cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نیروگاه غرب کارون
نیروگاه سیکل ترکیبی مرکزی غرب کارون (در ۵۰ کیلومتری جنوب‌غربی اهواز در جنوب میدان نفتی جفیر و در مجاورت طرح ان. جی. ال ۳۲۰۰، در حال احداث)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع سیکل ترکیبی با ظرفیت تولید ۴۹۲ مگاوات است.
امراله فرهادی
دورهٔ کاری
فرهادی در سال ۵۶ با مشارکت ایرج زرگامی، گروه گرافیک آگراندیسمان را بنیان نهاد. فعالیت‌های این استودیو پس از ۲ سال به دلیل حوادث انقلاب و سربازی فرهادی تا سال ۱۳۶۱ تعلیق شد و در آن سال همزمان با مدیریت طراحی ماهنامهٔ صنعت حمل و نقل، فعالیت‌های این استودیو را دوباره به جریان انداخت. آن‌ها در سال ۱۳۶۵ این استودیو را به اولین آژانس طراحی و برنامه‌ریزی ارتباطات و تبلیغات پس از انقلاب تبدیل کرده و آن را ویژه‌گرافیک نامیدند.
امیر جعفری
حواشی
در سال ۱۳۹۸، انتشار قطعه کلیپی از یکی از مصاحبه‌های وی با واکنش تند کاربران در فضای مجازی و روزنامه‌نگاران همراه شد. در ویدیوی پخش شده جعفری در دفاع از دارایی خصوصی مسئولان سیاسی می‌گوید: "چرا وقتی زحمت و بی‌خوابی کشیدن ماشین خوب سوار نشوند؟!" وی در ادامه عنوان کرد که اگر خود نیز چنین اختیاراتی داشت همین‌گونه رفتار می‌کرد. جعفری سپس ویدئویی منتشر کرده و بابت اظهاراتش از مردم عذرخواهی کرد.
امراله فرهادی
برخی از مشتریان ویژه‌گرافیک در این سال‌ها
برخی از ارگان‌ها، سازمان‌ها و نهادهای دولتی از جمله: بنیاد مستضعفان، شهرداری تهران، وزارت صنایع سنگین، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (بیش از ۴۰ شرکت و کارخانه)، کمیته بین‌المللی المپیک، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، بنیاد امور بیماری‌های خاص، سازمان امور عشایر ایران، شرکت‌های خصوصی و نیمه‌خصوصی مانند: مرکز ماشین‌های اداری ایران – مادیران (با محصولات: آمیگاکمودور، گلداستار و مانیتورهای ال‌جی، اولیوتی، پرینتر اپسون، لوازم صوتی تصویری و اداری شارپ)، گروه توسعهٔ صنایع بهشهر (با شرکت‌های: پاکسان، صنعتی بهشهر، مارگارین، بهپاک، بهپخش و ..)، پارسی کولا، شوکوپارس، کامپیوتر اپل و … همچنین این شرکت، مشاورهٔ ارتباطات بازاریابی، طراحی و برنامه‌ریزی تبلیغات و توسعهٔ صادرات محصولات شرکت‌های معتبر زیادی را نظیر: پاکسان، صنعتی بهشهر، تولی‌پرس، یزدگل، پاکنام در کشورهای تازه استقلال‌یافته پس از فروپاشی شوروی سابق (CIS) و تأسیس دفاتر تبلیغاتی مستقل یا مشترک در غالب این جمهوری‌ها از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۴ عهده‌دار بوده‌است.
شرکت ویژه گرافیک در سال ۱۳۸۰ به یکی از دوستان فرهادی و زرگامی واگذار شد.
نیروگاه غرب کارون
در ۴ تیر ۱۳۹۱، قرارداد ساخت نیروگاه مرکزی منطقه غرب کارون بین دو شرکت مهندسی و توسعه نفت (کارفرما) و شرکت مپنا (پیمانکار) در قالب قرارداد B.O.O (احداث، مالکیت، بهره‌برداری) در ۳ فاز، امضا شد. طبق قرارداد، فاز نخست این نیروگاه ۱۵ ماه پس از انعقاد قرارداد، فاز دوم ۱۸ ماه و فاز سوم ۳۲ ماه پس از انعقاد قرارداد راه‌اندازی می‌شود.
امراله فرهادی
فعالیت‌های مستقل فرهادی پس از واگذاری ویژه گرافیک
شرکت تولی پرس (با محصولات صادراتی دریا و …)، شرکت پاکنام (با محصولات صادراتی رامیس، دی و یکتا)، گالینا بلانکای اسپانیا، شرکت عالیا گلستان (با محصولات رعنا)، شرکت سرمایه‌گذاری مسکن، بانک مسکن، بان ملی، شرکت بین‌المللی توسعه ساختمان (برج بین‌الملل تهران)، انبوه‌سازان همای تهران (برج‌های دوقلوی کیش، کیش‌مال)، نامی‌نیک‌نهاد (سه‌نان)، شرکت جی، چین‌چین، چای تکانه آلمان، چای دوغادان ترکیه، محصولات بهداشتی جان‌به‌به ترکیه، بانک صادرات ایران، بانک اقتصاد نوین، فرهنگستان هنر، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، روزنامهٔ همشهری، شرکت جهان‌پارس، شرکت BACT، بانک فارس، بانک نور ایران، مؤسسهٔ فرهنگی اکو، شرکت صنایع غذایی سولیکو (کاله)، برگ امید، مرکز تجاری اپال، شرکت میوه طلایی ایران، برنامهٔ توسعهٔ سازمان ملل متحد در ایران UNDP، شرکت هواپیمایی تهران ایر، میکامال کیش و …
نیروگاه غرب کارون
این نیروگاه برق مورد نیاز چهار میدان نفتی غرب کارون را تأمین خواهد کرد و آبرسانی آن از طریق رودخانه‌های کرخه و کارون و تأمین سوخت گاز از سوی شرکت متن انجام شود.
نیروگاه غرب کارون متعلق به شرکت مهندسی و توسعه نفت (متن) است که ۲۵ درصد هزینه ساخت آن از منابع داخلی نفت و باقی آن از طریق تسهیلات بانکی تأمین می‌شود. طبق این قرارداد خرید برق از این نیروگاه به مدت ۲۰ سال توسط شرکت ملی نفت ایران تضمین خواهد شد.
امراله فرهادی
فعالیت‌های آموزشی
- تدریس طراحی گرافیک، ارتباطات و تبلیغات برای دورهٔ «کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی» در دانشکدهٔ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران - استاد مشاور و استاد راهنمای بیش از ۷۰ پروژه و پایان‌نامهٔ دانشجویی در دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد طراحی گرافیک و تبلیغات
نیروگاه غرب کارون
انتصاب سرپرست پروژه‌های نیروگاهی غرب کارون
در مرداد ۱۳۹۱، طی حکمی از سوی نادر قربانی؛ مدیرعامل شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران (متن)، مهدی نجاریان را به عنوان سرپرست پروژه‌های نیروگاهی غرب کارون در شرکت متن منصوب کرد.
امراله فرهادی
فعالیت‌های آموزشی
- تدریس در دوره‌های کوتاه مدت و سخنرانی در سمینارهای برگزارشده توسط سازمان مدیریت صنعتی در زمینهٔ روابط عمومی، طراحی گرافیک و تبلیغات
- سخنرانی‌های متعدد در سمینارها، جشنواره‌ها، دوسالانه‌های طراحی گرافیک، ارتباطات بازاریابی و تبلیغات و روابط عمومی (برگزارشده توسط انجمن‌ها و سازمان‌های ذی‌ربط) و برگزاری کارگاه‌های آموزشی تخصصی
- تدریس در دوره‌های آزاد و مستقل کوتاه‌مدت و دوره‌های پیوستهٔ یکسالهٔ «ارتباطات بازاریابی و تبلیغات» آموزشگاه آزاد هنرهای تجسمی ویژه
- برگزاری کارگاه آموزشی تخصصی ارتباطات و تبلیغات و نمایشگاه و سخنرانی در دانشگاه مدیترانهٔ شرقی EMU – قبرس
نمایشگاه‌ها، تالیفات و سخنرانی‌ها
- برگزاری نمایشگاه‌های عکس گروهی و انفرادی، شرکت در نمایشگاه‌های دوسالانهٔ طراحی گرافیک ایران ار سال ۱۳۶۶، نمایشگاه‌های جهانی پوستر تهران، نمایشگاه پوستر فریاد ایرانی ۳ در بلژیک، نمایشگاه‌های مختلف انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران (هفتهٔ گرافیک ایران، سرو نقره‌ای و …) و بسیاری از نمایشگاه‌های طراحی گرافیک و پوستر مانند: بانک و محیط زیست، جهان اسلام، پوستر اول، ادیان توحیدی، آزادگان، جشنواره تجسمی فجر و …
- گردآوری، تحقیق و تألیف پایان‌نامهٔ دورهٔ کارشناسی گرافیک با عنوان «دیوارنوشته‌های انقلاب»
- تدوین مقالهٔ «دیوارنوشته‌های انقلاب» برای چاپ در هفته‌نامهٔ فرهنگسرای نیاوران
- سخنرانی‌های مختلف در سمینارهای آموزشی و تخصصی، شرکت در میزگردها و مصاحبه‌ها و چاپ مقالات در زمینهٔ طراحی گرافیک، ارتباطات و تبلیغات و چاپ در مجلات: صنعت چاپ، گرافیک، دنیای سخن، گزارش، روزنامه همشهری، ماهنامهٔ تدبیر، هفته‌نامهٔ دنیای فردا، ماهنامهٔ تبلیغات بازرگانی، برخی از کانال ای تلویزیونی ایران، کارشناس برنامهٔ طراحی گرافیک در شبکه ۴ سیمای جمهوری اسلامی ایران، روزنامه انتخاب، نشریهٔ رسانهٔ ما (انجمن صنفی کانون‌های تبلیغاتی ایران)، نشریهٔ جهت اطلاع (انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران)، نشریهٔ روابط عمومی، ویژه‌نامه‌های آموزشگاه ویژه، فصل‌نامهٔ ویژه و …
مسئولیت‌ها و عضویت‌ها
- عضو هیئت مؤسس و مشاور شرکت تعاونی تهیه و توزیع ملزومات طراحان گرافیک ایران
- عضو شورای سیاستگذاری و برنامه‌ریزی دوسالانه‌های ملی طراحی گرافیک ایران و دوسالانه‌های جهانی پوستر تهران از سال ۱۳۶۶
- عضو هیئت مؤسس، هیئت مدیره اول، سوم و چهارم و مشاور انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران از بدو تأسیس – ۱۳۷۶
- دبیر و سخنگوی انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۸
- عضو هیئت تحریریه نشریهٔ جهات اطلاع انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران تا سال ۱۳۸۸
- عضو هیئت مؤسس و هیئت مشاور انجمن صنفی شرکت‌های تبلیغاتی – ۱۳۷۶
- عضو انجمن بین‌المللی تبلیغات (IAA) از سال ۱۹۹۱
- سرپرست کمیته‌های: تدوین اساسنامه و آیین‌نامه‌ها، حقوقی و روابط عمومی انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران در دوره‌های اول و دوم هیئت مدیره
- عضو هیئت مؤسس و برنامه‌ریزی آموزشی برای راه‌اندازی اولین «مدرسهٔ تبلیغات ایران» توسط انجمن صنفی کانون‌های تبلیغاتی ایران
- عضو هیئت مشاور و برنامه‌ریزی علمی- آموزشی اولین دورهٔ کارشناسی ارشد «مدیریت تبلیغات بازرگانی» دانشکدهٔ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران ۸۱–۱۳۸۰
- مشاور و دبیر نمایشگاه طراحی پوستر بانک و محیط زیست – ۱۳۸۳
- مشاور و مدیر روابط عمومی و بین‌الملل هشتمین دوسالانهٔ جهانی پوستر تهران و نمایشگاه طراحی گرافیک معاصر ایران – ۱۳۸۴
- دبیر نهمین نمایشگاه دوسالانهٔ جهانی پوستر تهران و نمایشگاه طراحی گرافیک معاصر ایران – ۱۳۸۶
- دبیر اولین نمایشگاه هفتهٔ گرافیک ایران – ۱۳۸۸
- مشاور و دبیر مسابقهٔ طراحی پوستر مبارزه با سرطان کودک (مؤسسه خیریه محک) – ۱۳۸۸
- مشاور و دبیر مسابقهٔ طراحی نشانه شرکت همکاران سیستم – ۱۳۸۸
- مشاور و دبیر مسابقهٔ طراحی پوستر جشن جهانی نوروز، مؤسسهٔ فرهنگی اکو -۱۳۹۰
- مشاور و دبیر مسابقهٔ طراحی قلم فارسی (فونت) برای بانک اقتصاد نوین – ۱۳۹۲
- مشاور عضو هیئت داوران بسیاری از مسابقات و جشنواره‌های تخصصی در عرصهٔ طراحی گرافیک، ارتباطات و تبلیغات
- مدیر برگزاری بیش از ۵۲ نشست تخصصی با حضور طراحان حرفه‌ای و پیشگام گرافیک و استادان ارتباطات و تبلیغات ایران و جهان در آموزشگاه ویژه از سال ۱۳۸۴
- دارای نشان عالی و لوح طوبای زرین دهمین جشنوارهٔ بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر - 1396
مسئولیت‌های جاری
- مؤسس، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل مؤسسهٔ فرهنگی هنری «ویژه‌پردازان سبز» از سال ۱۳۷۷
- صاحب امتیاز و مدیر مسئول انتشارات «ویژه‌نگار» از سال ۱۳۷۷
- مؤسس و مدیر مسئول «آموزشگاه هنرهای آزاد تجسمی ویژه» از سال ۱۳۸۴
- صاحب امتیاز و مدیر مسئول «نگارخانهٔ ویژه» از سال ۱۳۸۴
- صاحب امتیاز و مدیر مسئول «فصل‌نامهٔ ویژه» از سال ۱۳۹۱
- عضو هیئت مؤسس و شورای برنامه‌ریزی آموزشی اولین دورهٔ تخصصی یک‌سالهٔ «ارتباطات بازاریابی و تبلیغات»
- مشاور و مدیر ارشد طراحی و برنامه‌ریزی ارتباطات بازاریابی و تبلیغات چند شرکت ساختمانی انبوه‌ساز، تولیدی و تجاری داخلی و خارجی
- عضو شورای مؤسس و برنامه‌ریزی و سردبیر سایت رسمی محمد بهمن‌بیگی
دارکوب گوایاکیل
دارکوب گوایاکیل نام یک گونه از سرده نوک‌عاجی‌ها است.
جوزف استرادا
جوزف استرادا (زاده ۱۹ آوریل ۱۹۳۷) هنرپیشه فیلیپینی و سیزدهمین رئیس جمهور سابق فیلیپین و همچنین شهردار کنونی شهر مانیل پایتخت فیلیپین میباشد.
دنی کی
دنی کی (Danny Kaye؛ زاده January 18, 1913 درگذشته 1913:1:18, March 3, 1987) یک هنرپیشه، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری شده‌است.
چوب‌کبریتی‌واران
چوب‌کبریتی‌واران (نام علمی: Eumastacoidea) نام یک بالاخانواده از راسته راست‌بالان است.
پریوه علیا
پریوه علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان هرسین در استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
سرپرست (مدیر موقت)
سرپرست به کسی گفته می‌شود که در یکی از شرایط زیر، در یک سمت یا جایگاه قرار می‌گیرد:
به عنوان مثال در ایران، در صورت برکناری وزیر یا در صورتی که وزیر مورد نظر رئیس‌جمهور، از مجلس شورای اسلامی، رأی اعتماد نگیرد، برای وزارتخانه از سوی رئیس‌جمهور، سرپرست تعیین می‌شود و رئیس‌جمهور سه ماه فرصت دارد تا وزیر پیشنهادی بعدی را به مجلس معرفی کند.
چپر (زنجان)
چپر (زنجان)، روستایی از توابع بخش زنجانرود شهرستان زنجان در استان زنجان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چایپاره پایین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۱ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
روستای چپر دریک منطقه جغرافیایی گرم و خشک ودر میان کوه های مریخی قرار گرفته است بیشتر مردم این روستا به شهر ها مهاجرت کرده اند وبقیه ساکنین روستا به شغل کشاورزی و دامپروری مشغول هستند
بیشتر مردم این روستا با هم خویشاوند فامیلی دارند
شکرزاده، حسین زاده، زعفرانی، صفری، پاشایی، طالبی،قلی زاده،حسینی،نعمت زاده ،،،،،، از نامهای خانوادگی اهالی این روستا است
فوکر اف.۲۴
'''فوکر اف. ۲۴''' یک هواپیمای ساختِ فوکر است.
پاریکوتین
پاریکوتین آتشفشانی از نوع مخروط خاکستر به ارتفاع ۴۲۴ متر واقع در مکزیک در آمریکای شمالی است. این آتشفشان جوان در سال ۱۹۴۳ در دهکده‌ای به نام پاریکوتین شروع به شکل‌گیری نمود و فوران آن تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت. در نتیجهٔ این رویداد دانشمندان توانستند برای نخستین بار چرخهٔ کامل زندگی یک آتشفشان را از تولد تا مرگ از نزدیک مورد مطالعه قرار دهند. همین موضوع سبب شد تا نام پاریکوتین در زمان فعالیتش در فهرست عجایب هفتگانهٔ طبیعی نیز ثبت شود.
مشخصات
پاریکوتین در ایالت میچواکان و در فاصلهٔ ۲۰۰ مایلی غرب شهر مکزیکو سیتی قرار داشته و بخشی از میدان عظیم آتشفشانی میچواکان-گواناخواتو متشکل از بیش از ۱۴۰۰ دودکش آتشفشانی که بخش وسیعی از ایالت‌های میچواکان و گواناخواتو را در برمی‌گیرد را تشکیل می‌دهد. این آتشفشان که جوانترین آتشفشان در نیمکرهٔ غربی است در سال ۱۹۴۳ و در یک مزرعهٔ ذرت در دهکده پاریکوتین شروع به شکل‌گیری نمود. اهالی این دهکده تا سه هفته پیش از سربرآوردن آتشفشان صداهایی رعدمانند می‌شنیدند که با وجود آسمان صاف و بدون ابر برایشان شگفت‌آور بود. تا آنکه در روز ۲۰ فوریهٔ ۱۹۴۳، یک کشاورز مکزیکی به نام دیونیسیو پولیدو و همسرش پائولا که در مزرعهٔ ذرتشان مشغول کار بودند دیدند که زمین پیش رویشان بالا آمده، ترک خورده و شکافی ۲ تا ۲.۵ متری در آن ایجاد شد. پس از آن صداهایی سوت‌مانند شنیده شده و از شکاف ایجادشده دودی شروع به بیرون‌آمدن کرد که بنا بر تعریف آنها، بوی تخم مرغ گندیده می‌داد که نشانهٔ خروج گاز سولفید هیدروژن بود. با گذشت تنها چند ساعت شکاف ایجادشده به یک آتشفشان کوچک بدل شد.
فوران‌های ۱۹۴۳-۱۹۵۲
فوران‌های پاریکوتین از ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۲ به درازا انجامید و این رویداد فرصتی را برای اتشفشان‌شناسان پدید آورد تا از نزدیک به مطالعهٔ تولد، رشد و مرگ یک آتشفشان بپردازند. فعالیت‌های آذرآواری و فوران‌های استرومبولی آتشفشان در همان نخستین روز تولد پاریکوتین آغاز شد و بیشتر فعالیت‌های انفجاری آن در نخستین سال فوران آتشفشان به وقوع پیوست. ارتفاع مخروط پاریکوتین در ۲۴ ساعت نخست فوران به ۵۰ متر و در عرض یک هفته به ۱۰۰ متر رسید. همزمان دهکدهٔ پاریکوتین نیز زیر بارانی از خاکستر و بمب‌های آتشفشانی که از آتشفشان نوظهور به بیرون پرتاب می‌شد قرار گرفته بود. در ماه مارس بر شدت و قدرت فوران‌های پاریکوتین افزوده شد و ستون‌های فورانی آن چندین کیلومتر ارتفاع یافت. در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۳ جریانی از گدازه به سمت دهکده پاریکوتین روانه شد و اهالی مجبور به ترک دهکده شدند. چند ماه بعد، اهالی دهکدهٔ بزرگتر سان خوان پارانگاریکوتیرو نیز دهکده‌شان را ترک کردند.
باگذشت یک سال ارتفاع مخروط آتشفشان به ۳۳۴ متر رسیده بود و تا اوت ۱۹۴۴، بیشتر قسمت‌های دو دهکدهٔ پاریکوتین و سان خوان در زیر خاکستر و گدازه مدفون شده بود و تنها دو برج بلند کلیسا در سان خوان از زیر گدازه‌ها بیرون مانده بود. آتشفشان به‌طور مستقیم کسی را نکشت اما فوران‌های آن باعث وقوع رعد و برق و کشته‌شدن سه نفر بر اثر برخورد صاعقه به آنان شد.
پاریکوتین در زمان فعالیت به عنوان یکی از عجایب هفت‌گانه طبیعی در نظر گرفته شده‌بود چرا که انسان توانسته بود تولد آن را مشاهده نماید.
مه ۳۴۸
سیارک ۳۴۸ سیصد و چهل و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۸ نوامبر ۱۸۹۲ و در نیس کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۹٫۴۰ است.
آنا کاترینا بلاک
آنا کاترینا بلاک (زاده ۱۶۴۲در نورنبرگ- درگذشته ۱۷۱۹ در رگنسبورگ) نقاش آلمانی گلها در سبک باروک بود.
راگبی لیگ با ویلچر
راگبیِ لیگ با ویلچر یا راگبی ۱۳ نفره با ویلچر لیگی مشابه لیگ راگبی است. پیدایش این لیگ به فرانسه بازمی‌گردد. لیگ این ورزش توسط بازیکن و مربی راگبی، رابرت فسولت و والی سالوان در سال ۲۰۰۴ ابداع شد. همچنین در این ورزش برخلاف دیگر ورزش‌های ویلچری، بازیکنانی که فلج هم نیستند اجازهٔ انجام بازی حتی در لیگ درجهٔ بالا را دارند.
آنا کاترینا بلاک
زندگینامه
براساس هابریکن او دختر نقاش گلها یوهان توماس فیشر بود که به او نقاشی یاد داد. او در کشیدن گل با آبرنگ و رنگ روغن ماهر بود و به دوشسس آنا ماریا همسر دوک آگوستوس و دخترانشان در سال ۱۶۶۰ در شهر هاله نقاشی آموخت.
راگبی لیگ با ویلچر
قوانین
قوانین این لیگ بسیار مشابه قوانین لیگ راگبی معمولی می‌باشد:
جام جهانی
اولین رقابت این لیگ به صورت جهانی در سیدنی استرالیا در سال ۲۰۰۸ انجامید. در سال ۲۰۱۳، برای دومین بار، این لیگ به صورت جهانی در انگلستان انجام شد.
اردشیر مجرد تاکستانی
اردشیر مجرد تاکستانی(متولد ۱۳۲۸ شهر رشت در استان گیلان) او اصالتا اهل تهران و یکی از نقاشان مکتب مینیاتور است. وی نگارگر و محقق نگارگری و تذهیب و تشعیر فارغ‌التحصیل هنرستان هنرهای تجسمی است. وی نمایشگاه‌های انفرادی در زمینه نگارگری برگزار کرده و در بیش از بیست نمایشگاه گروهی در چندین نمایشگاه خارجی نیز حضور داشته است.
در ۲۶ آذر ماه سال ۱۳۹۹ استاد اردشیر مجرد تاکستانی به همراه استاد محمود فرشچیان و سه نفر دیگر از اساتید نگارگری ایران به عنوان گنجینه‌های زنده بشری، در فهرست میراث ناملموس یونسکو ثبت شدند.
وی مدرس مینیاتور در هنرستان‌های گرافیک دانشگاه تهران و از داوران نخستین دوسالانه نگارگری ایران است. از وی مقالاتی در زمینه ابروباد در دایرهٔ المعارف بزرگ اسلامی و تاریخچه تذهیب در دایرهٔ المعارف بزرگ شیعه به چاپ رسیده است. تاکستانی سرپرست کارگاه مرمت و صحافی سنتی نسخه‌های خطی و نفیس حرم فاطمه معصومه است.
زندگی
او بعد از پایان تحصیلات ابتدایی با توجه به گرایش‌های درونی به هنرستان هنرهای تجسمی رفت. وی نگارگری را نزد افرادی همچون ناصر استاد محمود، معیری، عباس مقیمی، ابوطالب محمد، محمود فرشچیان و...آموخته است. مجرد تاکستانی در زمینه هنر نگارگری صاحب سبک ویژه‌ای است که او را از هم عصران خود متمایز کرده است. تاکستانی در حوزه آموزش و تدریس سابقه‌ای طولانی دارد و نمایشگاه‌های متعددی از آثار نگارگری‌اش را در داخل و خارج از کشور برپا کرده است.
آثار عاشورایی
اردشیر مجرد تاکستانی درباره آثار عاشورایی خود اینچنین می‌گوید: «چند اثر درباره عاشورا نقاشی کرده‌ام که دو اثر، از آنهای دیگر مهم‌تر است؛ ولی در این دو اثر که ذکر کردم، آن شور عشق الهی را نتوانستم بیان کنم و فکر می‌کنم باید دوباره دست به کار شوم و از خداوند طلب کنم، شاید در آثار بعدی موفق شوم سرور و جذبه‌ی عشق الهی را ترسیم کنم...بااینکه این دو اثر با حال خاصی نقاشی شده، ولی احساس می‌کنم باید با فکری عمی‌تر به نقاشی دوم توجه می‌کردم امّا بد نیست. بنده‌ی حقیر، آنطور که باید جذبه‌ی عشق را در دو اثر تجسم کنم، نتوانستم. شاید مطالعه‌ام کم بود و احساسم خشن، ولی فکر می‌کنم شاید بتوانم در آثار بعدی، مطالب گفته شده را لحاظ نمایم.».
دو اثر معرفی شده عبارتند از:
میرزا حبیب اصفهانی
میرْزا حَبیبُ اللهِ اصفَهانی (میرزا حبیب اصفهانی، حبیب اصفهانی) ( ۱۲۱۴ - اردیبهشت ۱۲۷۲ ش / ۱۲۵۱ - ذیقعدهٔ ۱۳۱۰ ق / ۱۸۳۵- مهٔ ۱۸۹۳ م)، فرزند اسدالله، یک معلم، ادیب، شاعر، مترجم، مصحح، فهرست نویس، محقق، دستور زبان شناس، روزنامه نگار، روشنفکر و  فعال سیاسی ایرانی قرن سیزدهم شمسی (قرن نوزدهم میلادی) از شهر بِن (قریه ای در اصفهان آن زمان که همینک شهری در استان چهارمحال و بختیاری می باشد) است. اهمیت جایگاه او در تاریخ ایران به دلیل پیشگامی فعالیت ها و آثار متعدد و متنوع او در زمینه های مختلف و تاثیرگذاری سیاسی و فرهنگی و ادبی و علمی است که در جنبش قبل از انقلاب مشروطه ایران (مصادف با دوره شاهان قاجار، ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه) قرار می گیرد؛ او با اینکه در قریه ای کوچک در آن زمان به دنیا آمد اما با توجه به روحیه جستجوگر و آزادی خواهانه و ایران دوستی خود، ضمن گذراندن دوره های تحصیلی مرسوم آن زمان، به همصحبتی با معدود روشن فکران داخل و خارج از ایران روی آورد و از اولین و مهمترین و تاثیرگذارترین روشن فکران تجددخواه زمانه خود گردید. میرزا حبیب با تبعید (در سال 1245 ش) و پیوستن به یکی از قطب های سیاسی و روشن فکری ایرانیان آن زمان در امپراتوری عثمانی یعنی استانبول با محوریت روزنامهٔ اختر بر تحولات سیاسی ایران در جهت وقوع انقلاب مشروطه تاثیر گذاشت. این تاثیرگذاری به خصوص از طریق انتخاب هوشمندانه آثار کارساز جهت ترجمه و نیز نویسندگی در روزنامه اختر در گسترش آگاهی مردم ایران از عقب ماندگی خود نسب به تمدن غرب و روشنگری های سیاسی قابل مشاهده است. وی با توجه به آشنایی با تمدن غرب و تسلط او بر چند زبان (فارسی، عربی، فرانسوی و ترکی) و پشتوانه فکری و علمی، آثار متعددی از خود در دوره تبعید در استانبول بر جای گذاشته است که به دلیل علمی بودن و پیشگامی در نوع خود در ایران حائز اهمیت اند. این آثار و فعالیت ها به ترتیب اهمیت، ساخت دستور زبان فارسی به طور مدون و برای اولین بار در قالب چندین کتاب درسی و تحقیقی، تحول در نثر فارسی با ترجمه چند کتاب، تصحیح علمی و دقیق آثار گذشتگان ایران برای نخستین بار، از اولین فهرست نگاران علمی ایران با فهرست نمودن کتاب های کتابخانه اندرون مسجد ایاصوفیه، از نخستین مترجمان ایران است که همچنین از زبان فرانسوی اولین نمایشنامه را ترجمه کرده است، از اولین مترجمان رُمان به فارسی، از اولین محققان ادبی ایران که در تصحیح چند اثر و تحقیقات پیرامون دستور زبان فارسی و تذکره خطاطان می توان روش علمی و دقیق او را دریافت. تخلص او در شعر «دَستان» بوده است(که البته تنها در ابتدای شاعری استفاده نموده است) و در قالب هزل، هجو و طنز تبحر خاصی داشته و سرآمد است. میرزا حبیب در دو دهه اخیر از سوی افراد محلی «میرزا حبیب بِنی» و «میرزا حبیب دستان بنی» نامیده شده‌است که البته ضبط نام وی به این شکل در متون قاجاری و بعد از آن سابقه ندارد. وی به سبب اقامت طولانی در استانبول، نزد ترکها به «حبیب‌ اِفِندی» و «میرزا حبیب‌ افندی» شهرت یافته و در دانشنامه‌های ترک دو مقاله دربارهٔ او زیر دو نام اخیر چاپ شده‌است. زندگی وی به دو دورهٔ پیش از تبعید به استانبول و پس از آن، تقسیم می‌گردد که پس از یک عمر تلاش و ممارست و ایران دوستی که در سیر زندگی اش مشخص است؛ سرانجام پس از یک دوره بیماری در اردیبهشت 1272 ش در بورسه عثمانی از دنیا رفت و در همان جا به خاک سپرده شد.
دوره پیش از تبعید به استانبول
(۱۲۵۱–۱۲۸۳ ق / ۱۸۳۵–۱۸۶۶م): مهم‌ترین نکات قابل اشاره در این دورهٔ ۳۲ ساله تحصیلات میرزا حبیب و چگونگی تبعید او به استانبول است. منابع موجود دربارهٔ بخش اول زندگی وی به کوتاهی سخن گفته‌اند و همین اندازه روشن است که او در روستای بِن در چهارمحال، نزدیک شهرکُرد به دنیا آمد. از احوال پدرش نیز آگاهی چندانی در دست نیست، جز اینکه گفته می‌شود وی وابسته به طایفهٔ علی‌بیگلو قره‌باغی بوده‌است. میرزا حبیب مقدمات علوم را در زادگاه خود فراگرفت؛ سپس در اصفهان به تحصیل ادامه داد. گفته می‌شود وی در این زمان ظاهراً برای امرار معاش به کتابت هم مشغول بوده‌است؛ چنان‌که نسخه‌ای ازکتاب مفتاح الفلاح، به قلم او که در «ثمان و ستین مائتین بعد الف» (۱۲۶۸ق / ۱۸۵۱م)، یعنی در ۱۷سالگی، کتابت کرده، موجود است.
میرزا حبیب در این زمان، ظاهراً به سبب ناسازگاری فکری با پدر عازم تهران شد و به تکمیل تحصیلات خود پرداخت و حدود سال ۱۲۷۹ق / ۱۸۶۲م، راهی بغداد گردید و ۴ سال در آنجا توقف کرد. در این مدت به فراگیری فقه و اصول، و ادبیات عرب پرداخت. او پس از پایان تحصیلات خود در ۱۲۸۳ق / ۱۸۶۶م به ایران بازگشت و در تهران اقامت گزید.
میرزا حبیب اصفهانی پس از بازگشتن به تهران، با روشنفکران و به ویژه با میرزا ملکم خان ناظم‌الدوله حشر و نشر داشته‌است. در تهران به لامذهبی، دهریگری و بی‌دینی و بابی‌گری متهم شد. این نکته آشکار است که میرزا حبیب در سلک دگراندیشان زمان خود بود و حکومت وقت دیدگاه‌های انتقادی آنان را می‌شناخت و فعالیت‌هایشان را زیرنظر داشت. کتابچه‌ای در مذمت میرزا محمدخان سپهسالار صدراعظم مخفیانه نشر دادند که وی را در آن سخت هجو کرده بودند. میرزا حبیب به اتهام نوشتن این کتابچه تحت تعقیب قرار گرفت و در ۱۲۸۳ از ایران گریخت.
سنجابی بدون مدرکی مشخص، مدعی است که میرزا حبیب در بغداد با محافل بابی در ارتباط بوده‌است. اقامت میرزا حبیب در تهران دیری نپایید و او مجبور به ترک ایران و تبعید خود خواسته در استانبول شد. رئیس‌نیا علت این امر را دستگیری روشنفکران ایرانی «در جریان برچیدن بساط فراموش‌خانه» می‌داند این نظر نمی‌تواند درست باشد، زیرا حادثهٔ مذکور ۵ سال پیش از تبعید میرزا حبیب به استانبول، یعنی در ۱۲۷۸ق / ۱۸۶۱م روی‌داده‌بود. برای تبعید او دو علت عمده برشمرده‌اند. خان ملک می‌گوید: «به تهمت اینکه در حق سپهسالار محمد خان صدراعظم هجو ساخته، قصد گرفتن و اذیت وی کردند. در سنهٔ هزار و دویست و هشتاد و سه به ممالک روم گریخت و در دارالسعادهٔ استانبول به دولت عثمانی التجاءبرد». اینال هم به نقل از دست‌نوشتهٔ میرزا حبیب می‌گوید که پس از هجو صدراعظم مجبور به ترک ایران شد. پیرزاده در این باب چنین اظهارنظر می‌کند: «در زمان ریاست میرزا محمد خان سپهسالار، چند نفررا به بدنامیِ دهری‌بودن از طهران نفی‌نمودند؛ از آن جمله میرزا حبیب نیز ازآن بدنامی از طهران فرارنموده، کم‌کم خود را به اسلامبول رسانیده …».
دورهٔ پس از تبعید به استانبول
(۱۲۸۳–۱۳۱۰ ق / ۱۸۶۶–۱۸۹۲ م): زمانی که میرزا حبیب راهی استانبول شد، این شهر به دلایلی چون قرارگرفتن بر سر راه اروپا و آسیا، وجود اقلیت های یونانی و ارمنی، آمدوشد بسیاری از سیاحان اروپایی بدانجا، و داشتن ارتباط گسترده با بسیاری از بندرهای اروپایی مدیترانه، کانونی بود برای تجمع همهٔ مسلمانان، ازجمله ایرانیان نواندیشِ گریخته از وطن، که خواهان آشنایی با تمدن جدید غربی بودند. افزون بر آن، ایشان دلایل خاص خود را نیز برای تجمع در استانبول داشتند. ازجمله اینکه ضمن نزدیک بودن به کشور خود از آزار دولت قاجاری هم درامان می‌بودند. مرکز عمدهٔ ایرانیان در استانبول، در محلی به نام «خان والده» بود. شمار ایرانیانی را که در این زمان درآنجا اقامت گزیده بودند، تا ۰۰۰‘۱۴ تن تخمین‌زده‌اند. این افراد از لحاظ فرهنگی، طبقاتی و شغلی طیف وسیعی را تشکیل می‌دادند.
در چنین شرایطی میرزا حبیب وارد استانبول شد. گفته می‌شود او در حالی که جراحاتی بر پیکر داشت، همراه با پسرعمویش نصرالدین (ناصرالدین) شاهین وارد خاک عثمانی گردید. او پس از ورود، تابعیت دولت عثمانی را پذیرفت و «صاحب مواجب و مرسوم» شد. اینال به نقل از پسر میرزا حبیب، چگونگیِ پذیرش تابعیت او را بدین‌گونه آورده‌است که سپهسالار توسط سفیر ایران، یعنی مشیرالدوله میرزا حسین خان قزوینی، مبلغ ۱۰۰ لیره برای کشتن میرزا حبیب تعیین کرده‌بود، اما میرزاحبیب با اخذ تابعیت عثمانی که با وساطت سفارت انگلیس صورت گرفت، از این خطر رهایی یافت و تحت حمایت صدراعظم علی‌پاشا قرار گرفت.
سفیرانی که در این دوره به نمایندگی از ایران در استانبول به سر می‌بردند، به ترتیب عبارت بودند از: میرزا حسین خان قزوینی، مشیرالدوله (۱۲۷۵–۱۲۸۷ق / ۱۸۵۸–۱۸۷۰م)، حسنعلی خان گروسی، امیرنظام (۱۲۸۸–۱۲۹۰ق / ۱۸۷۱–۱۸۷۳م)، محسن خان معین‌الملک، مشیرالدوله (۱۲۹۰–۱۳۰۸ق / ۱۸۷۳–۱۸۹۰م)، و میرزا اسدالله خان ناظم‌الدوله (۱۳۰۸–۱۳۱۲ق / ۱۸۹۰–۱۸۹۴م). در این دوره و در شرایطی که سفارت ایران در استانبول و شخص سفیر، تقریباً بر تمامی امور اجتماعی و فرهنگی محافل ایرانی، اِشراف و حتی نفوذ داشت. برای نواندیشِ محافظه‌کاری مانند میرزا حبیب که ادامهٔ حیاتِ فرهنگی و اجتماعی‌اش وابستگی تام به حضور فعال او در مجامع ایرانی داشت، بسیار مهم می‌نمود که رابطه‌ای حسنه با نمایندگان سیاسی ایران، به‌ویژه سفیر وقت داشته‌باشد. اما میرزا حبیب، به دلایلی که بدانها اشاره‌شد، مجبور بود خود را از سفارت و از شخص سفیر، میرزا حسین خان قزوینی (مشیرالدوله) که ۴ سال بعد (۱۲۸۷ق) مأموریتش پایان می‌پذیرفت، دور نگه‌دارد. با وجود این او یک بار برای ایجاد ارتباط با وی اقدام‌کرد، ولی ظاهراً با بی‌التفاتی سفیر روبه‌رو شد. به سبب همین بی‌مهری سفیر بود که در ۴–۵ سال نخست ورود میرزا حبیب به استانبول، حضور وی در هیچ یک از محافل اجتماعی و فرهنگی ایرانیان ثبت نشده، و هیچ گونه فعالیتی در ارتباط با مجامع ایرانی، از طرف وی در منابع انعکاس نیافته‌است.
در ۱۲۸۸ق، با رفتن مشیرالدوله، سفیر جدید ایران، امیرنظام حسنعلی خان گروسی، وارد استانبول شد، و این امر سبب شد تا میرزا حبیب بار دیگر خود را به سفارت ایران نزدیک‌کند. وی ظاهراً به مقصود خویش دست یافت، زیرا یک سال بعد، اولین حرکت فرهنگی و اجتماعی خود را پس از تبعید، به منصهٔ ظهور درآورد و آن چاپ نخستین اثرش یعنی دستور سخن در ۱۲۸۹ق در استانبول، آن هم به تشویق امیرنظام حسنعلی خان گروسی بود.
در ۱۲۹۰ ق / ۱۸۷۳ م، معین‌الملک به عنوان سفیر جدید ایران وارد استانبول شد و مدت ۱۷ سال در این شهر ماند. او افزون بر سفارت، مدت ۱۲ سال نیز مسئول «گراند متر لژ فراماسونری گراند اوریانت» در این شهر بود. درمقایسه با دیگر سفیران ایران، میرزا حبیب ارتباط نزدیک‌تری با معین‌الملک برقرار ساخت، تا جایی که تقریباً به هر مناسبتی، مانند عید نوروز، یا جشن تولد ناصرالدین شاه، در سفارت حاضر می‌شد و به قرائت سروده‌های خود، از جمله مدایحی در ستایش شاه و سفیر (معین‌الملک) می‌پرداخت. چنین بود که میرزا حبیب در محافل ایرانیان بیشتر دیده‌شد و نامش به مدت ۲۰ سال (۱۲۹۰–۱۳۱۰ ق / ۱۸۷۳–۱۸۹۲ م)، بر سرِ زبانها افتاد. ارتباط میرزا حبیب با سفارت ایران تا آنجا بالا گرفت که در ۱۳۰۴ ق / ۱۸۸۷ م، به دریافت نشان درجه چهارم شیروخورشید از طرف دولت ایران نائل‌شد. با پایان مأموریت معین‌الملک در استانبول (۱۳۰۸ق) و آمدن میرزا اسدالله خان ناظم‌الدوله، ارتباط میرزا حبیب با سفارت ایران همچنان ادامه‌یافت و اشعاری نیز در مدح سفیر جدید سرود.
میرزا حبیب در استانبول به واسطه کار برای دولت عثمانی در وزارت معارف و دانش و فعالیت هایش از اعتبار بالایی در دولت برخوردار بود و همچنین در بین ایرانیان استانبول مقصد بسیاری بود و احترام و قربی داشت و توانسته بود زندگی راحت و آرامی برای خود فراهم کند به گونه ای که می توان گفت یکی از ثروتمندان استانبول به حساب می آمده است.
دوران اقامت میرزا حبیب در استانبول، مصادف با تحول و تجدد در ادبیات و نفوذ علوم غربی در عثمانی بود و طرف‌داران تجدد ادبی و علمی، در کار گشایش انجمن ها و انتشار مجلات ادبی، سیاسی و علمی می‌کوشیدند. آثار بزرگان ادبیات اروپایی، مانند مولیر، روسو، هوگو، و جز آنان نیز به‌طور گسترده ترجمه و چاپ می‌شد. مدارس جدید هم یکی پس از دیگری با گرایش به تدریس علوم جدید و زبان فرانسه افتتاح‌می‌گردید. میرزا حبیب نیز با این حرکت تحول‌خواهانه که می‌توان آن را قافلهٔ تجدد ادبی و علمی نامید همسو شد و فعالیتهای خود، اعم از یادگیری زبانهای جدید، مراوده با نواندیشان ایرانی، عضویت در انجمنهای علمی، همکاری با نشریات، تدریس در مدارس جدید، و تألیف و تصنیف را به گونه‌ای تنظیم ساخت که هم‌جهت با نوجویان و نوخواهان ادبی و نواندیشان باشد. فعالیتهای میرزا حبیب در این دوره که همسو با جریان نوخواهی مردم عثمانی بود، اینهاست:
۱. یادگیری زبان
میرزا حبیب در آغاز ورود به استانبول، به یادگیری زبانهای ترکی عثمانی و فرانسه اقدام کرد. و درکوتاه‌مدت توانست به ظرایف و دقایق آنها پی ببرد. او با اتکا به این دو زبان و نیز زبان عربی که پیش‌تر در بغداد آموخته‌بود، به امور فرهنگیِ مختلفی روی آورد و خود را تا هنگام مرگ، با آنها مشغول داشت (نک: ادامهٔ مقاله).
۲. عضویت در محافل و مجامع فرهنگی
از مهم‌ترین این مجامع «انجمن معارف» در استانبول بود که به نام های دیگری، از جمله «انجمن تفتیش و معاینهٔ وزارت جلیلهٔ معارف» نیز خوانده می‌شد. دربارهٔ وظایف میرزا حبیب در این انجمن سخنی گفته نشده است، لیکن ظاهراً کاری برعهده داشته که مدتی «به واسطهٔ سعایت دشمنان از آن خدمت معزول گردید، ولی پس از یک سال و نیم، باز مورد التفات سلطانی شده، بر سر خدمت پیشینه رفت». دربارهٔ تاریخ پیوستن او به این انجمن، تنها اینال به نقل از پسر میرزا حبیب گفته که وی پس از واقعهٔ علی سُعاوی در ۱۲۹۵ ق / ۱۸۷۸ م، به این انجمن پیوسته‌است. برای آگاهی دربارهٔ این واقعه، معروف به «حادثهٔ قصر چراغان»، گفتنی است که روزنامهٔ اختر تنها از سال دوازدهم خود (۱۳۰۳ق / ۱۸۸۶م) تازمان درج اطلاعیهٔ مرگ میرزاحبیب (۷ ذیقعدهٔ ۱۳۱۰ق / ۲۳ مهٔ ۱۸۹۳م)، از وی با عنوان عضو انجمن مذکور یادکرده‌است.
۳. مراوده با نواندیشان ایرانی
آدمیت و افشار هر یک می‌نویسند که آقاخان و میرزا حبیب در استانبول از راه «رونویس کردن کتاب های خطی» و کتابت نسخه‌های گوناگون، امرار معاش می‌کرده‌اند؛ و دانش هم در این باره می‌گوید: میرزا حبیب «بعضی از دیوانهای شعرای معروف را به [آقاخان] نویساند که آن نسخه‌ها امروز عیناً به خط خود میرزا آقاخان درکتابخانه‌های اسلامبول موجود است». به‌نظر می‌رسد، استنساخ نسخه‌های خطی در مقابل دستمزد، اولاً کار مشترک این دو بوده‌است و ثانیاً در مدتی اتفاق افتاده که آقاخان در منزل میرزا حبیب اقامت داشته‌است، زیرا آثار بسیاری به کتابت میرزا حبیب و آقاخان در کتابخانهٔ دانشگاه استانبول موجود است که بیشتر آنها سال کتابت یکسان، یعنی ۱۳۰۸ق دارند.
وجود این نسخه‌ها و سال کتابت مشترک، می‌تواند تأییدی بر این موضوع باشد که ۱۳۰۸ق، یکی از دوسالی است که آقاخان در منزل میرزاحبیب حضور داشته‌است. ناگفته نماند که در ۱۳۰۸ق معین‌الملک، به‌عنوان بزرگ‌ترین حامی میرزا حبیب، استانبول را ترک کرده بود. و میرزاحبیب ناگزیر بود برای یافتن راه‌های جدیدی برای امرار معاش خود تلاش نماید. این ضرورت، او را به آقاخان که او هم در عسرت و تنگدستی به‌سر می‌برد، نزدیک‌ترساخت.
۴. همکاری با روزنامهٔ اختر
نخستین شمارهٔ این روزنامه در ۱۶ ذیحجهٔ ۱۲۹۲ ق / ۱۳ ژانویهٔ ۱۸۷۶ م در استانبول به مدیریت آقامحمدطاهر قراچه‌داغی تبریزی (د ۱۳۲۵ ق / ۱۹۰۷ م)، سردبیری میرزا مهدی خان تبریزی (د ۱۳۲۵ ق)، و حمایت میرزا محسن خان معین‌الملک، سفیر ایران منتشر شد. این روزنامه را از مهم‌ترین و منظم‌ترین روزنامه‌های فارسی‌زبان فارسی خارج از کشور به‌شمار آورده‌اند که به مدت ۲۳ سال منتشر می‌شد. از مهم‌ترین همکاران این روزنامه، باید از میرزا نجفقلی خان تبریزی، آقاخان کرمانی، احمد روحی کرمانی، میرزا یوسف خان مستشارالدوله، و میرزا حبیب اصفهانی یاد کرد (پروین، ۳۲۷، ۳۲۹، ۳۳۰). حضور میرزا حبیب در روزنامهٔ اختر، در طول ۱۸ سالی که در انتشار این روزنامه سهمی داشت، بدین شرح است:
یک درج سروده‌های او
دو چاپ ترجمهٔ کتاب غرائب عواید ملل در بیش از ۵۰ شماره
سه آگهی چاپ آثار میرزا حبیب، مانند تصحیح دیوان اطعمه، دیوان البسه، و غرائب عواید ملل
چهار درج مقاله‌ای تحت عنوان «تحقیقِ ]تحقیقات[ زبان فارسی»
پنج اخبار مربوط به او، مانند خبر دریافت نشان شیر و خورشید و اطلاعیۀ مرگ وی
ناگفته نماند که مقاله‌های بدون امضا در اختر کم نیست و چه بسا برخی از این مقالات از آن میرزا حبیب باشد. باید گفت که گردانندگان اختر، از مجموع آثار یادشده، تنها به دریافت یکی از سروده‌های وی و مقالۀ «تحقیق [تحقیقات]زبان فارسی» از خود میرزا حبیب تصریح کرده‌اند و متذکر نشده‌اند که بقیهٔ آثار را هم از خود میرزا حبیب یا از مجاری دیگری دریافت کرده‌اند.
۵. تدریس در مدرسهٔ ایرانیان
میرزا حبیب لقب خود را «معلم المکاتب» نامیده بود. این لقب می‌رساند که وی در مدارس گوناگون تدریس می‌کرده‌است. از میان این مدارس، تنها نام دو مرکز بر ما روشن است. اول، مدرسهٔ سلطانی، که او در آغاز ورود خود به استانبول، با حمایت صدراعظم، علی پاشا و احمد افندی، در آن به تدریس زبان فارسی و عربی پرداخت. دوم، مدرسهٔ ایرانیان، که ۱۷ سال پس از ورود میرزا حبیب به استانبول (۱۲۹۹ق / ۱۸۸۱م) به عنوان نخستین مدرسهٔ ایرانیان، و به همت شخصی به نام آقا میرزا علی در مسجدِ محلهٔ «خان والده» با ۹ دانش‌آموز آغاز به کار کرد. ۳ سال بعد (۱۳۰۲ق / ۱۸۸۴م)، محسن معین‌الملک (مشیرالدوله)، سفیر ایران، با استفاده از اعانه‌ای که از یک کنسرت موسیقی به دست آورده بود، مدرسهٔ ایرانیان را رسماً در محلهٔ «غدیرگاه» راه‌اندازی کرد. . بسیاری از روشنفکران و تحصیل‌کردگان ایرانیِ مقیم استانبول ازجمله میرزا حبیب اصفهانی، آقاخان کرمانی، و در سالهای بعد، محمدعلی تربیت، سید حسن تقی‌زاده، و ابوالقاسم لاهوتی، جذب این مدرسه شدند. این مدرسه به «معلم‌خانهٔ ایرانیان» اشتهار داشت که دانش‌آموزان ایرانی را تربیت می‌کرد  شاید یکی از دلایل برپایی این مدرسه در این زمان، مرگ تدریجی ایران‌دوستان در بافت سیاسی عثمانی در سالهای پایانی سفارت میرزا حسین خان مشیرالدوله و سالهای آغازین سفارت حسنعلی خان گروسی بود که نتیجهٔ آن روی کارآمدن «ترکهای جوان» بود که با ایرانی و ایرانیت روی خوشی نداشتند و احتمالاً ایرانیهای استانبول برای آنکه فرزندانشان «تحت تأثیر کتب تبلیغاتی عثمانیان، ازایرانیت دلسرد و از ایران بیزار» نگردند، به ایجاد این مدرسه اقدام کردند.
۶. تألیف
میرزا حبیب در طول ۲۷ سال اقامت در استانبول، آثار بسیاری از خود برجای نهاد. سبب شهرت او بیشتر همین آثار بوده‌است که دارای تنوع موضوعی و مشتمل بر تصنیف، تحقیق و تألیف، تصحیح متون، ترجمه، و انتخاب اشعار است. میرزاحبیب در بیشتر این آثار در مقام یک پیشگام و یک مُبدع ظاهر شده، و تأثیراتی شگرف بر آیندگان خود برجای نهاده‌است. او در تصنیف و سرودن شعر، آن‌چنان بر استفاده از ظرایف و طرایف ادبی، نکات ظریف و دلپسند، ملاحت الفاظ، و در یک کلمه طنز و مطایبه اصرار داشت که براون وی را در هزل‌سرایی حتی برتر از عبید زاکانی می‌شمارد.
او سالها پیش از علامه قزوینی به تصحیح متون فارسی، هرچند به‌طور بسیط، اقدام کرد و از این‌رو خود را به عنوان یک آغازگر تصحیح متون در تاریخ فرهنگ ایران مطرح ساخت. افزون بر آن وی هنر و خلاقیت خود را در ترجمه به اوج رساند و با تسلطی که بر زبانهای فرانسه، ترکی و عربی داشت، ترجمه‌های خود را که قسمت اعظم آثارش را شامل می‌گردد پدیدآورد. او با اتخاذ روشی سنجیده و درآمیخته به ذوق هنری، و وقوف زیرکانه‌اش به احوالات اجتماعی سیاسی، تسلط به تعابیر، حکایات و ضرب‌المثلها، در کنار قدرت طنز و هزل، جایگاه خود را در ترجمهٔ فارسی در مرتبهٔ کم‌مانندی قرارداده است.
الف. اشعار:
شامل سروده‌های او به فارسی و ترکی. تخلص او «دستان» بود، ولی به تصریح خان‌ملک هیچ‌گاه از این تخلص استفاده نکرد. سروده‌های او در قالب قصیده، غزل، قطعه، مثنوی و مفردات است. قصاید میرزا حبیب بیشتر در منقبت رسول، مدح ناصرالدین شاه، محسن معین‌الملک، و میرزا اسدالله خان ناظم‌الدوله، نیز تهنیت نوروز و عید غدیر است.
غزلیات وی حجم عمده‌ای از سروده‌هایش را تشکیل می‌دهد، که ازجملهٔ آنها ۵۰ غزل است که مانند عبید زاکانی و بسحق اطعمه ابیاتی از حافظ را در آنها تضمین کرده‌است.
میرزا حبیب قطعه شعری هم در ۱۲ بند به نام «خوان سپاس» دارد که در ۱۳۰۷ ق / ۱۸۸۹ م، «به مناسبت مجلس مهمانی هشتمین کنگرهٔ مستشرقین سروده» است. این قطعه همان زمان با ترجمهٔ فرانسوی‌اش به چاپ رسید. احتمال دارد این قطعه شعر را معین‌الملک که در این کنفرانس شرکت داشت. به آنجا برده باشد. گرکانی می‌گوید: این شعر «وزنی سیلابیک (هجایی) [دارد] و از نظر عروضی مطابق با یکی از فروع بحر قریب یعنی اخرب مکفوف مقصور است».
تقریباً تمامی حجم مثنویات میرزا حبیب را هزلیات تشکیل می‌دهد. این هزلیات عناوین متنوعی دارند، ازجمله، «راز بستر»، «چهارگاه … مهستی»، «نوای بوسه»، «قصیدهٔ ماستی» و «... نامه». از میان این مثنویات، «چهارگاه … مهستی» و «... نامه»، هرکدام به شکل مستقل، یک بار در استانبول و سپس به کوشش کوهی کرمانی در تهران، و یک بار دیگر هم، همراه باهزلیات صادق ملارجب، خاکشیر اصفهانی، و فوقی یزدی، در مجموعه‌ای تحت عنوان سرور عیش و کامرانی، به کوشش جعفر موسوی منتشر شده‌است.
فوتبال تاچ (راگبی لیگ)
فوتبال تاچ (راگبی لیگ) زیرشاخه ای از دسته ورزش‌های راگبی است. پیدایش این ورزش به استرالیا باز می گردد. این ورزش توسط لیگ سیدنی جنوب در دههٔ ۱۹۶۰ ابداع شد.
میرزا حبیب اصفهانی
الف. اشعار:
به نظرمی‌رسد، آنچه بدانها اشاره شد، تمامی تصانیف میرزا حبیب نباشد، زیرا در کتابخانهٔ دانشگاه استانبول دو نسخهٔ خطی تحت عنوانهای «مجموعهٔ اشعار و ضروب امثال» و «مجموعهٔ اشعار و فواید»، به ترتیب در ۱۴۹ و ۱۸۱ برگ، به زبانهای فارسی و ترکی از حبیب اصفهانی نگهداری می‌شود. حجم این سروده‌ها تأییدی برنظر یادشده است. نسخه‌ای عکسی از این آثار توسط مجتبی مینوی تهیه شده که در فهرست کتابخانهٔ وی به نام «مجموعة النفائس» ثبت شده‌است.
ب. تألیفات:
مشتمل بر ۱۱ اثر در ۳ موضوع زبان فارسی، خوشنویسی، و فهرست‌نگاری است. میرزا حبیب در حوزهٔ زبان فارسی ۹ اثر دارد که به ترتیب سالهای چاپ در استانبول، چنین است: ۱. دستور سخن (ه م)، ۱۲۸۹ ق / ۱۸۷۲ م. ۲. دستورجهٔ (دستورچهٔ) فارسی، ۱۲۹۳ ق / ۱۸۷۶ م و ۱۳۰۳ ق / ۱۸۸۵ م، در ۸۲ صفحه؛ این اثر به زبان ترکی، و ظاهراً توسط «جمعیت تدریسیهٔ اسلامیه» منتشر شده‌است. دستور سخن برای تدریس در «دارالشفقه» دارالتربیه‌های اسلامی استانبول تألیف شده بود. ۳. برگ سبز، ۱۳۰۴ ق / ۱۸۸۶ م، ۵۵ صفحه، دراصول تعلیم زبان فارسی. ۴. ممارست فارسی، ۱۳۰۴ق. ۵. «تحقیق زبان فارسی»، که به صورت مقاله‌ای بلند در ۴ شماره از روزنامهٔ اختر در ۱۳۰۷ق / ۱۸۸۹ م به‌طور مسلسل چاپ شده‌است و بحثی دارد دربارهٔ تحول و تطور زبان فارسی درطول حیات خود. ۶. دبستان پارسی، استانبول، ۱۳۰۸ ق / ۱۸۹۰ م، ۱۳۵ صفحه، که تجدید تألیف و خلاصهٔ دستور سخن است. ۷. خلاصهٔ رهنمای فارسی، ۱۳۰۹ق / ۱۸۹۱م و ۱۳۱۶ق / ۱۸۹۸م، ۹۶ صفحه، که راهنمای آموزش زبان فارسی برای ترک‌زبانان در مکاتب رشدیه (دورهٔ متوسطه) بوده‌است. میرزاحبیب این کتاب را در همان سال، به خواهش زاهد پاشا، وزیر معارف عثمانی تألیف کرد. ۸. رهنمای فارسی، ۱۳۰۹ق، و ۱۳۱۲ق / ۱۸۹۴ م، ۱۲۹ صفحه. ۹. رهبر فارسی، ۱۳۱۰ ق / ۱۸۹۲ م، و ۱۳۱۴ ق / ۱۸۹۶ م، ۵۵ صفحه، برای تدریس جمله‌سازی در مدارس رشدیه.
همائی می‌گوید او نخستین کسی است که کلمه «دستور» را با عنوان کتابی دربارهٔ قواعد زبان فارسی به‌کار برده و این قواعد را از عربی جدا و آنها را از دایره تقلید از صرف و نحو عربی بیرون برده‌است. براساس اطلاعات موجود، او نخستین کسی بوده که اجزای کلام را در زبان فارسی بررسی و طبقه‌بندی کرده‌است، هرچند که خود را مبتکر این طبقه‌بندی نمی‌داند. میرزاعبدالعظیم‌خان قریب از الگوی او پیروی کرده‌است. نیز احتمال می‌رود که وی به لحاظ آشنایی با زبان فرانسه، از تقسیم‌بندیهای فرنگی در طبقه‌بندی دستوری گرته‌برداری کرده باشد. مهدیقلی هدایت که زبان آلمانی می‌دانسته، می‌گوید میرزاحبیب بعضی قواعد صرف آلمانی را با فارسی تطبیق داده و این کتاب را در اصل برای آموزش زبان فارسی به وارموند آلمانی در استانبول تدارک دیده‌است. همچنین ادعا شده‌است که کتاب قانون قدسی (نوشته عباسقلی آقا باکیخانوف مشهور و متخلص به قدسی*، تفلیس ۱۲۴۷/۱۸۳۱) در دستورزبان فارسی، نزدیک به چهل سال پیش از دستورسخن تألیف شده‌است. در باب انگیزه میرزاحبیب در تألیف دستور فارسی، توجیه‌ها متفاوت است مسلّمآ میرزاحبیب که به تدریس زبان فارسی اشتغال داشته، نیاز به تدوین کتابی منظم در زمینه دستور را احساس کرده‌است، آشنایی وی با زبانهای خارجی و ذهن نوآور و تازه‌جویش نیز در این راه یاور او بوده‌است. در هر حال چه پیش‌گامی میرزاحبیب در تدوین نخستین دستورزبان فارسی اثبات شود چه نشود، سهم او در تکوین این بحث و حق تقدم او قابل انکار نیست. در ضمن دبستان فارسی و دو کتاب دستوری دیگر او، ساده‌تر و مختصرتر از دستورسخن و برای کاربردهای متفاوت، از جمله آموزش دستور به شاگردان مدارس، تدوین شده‌اند. جلال الدین همایی در مقاله‌ای در شماره‌های ۱، ۲، ۳ نشریهٔ فرهنگستان ایران (فرهنگستان اول) که بعدها در مقدمهٔ لغتنامهٔ دهخدا جای گرفت، میرزا حبیب اصفهانی را کسی دانسته که سنگ بنای طرز قواعد و دستور زبان فارسی را بنا نهاد. به این اعتبار، می‌توان او را پدر دستور زبان فارسی شمرد.
میرزاحبیب در زمینهٔ خوشنویسی و تذکرهٔ احوال خوشنویسان هم یک اثر به نام خط و خطاطان دارد که در ۱۳۰۵ق / ۱۸۸۷م، به زبان ترکی در استانبول و در مطبعهٔ ابوالضیاء بامقدمهٔ خود وی به چاپ رسید. این اثر تاریخ خطوط اسلامی، به‌ویژه نستعلیق، و تذکرهٔ احوال خوشنویسان اسلامی، ایرانی و عثمانی را دربر می‌گیرد. او در تألیف خط و خطاطان، متکی بر۴ اثر مناقب هنروران (نوشتهٔ مصطفی دفتری، معروف به علی افندی در ۹۹۵ق)، گلزار صواب (نفس‌زاده، نیمهٔ اول سدهٔ ۱۱ق)، تحفة الخطاطین، و سلسلة الخطاطین (هردو نوشتهٔ مستقیم‌زاده در آغاز سدهٔ ۱۲ ق / ۱۸ م) بوده‌است. دربارهٔ ارزش این اثر، خان‌ملک آورده‌است: که وی «یکصد سال تاریخ و سیرهٔ خوشنویسان را برتألیفات سابقین اضافه کرده، نواقص آنها را تکمیل نموده و نظریات جدیدی ضمیمهٔ آنها کرده‌است و [او] به همین دلخوش بوده که هنرمندان و خوشنویسان ایران را بدین‌وسیله از زوایای خاموشی و فراموش‌شدگی بیرون بکشد». این کتاب از منابع مهم کلمان هوار درتدوین کتاب خوشنویسان و مینیاتوریستهای شرق مسلمان بود. این اثر دو ترجمهٔ فارسی دارد: یکی ترجمهٔ بخش نستعلیق‌نویسان توسط جلال‌الدین محدث ارموی که ظاهراً تاکنون به چاپ نرسیده‌است و دیگری ترجمهٔ تمامی کتاب توسط رحیم چاوش اکبری که در ۱۳۶۸ش درتهران به چاپ رسید.
از دیگر آثار میرزا حبیب می‌توان به فهرست کتابهای موجود در کتابخانهٔ اندرون مسجد ایاصوفیا، چاپ استانبول، ۱۸۸۷ م اشاره کرد. این اثر حاوی سیاهه‌ای از موجودی کتابهای فارسی، عربی و ترکی کتابخانهٔ ایاصوفیه (نزدیک به ۸۰۰‘۴ نسخه) است. باتدوین این اثر، میرزاحبیب در شمار پیشگامان فهرست‌نگاری نوین ایرانیان قرارگرفته، و سابقهٔ فهرست‌نگاری در ایران را به چند دهه پیش از میرزاعلی ثقةالاسلام تبریزی (مق ۱۳۳۰ق) (ه م)، که نخستین فهرست‌نگار ایرانی به‌شمار آمده، به عقب برده‌است.
ج. تصحیح متون:
میرزا حبیب در این حوزه دارای دو اثر است: دیوان اطعمهٔ ابواسحاق حلاج شیرازی (بسحاق اطعمه)، و دیوان البسه از محمود نظام قاری. انگیزهٔ میرزاحبیب در انتشار این دو اثر را «عشق مفرط [وی] به انتشار زبان فارسی» دانسته‌است. میرزا حبیب (نک : مقدمه بر دیوان البسه، ۴-۵، نیز مقدمه بر دیوان اطعمه، ۵) انگیزۀ خود را در این باره تعلیم و تفهیم لغات و اصطلاحات و ابقای اسامی و تعبیرات اطعمه و البسه گفته‌است و اینکه چاپهای موجود این آثار، «به‌سبب نقصان نسخه و کثرت غلط‌های آن قابل انتفاع نبود»، بدین سبب به «تصحیح» آنها اقدام‌کرد. این سخن میرزاحبیب در مقدمۀ دیوان اطعمه (همان‌جا)، نشان از نگاه علمی او به تصحیح متون دارد. او به دو نسخۀ ناقص اشاره دارد که با تلفیق آنها «نسخۀ قریب به کامل حاصل» کرده و سپس با «تصحیح» خودش، نسخۀ واحدی را «به حَیّز طبع» درآورده‌است. دیوان اطعمه و دیوان البسه، هر دو در استانبول، در مطبعهٔ ابوالضیاء و به ترتیب در سالهای ۱۳۰۲ ق / ۱۸۸۵ م، و ۱۳۰۳ ق به چاپ رسیده‌است. آگهی چاپ و فروش این دو اثر بلافاصله پس از انتشار در روزنامهٔ اختر درج‌گردید.
د. ترجمه‌ها:
ازجملهٔ ترجمه‌های میرزا حبیب می‌توان به این آثار اشاره کرد:
تأثیر چشمگیر میرزا حبیب در تحول نثر جدید فارسی، به ویژه با ترجمهٔ سه اثر نمایان است: حاجی بابای اصفهانی، سرگذشت ژیل بلاس (نوشته آلن رنه لوساژ) و گزارش مردم‌گریز (ترجمه منظوم از اثر مولیر). ترجمه هر سه اثر به گونه‌های مختلف دیدگاه انتقادی از وضع اجتماعی و سیاسی موجود را در میان خوانندگان ایجاد می‌کرد و طبعاً حکومت مستبد قاجار و نیز حکومت خودکامه عثمانی، که در آن زمان تحرکات اجتماعی تازه را زیر فشار قرار داده بود، با ترویج این نوع ادبیات حاوی دیدگاه‌های انتقادی موافق نبودند. انتساب میرزا حبیب به جنبش‌های دگراندیشانه درون جامعه عثمانی می‌توانست پیامدهای پیش‌بینی نشده‌ای برای وی داشته باشد، شاید به همین علت باشد که نامش روی شماری از آثارش ذکر نشده‌است.
از مقایسه این سه ترجمه، پیشگامی میرزا حبیب در ترجمه معاصر فارسی و دستاورد او در این کار پیداست: اتخاذ روشی سنجیده و آمیخته با ذوق هنری در ترجمه‌هایی که گاه کاملاً دقیق و لفظ به لفظ، و گاه آزاد، که نشانه چیره‌دستی او در نثر فارسی و وقوف زیرکانه به اوضاع و احوال اجتماعی و سیاسی زمان است. تسلط میرزا حبیب به چند زبان و به اصطلاحات، تعبیرها، حکایت‌ها، مَثَل‌ها و ظرایف زبانی و لحنی، قدرت طنز و هزل، طبع توانای شاعری و قدرت قافیه‌سازی و سجع‌سازی و استفاده هنرمندانه از وزن کلام و آهنگ واژه‌ها، جایگاه وی را در ترجمه فارسی در مرتبه کم‌مانندی قرار داده‌است.
۱. سرگذشت حاجی بابای اصفهانی (ه م) نوشتهٔ جیمز موریه.
۲. ترجمهٔ منظوم نمایشنامهٔ میزانتروپ اثر مولیر، تحت عنوان گزارش مردم‌گریز، که در استانبول (۱۲۸۶ق / ۱۸۶۹م) چاپ‌شد. این اثر نخستین ترجمهٔ یک متن نمایشی غربی به فارسی است. میرزا حبیب ۳ سال پس از ورود به استانبول، آن را از زبان فرانسه برگردانده‌است. بدین سبب، گمان می‌رود او از ملکم خان که آن موقع در استانبول بود کمک گرفته یا از ترجمهٔ ترکی این نمایشنامه نیز بهره برده‌است. میرزا حبیب این اثر را مجالی مناسب یافته‌است تا برای انتقال پیام و روح اثر مولیر، از تواناییهای خود در استفاده از تلمیحات ادبی طنز، هزل، فرهنگ عامه، بازیهای زبانی و شگردهای قلمی به نحو شایسته استفاده کند. مردم‌گریز ظاهراً نخستین نمایشنامه‌ای است که در ۱۲۸۶ از زبانی بیگانه به فارسی ترجمه شده و «نخستین تجربه در زمینه انتقال یک نمایشنامه فرنگی به زبان فارسی» بوده‌است مردم‌گریز را حلقه واسطی میان نمایش های روحوضی سنّتی و کمدیهای جدید می‌توان شمرد، اثری که مضمون آن مورد علاقه میرزاحبیب و عرصه اِعمال تواناییهای او در استفاده از طنز، هزل، فرهنگ عامه، بازیهای زبانی و شگردهای قلمی بوده‌است.
۳. غرائب عوائد ملل، که اصل این اثر به زبان فرانسه بود. رفاعه بیک مصری آن را به عربی برگرداند و میرزا حبیب آن را از عربی به فارسی ترجمه کرد و در استانبول، در ۱۳۰۳ ق / ۱۸۸۵ م، به چاپ رساند. این اثر در باب «عادات، رسوم و اخلاق» ملل اروپایی است که میرزا حبیب با قصد آشنا ساختن خوانندگان پارسی‌زبان با فرهنگ اروپایی به ترجمهٔ آن پرداخت. تمامی این ترجمه در بسیاری از شماره‌های نشریهٔ اختر به تناوب درج گردید. یک قسمت آن تحت عنوان «در بازی تماشا و تماشاخانه» که در دو شمارهٔ متوالی اختر به چاپ رسید، از نخستین آثاری است که ایرانیان را با نمایش نوین غربی آشنا ساخته‌است ؛
۴. سرگذشت ژیل بلاس دوسانتیان اثر آلن رونه لوساژ، که مترجم در آن پایبندی چندانی به متن اصلی نشان نداده، ولی با زبانی روان و سلیس تغییراتی در تعابیر داده، و حتی اسمهای فارسی را جانشین اسمهای اروپایی کرده‌است. این اثر در زمان میرزا حبیب به چاپ نرسید. محمد خان کفری کرمانشاهی ترجمه‌ای از ژیل بلاس به چاپ رسانده‌است. بنا بر تحقیق مینوی که ترجمهٔ میرزا حبیب به کتابت آقاخان کرمانی را دراختیار داشته، ترجمهٔ کرمانشاهی را از آن میرزا حبیب دانسته‌است. نسخه‌ای از این ترجمه در کرمان و بازمانده از کتابخانهٔ آقاخان موجود است. وجود برخی تعبیرات کرمانی در این ترجمه، باستانی پاریزی را به این باور رسانده‌است که آقاخان نه تنها کاتب این اثر بوده‌است، که در ترجمهٔ آن هم نقش‌داشته‌است.
ه. منتخبات:
میرزا حبیب منتخبی از برخی متون نظم و نثر فارسی تهیه کرده‌است که ازجملهٔ آنها ست: منتخبات گلستان سعدی، استانبول، ۱۳۰۹ ق / ۱۸۹۱ م، و مجموعهٔ دلگشای زیبا (خطی)، که منتخباتی از سروده‌های ۲۰ شاعر است. بسیاری از محققان کتاب منتخب اللطائف عبید زاکانی را که با مقدمهٔ هانری فرته در استانبول (در ۱۳۰۳ق) به چاپ رسیده‌است، از میرزا حبیب دانسته‌اند. در انتساب این اثر به وی تردید وجود دارد، زیرا فرته در مقدمهٔ خود نه‌تنها نامی از میرزا حبیب نبرده، بلکه تصریح‌می‌کند که مطالب منتخب اللطائف را خود وی «گزینش و اتخاذ» کرده‌است، هرچند که طبع هجوپسند میرزا حبیب اقتضا می‌نمود که عنایت ویژه‌ای به عبید زاکانی داشته باشد؛ چنان‌که پیرزاده در ملاقات خود با میرزاحبیب، از جمع‌آوری و چاپ «کتاب عبید زاکانی» توسط وی سخن گفته‌است و میرزا حبیب هم چند سال پس از این ملاقات، یعنی در ۱۳۰۷ ق، به کتابت دیوان عبید زاکانی اقدام کرد. با وجود این، دلیل قانع‌کننده‌ای در دست نیست که منتخب اشعار عبید زاکانی از میرزا حبیب باشد.
خانواده
میرزا حبیب دو بار در عثمانی ازدواج کرد. حاصل ازدواج اول او پسری به نام کمال بود که در مدرسهٔ سلطانی به تحصیل نظام اشتغال داشت. او پس از جدایی از همسرش، با خانمی از طایفهٔ چرکس ازدواج کرد که نتیجهٔ آن، دو پسر به نامهای جمال و جلال بود احتمالاً میان میرزا حبیب و معین‌الملک، که او نیز دارای همسری از چرکس بود. پیوند خویشی برقرار بوده‌است.
همسر اول وی خانم فاطمه الزهرا که قبل از مرگ میرزا حبیب فوت کرده است و همسر دوم خانم اقبال (İkbal Hanım) است و فرزندان او سه پسر به نام های محمد کمال (Mehmed Kemal Bey پسر بزرگ از همسر اول)، محمد جمال ( Mehmed Cemal Bey که زمان مرگ پدر 14 سال داشت) و احمد جلال ( Ahmed Celal Bey که در زمان مرگ پدر 9 سال داشت)
مرگ
میرزا حبیب پیش از آنکه به ۶۰ سالگی برسد، دچار فربهی، رماتیسم و احتمالاً اختلال حواس شده‌بود. او را برای معالجهٔ رماتیسم در ۱۳۱۰ ق، جهت استفاده از آبهای معدنی شهر بورسه در پای کوه «الوداغ» بردند. معالجات مؤثر واقع نشد و در اوایل ذیقعدهٔ همان سال درگذشت و در گورستان پینارباشی واقع در محلهٔ «چکرگه» در بورسه به خاک سپرده شد.
بزرگداشت و جوایز
حبیب افندی که زبان عربی و فرانسوی می دانست با گویش های مختلف ترکی به ویژه جغتایی نیز آشنا بود. به او مدال آکادمی، عضویت در انجمن آسیایی پاریس و خبرنگار افتخاری از سوی دولت فرانسه اعطا شد. ارتباط میرزا حبیب با سفارت ایران تا آنجا بالا گرفت که در ۱۳۰۴ ق / ۱۸۸۷ م، به دریافت نشان درجه چهارم شیروخورشید از طرف دولت ایران نائل‌شد