علوم و بهداشت و همچنین معاون علمی رئیس‌جمهور و معاونین تحقیقات و فناوری‌های آن‌ها عضو هیئت امنای این آزمایشگاه تعیین شدند. ریاست هیئت امنای این آزمایشگاه برعهده وزیر علوم و ریاست آزمایشگاه نیز برعهدۀ وزیر بهداشت است.
اولین جلسه هیئت امنای آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز در سال ۹۳ تشکیل شد و وزیر بهداشت، دکتر محمدرضا آی استاد گروه فیزیک پزشکی و مهندسی پزشکی دانشگاه تهران را به عنوان رئیس این آزمایشگاه پیشنهاد کرد که به اتفاق آراء به تصویب هیئت امنا رسید. در فاز اول این آزمایشگاه با حمایت معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری، مبلغ ۱۵۰ میلیارد ریال برای خرید تجهیزات هزینه شد و آزمایشگاه در حال مطالعه برای خرید تجهیزات فاز دوم قرار گرفت.
استیون مونروی
استیون آر مونروی (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۴) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز
فرایند ساخت و ساز آزمایشگاه
پس از بودجه بندی توسط معاون رئیس‌جمهور برای علوم و فناوری در خرداد ۱۳۹۴، آزمایشگاه بر آن اساس شامل مساحتی به میزان ۲۲۰۰ متر مربع و بر اساس آخرین استانداردهای پزشکی، مقررات و دستورالعمل در شهریور ۱۳۹۴ طراحی شد و ساخت و ساز رسماً در مهر ۱۳۹۴ آغاز شد و در اواخر فروردین ۱۳۹۵ تکمیل شد. تجهیزات و امکانات آزمایشگاهی توسط هیاتی از کارشناسان داخلی و خارجی و استادان دانشگاه انتخاب و سفارش داده شدند. نصب دستگاه‌ها و تجهیز آزمایشگاه به همراه آموزش پرسنل در تیرماه ۱۳۹۵ تکمیل شدند.
استیون مونروی
منابع
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Steven_R._Monroe#
آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز
افتتاحیه
مراسم افتتاحیه در مرداد ۱۳۹۵ در حضور اسحاق جهانگیری، معاون اول رئیس‌جمهور، وزیر بهداشت و آموزش پزشکی حسن قاضی زاده هاشمی، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری محمد فرهادی و معاون علمی و فناوری رئیس‌جمهوری سورنا ستاری اتفاق افتاد.
مأموریت
اهداف آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز در زیر توصیف شده‌اند:
چشم‌انداز
چشم‌انداز آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز که یکی از پیشرفته‌ترین مراکز دریافت اطلاعات منطقه ای است این است که در حوزه علوم و اعصاب شناختی به ارائه خدمات و حمایت از تحقیقات و فناوری‌های به موقع، با هزینه ای بهینه و متعادل به بالا بردن کیفیت و رقابت کمک کند.
ماهیت دیدگاهآزمایشگاه به عنوان انجام موارد زیر خلاصه شده‌است:
تعهدات
در راستای اهداف خود، NBML متعهد می‌شود:
استانداردها (ISO)
ایزو استاندارد NBML بر اساس استاندارد ISO 9001: 2008 در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۶ مورد بازرسی قرار گرفت و موفق به اخذ گواهینامه شده‌است.
EEG
پردازش داده‌ها در سیستم عصبی مرکزی از طریق فعالیت الکتریکی نورون‌ها به دست می‌آید. فعالیت الکتریکی مداوم تولید شده توسط مغز می‌توانند با استفاده از الکترودهای روی پوست سر یا صورت اندازه‌گیری شود. الکتروانسفالوگرافی (EEG) یک روش ایمن و غیر تهاجمی برای ضبط فعالیت الکتریکی مغز است. ردیابی‌های به دست آمده به عنوان الکتروانسفالوگرام شناخته شده و جمع‌آوری پتانسیل پس از سیناپسی از تعداد زیادی از نورون‌ها را نشان می‌دهد.
تجهیزات خدمات ثبت EEG-fMRI: ضبط همزمان EEG-fMRI برای جمع‌آوری داده‌های مکمل که به وسیله این روش‌ها به دست می‌آید
fNIRS
طیف‌سنجی نزدیک به مادون قرمز کاربردی (fNIRS) یک تکنولوژی تصویربرداری نوری کاربردی است که فعالیت عصبی و پاسخهای همودینامیکی مغز را اندازه‌گیری می‌کند. این روش غیر تهاجمی است و جذب نور NIR هموگلوبین را در خون با و بدون اکسیژن اندازه‌گیری می‌کند و اطلاعاتی در مورد فعالیت مغزی در حال انجام مانند مطالعات عملکردی مغناطیسی می‌دهد. تکنولوژی fNIRS تغییرات نسبی در غلظت هموگلوبین اکسیژن (oxyHb)، هموگلوبین deoxygenated (deoxyHb) و کل هموگلوبین (oxyHb + deoxyHb) را برای نظارت بر زمان واقعی و مداوم پویایی مغز اندازه‌گیری می‌کند. از آنجا که fNIRS و fMRI هر دو به تغییرات فیزیولوژیک مشابه حساس هستند، می‌توان آن‌ها را به عنوان روش‌های مقایسه ای مورد توجه قرار داد.
تجهیزات این بخش با ۴۸ کانال MR سازگار OxyMonfNIRS از Artinis مجهز شده‌است. این یک ابزار تحقیق بسیار پیشرفته با مشخصات اصلی به شرح زیر است:
کاربردها
خدمات
تجهیزات آزمایشگاه
این مرکز شامل تجهیزات زیر است:
آنالیز تصاویر MR Spectroscopy
طیف‌سنجی رزونانس مغناطیسی یک روش تحلیلی است که برای تکمیل تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) در مشخص کردن بافت نرم استفاده می‌شود. در هر دو تکنیک معمولاً سیگنال از پروتون‌های هیدروژن دریافت می‌شود. اما MRI به‌طور عمده از پروتون‌های داخل آب و چربی سیگنال دریافت می‌کند که تقریباً هزار برابر بیشتر از مولکول‌هایی است که توسط MRS تشخیص داده می‌شوند. MRI اغلب از سیگنال موجود در دسترس برای تولید تصاویر 2D استفاده استفاده می‌کند، در حالی که MRS اغلب سیگنال را از یک منطقه محلی منفرد (واکسل) به دست می‌آورد. داده‌های طیف‌سنجی تشدید مغناطیسی یا MRS به‌طور عمده از یک ناحیهٔ محدود و مشخص اخذ می‌شوند و به صورت یک سیگنال یک بعدی در فضای فوریه هستند که غلظت متابولیت‌های مختلف بافت مانند Choline, Creatine, NAA و غیره را به دست می‌دهند. این روش امکان نمایش غلظت متابولیت‌های بافت به صورت غیرتهاجمی را دارد و برای بررسی ترکیبات تومورها، بافت‌های نکروز شده و به‌طور کلی هر جا که اطلاعاتی در مورد ترکیبات متابولیتی بافت نیاز باشد استفاده می‌شود. محققین گرامی از این پس می‌توانند از این خدمت جدید که توسط بخش پردازش تصویر در آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز ارائه می‌شود، بهره‌مند گردند.
آنالیز تصاویر ASL
تکنیک ASL یک تکنیک تصویربرداری MRI است که به‌طور غیرتهاجمی، پرفیوژن در سطح بافت در مغز را اندازه می‌گیرد. چند مورد از ویژگی‌های تصاویر پرفیوژن از نوع Arterial Spin Labeling آورده شده‌است:
پژوهشگران این حوزه، از این پس می‌توانند از خدمت آنالیز تصاویر ASL ارائه شده توسط آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز بهره‌مند گردند.
پیوند به بیرون
آزمایشگاه ملی نقشه‌برداری مغز
سازمان همکاری‌های فضایی آسیا و اقیانوسیه
سازمان همکاری‌های فضایی آسیا و اقیانوسیه (اپسکو) یک سازمان بین‌المللی به عنوان یک نهاد مستقل و غیرانتفاعی است که با وضعیت کاملاً بین‌المللی قانونی اداره می‌شود. دفتر مرکزی سازمان اپسکو در پکن، جمهوری خلق چین مستقر شده‌است.
اعضای اپسکو
اعضای آن عبارتند از سازمان از: بنگلادش، چین، ایران، مغولستان، پاکستان، پرو، تایلند و ترکیه. همچنین اندونزی کنوانسیون اپسکو را امضا کرده‌است. و
کنوانسیون اپسکو در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۵ به صورت رسمی در پکن امضا شد؛ در مراسم بنیان‌گذاری نمایندگانی نیز از روسیه، اکراین، شیلی، فیلیپین و برزیل حضور داشتند.
مراحل تصویب عضویت ایران در اپسکو
تصویب در مجلس شورای اسلامی: ۱۳۸۵/۰۴/۲۷ تأیید شورای نگهبان: ۱۳۸۵/۰۴/۲۸ ابلاغ ریاست جمهور: ۱۳۸۵/۰۵/۱۵
ذکر مناقب حقوق بشر در جهان سوم
ذکر مناقب حقوق بشر در جهان سوم کتابی است از محمّدعلی اسلامی ندوشن.
صلیب بورگوندی
صلیب بورگوندی یا صلیب سنت اندرو  شکل دندانه‌دار صلیب سنت اندرو می‌باشد که نخستین بار در قرن ۱۵ میلادی توسط دوک‌های والوآ-بورگوندی که بر بخش بزرگی از شرق فرانسه و کشورهای سفلی حکومت می‌کرد، به کار گرفته شد.
آلخاندرو اویوآ
آلخاندرو اویوآ (Alejandro Ulloa؛ October 22, 1910 – 1910:10:22, April 27, 2004) بازیگر، صداپیشه و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به سرقت در ساعت ۳، صبح بخیر، کنتس کوچک، هفت تپانچه برای خانواده مک‌گرگور، دکتر زد شیطان‌صفت، شنبه، یکشنبه و جمعه و بیست گام تا مرگ اشاره نمود.
رود سو
روز سو رودی است به River Avon می‌ریزد. این رود از کشور بریتانیا می‌گذرد.
دیاموند آفشور دریلینگ
دیاموند آفشور دریلینگ (Diamond Offshore Drilling) شرکت خدمات حفاری آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد.
رود آون
رود آون رودی است به رود سورون می‌ریزد. این رود از کشور بریتانیا می‌گذرد. طول آن ۱۳۷ km است.
اوی مالتایاتی
اوی مالتایاتی (Evi Maltagliati؛  – 1908:8:11, April 27, 1986) یک بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به زنی تنها، اولیس، فیلیپه دربلی، راهبهٔ مونتزا، شب غیرعادی و دبران اشاره کرد.
مارک‌نسه
مارک‌نسه (به هلندی: Marknesse) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در نورداوست‌پلدر واقع شده‌است. مارک‌نسه ۳٬۸۹۳ نفر جمعیت دارد.
تباه‌کننده
تباه‌کننده (Spoiler) فیلمی آمریکایی در سبک اکشن و علمی-تخیلی محصول سال ۱۹۹۸ است. داستان فیلم در نیویورک در آینده‌ای دور رخ می‌دهد. در این فیلم گری دنیلز و مگ فاستر به ایفای نقش پرداخته‌اند.
ونسسلائو فرناندس فلورس
ونسسلائو فرناندس فلورس (Wenceslao Fernández Flórez؛ January 12, 1885 – April 29, 1964) یک روزنامه‌نگار، فیلم‌نامه‌نویس، و نویسنده اهل اسپانیا بود.
تباه‌کننده
داستان
راجر میسون (گری دنیلز) در زندانی با امنیت بالا در آینده محسور است. وی دست از جان شسته به دنبال فرار و دیدن دخترش است اما تک تک تلاش‌هایش برای فرار، یکی پس از دیگری ناکام می‌مانند. از آنجا که مجازات‌های او شامل منجمد شدن در حالت زیست تعویقی برای چندین سال می‌شود، در حالی که دخترش بزرگ می‌شود، سن او ثابت می‌ماند. با بیشتر شدن مدت زمان حبس او امید او برای آزادی کمرنگ و کمرنگ‌تر می‌شود.
ونسسلائو فرناندس فلورس
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به مردی که می‌خواست خود را بکشد اشاره نمود.
تباه‌کننده
پخش در ایران
این فیلم با عنوان فراری توسط شرکت جهان تصویر در نیمه اول دهه ۱۳۸۰ در تهران و دیگر شهرها منتشر شد.
رافائل خ. سالویا
'''رافائل خ. سالویا''' (Rafael J. Salvia؛ ۱۹۱۵ – June 21, 1976) یک فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود.
انجنیرز ایندیا
انجنیرز ایندیا (Engineers India) شرکت دولتی خدمات نفتی هندی است، که در سال ۱۹۶۵ توسط وزارت نفت و گاز طبیعی هند تأسیس شد.
عبدالله دفتری
عبدالله دفتری (۱۲۸۲ تهران - ۱۳۳۲) از کارگزاران مالی و اقتصادی دوره پهلوی بود.
پدرش میرزا محمود خان عین‌الممالک از رجال دوران قاجار و قضات بلندپایه دوره پهلوی، عمویش دکتر محمد مصدق و برادر بزرگترش دکتر احمد متین دفتری نخست‌وزیر ایران در دوره رضا شاه بود.
عبدالله دفتری پس از پایان تحصیلات متوسطه در تهران به فرانسه رفت و پس از دریافت دکترای حقوق از دانشگاه پاریس به ایران بازگشت و در وزارت مالیه استخدام شد. دفتری در وزارت دارایی تا مدیرکلی پیش رفت و در سال ۱۳۲۱ که ابوالحسن ابتهاج به ریاست بانک ملی رسید، دفتری را معاون خود کرد.
دفتری تا آبان ۱۳۲۹ که در کابینه سپهبد رزم‌آرا وزیر اقتصاد ملی شد، معاون بانک ملی بود. پس از قتل رزم‌آرا در اسفند ۱۳۲۹ به خدمات بانکی بازگشت. پیش از آنکه در سانحه رانندگی فوت کند، نماینده بانک جهانی در ایران بود.
بمب صوتی
بمب صوتی ، که نارنجک گیج‌کننده هم نامیده شده، نارنجک بمب‌مانندی است که با ایجاد لرزش‌های صوتی شدید باعث ترس و صدمات داخلی در بدن می‌گردد.
بمب صوتی از مواد منفجره کمتری نسبت به بمب‌های دیگر ساخته شده‌است و ویژگی‌اش ایجاد صدای زیاد است؛ ولی در فاصله کم می‌تواند کشنده باشد. کاربرد آن در ایجاد رعب و وحشت است و می‌تواند صدمات جسمی و روحی هم به افراد وارد کند. تا شعاع چند متری می‌تواند صدمات شدیدی به افراد وارد کرده و باعث ناشنوایی موقت یا دائم آن‌ها شود. گاهی بمب صوتی باعث خونریزی داخلی شده و به قربانی صدمات شدیدی وارد می‌نماید.
گاهی واژه بمب صوتی و تصویری را برای موارد دیگری هم بکار برده می‌شود که بیشتر بیانگر یک خبر است.
از بمب صوتی جهت خنثی‌سازی بمب هم استفاده می‌شود.
نارنجک نورزا
نارنجک نورزا (فلش بنگ) یک وسیله انفجاری است که در رده سلاح‌های غیرکشنده دسته‌بندی می‌شود و برای بی‌حس کردن -کوری- موقتی حواس دشمن از آن استفاده می‌شود. این محصول با هدف ایجاد نوری کور کننده با درجه‌ای در حدود ۷ شمع (Mcd) و صدایی شدید با درجه ۱۷۰ دسی بل (dB) طراحی شده‌است. نارنجک فوق نخستین بار در اواخر دهه ۱۹۷۰ توسط سرویس هوایی ویژه ارتش انگلیس مورد استفاده قرار گرفت.
نور شدید لحظه‌ای تمام سلولهای نور گیرنده در چشم را فعال می‌کند و به تقریب، پنج ثانیه فرد را کور می‌کند. پس از آن، قربانیان به تدریج وارد حالت پس تصویر می‌شوند که باعث اختلال در هدف‌گیری آنها می‌شود. حجم انفجار همچنین باعث ناشنوایی موقت در قربانی می‌شود و همچنین مایعات موجود در گوش را مختل می‌کند و باعث از بین رفتن تعادل فرد می‌گردد. علیرغم این که سلاح در دسته تسلیحات غیرکشنده رده‌بندی می‌شود، انفجار حاصل از این نارنجک می‌تواند منجر به بروز صدماتی گردد، همچنین گرمای ایجاد شده حاصل از انفجار آن می‌تواند در صورت مجاورت به مواد اشتعال پذیر منجر به بروز آتش‌سوزی شود. آتش‌سوزی‌هایی که در جریان محاصره سفارت ایران در لندن به وجود آمده بودند، ناشی از استفاده از همین نارنجک‌ها بود. در عین‌حال، با وجود آنکه نورزاها با هدف ایجاد صدمات محدود به قربانی طراحی شده‌اند، گزارش‌هایی مبنی بر از دست دادن کامل شنوایی نیز وجود دارد.
ماکسیم چانوت
ماکسیم چانوت (Maxime Chanot؛ زادهٔ November 21, 1989) بازیکن فوتبال اهل لوکزامبورگ است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال همیلتون آکادمیکال، باشگاه فوتبال کورتریک، باشگاه فوتبال استاد رنس، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال نانسی، باشگاه فوتبال نیویورک سیتی، باشگاه فوتبال لو مان، و باشگاه فوتبال منزفیلد تاون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال لوکزامبورگ بازی کرده‌است.
کوروش بزرگ (ابهام‌زدایی)
کوروش بزرگ یا کوروش کبیر می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
جمال‌آباد (محلات)
جمال‌آباد روستایی در دهستان باقرآباد بخش مرکزی شهرستان محلات استان مرکزی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۴ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
رود ایست لین
رود ایست لین رودی است به کانال بریستول می‌ریزد. این رود از کشور بریتانیا می‌گذرد.
سویفتربانت
سویفتربانت (به هلندی: Swifterbant) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در درونتن واقع شده‌است. سویفتربانت ۶٬۴۷۵ نفر جمعیت دارد.
در 1 ژانویه 2014، Swifterbant 6475 سکنه داشت. مساحت ساخته شده شهر 2.42 کیلومتر مربع (0.93 مایل مربع) بود و شامل 2350 اقامتگاه بود.
رابرت تورنس
رابرت تورنس (Robert Torrens) (۱۷۸۰ – ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی) افسر سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی، اقتصاددان سیاسی، مالک بخشی از روزنامه تأثیرگذار Globe و یک نویسنده پُرکار بود. او همچنین رئیس هیئت مدیره کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی مستقر در لندن بود که توسط قانون سال ۱۸۳۴ استرالیای جنوبی به منظور نظارت از کالنی جدید استرالیای جنوبی ایجاد شده بود تا این‌که کالنی ورشکست شده و او در سال ۱۸۴۱ میلادی برکنار شد. او عمدتاً برای دفاع از علل مهاجرت به کالنی جدید شناخته می‌شود و نام او در دریای اصلی آدلاید، تورنس، اطراف و اکناف تورنسویل و چندین جای دیگر زنده است.
او گاهی اوقات به نام سرهنگ رابرت تورنس یاد می‌شود اما رتبه اخیر نظامی او در منابع مختلف مورد مناقشه است. پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس سال‌های زیادی را در استرالیای جنوبی سپری کرد، حتی برای مدت کوتاهی به عنوان مسئول ایالتی ایفای خدمت نموده و به‌خاطر اصلاحات زمینی که انجام داد، معروف شد.
زندگی ابتدائی و خانواده
تورنس در هروی هیل، دیری، ایرلند تولد شد. او پسر رابرت تورنس از هروی هیل و همسرش الیزابت، خواهرزاده بریستو بود.
خانواده تورنس که فکر می‌شود از نسل یک افسر سوئدی که برای ویلیام سوم انگلستان خدمت می‌کرد، باشند. یک خانواده بزرگ و برجسته دیری بودند. از میان خویشاوندان نسبی متعدد او، سر هنری تورنس مشاور برجسته نظامی و رابرت تورنس، قاضی دادگاه Common Pleas (ایرلند) بودند.
تورنس در سال ۱۸۰۱ میلادی در دوبلین با چاریتی، دختر ریچارد چوت از تاونلند روکسبورو در شهرستان کیری ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۸۱۹ میلادی از هم جدا شدند و تورنس به انگلستان رفت. او در سپتامبر ۱۸۲۰ با ایستر سارا، خواهرزاده سرلی، ازدواج نمود.
پسر تورنس، رابرت ریچارد تورنس، مدیر و سیاست‌مدار در استرالیای جنوبی، قباله تورنس (Torrens title) که سیستم ثبت قباله‌جات زمین است را ابداع کرد، این سیستم به‌صورت گسترده در مشترک‌المنافع بریتانیا و سایر ایالات (مثلاً آیووا) و کشورها کاربرد دارد.
حرفه نظامی
تورنس در سال ۱۷۹۶ میلادی وارد نیروی دریایی سلطنتی شد. او در سال ۱۸۱۱ با مدافعه کردن از جزیره بالتیک آنهولت در برابر قوای برتر دانمارکی در لشکرکشی والچرن شهرت یافت. او در آن جنگ به شدت زخمی شده و به خاطر شجاعتش رتبه افتخاری جگرنی به وی اعطا گردید. در دوصدمین سال‌گرد جنگ آنهولت، شمشیر داده شده به تورنس از سوی موزه نیروی بحری سلطنتی خریداری شد.
پس از واگذاری جزیره در اوت ۱۸۱۲، گارنیزیون در زمستان ۱۸۱۲ تحت رهبری جگرن جیمز مالکولم، متحد با قوای اسپانیایی دوباره در اسپانیای شمالی توظیف شد. تورنس در ۳۱ اوت به لندن برگشت، و به او امر شد تا به ستاد قوماندانی وولویچ گزارش بدهد. اگرچه لغت‌نامه زندگی‌نامه ملی (۱۸۸۵–۱۹۰۰ میلادی) از او به عنوان «سرهنگ در لژیون اسپانیایی» یاد شده‌است، این ادعا هنوز توسط منابع دیگر اثبات نشده‌است. یک نامه مورخه ۱۶ ژانویه ۱۸۱۳ وجود دارد که در آن تورنس و ادوارد نیکولس مشترکاً امضا کرده‌اند و بیان می‌دارد که تورنس به ارتش اسپانیایی اعزام نشود، بلکه نیکولس سمت او را بگیرد. نتیجه آن مشخص نیست اما معلوم می‌شود که تورن بایلی به عوضش اعزام شده‌است.
تورنس متعاقباً به عنوان افسر فرمانده نیروی بحری در HMS بلینهایم گماشته شده و این سمت را از ۲۳ ژوئن ۱۸۱۳ تا ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴ به‌عهده داشت. آخرین اعزام او در جریان زمستان ۱۸۱۳–۱۸۱۴، در خارج از کشورهای سفلی، در محاصره آنتورپ بود. او در مارس ۱۸۱۴ دوباره به پورتسموت بازگشت.
اشتباه در رتبه نظامی او
بر اساس DNB، تورنس در سال ۱۸۱۹ میلادی به رتبه دگرمنی و در سال ۱۸۳۷ به رتبه سرهنگی ترفیع کرد. با این حال، او با حق مستمری در سال ۱۸۳۵ بازنشسته شد. بر اساس منشأ شمشیری که در یک کتلاک حراج به تورنس ارائه شده بود، تورنس دیگر خدمت نظامی نکرد اما تا سال ۱۸۳۴ میلادی در نیروی بحری سلطنتی باقی ماند و دوره ۱۸۲۳ – ۳۰ را با حق مستمری سپری کرد. این نشان می‌دهد که رتبه دگرمنی در سال ۱۸۱۹ تنها یک رتبه افتخاری بوده و او سال‌های ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۰ را در حق مستمری سپری کرده‌است. او در سال ۱۸۳۱ میلادی به رتبه جگرنی ترفیع کرده و در سال ۱۸۳۴ خدمت نظامی را به اتمام رسانیده‌است.
از او در هانسارد از نوامبر ۱۸۲۶ تا اوت ۱۸۳۲ و در گزارش سال ۱۸۳۱ کمیته انتخاب پارلمانی دربارهٔ کالسکه بخار که او در آن نشسته بود (نشر شده در سال ۱۸۳۴)، به نام «سرهنگ تورنس» یاد شده‌است. و به‌صورت مشابه از او در مقاله‌ای در سال ۱۸۳۲ در ثبت نام سیاسی کوبت به عنوان کسی نام برده شد که مخالف سیاست‌های او بود.
در شهرت پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس، در DNB، به تورنس بزرگ «دگرمن» به‌کار برده شده‌است.
اقتصاددان
او کشف‌کننده مستقل اصل مزیت نسبی در تجارت بین‌المللی بود، اصلی که معمولاً به دیوید ریکاردو نسبت داده می‌شود، در حالی‌که تورنس در سال ۱۸۱۵ میلادی، دو سال قبل از اولین نشر کتاب اصول اقتصاد سیاسی و مالیات اثر ریکاردو، در مورد آن نوشته‌است. او مدافع سرسخت رستگاری کاتولیک بود و در این مورد یک نمایش‌نامه و یک ناول نوشته‌است.
تورنس شدیداً از مهاجرت تمویل شده توسط دولت حمایت می‌کرد تا فشار بر بریتانیا کاهش یابد (مخصوصاً در ایرلند؛ او استدلال می‌کرد که معیارهای زندگی در ایرلند تنها در صورتی می‌تواند بهبود یابد که زراعت در ایرلند سود آورتر گردد، اما این کار در همان زمان باعث بی‌جا شدن کارگران به‌صورت گسترده و به‌طور کوتاه مدت خواهد شد و آن‌ها نیاز خواهند داشت تا در دوره گذار مورد حمایت قرار بگیرند).
استرالیای جنوبی
او قبلاً به برنامه‌ای علاقه‌مند بود که محل سکونت را در نیوزیلند بی‌آبد، در سال ۱۸۲۵ میلادی او مسئول شرکت زیلاند جدید بود، تصدی که ریاست آن به‌عهده شخص سرمایه‌دار جان جورج لامتون، نماینده پارلمان از ویگ (بعداً اولین ارل دورهام) بود و برای اولین بار تلاش کردند تا نیوزیلند را قابل سکونت بسازند. او همچنین به کالنی دریای سوان توماس پیل (سال ۱۸۲۹) علاقه‌مند بود، اما در سال ۱۸۳۱ میلادی، او تنها به‌صورت فردی توانست در طرح‌های مهاجرت حقیقی با شرکت اراضی استرالیای جنوبی (SALC) دخیل گردد. بعد از ناکام شدن SALC، او به اتحادیه استرالیای جنوبی پیوست و احتمالاً امیدوار بود تا به عنوان فرماندار استرالیای جنوبی گماشته شود.
این خواسته او به نتیجه نرسید، اما او به عنوان رئیس کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی منصوب گردید، و یکی از ۱۴ کمیسار مهاجرت استرالیای جنوبی شد که همه آن‌ها به استثنای یکی در لندن مستقر بودند. این هیئت مدیره مؤظف بود تا از مهاجرت جدید استرالیای جنوبی نظارت کنند و تورنس وقت و انرژی قابل ملاحظه‌ای را برای نوشتن و لکچردادن به مهاجرین و سرمایه‌گذاران بالقوه به این کالنی، صرف کرد. با این حال، مدیریت مالی او تقریباً در تمام بخش‌ها کاستی داشت: او پول را در طرح‌های تبلیغاتی مصرف کرد؛ به نظرسنجی‌های پُر هزینه‌ای دستور داد که فعالیت نظرسنجی ویلیام لایت در مورد مهاجرت، را مختل می‌کرد؛ افرادی را اولویت داد که ادعا می‌کردند سرمایه قابل ملاحظه‌ای دارند، اما هیچ مکانیزمی وجود نداشت که سرمایه مفروض آن‌ها بررسی شود. معابر آزاد را به یک شکل تنظیم ناشده فراهم کرد. او به جورج گاولر، کسی که پس از اخراج جان هندمارش به عنوان کمیسار اسکان و فرماندار گماشته شده بود، با کمک مالی کمی از انگلستان کمک اندکی کرد. این سؤ مدیریت، باعث شد تا استرالیای جنوبی ورشکسته شود. تورنس در سال ۱۸۴۱ میلادی خلع شد (هرچند در آن زمان، گاولر قربانی اصلی مصائب ولایت بود) و قانون استرالیای جنوبی سال ۱۸۴۲ مهاجرت را تحت حکم مستقیم شاه درآورد.
سیاست
او به عنوان ویگ در مجلس اعیان سال ۱۸۲۶ نماینده ایسپویچ، سوفولک، در سال ۱۸۳۱ نماینده آشبورتون، دیون و از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ اولین نماینده پارلمان حوزه انتخابیه جدید بولتون، لانکشایر بود.
نویسنده
ثبت سالانه (Annual Register) می‌گوید: «او یک نویسنده خستگی ناپذیر بود؛ محصولات قلم او شامل انواع زیاد تراکت‌ها در مورد مضامینی اقتصاد سیاسی، تعدادی جزوه‌های توانا در مورد ارز و تعدادی فعالیت‌های ادبی طبقه سبکتر، به درازای بیش از پنجاه سال می‌شود. برای مدتی سرهنگ تورنس یکی از مالکین و ویراستاران روزنامه گلوب بود. او یک نویسنده با مهارت و صریح بود و بر برخی از مسایل پیچیده مرتبط با علم پولی که مانع سد راه دانشجویان اقتصاد بودند، روشنی قابل ملاحظه ای افگند».
مرگ و میراث
تورنس در ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی به سن ۸۴ سالگی در لندن درگذشت. از او همسر دومش باقی ماند.
دریای تورنس (Kara-wirra-parri) که از میان آدیلاید عبور می‌کند، در سال ۱۸۳۶ میلادی به احترام او توسط فرماندار هندمارش نام‌گذاری شده‌است و فرماندار گاولر اولین ایستگاه قرنطینه را در سال ۱۸۳۷ میلادی به جزیره تورنس مسما کرد. سیاح ادوارد ایر در سال ۱۸۳۹ میلادی، جهیل بزرگ نمکی در شمال کالنی را جهیل تورنس نام نهاد و حومه تورنسویل و مناطق شرقی و غربی تورنس نیز به یادبود از رابرت تورنس نام‌گذاری شده‌اند.
و اما تورنس پارک، پس از پسرش، سر رابرت تورنس، نام‌گذاری شده‌است.
شرکت ملی نفت کنگو
شرکت ملی نفت کنگو (Société Nationale des Pétroles du Congo) شرکت دولتی نفت و گاز کنگو است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
ماکسیم دارپینو
ماکسیم دارپینو (Maxime D'Arpino؛ زادهٔ June 17, 1996) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال فرانسه و زیر ۲۰ سال فرانسه بازی کرده‌است.
رافائل ارناندس
رافائل ارناندس (Rafael Hernández؛ August 3, 1928 – 1928:8:3, November 7, 1997) یک هنرپیشه اهل اسپانیا بود.
توله‌بیک
توله‌بیک (به هلندی: Tollebeek) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در نورداوست‌پلدر واقع شده‌است. توله‌بیک ۲٬۱۴۹ نفر جمعیت دارد.
رود کانینگتون بروک
رود کانینگتون بروک (Cannington Brook) رودی است که از Quantock Hills سرچشمه می‌گیرد و در کشور بریتانیا جاری است.
توماس کالی
توماس کالی (Thomas Calley؛ ۲۸ ژانویه ۱۸۵۶ – ۱۴ فوریه ۱۹۳۲) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گرمابه، نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
لعیا (بازیگر)
لعیا (Laya) (زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۸۱) اجرا کننده رقص کوچی‌پودی و بازیگر سابق هندی است که به خاطر فعالیت بازیگری شناخته می‌شود، او بیشتر در فیلم‌های تلوگو و برخی فیلم‌های مالایالم، کنادا و تامیل نقش ایفا می‌کرد. لعیا برای اولین بار به عنوان هنرمند خردسال در فیلم مراقب باش (۱۹۹۲) نقش ایفا کرد و بعد به عنوان بازیگر اصلی کار خود را با فیلم انتخاب شخصی (۱۹۹۹) شروع کرد. لعیا، دو سال پیاپی برنده جایزه ناندی در بخش بهترین بازیگر زن به خاطر نقش آفرینی در فیلم‌های مانوحرم (۲۰۰۰) (Manoharam) و عاشق شدن (۲۰۰۱) (Preminchu) گردید.
ماکسیم دو کوتو
ماکسیم دو کوتو (Maxime Do Couto؛ زادهٔ December 13, 1996) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.
استخوان‌های خورشیدی
استخوان‌های خورشیدی یک رمان با فرم جریان سیال ذهن، نوشتهٔ مایک مک‌کورمک نویسنده‌ی ایرلندی است که در سال ۲۰۱۶ در ایرلند توسط انتشارات ترامپ پرس منتشر شد. این رمان در سال ۲۰۱۶ برنده جایزهٔ کتاب سال BGE ایرلند، در همان سال برنده جایزه ادبی گلداسمیت، در سال ۲۰۱۷ نامزد دریافت جایزه ادبی من بوکر و در سال ۲۰۱۸ برنده جایزه ایمپک دوبلین  شد.
استخوان‌های خورشیدی از سوی بسیاری از نشریات و مراکز فرهنگی به‌عنوان یکی از کتاب‌های برگزیدهٔ سال انتخاب شده‌است، از جمله:
Times، NPR، American Library Association، Chicago Public Library، Irish Times Book Club، The New York Times
این کتاب رتبهٔ نخستِ کتاب‌های بزرگسالی را که در سال ۲۰۱۸ از کتابخانه‌های ایرلند به امانت گرفته شده‌اند به‌دست‌آورد و ترجمهٔ ایتالیاییِ آن، جایزهٔ Premio Annibal Caro کشور ایتالیا را در سال ۲۰۱۹ از آن خود کرد.
در پایان سال ۲۱۰۹، کتاب استخوان‌های خورشیدی از سوی نشریه‌ی IrishTimes به‌عنوان یکی از ۵ کتاب مطرح جهان در دهه‌ی گذشته‌ی میلادی معرفی شد و ترجمه‌ی یونانی آن درکنار آثاری از پل آستر و نویسندگانی دیگر، به لیست ۱۰ کتاب نهاییِ جایزه‌ی ادبی آتن ۲۰۱۹ راه پیدا کرد.
نسخهٔ فارسی کتاب استخوان‌های خورشیدی را نشر نیماژ با ترجمه‌ی آرمین کاظمیان به‌چاپ رسانده است.
طرح داستان
این کتاب، تأملات ذهنی یک مهندس میانسال است. تأملاتی که در روز ارواح ِ درگذشته، وقتی چند ساعت پشت میز آشپزحانه نشسته است به او هجوم می‌آورند. او با نگاهی انتقادی و هستی‌شناسانه به واکاوی خاطرات، رخدادهای سیاسی اجتماعی و باورهای بشر می‌پردازد. در این میان، رویکرد فلسفی و اندیشمندانه‌ی او در مرور مفاهیمی که حیطه‌ی بودن را در طول زندگی تحت‌تأثیر قرار می‌دهند، قابل‌توجه است.
زیست‌مؤثره
انواع
یک اثر مستقیم یا غیرمستقیم بر عملکرد گیاه از طریق تأثیر بر اجرای عملکردی یا فعال شدن مکانیسم‌های بیولوژیکی، به ویژه آن‌هایی که تداخل با فعل و انفعالات میکروب گیاه خاک دارند می‌باشد. در مقابل کودهای معمولی و آفت کش‌ها، اثر bioeffectors بر پایه ورودی مستقیم قابل توجهی از مواد مغذی گیاهی معدنی، یا در شکل‌های معدنی یا آلی قرار ندارد.
فرآورده‌های در حال استفاده:
مواد زیست‌موثره (Bioeffector) (عوامل زیستی) به عنوان محصولات آماده فرموله می‌شود:
منابع
جزئی
ولنتاین بوشر
ولنتاین بوشر (Valentine Boucher؛ ۱۴ فوریه ۱۹۰۴ – 1 april 1961) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گرمابه و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
تولید هیدروژن بیولوژیک (جلبک)
تولید هیدروژن بیولوژیکی با جلبک، به عنوان روشی برای تقسیم نمودن آب به صورت فتوبیولوژیکی مطرح است که در رئاکتورهای زیستی نوری بسته و بر مبنای تولید هیدروژن به عنوان یک سوخت خورشیدی توسط جلبک انجام می‌گیرد . جلبک هیدروژن را در شرایط مشخص تولید می‌نماید. در سال ۲۰۰۰، مشخص گردید که در صورتی که جلبک رین هارتی از گوگرد تهی سازی شود می‌تواند تولید اکسیژن را تغییر دهد همانند آنچه که در فتوسنتز نرمال صورت پذیرفته و بروز می‌یابد و به تولید هیدروژن بپردازد.
فتوسنتز
فتوسنتز، در جلبک سبز و سیانوباکتری‌ها، آب را به یون‌های هیدروژن و الکترون‌ها تقسیم می‌نماید. الکترون‌ها، در فرودوکسین‌ها جابجا می‌شوند هیدروژنازها آن‌ها را در گاز هیدروژن تلفیق می‌نمایند. در کلامیدوموناس رین هارتی فتوسیستم ۲، در تبدیل مستقیم نور خورشید، ۸۰٪ الکترون‌ها را تولید می‌نماید که به گاز هیدروژن تبدیل می‌شوند . ترکیب فتوسیستم ۲ با برداشت کننده نور، می‌تواند پروتئین LHCBM9 را در پراکنش کارآمد انرژی نور بهبود بخشد . هیدروژناز نیازمند محیط مناسب می‌باشد زیرا با اکسیژن غیرفعال می‌گردد. طیف‌سنجی مادون قرمز تغییر شکل فوریه، برای ارزیابی مسیرهای متابولیک مورد استفاده واقع می‌شود.
آنتن تقسیم‌بندی شده
اندازه آنتن کلروفیل در جلبک سبز، به حداقل رسیده یا تقسیم‌بندی شده است تا بدین ترتیب سبب به حداکثر رسیدن کارایی تبدیل خورشیدی فتوبیولوژیکی و همچنین تولید H2گردد. اندازه آنتن CHI تقسیم‌بندی شده سبب به حداقل رسیدن جذب و پراکنش مواد دفعی نور خورشید توسط سلول‌های گوناگون می‌گردد که نتیجه آن کارایی بهتر کاربرد نور و همچنین قابلیت تولید بیشتر فتوسنتزی توسط کشت عمده جلبک سبز می‌باشد.
تاریخچه
در سال ۱۹۳۹، یک محقق آلمانی با نام هانس کافرون، هنگام کار در دانشگاه شیکاگو، مشاهده نمود که جلبکی که بر روی آن تحقیق می‌نماید تحت عنوان کلامیدوموناس رینهاردی (یک جلبک سبز) برخی مواقع از تولید اکسیژن به تولید هیدروژن تبدیل می‌گردد. او هیچ‌گاه دلیل این تغییر را کشف نکرد و در سالیان متمادی، دانشمندان دیگر نتوانستند در تحقیقات خود این مسئله را کشف نمایند. در انتهای دهه ۱۹۹۰، آناستاسیوس ملیس به عنوان محققی در دانشگاه کالیفرنیا، در برکلی، کشف نمود در صورتی که محیط کشت جلبک، از گوگرد تهی سازی شود، می‌تواند از طریق اکسیژن (فتوسنتز نرمال) به تولید هیدروژن وارد شود. او دریافته است که آنزیم محصول این واکنش هیدروژناز می‌باشد اما هیدروژناز این کارکرد را در حضور اکسیژن از دست می‌دهد. ملیس دریافت که کاهش مقادیر گوگرد در دسترس برای جلبک اختلالی را در جریان اکسیژن داخلی آن ایجاد می‌نماید و اجازه می‌دهد تا هیدروژناز در محیطی قرار گیرد که می‌تواند در آن واکنش نشان دهد و سبب می‌شود که جلبک هیدروژن را تولید نماید کلامیدوموناس مواسی به عنوان سویه مناسب برای تولید هیدروژن مطرح بوده و به حساب می‌آید. در سال ۱۹۹۷، آناستاسیوس ملیس پس از ادامه تحقیقات هانس گفرون کشف کرد که حذف گوگرد می‌تواند سبب شود که جلبک از تولید اکسیژن به تولید هیدروژن بپردازد. آنزیم هیدروژناز که توسط او کشف گردید محصول این واکنش می‌باشد. در سال ۲۰۰۶، محققان دانشگاه بیلفلد و همچنین دانشگاه کوئینزلند، به صورت ژنتیکی، جلبک سبز تک سلولی کلامیدوموناس رینهارتی را به شکلی تغییر داده‌اند که مقادیر زیاد هیدروژن تولید نمود . STM6 در درازمدت می‌تواند ۵ برابر حجم تولید شده توسط شکل جلبک را تولید نماید و همچنین تا ۱٫۶–۲٪ کارایی انرژی را سبب گردد.
۲۰۰۷- کشف گردید که در صورتی که مس برای محدودسازی تولید اکسیژن اضافه شود، جلبک می‌تواند از تولید اکسیژن به هیدروژن وارد گردد.
۲۰۰۷- آناستاسیوس ملیس، در رابطه با کارایی تبدیل انرژی خورشیدی به شیمیایی در جهش یافته‌های TLAX کلامیدوموناس وینهارتی تحقیق می‌نمود و ۱۵٪ کارایی را حاصل کرد که نشان می‌دهد آنتن CHI تقسیم‌بندی شده می‌تواند سبب به حداقل رسانیدن پراکنش مواد دفعی حاصل از نور خورشید توسط سلول‌های گوناگون گردد این فرایند تبدیل انرژی خورشیدی به شیمیایی در تولید محدوده‌ای از سوخت‌ها شامل هیدروژن نقش دارد.
۲۰۰۸- آناستاسیوس ملیس، در رابطه با کارایی تبدیل انرژی خورشیدی به شیمیایی در جهش یافته‌های TLAR از کلومیدوموناس رینهارتی تحقیق می نمود و ۲۵٪ کارایی را نسبت به حداکثر تئوریک ۳۰٪ حاصل کرد.
۲۰۰۹- یک تیم از دانشگاه تنسی، نوتسفیلد و اوکریج آزمایشگاه ملی عنوان نموده‌اند که این فرایند بیش از ۱۰ برابر کارایی بیشتری با افزایش دما دارد.
۲۰۱۱- افزودن یک آنزیم دارای قابلیت تولید انرژی سبب افزایش سرعت تولید هیدروژن توسط جلبک به میزان حدود ۴۰۰٪ خواهد گردید.
۲۰۱۳- دانشگاه آبسالا- در کلامیدوموناس رینهارتی، فتوسیستم ۲ در تبدیل مستقیم نور خورشید ۸۰٪ الکترون‌هایی را تولید می‌کند که به گاز هیدروژن تبدیل می‌گردند.
تحقیق
۲۰۰۸- دانشمندان در بخش انرژی آزمایشگاه ملی آرگون اخیراً تلاش نموده‌اند تا روشی را پیدا کنند تا بتوانند بخشی از آنزیم هیدروژناز را جدا سازند که گاز هیدروژن تولید می‌کند و آن را به فرایند اکوسیستم وارد نمایند. نتیجه می‌تواند تولید مقادیر زیادی گاز هیدروژن باشد که احتمالاً با مقادیر اکسیژن ایجاد شده ارتباط دارد.
۲۰۰۹- حوزه‌های تحقیق برای افزایش کارایی شامل توسعه و ایجاد هیدروژناز مقاوم با اکسیژن و همچنین افزایش نرخ تولید هیدروژن از طریق بهبود انتقال الکترون می‌باشد.
در سال ۲۰۰۹، هیدرومیک پرو رئاکتورهای صفحه‌ای را آزمایش نموده است.
در سال ۲۰۱۳، گرو انرژی سیستم جدیدی را برای تولید مقیاس وسیع هیدروژن از رادیات‌های زیستی ساختاری ارائه داده است.
۲۰۱۴- مؤسسه دانشگاه رار و مکس پلنک، تولید هیدروژن ریز جلبک‌ها را با انتقال و مشاهده الکترون‌ها از اکوسیستم ۱ به هیدروژناز افزایش داده‌اند.
جنبه‌های اقتصادی
حدود ۲۵۰۰۰ کیلومتر مربع برای جایگزین نمودن کاربرد بنزین در آمریکا کفایت می‌کند. برای اینکه این مسئله در عمل مورد توجه قرار گیرد، این سطح نشان دهنده تقریباً ۱۰٪ سطح اختصاص یافته به کشت سویا در آمریکا می‌باشد.
در سال ۲۰۰۴، سازمان انرژی آمریکا، قیمت فروش ۲٫۶ دلار به ازای هر کیلوگرم را به عنوان هدف برای اقتصادی ساختن تولید هیدروژن تجدید پذیر مطرح نموده است و ۱ کیلوگرم از انرژی تقریباً معادل با ۱ گالن بنزین می‌باشد. برای دستیابی به این هدف، کارایی تبدیل نور به هیدروژن باید به ۱۰٪ برسد در حالی که در سال ۲۰۰۴ تنها کارایی ۱٪ در این زمینه حاصل گردیده است و در سال ۲۰۰۴، قیمت فروش واقعی برابر با ۱۳٫۳ دلار به ازای هر کیلوگرم تخمین زده شده است.
بر مبنای تخمین هزینه DOE سال ۲۰۰۴، برای اینکه یک ایستگاه سوخت گیری بتواند ۱۰۰ اتومبیل در روز را سوخت رسانی کند نیازمند ۳۰۰ کیلوگرم می‌باشد. با استفاده از تکنولوژی‌های موجود، یک سیستم مشخص با تولید ۳۰۰ کیلوگرم در روز نیازمند ۱۱۰ هزار مترمربع منطقه استخر، ۰٫۲ کیلوگرم در لیتر غلظت سلول و جهش یافته آنتن تقسیم‌بندی شده و ۱۰ سانتیمتر عمق استخر می‌باشد.
مسائل مرتبط با طرح رئاکتور زیستی یا بیورئاکتور
تلاش‌های گوناگونی در حال پیشرفت است تا بدین ترتیب بتوان مسائل را از طریق مهندسی زیستی پاسخ گفته و برطرف نمود.
آیتئو
آیتئو (Aiteo) شرکت نفت و گاز نیجریه‌ای است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
کارزار کریمه
کارزار کریمه که در تاریخ‌نگاری نظامی شوروی از آن با عنوان دفاع راهبردی کریمه یاد می‌شود، یک نبرد طولانی و پیچیده هشت‌ماهه بین نیروهای محور و ارتش سرخ برای سلطه بر شبه‌جزیره کریمه در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. این کارزار که تلفات سنگینی بر جای گذاشت، از تابستان سال ۱۹۴۱ تا نیمه نخست سال ۱۹۴۲ ادامه پیدا کرد و در نهایت با پیروزی نیروهای آلمانی و متحدان رومانیایی آن‌ها به پایان رسید.
پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، ارتش یازدهم ورماخت به فرماندهی سپهبد اریش فون مانشتاین، در کنار ارتش‌های سوم و چهارم رومانی از روز ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۴۱ درگیر این کارزار شدند که ارتش پنجاه و یکم شوروی همراه با ناوگان دریای سیاه به مقابله ایستادند. پس از رخنه نیروهای آلمانی به درون کریمه بیشتر این شبه‌جزیره، به استثنای شهر مستحکم سواستوپول در جنوب آن، به سرعت به تصرف مهاجمان درآمد. آلمانی‌ها سواستوپول را به محاصره درآورند. با وجود چندین تلاش ورماخت در طول چند ماه برای تخسیر سواستوپول، این محاصره حدود ۲۵۰ روز به طول انجامید. در این حین ارتش سرخ با پیاده‌سازی نیرو در شبه‌جزیره کرچ برای مدتی قسمت‌هایی از شرق کریمه را باز پس گرفت. به هر صورت، نیروهای آلمانی، در جریان آماده‌سازی برای تهاجم تابستانه سال ۱۹۴۲ موسوم به مورد آبی، پس از بیرون راندن دشمن از کرچ در ماه مه، در نهایت سواستوپول را روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۲ به سلطه خود درآوردند. کارزار کریمه به جهت شرایط شرایط خاص و انزوای جغرافیایی آن به شکل نسبتاً مستقلی نسبت به سایر رزمگاه‌های جبهه شرقی اتفاق افتاد.
پیش‌زمینه و طرح تهاجم ورماخت
شبه‌جزیره کریمه با قرار گرفتن پایگاه اصلی ناوگان دریای سیاه نیروی دریایی شوروی در سواستوپول در آن و همچنین شبه‌جزیره کرچ در شرق آن به عنوان ورودی قفقاز، از همان ابتدا هدف مهمی برای ورماخت بود؛ به وجهی که در مرحله طرح‌ریزی عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، در ردیف اهدافی چون لنینگراد و حتی با اولویتی بالاتر از مسکو، مورد اشاره و تأکید آدولف هیتلر، پیشوای رایش سوم قرار می‌گرفت. پس از آغاز عملیات بارباروسا و پیشروی ورماخت در عمق خاک شوروی، هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۴ پیشوا در روز ۱۲ اوت سال ۱۹۴۱، ضمن تأکید مجدد بر اهمیت این منطقه، گروه ارتش جنوب را در کنار موارد دیگر، موظف به تصرف کریمه کرد. بر این مبنا، آلمان می‌توانست با تصرف کریمه خطر حملات هوایی دشمن علیه میدان‌های نفتی رومانی، به عنوان منبع حیاتی آلمان، را بر طرف کند. فرماندهی گروه ارتش جنوب روز ۹ سپتامبر ارتش یازدهم ورماخت در جناح جنوبی این گروه ارتش را مأمور به پیگیری همزمان حفاظت از جناح راست گروه ارتش در شمال دریای آزوف و سلطه بر شبه جزیره کریمه کرد. سپهبد اریش فون مانشتاین، فرمانده جدید ارتش یازدهم تصمیم به در اولویت قرار دادن کریمه گرفت. درحالی‌که نبرد در ناحیه کی‌یف همچنان در جریان بود، آلمانی‌ها با رسیدن به ساحل دریای آزوف روز ۱۷ سپتامبر ارتباطات زمینی با کریمه را قطع کردند. پس از پاکسازی منطقه تحت محاصره کی‌یف در اواخر ماه سپتامبر، فرماندهان ارشد نظامی آلمان انتظار داشتند با نیرویی نسبتاً اندک شبه‌جزیره کریمه را تسخیر کنند و پیش از فرا رسیدن زمستان وارد قفقاز شوند. طبق طرح اولیه فون مانشتاین، سپاه ۵۴ ورماخت به فرماندهی سپهبد اریک هانزن متشکل از دو لشکر چهل و ششم و هفتاد و سوم پیاده‌نظام، می‌بایست به باریکه پرکوب به عنوان ورودی شبه‌جزیره، یورش می‌برد. پس از ایجاد رخنه در دفاع دشمن، سپاه ۴۹ کوهستان ورماخت و لشکر لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر اس‌اس با بهره‌گیری از آن وارد کریمه می‌شدند. در این هنگام ارتش سوم رومانی تحت هدایت عملیاتی فون مانشتاین، از جناح شرقی نیروهای ارتش یازدهم ورماخت محافظت می‌کرد.
آغاز تهاجم ورماخت به کریمه
با توجه به منتفی بودن امکان عملیات‌های هوابرد برای فرود در پشت خط دفاعی دشمن و آب-خاکی برای پیاده‌سازی نیرو در سواحل کریمه، تهاجم به باریکه پرکوپ می‌بایست به شکل یک حمله مستقیم رو در رو صورت می‌گرفت. سپاه ۵۴ ورماخت با قرار دادن لشکر چهل و ششم پیاده‌نظام در جناح چپ، لشکر هفتاد و سوم پیاده‌نظام در جناح راست و لشکر پنجاهم پیاده‌نظام در پشت سر آن‌ها، تهاجم به باریکه پرکوب را از روز ۲۴ سپتامبر آغاز کرد. یک گردان توپ تهاجمی، بیست گردان توپخانه و راکت‌اندازهای نیبل‌ورفر از این تهاجم پشتیبانی می‌کردند. با وجود بهره‌گیری از پشتیبانی هوایی و توپخانه، پیشروی آلمانی‌ها برای سه روز نخست در پهنه مسطح ناحیه در مقابل کمربند دفاعی ارتش سرخ با عمق ۴۰ کیلومتر، به کندی پیش رفت و تلفات سنگینی به هر دو طرف وارد شد. با توجه به این که هیچ پوششی در پهنه مسطح شوره‌زارهای این ناحیه وجود نداشت، مهاجمان مجبور بودند مبادرت به حفر گاهی چند متر جان‌پناه در زمین برای خود کنند. با این آتش متمرکز و دقیق توپخانه شوروی شرایط را برای آلمانی‌ها بسیار دشوار می‌کرد. استقرار توپخانه ارتش سرخ در مواضع مستحکم زرهی و بتنی و استتار مناسب آن به سختی امکان ضد آتشبار را به توپخانه ورماخت می‌داد. خط اصلی دفاعی شوروی با سه لشکر ۱۵۶، ۲۷۱ و ۲۷۶ تفنگ‌دار بر شبکه سنگرهای احداث‌شده در سده هجدهم ملقب به «دیوار تارتار» قرار داشت. نیروهای ورماخت در نهایت توانستند با به‌کارگیری مهندسان رزمی، در عرض سه روز بعدی از قسمت آرمیانسک از سد مواضع ارتش سرخ بگذرند. در این هنگام ضد حمله هنگ ۵ تانک شوروی به سمت شمال خط نیروهای فرسوده آلمانی را شکست و عناصر این یگان خود را به پشت خط مقدم لشکر هفتاد و سوم ورماخت رساندند. به هر صورت این هنگ نتوانست کار به جایی ببرد و در برابر آتش متمرکز توپخانه و هواگردهای ورماخت متحمل تلفات سنگین و وادار به عقب‌نشینی گردید. بدین شکل آلمانی‌ها قادر به عبور از باریکه شدند. ارتش سرخ تا استحکامات بین دریاچه‌های ناحیه ایشون عقب نشست و مواضع دفاعی جدیدی اتخاذ کرد. تا بدین لحظه حدود ۱۱ هزار نفر از قوای شوروی به اسارت نیروهای آلمانی درآمده بودند.
در این هنگام به دستور فرماندهی عالی آلمان لشکر لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر اس‌اس که در طرح اولیه فون مانشتاین می‌بایست وارد کریمه می‌شد و امید می‌رفت بتواند با یک حرکت برق‌آسا سواستوپول در جنوب شبه‌جزیره را تسخیر کند، به گروه زرهی ۱ ملحق شد. دو لشکر سپاه ۵۴ ورماخت که در نبرد بر سر باریکه پرکوب تلفات زیادی خورده بودند، نیز تا پیش از فرایند بازسازی نمی‌توانستند به عمق کریمه یورش ببرند. در همین حال ارتش‌های نهم و هجدهم جبهه جنوبی شوروی از روز ۲۴ سپتامبر ضد حمله‌ای را علیه نیروهای محور در شمال دریای آزوف آغاز کردند تا اتصال از دست رفته با ارتش پنجاه و یکم شوروی در کریمه را بازیابند. این تهاجم جبهه جنوبی شوروی علیه جناح شرقی ارتش یازدهم ورماخت که توسط ارتش سوم رومانی محافظت می‌شد، روز ۲۶ سپتامبر موجب پدیداری شکاف‌هایی در آن شد. با توجه به حساسیت شرایط، فون مانشتاین به سپاه ۴۹ کوهستان ورماخت که در حال عبور از باریکه پرکوب بود، دستور به بازگشت به شمال داد تا اوضاع را در جناح شرقی به سامان کند. با وجود مرتفع شدن خطر در این موضع، فون مانشتاین دیگر هیچ آرایش تازه‌نفسی برای ادامه تهاجم به کریمه در اختیار نداشت.
در ادامه با سپرده شدن مسئولیت تهاجم به شرق به گروه زرهی ۱ و انتقال سپاه ۴۹ کوهستان به آن، ارتش یازدهم ورماخت که ناتوان از پیگیری همزمان دو مأموریت پیشین بود، با دریافت سپاه ۳۰ و یک لشکر پیاده‌نظام دیگر برای سپاه ۵۴ ورماخت، دستور به متمرکز کردن تمامی قوای خود بر پاکسازی کریمه گرفت. فون مانشتاین علاوه بر این موفق به گرفتن سپاه ۴۲ ورماخت با دو لشکر پیاده‌نظام برای ارتش خود شد. بدین ترتیب ارتش یازدهم ورماخت دومین تلاش برای ورود به کریمه را با توانی به شدت تقویت‌شده صورت می‌داد.
در همین حال، با دستور روز ۳۰ سپتامبر استاوکا، فرماندهی عالی نیروهای مسلح شوروی، ارتش سرخ با تخلیه بندر تحت محاصره اودسا، نیروهای خود را بین روزهای ۲ تا ۱۶ اکتبر از طریق دریای سیاه به سواستوپول منتقل کرد تا دفاع کریمه را تقویت کند. با انتقال این نیروها دفاع کریمه هم‌اینک شامل ارتش مستقل پنجاه و یکم شوروی به فرماندهی ارتشبد فیودور کوزنتسوف با دوازده لشکر تفنگ‌دار و چهار لشکر سواره‌نظام می‌شد. این نیروها حدوداً دو برابر قوای تحت امر فون مانشتاین بودند. کوزنتسوف یک تهاجم بزرگ از سمت آلمانی‌ها را پیش‌بینی می‌کرد اما با نگرانی از این که فون مانشتاین دست به یک عملیات آبی-خاکی بزند، نیروهای خود را در خط ساحلی کریمه پخش کرد.
دومین تلاش ورماخت برای ورود به کریمه
نیاز به بازسازماندهی و ذخیره‌سازی تدارکات لازم، تلاش دوم فون مانشتاین برای ورود به کریمه را تا روز ۱۸ اکتبر به تعویق انداخت. تهاجم مجدداً به کمک دو لشکر سپاه ۵۴ و یک لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام سپاه ۳۰ ورماخت از سر گرفته شد. با توجه به محدودیت طول خط مقدم (تنها حدود ۷ کیلومتر) فون مانشتاین نمی‌توانست لشکر دیگری را وارد میدان کند. از این رو مابقی لشکرهای او پشت خط مقدم منتظر فراهم آمدن فضا بودند. هم‌اینک شمار قوای شوروی در دفاع از باریکه به هشت لشکر تفنگ‌دار و چهار تیپ سواره‌نظام رسیده بود. علاوه بر این نیروی هوایی شوروی قدرت بیشتری در آسمان داشت و عملیات برای آلمانی‌ها را دشوارتر می‌کرد. همزمان سپاه ۴ هوایی لوفت‌وافه نیز با مجموع توان شش و نیم گروه بمب‌افکن، سه گروه بمب‌افکن شیرجه‌ای، دو گروه هواگرد تهاجمی و پنج گروه جنگنده، حملات شدیدی به نقاط تمرکز نیروهای دشمن، استحکامات و سایر مواضع مدافعان صورت می‌داد. در این حین لوفت‌وافه حملاتی هم به پایگاه‌های هوایی شوروی در کریمه انجام می‌داد تا از تاثرگذاری هواگردهای دشمن بر شرایط بکاهد.
در همین زمان، فرماندهی گروه ارتش جنوب از فرماندهی عالی درخواست کرد لشکر شصتم پیاده‌نظام موتوریزه به عنوان یک یگان متحرک از سپاه ۳ موتوریزه از گروه زرهی ۱ به ارتش یازدهم ورماخت منتقل شود تا فون مانشتاین بتواند به سرعت کریمه را تصرف کند و از شبه‌جزیره کرچ وارد قفقاز شود. به هر صورت با توجه به شرایط گروه زرهی ۱ در ناحیه رود دن، روز ۲۶ اکتبر با این درخواست مخالفت شد. با این حال نیروی کمی وعده داده شده از لوفت‌وافه شامل سه گروه جنگنده و دو گروه بمب‌افکن شیرجه‌ای تحت امر خلبان تک‌خال، سرهنگ ورنر مولدرس، روز ۲۴ اکتبر به موقعیت رسید تا از ارتش یازدهم ورماخت پشتیبانی کند.
علاوه بر تلفات سنگین نیروهای ارتش سرخ که غالباً در اثر آتش توپخانه دشمن به آن وارد می‌آمد، آلمانی‌ها که برخلاف معمول در این موقعیت وادار به تهاجم رو در رو شده بودند، نیز بسیاری از نفرات خود را از دست دادند. به هر صورت با توجه به مهارت و تجربه بیشتر، قوای ورماخت دست بالا را در برابر نیروهای بی‌تجربه شوروی که بسیاری از آن‌ها به تازگی جذب نیروهای مسلح شده بودند، داشتند. بدین شکل تحت فشار آلمانی‌ها خط مقدم رفته‌رفته به سمت جنوب حرکت کرد. تا روز ۲۵ اکتبر ارتش پنجاه‌ویکم شوروی در کریمه تمامی دوازده لشکر خود را وارد درگیری‌ها کرد و دیگر نیروی ذخیره نداشت. بدین ترتیب مقاومت مدافعان روز ۲۸ اکتبر در ناحیه ایشون از هم پاشید تا نیروهای فون مانشتاین در نهایت قادر به ورود به کریمه شوند.
تسخیر کریمه توسط ورماخت
فون مانشتاین تا این لحظه پس از گذشت دوازده روز نبرد سخت، از لشکرهای دیگر خود استفاده نکرده بود تا با قوای تازه‌نفس از این فرصت بهره لازم را ببرد. او پس از شکستن آخرین خط دفاعی دشمن در باریکه، به تمامی سه سپاه خود دستور به تهاجم داد. سپاه ۴۲ ورماخت در جناح چپ می‌بایست با سه لشکر به سمت شرق شبه‌جزیره کرچ می‌رفت، سپاه ۳۰ ورماخت در مرکز خط مقدم با دو لشکر مستقیماً راه جنوب را پیش می‌گرفت و سپاه ۵۴ ورماخت در جناح راست نیز با دو لشکر در جانب سواستوپول یورش می‌برد. با توجه به این که فون مانشتاین در این زمان هیچ لشکر زرهی یا موتوریزه‌ای در اختیار نداشت، ارتش یازدهم ورماخت به توصیه سرهنگ تئودور بوسه، افسر عملیات‌های آن، یک گروه رزمی پر سرعت متشکل از ادوات موتوریزه یگان‌های پیاده‌نظام خود تحت فرماندهی سرهنگ هاینتس سیگلر تشکیل داد تا پیشاپیش مابقی نیروها، دشمن را تعقیب کند. با توجه به شرایط جغرافیایی و نبود هیچ مانع طبیعی در پهنه استپ‌های مسطح منطقه، ارتش سرخ هیچ موضع دفاعی آماده‌ای در جنوب باریکه پرکوب نداشت و حتی نمی‌توانست پشت سر خود را پوشش دهد تا عقب‌نشینی نیروهای آن به یک گریز آشفته بدل شود. حملات هوایی سپاه ۴ هوایی لوفت‌وافه هم در جلوگیری از برقراری یک مقاومت سازمان‌یافته توسط نیروها شوروی مؤثر بود. حرکت نیروهای آلمانی به اندازه‌ای سریع صورت گرفت که نظام فرماندهی و هدایت ارتش سرخ در کریمه فرو پاشید. بارندگی و گل‌آلود شدن راه‌ها مشکل بیشتری نسبت به نیروهای دشمن برای آلمانی‌ها ایجاد می‌کرد. شوروی روز ۲۹ اکتبر اعلام وضعیت محاصره در نقاطی از شبه‌جزیره که همچنان تحت سلطه آن بود، کرد. روز ۱ نوامبر سیمفروپول در مرکز شبه‌جزیره توسط تنها یک گردان ضدتانک موتوریزه ورماخت تسخیر شد و یفپاتوریا در ساحل غربی را گردان دیگری تصرف کرد. روز ۳ نوامبر لشکر صدوهفتادم پیاده‌نظام ورماخت شهر و بندر کلیدی فئودوسیا در جنوب شرقی شبه‌جزیره را نیز به سلطه آلمانی‌ها درآورد. تا روز ۸ نوامبر مدافعان به دو قسمت تقسیم و ارتش ساحلی شوروی به سمت سواستوپول در جنوب و ارتش پنجاه‌ویکم شوروی به سمت کرچ در شرق پس زده شدند. ارتش پنجاه‌ویکم شوروی قادر به نشان دادن مقاومت مؤثر نشد. کوزنتسوف، فرمانده این ارتش سعی کرد نیروهای خود را به بندر کرچ برساند. با تصرف این بندر در روز ۱۵ نوامبر توسط سپاه ۴۲ ورماخت، با وجود گریز بخشی از نیروهای ارتش سرخ، راه مابقی شد که به اسارت تعدادی زیادی از آن‌ها انجامید. تنها ستاد ارتش پنجاه‌ویکم شوروی و تعداد اندکی از نیروهای آن توانستند، با پشت سر گذاشتن تقریباً تمامی تسلیحات سنگین، تانک‌ها و خودروهای خود، از طریق تنگه کرچ به کوبان بگریزند.
در این حال گروه‌های پارتیزانی متشکل از سربازان یگان‌های متفرق ارتش سرخ، همچنان از مخفیگاه‌های خود در کوه‌های یایلا به مبارزه ادامه می‌دادند. سپاه کوهستان رومانی مسئولیت مراقبت از این ناحیه را بر عهده داشت.
آغاز محاصره سواستوپول
فون مانشتاین قرارگاه ارتش یازدهم ورماخت را به مدرسه تازه‌ساخت روستای سارابوز در شمال سیمفروپول منتقل کرد. طرح اولیه او به دنبال تسخیر سریع شهر مستحکم سواستوپول توسط سپاه ۵۴ ورماخت بود اما بارندگی و گل‌آلود شدن راه‌ها امکان رسیدن به سرعت لازم جهت چنین کاری را به نیروهای این سپاه نداد. پیشروی سپاه ۵۴ ورماخت روز ۸ نوامبر در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شرق و شمال سواستوپول متوقف شد. سپاه ۳۰ ورماخت با نزدیک شدن از جانب شرقی و پس از زدن عناصر ارتش سرخ از ناحیه بالاکلاوا، حلقه محاصره حول سواستوپول را تنگ‌تر کرد. مدافعان ارتش سرخ درون شهر شامل سه لشکر و بقایای چهار لشکر دیگر می‌شد.
با بدل شدن این شهر به نقطه تمرکز کارزار، هر دو طرف شروع به تقویت نیروهای خود در آن کردند. شوروی علاوه بر نیروهایی که از اودسا به سواستوپول آورده بود، یگان‌هایی را نیز از قفقاز به آن منتقل نمود. در هنگام تکمیل محاصره سواستوپول، حدود ۵۲ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ با ۱۷۰ توپ درون آن قرار داشتند. ارتش مستقل ساحلی شوروی خط دفاعی استواری حول سواستوپول ایجاد کرد که شامل سه حلقه هم‌مرکز استحکامات می‌شد. علاوه بر این، در قالب شرایط سخت جغرافیایی مخصوصاً در قسمت‌های شرقی و جنوبی، مواضع دفاعی در غارها، صخره‌ها و تپه‌های سنگی برقرار گردید.
تهاجم نخست به سواستوپول
شوروی در دوره میان‌دوجنگ سواستوپول را برای مقابله با یک تهاجم از دریا آماده کرده بود. به هر صورت از اواخر سال ۱۹۴۰ و مخصوصاً در حین محاصزه اودسا آماده‌سازی‌هایی نیز در مقابل تهاجم زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با فاصله ۲ تا ۳ کیلومتر، ۵ تا ۸ کیلومتر و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد کرد. بیش از سه هزار پناهگاه با حدود ۱۴۰ هزار مین، خندق‌های ضدتانک و سنگرها احداث شدند. حضور ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی و شناورهای ناوگان دریای سیاه شوروی دفاع از این شهر مستحکم را به یک عملیات مشترک بدل می‌ساخت. هدایت تمامی این نیروها ابتدا بر عهده سرلشکر ایوان پتروف، فرمانده حوزه دفاعی سواستوپول، بود تا این که روز ۱۰ نوامبر این مسئولیت به دریاسالار فیلیپ اکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از طریق دریای سرخ تدارکات و نیروی کمکی دریافت می‌نمودند. به جهت شرایط زمستانی و تقلیل توان رزمی لوفت‌وافه آلمانی‌ها نمی‌توانستند این مسیر تدارکاتی را قطع کنند.