cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سید هاشم میردامادی
سید میرزا هاشم نجف آبادی میردامادی (۱۲۶۴ نجف - ۱۳۴۱ مشهد) روحانی شیعه بود. او اصالتاً اهل نجف آباد اصفهان می‌باشد. در سال ۱۲۶۴ شمسی در نجف متولد شد. پدر او از روحانیون معروف و مقیم نجف بود. تحصیلات خود را در نجف انجام داد و نزد عالمان بزرگ آن عصر، محمدکاظم خراسانی و محمدحسین نائینی تلمذ نمود و به درجهٔ اجتهاد رسید. در سال ۱۳۱۰ هجری شمسی به مشهد رفت و در سال ۱۳۱۴ به دلیل سخنرانی تند علیه رضاشاه به سمنان تبعید شد. وی در سال ۱۳۳۹ به مشهد بازگشت و به تفسیر قرآن در مسجد گوهرشاد پرداخت. «رساله در رجعت»، «ترجمه کتاب سیف الامّه» از احمد نراقی، «شرح حال علماء بزرگ همراه داستان‌ها»، «خلاصه البیان فی تفسیر القرآن» و «تقریرات درس میرزای نائینی» و «جزواتی در علم اخلاق» از جملهٔ تالیفات اوست.
او در سال ۱۳۴۱ در سن ۷۷ سالگی در مشهد درگذشت و در جوار حرم علی ابن موسی الرضا به خاک سپرده شد. همسر او دختر سید میرزا ابراهیم نصرآبادی، از اهالی نصرآباد یزد بود و دختر او، خدیجه با سید جواد خامنه‌ای ازدواج کرد و فرزندشان سید علی خامنه‌ای شد.
جووانی بارتولوچی
جووانی بارتولوچی (Giovanni Bartolucci؛ زادهٔ February 27, 1984) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فیورنتینا، باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال پیستویزه، باشگاه فوتبال روبور سیه‌نا، باشگاه فوتبال کروتونه، باشگاه فوتبال مونتسا، و باشگاه فوتبال پیزا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال ایتالیا، زیر ۱۶ سال ایتالیا، زیر ۱۸ سال ایتالیا، زیر ۱۹ سال ایتالیا، و زیر ۲۰ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
رومن جی. ایزریل، وکیل دادگستری
'''رومن جی. ایزریِل، وکیل دادگستری''' (Roman J. Israel, Esq.) فیلمی در ژانر درام حقوقی به کارگردانی دن گیلروی است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دنزل واشینگتن، کالین فارل و کارمن اجوگو اشاره کرد و داستان آن در خصوص وکیلی به نام رومن جی. ایزریل است که پس از سکته‌ی قلبی شریکش در یک دفتر حقوقی کوچک، در شرکت حقوقی بزرگی مشغول به کار می‌شود.
هولی اسمیت
هولی اسمیت (Hooley Smith; January 7, 1903 – 1903:1:7, August 24, 1963) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار افتخارات هاکی و جام استنلی شده‌است.
اژدهاچه
اژدهاچه نام یک سرده از بالاخانواده اردک‌منقارواران است.
اتحادیه ایپس
اتحادیه نویسندگان، خبرنگاران و عکاسان ورزشی جهان یا ایپس (به انگلیسی: AIPS) تشکیلاتی است فرهنگی، علمی، تخصصی، غیر سیاسی و غیر انتفاعی، که با هماهنگی کمیته بین‌المللی تأسیس شده است. این اتحادیه دارای بیش از ٩٥٠٠ عضو در سراسر جهان است و در سال ١٩٢٤ و در شهر پاریس تشکیل شده است. فرانتز ریشل (بازیکن راگبی و دومیدانی) اولین رییس این اتحادیه بود. این اتحادیه همچنین در ایران با نام «انجمن نویسندگان، خبرنگاران و عکاسان ورزشی ایران» فعالیت می کند.
میریام لینوت
میریام لینوت (Myriam Lignot؛ زادهٔ July 9, 1975) شناگر شنای موزون اهل فرانسه است.
الم کریک، نبراسکا
الم کریک شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۰۱ نفر بوده‌است.
اگریجه
اگریجه، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
فو هسی
فو هسی (به چینی: 伏羲) نخستین فرمانروا از سه فرمانروای افسانه‌ای چین باستان بود. او را در افسانه‌ها ابداع‌کنندهٔ نوشتار، ماهی‌گیری و تله‌گذاشتن برای حیوانات می‌دانند و از او به عنوان یک قهرمان فرهنگی یاد می‌شود.
تداخل‌سنج ریلی
تداخل‌سنج ریلی از دو باریکه نوری ایجاد شده از یک منبع نور استفاده می‌کند و تفاوت طول مسیر نوری بین دو مسیر را با استفاده از تداخل بین دو پرتو هنگام بازسازی پس از گذر از مسیرها تعیین می‌نماید. مثالی در شکل نشان داده شده است. نور از یک منبع توسط یک عدسی جمع می‌شود و با استفاده از شکاف‌ها به دو باریکه تقسیم می شود. باریکه‌ها از طریق دو مسیر مختلف ارسال می‌شوند و از میان صفحات جبران کننده عبور می‌کنند. آنها توسط عدسی دوم در جایی متمرکز شده که در آن یک الگوی تداخل مشاهده می‌شود، تا اختلاف مسیر نوری از نظر طول موج نور را در آن محل تعیین کنند.
مزایا و معایب
مزیت تداخل سنج ریلی، ساخت ساده آن است. اشکالاتی که در این زمینه وجود دارد: (الف) برای دید بهتر شیارهای تداخلی نیاز به یک منبع نور نقطه‌ای یا منبع نور خطی دارد، و (ب) شیارها باید با بزرگنمایی زیاد مشاهده شوند.
دو (فیلم ۲۰۰۴)
دو فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی گوویند نیهلانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، فردین خان، کارینا کاپور، اوم پوری، آمریش پوری، راتی آگنیهوتری ایفای نقش کرده‌اند.
۱۵۱۴ (میلادی)
۱۵۱۴ (میلادی) هزار و پانصد و چهاردهمین سال تقویم میلادی است.
آبشار وروار
آبشار وروار از آبشارهای ایران، استان کرمان در شهرستان عنبرآباد قرار دارد و بلندترین آبشار در خاورمیانه محسوب می شود که در رشته کوه جبال بارز قرار دارد. ارتفاع این آبشار ۱۷۶ متر است و آب آن از کوه علم‌شاه (با ارتفاع ۳۷۴۰ متر بلندترین قله جبال بارز) سرچشمه می‌گیرد. از روستای رودفرق تا آبشار ۴ ساعت راهپیمایی است. این روستا در ۴۰ کیلومتری شرق عنبرآباد قرار دارد. رشته کوه جبال بارز با درازای ۲۵۰ کیلومتر، طولانی‌ترین رشته کوه در جنوب شرقی ایران است.
یودنبرگ
یودنبرگ (به آلمانی: Jüdenberg) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گرفنهاینیشن واقع شده‌است. یودنبرگ ۶۰۵ نفر جمعیت دارد.
ساتووان
ساتُوان یک آب‌سنگ حلقوی در جزایر کارولین، در بخش مورتلوکس در ایالت چوک، کشور ایالات فدرال میکرونزی است.
پتلیاکوف په-۸
پتلیاکوف په-۸ (Петляков Пе-8) یک بمب افکن سنگین ساخت شوروی بود که قبل از جنگ جهانی دوم طراحی شد و تنها بمب افکن چهار موتوره اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ بود. این بمب افکن که در تعداد محدود تولید شد، برای بمباران برلین در اوت ۱۹۴۱ استفاده شد. با این حال، مأموریت اصلی آن حمله به فرودگاه‌ها، محوطه‌های راه‌آهن و دیگر تأسیسات داخلی آلمان در شب بود، اگرچه یکی از آنها برای پرواز کمیسر خلق امور خارجه (وزیر امور خارجه) ویاچسلاو مولوتوف از مسکو به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۲ استفاده شد.
ایگور بیشچان
ایگور بیشچان (Igor Bišćan؛ زادهٔ May 4, 1978) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پاناتینایکوس، دینامو زاگرب و لیورپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده است.
هویلاکلو (تاکنا)
هویلاکلو (به اسپانیایی: Huilacollo) یک کوه در پرو است که در Peru, Tacna Region, Candarave Province واقع شده‌است. هویلاکلو ۵٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیل آرمسترانگ
وی قبل از فضانوردی، در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. پس از پایان جنگ، آرمسترانگ به عنوان یک خلبان آزمایش‌کننده در کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا ۹۰۰ پرواز با انواع هواپیما انجام داد. او از دانشگاه پردو و دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ‌التحصیل شد. آرمسترانگ پس از ترک نیروی دریایی در سال ۱۹۶۲ به ناسا پیوست. اولین پرواز او در ناسا، فرماندهی او در پرواز جمینای ۸ در سال ۱۹۶۶ بود و به نخستین غیرنظامی آمریکایی تبدیل شد که به فضا سفر کرده‌است. او در نخستین مأموریت اتصال و پهلوگیری فضاپیما، در اتصال دو فضاپیمای سرنشین‌دار به فرماندهی دیوید اسکات شرکت داشت. این مأموریت پس از آن‌که آرمسترانگ برای جلوگیری از چرخش خطرناک فضاپیما؛ ناشی از گیرافتادن یک گیرک، در اولین پرواز اضطراری فضایی، ناچار به استفاده از بخشی از سوخت کنترل ورود به جو در بازگشت شد، لغو گردید.
دومین و آخرین پرواز فضایی او، پرواز آپولو ۱۱ و فرماندهی مأموریت بود که سرانجام با باز آلدرین در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ برای اولین بار بر روی کره ماه فرود آمد. آرمسترانگ و آلدرین بر روی کره ماه گام نهادند و ۲ ساعت و نیم روی ماه کاوش کردند؛ در حالی که مایکل کولینز که در سفینهٔ فرماندهی منتظر آن‌ها بود. به آرمسترانگ، آلدرین و کالینز مدال آزادی ریاست جمهوری از ریچارد نیکسون (رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا)، مدال فضایی کنگره از رئیس‌جمهور جیمی کارتر در سال ۱۹۷۸ و مدال طلای کنگره در سال ۲۰۰۹ اهدا شد.
در ۲۵ اوت ۲۰۱۲، نیل آرمسترانگ در سن ۸۲ سالگی بر اثر عوارض ناشی از جراحی در بیمارستانی واقع در کلمبوس، اوهایو درگذشت.
زندگی‌نامه
نیل آرمسترانگ حاصل ازدواج استفان کونیگ آرمسترانگ و ویولا لوئیس انگل است و در شهر واپاکونتا، اوهایو به دنیا آمد. نیل از تبار اسکاتلندی-ایرلندی و آلمانی است و دو خواهر و برادر کوچک‌تر دارد. پدرش استفان آرمسترانگ، حسابرس دولت ایالتی اوهایو بوده‌است و بارها در سراسر کشور نقل مکان کرده‌است. گفته می‌شود که نیل قبل از تولد ۱۵ سالگی‌اش در ۲۰ شهر مختلف زندگی کرده‌است. او به شدت به پرواز علاقه داشت.
در سال ۱۹۴۷، آرمسترانگ تحصیل در رشتهٔ هوافضا در دانشگاه پردیو را آغاز کرد. او همچنین در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) پذیرفته شد. تنها مهندسی که او می‌شناخت (که دانش‌آموختهٔ ام‌آی‌تی بود) آرمسترانگ را با گفتن این‌که لزومی ندارد برای آموزش و پرورش خوب تمام راه را به کمبریج، ماساچوست، بپیماید، از ثبت نام در آنجا منصرف کرد. نیل دومین فرد در خانواده‌اش بود که در دانشگاه پذیرفته شد. او مدرک لیسانس را در رشتهٔ دانش مهندسی هوانوردی در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه پردیو دریافت کرد. هزینهٔ تحصیلی او توسط «هالووی پلن» پرداخت می‌شد که تعهد ۲ سال تحصیل و به دنبال آن ۲ سال آموزش پرواز و پیرو آن یک‌سال خدمت هوانوردی در نیروی دریایی، و سپس تکمیل ۲ سال پایانی دورهٔ لیسانس را همراه داشت. آن‌ها تا بعد از فارغ‌التحصیلی اجازهٔ ازدواج نداشتند و متعهد به ۴ سال خدمت فعال هوانوردی بعد از فارغ‌التحصیلی بودند و در ۲ سال اول نیز حق ارتقا به درجهٔ ناوآموزی را نداشتند.
آرمسترانگ در سال ۱۹۷۰ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، کارشناسی ارشد در مهندسی هوافضای خود را گرفت. او دارای دکترای افتخاری از چندین دانشگاه نیز هست.
آرمسترانگ در سال ۱۹۵۶ با ژانت شرون ازدواج کرد و بعد از جدایی در سال ۱۹۹۴ با کارول نایت دوباره ازدواج کرد.
خدمات نیروی دریایی
در تاریخ ۲۶ ژانویه سال ۱۹۴۹، از نیروی دریایی با آرمسترانگ تماس گرفته شد و از او خواسته شد خود را به ایستگاه پنساکولا، فلوریدا برای آموزش پرواز معرفی کند. در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۵۰، دو هفته پس از تولد ۲۰ سالگی آرمسترانگ، متوجه شد که به عنوان هوانورد به نیروی دریایی راه یافته‌است.
او به عنوان ناوگان هوایی اسکادران ۷ در سن دیگو منصوب شد. دو ماه بعد، او به عنوان جنگندهٔ اسکادران ۵۱ (وی‌اف-۵۱)، یک اسکادران تمام جت انتخاب شد و اولین پرواز خود را در یک هواپیمای جت اف۹اف-۲بی در تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۵۱ انجام داد. او در ماه ژوئن، اولین فرود جت خود را با یک یواس‌اس اسکس انجام داد و همان هفته، از دانشجوی سال دوم نیروی دریایی به ناوبان دوم ارتقا یافت. در پایان ماه، با وی‌اف-۵۱ به عنوان جنگنده زمینی برای جنگ کره عازم کره جنوبی شد.
آرمسترانگ اولین عملیات خود در جنگ کره را در تاریخ ۲۹ اوت ۱۹۵۱ انجام داد. در ۳ سپتامبر ۱۹۵۱، او که در حال پرواز اکتشافی برای عکس‌برداری بر فراز تأسیسات حمل و نقل در جنوب روستای مجون در غرب وونسان بود. هواپیمای اف۹ او در حالی که مشغول بمباران در سطوح پایین (با سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت) بود، با آتش ضدهوایی مواجه شد. او هنگامی که برای به دست آوردن کنترلش در ارتفاع حدود ۲۰ فوت (۶٫۱ متر) تلاش می‌کرد، با تیرکی برخورد کرد که بخشی از قسمت متحرک بال راست هواپیمایش را کند. او در نظر داشت با چتر نجات بر روی آب فرود بیاید تا بالگردهای نیروی خودی نجاتش دهند به همین دلیل به سوی پایگاه هوایی پوهانگ پرواز کرد ولی صندلی او به روی خشکی افتاد. هم اتاقی او در مدرسه پرواز با یک جیپ او را نجات داد.
آرمسترانگ در جنگ کره، بیش از ۷۸ مأموریت انجام داد و در مجموع در این جنگ ۱۲۱ ساعت روی هوا بود که بیشتر آن‌ها را در ژانویه ۱۹۵۲ انجام داد. او موفق به دریافت ۲۰ مدال هوایی، ۲۰ مأموریت رسمی، ۲۰ ستارهٔ طلایی، مدال خدمات کره‌ای و مدال تعهد شد. او در سن ۲۲ سالگی در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۵۲، نیروی دریایی را ترک کرد و به ستوان تبدیل شد.
سال‌های دانشکده
پس از استعفا از نیروی دریایی، آرمسترانگ به دانشگاه پردو بازگشت و بهترین نمراتش را در چهار ترم اول گرفت. نمرات نهایی او ۴٫۸ از ۶ بود. آرمسترانگ لیسانس خود را در رشتهٔ مهندسی هوانوردی در ژانویه ۱۹۵۵ از دانشگاه پردو گرفت و فارغ‌التحصیل شد.
این زوج دارای سه فرزند به نام‌های اریک، کارن و مارک هستند. در ماه ژوئن سال ۱۹۶۱، تشخیص داده شد که کارن در قسمت میانی مغزش تومور دارد. سرانجام با اشعه ایکس او را درمان کردند. اما سرانجام کارن در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۶۲، به دلیل تضعیف سلامتی اش فوت کرد.
نیل آرمسترانگ بعداً کارشناسی ارشد را در رشتهٔ علوم در مهندسی هوانوردی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گرفت.
خلبان آزمایش هواپیما
آرمسترانگ خلبان آزمایشی پایگاه نیروی هوایی ادواردز در کالیفرنیا بود.
آرمسترانگ پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه پوردیو، تصمیم گرفت که خلبان آزمایش‌کنندهٔ تحقیقات تجربی هواپیما شود. او این پست را از کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا در پایگاه هوایی ادواردز، مرکز پژوهشی هوایی درایدن، که در سال ۲۰۱۴ «مرکز تحقیقات پرواز نیل آ آرمسترانگ ناسا» نامیده شد، تقاضا کرد. با آن‌که در کمیته برای این تقاضا پست آماده‌ای وجود نداشت تقاضانامه را به پایگاه فضایی لوئیس فرستادند و او اولین پروازش به عنوان خلبان آزمایش را انجام داد؛ اگرچه او پیش از این در نیروی دریایی نیز به پرواز می‌پرداخت. سپس به پایگاه فضایی لوئیس واقع در کلیولند، اوهایو رفت و اولین پروازش را در این پایگاه فضایی در مارس ۱۹۵۵ انجام داد. پس از چندماه پرواز در کلیولند، در ژوئیه ۱۹۵۵ برای کار جدید خود به پایگاه ادواردز بازگشت.
در یک پرواز که آرمسترانگ تا ارتفاع ۹٫۱ کیلومتر صعود کرده بود، چهار موتور متوقف شد و پروانه هواپیما در جریان هوا سرعت زیاد چرخش خود را از دست داد. با قرار دادن سوئیچ، چرخش پروانه بسیار سریع تر از پیش شد و در نتیجه از هم جدا شد و شکست. هواپیمای آرمسترانگ با سرعت ۳۱۰ مایل در ساعت (۳۳۸ کیلومتر در ساعت) به پایین سقوط می‌کرد. سرانجام اجناس روی زمین راه‌اندازی شد و یک موشک بی-۲۹ برای حمل هواپیمای آرمسترانگ به هوا پرتاب شد. سپس آرمسترانگ و «استن بوچارت» دست بکار شدند اما در لحظه راه‌اندازی، چهار موتور پروانه از هم پاشیده شد. سپس موتور شماره ۳ آسیب دید. آرمسترانگ مجبور شد این موتور را خاموش کند. سرانجام آرمسترانگ با دو موتور و خیال راحت فرود آمد.
در تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۵۷، آرمسترانگ برای اولین بار با هواپیمای موتور راکتی پرواز کرد. در این پرواز او با هواپیمای بل ایکس-۱بی به ارتفاع ۱۱٫۴ مایل (۱۸٫۳ کیلومتر) صعود کرد. در سپتامبر ۱۹۶۲، آرمسترانگ با ایکس-۱۵ به ارتفاع ۲۰۷٬۵۰۰ فوت (۶۳٫۲ کیلومتر) صعود کرد.
آرمسترانگ چند بار در ادواردز حادثه دید. او در یکی از بلندترین پروازهایش در ادواردز در ۲۰ آوریل ۱۹۶۲، با هواپیمای ایکس-۱۵ به ارتفاع ۲۰۷۰۰۰ فوت (۶۳ کیلومتر) صعود کرد. این پرواز، بلندترین پرواز آرمسترانگ پیش از جمینای ۸ بوده‌است. در این پرواز، در ارتفاعات بالا جو بسیار نازک بوده‌است و تقریباً هیچ اثری از حرکت گاز نبوده‌است. او در بلندترین پرواز خود در ادواردز، در یک پرواز افسانه‌ای در جنوب ادواردز به ارتفاع ۴۰ مایل (۶۴ کیلومتر) صعود کرد. او در این پرواز به سختی توانست فرود بیاید.
چهار روز بعد، آرمسترانگ با دومین حادثه خود روبه رو شد. در این پرواز، چاک ییگر همراه او بود. با باریدن باران، آرمسترانگ مجبور شد به شکل اضطراری با تی-۳۳ در یک دریاچه خشک فرود بیاید. ییگر در زندگی‌نامه خود نوشت: «آرمسترانگ می‌دانست که پس از بارش باران باید چه کار کند.» در فرود اول آرمسترانگ ناموفق بود. ییگر به او گفت که دوباره امتحان کن، زمان به کندی می‌گذرد. سرانجام آرمسترانگ در فرود دوم در شرق دریاچه فرود آمد. به گفته او، ییگر شخصیت بسیار طنزی دارد.
بسیاری از خلبانان ایکس-۱۵ آرمسترانگ را مورد تحسین قرار داده‌اند. میلت تامپسون گفت: «او از همان ابتدا فنی‌ترین ما بوده‌است.» بیل دانا گفت: «ما همیشه جذب پروازهای او بوده‌ایم.» مدرک مهندسی لازمه یک خلبان خوب مانند چاک ییگر و پیت نایت نیست. پیت نایت، خلبان و مهندس پرواز گفته‌است: «در پرواز بیشتر مکانیک بودن به درد آدم می‌خورد.» به همین دلیل بسیاری از خلبانان مهندس پرواز از مهارت پرواز به‌طور طبیعی برنمی‌آیند.
آرمسترانگ در یک پرواز با اف-۱۰۴ استارفایتر با حادثه روبه رو شد. این پرواز در تاریخ ۲۱ مه ۱۹۶۲ انجام گرفت و آرمسترانگ دوباره مجبور به فرود اضطراری شد. او سعی کرد اعمال قدرت، اما باله، رادیو، سیال روغنی آزاد، و مایع هیدرولیکی آسیب دیده بودند. بدون ارتباطات رادیویی، او نمی‌توانست با برج کنترل ارتباط برقرار کند. پس از فرود، ثابت شد که علت قطع شدن ارتباط رادیو با برج کنترل، گرفتارشدن سیم متصل به لنگرهای زنجیره‌ای بوده‌است.
از آن زمان به بعد، قبل از پرواز ۳۰ دقیقه قسمت‌های مختلف هواپیما یا راکت بررسی می‌شدند. آرمسترانگ به ادواردز تلفن زد و پرسید: «دو سرنشین به پرواز درآمدند، اما هنوز میلت تامپسون در حال پرواز با اف-۱۰۴بی است. تامپسون هم در این باد قوی به سختی فرود آمد. بیل دانا در پایگاه دفتر عملیات تصمیم گرفت خلبانان برای برگشت به ادواردز، حمل و نقل زمینی شوند.
آرمسترانگ در ۷ پرواز با ایکس-۱۵ به ارتفاع ۵۰۰۲۰۷ فوت (۶۳٫۲ کیلومتر) صعود کرد و مرکز تحقیقات ادواردز را ترک کرد. در مجموع، آرمسترانگ در این پایگاه ۶۶۱۵ کیلومتر به ارتفاع صعود کرده‌است و ۲۴۰۰ ساعت پرواز کرده‌است. او در طول زندگی حرفه‌ای خود، با بیش از ۲۰۰ مدل مختلف هواپیما پرواز کرده‌است.
حرفه فضانوردی
هیچ لحظه‌ای در تصمیم آرمسترانگ تعیین‌کنندهٔ تبدیل شدن او به فضانورد نبود. او در سال ۱۹۵۸، برای انسان در فضای Soonset در برنامهٔ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. در نوامبر ۱۹۶۰، آرمسترانگ به عنوان بخشی از گروه آزمایشی X20 Dyna-Soar به عنوان هواپیمای فضایی نظامی انتخاب شد و در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۶۲، او به عنوان یکی از ۶ خلبان برتر و مهندسان هواپیمای نظامی در هنگام پرواز انتخاب شد.
در ماه‌های پس از اعلام گروه دوم فضانوردان ناسا و برنامهٔ آپولو، آرمسترانگ بسیار هیجان زده شد. حدود ۱ هفته بعد از ۱ ژوئن ۱۹۶۲، آرمسترانگ که در نزدیک ادواردز کار می‌کرد، مشغول به کار در مرکز فضاپیمای سرنشین دار شد.
در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۲، دک اسلایتون با آرمسترانگ تماس گرفت و از او درخواست کرد که به سپاه فضانوردان ناسا بپیوندد. آرمسترانگ هم بدون تردید این پیشنهاد را پذیرفت. سه روز بعد، روزنامه‌ها گزارش دادند که وی «اولین فضانورد غیرنظامی» است. وی یکی از دو فضانورد غیرنظامی بوده‌است در حالی که الیوت یعنی نفر دوم، خلبان نیروی دریایی بوده‌است.
جمینای ۸
در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵، آرمسترانگ به عنوان خلبان فرماندهی و دیوید اسکات به عنوان خلبان سفینهٔ جمینای ۸ اعلام شد. اسکات قبلاً در یک مأموریت دیگر نیز بوده‌است. در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۶۶، جمینای ۸ راه‌اندازی شد و با موفقیت و اتصال با سفینهٔ بدون سرنشین آجینا (Agena) پایان یافت و این مأموریت، دومین مأموریت فوق العادهٔ اسکات بود. در مجموع جمینای ۸، ۷۵ ساعت و ۵۵ دقیقه در فضا بود.
نخستین اتصال بین دو فضاپیما با موفقیت در مدار بعد از ۶:۳۰ ساعت به پایان رسید. با توجه به عدم وجود پوشش ایستگاه‌های ردیابی در کل مدار، تماس جمینای ۸ با زمین قطع شده بود و جمینای ۸ به سرعت دور خود می‌چرخید. آرمسترانگ اقدام به تصحیح موقعیت و سامانه مانور مداری (OAMS) در فضاپیمای جمینای ۸ کرد. در مشاوره از یک مرکز کنترل مأموریت قبلی، فضانوردان مجبور شدند جمینای ۸ و آجینا را از هم جدا کنند. با این کار نه تنها چرخیدن سفینه تمام نشد بلکه سرعتش افزایش چشمگیری پیدا کرد و در هر ثانیه یک بار دور خود می‌چرخید. این بدین معنا بود که در کنترل موقعیت سفینه، مشکلی پیش آمده بود. آرمسترانگ به این نتیجه رسید که تنها راه ممکن ورود مجدد سامانه کنترل (RCS) و خاموش کردن (OAMS) آن است. سرانجام فضانوردان بدون هیچ موفقیتی به زمین رسیدند و جان خود را نجات دادند.
پس از این ماجرا انتقادهای زیادی از آرمسترانگ و اسکات صورت گرفت. مردم در دفتر فضانوردان به خصوص والتر کانینگهام گرد آمده بودند و بعضی‌ها می‌گفتند:
این انتقادهای بی‌اساس زیاد شده بود. ژن کرانس نوشت: «واکنش آموزش‌دهندگان فضانوردان را دیدم. آن‌ها نباید واکنشی نشان می‌دادند چرا که خودشان به فضانوردان اشتباه آموزش می‌دادند.»
پس از این ماجرا آرمسترانگ افسرده شد.
جمینای ۱۱
آرمسترانگ در آخرین مأموریت خود در طول پروژه جمینای، به عنوان فرماندهٔ پشتیبان جمینای ۱۱ انتخاب شد. وی برای این پشتیبانی کاملاً آموزش دیده بود. این فضاپیما دو پشتیبان داشت که نفر دیگر، یک خلبان تازه‌کار به نام ویلیام آندرس بود. جمینای ۱۱، در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۶ به فضا پرتاب شد. سرانجام این مأموریت با موفقیت به پایان رسید.
پس از این سفر، رئیس‌جمهور لیندون جانسون، آرمسترانگ و همسرش را برای شرکت در یک مهمانی دوستانه به آمریکای جنوبی دعوت کرد. هم چنین در این دوره، ۱۱ کشور و ۱۴ شهر بزرگ به خصوص پاراگوئه و برزیل، آرمسترانگ را دعوت کردند.
برنامه آپولو
در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ و تاریخ آتش گرفتن آپولو ۱، آرمسترانگ در واشینگتن دی‌سی همراه گوردون کوپر، دیک گوردون، جیم لاول و اسکات کارپنتر در حال امضای معاهدهٔ سازمان ملل متحد فضا بودند.
در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۶۷، ۱۷ فضانورد با اسلایتون دک ملاقات کردند و دربارهٔ آتش گرفتن آپولو ۱ بحث کردند. اولین چیزی که اسلایتون گفت:
اسلایتون هم چنین دربارهٔ مأموریت‌های برنامه‌ریزی شده صحبت کرد و آرمسترانگ یکی از خدمه‌های پشتیبان آپولو ۸ شد. سرانجام وی به عنوان فرماندهٔ آپولو ۱۱ انتخاب شد.
آپولو ۱۱
پس از خدمت آرمسترانگ به عنوان فرماندهٔ پشتیبان آپولو ۸، وی در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۶۸، به عنوان فرماندهٔ آپولو ۱۱ انتخاب شد. در یک جلسهٔ ناسا، اسلایتون به آرمسترانگ گفت که او در این سفر دو همکار دیگر دارد. باز آلدرین به همراه آرمسترانگ در گردونهٔ ماه‌نشین «عقاب» است و به نوعی جایگزین جیم لاول است و مایکل کولینز در گردونهٔ فرماندهی «کلمبیا» در مداری دور ماه گردش می‌کند. آرمسترانگ بعد از ۱ روز اندیشیدن به اسلایتون گفت:
در مارس ۱۹۶۹، جلسه‌ای بین اسلایتون، جورج کم، باب گیلروت و کریس کرافت برگزار شد و به‌طور قطعی مشخص شد که فضانورد خوش بخت آپولو ۱۱، آرمسترانگ است. در یک نشست خبری در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۶۹، گفته شد که آرمسترانگ از دریچهٔ سمت راست LM از فضاپیما خارج می‌شود.
سفر به ماه
هدف فضاپیمای آپولو ۱۱، فرود بر نقطه‌ای خاص و ایمن از ماه بود. سه دقیقه مانده به فرود روی ماه، سفینه به درون چاله‌های فضایی افتاد و مثل توپ در فضا رها بود و به سرعت به سوی ماه می‌رفت. زنگ‌های خطر به صدا درآمده بودند و کامپیوترها مدام هشدار می‌دادند که نمی‌توانند این همه اطلاعات را پردازش کنند. سوخت سفینه هم تقریباً داشت تمام می‌شد.
آرمسترانگ با نگاه با سطح ماه دریافت که آن‌ها مستقیم به سوی تخته‌سنگ‌ها می‌روند. اگر فضانوردان کاری نمی‌کردند، مسافرت‌شان با یک انفجار بزرگ به پایان می‌رسید. او می‌دانست که باید چه کار کند. او هدایت سفینه را از دست کامپیوتر خارج کرد و خودش هدایت سفینه را بر عهده گرفت. مسیر سفینه را عوض کرد، ولی فضایی که او برای فرود برگزیده بود، کاملاً از تخته‌سنگ بود. آرمسترانگ آخرین شانس خود را امتحان کرد و برای آخرین بار مسیر سفینه را عوض کرد. سرانجام فضایی صاف پدیدار شد. در کمتر از ۳۰ ثانیه مانده به فرود بر ماه، سفینه را خاموش کرد تا خودش فرود بیاید. در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹، اولین فضاپیمای انسان در ساعت ۲۰:۱۷:۳۹ بر روی ماه فرود آمد. پایه‌های فضاپیما، ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر در ماه فرورفت. فضانوردان نیز تمام امکانات رفتن از ماه را آماده کردند تا اگر اتفاقی افتاد، به سرعت از ماه دور شوند.
اولین پیاده‌روی در ماه
پس از فرود دریچه باز شد و آرمسترانگ از نردبان پایین رفت. در یک قدم مانده به ماه، او سطح ماه را توصیف کرد: «من حالا در حال رفتن به ماه هستم.»
آن زمان به دلیل کمبود و محدودیت امکانات، مردم فکر می‌کردند که متن اصلی این جملهٔ آرمسترانگ، همین بوده‌است، ولی پیتر شان فورد، در استرالیا با برنامه‌نویسی کامپیوتر ادعا کرد که متن دقیق جملهٔ آرمسترانگ این بوده‌است: «این گامی کوچک برای یک مرد و جهشی بزرگ برای بشریت است.» آرمسترانگ هم در پاسخ گفت که این جملهٔ را تصادفی گفته‌است و منظور خاصی از کلمهٔ «یک مرد» نداشته‌است و منظورش مردم بوده‌است.
وقتی که آرمسترانگ در شبکهٔ بی‌بی‌سی و بسیاری از کانال‌های دیگر سراسر جهان، زندگی‌نامهٔ خود را بازگو می‌کرد، از ۳٫۶۳۳ میلیارد نفر جمعیت دنیا، این برنامه ۴۵۰ میلیون شنونده داشت.
حدود ۲۰ دقیقه پس از پیاده‌روی آرمسترانگ در ماه، باز آلدرین هم از نردبان پایین آمد و در سطح ماه پیاده‌روی کرد. سپس دو فضانورد فعالیت‌ها و آزمایش‌هایی روی ماه انجام دادند. در اولین فعالیت‌هایشان، پرچم ایالات متحده آمریکا را در سطح ماه کاشتند و عکس‌های متعددی گرفتند. پرچم مورد استفاده در این مأموریت، یک میلهٔ فلزی بود که پرچم ایالات متحده آمریکا، بالای آن بسته شده بود. در عکس‌ها نشان داده شده‌است که پرچم آمریکا کمی موجدار است. پس از کاشت پرچم، ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، از دفترش با فضانوردان تماس تلفنی گرفت. ریچارد نیکسون حدود یک دقیقه صحبت کرد و آرمسترانگ سی ثانیهٔ بعد به او پاسخ داد. هم چنین آرمسترانگ آزمایش‌های زیادی در ماه انجام داد که برخی از این آزمایش‌ها عبارتند از:
در کل مأموریت آپولو ۱۱، فقط پنج عکس از آرمسترانگ گرفته شده‌است. بیشترین عکس‌های این مأموریت از باز آلدرین گرفته شده‌است. معروفترین عکس آپولو ۱۱، عکس باز آلدرین است که روی کلاه او آرمسترانگ دیده می‌شود که در حال پیاده‌روی در ماه‌است.
پس از آزمایش‌های علمی، آرمسترانگ بیشترین فاصله از فضاپیما را گرفت و برای قدم زدن، ۵۹ متر از فضاپیما فاصله گرفت. آخرین کار آرمسترانگ، یادبود از فضانوردان درگذشتهٔ شوروی مانند یوری گاگارین، لادیمیر کومارو، و فضانوردان درگذشتهٔ آپولو ۱ یعنی، گاس گریسوم، وایت اد و راجر چافی بود. فضانوردان آپولو ۱۱، تنها ۲:۳۱:۴۰ در ماه راهپیمایی کردند. این راهپیمایی، کوتاهترین راهپیمایی در ماه بود. در حالی که بیشترین راهپیمایی در ماه را فضانوردان آپولو ۱۷ انجام دادند که بیش از ۲۲ ساعت صرف بررسی سطح ماه کردند.
به‌گفتهٔ ناسا، ردپای آرمسترانگ تا مدت‌ها بر سطح ماه باقی خواهد ماند. چرا که در سطح ماه هیچ بادی نمی‌وزد (به دلیل فقدان اتمسفر)، آبی جریان ندارد و فعالیت آتشفشانی به وقوع نمی‌پیوندد.
بازگشت به زمین
بعد از ۲:۳۱:۴۰ پیاده‌روی روی ماه، فضانوردان وارد فضاپیما شدند و دریچه بسته شد. آرمسترانگ و آلدرین در حالی که برای پرتاب از سطح ماه آماده بودند، فهمیدند که سوئیچ جرقهٔ موتور برای پرتاب از ماه شکسته‌است. آن‌ها با استفاده از بخشی از یک قلم، سوئیچ را تحت فشار قرار دادند و با فضاپیما به سمت زمین پرتاب شدند. آن‌ها در اولین کار خود، فضاپیما را به گردونهٔ فرماندهی «کلمبیا» که مایکل کالینز در آن قرار داشت، اتصال دادند. سه فضانورد به زمین بازگشتند و در اقیانوس آرام، در یک (USS Hornet (CV-12 فرود آمد.
پس از ۱۸ روز قرنطینهٔ فضانوردان، تا اطمینان حاصل شد که آن‌ها هیچ گونه عفونت و بیماری از ماه نگرفته‌اند، ۴۵ روز در ایالات متحده آمریکا بودند. آرمسترانگ پس از آن، به ویتنام سفر کرد. در ماه مه سال ۱۹۷۰، به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد. پس از ورود به لنینگراد در لهستان، او به مسکو سفر کرد و با الکسی کوسیگین ملاقات کرد. پس از آن نیز به مرکز آموزش یوری گاگارین رفت. در پایان روز، با دیدن ویدئوی پرتاب با تأخیر سایوز ۹ تعجب کرد.
آموزش
آرمسترانگ در مدت کوتاهی پس از پرواز آپولو ۱۱، اعلام کرد که برنامه‌ریزی برای پرواز دوباره در فضا ندارد. او به عنوان معاون مدیر دیپلم برای هوانوردی دفتر تحقیقات و فناوری پیشرفته منصوب شد اما تنها در آن جا یک سال خدمت کرد و در سال ۱۹۷۱ استعفا داد.
آرمسترانگ قبول کرد که در گروه مهندسی هوافضا در دانشگاه سینسینتی تدریس کند. عنوان رسمی او در دانشگاه سینسینتی، استاد دانشگاه مهندسی هوافضا بود. پس از تدریس به مدت هشت سال، او در سال ۱۹۷۹، بدون دلیل استعفا داد.
تصادفات ناسا
آرمسترانگ در دو تحقیق و بررسی پرواز فضایی، دچار حادثه شد. اولین حادثه در سال ۱۹۷۰، پس از آپولو ۱۳ بود. آرمسترانگ شخصاً مخالف توصیهٔ این گزارش بود و دوباره مخازن اکسیژن که منابع انفجار هستند را طراحی کرد. در سال ۱۹۸۶، رونالد ریگان، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، آرمسترانگ را به عنوان کمیسیون راجرز منصوب کرد که به بررسی فاجعهٔ شاتل فضایی چلنجر که در همان سال رخ داد بپردازد.
آرمسترانگ در ایران
ساعت ده و نیم بامداد روز سوم آبان سال ۱۳۴۸ هجری خورشیدی، نیل آرمسترانگ به دعوت محمدرضا شاه همراه ادوین آلدرین، مایکل کولینز و یک هیئت سی‌نفری از فضانوردان به ایران آمدند. در این زمان، آرمسترانگ سفر خود به ماه را در تهران شرح داد. در آن زمان گسترش فعالیت‌های این صنعت در ایران هم مطرح شده بود، مقارن ساعت یک بعد از ظهر، فضانوردان در مسیر میدان بهارستان قرار گرفتند. وی همچنین در این دیدار نشان سلطنتی را از محمدرضاشاه پهلوی دریافت کرد.
بیماری و مرگ
آرمسترانگ در تاریخ ۷ اوت ۲۰۱۲ برای رفع شریان‌های کرونر قلبی مسدودشده خود عمل جراحی کرد. سرانجام در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ به دلیل شریان‌های ناشی از این عمل جراحی در سینسیناتی، اوهایو درگذشت. چند ساعت بعد، باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در پاسخ به مرگ آرمسترانگ بیانیه‌ای شرح داد: «آرمسترانگ در میان بزرگترین قهرمانان آمریکا است. نه فقط در زمان خود بلکه در تمام دوران.» با توجه به بیانیه منتشر شده از سوی کاخ سفید، باراک اوباما افزود: «خدمه آپولو ۱۱، خواسته‌های شهروندان ایالات متحده را برآورده کردند و هرگز از یاد نخواهند رفت.»
هم چنین خانواده آرمسترانگ در بیانیه‌ای گفتند: «ما تمایلی به قهرمان دانستن نیل نداریم و او به عنوان خلبان جنگنده نیروی دریایی، خلبان آزمایش‌کننده و فضانورد به ملت خود خدمت کرده‌است. ما مراسم سوگواری این مرد بسیار خوب را می‌گیریم، زندگی شگفت‌انگیز خود را جشن می‌گیریم و امیدواریم که جوانان در سراسر جهان رویاهای ملتشان را به حقیقت بپیوندند و و بدون محدودیت و فشار به ملت خود خدمت کنند.
باز آلدرین، همراه آرمسترانگ در آپولو ۱۱ اظهار داشت: مایکل کولینز، همراه آرمسترانگ در گردونه فرماندهی آپولو ۱۱ گفت: چارلز بولدن، مدیر ناسا گفت: «آرمسترانگ برای یک گام کوچک بشر در جهان فراتر از خودمان برای همیشه در یادها خواهد ماند.»
بیانیه خانواده آرمسترانگ یک ادای احترام است. علی‌رغم این که بیشتر مردم فکر می‌کردند خانواده آرمسترانگ به او افتخار کنند، خانواده او خدمات آرمسترانگ را تنها یک خدمت به ملت خود دانستند. خانواده او می‌توانستند به خدمات نیروی هوایی و دریایی او و سفر تاریخی آپولو ۱۱ افتخار کنند. این پاسخ توجه بسیاری را از جمله توییتر جلب کرد.
جوایز
آرمسترانگ جوایز و افتخارات بسیاری از جمله مدال آزادی رئیس‌جمهوری، مدال فضایی کنگره، تندیس و لوح یادبود گودارد رابرت، جایزهٔ سایلوانوس تایر، جام کالیر از انجمن هوانوردی ملی، و مدال طلای کنگره کسب کرده‌است. مکان‌های زیادی از جمله دهانهٔ آرمسترانگ، و سنگ‌های آسمانی از جمله سیارک ۶۴۶۹ آرمسترانگ به افتخار نام او نامگذاری شده‌اند. هم چنین آرمسترانگ افتخار پیاده‌روی هوا و فضا را کسب کرد. آرمسترانگ و خدمهٔ آپولو ۱۱، در سال ۱۹۹۹ دریافت‌کنندگان مدال طلای لانگلی از مؤسسه اسمیتسونیان بودند.
زندگی‌نامهٔ مجاز آرمسترانگ در «اولین مرد:زندگی نیل آرمسترانگ» در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. برای سال‌های بسیاری، نویسندگانی مانند استفن آمبروز، و جیمز میشنر به آرمسترانگ پیشنهاد نوشتن زندگی‌نامهٔ او را دادند، اما آرمسترانگ پس از خواندن یکی از زندگی‌نامه‌های جیمز هانسن، با او توافق کرد.
در سال ۲۰۱۰، بنیاد بررسی فضایی، آرمسترانگ را به عنوان محبوب‌ترین فضانورد برگزید.
او در یک نامهٔ سرگشاده به جانبازان آپولو (جیم لاول و ژن کرنان) اشاره کرد و گفت: «سازمان فضانوردی کشور ما نیم قرن است که انسان به فضا می‌فرستد و در آینده به صورت نامحدود این کار انجام می‌پذیرد.» آرمسترانگ علناً نگرانی‌های خود را در آپولو ۱۱ هنگام فرود بر ماه بیان کرد و گفت که شانس زنده ماندم ۵۰٪ بوده‌است. من بسیار متعجب بودم اما در نهایت موفق شدم بر ماه فرود بیایم.
در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۰، در ۸۰ سالگی، آرمسترانگ گفت: «کشور هلند در یک مأموریت به مریخ او را به عنوان فرماندهٔ مأموریت خواسته بودند.»
رقابت بین‌المللی موسیقی ماریا کانالس
رقابت بین‌المللی موسیقی ماریا کانالس (Concurs Internacional de Música Maria Canals Barcelona؛ ) نام یک رقابت بین‌المللی موسیقی است که همه ساله در «قصر موسیقی کاتالان» در بارسلون برگزار می‌شود.
نیل آرمسترانگ
در فرهنگ عامه
کتاب نخستین انسان: زندگی نیل آرمسترانگ نوشته جیمز آر. هانسن در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. تمرکز اصلی کتاب در نقش آرمسترانگ در پروژه آپولو ۱۱ است اما با این حال در بخش‌هایی از کتاب به زندگی شخصی و جزئیات اخلاقی وی نیز پرداخته می‌شود. کتاب با واکنش‌های عموماً مثبتی همراه شد. در سال ۲۰۱۸؛ کارگردان آمریکایی دیمین شزل بر اساس این کتاب فیلمی اقتباسی تحت عنوان نخستین انسان ساخت که در آن رایان گاسلینگ در نقش نیل آرمسترانگ ظاهر شد.
رقابت بین‌المللی موسیقی ماریا کانالس
این مسابقات در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط نوازندهٔ پیانو «ماریا رِمئی کانالس ئی ثِندروس» (۲۰۱۰–۱۹۱۳) و همسرش «روسند یاتس» (۱۹۷۳–۱۸۹۹) و تنها برای رشتهٔ پیانونوازی، پایه‌گذاری شد؛ اما از سال ۱۹۶۴ میلادی، نوازندگانِ سازهای دیگر موسیقی هم در آن، با یکدیگر رقابت می‌کنند.
نیل آرمسترانگ
ابهامات و اتهامات
در خصوص برنامه آپولو 11 ابهامات و تردید های بسیار جدی وجود دارد در خصوص اینکه این برنامه توسط ناسا کاملا ساختگی می باشد و فیلمی است که وسط استنلی کوبریک فیلمبرداری شده است.
رقابت بین‌المللی موسیقی ماریا کانالس
از همان سالِ تأسیس تا کنون، بیش از ۷۰۰۰ نفر از ۱۰۰ کشور جهان با حدود ۱۸۰ داور بین‌المللی در این مسابقات حضور داشته‌اند و از سال ۱۹۵۸ میلادی، عضوِ «فدراسیون جهانی مسابقات بین‌المللی موسیقی» بوده است.
پوستر این رقابت‌ها، گاهی توسط هنرمندان نامداری چون «خوان میرو»، «آنتونی تاپی‌یس» و «خوان کلاوه» طراحی شده است.
نیل آرمسترانگ
ابهامات و اتهامات
بر اساس سندی که ویکی‌لیکس در نوامبر ۲۰۱۳ منتشر کرد، ناسا در مکاتبات داخلی اعلام کرده که کلیهٔ فیلم‌های اصلی از آن‌چه که «فرود روی ماه» خوانده می‌شود، توسط شرکت امور دیجیتال به نام بربنک پاک شده است!
جالب این‌جاست که در آن زمان مدعی شدند که نیل آرمسترانگ، «فضانورد» ناسا، نخستین فرد بشر است که پا روی ماه گذاشته و آن جملهٔ معروف را گفته "که این گامی کوچک برای یک انسان و گامی بزرگ برای بشریت است." فیلم و عکسی از این لحظه وجود دارد، اما سوالی که پیش می‌آید این است که اگر او نخستین فرد بشر بوده، آن عکس و فیلم توسط چه کسی تهیه شده است؟!
هزاران گاف و اصطلاحاً سوتی در همه این سال‌های از کل ماجرای سری ماموریت‌های آپولو مطرح شده است. برای نمونه، در آن سال‌ها، فیلمی از رییس جمهور آمریکا، ریچارد نیکسون، پخش شد که در لحظه و به صورت زنده و بدون هیچ تاخیری، آن هم از طریق تلفن کابلی معمولی با فضانوردان روی ماه صحبت می‌کند؟! این در حالی است که بشر با همه پیشرفت در فناوری، نتنوانسته پوشش مخابراتی برای بخش اعظم زمین فراهم کند. دقیقاً کابل آن تلفن به کجا وصل بوده و از طریق کدام سیم نیکسون با فضانوردان در ماه صحبت کرد؟
این که در یک شب صاف در کویر، از روی زمین می‌توان هزاران نقطهٔ نورانی درخشان را در اسمان شب مشاهده کرد، اما در تصاویر و فیلم‌های منتشر شده از «فرود روی ماه»، در آسمان هیچ اثری از ستاره‌ها و سیارات و اصولاً هیچ جرم نورانی در آسمان نیست؟!
شواهد در این زمینه بسیار است. کشف نورهایی که از جهات مختلف به تصاویر می‌تابند از روی آنالیز سایه‌های فضانوردان و سفینه و سایر اشیاء حاضر در صحنه (که نشان از منابع نور ساختگی همچون نورافکن سینمایی دارد)، کشف مستقیم نورافکن استودیویی در برخی تصاویر، عوض شدن لباس باز آلدرین در طول فیلم‌های منتشرشده از فرود، کشف نمونه‌های متعدد دستکاری تصاویر و حقه‌های تصویری در آن‌چه ناسا منتشر کرده، جعلی بودن زمین در پس زمینه که از طریق آنالیز رنگ و نور به سادگی فاش شده است، اهتزار و برخاسته بودن پرچم آمریکا آن هم در فضای خلاء ادعایی روی ماه که هوایی در آن نیست که باد جریان پیدا کند، نبودن هیچ اثری از فشار و حرارت فرود در زیر پایه‌های سفینه، اثبات زمینی بودن سنگ‌هایی که ناسا به عنوان سنگ آورده‌شده از ماه به موزه‌ها اهداء کرده است، کشف الگوهای کاملاً یکسان سنگ و عوارض زمین در صحنه‌های مختلف، وجود حرف واضح «C» انگلیسی روی یکی از سنگ‌ها، کشف کابل‌های نگهدارنده در تصاویر بی‌وزنی فضانوردان، به کارگیری تکنیک سادهٔ اسلوموشن برای القای قدم‌زدن فضانوردان در شرایط بی‌وزنی، تصاویر کودکانه و حرکات کاملاً جعلی و اغراق‌آمیز سفینه در حال پرواز روی ماه و... تنها بخشی از ابهامات و نقدهای جدی به برنامه فضایی آپولو و فرود انسان در ماه است.
اما عجیب‌تر از همه فیلم‌هایی است که اخیراً از فیلمبرداری صحنه‌های ماه‌نوردی، دقیقاً مانند آن‌چه به عنوان دستاوردهای پروژه فضایی آپولو (از ژوئیه ۱۹۶۹ تا دسامبر ۱۹۷۲) منتشر شد، به بیرون درز کرده است. ما دقیقاً شاهد صحنه‌های فیلمبرداری (درست مثل یک فیلم سینمایی) از سفینه، ماشین‌های ماه‌نورد، فضانوردان و ...هستیم که از قضاء در آن مقطع به عنوان فیلم‌های فرود در ماه به جهانیان عرضه شد.
در یکی از این فیلم‌ها که توسط فابریتیسو ماتیو بر اساس فیلم‌های آرشیوی با نام «درخشش ماه» تدوین شده، به وضوح استنلی کوبریک را در صحنه‌های مختلف می‌بینیم که در حال طراحی و کارگردانی صحنه‌های فرود سفینهٔ فرود آپولو ۱۱ در صحنهٔ فیلمبرداری است؟!
شارنبک
شارنبک یک شهر در آلمان است که در لونبورگ واقع شده‌است. شارنبک ۳٬۱۹۵ نفر جمعیت دارد.
جک کامرون (بازیکن هاکی روی یخ)
جک کامرون (Jack Cameron; December 3, 1900 – November 29, 1981) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا بود.
۱۵۱۵ (میلادی)
۱۵۱۵ (میلادی) هزار و پانصد و پانزدهمین سال تقویم میلادی است.
ایزر (رود)
ایزر رودی در رون-آلپ است که به رون می‌ریزد. این رود از جنوب شرقی کشور فرانسه می‌گذرد. طول آن ۲۸۶ km است. منبع آن یک یخچال طبیعی با نام «منبع ایزر» است که در ساووآ در مرز با ایتالیا قرار دارد.
بسیاری از کمون‌های فرانسه که در نزدیکی این رود قرار دارند از نام ایزر استفاده کرده‌اند به طور مثال رمن- سور-ایزر. همچنین یکی از دپارتمان‌های فرانسه نام این رود را برخود دارد: ایزر
جووانی بولزونی (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۰۵)
جووانی بولزونی (Giovanni Bolzoni; November 27, 1905 – August 4, 1980) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، باشگاه فوتبال مونتسا، و باشگاه فوتبال پارما اشاره کرد.
۱۵۱۶ (میلادی)
۱۵۱۶ (میلادی) هزار و پانصد و شانزدهمین سال تقویم میلادی است.
چنی، واشینگتن
چنی شهری در شهرستان اسپوکین ایالت واشنگتن است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰۵۹۰ نفر جمعیت داشته است.
ویلیام فرانکلند (آلرژی شناس)
آلفرد ویلیام فرانکلند MBE (۱۹ مارس ۱۹۱۲ – ۲ آوریل ۲۰۲۰) یک متخصص آلرژی و ایمنی‌شناس انگلیسی بود دست‌آوردهایش شامل مقبولیت دادن عمومی به میزان تعداد گرده‌ها به عنوان نوعی اطلاعات مربوط به هواشناسی و همچنین پیش‌بینی افزایش میزان حساسیت به پنی سیلین بود. وی پس از ۱۰۰ سالگی، چند سالی همچنان به کار خود ادامه داد.
باغ ناظر
باغ ناظر، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
سجده سهو
سجده سهو (یک سجده ) شامل دو سجده و یک تشهد و سلام است که به‌خاطر برخی اشتباهات در نماز، واجب می‌شود. این عمل باید بلافاصله بعد از سلام نماز به‌جا آورده شود. ذکر سجده سهو با ذکر سجده‌های نماز متفاوت است. حرف‌زدن غیرعمد در نماز، فراموش‌کردن یک سجده و گفتن غیرعمد «سلام نماز» هنگامی که نباید گفت، از موارد وجوب سجده سهو هستند.
ذکر سجده سهو
در سجده سهو، باید یکی از این ذکرها خوانده شود:
موارد وجوب
براساس فتوای مشهور فقها، سجده سهو در پنج مورد واجب می‌شود:
کج‌رفتاری
کج‌رفتاری یا کژروی به معنی تخلف عمدی از هنجار یا مجموعه هنجارهای معینی است که در جامعه پذیرفته شده‌است. کج‌رفتاری فقط به نحوه عمل فرد مربوط نیست، بلکه به فعالیت‌های گروه‌ها نیز مربوط می‌شود. به افرادی که از هنجارهای پذیرفته شده فراتر می‌روند، کج‌رفتار گفته می‌شود. افراد کج‌رفتار عموماً ضمانت‌های اجرایی رسمی و غیررسمی هنجارها را نادیده می‌گیرند. کج‌رفتاری در جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، روان‌پزشکی و جرم‌شناسی مورد مطالعه قرار می‌گیرد.
آسیب‌شناسی اجتماعی
حوزه‌ای از جامعه‌شناسی که به انحرافات می‌پردازد، آسیب‌شناسی اجتماعی یا جامعه‌شناسی انحرافات نامیده می‌شود. آسیب اجتماعی به هر نوع عمل فردی یا جمعی اطلاق می‌شود که در چار چوب اصول اخلاقی و قواعد عام عمل جمعی رسمی و غیررسمی جامعهٔ محل فعالیت کنشگران قرار نمی‌گیرد و در نتیجه با منع قانونی یا قبح اخلاقی و اجتماعی روبه رو می‌گردد. به همین دلیل کجروان سعی دارند کجروی‌های خود را از دید ناظران، قانون اخلاق عمومی و نظم اجتماعی پنهان سازند؛ زیرا در غیر این صورت با پیگرد قانونی تکفیر اخلاقی و طرد اجتماعی مواجهه می‌شوند.
الموود، نبراسکا
الموود شهری در ایالت نبراسکا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۳۴ نفر بوده‌است.
فتح قراختاییان توسط مغول
فتح قراختاییان توسط مغول (Mongol conquest of the Qara Khitai) امپراتوری مغول قراختاییان (سلسله لیائو غربی) را در سال ۱۲۱۸ میلادی فتح کرد. قبل از تهاجم، جنگ با امپراتوری دولت خوارزمشاهی و غصب قدرت شاهزاده نایمان کوچلک خان، قراختاییان را تضعیف کرده بود.
تمرینات مقاومتی
تمرینات مقاومتی و یا در اصطلاح چتر تمرین مقاومتی {(Umbrella of Resistance Training (URT}، شامل تعدادی از تکنیک‌های تمرینی مختلف است (به عنوان مثال تمرین با وزنه و تمرین قدرتی). با وجود این، معمولاً تمرینات با وزنه شامل فعالیت های ورزشی اجرا شده در برابر یک مقاومت، جهت افزایش قدرت و استقامت می‌باشد. فعالیت های ورزشی معمولاً به تکرارها و ست‌ها تقسیم می‌شوند و با دوره‌های ریکاوری از هم متمایز می‌شوند. مشابه تمرینات پرشدت (HIT)، بهینه سازی جلسات تمرینات با وزنه به دستکاری محرک‌های تمرینی از طریق وزنه‌ها، ست‌ها، تکرارها و ریکاوری بستگی دارد. مدت بین چرخه‌ی تمرین ورزشکاران، مسابقه ویژه ورزشکار و هدف نهایی جلسات تمرین، طراحی جلسات مقاومتی را تحت تأثیر قرار خواهد داد. فعالیتهای ورزشی پلیومتریک نیز ممکن است شامل زیرمجموعه‌های این روش‌های تمرینی باشند که معمولاً دربرگیرنده‌ی فعالیت‌های ورزشی جهشی و پرشی هستند که بر سرعت حرکات و زمان تماس محدود با زمین تأکید می‌کنند که بیشتر در افزایش توان به کار می رود.
شاتل فضایی اندور
شاتل فضایی اِندِور نام یکی از مدارگردهای برنامه شاتل‌های فضایی سازمان هوانوردی و فضایی ملی آمریکا (ناسا) بود که از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۱ در مأموریت‌های ارسال فضانوردان و قطعات فنی به ایستگاه بین‌المللی فضایی از آن استفاده‌شد. این فضاپیما به یاد اولین کشتی جیمز کوک، دریانورد و کاشف و ستاره‌شناس انگلیسی قرن ۱۸ میلادی نامگذاری شده‌است. در سفرهای اولیهٔ جیمز کوک با اندور، او برای دیدن گذر زهره از بین زمین و خورشید به جنوب اقیانوس آرام رفت. عبور زهره بین زمین و خورشید این امکان را به ستاره‌شناسان می‌دهد که فاصلهٔ زمین تا خورشید را اندازه بگیرند و از این به عنوان واحدی برای اندازه‌گیری فضا استفاده کنند. در سال ۱۷۶۹، کوک اولین کسی بود که نقشهٔ نیوزلند را به‌طور کامل کشید و همچنین به هاوایی سفر کرد.
تاریخچه
یک سال پس از فاجعه انهدام فضاپیمای چلنجر در سال ۱۹۸۶، کار ساخت فضاپیمایی برای جایگزینی چلنجر آغاز شد. برای اولین بار بود که برای نامگذاری یک وسیلهٔ فضایی در بین دبستان‌ها و دبیرستان‌های آمریکا مسابقه گذاشتند و در نهایت نام اندور را در سال ۱۹۸۹ بر روی این فضاپیمای بازگشتی گذاشتند. ساخت این فضاپیما در سال ۱۹۹۱ به پایان رسید و سپس در همان سال، برای تحویل به ناسا به پایگاه فضایی کندی در فلوریدا منتقل شد. نخستین پرواز شاتل فضایی اندور در سال ۱۹۹۲ انجام شد که طی آن خدمه شاتل، ماهواره‌ای مخابراتی به نام Intelsat VI F-3 را در مدار تعمیر نمودند. در هفتم ماه مه ۱۹۹۲ زمانی‌که شاتل فضایی ایندیور برای نخستین بار راهی مدار زمین گردید کمی کمتر از دو سال از پرتاب ناموفق ماهواره مخابراتی Intelsat VI F-3 می‌گذشت. موتور مرحله سوم این ماهواره روشن نشده بود و بنابراین ماهواره همچنان در مدار پارکینگ خود در ارتفاع حدود ۳۰۰ کیلومتری به دور زمین می‌چرخید و نتوانسته بود خود را به مدار زمین‌آهنگ در ۳۶۰۰۰ کیلومتری سطح زمین برساند. سه فضانورد از هفت خدمه مأموریت STS49 به مدت ۸ ساعت و در قالب چندین راهپیمایی فضایی موفق شدند موتور مرحله سوم این ماهواره را تعویض و مجدداً آن را در مدار رها کنند تا راهی مقصد نهایی خود در مدار ژئوسنکرون شود.
ویژگی‌ها
اندور از نظر تجهیزات و وسایل، مدرن‌ترین شاتل فضایی ناسا بود. البته طی بررسی و بازطراحی دوبارهٔ شاتل‌، این امکانات به دو شاتل دیگر اضافه شدند. کامپیوترهای قوی‌تر و همچنین سیستم پیشرانهٔ آن در نوع خود منحصر به فرد بودند. بازوی رباتیک که مجهز به یک دوربین پیشرفته و لیزر بود، به شاتل برای پیدا کردن هرگونه صدمه‌ای بر بال‌ها و دماغه آن کمک می‌کرد. شاتل اندور پس از بازسازی‌های مفصل، مجهز به ابزاری شد که می‌توانست به شبکه برق ایستگاه بین‌المللی فضایی متصل شود و توانایی تمدید مدت مأموریت خود از ۱۱ روز به ۲۸ روز را داشته‌باشد.
آخرین مأموریت و بازنشستگی
این شاتل فضایی، برای آخرین بار در تاریخ ۱۶ مه ۲۰۱۱ برای مأموریتی ۱۶ روزه (اس‌تی‌اس-۱۳۴) به فضا پرتاب شد. این پرواز قرار بود روز ۲۹ آوریل صورت گیرد اما تنها سه ونیم ساعت پیش از به پایان رسیدن شمارش معکوس، کارشناسان در یکی از سیستم‌های پیشران این شاتل نقصی فنی را تشخیص دادند و بدین صورت بود که اجازه پرواز اندور لغو شد. پنجره بعدی پرواز هم به دلیل ترافیکی که در برنامه پروازهای فضایی دیگر به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی بود از دست رفت و اندور تا دوشنبه بعد بر سکوی پرواز باقی ماند تا سرانجام راهی آخرین مأموریت خود شد.
شش فضانورد آخرین مأموریت اندور (اس‌تی‌اس-۱۳۴) عبارت بودند از:
مأموریت‌ها
شاتل فضایی اندور در دوران خدمت ۲۰ ساله خود و در طی بیست و پنج مأموریت فضایی، در مجموع ۱۴۸ فضانورد را به فضا برده‌بود (برخی از فضانوردان چندین بار سفر با شاتل‌های فضایی را تجربه می‌کردند) و ۴۴۲۹ بار زمین را دور زد. این شاتل، حدود ۲۸۰ روز را در فضا سپری کرد. اندور یک بار در کنار ایستگاه فضایی میر و ۱۰ بار در کنار ایستگاه فضایی بین‌المللی پهلو گرفت و جمعاً سه ماهواره را در مدار رها کرد. اندور همچنین در کارنامه خود یک مأموریت ویژه برای تعمیر تلسکوپ فضایی هابل را داشت.
تحصیل نال
تحصیل نال (به انگلیسی: Nall) یک شهرک در پاکستان است که در ایالت بلوچستان واقع شده‌است.
هویلاکونکا (کورانی)
هویلاکونکا (به اسپانیایی: Huilacunca) یک کوه در پرو است که در پرو واقع شده‌است. هویلاکونکا ۵٬۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهاب‌واره
در ستاره‌شناسی به قطعه‌های صخره با فلز که در فضا شناورند شهاب‌واره گفته می‌شود. شهاب‌واره‌ها بیشتر اجسام ریزی هستند (به اندازهٔ ته سنجاق) که در فضا حرکت می‌کنند.
یک سیارک یا شهاب‌واره که وارد جو زمین می‌شود شهاب یا شَخانه نام می‌گیرد. به خط درخشانی که بر اثر ورود شهاب‌واره یا حرکت آن در جو ایجاد می‌شود شهاب ثاقِب گفته می‌شودکه ممکن است چندین ثانیه به طول بی انجامد. واژه شهاب عربی و شخانه فارسی است.
زمانی که یک شهاب‌واره به سطح سیاره برخورد کند شهاب‌سنگ (Meteorite) نامیده می‌شود. هر ساله صدها تن غبار شخانه‌ای بر سطح زمین می‌نشیند.
جزایر بیرونی پوهنپئی
جزایر بیرونی پوهنپئی یکی از دو بخش ایالت پوهنپئی در جزایر کارولین در کشور ایالات فدرال میکرونزی است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸، ۲,۱۲۴ نفر بود.
منطقه‌های شهرداری
از بر پایه قوانین ایالت پوهنپئی، جزایر بیرونی پوهنپئی، منطقه‌های شهرداری زیر را در بر می‌گیرد: (جمعیت‌ها در سال ۲۰۰۸ هستند.)
یوگا (ورزش)
یوگا به عنوان ورزش یک فعالیت بدنی است که عمدتاً از حالات مختلف وضعیتی بدن تشکیل می‌شود که اغلب با توالی‌های روان به هم مرتبط می‌شوند، گاهی با تمرینات تنفسی همراه هستند و اغلب با آرامش، دراز کشیدن یا مدیتیشن پایان می‌یابند. یوگا به این شکل در سراسر جهان به ویژه در آمریکا و اروپا محبوب است. یوگا کشسانی ماهیچه‌ها، انعطاف‌پذیری و تعادل را بهبود می‌بخشد و به شما کمک می‌کند تا آرامش داشته باشید و استرس را کاهش دهید. تحقیقات همچنین نشان داده‌است که تمرینات یوگا همچنین استرس، اضطراب، افسردگی و درد مزمن را کاهش می‌دهد. یوگا به شما کمک می‌کند بهتر بخوابید. هنگامی که تمرینات یوگا را در پیش می‌گیرید، هورمون‌های زیادی در بدن شما فعال خواهند شد که در تأمین سلامتی بدن شما و همچنین ادامه زندگی نقش بسیار زیادی ایفا خواهند کرد.
هشدارها
مهم‌ترین نکته برای شروع تمرینات یوگا این است که بدانیم در چه زمانی نباید هر حرکت تمرینی را انجام دهیم. حاملگی، دردهای کمر، ستون فقرات، شانه و زانوها، یائسگی، مشکلات تنفسی، دوران قائدگی و همچنین در مواقعی که فشار خون بالا است، با بعضی از حرکات تمرینی یوگا در تضاد هستند. در هنگام بروز هریک از این موارد نباید بعضی از حرکات را انجام داد یا محدودیت‌هایی برای انجام حرکت تمرینی در نظر گرفت. در هنگام بروز این مشکلات برای انجام حرکت تمرینی بایستی از استاد و مربی مربوط مشورت و راهنمایی بگیرید. چنانچه از مشکلات جسمی رنج می‌برید بهتر است پیش از اقدام به انجام تمرینات یوگا با پزشک مربوط مشاوره داشته باشید.
جو نواندایک
جو نواندایک (Joe Nieuwendyk؛ زادهٔ September 10, 1966) بازیکن هاکی روی یخ اهل کانادا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار افتخارات هاکی و جام استنلی شده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کلگری فلیمس اشاره کرد.
ایسوس
ایسوستِک کامپیوتر اینکورپوریتِد (به چینی سنتی: 華碩電腦股份有限公司؛ به پین‌یین: Huáshuò Diànnaǒ Gǔfèn Yǒuxiàn Gōngsī) که معمولاً با نام‌های ایسوس یا اَسوس شناخته می‌شود، ابرشرکت تولیدکنندهٔ فناوری تایوانی است که در ۲ آوریل ۱۹۸۹ تأسیس شد. دفتر مرکزی ایسوس در تایپه، پایتخت تایوان قرار دارد. محصولات اصلی آن شامل مادربورد، مادربورد سِرور، رایانهٔ شخصی، سیستم سِرور، لپ‌تاپ، نمایشگر، کارت گرافیک، و دستگاه‌های اینترنت پهن‌باند می‌شود. از دیگر محصولات این شرکت می‌توان به تلفن همراه، رایانهٔ جیبی، درایوهای نوری، روتر ارتباط بی‌سیم، وبکم و تجهیزات شبکه اشاره کرد. اِیسوس‌تک برای دیگر فروشندگان قطعات رایانه‌ای چون هیولت پاکارد و آی‌بی‌ام نیز، خدمات تولیدی ارائه می‌دهد.
این شرکت توسط چهار مهندس کامپیوتر که سابقاً در شرکت رایانه‌ای «اِیسر» فعالیت می‌کردند در تاریخ ۲ آوریل ۱۹۸۹ در تایوان تأسیس شد. در حال حاضر این شرکت، به غیر از کشور مبدأ، محصولات خود را در سایر کشورهای ۵ قارهٔ جهان نیز توزیع می‌کند. نام آن از ۴ حرف آخر کلمه پگاسوس (اسب بالدار افسانه‌های یونان باستان) گرفته شده‌است. ایسوس، بزرگ‌ترین شرکت تولیدکنندهٔ مادربورد در دنیاست و از 26 نوامبر 2008 به مدت یک سال یعنی تا ۲۶ نوامبر ۲۰۰۹، در بیش از ۲۹ درصد رایانه‌های دنیا و بیش از هر شرکت دیگری، از مادربوردهای این شرکت استفاده شده‌است. درآمد شرکت ایسوس در سال ۲۰۰۹ میلادی، ۲۱٫۹ میلیارد دلار و سود آن حدود ۵۲۲ میلیون دلار بوده‌است.
از محصولات موفق ایسوس می‌توان به نت‌بوک ئی‌ئی‌ئی پیسی اشاره کرد که در سال ۲۰۰۷ به بازار ارائه شده و جوایز متعددی را از آن خود کرده‌است. این نت‌بوک کوچک، ارزان و سبک‌وزن برای کاربران کم‌تجربهٔ رایانه که به تمام ابزارهای یک رایانهٔ کامل احتیاجی ندارند، طراحی شد و به‌خاطر برنامه‌های سازگار با اینترنت در آن، به «نِت‌بوک» شهرت یافت. با استقبال بازار از این محصول، دیگر شرکت‌های رقیب مانند ایسر، لِنووُ، توشیبا، دِل و هیولت پاکارد نیز، بیدرنگ به ساخت نت‌بوک‌های مشابه پرداختند و شرکت ایسر در فروش این نوع محصول، از ایسوس پیشی گرفت.
و از دیگر محصولات موفق ایسوس، می‌توان به نکسوس ۷ نسل اول اشاره کرد.
در سال ۲۰۱۰، این شرکت یک خانوادهٔ جدید را با نام «ای‌پَد» (EeePAD) به سبد تولیدی خود اضافه نمود. همچنین ایسوس، نخستین نوت‌بوک سه‌بعدی بدون نیاز به عینک را در نمایشگاه سبیت ۲۰۱۱ رونمایی کرد.
لپ تاپ
ایسوس هم‌اکنون نوتبوک ‌ها و لپ‌تاپ های ویندوز خود را به عنوان سری VivoBook، سری گیمینگ ROG، سری TUF، سری Zenbook، سری ASUSPRO به فروش می‌رساند. لپ تاپ‌های سری ROG از معروف‌ترین لپ‌تاپ‌های گیمینگ ایسوس هستند، به شکلی که این شرکت برای طرفداران بازی‌های کامپیوتری این سری را عرضه کرده‌است. سری ROG به معنای Republic Of Gamers یا جمهوری گیمرها است.
گوشی هوشمند
ایسوس در حال حاضر یکی از تولیدکنندگان گوشی هوشمند مخصوص بازی است (گوشی موبایل گیمینگ) این گوشی‌های مخصوص بازی سری راگفون (ROG) ایسوس نام دارد.
رقبا
تلفن هوشمند و تبلت: سامسونگ، هواوی، شیائومی، میزو، اپل و غیره
لپ‌تاپ: گیگابایت، ام‌اس‌آی، اچ پی، دل و غیره
مادربرد: گیگابایت، ام‌اس‌آی، فاکسکان، ازراک و غیره
کارت گرافیک: گیگابایت، ام‌اس‌آی و غیره
بنیان‌گذاران شرکت ایسوس
شرکت ایسوس در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. این شرکت تایوانی است. ایدهٔ شرکتی که در نهایت به ایسوس تبدیل شد، با گفتگو در یک کافی‌شاپ در تایپه آغاز شد، جایی که چند مهندس جاه‌طلب رؤیای ایجاد یک «شرکت کوچک و زیبا» را به اشتراک گذاشتند. بنیانگذاران ایسوس مشغول کار در اولین دفتر تایپه در سال ۱۹۸۹ بودند. این شرکت توسط آقایان تد هسو، وین شه و تی.اچ. تانگ بنیان گذاشته شد.
والنتینو ماکی
والنتینو ماکی (Valentino Macchi؛ August 4, 1937 – 1937:8:4, March 19, 2013) هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به صلاح مملکت خویش، بیگانه، افسون‌شده، بوکاچو ۷۰، سدوم و گمورا، ساعت بیست و پنج، ساحره‌ها، رام کردن زن سرکش، بیشتر از یک معجزه، ارواح – به سبک ایتالیایی، تابلوی خانواده در صحنه‌ای از زندگی روزانه و یانکی'' اشاره کرد.
کاده (زاکسن-آنهالت)
کاده (به آلمانی: Kade) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در یریشو واقع شده‌است. کاده ۷۳۵ نفر جمعیت دارد.