cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
دابلیو. آر. برنت
'''دابلیو. آر. برنت''' (W. R. Burnett؛ زاده November 25, 1899 درگذشته April 25, 1982) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
روزی روزگاری یک پلیس
روزی روزگاری یک پلیس (Byl jednou jeden polda) یک فیلم کمدی چکی به کارگردانی یاروسلاو سوکوپ است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. از بازیکران این فیلم می‌توان به رودولف هروشینتسکی و سیمونا کرائینووا اشاره کرد.
هری ساکمن
هری ساکمن (Harry Sukman؛ December 2, 1912 – ۱۹۱۲:۱۲:۰۲, ) یک موسیقی‌دان و آهنگساز سینما و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هری ساکمن ۴ مرتبه نامزد دریافت جایزه اسکار بود که از این میان، یک مرتبه در سال ۱۹۶۰ میلادی، بابتِ موسیقیِ فیلمِ «ترانه بی‌پایان» برندهٔ جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم شد. وی یک بار نیز نامزد دریافت جایزه امی شده بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به چاپارل اشاره نمود.
فدرا
فدرا ، در اساطیر یونان دختر مینوس و پاسیفائه است.
پس از مرگ مینوس، پسرش دئوکالیون، خواهرش فدرا را به همسری تسئوس درآورد تا اتحادشان را محکم کند. تسئوس درگذشته با خواهر فدرا، آدریانه ازدواج کرده اما او را رها کرده بود.
فدرا عاشق هیپولوتوس، پسر تسئوس شد. اما هیپولوتوس عشق او را نپذیرفت. پس فدرا او را متهم کرد که قصد تجاوز داشته، سپس خود را به دار آویخت. هیپولوتوس نیز از نفرین پدر درگذشت.
نیدرهاوزن ان در آپل
نیدرهاوزن ان در آپل (به آلمانی: Niederhausen an der Appel) یک شهر در آلمان است که در دنرسبرگکرایس واقع شده‌است. نیدرهاوزن ان در آپل ۲۴۴ نفر جمعیت دارد.
لئونید سوبینوف
لئونید سوبینوف (Леони́д Вита́льевич Со́бинов؛ June 7, 1872 – 1872:6:7, October 14, 1934) خواننده اپرا با صدای تنور و وکیل اهل امپراتوری روسیه بود که محبوبیتش تا دوران اتحاد جماهیر شوروی ادامه یافت. او در سال ۱۹۲۳ به عنوان هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه برگزیده شد.
فهرست سفیران الجزایر در ایران
سفیر الجزایر در تهران نماینده رسمی دولت الجزایر در ایران است. روابط سیاسی دو کشور از زمان پهلوی دوم برقرار شده‌است
یک شب گردش
یک شب گردش (A Night Out) فیلمی به کارگردانی چارلی چاپلین است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چارلی چاپلین، بن ترپین، ادنا پرواینس، لئو وایت و باد جیمیسون اشاره کرد.
سیکو هاشیموتو
سیکو هاشیموتو (Seiko Hashimoto؛ زادهٔ October 5, 1964) اسکیت‌باز سرعت، سیاستمدار، دوچرخه‌سوار، و دوچرخه‌سوار پیست اهل ژاپن است.
مری استر، فلوریدا
مری استر شهری در شهرستان اوکالوسا ایالت فلوریدا است که در سال ۱۹۴۶ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۸۵۱ نفر جمعیت داشته و مساحت آن نیز ۴٫۰ کیلومتر مربع است.
یندا
یندا (به انگلیسی: Yenda) یک شهرک در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
لمور، کالیفرنیا
لمور شهری در شهرستان کینگز ایالت کالیفرنیا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۴۵۳۱ نفر جمعیت داشته است.
فایاکس
فایاکس در اسطوره‌های یونان، کشوری در جزیره سخریا است.
مردم این سرزمین فایاکی‌ها خوانده می‌شدند و افرادی خوش‌گذران و مهمان‌نواز بودند.
نیو سیتی، ایلینوی
نیو سیتی (به انگلیسی: New City) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ایلینوی واقع شده‌است.
کیری‌تانپو
کیری‌تانپو (Kiritanpo) نوعی غذا در آشپزی ژاپنی است که بیشتر در استان آکیتا تهیه می‌شود. در این نوع غذا برنج ژاپنی به حدی پخته می‌شود که تقریباً له شود سپس این برنج بر روی یک سیخ از سدر ژاپنی شکل داده می‌شود و بر روی یک اجاق سر باز پخته می‌شود. کیری‌تانپو پس از پخت با میسو طعم داده شده و سرو می‌شود یا در داخل سوپ ژاپنی یا نابه‌مونو ریخته می‌شود.
والریا د فرانچیشیس
والریا د فرانچیشیس (Valeria De Franciscis؛ December 14, 1915 – 1915:12:14, February 9, 2014) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به نهار نیمه اوت اشاره نمود.
موراکرستور
موراکرستور یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در زالا واقع شده‌است.
سنتونوفریو (کالابریا)
سنتونوفریو (به ایتالیایی: Sant'Onofrio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویبو والنتیا واقع شده‌است. سنتونوفریو ۱۸٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۲۰۲ نفر جمعیت دارد.
زوتسورو
زوتسورو (Zuzzurro؛ August 21, 1946 – 1946:8:21, October 24, 2013) هنرپیشه و کمدین اهل ایتالیا بود.
لوری اندیکات
لوری اندیکات (Lori Endicott؛ زادهٔ august 1, 1967) بازیکن والیبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
زوتسورو
از جمله فیلم‌های او می‌توان به همه مردان بی‌کفایت اشاره نمود.
یاروسلاو سوکوپ
یاروسلاو سوکوپ (Jaroslav Soukup؛ زادهٔ November 19, 1946) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده اهل جمهوری چک است. وی دانش‌آموختهٔ دانشکده سینما و تلویزیون آکادمی هنرهای نمایشی در پراگ است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به روزی روزگاری یک پلیس اشاره نمود.
نیدرهایمباخ
نیدرهایمباخ (به آلمانی: Niederheimbach) یک شهر در آلمان است که در ماینتس-بینگن واقع شده‌است. نیدرهایمباخ ۸۰۸ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهر Champtoceaux خواهرخواندهٔ نیدرهایمباخ هست.
سکندر لودی
نظام خان سکندر لودی بن بهلول (درگذشت: ۲۱ نوامبر ۱۵۱۷) دومین فرمانروا از سلطان‌های دهلیاز پشتون هایه قبیله لودی بود که حدود ۳ دهه بر بخش بزرگی از هندوستان فرمان راندند.
سکندر لودی بخش بزرگی از زمان فرمانروایی‌اش را در جنگ و لشکرکشی سپری کرد.
سکندر به زبان فارسی توجه داشت و خود به فارسی شعر می‌گفت و «گلرخی» تخلص می‌کرد. از جمله اصلاحاتی که در زمان خود انجام داد قرار دادن زبان فارسی به عنوان زبان حسابداری و دفتر حساب در هندوستان بود. او نخستین پادشاهی بود که زبان فارسی را در هند زبان رسمی دربار می‌کرد.
''
سکندر لودی در سال ۱۵۱۷ میلادی درگذشت و آرامگاه او در دهلی نو است.
بیماری‌های ناقل بوسیله آب
با رشد صنعت در قرن ۱۹ میلادی بسیاری از رودها مملو از مواد زاید و حتی برخی به فاضلاب تبدیل شدند. در اوایل دوران رشد صنعت، آب آشامیدنی بسیاری از شهرها به وسیله رودهایی که مواد زاید و فاضلاب خود را در آن می‌ریختند، تأمین می‌شد. نتیجه این عمل شیوع وبا، تیفویید و سایر بیماری‌ها بود.
برای مثال: در قرن ۱۹ با آلودگی رودخانه تیمز که مملو از مواد زاید و سمی شده بود، وبا شیوع یافت و ۲۰ هزار نفر را در انگلیس کشت. بیماری تیفویید در همین دوران بسیاری از شهرهای آمریکا را فرا گرفته بود. تا اواخر دهه ۱۹۶۰ این‌طور تصور می‌شد که رودها و دریاچه‌ها محلی برای تخلیه آلودگی‌های صنعتی هستند.
تاریخچه
بیماری‌های منتقله از طریق آب، زمانی به اشتباه توسط تئوری میاسما یعنی گسترش بیماری‌ها از طریق هوا شناخته می‌شد. تا اینکه مردم شروع به یافتن رابطه‌ای بین کیفیت آب و بیماری‌های منتقله از طریق آب کردند. این امر منجر به روش‌های مختلف خالص‌سازی آب، مانند فیلتر شنی و کلرزنی آب آشامیدنی گردید. بنیان‌گذاران میکروسکوپ (ریزبینی)، آنتونی فان لیوونهوک و رابرت هوک، از میکروسکوپ تازه اختراع شده برای کشف رابطه آب و بیماری استفاده کردند. آنها برای اولین بار ذرات ریز مواد معلق در آب را مشاهده نمودند و به این ترتیب زمینه برای درک آینده از پاتوژن‌ها و بیماری‌های منتقله از آب فراهم گردید.
۱۷ شهریور
۱۷ شهریور صد و هفتاد و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۹۳ روز (۱۹۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
جیامارکو فرزا
جیامارکو فرزا (Giammarco Frezza؛ زادهٔ September 12, 1975) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال لودیجیانی کالچو، باشگاه فوتبال کیه‌وو ورونا، باشگاه فوتبال سالرنیتانا، باشگاه فوتبال فوجا، باشگاه فوتبال آ.اس. رم، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا، و باشگاه فوتبال پالرمو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
روکلاک، داکوتای شمالی
روکلاک شهری در ایالت داکوتای شمالی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۰۱ نفر بوده‌است.
ایندیاناپلیس (اکلاهما)
ایندیاناپلیس (به انگلیسی: Indianapolis) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اکلاهما واقع شده‌است. ایندیاناپلیس ۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰۸٫۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوتوریچی (صربستان)
بوتوریچی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکساندراواک واقع شده‌است. بوتوریچی ۲۶۳ نفر جمعیت دارد.
دیسارت، آیووا
دیسارت شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۳۷۹ نفر بوده‌است.
لیگ آزادگان ۷۱–۱۳۷۰
لیگ آزادگان ۷۱–۱۳۷۰ اولین دوره لیگ آزادگان و دهمین دوره لیگ فوتبال ایران که توسط فدراسیون فوتبال ایران برگزار شد.
تیم پاس تهران برای سومین بار قهرمان این دوره از رقابت‌ها شد و به مسابقات جام باشگاه‌های آسیا ۹۳–۱۹۹۲ راه پیدا کرد
حاشیهٔ جنجالی لیگ
از دیگر اتفاقات جالب این فصل از لیگ باشگاهی ایران عدم حضور تیم سپاهان در فصل بعد مسابقات بود. تیم سپاهان که در پایان این فصل عنوان ششم جدول را کسب کرد ولی به دلیل عدم کسب مجوز حضور در لیگ در مسابقات انتخابی استان اصفهان از بازیهای فصل بعد محروم شد.
قهرمان (فیلم ۱۹۱۵)
قهرمان (The Champion) فیلمی به کارگردانی چارلی چاپلین است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد.
مجسمه آوتیک ایساهاکیان (گیومری)
مجسمه آوتیک ایساهاکیان (Ավետիք Իսահակյանի հուշարձան) یک مجسمه برنزی در روبه‌روی تئاتر گیومری در میدان تئاتر شهر گیومری استان شیراک کشور ارمنستان است.
تاریخچه
طراح و سازنده این مجسمه نیکوغایوس نیکوغوسیان است که این مجسمه یادبود را برای آوتیک ایساهاکیان، شاعر و نویسنده ارمنی در سال ۱۹۸۸ میلادی ساخته است.
جانی دی گرگوریو
جانی دی گرگوریو (Gianni Di Gregorio؛ زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۹۴۹) یک هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، و کارگردان فیلم اهل ایتالیا است.
ریچارد و موریس مک‌دونالد
ریچارد و موریس مک‌دونالد برادران مک‌دونالد بودند، ریچارد مک‌دونالد (زاده ۱۶ فوریه ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۸) و موریس مک‌دونالد (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۱ دسامبر ۱۹۷۱) کارآفرین و آشپزهای غذای فوری آمریکایی بود، که در سال ۱۹۴۰ نخستین شعبه از رستوران‌های مک‌دونالدز را در سن برناردینو، کالیفرنیا راه‌اندازی کردند، سپس در پی مشارکت با ری کراک در سال ۱۹۵۸ شرکت مک‌دونالدز را تأسیس نمودند. امروزه مک‌دونالدز با در اختیار داشتن شبکه‌ای از ۳۶،۹۰۰ شعبه، بزرگترین رستوران زنجیره‌ای جهان بشمار می‌آید.
نیدر-هیلبرسهایم
نیدر-هیلبرسهایم (به آلمانی: Nieder-Hilbersheim) یک شهر در آلمان است که در ماینتس-بینگن واقع شده‌است. نیدر-هیلبرسهایم ۶۲۹ نفر جمعیت دارد.
رنو لوتانگ
رنو لوتانگ (Renaud Letang؛ زادهٔ ژانویهٔ ۱۹۷۰ میلادی در تهران) یک موسیقی‌دان، مهندس صدا و تهیه‌کننده موسیقی اهل فرانسه است.
او تهیهٔ آلبوم‌هایی برای مانو چائو، فایست، امیلی سیمون، الن سوشون، فیلیپه کاتینه، پیچز، رنو، ایدیر، جین برکین، عبدالملک، آریل دومبال، ساول ویلیامز، ببه و جارویس کوکر را برعهده داشته است. او همچنین در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، مهندسی صدای تمامی اجراهای زندهٔ ژان میشل ژار را بر عهده داشت.
وی در سال ۱۹۹۶ میلادی برندهٔ ویکتوار دُ لا موزیک شد.
۱۸ شهریور
۱۸ شهریور صد و هفتاد و سومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۹۲ روز (۱۹۳ روز(در سال کبیسه) باقی‌است.
سیگران کراوزه
سیگران کراوزه (Sigrun Krause; January 28, 1954 – ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل آلمان بود.
منسیوس
مِنگ‌زی یا منسیوس فیلسوف چینی سدهٔ چهارم پیش از میلاد است. او در در ایالت ژو متولد شد و در  در ۸۳ سالگی درگذشت. او پیرو کئونگ چی نوادهٔ کنفوسیوس بود و در راه گسترش و به کرسی نشاندن اندیشه‌های کنفوسیوس کوشا بود. اندیشه‌های او در شکل‌دادن نوکنفوسیوس‌گرایی اثرگذار بود.
او را دومین فیلسوف مهم کنفسیوس‌گرایی پس از خود کنفوسیوس می‌دانند.
منابع
Wikipedia contributors, "Mencius," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mencius&oldid=291643702 (accessed May 25, 2009).
نیو هوپ، شهرستان نیکولاس، ویرجینیای غربی
نیو هوپ (به انگلیسی: New Hope) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نیکولاس، ویرجینیای غربی واقع شده‌است.
اوآخاکا
اوآخاکا یکی از سی و یک ایالت مکزیک است. این ایالت دارای ۵۷۱ بخش است و مرکز آن اوآخاکا د خوارز است.
پستاندار کوچک
پستانداران ، زیرمجموعه‌ای از پستانداران بر اساس توده بدن و اندازه آنها هستند. اندازه مختلف به عنوان حد بالایی استفاده شده‌است. برنامه بین‌المللی زیست‌شناختی، پستانداران کوچک را گونه‌هایی با وزن تا ۵ کیلوگرم تعریف کرده‌است. از سوی دیگر، اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) راسته‌های جوندگان، حشره‌خواران درختی و هوچرب‌کورسانان را تحت عنوان پستانداران کوچک دسته‌بندی می‌کند.
اکثریت چشمگیری از گونه‌های پستانداران در دسته پستانداران کوچک قرار می‌گیرند. آنها در محدوده گسترده‌ای از زیستگاه‌ها و مناطق آب‌وهوایی یافت می‌شوند.
مروان دوم
مروان بن محمد ملقب به مروان دوم (زاده ۷۲ قمری/ ۶۹۱ میلادی - درگذشته ۱۳۲ قمری/ ۷۵۰ میلادی) آخرین خلیفه اموی در دمشق بود که پس از پسر عمویش ابراهیم بن ولید در سال ۱۲۷ هجری/ ۷۴۴ میلادی به خلافت رسید و تا زمان کشته شدنش در سال ۷۵۰ میلادی خلیفهٔ زمان خود بود. وی قبل از آن، فرماندار ارمنستان و آذربایجان بود. مروان در طول دوران خلافتش، با ضحاک بن قیس، رهبر خوارج و نیز سلیمان بن هشام بن عبدالملک در عراق درگیر بود. در اردن، ثابت بن نعیم جذامی علیه وی شورید. مروان این شورشها را سرکوب کرد، و فرماندار دیگری را برای عراقین برگزید. مروان حمار پایتختش را از دمشق به حران منتقل کرد، بنابراین از سال ۷۴۴ تا سال ۷۵۰ میلادی حران پایتخت خلافت امویه بود. سفاح (اولین خلیفهٔ عباسی) عموی خویش عبدالله بن علی بن عبدالله بن عباس را به جنگ وی فرستاد تا نیروهای اموی را از بین برده و مروان را از میان بردارد. مروان ثانی در جنگ زاب که با سپاهیان بنی عباس کرد، مغلوب شد و به مصر گریخت و در آنجا به دست یکی از طرفداران بنی عباس کشته شد و سر او را برای سفاح فرستادند. با مرگ مروان خلافت اموی از سرزمین‌های شرق برچیده شد، گرچه این حکومت در اندلس باقی ماند.
فاشا (لیگوریا)
فاشا (به ایتالیایی: Fascia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان جنوا واقع شده‌است. فاشا ۱۱٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰ نفر جمعیت دارد و ۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بو فلین
بو فلین (Beau Flynn) یک تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است؛ که بیشتر برای تهیه‌کنندگی فیلم‌هایی نظیر آسمان‌خراش، رمپیج، هرکول، جانگل کروز و همکاری‌هایش با دواین جانسون شناخته می‌شود.
یوئن وا
یوئن وا (元華؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۵۰) هنرپیشه اهل هنگ کنگ است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به استاد، همیشه اژدها، پنجه در پنجه، جوانک تبتی، هفت مبارز کوچک دلیر، در جستجوی جکی، ایپ من، استاد زد: میراث ایپ من و برادر خوبم دودو اشاره کرد.
ایندیاناپلیس (آیووا)
ایندیاناپلیس (به انگلیسی: Indianapolis) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آیووا واقع شده‌است. ایندیاناپلیس ۲۴۲٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فنی بی، قلمرو شمالی
فنی بی (به انگلیسی: Fannie Bay) یک حومه شهر در استرالیا است که در قلمرو شمالی (استرالیا) واقع شده‌است.
خانات باکو
خانات باکو خان‌نشینی تابع دولت ایران در منطقه کنونی جمهوری آذربایجان بود که از دوران امپراتوری صفوی تا سال ۱۸۰۶ میلادی بر منطقه باکو و اطراف آن حکومت می‌کرد. خانات باکو تنها یکی از خانات به وجود آمده در دوران سلطه ایران بر منطقه بوده‌است. در دوران تسلط دولت ایران بر این مناطق، حاکم هر خانات را خان می‌گفتند که در اداره برخی امور دارای استقلال بود اما در کل تابع و خراجگزار شاه ایران بود.
این خانات توسط درگاه قلی خان از تبار ایل افشار که این مناطق به پدران قزلباشش اعطا شده بود، بنیان‌گذاری شد. این خانات در دوران پسر وی، میرزا محمد خان، نسبتاً مستقل بود اما بعدها وابسته به خانات قدرتمندتر قوبا شد. در دهه ۱۷۷۰، مبارزات داخلی و جدال‌ها در این خانات سرانجام باعث شد که حسین قلی خان بتواند حاکمیت بر این خانات را از برادر متمایل به روسیه خود، محمد قلی خان، بدست بگیرد.
روسیه درصدد بود که این مناطق را در دوران جنگ‌های ایران و روسیه (۱۸۰۴-۱۸۱۳) به اشغال خود درآورد. روس‌ها به فرماندهی پاول سیسیانوف به شهر باکو حمله کردند اما حسین قلی خان، حاکم این شهر توانست سیسیانوف را در فوریه ۱۸۰۶ به هلاکت رساند و سر وی به تهران و نزد فتحعلی شاه فرستاده شد. سرانجام در سپتامبر سال ۱۸۰۶، روس‌ها توانستند وارد شهر شوند. حسین قلی خان نیز توسط روس‌ها تبعید شد.
فهرست سفیران نیوزیلند در ایران
این سفارتخانه در تهران، پایتخت ایران واقع است. نیوزلند از سال ۱۹۷۵م. سفیر مقیم در ایران دارد. سفیر حاضر در ایران همزمان به عنوان بالاترین مقام مسئول نیوزلند در پاکستان معتبر (سفیر آکردیته) است، پیش از تأسیس سفارت نیوزلند در کابل سفیر نیوزلند در ایران نماینده دولت نیوزلند در افغانستان نیز بود.
لوسنا لانگر
لوسنا لانگر (Lucyna Langer؛ زادهٔ January 9, 1956) ورزشکار دو و میدانی اهل لهستان است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
ایگل گروو، آیووا
ایگل گروو شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳٬۵۸۳ نفر بوده‌است.
کامی پیسارو
یاکوب آبراهام کامی پیسارو (Jacob Abraham Camille Pissarro) (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۸۳۰ – درگذشته ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳) نقاش دریافتگر (امپرسیونیست) دانمارکی-فرانسوی بود.
کامی پیسارو نقاشی است که نه تنها او را بنیان‌گذار دریافتگری (امپرسیونیسم) می‌دانند، بلکه وی را استاد چهار نقاش بزرگ پسادریافتگر، از جمله سزان، گوگن و ون‌گوک، می‌خوانند. او از استادان پل گوگن بود. رنوآر چهره‌نگاره‌های پیسارو از مردم عادی را انقلابی می‌خواند. وی تنها هنرمندی بود که آثارش بین سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۸۸۶ در هر هشت نمایشگاه آثار دریافت‌گرانه پاریس به معرض نمایش درآمدند.
از کودکی تا آغاز جوانی
کامی پیسارو در ژوئیه ۱۸۳۰، در یکی از جزایر صخره‌ای بکر کشور دانمارک در سنت توماس متولد شد. پدرش در بندر شارلوت آمالی به پیشه پر رونق آهن فروشی اشتغال داشت. دربارهٔ والدین او چیز زیادی نمی‌دانیم، جز آنکه پدرش، آبراهام گابریل پیسارو، یهودی فرانسوی‌تباری بود که اصلیت پرتغالی داشت و نیز مادرش، راکویل مانزانو، از تبار دو رگه اروپایی – آفریقایی بود. کامی خیلی زود استعداد استثنایی اش را در طراحی بروز داد، اما والدینش که ترجیح می‌دادند آینده او را آینده یک تجارت‌پیشه مجسم کنند، در ابتدا تمایلی برای تشویق او از خود نشان ندادند.
در سال ۱۸۴۱ خانواده‌اش تصمیم گرفتند او را برای تحصیل به فرانسه بفرستند؛ و او بعد از سفری طولانی به پاسی رسید و در یک مدرسه شبانه‌روزی به مدیریت آقایی به نام ساواری مسکن گزید. آقای ساواری به استعداد شاگرد جوان خودش پی برد و بر خلاف تمایل صریح والدین او، وی را به تکمیل استعداد خود و ادامه تلاش برای هنرمند شدن تشویق کرد. به رغم منع پدر کامی، که ابداً خیال نداشت به پسر خود اجازه پرداختن به چنین کارهای به زعم خود بدی را بدهد، آقای ساواری، که استعداد بالقوه این جوان را قدر می‌نهاد، به او اجازه داد که در گردش‌ها و اوقات استراحت و تعطیلات خود میل هنری خویش را اقناع کند، تا به این ترتیب با امور مدرسه‌اش تداخلی پیش نیاید و ضمناً با آقای پیسارو آشکارا مخالفت نشده باشد.
آغاز به تجارت
زمانی که کامی به هفده سالگی رسید و احساس شد که تحصیلاتش به حد کفایت رسیده‌است، او را به سنت توماس فراخواندند تا کارآموزی در امور بازرگانی را آغاز کند. او به مدت ۵ سال منتهای کوشش خود را به کار برد تا هم به کار بازرگانی هم به هنر خود بپردازد، اما فشار کار تجارت هر روز غیرقابل تحمل‌تر از روز پیش می‌شد.
آغاز به کار طراحی
در حوالی سال ۱۸۵۰ فریتس مل بی، نقاش دانمارکی که از سوی کشور متبوع خود برای مطالعه در وضیعت این مستعمره دوردست دانمارک به سن توماس فرستاده شده بود، متوجه جوانی شد که در فواصل کار تجاری خود در بندر به طراحی می‌پرداخت. به زودی بین دو جوان رابطه دوستی برقرار شد. مل بی اندکی مسن‌تر بود و از این‌رو در زندگی هنری خود کمی پیش تر بود. کامی پیسارو عمیقاً تحت تأثیر او قرار گرفت تا آنجا که در اثر تشویق‌های او مصمم شد ار حرفه خود بگریزد و همراه او به کاراکاس و ونزوئلا برود.
شروع زندگی مستقل
در ۱۲ نوامبر ۱۸۵۲ همراه با مل بی وارد بندر لا گوایرا شدند. تقریباً، بلافاصله، پیسارو وارد مجمعی از افراد با فرهنگ گردید که اکثراً دوستار موسیقی بودند. در اوت ۱۸۵۴ به تنهایی به سن توماس برگشت و بعد در ۱۸۵۵ به فرانسه رفت تا برای همیشه آنجا بماند. در این هنگام، پدرش که تمایلات هنری پسر به خوبی برای او ثابت شده بود دیگر برای جلوگیری از آن‌ها کوششی نمی‌کرد. بی شک او نیز این حقیقت را پذیرفته بود که پسرش، که در آن زمان ۲۵ ساله بود، در کار تجارت ابداً استعدادی ندارد؛ بنابراین با موفقیت خانواده شروع به ادامه تحصیل در پاریس کرد، اکنون می‌توانست به معاشرت با هنرمندان مسن‌تر از خود و حتی استادانی چون کامی کورو (که او را در خانه خود مسکن داد) تکیه کند.
مهارت در منظره‌پردازی
مهارت خاص او در منظره‌سازی آشکار بود، منظره‌های مورد علاقه او اکثراً مناظر بیگانه و غیر فرانسوی بودند. او تا سال‌های متمادی خاطرات مناطق گرمسیری را چنان خوب به یاد می‌آورد که آن‌ها را با همه ویژگی‌هایشان نقاشی می‌کرد. همان زندگی گیاهی که با نخل‌های بلند و رنگ پردازی گرم و افق‌های گسترده دوردست نمایانده می‌شد و انسان تکرار و بازتاب آنرا، بعدها، در بهترین تابلوهای امپرسیونیستی می‌یابد. پیسارو از همه بیشتر به توصیه‌های آنتون مل بی (برادر فریتس مل بی) که در زمان اقامت در هند غربی دوست و مشاور او بود، گوش فرا می‌داد، خود او نیز نقاش بود. او با آغوش باز از پیسارو استقبال کرد.
ابتدای مسیر طلایی
سال ۱۸۵۵ برای این مرد جوان فرصتی طلایی بود که با استفاده از آن توانست فعالیت هنری خویش را آغاز کند و برای خود نقطه اتکایی تدارک ببیند. بخش هنرهای زیبای نمایشگاه بین‌المللی شامل همه نام‌های مشهور بود و انگر و دولاکروا را به مبارزه با یکدیگر کشانیده بود. ظاهراً هم‌زمان با برپایی همین نمایشگاه بود که پیسارو را تب هواخواهی از کورو فراگرفت. شاید در همان‌جا بود که او احساس کرد کششی نیز به جانب دوبین یی و میله دارد. با مشاهده آثار این نقاشان پیسارو فهمید که دیگر نمی‌تواند به خاطرات خویش تکیه نماید. او درک کرد که مشاهده بی واسطه می‌تواند آزاداندیشی تازه‌ای به او بدهد پس پند کوربه را گوش داد (باید به میان کشتزارها بروی، الهه موسیقی در دل جنگل هاست). در طی همین جستجوها با لودوویک پی یت، شان رویی ژان آلفرد دبروسه، و نیز کلود مونه آشنایی یافت.
اولین نمایشگاه
سال ۱۸۵۹ را شاید بتوان سال شروع فعالیت رسمی او به حساب آورد، برای نخستین بار در سالن رسمی تابلویی یه نمایش گذاشت: این تابلو منظره‌ای در مون مورنسی بود. در ۱۸۶۳ با ارسال ۳ تابلو به نمایشگاه مشهور سالن مردودین که مورد حمایت ناپلئون سوم واقع شده بود حضور خود را اعلام کرد (ظاهراً ناپلئون سوم از مخالفان این هنرمندانی که ۱۰ سال بعد کانون و هسته امپرسیونیسم را تشکیل دادند بسیار آزادمنش تر بود) هنر پیسارو به سرعت شکل می‌گرفت. از ۱۸۶۶ به بعد، می‌بینیم که به تدریج از زیر نفوذ کورو خارج می‌شود. به رنگ‌های روشن‌تر می‌گراید، تون خنثی رفته رفته در کار او کاستی می‌گیردو هوا سبکبارتر از پیش در فضای درخشان تابلوهایش به گردش در می‌آید. آن نشانه‌هایی که مشخصه تکنیک امپرسیونیستی بودند در کار او وضوح بیشتری می‌یابد و با استفاده از کاردک و با ضربه‌هایی نرم‌تر و پرپیچ و تاب از هر زمان دیگر آثار خود را خلق می‌کند.
زمانی که به پاریس آمد مشتری همیشگی کافهٔ گوئربوآ در خیابان کلیشی شد. این کافه از زمستان ۶۸–۱۸۶۷ به صورت محل تجمع داستان نویسان، منتقدان و نقاشان درآمده و مکانی برای تبادل افکار آنان شده بود. پیسارو در این کافه، مانه، رنوآر، دگا، فانتن لاتور، براکه موند و نویسندگانی چون دورانتی، آرماند سیلوستر، زاکاری و حتی بعضی اوقات زولا را می‌دید.
تلالو دریافتگری-نقطه آغاز
او تا سال ۱۸۷۰ در لووه سینه ماند. سپس از بیم هجوم ارتش آلمان تصمیم گرفت عازم انگلستان گردید. اقامت در لندن صرفاً یک دورهٔ تبعید و اضطراب نیست که پیسارو در طی آن برای بازگشت به فرانسه روزشماری کند. بلکه مرحله ایست که قطع رابطه با گذشته و همچنین آغازی دیگر را مشخص می‌نماید. زیرا در واقع، درست در همان لحظه حوادثی در جریان بود که بر آیندهٔ دریافتگری تأثیر قطعی داشت. پیسارو مرتب با مونه، که او نیز به انگلستان پناهنده شده بود دیدار می‌کرد و به واسطهٔ تبادل افکاری که میان این دو صورت می‌گرفت، نکات باریک این هنر جدید روشن و مشخص می‌شد و به آزادی بیشتر آن می‌انجامید. این دو تن به اتفاق به موزه‌ها می‌رفتند و ترنر را، با رنگ‌های درخشان، شفافیت رنگی و برداشت خیال گونه‌اش از طبیعت و به خصوص طرز کار او را درکشیدن ابرها و متحجر نکردن آن‌ها کشف می‌کردند. پیسارو به محض فراهم شدن موقعیت به فرانسه برگشت، اما حتی یکی از هزار و پانصد تابلویی را که هنگام ترک پاریس در کارگاه خود در لووه سینه به جا گذاشته بود در جای خود نیافت و طبیعی است که همین خسران برای او به منزلهٔ علامت راهنمائی بود که نقطهٔ آغازی دیگر را نشان می‌داد. او به چهلمین سال زندگی خود رسیده بود، با این حال آن‌قدر شهامت و آزادگی داشت که راهی تازه در پیش بگیرد و سرمشق دیگران گردد. او رها از گذشتهٔ خویش دوباره آغاز کرد، از این مرحله به بعد تکنیک او به مراتب مطمئن تر و تصور او از کاری که می‌خواست انجام بدهد به مراتب روشن‌تر می‌گردد و این کار چیزی نیست مگر مطالعه و تحقیق در طبیعت.
تأثیرات متقابل سزان و پیسارو
او در نواحی منظره‌های آسنی و اوورا را که سزان در همان دوره به جستجوی موضوع برای چند تابلوی مهم به آنجا رفته بود بازیافت. دلائل بسیاری دردست هست که تأیید می‌کند این دو هنرمند بر یکدیگر تأثیر گذاشته‌اند: سزان راه ساده کردن ترکیب بندی تابلوها و منسجم تر کردن آن‌ها را به پیسارو نشان داد و پیسارو نمونهٔ نقاشی درخشنده‌تری را که از رنگ‌های روشن تری ترکیب شده بود پیش روی سزان قرار داد. به یمن وجود این دو، و همچنین هنرمندان دیگری که در پاریس مانده بودند، دریافتگری در راه شکوفایی افتاده بود هنرمندان بواسطه علائق مشترک و دوستی تازه یافته‌شان به یکدیگر نزدیک شده بودند و خود خبر نداشتند که راه را برای یک انقلاب راستین آماده می‌کند. در فرهنگستان سوئیس، یعنی همانجایی که در ۱۸۵۷ با مونه آشنا شد، اکنون پس از سال‌ها سزان و گیومن را ملاقات می‌کرد. دوستی‌اش با رنوار و سیسلی ظاهراً در حوالی ۱۸۶۵ شروع شد. سخاوت پیسارو، و نیز این حقیقت که او مسن‌ترین فرد گروه بود، در چشم دوستان جوان‌ترش به او اعتباری خاص می‌داد.
دریافتگری-طلوع آفتاب
یکی از مراحل مهم تاریخ دریافتگری تشکیل نمایشگاهی بود که این نقاشان به همراه تنی چند از نقاشان دیگری که مثل خود آن‌ها از عدم انعطاف و سختگیری داوران تالار رسمی ناخشنود بودند و رغبتی به ایجاد رابطه‌ای مجدد با دانشگاهیان نداشتند، ترتیب برپایی آن را دادند. این گروه مختلط عنوانی تقریباً مبتذل برای خود انتخاب کرد. انجمن نقاشان، مجسمه‌سازان و حکاکان. خود همین عنوان نشان می‌داد که آن‌ها در آن لحظه هیچ قصد فتنه انگیزی نداشتند. در روز ۱۵ آوریل، این نمایشگاه نامتجانس در ناحیه‌ای در بولوار کاپوسین که نادار عکاس سخاوتمندانه در اختیار آنان قرار داده بود، درهای خود را بر روی مردم گشود و برخلاف انتظار بلافاصله سر و صدا بپا کرد. مطبوعات که آزرده شده بودند و مردم به شوق و شعف درآمده هر دو به تمسخر و ریشخند زبان گشودند، و عدم درک آن‌ها عاقبت به غلیان خشم انجامید. پیش از آن هیچگاه یک نمایشگاه نقاشی مایهٔ اینهمه خشم و هیاهو نشده بود. چند سال پیشتر مانه، با تابلوهای ناهار در چمنزار و المپیای خود به تهدید اخلاق عمومی متهم شده بود، این بار هیچ‌کس نمی‌توانست به موضوع ایراد بگیرد چرا که موضوع اکثر تابلوها منظره بود، از این‌رو این خود نقاشی‌ها، و تکنیک ناآشنای آن‌ها، بود که در معرض انتقادهای مخالف قرار می‌گرفت.
اما به راستی کیفیت تحریک‌کنندهٔ این نقاشی‌ها، که چنان شدید بود که تودهٔ مردم به رغم بی‌زیان بودن مضامین شان آنگونه قهرآلود به آن‌ها می‌تاختند، در چه بود؟ کلید ماجرا شاید تابلویی از مونه به نام دریافتگری طلوع آفتاب بود که در همان نمایشگاه آویخته شده بود و مایهٔ اصلی آزردگی بود. نویسندهٔ مقاله‌ای در نشریهٔ شری واری تابلوی مونه را مظهر مسخرگی این شکل جدید هنری قلمداد کرد و اصطلاح امپرسیونیسم ها را که ساخته خودش بود به هنرمندان شرکت‌کننده در نمایشگاه اطلاق کرد.
این اصطلاح بلافاصله مقبول واقع شد و همان هنرمندانی که به مسخره امپرسیونیست خوانده شده بودند آن را پذیرفتند. امپرسیون یعنی تأثیر یا تأثری که روی ذهن یا حواس پنج‌گانه ایجاد می‌شود. با آنکه سیل پیش‌بینی‌نشده‌ای از بدزبانی آنان را بهت زده ساخته بود، اما دلسرد نشدند. تصمیم گرفتند وارد میدان مبارزه شده و با عداوت عمومی بجنگند.
پذیرش دریافتگری-نمایشگاه‌ها
سال بعد ۱۸۷۶ آن‌ها نمایشگاه دیگری دایر کردند که شرایط سختگیرانه‌تری را در پیش پای بازدیدکننده‌ها قرار می‌داد: تنها کسانی اجازهٔ ورود به نمایشگاه را داشتند که برچسب رسوای امپرسیونیسم را پذیرفته و تعهدی معین سپرده بودند؛ ولی اکنون تعداد هم‌پیمانان به‌مراتب بیشتر و چشمگیرتر بود و همین به هنرمندان جرأت می‌داد که خود را برای یک نمایشگاه سوم آماده کنند. در آوریل ۱۸۷۷ نمایشگاه مزبور دایر شد و این بار هژده نقاش، و از جمله نقاشانی که امروز استادان دریافتگری به‌شمار می‌روند، در آن شرکت کردند. هر یک از نقاشان شرکت‌کننده تعداد چشمگیری از آثار خود را بنمایش گذاشته بود. نمایشگاه چهارم امپرسیونیست‌ها که در سال ۱۸۷۹ در خیابان اپرا برپا شد تعدادی غایب داشت رنوار، سیسلی و سزان – اما برای نخستین بار به حضور گوگن، که محجوبانه و تنها با یک تندیس در نمایشگاه شرکت کرده بود آراسته می‌شد. پنجمین نمایشگاه در سال ۱۸۸۰ نمایشگاه‌های ششم و هفتم در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ برگزار شد، بعد از این نمایشگاه‌ها، آخرین نمایشگاه دریافتگری یعنی نمایشگاه هشتم با تأخیر چند ساله در سال ۱۸۸۶ دایر شد و پس از آن بدنبال اختلاف نظرهایی که ریشه‌های عاطفی داشت و زاییدهٔ شخصیت‌های شدیداً فردگرایانهٔ تک تک آن‌ها بود، اعضای گروه پراکنده شدند.
پیسارو هفت بچه داشت که در فاصله سال‌های ۱۸۶۳ تا ۱۸۸۴ به دنیا آمده بودند، و از این جهت بار سنگینی به دوش او بود. او بیشتر وقت خود را صرف مراجعه به مشتریان خود می‌کرد تا شاید چند فرانکی که می‌توانست برای او حیاتی باشد از آن‌ها بدست بیاورد. با همه این‌ها انسان هیچگاه در تابلوهای پیسارو کوچکترین نشانه‌ای از سستی و دلسردی نمی‌یابد. هنر او در عین جدی بودن غمگین نیست، و متانت آرامش بخشی دارد، گوئی برای او هیچ چیزی بجز نقاشی اهمیت نداشته‌است. منظره‌های او به جهانی بی دغدغه تعلق دارند و هنرمندی که این جهان را می‌دیده تنها به ترسیم آنچه می‌دیده می‌اندیشیده‌است. پیسارو در هر کاری که انجام می‌داد نوعی خیرخواهی و نوعی اشتیاق به تفهیم منظور خویش از خود ابراز می‌کرد که او را شدیداً دلسوز جلوه می‌داد.
جدا شدن راه‌ها ۱۸۹۰–۱۸۸۰
سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۵ برای تمام اعضاء گروه دریافتگران اهمیت بسیاری داشت و در طی این سال‌ها تغییرات متعددی در زندگی و آثار ایشان به وجود آمد. در ۱۸۸۱ رنوار، بعد از نخستین سفرش به ایتالیا، در حالیکه شدیداً تحت تأثیر رافائل قرار گرفته بود، به فرانسه برگشت، این تأثیر بحدی شدید بود که او با شیوه‌ای تازه، با سطوح نرم‌تر و فرم رهای به‌مراتب واضح تر شروع به کار کرد. بعداً در ابتدای سال ۱۸۸۴، قدم در مسیر تازه‌ای گذاشت که به اعتقاد خودش او را کاملاً از دریافتگری دور می‌کرد. در ۱۸۸۳ مونه در ژیورنی اقامت گزید و از آن پس اکثر مضامین خود را از همان‌جا گرفت. در ۱۸۸۴ پیسارو در ارانیی سورایت رحل اقامت افکند و این مکان تا آخر عمر پیسارو محل تجمع خانوادهٔ وی شد. غیبت سزان، رنوار، سیسلی و مونه از نمایشگاه ۱۸۸۱، که پیشتر به آن اشاره کردیم، مقدمهٔ انحلال بعدی گروه را فراهم کرد. در ۱۸۸۵ سورا جزئیات نهائی شگرد نقطه‌چینی خود را تکمیل کرد، روی تابلوی گراند ژات کار کرد و با پیسارو آشنا شد. از آغاز سال ۱۸۷۸ سزان که برای کار کردن به پرووانس رفته بود، همچنان در آنجا ماندگار شد و بزودی دیدارهایش از پاریس فاصله دار و کم شد. چندین تن از هنرمندان گروه یکبار دیگر کوشیدند تا خصومت هیئت داوران سالن رسمی را برطرف کنند و در مواردی هم موفق شدند که این خود نشان می‌داد که آن‌ها به جنگ با سنت‌ها پایان داده و از عقاید انقلابی ی خود دست کشیده‌اند، اما سرخورده از نتایج این راست‌گرایی یکی پس از دیگری همگی شان از کوشش برای حصول به مهر تأیید رسمی دست برداشتند.
نمایشگاه تک‌نفرهٔ پیسارو در ماه مه ۱۸۸۳ برپا شد. در همین سال، گوگن چندین روز با پیسارو در آسنی نزدیک پونتوآز، به‌سر برد و این دو پهلو به پهلوی یکدیگر از مناظر واحدی تابلو کشیدند. سپس پیسارو به روئن رفت و چندی نگذشت گه گوگن نیز به آنجا آمد تا نزد خانوادهٔ او زندگی کند. او پیرتر و کهتر دریافتگرها بود، اما میل مبارزه‌اش کم از دیگران نبود. با این حال زمانی که پس از سال‌ها کوشش برای پیشبرد جنبش، دریافتگری در آستانهٔ کامیابی قرار گرفتند، پیسارو بدون هیچ تردید و دودلی همهٔ آن مزایایی را که ممکن بود برای او ذخیره و پس‌انداز شده باشد رها کرد و به تعهد خطیر تازه‌ای دل بست. نقطه‌چینی (پوانتیلیسم) سورا ویارن او، که پیسارو برای آن‌ها نیز در حکم یک پیر محترم و براستی یک ریش سفید بود. آنگاه، پس از یک دورهٔ تجربه‌اندوزی پی برد که این تکنیک (نقطه‌چینی) نیز بارآوری مورد انتظار او را ندارد؛ و او آنقدر شجاعت داشت که دست از نقطه‌چینی بشوید و یکبار دیگر انزواء در پیش بگیرد، انزوائی بیشتر از هر زمان دیگر، چه پشتیبانان او در این زمان از کژروی‌های او در تجربه‌اندوزی که به گمان آنان به نتیجه‌ای نمی‌رسید، دل‌چرکین شده بودند، و از سوی دیگر دوستان دریافتگرای او نیز هر یک راه خویش در پیش گرفته بودند و او نسبت به همه اعضای برجستهٔ گروه امپرسیونیست‌ها در تنگنای مالی بیشتری بود.
در مقابل طبیعت ترسو نباش، دل داشته باش، حتی به قیمت اشتباه کردن
''' یا گول خوردن. یک استاد بیشتر برای تو وجود ندارد، آن هم طبیعت است همیشه باید به طبیعت مراجعه کنی'''.
نقطه‌چینی
او در ۱۸۸۵، و از طریق سینیاک با سورا آشنا شد و بلافاصله نسبت به نظریه‌های جدیدی که پیشنهاد می‌شد علاقه نشان داد، این نظریه‌ها می‌خواستند با تأمین پایه‌ای محکم برای امپرسیونیسم و نیز بهره‌گیری از دانشی که در زمینهٔ ترکیب و تقسیم رنگ‌ها بدست آمده بود، به امپرسیونیست استحکام و قوت بیشتری بدهد. اندیشهٔ اولین بنیان‌گذاران امپرسیونیسم بدین سان بگمان او می‌توانست به برکت یک ساخت محکم از استحکام بیشتری برخوردار شود. ساخت محکمی که می‌توانست آن هنر انقلابی (امپرسیونیست) را به نوع تازه‌ای از کلاسیسیسم مبدل کند که ریشه در اصول و مبانی علمی داشته باشد. در ۱۸۸۴ سورا که تابلوی استحکام را کشیده بود، هنوز تکنیک خاص خود را کامل نکرده بود، اما در آغاز سال ۱۸۸۵ او در ترکیب‌بندی بزرگ خود یکشنبه در گراند ژات که یکسال بعد در سالن مستقلین به نمایش درآمد، این تکنیک را بکار گرفت. از همین زمان بود که پیسارو متقاعد شد که تقسیم رنگ به لکه‌های ریز جدا از هم می‌تواند باعث درخشان‌تر شدن سطح رنگ‌آمیزی شده گردد.
خانواده پیسارو
اران یی مرکزی شده بود که زندگی پیسارو به گرد آن می‌چرخید، آشیانه‌ای که خانوادهٔ او را در خود می‌گرفت و برای تک تک ایشان کانون صمیمیت و آرامش بود. پیسارو در طی روزهای تنگدستی اغلب به پاریس می‌رفت و چند روزی در آنجا می‌ماند تا با خریداران احتمالی دیدار کند، سفرهای دردناکی که واقعاً گاه به کاسه گدائی بدست گرفتن شباهت می‌یافت. اران یی برای او یک پناهگاه بود، مأمنی آرامش بخش که او می‌توانست در آن نگرانی‌های پولی همیشگی خود را از یاد ببرد، و با وجود غرولندهای گاه بگاه مادام پیساروی نازنین آسایش خاطر بیابد. بچه‌ها فضای دلپذیری ایجاد کرده بودند که پدر و مادر از آن استقبال می‌کردند و آن‌ها بیشتر دلشان می‌خواست شفقت ببینند نه سرزنش. جوجه‌ها به سرعت به یک خانوادهٔ بزرگ تبدیل شدند. کامی پیسارو هفت فرزند داشت. لوسین متولد ۱۸۶۳، ژان متولد ۱۸۶۵ ژرژ متولد ۱۸۷۱ که نقاشی‌های خود را مانزانا امضاء می‌کرد، فلیکس متولد ۱۸۷۴ که نام جین روش را برای امضای کارهای خود انتخاب کرد. لودوویک رودلف متولد ۱۸۷۸ که به لودوویک رودو معروف بود، ژان متولد ۱۸۸۱ و بالاخره پل امیل متولد ۱۸۸۴ که تابلوهایش را به صورت سر هم PAULEMILE امضاء می‌کرد. با توجه به وضع اقتصادی پدر ظاهراً هیچ‌یک از بچه‌های او باید به گرد فعالیت‌های هنری نمی‌چرخیدند. اما کامی که به گونه‌ای ثابت‌قدمانه به خدمت به هنر اعتقاد داشت نمی‌توانست آن‌ها را به انحراف از راه‌های مقدر شده‌شان وادار کند. او که در نامه‌ای نوشته بود: «خودت می‌توانی حدس بزنی چقدر ناراحت ام، زنی پا به ماه را تنها، بدون امکانات مالی و با دو تا بچه، توی روستا به حال خود گذاشته‌ام …» در رابطه با گیومن، که وعدهٔ تأمین شغل مناسبی در دستگاه دولتی را به او داده بود می‌نوشت. ''«بهتر همون که به بوروکراسی بگوئی برود به جهنم! البته اینجور حرف زدن دون شان آدم است اما معطل اش نباید کرد!»''با داشتن پدری با این طرز تفکر، فرزندان چگونه می‌توانستند جلب فعالیت‌های هنری نشوند؟ همهٔ فرزندان پیسارو نقاشی می‌کردند، لوسین که از همه بزرگتر بود، خیلی زود به انگلستان عزیمت کرد و در آنجا با برخی هنرمندان پیشرو، از جمله ویلیام موریس و یاران او، رابطه برقرار کرد و بلافاصله از طرف اعضای این جنبش جدید پذیرفته شد و همگان با آن‌ها به هواخواهی از احیاء پیشه‌وری بوسیلهٔ پیشه وران برخاست. او (لوسین) به ویژه به ساختن کتاب هائی علاقه داشت که در آن‌ها فن چاپ و صفحه آرائی در کنار یکدیگر می‌آمدند و به‌خصوص دلش می‌خواست به حکاکی ‌های چوبی بها بدهد. در مکاتبه میان او و پدرش راجع به این مبحث به‌خصوص تبادل نظرهای فراوانی صورت گرفته‌است. او در این زمینه نقش فعالی ایفا می‌کرد و کامی پیسارو طراحی‌های متعددی برای وی کشید تا آن‌ها را به حکاکی تبدیل کند.
سفرهای پیسارو
طی چند سال بعدی پیسارو چندین بار به انگلستان، بلژیک و هلند سفر کرد و در کشور خود از بورگوندی روآن و لوهاور دیدن کرد. این سیاحت‌ها به او فرصت داد که جاذبه‌ای را که منظره‌های شهری برای وی داشتند با نقاشی‌های خود نشان بدهد. از پشت پنجرهٔ اتاق‌های هتل او می‌توانست پرسپکتیوی را ببیند و ارائه کند که در آن خیابان‌ها بطرف افق زاویه پیدا کرده بودند و فضای بالای آن‌ها بوسیلهٔ خانه‌های مرتفع بریده نشده بود. در لوهاور، دی یپ و روئن او زندگی ی پر جنب و جوش بندرگاه‌ها را از بالا می‌دید. این‌گونه دیدن مشخصهٔ تمرین‌های امپره سیونیست‌ها بود که در مورد همه سوژه‌ها تنها به این قناعت نمی‌کردند که جنبه‌های مکانیکی دنیای اطراف خود را ببینند بلکه بر عکس خشکی زندگی شهری را به تحرک و جنبش تبدیل می‌کردند، گوئی هر آنچه در مقابل چشم ایشان بود گندم‌زار پوشیده از گلی است که باد در آن افتاده‌است!
حکاکی پیسارو
او از بین همهٔ زمینه‌های مورد علاقهٔ خود حکاکی را بیشتر از همه مورد مکاشفه قرار داد و بهترین نتیجه‌ها را از آن گرفت. او نسبت به دیگر نقاشان دور و بر خود، حکاکی روی مس و هم چنین لیتوگرافی را ماهرانه تر انجام می‌داد و همان حرکت و ظرافتی را که امپره سیونیست‌ها به نقاشی وارد کردند با این وسائل به دست می‌آورد. این درست است که نور در حکاکی نقش عمده‌ای ایفا می‌کند و باز درست است که مسئلهٔ نور درصدر اندیشه‌های پیسارو جای داشت. اما در نقاشی دریافتگری نور از کنار هم قرار گرفتن رنگ‌ها بدست می‌آید، حال آنکه در حکاکی تضاد میان سیاه و سفید است که نور را به وجود می‌آورد. پیسارو این مطلب را فهمیده بود و به‌طور غریزی و نیز با مهارت فنی سخت بدست آمدهٔ خود از آن استفاده می‌کرد. اولین حکاکی‌های او تاریخ ۱۸۶۳ را دارند و تعداد آن‌ها محدود است. در حوالی ۱۸۸۰ استفاده از تکنیک آکواتینت به او امکان داد که به کارهای خود تنوع و درخشندگی بیشتری بدهد. او مقارن با این زمان آثاری به وجود آورد که تسلط او را بر ابزار کار وی هر چه بیشتر نشان می‌دادند. تا سال ۱۸۷۹، او تنها در حدود ده کار حکاکی روی مس انجام داده بود و همچنانکه در مورد نقاشی اش دیدیم، اینجا هم در آغاز تأثیر کورو بر پیسارو قابل ملاحظه بود. اما در ۱۸۷۴ چهره‌نگاره مشهور سزان با کلاه و پالتو مهارت چشمگیر، و تکنیک شخصی کاملاً جا افتاده‌ای را آشکار کرد. پیسارو کار حکاکی را دنبال کرد و تا دم مرگ آن را ادامه داد، در واقع آخرین حکاکی او در سال ۱۹۰۲ به وجود آمد. از او در مجموع صد و بیست و هفت اثر حکاکی به جای مانده‌است. او تا سال ۱۸۹۴ به کار چاپ سنگی نپرداخت و پس از به وجود آوردن حداکثر ده لیتوگراف، لیتوگرافی را کنار گذاشت و یکبار دیگر تنها در ۱۸۹۴ به آن روی آورد. تعداد لیتوگراف‌های او تقریباً شصت تاست. به‌طور کلی جمع آثار حکاکی او، شامل حکاکی خشک، حکاکی روی لاک، اسید خوردگی روی فلز و لیتوگراف نزدیک به دویست حکاکی است، که برخی از آن‌ها مدتی فراموش شده بودند، اما پس از آنکه دلتایل نام یکصد و نود و چهار حکاکی پیسارو را در کاتالوگی ذکر کرد مجدداً سر و کلهٔ آن‌ها ظاهر شد. در همه حکاکی‌های او سوژه‌های مورد بحث در نقاشی‌هایش ت کرار شده‌اند. روستاهایی با افق‌های گستردهٔ غرق در نور، خیابان‌های شهری، اسکله‌های بارگیری، صحنه هائی از زندگی روستائیان، و همهٔ این صحنه‌ها با تاش‌های نرم و ملایم ترسیم شده‌اند و همان حال و هوای انسانی ساده‌ای را که هنرمند به مدد آن به درون سوژه‌های خود رسوخ می‌کرد دارا هستند.
درگذشت
هر چند وضع مالی او در سال ۱۸۹۰ به‌مراتب بهتر از سابق شده بود، پیسارو هیچگاه از دغدغه‌های بی‌پولی رهایی نیافت. با این همه انسان می‌بیند که خلق و خو و روحیهٔ او هرگز زیر تأثیر عامل مادی قرار نگرفت و این عامل نتوانست او را از جابجا شدن یا اقامتگاه به گاه در پاریس بازدارد. زمانی که آپارتمان شماره ۱ بولوار مورلان را اجاره می‌کرد. گرفتار آبسه پروستات بود، مرضی که در ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳ سرانجام او را از پای درآورد.
نامه‌ای که لوسین در روز ۲ سپتامبر ۱۸۹۰ برای پدر خود نوشته‌است، گویی برای سنگ مزاراو نوشته شده و می‌خواهد نظم بلند هنر پیسارو را بیان کند. لوسین می‌نویسد:
ورجاوند (ابهام‌زدایی)
واژهٔ ورجاوند می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
منجوان (ابهام‌زدایی)
منجوان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لینکلن، کالیفرنیا
لینکلن شهری در شهرستان پلاسر، کالیفرنیا ایالت کالیفرنیا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۲۸۱۹ نفر جمعیت داشته است.
۱۹ شهریور
۱۹ شهریور صد و هفتاد و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۱۹۱ روز (۱۹۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
ریو کائوتو (کوبا)
ریو کائوتو (به اسپانیایی: Río Cauto) یک منطقهٔ مسکونی در کوبا است که در استان گرانما واقع شده‌است. ریو کائوتو ۱٬۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷٬۸۳۳ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تانکا
تانکا نقاشی است که بودایی های تبت از خدایان خود، ماندالا یا اتفاقات آیینی، روی پارچه های نخ و ابریشم رسم می کنند. از نگاره های بسیار ظریفی در طراحی این تصاویر استفاده می شود و در اغلب موارد راهبان در صومعه ها برای تمرکز و مراقبه از آن ها استفاده می کنند. این نقاشی ها روی یک پارچه زمینه یا بوم قرارداده می شود و اغلب قاب نمی‌شود پارچه ابریشمی روی آن می اندازند و آن را لوله می کنند. با رعایت این دقت ها در نگه داری، تانکا معمولاً عمر زیادی دارد به شرط این که در جای خشک نگهداری شود و رطوبت، آن را ضایع نکند. تانکا معمولاً بسیار کوچک است ولی تانکاهای بسیار بزرگ هم وجود دارد که برای برگزاری برخی آیین ها بر دیوار معابد به نمایش در می آید. اغلب یکی از خدایان بزرگ در مرکز نقاشی است و سایر خدایان در اطراف او. تانکاهایی که روایت های آیینی را نشان بدهد موجود است ولی کمتر نقاشی می شود.
شاتورگان سینها
شاتورگان سینها (زاده December 9, 1945) بازیگر هندی است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به تکه‌ای از ماه اشاره کرد.
سیگورد اندرسون
سیگورد اندرسون (Sigurd Andersson؛ ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۵ فوریه ۲۰۰۹ (aged 82)) ورزشکار اسکی صحرانوردی اهل سوئد بود.
شاتورگان سینها
فیلم‌شناسی
فهرست برخی از فیلم‌هایی که شاتورگان سینها در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
سیگورد اندرسون
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
دوزکند
دوزکند دهی است از دهستان قزل‌گچیلو شهرستان ماه‌نشان در استان زنجان حدودا در ۶۵ کیلومتری جاده دندی قرار دارد. دارای معادن نمک و گچ است.در اطراف آن روستای کهریز بیک و اغلبیک و ابراهیم آباد و تبریزک می باشند.شغل بیشتر مردم کشاورزی و دامداری است .معدن نمک دوزکند بسیار مرغوب و خالص و فضای فیزیکی معدن بسیار زیبا و دیدنی می باشد.این روستا یکی از مهمترین روستاهای شهرستان دندی است.دارای درمانگاه و مدرسه ابتدایی و راهنمایی و پست بانک می باشد.وجه تسمیه این روستا به خاطر وجود معدن نمک که در زبان شیرین ترکی با اصطلاح 《دوز》و 《کند》 یعنی روستای نمک گرفته شده است که به خاطر وجود معدن نمک میباشد.
ویکتوار د لا موزیک
در مراسم سالیانه اهدای این جایزه، هنرمندان برجسته‌ای به اجرای برنامه می‌پردازند و مخاطبان فراوانی نیز، جشن اعطای جوایز را از طریق تلویزیون مشاهده می‌کنند. این جایزهٔ، معادل فرانسوی جایزه گرمی و جایزه بریت است و یکی از جوایز اصلی و مهم کشور فرانسه در کنار جایزه مولیر (برای تئاتر و نمایش) و جایزه سزار (برای فیلم) به‌شمار می‌رود.
برخی از برندگان
باربارا پراوی
ماکسیم لو فورستیه
آیا ناکامورا
ونسا پارادی (بیشترین بُرد)
جین برکین
حالت مجازی
عمر آنها از روابط اصل عدم قطعیت قابل پیش‌بینی است. در حالی که هر حالت مجازی دارای انرژی مرتبط است، هیچ اندازه‌گیری مستقیم از انرژی آن امکان‌پذیر نیست اما برخی روش‌های مختلف برای انجام برخی اندازه‌گیری‌ها استفاده شده‌است (برای مثال ببینید و برای کارهای مرتبط بببینید در طیف‌سنجی حالت مجازی) یا پارامترهای دیگری را با استفاده از تکنیک‌های اندازه‌گیری که به طول عمر حالت مجازی بستگی دارد استخراج می‌کنند. این مفهوم کاملاً کلی است و می‌تواند برای پیش‌بینی و توصیف نتایج آزمایشی در بسیاری از حوزه‌ها از جمله طیف‌سنجی رامان، اپتیک غیر خطی به‌طور کلی، انواع مختلف فتوشیمی، و / یا فرایندهای هسته ای مورد استفاده قرار گیرد.
منابع
<references group="" responsive="1"/>
فلاکا
آلفا-پیرولیدینوپنتیوفینون (Alpha-Pyrrolidinopentiophenone) که با نام‌های دیگری همچون آلفا-پیرولیدینووالروفینون، ماده مخدر زامبی، آلفا-پی‌وی‌پی، بتا-کِتو-پرولینتِـین، پرولینتانون، دِسمتیل پیرووالرون و O-2387 نیز شناخته می‌شود؛ یک محرک صنایعی از خانوادهٔ «کاتینون‌ها» است که نخستین بار در دههٔ ۶۰ میلادی ساخته و در قالب یک «داروی پردازش‌شده» به بازار عرضه شد. نام خیابانی این مادهٔ شیمیایی «فلاکا» (flakka) یا «گِرَوِل» (gravel) است.
این دارو از لحاظ شیمیایی، هم‌خانوادهٔ داروی «پیرووالرون» است و آنالوگِ کتونی پرولینتان محسوب می‌شود.
عوارض جانبی
همچون تمامی داروهای محرک عصبی، این دارو نیز موجب تحریک‌پذیری بیش‌ازحد، روان‌پریشی و توهم می‌شود. گزارش‌ها حاکی از آن است که این دارو عاملِ اصلی، یا یکی از عوامل مهمِ مرگ ناشی از سوءمصرف‌ها و بیش‌مصرف‌های دارویی بوده‌است. این دارو در ترکیب با «پنتادرون» موجب نارسایی قلب و مرگ شده‌است.
فارماکولوژی
آلفا-پی‌وی‌پی یک «مهارکنندهٔ بازجذب نوراپی‌نفرین-دوپامین» است و غلظتِ مهارِ میانهٔ آن (IC50) به‌ترتیب در حدود ۱۴٫۲ و ۱۲٫۸ نانومول است که از این لحاظ، مشابه مشتقِ خودش «متیلن‌دی‌اکسی‌پیرووالرون» است.
ساختار شیمیایی
آلفا-پی‌وی‌پی با «مُعرفِ مارکی»، واکنشی نشان نمی‌دهد اما با «معرف مِکِه» واکنشی به رنگ خاکستری/سیاه دارد.
ردیابی در مایعات بدن
این مادهٔ شیمیایی در خون، پلاسما و ادرار انسان با روش «کروماتوگرافی مایع-طیف‌سنجی جرم» قابل ردیابی و تشخیص است و در بیمارستان‌ها از آن، جهتِ تشخیصِ احتمالِ مسمومیت بیماران یا تحقیق و تفحص دربارهٔ علت مرگِ افراد استفاده می‌شود. سطح خونی یا پلاسمایی آن در افرادی که از آن به عنوان داروی تفریحی سوءاستفاده می‌کنند، ۱۰–۵۰ میکروگرم بر لیتر و در موارد مسمومیت دارویی، بیش از ۱۰۰ میکروگرم بر لیتر است. در اُوِردوزهای حاد نیز، سطوح آن بیش از ۳۰۰ میکروگرم بر لیتر است.
وضعیت قانونی
آلفا-پی‌وی‌پی در ایالت‌های نیومکزیکو، دلاور، فلوریدا، اکلاهما و ویرجینیا جزءِ «فهرست شماره ۱ داروهای مخدر» طبقه‌بندی شده‌است. در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴ میلادی، اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا آن را به همراه ۹ مادهٔ کاتینونی دیگر، در «فهرست شماره ۱ داروهای مخدر» خود قرار داد.
این ماده در ایالت نیو ساوت ولز استرالیا هم غیرقانونی و قدغن است، چرا که دو نفر از مصرف‌کنندگان آن، یکی از بالکن یک منزل به پائین پرید و دیگری پس از مصرف، دچار روان‌آشفتگی و سکته قلبی شد. در سایر نقاط استرالیا از ژوئیه ۲۰۱۶ میلادی، این دارو جزءِ «فهرست شماره ۹ داروهای مخدر» است.
در چین نیز از اکتبر ۲۰۱۵ میلادی، مصرف آن تحتِ کنترل و نظارت است.
در ژانویهٔ ۲۰۱۲ میلادی، رئیس جمهورِ ایتالیا، کلیه مشتقات «کاتینون‌ها» را در فهرست مواد مخدر قرار داد.
آلفا-پی‌وی‌پی در کشورهای استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، مجارستان، ایرلند، لتونی، لیتوانی، لهستان، رومانی، اسلوونی، سوئد، بریتانیا، ترکیه، نروژ و جمهوری چک ممنوع است.
در پارک
در پارک (In the Park) فیلمی به کارگردانی چارلی چاپلین است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لئو وایت، ادنا پرواینس، چارلی چاپلین، لوید بیکن و باد جیمیسون اشاره کرد.
قره‌بابا (ابهام‌زدایی)
قره‌بابا منطقه‌ای در جمهوری آرتساخ است.
قره‌بابا همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مسکوت، فلوریدا
مسکوت شهری در شهرستان لیک ایالت فلوریدا است که در سال ۱۹۲۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵٬۱۰۱ نفر جمعیت داشته و مساحت آن نیز ۷٫۳ کیلومتر مربع است.
رابرت هنسن (جاسوس)
رابرت فیلیپ هنسن (۱۸ آوریل ۱۹۴۴ – ۵ ژوئن ۲۰۲۳) مأمور ارشد سابق اطلاعاتی اداره تحقیقات فدرال (FBI) بود که پس از سالها تحقیقات دامنه‌دار و مخفی سازمان ضداطلاعات مرکز تحقیقات فدرال مشخص شد که حداقل به مدت ۱۵ سال برای اتحاد جماهیر شوروی و پس از آن دولت فدرال روسیه جاسوسی می‌کرده‌است.
وی در دادگاه فدرال آمریکا با یک درجه تخفیف به حبس ابد، بدون احتمال بخشش محکوم شد. رابرت هانسین، ۲۳ ساعت شبانه روز را در سلولی انفرادی در یک زندان فوق امنیتی به نام ندامتگاه فدرال فلورانس در شهر فلورانس در ایالت کولورادوی، آمریکا می‌گذراند.
رابرت هانسین در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۰۱ در پارکی در ایالت ویرجینیا به نام پارک فاکس‌استون دستگیر شد. وی به جرم فروش اطلاعات محرمانه ایالات متحده آمریکا به روسیه برای دریافت بیش از یک میلیون و چهارصد هزار دلار (شامل پول نقد و الماس) در طول پانزده سال، محاکمه شد. نهایتاً در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۰۱ در دادگاه فدرال آمریکا با قبول تمامی ۱۵ مورد اتهام وارده در قبال تخفیف در مجازات، به زندان ابد محکوم شد. اقدامات وی توسط افراد مرتبط با پرونده، «بدترین فاجعه اطلاعاتی در تاریخ ایالات متحده آمریکا» توصیف شده‌است.
جاسوسی هانسین، تاکنون موضوع ساخت دو فیلم جداگانه دربارهٔ وی شده‌است. سرجاسوس: داستان رابرت هانسین که فیلمی بود که برای تلویزیون ساخته شد و نقش هانسین را ویلیام هارت بازی می‌کرد. این فیلم در سال ۲۰۰۲ از شبکه‌های سراسری آمریکا به نمایش درآمد. رخنه نام فیلم دیگری بود که در سال ۲۰۰۷ برپرده سینماهای آمریکا رفت. در این فیلم، بازی در نقش هانسین به عهده کریس کوپر گذاشته شده بود. همچنین در رمز داوینچی از عضویت و ارتباطش با فرقه مسیحی اپوس دئی سخن به میان رفته‌است.
آندرئا چرنا
آندرئا چرنا (Andrea Černá؛ February 13, 1977 – ) بازیگر اهل چکسلواکی است. وی دانش‌آموختهٔ هنرستان موسیقی پراگ است و از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به ساختمان پزشکان در باغ رز اشاره نمود.
نیو یونینویل، ایندیانا
نیو یونینویل (به انگلیسی: New Unionville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونرو، ایندیانا واقع شده‌است. نیو یونینویل ۲۶۷٫۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مردی که نمی‌شود تکانش داد
«مردی که نمی‌شود تکانش داد» تک‌آهنگی از اسکریپت است که در سال ۲۰۰۸ میلادی منتشر شد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های، دانمارک، ایرلند جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
چسب زخم
چسب زخم پانسمان کوچکی است که برای زخم‌ها و آسیب‌های ناچیز استفاده می‌شود که نیاز به پانسمان بزرگ ندارند.
تاریخچه
چسب زخم برای اولین بار در سال ۱۹۲۱ توسط شخصی به نام ارل دیکسون (۱۸۹۲ تا ۱۹۶۱) اختراع شد. او با مشاهدهٔ آسیب‌های کوچک و مداوم همسرش در آشپزخانه به این فکر رسید که می‌تواند با گذاشتن قطعات کوچک گازاستریل بر روی چسب در فواصل معین، کار پانسمان اینگونه آسیب‌های کوچک را ساده کند. این ابتکار به اختراع چسب زخم منجر شد.
پیشرفت‌های جدید
امروزه و با پیشرفت‌های جدید، دانشمندان موفق به ساخت نسل‌های جدید این محصول شده‌اند. دانشمندان در آلمان با به‌کاربردن الیاف سیلیکاژن، موفق به ساخت چسب زخم جذب‌شونده شده‌اند. همچنین دانشمندان در آمریکا، نسل چسب زخم‌های ضد آب را با الهام از پاهای مارمولک تولید نموده‌اند. در همین راستا در انگلستان چسب زخم نورانیِ ضد سرطان ساخته شده‌است. همچنین برای اولین بار در ایران، چسب زخم مایع تولید شده‌است.
یوئن بیائو
یوئن بیائو (元彪؛ زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۷) یک کارگردان فیلم، هنرپیشه، و طراح رقص اهل هنگ کنگ است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به جوانک تبتی، هاپکیدو، بازی مرگ، استاد جوان، معجزه، استادی با پنجه‌های شکسته، ببر کوچک کانتون، همیشه اژدها، مردان چوبین شائولین، پام پام، جکی چان: بدل‌کاران من، ققنوس وارد می‌شود، چند سوپرمن در مشرق‌زمین، لله‌های اجباری و رزا اشاره کرد.
آرکوله
آرکوله (به ایتالیایی: Arcole) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورونا واقع شده‌است. آرکوله ۱۸٫۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیدرهورباخ
نیدرهورباخ (به آلمانی: Niederhorbach) یک شهر در آلمان است که در زودلیشه واینشتراسه واقع شده‌است. نیدرهورباخ ۴۹۷ نفر جمعیت دارد.
بخش دموین (شهرستان دالاس، آیووا)
بخش دموین (به انگلیسی: Des Moines Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دالاس، آیووا واقع شده‌است. بخش دموین ۹۲٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۳۰ نفر جمعیت دارد و ۳۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هو بینگ
وی در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۷۱ در شهر هانژو متولد شد. هو بینگ فعالیت خود در رشته حیطه مدلینگ را در سال ۱۹۹۰ و با قرار گرفتن در بین ده مدل برتر بالای بیست سال در چین آغاز کرد. یک سال بعد، در در ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان جذابترین مرد حاضر در بین مدل‌های حاضر در کشور چین کسب کرد و راهی فستیوال‌های بین‌المللی شد. بینگ در طول فعالیت حرفه ای خود، با سه برند بزرگ پوشاک ایتالیا، به عنوان مدل فعالیت داشته‌است. او به عنوان بازیگر هم در ۱۶ پروژه حضور داشته‌است.
هاوانا براون
هاوانا براون (Havana Brown؛ زادهٔ February 14, 1985) دی‌جی، خوانندگی، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده موسیقی، رقص اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. هاوانا میکس‌هایی از خوانندگانی همچون بریتنی اسپیرز، ریانا، پوسی‌کت دالز، کریس براون، انریکه ایگلسیاس و پیت‌بول (خواننده) داشته‌است.