cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
عبدالرشید دیلمی
زندگی
عبدالرشید دیلمی خواهرزاده و شاگرد میرعماد قزوینی بود. او پس از قتل میر به فرمان شاه عباس، مدتی در اصفهان به سر برد و سرانجام به سال ۱۰۲۴ ه‍.ق به هندوستان رفت و به دربار شاه جهان پادشاه گورکانی (۱۰۶۹ - ۱۰۳۷هجری) راه یافت و روز به روز مقام او بالا رفت، تا جزو ملازمان خاص گردید. او ضمن کتابت و خوشنویسی خاصه، به تعلیم شاهزادگان، داراشکوه و زیب النساء می‌پرداخت و به خدمات لایق درباری، از جمله کتابداریِ خاصهٔ سلطنتی، ممتاز گردید.
در کتابخانه سلطنتی تهران نسخه‌ای از "شرح گلشن راز" وجود دارد که در صفحه بدرقه آن، مهر عبدالرشید با سجع: "بندهٔ شاه جهان عبدالرشید دیلمی۱۰۴۰" می‌باشد.
عبدالرشید، پس از مرگ شاه جهان پادشاه، در دورهٔ کشورداری اورنگ زیب (۱۱۱۸ – ۱۰۶۹ هجری) نیز می زیسته است و در اکبر آباد (آگرا) مرفه زندگی می‌کرده و در این شهر دارای عمارات عالی و سرا، و رباط و غیره بوده‌است.
عبدالرشید از معدود کسانی است که، هنر را برای نفس هنر دوست می‌داشته‌است. گویند هنگام مرگ میر عماد، که نزدیکان او در اصفهان مخفی بودند، عبدالرشید، سه ماه از خانه بیرون نیامد و در این مدت دوازده بند کاغذ سمرقندی، یا به قول میرزا سنگلاخ هزار و پانصد صفحه، سیاه مشق کرد، با وجود این، به میرزا ابوتراب، شاگرد دیگر میر عماد، می‌گفت که: "به فریادم برس، که قواعد خط از یادم رفت."
می‌گویند در اواخر عمر، با کبر سن، ترک مشق نکرد.
عبدالرشید در دورهٔ زندگی در ایران، مخصوصاً در شبه قاره، شهرت بسیار و شاگردان و پیروان فراوان داشت. از جمله شاگردان او، به غیر از شاهزادگان سابق الذکر، محمد اشرف خواجه سرا، سعیدای اشرف، عبدالرحمن فرمان‌نویس و میرحاجی را می‌توان نام برد که هر یک از آنها، از استادان معروف شبه قاره هند بوده‌اند. به واسطه نشر آثار عبدالرشید که مورد پسند عامه خط شناسان و هنر دوستان بود، بسیاری از خوش نویسان معاصر، و حتّی پس از دورهٔ زندگی او، از شیوهٔ وی پیروی کردند، غلام محمد هفت قلمی در تذکرهٔ خود نام بیش از پانزده تن از معاریف خوشنویسان شبه قاره را ذکر کرده که از عبدالرشید پیروی کرده‌است.
عموم تذکره نویسان شبه قاره اتفاق دارند که تا زمان عبدالرشید، کسی به خوشنویسی او در این سرزمین نیامده است.
روش عبدالرشید در خط نستعلیق، کاملاً مشابه شیوهٔ میر عماد است، و اینکه غلام محمد هفت قلمی گوید که روش میرعلی هروی را به پایهٔ اعلی رسانید، نیز صحیح است و مغایر با این نظریه نیست، چون میر عماد خود نیز تا مدت‌ها تحت نفوذ شیوهٔ میرعلی هروی بوده‌است.
"لسان الملک هدایت الله" گوید: رشیدای دیلمی نستعلیق را خوب نوشت و از خط نسخ و ترسل و تعلیق و ثلث و رقاع بهرهٔ کافی داشت. میرزا سید علی‌خان تبریزی ملقب به جواهر رقم از معاصرین و مصاحبین عبدالرشید، با اینکه خود در دربار سلاطین شبه قاره و نزد مردم، حرمتی داشت، در عین حال پاس احترام عبدالرشید را نگاه می‌داشت و حتّی به‌طور غیرمستقیم از سبک و روش او تقلید و استفاده می‌کرد. گویند: وقتی شخصی از قلمدان‌بردار جواهررقم پرسید که، او از روی خط چه کسانی مشق می‌کند؟ پاسخ داد یک روز از خط میر عماد و یک روز از خط عبدالرشید.
در تاریخ وفات عبدالرشید اختلاف نظر هست اما غلام‌محمد هفت قلمی و برخی دیگر آن را در سال ۱۰۸۱هجری نوشته‌اند. سعیدای اشرف در تاریخ وفات او چنین سروده است :
شورش و غوغا فتاد از مرگ ایشان در جهان
روئی با من کرد و گفت اشرف بگو تاریخ آن
چون ترا بودند ایشان اوستاد و پیشوا
گفتم از ارشاد پیر عقل در تاریخ آن
بود با هم مردن آقا رشید و صایبا
آثار
در کتابخانه سلطنتی تهران بالغ بر ۵۲ قطعه با کتابت عالی و خوش ضمن مرقعات و حدود شش رساله و کتاب به خط خوش او موجود است که از آنجمله است: یک نسخه خلدبرین با رقم و تاریخ "به تاریخ شهر جمادی الآخر سنه الف، بدار العباد یزد مرقوم شد کتبه العبدالمذنب عبدالرشید غفر ذنوبه." و نیز نسخه‌ای از ترجمه الصلوه با رقم: "کتبه العبد المذنب عبدالرشید."
همچنین نسخه‌ای از مقالات خواجه عبدالله انصاری، به قلم خوش با رقم: "کتبه عبدالرشید" و نیز یک نسخه چهل کلمه با رقم و تاریخ:"شرّف بکتابتها العبدالحقیر رشید، غفرالله ذنوبه، فی سنه ۱۰۳۲ من الهجره النبویه." و یک نسخه هم ترجیع بند، به قلم کتابت خوش با رقم: "عبدالرشید" در این کتابخانه موجود است.
در کتابخانه دانشکده ادبیات دانشگاه مشهد نسخه‌ای از دیوان فضولی به خط عبدالرشید دیلمی به شماره/۱۹ فرخ در 93 برگ و قطعه‌ای به خط همین عبدالرشید ضمن مرقع شماره/ ۲۰۶۳۶ و قطعه دیگری ضمن مرقع شماره/ ۲۰۶۲۷ و قطعه ئی ضمن مرقع شماره/ ۲۰۶۳۱ و قطعه ئی ضمن مرقع شماره /۲۰۶۴۵ موجود است.
گذشته از این در دهلی، سن پترزبورگ، کابل، دانشگاه استانبول، کتابخانه بادلیان آکسفورد آثار زیبائی از خط عبدالرشید موجود است.
این شعر امیر خسرو دهلوی بر کتیبه سردر دیوان خاص در قلعه سرخ دهلی این به خط نستعلیق عبدالرشید خودنمایی می‌کند:
سوارکاری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲
سوارکاری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ نام رویداد ورزش سوارکاری در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۵۲ برگزار شد.
اینترنت در-خودرو
اینترنت در-خودرو، به ارائه خدمات شبکه اینترنت، درون خودرو گفته می‌شود، که سیستم‌های رساننده خدمات اینترنتی معمولاً از شبکه‌های تلفن همراه برای این منظور استفاده می‌کنند.
شرکت نوواتل و سایر شرکت‌های فعال در این حوزه، از سال ۲۰۰۸ سرویس اینترنت در-خودرو را ارائه می‌کنند و برای این منظور مودم‌های وای-فای، که از شبکه‌های جی‌اس‌ام یا سی‌دی‌ام‌ای استفاده می‌کنند را، درون خودروی موردنظر نصب می‌نمایند.
بر پایه تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۳ انجام شده‌است، کلیه اتومبیل‌های تولید شده در قاره اروپا در این سال، به قابلیت اینترنت در-خودرو تجهیز شده بودند. نخستین بار، توسط شرکت کرایسلر مورد استفاده قرار گرفت.
دان برگ
دان برگ (Don Bragg; May 15, 1935 – 1935:05:15, February 16, 2019) ورزشکار پرش با نیزه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
مسجد شهرآباد
مسجد شهرآباد مربوط به اواسط دوره قاجار است و در شهرستان بردسکن، بخش شهرآباد، انتهای بلوار مرکزی شهرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۸۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ایسوروکو یاماموتو
یاماموتو ایسوروکو (۴ آوریل ۱۸۸۴ - ۱۸ آوریل ۱۹۴۳) نظامی و دریابد اهل امپراتوری ژاپن بود.
او دستور حمله به پرل هاربر آمریکا را صادر کرد. به روایتی چهارصد تا هفتصد هواپیما در یک روز به پرل هاربر و هاوایی آمریکا حمله و آن مناطق را بمباران کردند. تا قبل از این حمله ژاپن به آمریکا در جنگ جهانی دوم کشور آمریکا داخل جنگ جهانی نشده بود. بعداز این حمله ژاپن به آمریکا بود که آمریکا هم مجبور به درگیری در جنگ دوم جهانی شد.
هواگرد حامل یاماموتو سال ۱۹۴۳ در حال پرواز بر فراز جزایر سلیمان توسط جنگنده‌های آمریکایی ساقط و خود او کشته شد. آمریکایی‌ها با شکستن رمز پیام‌های رادیویی ژاپنی‌ها از برنامه حضور یاماموتو در این ناحیه با خبر شده بودند.
تلویزیون کابلی
تلویزیون کابلی‌ (به انگلیسی: Cable Television) یا تلویزیون بافه‌ای  یک نوع سامانه تلویزیونی است که در آن مشترکان سیگنال‌های تلویزیونی را از طریق فیبر نوری و کابل کواکسیال دریافت می‌کنند، که جزو مالکیت مشترک به حساب می‌آید که شباهت زیادی به روش هوایی دارد. در روش قدیمی تصاویر از طریق امواج رادیویی انتقال می‌یابند که در آن تلویزیون نیاز به یک آنتن دارد؛ و به روش‌هایی از جمله برنامه‌های رادیویی اف ام، اینترنت پرسرعت و تلفنی شباهت زیادی دارد که گاهی این روش‌ها نیز ارائه می‌شوند و تفاوت اصلی بین رادیوی فرکانسی و ارتباط نوری در مالکیت آن‌ها است.
در زبان انگلیسی به اختصار از CATV نام می‌برند که به معنی تلویزیون کابلی به کار می‌رود ولی در اصل به معنی تلویزیون آنتی مشترک می‌باشد که از نام شبکه کابلی گرفته شده‌است که در سال ۱۹۴۸ بنیان‌گذاری شده‌است که در روش هوایی گیرندگی به فاصله فرستنده تا گیرنده محدود بود و حتی به پستی و بلندی نیز محدود می‌شد که مجبور بودند از شبکه کابلی برای انتقال امواج به منازل افراد استفاده کنند. در اصل قدمت تلویزیون کابلی از قدمت رادیو نیز بیشتر است که گفته می‌شود در برخی از شهرهای اروپایی که قدمت آن به سال‌های قبل از ۱۹۲۴ می‌رسند استفاده می‌کردند.
این روش پیش پا افتاده در آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا و شرق آسیا استفاده می‌شده اگر چه در حال حاضر در خیلی از کشورها استفاده می‌شود. تلویزیون کابلی موفقیت‌های کوچکی نیز در آفریقا داشته‌است. هر چند در مناطق عامه پسند تأثیر چندانی ندارد و در عوض از سامانه‌هایی بر مبنای شبکه‌های بی‌سیم و امواج ماکروویو استفاده می‌شود.
منابع
تلویزیون کابلی در ویکی‌پدیای انگلیسی
پیوند به بیرون
تلویزیون کابلی در پروژه فهرست آزاد
کلخوز
کُلخوز (به روسی: колхо́з) (کالخوز هم نوشته‌اند) یا مزرعه اشتراکی گونه‌ای مزرعه‌داری اشتراکی در اتحاد شوروی بود که به عنوان روشی تازه در کنار روش مزرعه‌داری دولتی (سُوْخوز) برپا شده بود.
واژه کلخوز درهم‌کشیده‌ای از عبارت коллекти́вное хозя́йство (کُلِکتیوْنوئه خوزیایْسْتوو) به معنی «خانه‌داری اشتراکی» است.
اعضاء کلخوزها را کلخوزی‌ها (به روسی: مردان را کلخوزنیک: колхозник و زنان را کلخوزنیتسا: колхозница) می‌نامیدند. این اعضاء بنا به تعداد روزهای کاری سهمی از محصول و سود مزرعه دریافت می‌کردند، در حالیکه در سوخوزها یعنی کشتزارهای دولتی، کارگران دستمزد مشخصی داشتند.
امروزه بیشتر کلخوزها در منطقه شوروی پیشین نابود شده و اصطلاح کلخوزی معنی‌ای مشابه «دهاتی» و «عمله» در فارسی پیدا کرده‌است.
در ادبیات
در ادبیات نمایشی، برتولت برشت نمایشنامه‌ دایره گچی قفقازی را نوشته که درباره مردم کلخوز گله‌دار گالینسک است. محبوب‌ترین ترجمه این نمایشنامه، توسط استاد حمید سمندریان انجام شده است.
پسوخه و کوپیدو
پسوخه و کوپیدو عشّاق اساطیری در جهان باستان که در اساطیر روم باستان بدین نام و در اساطیر یونان باستان با عنوان پسیخه و اروس شناخته می‌شدند. گرچه نخستین بار افسانه مربوط به این عشاق در سدهٔ دوم میلادی توسط آپولیوس در کتاب الاغ طلایی روایت شده‌است، امّا قدمت این افسانه بدون شک به اعصار قبل از این دوران بازمی‌گردد. در این افسانهٔ بسیار زیبا و سرشار از سمبل‌ها و نمادهای فلسفی، اروس یا کوپیدو (خدای عشق) که پسر آفرودیت یا ونوس است، شیفتهٔ دختر زیبایی به نام پسوخه یا پسیخه می‌گردد و همهٔ شادی‌ها و نعمت‌های جهان، به جز لذت دیدار خویش را به او ارزانی می‌دارد، و با این کار، حسادت بی رحمانهٔ مادرش، آفرودیت را برمی‌انگیزد، امّا سرانجام با پادرمیانی زئوس یا ژوپیتر همه چیز در آسمان‌ها، پایانی خوش می‌یابد و از ازدواج پسوخه و کوپیدو، شهوت زاده می‌گردد.
داستان عشق پسوخه و کوپیدو تمثیلی از این معناست که: «نفس انسانی، چون با تحمل رنج و اندوه پاک شود، قرین سعادت خواهد شد».
معرفی اجمالی افسانه
افسانه «پسوخه و کوپیدو» یا «کوپید و پسیخه» که با عناوین مختلف دیگری همچون: داستان آمور و پسوخه و نیز داستان اروس و پسیخه و… نیز شناخته می‌شود، داستان بسیار مشهوری است که برای نخستین بار به عنوان یک داستان فرعی و حاشیه‌ای که توسط یک پیرزن [برای یک دختر ربوده شده] روایت می‌شود، در رمان معروف لوسیوس آپولیوس، موسوم به الاغ طلایی، ذکر شده‌است. به احتمال زیاد، آپولیوس در این رمان، که در قرن دوم میلادی خلق شده‌است، ابتدا از شکل اصلی افسانه پسوخه و کوپیدو، به عنوان یک پایه و مبنا برای داستان خود استفاده کرده، و سپس با توجه به ضرورت‌های موضوعی و نیازهای داستانی در رمان خویش، تغییراتی نیز در این افسانه ایجاد نموده‌است.
براین اساس از همان هنگام (سده دوم میلادی) تاکنون، افسانه مذکور به عنوان یک نماد، یا یک تمثیل و اسطوره تعبیر شده‌است. بدین معنا که به این افسانه، به عنوان یک داستان شبیه داستانهای جن و پری نگریسته شده، که در عین حال که آمیخته به تمثیل یا اسطوره و افسانه‌است، اما سنت فولکلوریک تمایل به در هم آمیختن و ترکیب کردن آن با واقعیات دارد.
دربارهٔ این افسانه
چندین قرن بعد از افلاطون، در آثار و نوشته‌های یک فیلسوف افلاطونی به نام آپولیوس، اسطوره‌ای پدید آمد که از محبوبیت و رواج زیادی برخوردار شد. این محبوبیت و رواج در حالیست که ماهیت و معنای این افسانه، هنوز تا حدود زیادی مبهم و اسرارآمیز به نظر می‌رسد.
این افسانه، داستان پسیخه (روح) و عشق او به اروس یا همان کوپید یا کوپیدو (الوهیت عشق) را روایت می‌کند و شرح آن به‌طور مفصل در کتاب «مسخ» یا همان «الاغ طلایی» اثر آپولیوس آمده‌است. این داستان در عین این که بسیار جالب و خواندنی است، سرشار از نمادگرایی فلسفی به نظر می‌آید.
لازم به توضیح است که در دین روم باستان و اساطیر رومی، کوپیدو، خدای عشق محسوب می‌شود که با اروس در اساطیر یونان مطابقت دارد.
ویل دورانت ضمن اشاره به این نکته، افسانه پسوخه و کوپیدو را، یکی از موضوعات تکراری و عمده در نقاشی‌های باقی‌مانده از اساطیر یونانی می‌داند و می‌نویسد:
«...عشق غالباً بر صحنه‌های موجود در نقاشی‌های باقی‌مانده از اساطیر یونان، سلطه دارد: دختری[که همان پسوخه‌است]، نشسته و در دریای تفکر غوطه ور است و با اروس که در جوارش ایستاده، بی ارتباط نیست؛ مردان و زنان جوان، عاشقانه بر چمن، جست و خیز می‌کنند؛ پسوخه و کوپیدو چنان به جشن و شادی مشغولند که گویی در آن شهر، هرگز چیزی به جز عشق و شراب نبوده‌است…»
اروس و پسیخه
در دائرةالمعارف لاروس افسانه پسوخه و کوپیدو، با عنوان اروس و پسیخه چنین مورد اشاره قرار گرفته‌است:
پسیخه دختر پادشاهی بود و دو خواهر داشت. هر سه خواهر بسیار زیبا بودند، اما زیبایی پسیخه، خواهرانش را تحت‌الشعاع قرار داده بود و باعث کمتر دیده شدن زیبایی آن دو می‌شد.
لطف و ظرافت و زیبایی پسیخه مافوق انسانی به نظر می‌رسید و مردم، از راه‌های دور و نزدیک برای دیدن زیبایی او و تحسین و ستایشش می‌آمدند. اندک اندک مردم شروع به پرستش پسیخه کردند، انگار که او یک آفرودیت جدید باشد.
با این وجود، و در حالی که خواهران پسیخه مشکلی در یافتن شوهر برای خود نداشتند، خود پسیخه غمگین و افسرده در خانه پدرش ماند، بدون این که خواستگاری داشته باشد.
پادشاه، یعنی پدر پسیخه از بابت بی شوهر ماندن دخترش نگران بود و کم‌کم از یافتن شوهری برای او ناامید می‌شد. به همین خاطر پادشاه با هاتف معبد مشورت کرد، اما هاتف معبد به وی پاسخی شوم و ناخوشایند داد!. هاتف گفت باید دختر را همانند یک عروس بیارایند و زینت کنند و او را همراه با گروهی به کوهستان ببرند و در آنجا او را بر فراز صخره‌ای، تنها رها کنند تا هیولایی بیاید و او را با خود ببرد. این هیولا قرار بود شوهر پسیخه باشد.
از این توصیهٔ هاتف معبد، پدر و مادر پسیخه درمانده شدند ولی مجبور به اطاعت از این حکم بودند، چراکه پیدا بود که گفتهٔ هاتف معبد، چیزی به جز خواست خدایان نیست.
آفرودیت از اینکه مردم، پسیخه را به جای او پرستش می‌کنند، دچار حسادت شده بود و می‌خواست از او انتقام بگیرد. به همین دلیل، آفرودیت پسرش اروس (که خدای عشق بود) را احضار کرد و به او فرمان داد تا عشقی نامعقول و جنون‌آمیز نسبت به موجودی پست و حقیر و فرومایه را در دل پسوخه بیندازد تا او به پست‌ترین و بدبخت‌ترین و زشت‌ترین میرندگان تبدیل شود.
اما از عجایب اینکه اروس وقتی پسیخه را از نزدیک دید، خودش یک دل نه صد دل، عاشق او شد!، پس نقشه‌ای کشید تا دل پسیخه را بدست بیاورد.
بدین ترتیب، با اینکه پدر و مادر و گروه همراهان پسیخه او را بر فراز صخره‌ای در کوهستان، و به تنهایی رها کرده بودند، و با اینکه نزدیک بود که پسیخه به دست آن هیولای وحشتناک بیفتد، امّا وی با کمک زفیروس، یعنی باد غرب، نجات پیدا کرد. زفیروس به آرامی پسیخه را از آن صخره بلند کرد و او را به درّه‌ای برد، و در آنجا با نهایت دقت و ملایمت، پسیخه را بر روی پُشته‌ای از سبزه و گُل، بر زمین گذاشت.
دختر زیبا و جوان (پسیخه) که در این هنگام از فرط هیجان و اضطراب از پا افتاده بود، در همان‌جا به خواب فرورفت.
پس از ورود به قصر، پسیخه ناگهان از همه طرف مورد استقبال و خوشامدگویی قرار گرفت. امّا این خوشامدگویی یک خوشامدگویی عادی نبود و از طرف موجوداتی جسمانی که گوشت و خون داشته باشند، صورت نمی‌گرفت!، بلکه او تنها صداهایی را می‌شنید که به او خوشامد می‌گفتند و دعوتش می‌کردند تا حمام بگیرد و خودش را شستشو کند. پسیخه به دعوت آن‌ها پاسخ گفت و حمام کرد.
سپس صداها از پسیخه خواستند که بر سر میزی بنشیند که بر روی آن لذیذترین و مطبوعترین غذاها و نوشیدنی‌ها قرار داشت و به طرز زیبایی چیده شده بود. افزون بر این، پسیخه صداهای دیگری را نیز می‌شنید که برایش آواز می‌خواندند و صدای سازهایی را می‌شنید که به‌طور گروهی می‌نواختند.
ضیافت سرانجام پایان یافت و پس از خاتمهٔ ضیافت، باز هم صداهایی مجرّد و بی جسم، او را به اتاقی هدایت کردند که تختخوابی در آن آماده بود. پسیخه بر روی تخت دراز کشید و اتاق به تاریکی کامل فرورفت. هنگامیکه اتاق کاملاً تاریک شد، ناگهان پسیخه حضور موجود زنده‌ای را در کنار خود احساس کرد، بدون آن که او را ببیند. این موجود، ظاهراً همان شوهری بود که هاتف معبد از آن سخن گفته بود و پسیخه در آن زمان از او ترسیده بود، امّا این شوهری که در کنار پسیخه قرار گرفته بود، در نظر پسیخه، نه هیأتی هیولاوار داشت و نه آن قدر وحشتناک بود که پسیخه از او بترسد. این شوهر، کسی به جز همان اروس نبود، که دلداده و عاشق پسیخه گردیده بود.
پسیخه و شوهرش از شب تا سحرگاه روز بعد با یکدیگر بودند، امّا روز بعد، قبل از سپیده دم شوهر پسیخه از آنجا رفت و با روشن شدن هوا، معجزه دوباره از سر گرفته شد، یعنی مثل روز قبل، خدمتکارانی نامرئی، همهٔ نیازهای پسیخه را برآورده می‌ساختند و پسیخه باز هم از این بابت، بی‌نهایت گیج و حیران شده بود. این وضع تا شب ادامه پیدا کرد و پسیخه شبانگاه باز به بستر رفت و دوباره شوهرش نزد او بازگشت و کنار او قرار گرفت.
چندین روز و شب، وضع به همین منوال بود و بدین نحو سپری شد، تا جایی که پسیخه به تدریج با تمامی آن عجایبی که نخست حیرتش را برانگیخته بودند، خو گرفت و در آن قصر و در میان آن همه ناز و نعمت، احساس خوشبختی کرد. اما یک مشکل در این بین به وجود آمد و آن اینکه کم‌کم دل پسیخه برای خانواده اش و مخصوصاً برای خواهرانش که انس و الفت و محبت بسیاری بدانها داشت، تنگ شد و تصمیم گرفت یکی از شب‌ها موضوع را با شوهرش در میان بگذارد.
شبانگاه، هنگامیکه پسیخه موضوع دلتنگی خویش را برای شوهرش شرح داد، شوهر ابتدا در مورد خطری که این دلتنگی و این نوستالژی (غم غربت)، می‌تواند برای پسیخه داشته باشد، به او هشدار داد و سپس پیش‌بینی کرد که حضور خواهران پسیخه در کنار او، برایش خطرناک و حتی مُهلک خواهد بود. با این وجود پسیخه برای دیدن خواهرانش لجاجت و سرسختی بسیار کرد و چون شوهرش نیز، مردی لطیف و ظریف و با احساس بود و به خاطر عشق زیاد به پسیخه، دلش می‌خواست هر طور شده، پسیخه را خوشحال و راضی نگاه دارد، سرانجام با آمدن خواهران پسیخه موافقت کرد.
بدین ترتیب، زفیروس (باد غرب)، دو خواهر پسیخه را به آن قصر شگفت‌انگیز آورد، امّا خواهران پسیخه بلافاصله پس از ورود به قصر، نسبت به خوشبختی و سعادت خواهرشان، دچار تلخ‌ترین و سخت‌ترین رشک و حسادت‌ها شدند و شروع به دخالت در زندگی پسیخه نمودند و از جمله به خصوص از اینکه پسیخه نتوانسته بود شوهرش را ببیند، ابراز تعجب کردند. در چنین وضعی، اروس، باز هم اخطارهای خود را تکرار کرد و در ضمن به پسیخه تأکید کرد که او نباید برای دیدن چهرهٔ شوهرش (که در واقع خود اروس بود)، تلاش کند و باید به خوشبختی کنونی اش قانع باشد و تسلیم کنجکاوی خویش نشود. اروس همچنین به پسوخه هشدار داد که تنها در این صورت است که خوشبختی او پایدار می‌ماند و در صورتی که وی به اخطارهای شوهرش توجه نکند، به زودی سخت‌ترین رنج‌ها و مصائب، بر وی نازل خواهد شد.
با این وجود، خواهران پسیخه نزد او آمدند و پرسش‌های بی پایانی را با او مطرح کردند و نهایتاً وانمود کردند که در مورد وضع پسیخه نگرانی‌هایی دارند که دیگر نمی‌توانند آن نگرانی‌ها را از او پنهان کنند. خواهران پسیخه همچنین به وی گفتند که شوهر مرموز و اسرارآمیز پسیخه (که وی تا بدان روز موفق به دیدن چهره اش نشده بود)، کسی نیست به جز یک اژدهای مخوف و هراس‌انگیز، که با محبوس نمودن پسیخه در این قصر زیبا و فراهم ساختن انواع خوراک و… برای او، قصد دارد او را چاق و فربه بنماید تا بتواند بعدها او را قربانی نموده و طعمهٔ خویش سازد!، خواهران پسیخه همچنین تأکید کردند که تا دیر نشده، او باید کاری بکند.
پس از مدتی مقدمه بافی و زمینه چینی، سرانجام خواهران پسیخه روزی به وی توصیهٔ وحشتناکی نمودند. آن‌ها به وی گفتند که همان شب، قبل از آمدن شوهرش به آن اتاق تاریک، چراغی را در آن اتاق پنهان کند و در ضمن، خنجر تیزی را آماده نگه دارد تا هنگامیکه شوهرش به خواب عمیقی فرورفت، چراغ را بیرون آورده و در پرتو نور آن، شوهرش را که هیولایی بیش نیست، به ضرب خنجر، به قتل برساند.
آن شب، پسیخه دستورها خواهرانش را، مو به مو اجرا کرد، امّا هنگامیکه پس از به خواب رفتن شوهر، چراغ را به دست گرفت و بالای سر او رفت، درون بستر به جای هیولا، پسر جوان فوق‌العاده زیبایی را مشاهده کرد که بر پشتش، بالهای خمیدهٔ ظریفی قرار داشت.
در این لحظه ناگهان پسیخه، اروس را شناخت و دستانش به شدت شروع به لرزیدن کرد و از این لرزش، یک قطره از روغن جوشان چراغ، بر روی تن لطیف و زیبای اروس (همان «کوپیدو» یا «کوپیدون») افتاد. بر اثر این اتفاق، اروس تکانی خورد و از جا پرید و بیدار شد. او خیلی سریع تمام ماجرا را دریافت و دانست که پسیخه به او خیانت کرده و نه فقط توصیه‌ها و هشدارهایش را نادیده گرفته، بلکه قصد جان او را نیز داشته‌است.
وقتی که اروس، خیانت پسیخه را دید، بی‌درنگ پرواز کرد و از دسترس دور شد و فقط گفت:
«ای پسیخه! تو می‌خواستی من را ببینی؟، حال دیدی و دانستی که من چه کسی هستم. امّا اینک که تو این راز را می‌دانی، من باید بروم و تو را ترک کنم!، پس تو دیگر هرگز من را نخواهی دید.»
پسیخهٔ بیچاره، با دریافتن موضوع و مشاهدهٔ رفتن اروس، پشیمان شد و آن قدر گریه کرد تا از حال رفت. امّا پشیمانی دیگر حاصلی نداشت و شوهرش رفته بود و از آنجا بسیار دور شده بود. این بود که سرانجام پسیخه تصمیم گرفت که ضمن جبران گناه خویش، به جستجوی همسرش برخیزد.
ابتدا پسیخه، خواهران خویش را به مجازات رسانید:
او به خواهرانش گفت که اروس می‌خواهد آن‌ها را ملاقات کند و برای این ملاقات آن‌ها باید به فراز صخره‌ای بروند که زفیروس (باد غرب)، معمولاً برای بردنشان بدانجا می‌آمد و آن‌ها در آنجا بر باد سوار می‌شدند. خواهران پسیخه به بالای صخره رفتند و مثل دفعات قبل که بر باد غرب سوار می‌شدند، از روی صخره پریدند تا زفیروس آن‌ها را حمل کند. غافل از اینکه زفیروس دیگر آنجا نیست و در نتیجه آن دو خواهر، به قعر درّه‌ای که زیر پای‌شان بود، سقوط کردند و تکّه تکّه شدند.
بعد از آن پسیخه، سرتاسر جهان را، به دنبال اروس جستجو کرد و برای رسیدن به شوهر و معشوقش، تلاش‌های بی‌شمار نمود و رنج و محنت‌های بسیار کشید، امّا هرگز نتوانست اروس را پیدا کند. به ویژه که هیچ‌کس هم حاضر نبود به او کمک کند و از جمله هیچ‌یک از ایزدان، از ترس اینکه خشم آفرودیت برانگیخته شود، جرأت نمی‌کردند به پسیخه یاری برسانند تا شوهرش را بیابد.
بدینسان، دختر بیچاره سرانجام چاره‌ای جز این ندید که خود را تسلیم رقیب و دشمن دیرینش، یعنی آفرودیت بکند، چراکه او دیگر هیچ کاری جز این نمی‌توانست بکند.
وقتی که پسیخه خود را تسلیم آفرودیت نمود، آفرودیت نخست به شکنجه شدید و آزار او پرداخت و سپس مأموریت‌های دشوار و عجیب گوناگونی را به وی تحمیل نمود. از جمله یکی از این مأموریت‌ها این بود که پسیخه به دنیای زیرین فرورود تا در آنجا از پرسفونه تقاضا کند قوطی کوچکی حاوی پماد زیبایی به او بدهد!، در این مأموریت آفرودیت تأکید کرده بود که پسوخه تحت هیچ شرایطی حق ندارد در قوطی را باز کند. امّا باز هم کنجکاوی پسیخه بر او غلبه کرد و او در قوطی را باز کرد. به محض گشوده شدن در قوطی، بخار خواب‌آوری از درون آن بیرون زد و پسیخه با استنشاق آن بخار، از هوش رفت.
امّا از دیگر سو، خود اروس هم کلافه و درمانده شده بود، چراکه او نیز با تمام وجود به پسیخه عشق می‌ورزید. پس وقتی که اروس، پسیخه را دید که پس از تماس با آن بخار مرموز از هوش رفته و به خواب جادویی فرورفته‌است، به سوی او پر کشید و بیدارش کرد.
پس از این واقعه، اروس که زندگی بدون پسیخه را برای خود غیرممکن می‌دید، به المپ رفت تا از زئوس، یعنی خدای خدایان، برای ازدواج با این میرنده (وجود غیرابدی)، یعنی پسیخه، اجازه بگیرد. زئوس، موافقت خویش با این ازدواج را، با کمال میل و رضایت تام، اعلام نمود و متعاقب آن آفرودیت نیز با پسیخه آشتی نمود و میان آن دو صلح و صفا برقرار گردید.
بدین ترتیب پسیخه و اروس (در روایت آپولیوس: پسوخه و کوپیدو) برای مدت‌ها در کنار یکدیگر و عاشقانه زندگی کردند. بعدها پسیخه برای اروس فرزندی به دنیا آورد که ولاپتشنس Voluptuousness یا شهوترانی نام گرفت.
نقش آپولیوس در خلق این افسانه
ویل دورانت در کتاب تاریخ تمدن بر استادی آپولیوس در توصیف داستانهای اتفاقی که در نوشته لاتین او، الاغ طلایی نقل شده، تأکید کرده و در این مورد نحوهٔ روایت افسانه پسوخه و کوپیدو توسط آپولیوس را مثال زده‌است:
«... به عنوان مثال، در فرازی از الاغ طلایی، پیرزنی، دختر ربوده شده‌ای را با نقل داستان پسوخه و گوپیدو دلداری می‌دهد و تعریف می‌کند که چگونه پسر ونوس، شیفتهٔ دختر زیبایی گشت و همهٔ شادی‌ها به جز لذت دیدار خویش را به او داد، حسادت بی رحمانهٔ مادرش را برانگیخت، و سرانجام همه چیز در آسمان‌ها، پایانی خوش یافت. با وجود ذوق آزمایی‌های فراوان، قلم هیچ هنرمندی داستان این عشق اساطیری را، بهتر از این عجوزه سپیدموی (که آپولیوس او را به سخن گفتن واداشته)، بازگو نکرده‌است.»
پژوهشگران اسطوره‌شناس لاروس نیز، در ارتباط با نقش آپولیوس در خلق این افسانه نوشته‌اند:
لوسیوس آپولیوس می‌توانست به اعتبار نقل این افسانه با مهارت و استادی تمام در کتاب الاغ طلایی یا همان مسخ یا تناسخ، خالق افسانه پسوخه و کوپیدوس محسوب شود، امّا بدست آمدن تصویری از پسوخه در نقاشی‌ها و کنده کاری‌های اسکندریه ای، که هیچ ارتباطی با داستان آپولیوس ندارند روشن نمود که این افسانه قبل از آپولیوس نیز، رایج بوده‌است. در نقش‌های اسکندریه، پسوخه همچون دختر جوانی با بالهای پروانه توصیف شده که در حال بازی کردن با کوپیدو (اروس) است.
امّا حتی اگر آپولیوس، شخصیت‌های این داستان را از خودش ابداع و خلق نکرده باشد، ولی بدون شک حوادث و ماجراهای داستان، حاصل نبوغ و اندیشهٔ خودش بوده، که با استفاده از موضوع کهن و عامیانهٔ «دیو مهیب و دختر زیباروی» و با ارائهٔ چندین صحنه از افسانه‌های سنتی و کلاسیک اساطیری، این اثر پر راز و رمز را خلق کرده‌است.
رمزها و نمادها در این افسانه
پسوخه و کوپیدو یک افسانهٔ اسطوره‌ای رمزی و نمادین و سرشار از نمادگرایی فلسفی است.
لغت «پسیخه» (Psyche) در اصل به معنای روح است و کلماتی مثل «پسیکولوژی» (Psychology) به معنای روانشناسی از همین کلمه مشتق شده‌اند.
در واقع آپولیوس در این افسانه، به شرح سرگذشت و ماجرای «روح انسانی» (پسیخه) پرداخته‌است. روحی که به نظر او، انعکاس و جلوه‌ای از زیبایی مطلق است، امّا با شهوات حقیر و تمایلات نفس فرومایه و خصوصاً به وسیلهٔ کنجکاوی، به زمین زنجیر شده‌است.
روح تا قبل از پشت سر گذاشتن مقدمات و آزمونهای لازم و ضروری، نمی‌تواند مشاهدهٔ جمال الهی را تحمل کند و روح باید در سیر صعودی خود، از عشق کمک بگیرد و عشق است که در نهایت امکان دسترسی به عالم الهی، یعنی مُثُل را به روح می‌دهد.
در مجموع، داستان عشق پسوخه و کوپیدو، تمثیلی است از نفس انسانی که چون با تحمل رنج و اندوه پاک شود، قرین سعادت خواهد شد.
ارتباط این افسانه با علم الاساطیر هلنی
با اینکه اسطوره پسوخه در افسانه پسوخه و کوپیدو ممکن است ساختگی و فاقد اصالت باشد و مثلاً خود آپولیوس آن را ساخته و پرداخته باشد، اما حلقه‌های ارتباطی آن با علم الاساطیر هلنی، متعددتر از آن است که به کلی از آن جدا دانسته شود.
بدین ترتیب، با اینکه شاید آپولیوس، به موجودیت واقعی مخلوقاتی که اغلب با طنز و کنایه تصویر کرده بود، باور نداشت، اما با این وجود، از نظر او، اسطوره‌های هلنی هنوز می‌توانستند برای آشکارسازی و نمایاندن مخفی‌ترین حقایق و رموز به کار گرفته شوند و این تنها راه بیان آن حقایق و رموز بود که با محدودهٔ ناچیز و تنگ روح انسانی، (علیرغم تفاوتهای آن با جنبهٔ الوهیت اساطیر هلنی) سازگار به نظر می‌رسید.
صفدر هاشمی
صفدر هاشمی (Safdar Hashmi); (April 12, 1954 – 1954:04:12, January 2, 1989) یک کارگردان و نمایشنامه نویس دارای گرایش کمونیستی بود که بیشتر به خاطر کارهای تئاتر خیابانی در هند معروف است. او همچنین کارگردان، ترانه‌سرا و نظریه‌پرداز بود که هنوز هم به عنوان شخص صاحب نظر مقتدر در تئاتر سیاسی هند مطرح است. صفدر از فعالان اتحادیه دانشجویان هند (اس اف آی) بود.
صفدر هاشمی یکی از اعضاء مؤسس جانا ناتیا منچ (پیشتار تئاتر مردمی، به اختصار جی ای ان ای ام) در سال ۱۹۷۳ بود، که از انجمن تئاتر مردمی هند (آی پی تی ای)، نشأت گرفته بود. او در سال ۱۹۸۹، هنگامی که در جانداپور، در حال اجرای نمایش خیابانی صدایت را بالا ببر بود، به قتل رسید.
زندگی شخصی
صفدر هاشمی در روز ۱۲ آوریل ۱۹۵۴، از پدر و مادری به نام حنیف و قمرآزاد هاشمی به دنیا آمد. او دوران ابتدایی زندگی خود را در دهلی و علیگر گذراند، به نحوی که در یک محیط زندگی مارکسیست لیبرال رشد کرد و تحصیلات خود را در دهلی به پایان رساند. صبا آزاد، بازیگر هندی خواهر زاده او است.
صفدر مدرک دانشگاهی خود را در رشته ادبیات انگلیسی از کالج سنت استفان، دهلی دریافت کرد و تحصیلات کارشناسی ارشد فعالیت‌های هنری در انگلیسی را در دانشگاه دهلی به پایان رساند. طی این دوره، او به واحد فرهنگی اتحادیه دانشجویان هند، شاخه دانشجویی حزب کمونیست هند (مارکسیست)، و در نهایت هم به انجمن نئاتر مردمی هند (آی پی تی ای) پیوست. در قبل و بعد از فارغ‌التحصیلی، در کنار انجمن تئاتر مردمی هند بر روی چند نمایش همچون کیملش (Kimlesh) و دخته لنا (Dekhte Lena) کار کرد.
حرفه و فعالیت
هاشمی در سال ۱۹۷۳، جانا ناتیا منچ (پیشتار تئاتر مردمی) را با حروف اختصار جی ای ان ای ام (JANAM) (به معنی «تولد» در زبان هندی) تأسیس کرد. جی ای ان ای ام (JANAM) از انجمن تئاتر مردمی هند (آی پی تی ای)، نشأت گرفته بود و با حزب کمونیست هند (مارکسیست) مرتبط بود که صفدر در دههٔ ۱۹۷۰ نقش فعالی در آن داشت. هنگامی که ایندیرا گاندی، نخست‌وزیر وقت هند به تبانی در انتخابات متهم شد، هاشمی در واکنش به این موضوع نمایش خیابانی کرسی، کرسی، کرسی (صندلی، صندلی، صندلی) را اجرا کرد. این نمایش روایت پادشاهی را بازگو می‌کند که هنگام تحویل قدرت به فرد برگزیده دیگری، تخت پادشاهی هم همراه با او به حرکت در می‌آید. این نمایش به مدت یک هفته هر روز، در بوت کلوب لاونز در دهلی نو به اجرا درآمد که در آن زمان مرکز فعالیت‌های سیاسی بود. این اجرا یک نقطه تحولی برای جی ای ان ای ام (JANAM) بود.
تا سال ۱۹۷۵، جی ای ان ای ام (JANAM) اجراهایی را در محوطه‌های فضای باز ویژه و نمایش خیابانی را برای مخاطبان زیاد خود انجام داد. هنگامی که ایندیرا گاندی، وضعیت اضطراری را اعمال کرد و اجرای تئاتر سیاسی با محدودیت مواجه شد، هاشمی در دانشگاه‌هایی از گرهوال، کشمیر و دهلی شروع به تدریس ادبیات انگلیسی کرد.
بعد از خاتمه وضعیت اضطراری در سال ۱۹۷۷، او فعالیت سیاسی خود را دوباره آغاز کرد و در سال ۱۹۷۸، جی ای ان ای ام (JANAM) اجرای تئاتر خیابانی با نام ماشین را در گسترهٔ وسیعی بر عهده گرفت و در روز ۲۰ نوامبر ۱۹۷۸، این نمایش را برای انجمن اتحادیهٔ صنفی بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ کارگر اجرا کرد. او این مسیر را با اجراهای نمایش‌هایی دربارهٔ تنگدستی دهقانان خرده‌پا (نمایش از روستاها به سوی شهر (Gaon Se Shahar Tak))، دربارهٔ فاشیسم روحانیون (نمایش از برادری قاتل و آدم‌ربا (Hatyare & Apharan Bhaichare Ke))، دربارهٔ بیکاری (نمایش ده میلیون نوجوان (Teen Crore)) دربارهٔ خشونت علیه زنان (نمایش عورت (Aurat)) و دربارهٔ گرانی (نمایش تقلب از دی تی سی (DTC ki Dhandhli)) ادامه داد. هاشمی هم چنین چند مستند و یک سریال، از جمله گل در شکوفه (Khilti Kaliyan) که به بررسی توانمند سازی روستاییان می‌پردازد را برای رسانهٔ دوردارشان تولید کرد. او همچنین تعدادی کتاب برای خردسالان و دربارهٔ نقد صحنه نمایش هند نوشت.
هاشمی عضو حزب کمونیست هند (مارکسیست)، بزرگ‌ترین حزب کمونیست در هند بود. در سال ۱۹۷۹، او با هم حزبی و بازیگر تئاتر خود، مولویشری ازدواج کرد. مدتی بعد، به عنوان روزنامه‌نگار برای پرس تراست آف ایندیا و ایکانامیک تایمز کار کرد و بعد متصدی اطلاع‌رسانی مطبوعات حکومت بنگال غربی در دهلی شد. در سال ۱۹۸۴، شغل خود را رها کرد و تمام وقت خود را به فعالیت سیاسی اختصاص داد.
مرگ
در روز ۱ ژانویه ۱۹۸۹، در خلال برگزاری انتخابات شهرداری قاضی‌آباد در روستای جانداپور صاحب‌آباد (نزدیک دهلی)، گروه بازیگران جی ای ان ای ام (JANAM) نمایش خیابانی صدایت را بالا ببر را اجرا کرد. در هنگام اجرای نمایش، گروه بازیگران مورد حمله عوامل کنگره ملی هند قرار گرفت. به دنبال این حمله، صفدر هاشمی به شدت مجروح شد و روز بعد درگذشت. دو روز بعد از کشته شدن هاشمی، در روز ۴ ژانویه ۱۹۸۹، مولویشری همسر هاشمی به همراه گروه بازیگران به همان محل برگشتند و با جسارت کامل نمایش را تا پایان اجرا کردند.
چهارده سال بعد از این رخداد، دادگاه قاضی آباد ده فرد، از جمله موکش شرما عضو حزب کنگره را به خاطر این قتل گناهکار شناخت.
میراث
هاشمی به نماد مقاومت فرهنگی در برابر اقتدارگرایی برای طیف ایدئولوژی چپگرای هند تبدیل شد. جی ای ان ای ام (JANAM) به فعالیت نمایش خود ادامه داد و در روز ۱۲ آوریل ۲۰۱۲ مقارن با روز تولد هاشمی، این گروه استودیو صفدر را افتتاح کرد که محل اجرای نمایش و کارگاه آموزشی در شادی خامپور، پاتیل نگر در مرکز دهلی بود. این مکان در مجاورت کتابفروشی و کافه طیف چپگرا، روز مه (May Day) است. نویسنده بیشام ساهنی، همراه با تعداد زیادی از هنرمندان در ماه فوریه ۱۹۸۹ به عنوان یک پلت فرم باز برای هنرمندان آگاه سیاسی و اجتماعی، تراست یادبود صفدر هاشمی (اس ای اچ ام ای تی (SAHMAT)) را تأسیس کرد. مدتی بعد دست نوشته‌های هاشمی تحت عنوان حق اجرا: منتخبی از نوشته‌های صفدر هاشمی (دهلی نو، ۱۹۸۹) گردآوری شد.
هر سال در روز ۱ ژانویه، روز یادبود صفدر هاشمی تحت عنوان «روز اراده» (Day of Resolve) توسط (اس ای اچ ام ای تی (SAHMAT)) برگزار می‌شود و همایش فرهنگی یکروزه ای تحت عنوان «جشن داورا» (Jashn-e-Daura) سازمان دهی می‌شود. این روز همچنین توسط جی ای ان ای ام (JANAM) با برگزاری نمایش‌های خیابانی در روستای جانداپور در صاحب‌آباد، جایی که او به قتل رسید، گرامی داشته می‌شود.
فیلم عشق خوبه ساختهٔ سوندار سی محصول ۲۰۰۳ و فیلم صدایت را بالا ببر ساختهٔ راجکومار سانتوشی محصول سال ۲۰۰۸، از دوران زندگی او الهام گرفته شده‌است. فیلم دومی، همچنین صحنه ای را به تصویر کشیده‌است که یک فعال تئاتر خیابانی توسط افرادی که توسط یک حزب سیاسی اجیر شده‌اند مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد، واقعه ای که باعث شورش همگانی می‌شود.
در سال ۱۹۸۹، نقاش برجستهٔ هندی مقبول فدا حسین تابلوی «تکریم هاشمی» را در مزایده به مبلغی بیش از یک میلیون دلار به فروش رساند و اولین بار بود که تابلوی نقاشی یک هنرمند هندی به این مبلغ ارزش گذاری شده بود.
در سال ۲۰۲۰ کتابی تحت عنوان صدایت را بالا ببر: زندگی و مرگ صفدر هاشمی نوشتهٔ سودانوا دشپانده منتشر شد که رخدادهای منجر به حمله به اجرای نمایش صدایت را بالا ببر جانا ناتیا منچ در روز ۱ ژانویه ۱۹۸۹ در جانداپور، که طی آن هاشمی آسیب‌های مهلکی دید، را بازگو می‌کند. این کتاب همچنین به فعالیت صفدر در جانا ناتیا منچ می‌پردازد.
خیابانی در مندی هاوس، دهلی نو به یاد صفدر هاشمی نامگذاری گردید.
نیروگاه چابهار
نیروگاه چابهار (چابهار، کیلومتر ۱۵ جاده چابهار - ایرانشهر، بهره‌برداری ۲۵ مرداد ۱۳۸۹)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع گازی با ظرفیت تولید ۳۱۸ مگاوات است که شامل ۲ واحد گازی ۱۵۹ مگاواتی مدل V94.2 است.
قرار است در آینده یک واحد بخش بخار سیکل ترکیبی به ظرفیت ۱۶۰ مگاوات اضافه شود که پس از اجرای آن ظرفیت کل نیروگاه به ۴۷۸ مگاوات خواهد رسید. به همین دلیل در بعضی رسانه‌ها نیروگاه سیکل ترکیبی چابهار نیز خوانده می‌شود.
سوخت این نیروگاه گاز طبیعی و سوخت پشتیبان نفت گاز (گازوئیل) است. پست برق این نیروگاه ۲۳۰ کیلوولت است.
با راه‌اندازی این نیروگاه، امکان صدور برق به پاکستان وجود دارد.
کارفرمای پروژه، سازمان توسعه برق ایران، مشاور کارفرما در این پروژه شرکت مهندسین مشاور قدس نیرو و ناظر کارگاهی، شرکت تارا نیرو سپاهان بود و پیمانکار اصلی این پروژه شرکت مپنا بود.
پیش‌تر این نیروگاه، یک نیروگاه گازی قدیمی ۱۰۰ مگاواتی شامل ۴ واحد ۲۵ مگاواتی بود که توسط شرکت مپنا نیروگاه جدید در این مکان احداث شد.
روزشمار ساخت و هزینه نیروگاه
عملیات اجرایی ساخت نیروگاه از ۲۸ فروردین ۱۳۸۵ شروع شد که حدود ۲۳ ماه به طول انجامید و اولین واحد آن ۱۰ اسفند ۱۳۸۷ و دومین واحد ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۸ سنکرون شد، آخرین واحد نیز ۲۵ مرداد ۱۳۸۹ به صورت دائم تحویل کارفرما شد.
سرمایه‌گذاری این نیروگاه بالغ بر ۶۶ میلیون یورو و ۳۳ میلیارد تومان ارزی و ریالی است.
شرکت صنایع برق و انرژی صبا
شرکت صنایع برق و انرژی صبا از زیرمجموعه‌های بنیاد مستضعفان است. این شرکت از سال ۱۳۸۳ شروع به فعالیت در صنعت برق از طریق مشارکت بخش خصوصی کرده‌است. اکنون این شرکت به همراه یازده شرکت زیر مجموعه خود و در اختیار داشتن چندین نیروگاه بزرگ کشور به عنوان یکی از شرکت‌های معظم و فعال در این حوزه به حساب می‌آید.
اکنون این شرکت با تولید برق در نیروگاه‌های چابهار، خرمشهر، خرم‌آباد، زرگان اهواز، علی‌آباد کتول، قم و زنجان، بیش از ۴۱۰۰ مگاوات برق (تا سال ۱۳۹۳) را به شبکه سراسری عرضه می‌نماید.
واسیل تارلف
واسیل تارلف (Васил Петров Тарлев؛ زادهٔ October 6, 1963) یک سیاست‌مدار اهل مولداوی است.وی از آوریل ۲۰۰۱ تا مارس ۲۰۰۸ نخست‌وزیر این کشور بود.
گالینا کمیت
گالینا کمیت (Галина Васильевна Кмит؛ December 16, 1931 – 1931:12:16, April 20, 2019) عکاس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
سیارک ۲۲۱۸۴
سیارک ۲۲۱۸۴ بیست و دو هزار و صد و هشتاد و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۰ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۸.۶ است.
دانشگاه سالفورد
دانشگاه سالفورد واقع در منطقه سالفورد شهر منچستر در کشور بریتانیا است که سالانه ۲۰۰۰۰ دانشجو در این دانشگاه تحصیل می‌کنند.
پیانا
خصوصیات
پیانا ۶۲٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۴۴۴ نفر جمعیت دارد و ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جرمشت پایین
جرمشت پایین، روستایی از توابع بخش سیمکان شهرستان جهرم در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان پشت پر قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۹ نفر (۶۰ خانوار) بوده‌است و شغل مردم این روستا باغداری و دامداری میباشد میوه‌های صادراتی از جمله لیمو و لیمو‌ شیرین از محصول اصلی این روستا می‌باشد این روستا آب هوایی گرم وخشک دارد.
کولتورا
کولتورا (Cooltura) یک مجلهٔ لهستانی زبان است که در ۱ می ۲۰۰۴ تأسیس شد. این مجله در انگلستان با یک اجرا چاپ، ۵۵٫۰۰۰ نسخه در هفته منتشر کرده است.
تاریخچه مجله
این مجله لهستانی زبان که توسط توسط ولادیمیر ووچیچ بنا نهاده شده در اولین شماره، ۱۰٫۰۰۰ نسخه ۴۰ صفحه‌ای را توزیع و منتشر کرد. کولتورا درسومین چاپ خود صفحات مجله را به ۴۸ صفحه افزایش داد. مجله ماه مه ۲۰۰۴ شامل ۶۴ صفحه بود.
سوخوز
سُوخوز (به روسی: совхоз، تلفظ: sovkhoz) (ساخوز هم نوشته‌اند) یا مزرعه دولتی، گونه‌ای از روش‌های مزرعه‌داری در اتحاد جماهیر شوروی بود.
این واژه صورت درهم‌کشیده‌ای از عبارت советское хозяйство (سووتسکوئه خوزیایستوو) به معنی "خانه‌داری به سبک شوروی" است.
موری جونز (بازیکن فوتبال )
موری جونز (Murray Jones؛ زادهٔ October 7, 1964) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
سوخوز
در سوخوزها به کارگران دستمزدی ثابت و مشخص می‌دادند در صورتیکه در مزرعه‌های اشتراکی (کلخوزها) سهمی از محصولات یا سود مزرعه به نسبت تعداد روزهای کاری به هر کارگر داده می‌شد.
در طی جریان اشتراکی‌سازی استالین بیشتر کشاورزان اجباراً بایست یا در سووخوز یا در کلخوز کار می‌کردند.
موری جونز (بازیکن فوتبال )
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساتون یونایتد، باشگاه فوتبال کرویدون، باشگاه فوتبال اکستر سیتی، باشگاه فوتبال گوانگدونگ وینروی، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال فارن‌بورو، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال گریمزبی تاون، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال ولینگ یونایتد، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال سیتینگبورو، باشگاه فوتبال کارشالتون اتلتیک، و باشگاه فوتبال بریستول سیتی اشاره کرد.
(۱۱۸۹۲) ۱۹۹۱ اف‌تی۲
(۱۱۸۹۲) ۱۹۹۱ اف‌تی۲ یک کمربند از سیارک‌های کمربند اصلی می‌باشد، که به وسیلهٔ هنری دبهون در ۲۰ مارس ۱۹۹۱ در رصدخانه لاسیا، شیلی کشف شد.
تپه پایین پلنگ گرد
تپه پایین پلنگ گرد مربوط به اوایل دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان اسلام‌آباد غرب، بخش حمیل، دهستان حمیل، ضلع غربی روستای پلنگ گرد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۸۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امشک
امشک، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. آمشک مردمی لر تبار هستند
جمعیت
این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
ژوزف راسین
ژوزف راسین (Joseph Racine; July 18, 1891 – 1891:7:18, October 28, 1914) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود.
ویلیام بلک‌استون
ویلیام بلک‌استون (William Blackstone; July 10, 1723 – 1723:7:10, February 14, 1780) یک قاضی، استاد دانشگاه، وکیل، و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
کاترینا بیلوکور
کاترینا بیلوکور (Катерина Василівна Білокур؛ december 7 1900 – 1900:12:7, June 9, 1961) نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
سیسیلیا هیس
سیسیلیا هیس (Cecilia Heyes؛ زادهٔ March 6, 1960) دانشمند در زمینه روان‌شناسی است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده‌است.
سالامانکا (شیلی)
سالامانکا (Salamanca) یک شهر و شهرستان در کشور شیلی است که در استان چواپا واقع شده است.
خصوصیات
سالامانکا ۳۴۴۵٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۵٬۳۲۶ نفر جمعیت دارد و ۶۳۲ متر از سطح دریا ارتفاع دارد
سیارک ۱۵۵۲۳
سیارک ۱۵۵۲۳ پانزده هزار و پانصد و بیست و سومین سیارک کشف شده‌است که در ۹ دسامبر ۱۹۹۹ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۲۸.۲ است.
فرودگاه کوتا
فرودگاه کوتا  یک فرودگاه همگانی با کد یاتا KTU است که یک باند فرود آسفالت دارد. این فرودگاه در کشور هند قرار دارد و در ارتفاع ۲۷۳ متری از سطح دریا واقع شده است.
مونتانر
مونتانر (به فرانسوی: Montaner) یک کمون در فرانسه است که در Canton of Montaner واقع شده‌است.
محمدحسین تهرانی
خط نستعلیق را از شش‌دانگ تا غبار استادانه می‌نوشت و به ویژه در کتابت دست قوی داشت. از آثار تاریخ دار او تا سال ۱۲۷۰ ه‍.ق دیده شده اما در سال ۱۳۰۶ ه‍.ق در قید حیات نبوده‌است.
مونتانر
خصوصیات
مونتانر ۱۹٫۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۴۵۹ نفر جمعیت دارد و ۲۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
محمدحسین تهرانی
کتاب هزار و یک‌شب ترجمهٔ عبدالطیف طسوجی (۱۲۷۶ ه‍. ق) با تصاویر «صنیع الملک» در شش جلد و توسط «محمد حسین تهرانی» ملقب به «کاتب السلطان» به خط «نستعلیق» مزین شده است.
فرزندش علی مخصوص معروف به کاتب‌الخاقان دوم نیز از خوشنویسان است که در سال ۱۳۳۷ ه‍.ق در مشهد بدرود حیات گفت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.
آتوسا
آتوسا یا هُتوسا (حدود ۵۵۰ پ‌م – ۴۸۵ پ‌م) دختر کوروش بزرگ، شهبانوی پادشاه هخامنشی داریوش بزرگ و مادر خشایارشا بود. به گواهی مورخان یونانی، آتوسا تاثیرگذارترین همسر داریوش بزرگ بوده و خصلت‌هایی نظیر قدرت‌طلبی، درایت و اقتدار داشته‌است.
پسر ارشد آتوسا، خشایارشا، پسر ارشد داریوش بزرگ نبود ولی به‌دلیل زیرکی و نسب پدری او به کوروش بزرگ، توانست که پسرش را جانشین همسرش کند. روایت هرودوت در مورد او، بازتابی از روایت‌های پارسی‌ها در مورد قدرت او است. گرچه در منابع تاریخی سخنی از مذهب آتوسا نیامده، لیکن نام او نمودی از نام زرتشتی هتوئسه است که نشان می‌دهد، پیرو آیین زرتشت بوده‌است. هرودوت، با روایت داستانی، اولین جنگ بین ایرانیان و یونانیان را به آتوسا و پزشک محرم او، دموکدس، مربوط می‌سازد.
نام
هوتوسا (زرتشتی: Hutaosā؛ در زبان پهلوی Hudōs، در روایات سنتی متاخر، خواهر و همسر ویشتاسب) یکی از افرادی است که نامش در لیست یشت ۱۳، آیهٔ ۱۳۹، در بین افراد مرتبط احتمالی با زرتشت، قرار دارد. در اوستا، فروهر «هوتَوسا (هوتوس، آتوسا) ی پاکدین» را ستوده‌است. در حالی که زرتشت، در گاهان، بارها از حامی خود ویشتاسب، نام برده، ولی کوچکترین اشاره‌ای به هوتَوسا نکرده‌است. آموزگار و تفضلی (به استناد «گوش‌یشت») بر این باورند که هوتَوسا پیش از همه به دین زرتشت گرویده، و احتمالاً به توصیه او، شوهرش کی‌گشتاسب نیز پیرو این دین شده‌است.
در گوش‌یشت، زرتشت، تنها نیایش می‌کند تا هوتوسای نیک و شریف، به آیین او بگرود و سبب شهرت نیکی برای او شود. در روایات پهلوی چنین روایت شده که روان گشتاسب در پی بی‌هوشی به بهشت رفته و ارجمندی پذیرفتن دین را، به او می‌نمایند. پس آن‌گاه وقتی که گشتاسب به هوش آمد، به هوتوس بانگ می‌زند که زرتشت کجاست تا به دین او درآییم. زرتشت بانگ را می‌شوند، پیش می‌رود و گشتاسب ایمان می‌آورد. در دینکرد و زراتشت‌نامه، هوتوس پیش از شاه آئین زرتشت را می‌پذیرد. در هر حال، گرچه در گاهان زرتشت نامی از هوتَوسا نیامده، اما برای پیروان زرتشت اسطوره هوتَوسا به مرور ایجاد گشته و جان گرفته‌است. او در مقام یکی از نخستین کسانی که به زرتشت ایمان آورده، از منزلتی خاص برخوردار است. در گزیده‌های زادسپرم هوتوس بزرگترین یاور زرتشت است.
در اوستا، مادر اسفندیار، Hutaosā (در متون تفسیری پهلوی: Hutōs، طبری نام وی را کُتوس و بلعمی، «خطوس» ثبت کردند) از خاندان نوذر است. در آیادگار، گشتاسب سخن از «هُتوس، خواهر و همسرم، که از من ۳۰ پسر به‌دنیا آورده‌است» می‌کند. با این وجود، حقیقی، نام مادر اسفندیار را ناهید، دختر سزار (قیصر) «که گشتاسب شاه او را کتایون می‌نامد» ثبت کرده‌است. فردوسی و ثعالبی نام او را فقط کتایون می‌دانند. بنابر گزارش این دو، او دختر پادشاه روم بود و با گشتاسب ازدواج کرد، در حالی که گشتاسب از سرزمینش به «سرزمین سزار» تبعید شده بود.
منبع‌شناسی زندگانی
شکی نیست که بهترین منبع یافته شده در مورد زندگانی آتوسا، هرودوت است؛ گرچه، تمام اطلاعات تاریخ هرودوت در مورد آتوسا، برای تاریخ‌نگاری مفید نیست. در ایرانیان اثر آشیل، هم نام آتوسا ذکر شده‌است. با توجه به الواح تخت جمشید، می‌توان گفت که تا سال ۴۹۳ پیش از میلاد (زمانی که کتیبه مذکور نگاشته شده)، او هنوز به قدرت برجسته‌ای دست نیافته بود و احتمالاً در زمان تاج‌گذاری خشایارشا بوده که او این قدرت را کسب کرده‌است.
نام آتوسا، به صورت ایلامی Údusana در دو قطعه از گل‌نبشته‌های تخت جمشید که تا کنون رمزگشایی و منتشر شده، اشاره شده‌است. در این لوح‌ها، به سپرده شدن سهمیهٔ آتوسا به دو تن از کارگزاران وی اشاره شده‌است:
زندگی‌نامه
مشهورترین شخصیت تاریخی که آتوسا نام داشته در میان سال‌های ۵۵۰ تا ۴۷۵ پیش از میلاد می‌زیسته و دختر کوروش بزرگ و کاساندان بوده‌است. اما سرانجام، داریوش بزرگ مالکیت حرم‌سرا را به دست گرفته و با آتوسا ازدواج می‌کند و او را همسر اصلی خود و ملکهٔ هخامنشیان می‌کند. داریوش با پیوستن به خانوادهٔ کوروش، به مشروعیت جانشینی تضمینی خاندان هخامنشی دست یافت. بنابر گزارش هرودوت، او داریوش را تشویق می‌کرد تا با یونان وارد جنگ شود، چرا که می‌خواست اَتیک، اَرگیو و کورینثیان را خراج‌گذار کند. به علاوه، آتوسا از همسرش، کنیزهایی از سرزمین لکونی، اَرگیو، اَتیک و کورنیثیان طلب کرد. این گزارش هرودوت شاید ناشی از آن است که هرودوت، جهت مشروعیت دادن به اندیشه یونانیان در مورد زنان هخامنشی (که این افراد، دسیسه‌گر و فتنه‌گر بودند) این گزارش را نوشته‌است، در حالی که داریوش، به منظور تلافی مداخله آتن در تاراج سارد و به آتش کشیدن معبد ایزدبانوی بومی سیبله، به یونان لشکر کشیده بود.
به روایت هرودوت، دِمُکدِس، پزشک یونانی که پس از معالجهٔ داریوش، به سمت پزشک خصوصی او منصوب شده بود، می‌توانست از شاه تقاضای هر چیزی به جز بازگشت به وطن داشته باشد. کمی بعد، غده‌ای بدخیم در سینهٔ آتوسا پدیدار می‌شود. او بیماری خود را با دمکدس در میان می‌گذارد، و دمکدس که شوق دیدار میهن را داشت، محرمانه از او می‌خواهد تا در صورت موفقیت در معالجه، تقاضای او را به شرطی که زیانی برایش نداشته باشد، بپذیرد. آتوسا می‌پذیرد و درمان می‌شود. دمکدس از او می‌خواهد که شاه را با این یادآوری که جوان، ثروتمند و نیرومند است، برای حمله به یونان ترغیب کند. آتوسا به داریوش می‌گوید جنگ با یونان از یک سو بر آوازه و قدرت او نزد پارسی‌ها می‌افزاید و از سوی دیگر، چون آنان را سرگرم می‌سازد، از فرصت ایجاد مزاحمت می‌کاهد. داریوش جواب می‌دهد که قصد جنگ با سکاها را دارد، اما آتوسا جواب می‌دهد که چیره شدن بر سکاها هر لحظه ممکن است ولی او آرزوی تصرف یونان را در سر دارد. به ویژه که راه‌آشنایی مثل دمکدس در دسترس است. داریوش می‌پذیرد و دموکدس را به همراه جاسوسان پارسی برای به دست آوردن اطلاعات به سواحل یونان می‌فرستد. پارسی‌ها وظیفه داشتند که از فرار پزشک یونانی جلوگیری کنند. بر اثر تحریک او، لشکر پارسی‌ها سواحل یونان را شناسایی کردند و نیروی دریایی یونان را هم بررسی کردند و با راهنمایی‌های دموکدس کروتونی، پزشک خصوصی او و داریوش هدایت شدند. گرچه لشکرکشی موفقیت‌آمیز بود، دموکدس موفق شد فرار کند. رجبی گرچه در صحت کل روایت هرودوت شک دارد، اما جزئی از روایت را می‌پذیرد، چرا که آن را حامل برداشت معاصرین هرودوت از دربار ایران، اعتبار ملکه و علت یکی از بزرگترین جنگ‌ها میان پارس و یونان می‌داند.
فرزندان و جانشینی
آتوسا چهار پسر از داریوش داشت: خشایارشای یکم، ویشتاسپ، ماسیشته و هخامنش. خشایارشا بزرگترین فرزند بود؛ ویشتاسپ، فرماندار نیروهای خشایارشا در باختر و سکاها بود؛ ماسیشته، یکی از فرماندهان خشایارشا بود، و هخامنش، دریاسالار ناوگان مصر بود. آتوسا به خاطر تبار و زیرکی خود، تأثیر زیادی بر شوهرش و دربار هخامنشی داشت. در سال ۴۸۷ پ. م در دعوای حرم‌سرا، او حمایت داریوش را با جانشینی خشایارشا به‌دست‌آورد. خشایارشا اولین پسرش بود ولی اولین فرزند داریوش نبود. داریوش سه پسر دیگر از اولین زنش، دختر گوبریاس داشت. انتصاب خشایارشا به عنوان فرماندهٔ کل ارتش پارسی به او قدرتی برای جانشینی در آینده داد. جابه‌جایی قدرت بعد از داریوش به خشایارشا، باید به سبب اقتدار بزرگ آتوسا و چرا که آتوسا بیش از نیمی از لشکریان و تمام درباریان داریوش را در دست داشته باشد این عمل جانشینی انجام شد. آتوسا در مدت حکومت پسرش، او جایگاه والای ملکه مادر را به دست آورد. هنگام درگیری ارته‌برزن، پسر همسر داریوش بزرگ با خشایارشا، به سبب اینکه خشایارشا در هنگام پادشاهی پدرش به‌دنیا آمده بود، تخت پادشاهی را از آن خود کرد. هرودوت اظهار می‌دارد که حتی بدون این دلیل هم، پادشاهی از آن خشایارشا بود، چرا که «تمام قدرت در دست‌های آتوسا بود». از دیدی دیگر، جانشینی خشایارشا را تصمیم قاطعانه داریوش می‌داند، چرا که با سپردن ولی‌عهدی به دیگر پسرانش (از همسرانی غیر از تبار هخامنش)، زمینه جاه‌طلبی و باج‌گیری آنها را میسر می‌کرد. دومین سند، گزارش هرودوت است که روایت می‌کند در آستانه لشکرکشی داریوش به مصر، پسرانش بر سر جانشینی به کشمکش پرداختند که با مداخله آتوسا، به نفع خشایارشا پایان پذیرفت، اما حقیقت آن است که در در برجسته‌نگاری‌های داریوش و خشایارشای جوان، بر روی چهارچوب‌های دروازهٔ جنوبی تالار اصلی تَچَر و نبشتهٔ سه زبانهٔ روی برجسته‌نگاری چهارچوب شرقی آن (XPk)، خشایارشا بر خلاف سنت دیرینه شاهان هخامنشی، خود را به صراحت شاه نخوانده‌است. این کتیبه نماینگر این است که خشایارشا، در زمانی بسیار زودتر (از گزارش هرودوت) و به صراحت، به جانشینی پدرش برگزیده و معرفی شده بود.
مذهب
فیلیپ کیپر مدت‌ها پیش اظهار داشت که نام‌های هیشتاسپ (پدر و همچنین نوادگان داریوش بزرگ)، آتوسا (هوتَوسا، دختر ارشد کوروش بزرگ و شاهدخت‌های متعدد پارسی)، پیسَوتنس (Pišišyaoθana، شاهزاده پارسی، پسر ویشتاسب)، داماسپ (فرم فارسی باستان جاماسب، شاهزاده هخامنشی) و سپنددات (Spəntōδāta، نام شاهزاده پارسی که کتسیاس، بر بردیای دروغین گذاشته بود) نشان می‌دهند که هخامنشیان به دین زرتشت آشنایی داشته و سنت زرتشت را گرامی می‌داشتند. با کشف کتیبه‌های ایلامی در تخت جمشید، و دیدن نام‌های چندگانهٔ اوستایی، این فرضیه برای پژوهشگران مستند شد.
مرگ
آیسخولوس (آشیل) در نمایشنامهٔ ایرانیان حکایت کرده که زمانی که خشایارشا به یونان تاخت، آتوسا هنوز زنده بود. در حقیقت نام هم در لوح‌های استحکامات پرسپولیس دیده نشده‌است، ولی ثابت نمی‌کند (آنگونه هینتس ادعا می‌کند) که در آن موقع مرده‌است.
از پایان عمر آتوسا اطلاعی در دست نیست. ژوستین می‌گوید خشایارشا در حال خشم او را به قتل رسانده‌است. ظاهراً تابوت او و خواهرش، آرتستونا در آرامگاه داریوش و در کنار تابوت خود داریوش قرار گرفته بود. احتمالاً بنایی که امروزه کعبه زرتشت خوانده می‌شود، به دستور آتوسا که می‌خواسته همانند مادرش آرامگاهی باشکوه داشته باشد ساخته شده‌است، اما چون بعداً داریوش آرامگاه خود را به وسعتی ساخت که همهٔ بلندپایگان خانواده‌اش در آن جای گیرند، کعبه زرتشت به ملکه‌های کهتر و شاهزادگان اختصاص یافت.