cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پروکسیما (فیلم)
بخش‌هایی از فیلم در آژانس فضایی اروپا جلوی دوربین رفت. پروکسیما نقدهای مثبتی دریافت کرد و به خصوص از نظر اجرای گرین تحسین شد.
ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان
ذخیره‌گاه زیست‌کره تاهان-چیکتلان (به اسپانیایی: Reserva de la biosfera Tehuacán-Cuicatlán) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در مکزیک است که در پوئبلا واقع شده‌است.
پس‌سرخرگچه
پس‌سُرخرگچه یا پس‌شریانچه (Metarteriole) رگ‌های کوچکی هستند حد فاصل سرخرگچه‌ها و مویرگ‌ها که با لایه‌ای غیر پیوسته از ماهیچه صاف احاطه شده‌اند. وقتی که بافت نیاز ندارد که خون در سرتاسر شبکه مویرگی جریان داشته باشد، پس‌سرخرگچه تنگ می‌شود و به تنظیم جریان خون کمک می‌کند.
سرخرگچه‌های انتهایی به موئینه‌ها و یاپس‌سرخرگچه‌ها ختم می‌شوند. موئینه‌ها از مویرگ‌ها بزرگ‌تر هستند.
کلیو گلدسمیت
کلیو گلدسمیت (Clio Goldsmith؛ زادهٔ June 16, 1957) هنرپیشه اهل فرانسه است. وی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
کازبی، میسوری
کازبی (به انگلیسی: Cosby) یک روستا (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اندرو، میزوری واقع شده‌است. کازبی ۰٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۴ نفر جمعیت دارد و ۲۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ذخیره‌گاه زیست‌کره جبل الریهان
ذخیره‌گاه زیست‌کره جبل الریهان یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در لبنان است.
دونالد فوس
دونالد فوس (Donald Foss؛ زادهٔ ۱۹۴۴) کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۷۲ شرکت کردیت اکسپتنس را تأسیس کرد.
الخرائب، حماة
الخرائب (به عربی: الخرائب) یک روستا در سوریه است که در ناحیه سلحب واقع شده‌است. الخرائب ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه اقتصاد و بنگاه اقتصادی
دانشگاه اقتصاد و بنگاه اقتصادی (به لاتین: University of Economy and Enterprise) یک دانشگاه در قرقیزستان است که در جلال‌آباد، قرقیزستان واقع شده‌است.
های دنگ
های دنگ (Hai Deng؛ زادهٔ ۱۹۰۲ – درگذشته ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۸۹) یک رزمی‌کار و نائب‌رئیس راهبان در معبد شائولین در قرن بیستم میلادی بود.
او به واسطهٔ ذن یک‌انگشتی‌اش شهرت داشت که یکی از ۷۲ هنر معبد شائولین است، بدین معنا که می‌توانست تمامی وزن بدن را به روی یک انگشت تحمل کند.
داوید خاخالیشویلی
داوید خاخالیشویلی (დავით ხახალეიშვილი؛ زادهٔ ) جودوکار اهل گرجستان است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا وزن ۹۵ کیلوگرم جودو در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ اشاره کرد.
داریوس روسناک
داریوس روسناک (Dárius Rusnák؛ زادهٔ December 2, 1959) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
کپلر ۱۶۲۵
در سال ۲۰۱۶ وجود یک سیاره فراخورشیدی در پیرامونکپلر ۱۶۲۵ کشف گردید که کپلر ۱۶۲۵ بی (Kepler-1625b) نامیده شد و یک غول گازی است که در داخل کمربند حیات این سامانه ستاره‌ای، در حال چرخش است. در سال ۲۰۱۸ گزارش شده که برابر نشان‌های رسیده این غول‌سیارهٔ فراخورشیدی ممکن است یک ماه فراخورشیدی در اطراف خود داشته باشد. این امکان در تاریخ ۲۹ اکتبر در طول گذر بعدی سیاره تأیید خواهد شد.
اسماعیل عبدی
اسماعیل عبدی (زادهٔ ۱۳۵۳) دبیر رسمی آموزش و پرورش اسلامشهر با مدرک کارشناسی ریاضی دارای ۲۱ سال سابقه تدریس است. عبدی عضو کانون صنفی معلمان تهران است و از آبان ۱۳۹۵ در زندان به‌سر می‌برد. او هم‌اکنون در زندان کچویی کرج محبوس است.
زندگی
اسماعیل عبدی در ۱۳۵۳ در خانوادهٔ سنتی مسلمانی در تهران به دنیا آمد و در اسلام‌شهر در نزدیکی تهران بزرگ شد. اسماعیل در ۱۳۷۲ دیپلم و از دانشگاه تربیت معلم سمنان فوق دیپلم ریاضی گرفته‌است و پس از آن به عنوان دبیر ریاضی در آموزش و پرورش اسلامشهر استخدام شد. عبدی در ۱۳۷۵ با منیره عبدی ازدواج کرد و به تحصیلات تکمیلی در مقطع کارشناسی ریاضی پرداخت و از تربیت دبیر حکیم فردوسی کرج تحصیلات کارشناسی ریاضی گرفت. از آغاز اشتغال به تدریس به فعالیت‌های صنفی پرداخت و در اولین انتخابات کانون صنفی معلم به عنوان عضو هیئت مدیره انتخاب شد. در ده سال گذشته بارها بازداشت شده‌است و هم‌اکنون برای گذراندن هشت سال حکم خود در زندان به سر می‌برد. همسرش منیره عبدی دارای مدرک کارشناسی ارشد معماری می‌باشد و سه فرزند به نام‌های مبینا و امیرحسین و ماندانا دارند.
واکنش‌ها
۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۹ کانون صنفی معلمان ایران در بیانیه‌ای صدور حکم ۱۰ سال زندان برای اسماعیل عبدی را محکوم کرد و خواهان آزادی وی شد.
حضور در عرصه شطرنج
اسماعیل عبدی درجه‌بندی ۱۹۱۴ جهانی شطرنج دارد و داور و مربی درجه ۲ فدراسیون شطرنج است. در سال ۱۳۸۱ در مسابقات کشوری فرهنگیان مقام دوم آورد و در المپیاد فرهنگیان کشور که در سال ۱۳۸۴ در مشهد برگزار شد نفر سومی را به‌دست‌آورد. نایب قهرمانی تیمی کشوری را هم در کارنامه خود دارد.
دستگیری و زندان
اسماعیل عبدی در اعتراض به حکم خود، هم‌زمان با هفته معلم با جعفر عظیم‌زاده دست به اعتصاب غذای نامحدود در بند هشت زندان اوین زد و با تشکیل ستادهای حمایتی گسترده معلمان و حمایت فعالین مدنی پس از ۱۶ روز با قید وثیقه ۳۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. دادگاه تجدید نظر در دو مرحله برگزار گردید و ۶ سال حکم زندان وی تأیید شد.
او مجدد در آبان ۱۳۹۵ بازداشت و زندانی شد.
اعتصاب غذا
۱۷ اسفندماه ۱۳۹۹ اسماعیل عبدی، فعال صنفی معلمان در زندان اوین دست به اعتصاب زد، این اعتصاب در اعتراض به ایجاد محدودیت‌های جدید و محروم شدن او از حق تماس تلفنی همزمان با انتقال به بند ۶ این زندان صورت گرفت. پس از مرگ بهنام محجوبی، درویش زندانی که در اثر مسمومیت دارویی و عدم رسیدگی‌ها در زندان جانش را از دست داد، وی به همراه تعدادی دیگر از زندانیان بند ۸ اوین مراسمی را برای او برگزار کردند. پس از این مراسم وی را از این بند به بند ۶ که مخصوص جرایم عمومی است منتقل شد و حق تماس تلفنی آزادانه نیز از او سلب شد.
عبدی پس از ۴ روز با برخورداری از حق تماس تلفنی به اعتصاب غذای خود پایان داد.
پرواز ۲۹۳۳ لامیا ایرلاینز
پرواز ۲۹۳۳ لامیا ایرلاینز (LMI 2933) یک پرواز حامل اعضای تیم باشگاه فوتبال شاپه‌کوئنزه و ۲۱ خبرنگار بود که در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶ از برزیل عازم فرودگاه بین‌المللی ویرو ویرو کلمبیا بود. اما در میانه راه به علت نقص فنی در فرودگاه سانتا کروس د لا سیرا (بولیوی) توقف کرد و پس از رفع نقص فنی، به مسیر خود برای رسیدن به فرودگاه بین‌المللی ویرو ویرو در کلمبیا ادامه داد؛ ولی بلافاصله پس از ورود به خاک کلمبیا در منطقه کوهستانی الگوردو سقوط کرد. این پرواز با یک هواپیمای بی‌ای‌ئی ۱۴۶ انجام شد و ۸۱ سرنشین، شامل ۷۲ مسافر و ۹ خدمه داشت. اغلب مسافرین این هواپیما، اعضای تیم فوتبال شاپه‌کوئنزه از جمله فیلیپه ماچادو ( بازیکن باشگاه فوتبال صبای قم در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۴–۱۳۹۳) و جمعی از خبرنگاران ورزشی در حال سفر به کلمبیا برای پوشش‌دهی بودند.
از ۷۷ نفری که در این پرواز بودند، ۶ نفر جان سالم به در بردند.
کیوب‌اسمارت
کیوب‌اسمارت (CubeSmart) شرکت املاک آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
تلتانه
تلتانه (به عربی: تلتانة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه اخترین واقع شده‌است. تلتانه ۱٬۱۴۸ نفر جمعیت دارد.
تل عار غربیه
تل عار غربیه (به عربی: تل عار غربیة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه اخترین واقع شده‌است. تل عار غربیه ۹۸۸ نفر جمعیت دارد.
کانتری کلاب، میسوری
کانتری کلاب (به انگلیسی: Country Club) یک روستا (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اندرو، میزوری واقع شده‌است. کانتری کلاب ۱۰٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۴۴۹ نفر جمعیت دارد و ۳۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروسیا اف۱
تیم ماروسیا اف۱ (Marussia F1 Team؛ که بعداً به تیم مانور ماروسیا اف۱ (Manor Marussia F1 Team) تغییر نام داد) یک تیم مسابقه و سازندهٔ فرمول یک آنگلو-روسی بود که در بنبری، آکسفوردشر بریتانیا مستقر بود. این تیم توسط مانور موتوراسپورت (با نام سابق ماروسیا مانور ریسینگ)، که پیش از آن شرکت تابعه‌ای از خودروسازی منحل‌شدهٔ ماروسیا موتورز مستقر در مسکو بود، اداره می‌شد. این تیم در ابتدا شرکت در مسابقات را در فصل تحت نام «ویرجین ریسینگ» آغاز کرد. در سال بعد، شرکت ویرجین، ماروسیا را به‌عنوان حامی مالی عنوان تیم برگزید و نام تیم به «ماروسیا ویرجین ریسینگ» تغییر یافت. پس از آن و برای فصل نام این تیم به‌طور کامل تغییر یافت و نام «تیم ماروسیا اف۱» برای آن انتخاب شد.
تیم ماروسیا نخستین امتیازهای خود را در جایزه بزرگ موناکو ۲۰۱۴ کسب کرد. در این گراند پری، رانندهٔ پیشتاز تیم، ژول بیانچی، جایگاه نهم را کسب کرد و بر همین اساس تیم ماروسیا به اولین تیم روسیه‌ای بدل شد که در مسابقات قهرمانی جهان موفق به کسب امتیاز می‌شد.
نتایج کامل در فرمول یک
(کلید) (مسابقه‌های نوشته‌شده به‌صورت پررنگ نشانگر پول پوزیشن، و مسابقه‌های نوشته‌شده به‌صورت ایتالیک نشانگر سریع‌ترین دور هستند) راننده مسابقه را به پایان نرسانده؛ اما با توجه به اینکه بیش از ۹۰٪ از مسافت طی شده توسط برندهٔ مسابقه را طی کرده، در رده‌بندی قرار گرفته‌است.
داویتا
داویتا (DaVita) شرکت مراقبت سلامت آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم
موسیقی کلاسیک قرن بیستم (20th-century classical music)، آثاری از موسیقی هنری را توصیف می‌کند که از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۰ میلادی به این نام نوشته شده‌است. این قرن بدون سبکِ غالب بود و آهنگسازان آثار بسیار متنوعی از موسیقی را خلق می‌کردند.
مدرنیسم، امپرسیونیسم و پست‌رمانتیسم را همگی می‌توان در دهه‌های قبل از چرخش قرن دنبال کرد، اما می‌توان آنها را هم در این قرن گنجاند زیرا آنها فراتر از مرزها و سبک‌های موسیقی قرن نوزدهم که بخشی از دوران قواعد مشترک بودند، تکامل یافتند. نئوکلاسیک و اکسپرسیونیسم عمدتاً پس از سال ۱۹۰۰ رخ داد. مینیمالیسم بسیار دیرتر از قرن آغاز شد و می‌تواند به عنوان یک تغییر از دوران مدرن به پست‌مدرن تلقی شود، هرچند که دوران پسا‌مدرنیسم، از همان اوایل (۱۹۳۰م) به بعد است. آتونالیته، سریالیسم، موسیقی کانکریت و موسیقی الکترونیک همه در طول این قرن توسعه یافته‌اند. موسیقی جاز و موسیقی فولکلور در این زمان تأثیر مهمی بر بسیاری از آهنگسازان داشتند.
تاریخچه
در اواخر چرخشِ قرن، موسیقی از لحاظ شخصیتی دورهٔ پایانی در سبک رمانتیک بود. آهنگسازانی چون گوستاو مالر، ریچارد اشتراوس و ژان سیبلیوس، جسورانه مشغول نوشتن سمفونی‌های «پسا‌رمانتیک» بودند. در همین زمان، جنبش امپرسیونیستی، به سرپرستی کلود دبوسی، در فرانسه توسعه یافت. موسیقی موریس راول نیز اغلب به‌عنوان امپرسیونیست خوانده می‌شود. این جنبش موسیقی را در سبکهای مختلفی که همیشه به آن مربوط نمی‌شوند، کاوش می‌کند. بسیاری از آهنگسازان به سبک‌های پسا‌‌رمانتیک و امپرسیونیسم واکنش نشان دادند و از جهاتِ کاملاً متفاوت حرکت کردند. مهمترین لحظه در تعریف دورهٔ موسیقی در طول قرن، شکاف گسترده با تسامحِ سنتی بود که در دهۀ اول قرن توسط آهنگسازان مختلف به روش‌های مختلفی انجام شد. از این میان، یک «کثرت زبانی» بی‌سابقه‌ای از سبک‌ها، فنون و اصطلاحات بیان شده‌است آرنولد شونبرگ با گسترش آتونالیته، اکسپرسیونیسم را که در اوایل قرن بیستم به‌وجود آمده بود، توسعه داد. او بعداً تکنیک دوازده تنی را ایجاد کرد که توسط شاگردانش آلبان برگ و آنتون وبرن توسعه داده شد و آهنگسازان بعدی (از جمله پیر بولز) آن را ادامه و گسترش دادند. استراوینسکی (در آخرین آثار خود)، مانند بسیاری از آهنگسازان دیگر تکنیک «دوازده تنی» را نیز مورد بررسی قرار دادند، حتی اسکات بردلی از این تکنیک در اثر خود برای کارتون‌های تام و جری استفاده کرد. پس از جنگ جهانی اول، بسیاری از آهنگسازان برای الهام بخشیدن، به گذشته بازگشتند و آثاری نوشتند که از عناصرِ فرم، هارمونی، ملودی و ساختار استفاده می‌کردند. این نوع موسیقی با برچسب نئوکلاسیسم شناخته شد. ایگور استراوینسکی، سرگئی پروکوفیف، موریس راول و پل هیندمیت آثاری نئوکلاسیک خلق کردند.
وانسا باربارا
وانِسا باربارا زاده ۸ دسامبر ۱۹۲۹ در سائو پائولو، نویسنده و روزنامه‌نگار زن برزیلی است. او در ۲۰۰۹ بخاطر کتاب O Livro Amarelo do Terminal موفق به کسب جایزهٔ Jabuti شد. رمان Noites de alface (شبهای کاهو) از جمله کارهای موفق او بوده‌است که در ۲۰۱۳ منتشر و بلافاصله به چندین زبان دیگر ترجمه شد.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم
تاریخچه
آهنگسازان ایتالیایی مانند فرانچسکو بالیلا پراتلا و لوئیجی روسولو موسیقی فوتوریسم را توسعه دادند. این سبک اغلب سعی می‌کرد صداهای روزمره را از نو بسازد و آنها را در یک زمینه «فوتوریستی» قرار دهد. همچنین با «موسیقی ماشین» کسانی چون جورج آنتایل (با شروع سوناتای دوم خود، «هواپیما») و «الکساندر موسولف» (با مشهورترین ریخته‌گری آهنین او) از این سبک بهره بردند. روند گسترش واژگان موسیقی با کاوش در تمام کوک‌های موجود با استفاده از ریزپرده‌ها در آثاری از چارلز آیوز، جولیان کاریلو، آلویس هابا، جان فولدز، ایوان ویشناگرسکی، هری پرچ، میلدرد کوپر و بسیاری دیگر، مشهود است. ریزپرده‌ها فواصلی هستند که از یک نیم‌پرده کوچکتر هستند. صدای انسان‌ها و زهی‌ها می‌توانند با گذر از نت های معمولی به راحتی آنها را تولید کنند، اما برای سازهای دیگر سخت‌تر خواهند بود، به‌ویژه پیانو و ارگ به غیر از بازسازی کوک یا بازسازی اصلیِ ساز، راهی دیگری برای تولید صدای ریزپرده‌ها ندارند.
در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی، آهنگسازانی مانند پیر شفر، شروع به اکتشاف کاربردِ فناوری از موسیقی، در موسیقی کانکریت کردند. اصطلاح موسیقی الکتروآکوستیک بعداً ایجاد شد تا شامل کلیۀ اَشکالِ موسیقی شامل نوار مغناطیسی، رایانه‌ها، سینث‌سایزر، چندرسانه‌ای و سایر وسایل الکترونیکی و تکنیک‌ها باشد. «موسیقی الکترونیکی زنده» نیزصدایی از صداهای الکترونیکی است که به صورت زنده استفاده می‌شود (برخلاف صداهای از پیش پردازش شده که بیشتر در حین اجرای نمایش پخش می‌شوند). «موسیقی تخیلی» (یا طیف‌گرایی) توسعهٔ دیگری از موسیقی الکتروآکوستیک است که از تجزیه و تحلیل طیف‌های صدا برای ایجاد موسیقی استفاده می‌کند. جان کیج، میلتون بابیت، لوئیجی نونو، ادگار وارز و دیگران، همگی آثاری برای موسیقی الکترونیک خلق کرده‌اند.
از اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی به بعد، کیج عناصر شانس را در موسیقی خود وارد کرد. «موسیقی فرایند»، یک فرایند خاص را مورد بررسی قرار می‌دهد. موسیقی تجربی توسط «کیج» برای توصیف آثاری که نتایج غیرقابل پیش‌بینی دارند، به‌وجود آمده‌است، یا طبقِ این تعریف است که «یک عمل تجربی، نتیجه‌ای است که پیش‌بینی نشده‌است». این اصطلاح همچنین برای توصیف موسیقی در ژانرهای خاصی استفاده می‌شود که رویکردی ترکیبی از سبک‌های متفاوت است یا ترکیبات غیرمستقیم، جدید و کاملاً منحصر به فرد را در خود جای داده می‌دهد.
روندهای مهم فرهنگی غالباً موسیقی این دوره را تداعی می‌کنند، رمانتیک، مدرنیستی، نئوکلاسیک، پست‌مدرنیستی یا موارد دیگراز این دسته است. ایگور استراوینسکی (آثاری همچون پرستش بهار) و سرگئی پروکفیف (به‌خصوص در آثار اولیه خود) به سمت بدوی‌گرایی کشیده شدند. دیگر آهنگسازان روس، به‌ویژه دمیتری شوستاکوویچ، تأثیر اجتماعی کمونیسم را منعکس کردند و متعاقباً مجبور شدند در محدوده‌های واقع‌گرایی سوسیالیستی در موسیقی خود کار کنند. آهنگسازان دیگر، مانند بنجامین بریتن، (هرچند کاملاً به خواست خودشان) مضامین سیاسی را در آثار خود کاوش کردند. ناسیونالیسم نیز در اوایل قرن، ابزار مهمی برای بیان بود. در این دوره فرهنگ و هنر آمریکا شروع به اطلاع‌رسانی در مورد سبک کلاسیک آمریکایی کرد، این روند در آثار چارلز آیوز و بعداً جرج گرشوین، و در موسیقی فولکلور و جاز (گرشوین، لئونارد برنستاین، داریوس میو) تأثیرگذار بود.
سبک رمانتیک
در اواخر قرن نوزدهم، موسیقی رمانتیک شروع به از هم پاشیدن کرد و با گذراندن دوره‌های مختلفِ موازی مانند «امپرسیونیسم» و «پسا‌رمانتیسم» حرکت کرد. در قرن بیستم، سبکهای مختلفی که از موسیقی قرنِ قبل پدید آمده، آهنگسازان را تحت تأثیر قرار داد تا از روندهای جدید پیروی کنند، گاه به‌عنوان یک واکنش به آن موسیقی، گاهی به‌عنوان یک پسوند از آن، و هر دو روند به خوبی در قرن بیستم، با هم وجود داشتند.
در اوایلِ قرن بیستم، بسیاری از آهنگسازان آثاری نوشتند که یک موسیقی رمانتیک قرن نوزدهم بود. گروه‌بندی سازهای سنتی مانند ارکستر و کوارتت زهی، بارزترین و معمول‌ترین آنها بود. فرم‌های سنتی مانند سمفونی و کنسرتو در حال استفاده بودند. گوستاو مالر و ژان سیبلیوس نمونه‌هایی از آهنگسازان هستند که فرم‌های سنتی سمفونیک را دریافت و دوباره ساختند. برخی از نویسندگان معتقدند که آثار آرنولد شونبرگ کاملاً منطبق با سُنَتِ اواخر رمانتیکِ واگنر و برامس است. به‌طور کلی آهنگسازی که به‌طور مستقیم و کاملاً به اواخرِ واگنر و قرن بیستم وصل می‌شود، «آرنولد شونبرگ» است.
نئوکلاسیک
نئوکلاسیسیسم سبکی بود که بین دو جنگ جهانی پرورش یافت. این سبک در صدد احیای فرم‌های متوازن و فرایندهای موضوعی کاملاً قابل درک از قرنهای ۱۷ و ۱۸ بود. این امر در تقابل با آنچه به‌عنوان ژست‌های اغراق‌آمیز و بدون فرم در اواخر رومانتیسم دیده می‌شد. از آنجا که این آهنگسازان عموماً تونالیته فونکسیونال خود را با تونالیتهٔ تغییریافته، مدالیته یا آتونال ترکیب یا جایگزین می‌کنند، این اصطلاح اغلب به معنای تقلید یا تحریفِ سبکِ باروک یا کلاسیک شناخته می‌شود. مثال‌های مشهور شامل: «سمفونی شماره ۱» (سرگئی پروکفیف) و پالسینلا (ایگور استراوینسکی) است. پل هیندمیت (سمفونی: ماتیس نقاش) و داریوس میو نیز از این سبک استفاده کردند.
آثار کلاسیک تحت تأثیر جاز
تعدادی از آهنگسازان کلاسیک که در آثار خود از عناصرِ موسیقی جاز استفاده کرده‌اند بدین شرح است:
امپرسیونیسم
امپرسیونیسم در فرانسه به رهبری کلود دبوسی، به‌عنوان واکنشی در برابر اغراق عاطفی و مضامین حماسی رمانتیسم آلمانی، که نمونه آن واگنر بود، آغاز شد. از نظر دبوسی، هنر تجربهٔ یک احساس است نه یک تجربهٔ فکری یا اخلاقی. وی از هموطنان خود خواست تا دوباره از آثار استادان فرانسوی قرن ۱۸ کشف کنند که موسیقی برای آنها به معنای جذابیت، سرگرمی و خدمت به‌عنوان یک فانتزی احساسی بوده‌است.
سایر آهنگسازان مرتبط با امپرسیونیسم عبارتند از: موریس راول، آلبر روسل، ایساک آلبنیس، پل دوکا، مانوئل د فایا، چارلز مارتین لفلر، چارلز گریفس، فردریک دلیوس، اتورینو رسپیگی، سیریل اسکات و کارول شیمانوفسکی.
فوتوریسم
موسیقی فوتوریسم، یک جنبش هنری ایتالیایی بود که در سال ۱۹۰۹، توسط فیلیپو تومازو مارینتی تأسیس شد و به سرعت مورد استقبال مکتب آوانگارد روسیه قرار گرفت. در سال ۱۹۱۳، نقاش لوئیجی روسولو، مانیفستی با نام «هنر نویزها» منتشر کرد و خواستار ادغام صداهایی از هر نوع در موسیقی شد. علاوه بر «روسولو»، آهنگسازانی که مستقیماً با این حرکت در ارتباط بودند عبارتند از ایتالیایی‌ها: سیلویو میکس، نوچیو فیوردا، فرانکو کازاولا و پانیجی (رقص مکانیکی شامل دو موتور سیکلت در سال ۱۹۲۲) و روس‌ها: آرتور لوره، میخائیل ماتیوشین و نیکولای روسلاویتس.
اگر چه امروزه تعداد معدودی از آثار «فوتوریسمِ» این آهنگسازان اجرا می‌شود، اما تأثیر فوتوریسم بر رشد بعدی موسیقی قرن بیستم بسیار زیاد بود. سرگئی پروکفیف، موریس راول، ایگور استراوینسکی، آرتور اونگر، جورج آنتایل و لو اورنشتاین از جمله آهنگسازان برجسته در نیمهٔ اول قرن هستند که تحت تأثیر فوتوریسم قرار داشتند. ویژگی‌های بارز موسیقی متأخرِ قرن بیستم با منشأ فوتوریسم، شامل پیانوی دستکاری‌شده، سریالیسم همه‌جانبه، تکنیک‌های آوازی، نماد گرافیکی، بداهه نوازی و مینیمالیسم است.
مؤسسه فناوری بریتانیا کلمبیا
مؤسسه فناوری بریتانیا کلمبیا (British Columbia Institute of Technology) که همچنین به آن BCIT گفته می‌شود، یک موسسه پلی تکنیک دولتی در برنابی، بریتیش کلمبیا، کانادا است. این مؤسسه فنی دارای پنج پردیس دانشگاهی است که در مترو ونکوور واقع شده‌اند و مرکز اصلی آن در برنابی، بریتیش کلمبیا، کانادا است. شامل پردیس فناوری هوافضا در ریچموند، پردیس دریایی در شهر ونکوور شمالی، پردیس داون‌تون در ونکوور، و پردیس جزیره آناسیس در دلتا. این موسسه زیر منشور استانی «قانون کالج و مؤسسه» فعالیت می‌کند . این دانشگاه به عنوان یک آموزشگاه فنی و حرفه ای فعالیت می‌کند، و دارای کارآموزانی برای مهارت‌های شغلی و دیپلم و مدرک تحصیلات حرفه‌ای برای تکنسین‌های ماهر و کارگران حرفه‌ایی در مشاغلی قبیل مهندسی، حسابداری، مدیریت تجارت، ارتباطات پخش / رسانه ای، هنرهای دیجیتال، پرستاری، پزشکی، معماری و قانون است.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم
تجربه‌گرایی و دیسونانس آزاد
در اوایل قرن بیستم، چارلز آیوز، سنت‌های آمریکایی و اروپایی و همچنین سبک‌های کلیسایی را ادغام کرد و از تکنیک‌های نوآورانهٔ خود در ریتم، هارمونی و فرم استفاده کرد. تکنیک وی شامل استفاده از پلی‌تنالیته، پلی‌ریتم، آکوردهای خوشه‌ای، موسیقی تصادفی و ربع‌پرده بود. ادگار وارز نیز قطعاتِ بسیار متناقضی را نوشت که از حقایقِ غیرمعمول، نام‌های فوتوریستی و علمی برخوردار بود. وی در استفاده از سازهای جدید و منابع الکترونیکی پیشگام بود.
مؤسسه فناوری بریتانیا کلمبیا
موسسه فناوری بریتانیا کلمبیا اولین بار در سال ۱۹۶۰ به عنوان مدرسه حرفه ای بریتیش کلمبیا تأسیس شد. هنگامی که پردیس برنابی خود را در سال ۱۹۶۴ افتتاح کرد، ۴۹۸ دانشجو را ثبت نام کرد که در سال ۲۰۱۷ این تعداد به ۱۸٬۷۵۵ دانشجوی تمام وقت و ۳۰٬۵۹۳ دانشجوی پاره وقت افزایش یافته بود. از زمان تأسیس تا ۲۰۱۷، این مؤسسه دارای بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ فارغ‌التحصیل بوده‌است.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم
اکسپرسیونیسم
در اواخر دهه ۱۹۲۰ اگرچه بسیاری از آهنگسازها به نوعی مبهم، به نوشتن آثاراکسپرسیونیستی ادامه می‌دادند، اما با سبک غیرشخصی آلمانی مانند عینیت نو و نئوکلاسیسم ادغام می‌شد. اکسپرسیونیسم، مانند هر حرکتی که توسط نازی‌ها بدنام شده بود، اما پس از جنگ جهانی دوم تجدید نظر دلسوزانهٔ خود را بدست آورد، موسیقی اکسپرسیونیستی در آثار آهنگسازانی چون هانس ورنر هنتسه، پیر بولز. پیتر مکسول دیویس، ولفگانگ ریم و برند آلویس تسیمرمان دوباره ظاهر شد.
موسیقی پست‌مدرن
پست‌مدرنیسم واکنشی به مدرنیسم است، اما می‌توان آن را نیز به‌عنوان پاسخی به یک تغییر عمیق در نگرش اجتماعی تلقی کرد. طبق این دیدگاه اخیر، پسامدرنیسم زمانی شروع شد که خوشبینی تاریخی (بر خلاف شخصی) به اوج بدبینی رسید (حداکثر تا سال ۱۹۳۰). جان کیج چهرۀ برجستهٔ موسیقی قرن بیستم است که با مدنظر داشتن انصاف و عدالت، وی هم به مدرنیسم و هم به پسامدرنیسم تعلق دارد، زیرا تقاطع‌های پیچیدهٔ بین مدرنیسم و پست‌مدرنیسم قابل تقلیل به الگوهای ساده نیستند. او اغلب از عناصرِ شانس استفاده می‌کند مانند: «چشم‌انداز خیالی شماره ۴» (برای ۱۲ گیرندهٔ رادیویی) یا «سوناتاها و تناوب‌ها» که برای پیانوی دستکاری‌شده ساخته شده‌است (یک پیانو معمولی که با قرار دادن اشیاء مختلف در آن و در تماس با سیم‌ها، بطور چشمگیری تغییر می‌کند). در حال حاضر پست‌مدرنیسم شامل آهنگسازانی است که علیه سبک‌های تجربی، آوانگارد و اواخر قرن بیستم واکنش نشان می‌دهند. مانند: آستور پیاتزولا و میگوئل دل آگولا.
مینیمالیسم
۱ + ۱ (۱۹۶۸) اثر «فیلیپ گلس» از فرایندِ افزودنی استفاده می‌کند که در آن عبارات کوتاه به آرامی گسترش می‌یابد. آثار «کوه جوانان» (۱۹۶۰) با لحن‌های بسیار طولانی، حجم‌های فوق‌العاده و تکنیک‌های فراتر از موسیقی مانند «رسم یک خط مستقیم و دنبال کردن آن» یا «ساختن آتش» به کار می‌رود. مایکل نایمن استدلال می‌کند که مینیمالیسم واکنشی بود که توسط سریالیسم و «نامشخصی» ایجاد و امکان‌پذیر شد.
تکنیک آتونالیته و دوازده تنی
آرنولد شونبرگ یکی از مهمترین چهره‌های موسیقی قرن بیستم است. در حالی که کارهای اولیه او در سبک اواخر رومانتیک (شب دگرگون ۱۸۹۹) و تحت تأثیر واگنر بود. این امر در سالهای قبل از جنگ جهانی اول به اصطلاحِ موسیقی آتونال تبدیل شد. در سال ۱۹۲۱، پس از چندین سال تحقیق، او این نوع آهنگسازی را برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ و به‌طور خصوصی برای همفکرانش، تکنیک دوازده تنی توصیف کرد. اولین کار وی در مقیاس بزرگ که کاملاً با استفاده از این تکنیک ساخته شده بود «کوئینتت باد» (اپوس ۲۶ نوشته شده در ۲۴–۱۹۲۳) است. مثال‌های بعدی شامل «واریاسیون برای ارکستر» (اپوس ۳۱، ۱۹۲۶–۱۹۲۶)، سومین و چهارمین کوارتت‌های زهی (به ترتیب ۱۹۲۷ و ۱۹۳۶)، کنسرتوی ویولن (۱۹۳۶) و کنسرتو پیانو (۱۹۴۲) از این جمله‌اند. در سالهای بعد وی به‌طور متناوب به سبکی تونال ‌آمیزتر بازگشت. مانند: «سمفونی مجلسی شماره ۲» (در سال ۱۹۰۶ آغاز شد اما در سال ۱۹۳۹ به پایان رسید) و «واریاسیون روی یک رسیتاتیف برای ارگ» (۱۹۴۱).
وی به تربیت شاگردان خود آنتون وبرن و آلبان برگ پرداخت و این سه آهنگساز غالباً به‌عنوان اعضای اصلی دومین مکتب موسیقی وین شناخته شدند. («نخستین مکتب موسیقی وین» شامل هایدن، موتسارت، بتهوون و گاه شوبرت بودند). در ادامه، آنتون وبرن آثاری را با استفاده از یک روش دقیقِ «دوازده‌تنی» نوشت و بر توسعهٔ سریالیسم تأثیر گذاشت. آلبان برگ، مانند شونبرگ از تکنیک «دوازده‌تنی» در سبکِ «پسا‌رمانتیک» استفاده کرد مانند: کنسرتو ویولن (که تحت تأثیر یک کرال باخ و از فرم کلاسیک استفاده می‌کند). او دو اپرای بزرگ به نام‌های «ووتزک» و «لولو» نوشت.
موسیقی الکترونیک
توسعه فناوری ضبط باعث شده‌است که همه صداها برای استفادۀ بالقوهٔ موزیکال در دسترس باشد. موسیقی الکترونیکی عموماً به مجموعه‌ای از موسیقی هنری اشاره دارد که در دهه ۱۹۵۰ در اروپا، ژاپن و قارهٔ آمریکا توسعه یافت.
دسترسی روزافزون نوار مغناطیسی در این دهه امکاناتی را برای آهنگسازان فراهم کرد که امکان ضبط صداها را می‌داد و سپس آنها را به روش‌های مختلف دستکاری می‌کردند. تمام هویتِ موسیقی الکترونیکی به انتقال از طریق بلندگوها بستگی دارد، اما دو نوع گسترده وجود دارد: ابتدا موسیقی آکوسماتیک، که فقط به صورت ضبط شده (به معنای گوش دادن با بلندگوها) وجود دارد و دومین، «موسیقی الکترونیکی زنده» که در آن از دستگاه‌های الکترونیکی برای تولید و تبدیل صدا استفاده می‌شود. یا هنگام اجرای موسیقی توسط نوازندگان با استفاده از صداها، سازهای سنتی، سازهای الکترو‌آکوستیک یا سایر دستگاه‌ها، صداها را پخش می‌کنند.
با ورود رایانه‌ها از سال ۱۹۵۷، وقتی که منبعِ صداهای صوتی از جهان روزمره بود، این زمینه‌ها به‌طور فزاینده‌ای اهمیت پیدا کردند و از اصطلاح موسیقی کانکریت استفاده شد و هنگامی که صداها توسط ژنراتورهای الکترونیکی تولید می‌شدند، «موسیقی الکترونیک» نامیده می‌شد. پس از دهه ۱۹۵۰ میلادی، اصطلاحِ موسیقی الکترونیکی برای هر دو نوع مورد استفاده قرار گرفت. بعضی مواقع موسیقی الکترونیکی با سازهای معمولی‌تر ترکیب می‌شوند، آثاری از اشتوکهاوزن (سرودها)، ادگار وارز (بیابان) و ماریو داویدووسکی (مجموعه‌های همگام‌سازی) سه نمونه از این سری هستند.
دیگر آهنگسازان برجسته قرن بیستم
در این میان آهنگسازان برجسته و گوناگونی از قرن بیستم وجود دارند که با هیچ جنبش آهنگسازی کاملاً شناخته‌شده‌ای در ارتباط نیستند. لیست زیر شامل تعدادی از آنها به همراه چند آهنگساز برجسته طبقه‌بندی شده‌است که در قسمت‌های قبل از این مقاله به آنها اشاره نشده‌است:
دانشگاه الاسرا
دانشگاه الاسرا (به عربی: جامعة الإسراء) یک دانشگاه در اردن است که در امان واقع شده‌است.
فرانتیشک چرنیک
فرانتیشک چرنیک (František Černík؛ زادهٔ June 3, 1953) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
بوروبان
بوروبان (به انگلیسی: Booroorban) یک شهرک و منطقه مسکونی در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
ذخیره‌گاه زیست‌کره دایهانگ-دیبانگ
ذخیره‌گاه زیست‌کره دایهانگ-دیبانگ (به انگلیسی: Dihang-Dibang Biosphere Reserve) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش سیانگ بالا واقع شده‌است. ذخیره‌گاه زیست‌کره دایهانگ-دیبانگ ۵٬۱۱۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.
یاروسلاف بناک
یاروسلاف بناک (Jaroslav Benák؛ زادهٔ April 3, 1962) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود.
دانشگاه الاغواط
دانشگاه الاغواط (به عربی: جامعة عمار ثلیجی–الأغواط) یک دانشگاه در الجزایر است که در الاغواط، الجزایر واقع شده‌است.
ییندژیخ کرپیندل
ییندژیخ کرپیندل (Jindřich Krepindl؛ زادهٔ July 6, 1948) بازیکن هندبال اهل چکسلواکی بود.
تل عار شرقیه
تل عار شرقیه (به عربی: تل عار شرقیة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه اخترین واقع شده‌است. تل عار شرقیه ۵۲۵ نفر جمعیت دارد.
ذخیره‌گاه زیست‌کره دریای سیاه
ذخیره‌گاه زیست‌کره دریای سیاه (به لاتین: Black Sea Biosphere Reserve) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در اوکراین است که در استان خرسون واقع شده‌است.
حیمر لابده
حیمر لابده (به عربی: حیمر لابدة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه ابوقلقل واقع شده‌است. حیمر لابده ۳٬۶۸۱ نفر جمعیت دارد.
کلیکومو، میسوری
کلیکومو (به انگلیسی: Claycomo) یک روستا (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلی، میزوری واقع شده‌است. کلیکومو ۶٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۳۰ نفر جمعیت دارد و ۲۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حیمر
حیمر (به عربی: حیمر) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکز جرابلس واقع شده‌است. حیمر ۱٬۷۴۹ نفر جمعیت دارد.
ریپ هانتر
ریپ هانتر یک ابرقهرمان و مسافر زمان تخیلی کتاب‌های کمیک آمریکایی است که اولین بار در مه ۱۹۵۹ ، توسط شرکت دی‌سی کامیکس معرفی شد. در سریال افسانه‌های فردا ، آرتور دارویل نقش کاپیتان ریپ هانتر را ایفا میکند.
دانشگاه البیان
دانشگاه البیان (به عربی: جامعة البیان) یک دانشگاه در عراق است.
نخستین جنگ سیلزی
نخستین جنگ سیلزی یکی از جبهه‌های جنگ جانشینی اتریش بود. این نام برای توصیف جنگ پروس علیه اتریش در سال‌های ۱۷۴۰ تا ۱۷۴۲ میلادی به کار می‌رود که عمدتاً در مناطق سیلزی، موراویا و بوهم (سرزمین‌های پادشاهی بوهم) به وقوع پیوست. این جنگ نخستین جنگ از مجموعه جنگ‌های سیلزی بود که میان فریدریش کبیر پروس و ماریا ترزای اتریش رخ داد.
در اواخر سال ۱۷۴۰ فریدریش با مطرح کردن ادعاهای دودمانی قدیمی دربارهٔ بخش‌هایی از سیلزی به این منطقه حمله و جنگ را آغاز کرد. جنگ با پیمان برلین در سال ۱۷۴۲ به سود پروس خاتمه یافت و سلطهٔ پروس بر بیشتر سیلزی و کنت‌نشین کووزکو تأیید شد. در هر حال، جنگ جانشینی اتریش ادامه یافت و دو سال بعد، پروس و اتریش وارد جنگ دوم سیلزی شدند.
زمینه
در اوایل قرن هجدهم، دودمان هوهن‌تسولرن حاکم براندنبورگ-پروس ادعاهای سلسله‌ای بر دوک‌نشین‌های مختلف در استان سیلزی هابسبورگ داشت، منطقه‌ای پرجمعیت و مرفه که با قلمرو اصلی پروس در مارگراف‌نشین براندنبورگ همسایه بود. سیلزی علاوه بر ارزش آن به عنوان منبع درآمد مالیاتی، تولید صنعتی (به ویژه مواد معدنی) و نیروهای نظامی، اهمیت ژئواستراتژی زیادی برای متخاصمین داشت. دره اودر بالا یک مجرای نظامی طبیعی بین براندنبورگ، پادشاهی بوهم و مارگراف‌نشین موراویا را تشکیل می‌داد و هر قدرتی که این قلمرو را در اختیار داشت می‌توانست همسایگانش را تهدید کند. سیلزی همچنین در امتداد مرز شمال‌شرقی امپراتوری مقدس روم قرار داشت و به کنترل‌کننده خود اجازه می‌داد نفوذ مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری روسیه در آلمان را محدود کند.
ادعاهای پروس
بخشی از ادعاهای براندنبورگ-پروس دربارهٔ سیلزی به پیمان وراثت ۱۵۳۷ میان فریدریش دوم لگنیتسا دوک سیلزی و یواخیم دوم هکتور براندنبورگ امیر انتخابگر از دودمان هوهن‌تسولرن بازمی‌گشت. طبق این پیمان در صورت منقرض شدن پیاست‌های سیلزی باید دوک‌نشین‌های سیلزی در لگنیتسا، وولوف و برگ به انتخابگر براندنبورگ واگذار می‌شدند. فردیناند یکم پادشاه بوهم فوراً این توافق را رد کرد و حاکم براندنبورگ-پروس را تحت فشار قرار داد. با این وجود، پس از مرگ گئورگ ویلهلم لگنیستا که پایان‌بخش دودمان پیاست بود، در سال ۱۶۷۵ فریدریش ویلهلم براندنبورگ مدعی شاهزاده‌نشین‌های سیلزی شد.
براندنبورگ نمی‌توانست این ادعاهای دودمانی را اعمال کند. هنگامی که اتریش در سال ۱۶۸۵ درگیر جنگ بزرگ عثمانی بود، امپراتور لئوپولد یکم کنترل فوری ناحیه شوویبوس در سیلزی را در ازای دریافت کمک نظامی علیه ترک‌ها و تسلیم کردن ادعاهای برجسته هوهن‌تسولرن در سیلزی، به فریدریش ویلهلم، انتخابگر براندنبورگ داد؛ ولی پس از جلوس فریدریش سوم براندنبورگ، پسر و جانشین انتخابگر، امپراتور در سال ۱۶۹۴ کنترل شوویبوس را دوباره در اختیار گرفت و بیان کرد آن سرزمین شخصاً به فریدریش ویلهلم (تا پایان زندگی‌اش) داده شده بود. در عوض فریدریش سوم ادعاهای قدیمی هوهن‌تسولرن دربارهٔ یاگرندورف و میراث پیاست سیلزی را یادآوری کرد.
جانشینی اتریش
۴۵ سال بعد، هنگامی که کارل ششم در سال ۱۷۴۰ بدون وارث مردی درگذشت، براندنبورگ-پروس فرصتی برای اجرای این ادعا به دست آورد. کارل طبق فرمان اجرایی ۱۷۱۳ بزرگ‌ترین دخترش را به جانشینی خود منصوب کرد و پس از مرگ کارل، دخترش ماریا ترزا به حکومت آرشیدوک‌نشین اتریش و نیز سرزمین‌های بوهم و مجارستان که درون حکومت هابسبورگ بودند، دست یافت. در زمان زندگی کارل، فرمان اجرایی به اطلاع ایالت‌های امپراتوری رسانده شد؛ ولی پس از مرگ او، برخی گروه‌ها بی‌درنگ به آن اعتراض کردند.
فریدریش دوم،، شاه تازه به تخت نشسته پروس، بحران جانشینی اتریش را فرصتی برای تصرف سیلزی دانست. مورخان ادعاهای کهن خانوادهٔ او را در تصمیم فریدریش برای حمله کم‌اهمیت دانسته‌اند. این منطقه پرجمعیت و صنعتی بود؛ ولی به نظر می‌رسد که عوامل اقتصادی وزن زیادی در حملهٔ پروس نداشت. بلکه احتمالاً ملاحظات ژئواستراتژی نقش اساسی را ایفا می‌کرد. فریدریش به‌درستی اعتقاد داشت که فریدریش آگوستوس دوم زاکسن که همزمان بر پایهٔ اتحاد شخصی، حاکم لهستان نیز بود، تمایل دارد بر سیلزی سلطه یابد تا دو قلمرو خود را به یکدیگر پیوند دهد. این امر می‌توانست به محاصره براندنبورگ نیز بینجامد.
پس از مرگ امپراتور در ۲۰ اکتبر، فریدریش به سرعت تصمیم به حمله گرفت. در ۸ نوامبر به ارتش پروس دستور حرکت داد و در ۱۱ دسامبر به ماریا ترزا اولتیماتوم داد که سیلزی را تسلیم کند. در عوض به او قول داد که فرمان اجرایی را به رسمیت بشناسد و در انتخابات امپراتوری به همسر ماریا ترزا یعنی فرانتس استفان لورن رأی دهد. فریدریش به انتظار پاسخ نماند و در ۱۶ دسامبر ۱۷۴۰ نیروهایش را از مرز سیلزی که به خوبی محافظت نشده بود، گذراند و نخستین جنگ سیلزی را آغاز کرد.
ائتلاف‌ها و اهداف
اتریش نیز مورد حمایت بریتانیای کبیر (تحت اتحاد شخصی با انتخابگر هانوفر) و در نهایت، ساووا-ساردنی و جمهوری هلند بود. امپراتوری روسیه نیز در درگیری وسیع‌تری به صورت غیرمستقیم از اتریش حمایت می‌کرد و به سوئد حمله کرد. اهداف ماریا ترزا از این درگیری، نخست حفظ سرزمین‌ها و عنوان‌های موروثی خود و دوم، دستیابی به حمایت برای انتخاب همسرش به عنوان امپراتور مقدس روم بود.
لشکرکشی ۱۷۴۰ و ۱۷۴۱ به سیلزی
در اوایل دسامبر ۱۷۴۰ ارتش پروس به آرامی در امتداد رود اودر گرد آمد و فریدریش در ۱۶ دسامبر بدون اعلام جنگ، ارتش خود را به درون سیلزی حرکت داد. قوای پروس از دو سپاه با ۲۷ هزار سرباز تشکیل شده بود، در حالی که کل سیلزی با یک پادگان اتریشی با تنها ۸ هزار سرباز محافظت می‌شد. اتریشی‌ها تنها توانستند مقاومت اندکی از خود نشان دهند و پروسی‌ها برسلو (مرکز استان) را در ۲ ژانویه بدون درگیری فتح کردند. قلعه اولو نیز در ۹ ژانویه بدون مقاومت به تصرف پروس درآمد و از آن به عنوان مقر زمستانی خود استفاده کردند. تا پایان ژانویه تقریباً تمام سیلزی تحت تصرف پروس بود و دیگر استحکامات اتریش شامل گلوگو، بریگ و نایسه در محاصره قرار گرفتند.
پروسی‌ها در اوایل سال ۱۷۴۰ مقر زمستانی خود را ترک و لشکرکشی بهاره را آغاز کردند. شاهزاده لئوپولد دوم آنهالت-دسو در ۹ مارس گلوگو را گرفت. در اواخر مارس ارتش ۲۰ هزار نفری اتریش به فرماندهی ویلهلم رینهارد فن نیپرگ از سودتس گذشت تا محاصره نایسه را بشکند. نیروهای پروس از پیشروی آن جلوگیری کردند و در ۱۰ آوریل در نزدیکی مولویتز با یکدیگر روبرو شدند. این نبرد با برتری پروس پایان یافت. با جابجایی نیروهای پروس، محاصره نایسه خاتمه یافت؛ ولی بریگ در ۴ مه تسلیم پروسی‌ها شد. پس از آن نیروی اصلی پروس مقر تابستانی خود را در نزدیکی نایسه ترتیب داد.
مذاکرات تابستان ۱۷۴۱
پس از شکست اتریش در مولویتز، قدرت‌های دیگر نیز به حمله به این آرشیدوک‌نشین محاصره شده، تشویق شدند و درگیری به نبرد وسیع‌تری که جنگ جانشینی اتریش خوانده شد، گسترش یافت. فرانسه در پیمان برسلو که در ۵ ژوئن منعقد شد، حمایت خود را از تصرف سیلزی توسط پروس اعلام کرد و در ماه ژوئیه به اتحادیه نیمفنبورگ پیوست. طبق این پیمان، فرانسه و اسپانیا از ادعاهای سرزمینی بایرن علیه اتریش حمایت کردند. در ۱۵ اوت نیروهای فرانسوی از راین گذشتند و در دانوب به نیروهای انتخابگر بایرن پیوستند. سپس این نیروها به سوی وین پیشروی کردند. ارتش اسپانیا و ناپل به متصرفات اتریش در شمال ایتالیا حمله کردند. نیروهای فرانسه و بایرن نیز در ۱۴ سپتامبر لینتس را گرفتند و با پیشروی در اتریش علیا در اکتبر به مجاورت وین رسیدند. همزمان زاکسن نیز (که در ۱۹ سپتامبر به ائتلاف علیه اتریش پیوسته بود) به بوهم هجوم برد.
با حملهٔ دشمنانی تازه از جبهه‌های گوناگون به اتریش، شاه فریدریش مذاکرات صلح پنهانی با نیپرگ را در برسلو آغاز کرد. با این وجود به حمایت از اتحادیه نیمفنبورگ نیز ادامه داد. گرچه فردریک با فرانسویان متحد بود، ایده تبدیل فرانسه به قدرت حاکم در آلمان (از طریق تخریب اتریش) مورد موافقتش قرار نگرفت. با درخواست و میانجیگری بریتانیا در ۹ اکتبر، اتریش و پروس یک پیمان آتش‌بس مخفی با عنوان پیمان کلاین شنلندورف امضا کردند که طبق آن، هر دو طرف جنگجو در سیلزی نبرد را متوقف کنند (هرچند که حضور خود را حفظ می‌کنند) و اتریش در نهایت پذیرفت سیلزی سفلی را در قبال آغاز مذاکرات صلح نهایی تا قبل از پایان سال تسلیم کند. سپس نیروهای اتریشی نیپرگ برای دفاع از اتریش در برابر مهاجمان غربی از سیلزی فراخوانده شدند و نایسه را پس از محاصره‌ای ساختگی ترک کردند. کل سیلزی تحت کنترل پروس قرار گرفت.
لشکرکشی ۱۷۴۱ و ۱۷۴۲ به بوهم و موراویا
در نیمهٔ اکتبر، کارل آلبرت بایرن و متحدان فرانسویش در نزدیکی وین چادر زدند و آمادهٔ محاصرهٔ پایتخت اتریش شدند. کارل آلبرت متوجه احتمال تصرف بخش‌هایی از بوهم توسط رقبایش یعنی زاکسن و پروس شد و در ۲۴ اکتبر نیروهای خود را در جهت شمال به سوی پراگ حرکت داد. سپاهیان بایرن، فرانسه و زاکسن در نوامبر به شهر رسیدند و در ۲۶ نوامبر به آن حمله کردند. کارل آلبرت در ۷ دسامبر خود را شاه بوهم خواند. در این حین، فریدریش در اوایل نوامبر با فریدریش اوت دربارهٔ مرزهای سیلزی پروس و بوهم و موراویای زاکسن مذاکره کرد و از حمایت بایرن و فرانسه برای تصرف تمام سیلزی و کنت‌نشین کووزکو در بوهم اطمینان یافت. با نزدیک شدن پایان سال بدون نشانه‌ای از پیمان صلح رسمی، فریدریش نتیجه گرفت اتریشی‌ها تمایلی به اجرای پیمان کلاین شنلندورف و تسلیم قلمرو سیلزی ندارند؛ بنابراین برای فشار بیشتر به اتریش، پیمان را رد کرد و عملیات تهاجمی خود را دوباره آغاز کرد.
در ماه دسامبر، ارتش کورت فون شورین به سودتس موراویا حمله کرد و در ۲۷ دسامبر اولوموتس را گرفت. ارتش شاهزاده لئوپولد نیز قلعهٔ کووزکو را محاصره کرد. در اوایل سال ۱۷۴۲ فریدریش با همکاری نیروهای زاکسن و فرانسه که در ۵ فوریه در ویشکو به او ملحق شده بودند، از طریق موراویا به وین نزدیک شد. البته فرانسوی‌ها بی‌میل بودند و پس از تصرف ییهلاوا در ۱۵ فوریه، از بوهم عقب‌نشینی کردند. پروس و زاکسن به سوی برنو (مهم‌ترین استحکامات باقیماندهٔ اتریش در موراویا) حرکت کردند، ولی به دلیل مقاومت محافظان اتریشی و کمبود تجهیزات، پیشرفت چندانی به دست نیاوردند. این لشکرکشی به موراویا دستاورد مهمی نداشت و در ۵ آوریل پروسی‌ها به بوهم و سیلزی علیا عقب نشستند.
پس از آن، شارل لورن (برادر شوهر ماریا ترزا) لشکر سی هزار نفری اتریشی-مجاری را از طریق موراویا به امید آزادسازی پراگ به سوی بوهم حرکت داد. در اوایل مه، ارتش ۲۸ هزار نفری شاه فریدریش و شاهزاده لئوپولد به سوی دشت‌های البه در جنوب شرقی پراگ رهسپار شد تا جلوی پیشروی اتریشی‌ها را بگیرد. در ۱۷ مه اتریش به اردوی لئوپولد در نزدیکی کوتوزیتسه حمله کرد که با پیروزی نسبی پروس خاتمه یافت و تلفات قابل توجهی به دو طرف وارد کرد. اندکی بعد، ارتش دیگری از اتریش در نبرد زاهایی مغلوب شد و پراگ در دست مهاجمان ماند.
پیمان‌های برسلو و برلین
پس از نبرد کوتوزیتسه فریدریش متوجه شد فرانسوی‌ها تلاش‌های مخفی برای صلح جداگانه با اتریش را آغاز کرده‌اند. او نیز برای تحکیم دستاوردهای خود در سیلزی مذاکرات صلح را با مذاکره‌کنندگان اتریشی در برسلو آغاز کرد. اکنون فریدریش تمام سیلزی و کنت‌نشین کووزکو را می‌خواست. ماریا ترزا تمایلی به تسلیم این مناطق نداشت، ولی لرد هیندفورد بریتانیایی او را تحت فشار قرار داد که با پروس صلح کند و نیروهای خود را علیه فرانسویان متمرکز کند. خزانهٔ بریتانیا بیشتر هزینه‌های جنگ را تأمین می‌کرد و هیندفورد تهدید کرد اگر ماریا ترزا تسلیم نشود، حمایت بریتانیا را از دست خواهد داد. دو طرف در نهایت به توافق دست یافتند و پیمان برسلو در ۱۱ ژوئن به امضای طرفین رسید.
طبق این پیمان، اتریش بیشتر سیلزی و نیز کنت‌نشین کووزکو را به پروس تسلیم کرد که این مناطق بعداً استان سیلزی پروس را شکل داد. دو بخش کوچک در انتهای جنوبی سیلزی در دست اتریش باقی ماند که بعداً تبدیل به سیلزی اتریش شد. پروس توافق کرد بخشی از بدهی اتریش را ببخشد و در ادامهٔ جنگ، بی‌طرف بماند. این توافقات در پیمان برلین رسمی و تأیید شد و در ۲۸ ژوئیه به امضای طرفین رسید.
نتایج
نخستین جنگ سیلزی با پیروزی قاطع پروس خاتمه یافت. پروس قلمرو تازه‌ای در سیلزی و کووزکو به دست آورد و اعتبار پادشاهی بسیار افزایش یافت. با این وجود، فریدریش با امضای پیمان صلح جداگانه هنگامی که جنگ جانشینی اتریش همچنان در جریان بود، به متحدان خود در اتحادیهٔ نیمفنبورگ خیانت کرد. عزم ماریا ترزا در بازپس‌گیری سیلزی منجر به درگیری‌های تازه با پروس در جنگ دوم سیلزی شد که دو سال بعد به وقوع پیوست. یک دهه بعد نیز جنگ سوم سیلزی اتفاق افتاد.
پروس
پروس مناطق وسیعی از سیلزی را به دست آورد که شامل یک ناحیهٔ صنعتی پرتراکم با جمعیتی زیاد و عواید مالیاتی فراوان بود. پیروزی غیرمنتظرهٔ این پادشاهی کوچک بر حکومت هابسبورگ، نشانهٔ آغاز خیزش پروس به سوی تبدیل به یکی از قدرت‌های بزرگ اروپایی و پشت سر گذاشتن رقبای آلمانی از جمله زاکسن و بایرن بود.
با این وجود، این موفقیت بذر سختی‌های آینده را کاشت. تصرف سیلزی توسط پروس، اتریش را تبدیل به دشمنی ابدی کرد و منجر به آغاز رقابت اتریش و پروس شد. عقب‌نشینی یکطرفهٔ فریدریش از اتحادیه، دربار سلطنتی فرانسه را ضد او تحریک کرد و فرانسه در نهایت در دههٔ ۱۷۵۰ متحد اتریش شد و بعدتر در جنگ سوم سیلزی در برابر پروس ایستاد.
اتریش
پیمان‌های برسلو و برلین باارزش‌ترین استان هابسبورگ را از چنگ آن درآورد و تسلیم در برابر یک شاهزادهٔ کوچک آلمانی، اعتبار خاندان هابسبورگ را خدشه‌دار کرد. با این وجود، صلح در سیلزی نیروهای اتحاد اتریش با بریتانیا و هانوفر را آزاد کرد تا متصرفات فرانسه و بایرن را بازپس گیرند. در تابستان ۱۷۴۳ اتریش دوباره بر بوهم مسلط شد و فرانسوی‌ها را از راین به سوی آلزاس عقب راند. سپس بایرن را تصرف کرد و انتخابگر بایرن را به فرانکفورت تبعید کرد.
ییژی پوتسکا
ییژی پوتسکا (Jiří Pecka; June 4, 1917 – May 12, 1997) قایقران کانو اهل چکسلواکی بود.
اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر (ژاپن)
اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر ژاپن محل کار و اقامت نخست‌وزیر ژاپن است. که به آن Sōri Daijin Kantei (総理大臣官邸)، Shushō Kantei (首相官邸) یا Kantei (官邸) می‌گویند.
ساختمان در ناگاتاچو، چیودا-کو، توکیو به صورت مورب در مجاورت ساختمان دایت ملی قرار دارد. ساختمان قبلی که در سال ۱۹۲۹ ساخته شده بود، در آوریل ۲۰۰۲ با محل اقامت جدید جایگزین شد. محل اقامت قبلی اکنون به عنوان Sōri Kōtei، محل مسکونی نخست‌وزیر شناخته می‌شود. اصطلاح Kantei به عنوان مترادف برای دفتر نخست‌وزیر ژاپن و به‌طور کلی برای مشاوران و دولت نخست‌وزیر استفاده می‌شود.
علاوه بر این که ساختمان، اقامتگاه و دفتر اصلی نخست‌وزیر محسوب می‌شود، دبیر کابینه و معاونین کابینه وظایف روزانه خود را در این ساختمان انجام می‌دهند و مکانی است که جلسات مهم کابینه برگزار می‌شود، همچنین در این اقامتگاه رهبران خارجی مورد استقبال قرار می‌گیرند و محل مرکز مدیریت بحران ملی است.
نوری (فیلم)
نوری فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی منموهان کریشنا است. در این فیلم بازیگرانی همچون فاروغ شیخ، پونام دیلون، مادان پوری و افتخار ایفای نقش کرده‌اند.
بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۱۸
بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۱۸ (2018 Asian Para Games) سومین دوره بازی‌های پاراآسیایی است که از تاریخ ۶ تا ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ در شهر جاکارتا، اندونزی برگزار شده‌است.
ورزش‌ها
۱۸ ورزش در این دوره از مسابقات برگزار می‌شود:
تل رحال
تل رحال (به عربی: تل رحال) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکزی الباب واقع شده‌است. تل رحال ۲٬۸۶۶ نفر جمعیت دارد.
لوان ایزوریا
لوان ایزوریا ،(زاده ۵ فوریه ۱۹۷۴) یک سیاستمدار گرجی است که از ۸ سپتامبر ۲۰۱۹ تا ۲۷ ژانویه ۲۰۲۰ به عنوان دبیر شورای امنیت ملی گرجستان مشغول خدمت بود. وی علاوه بر گرجی به زبان های انگلیسی ، آلمانی و روسی مسلط است.
یوزف شورم
یوزف شورم (Josef Šorm؛ زادهٔ March 2, 1932) بازیکن والیبال اهل چکسلواکی بود.
لوان ایزوریا
تحصیلات و سال های اولیه
ایزوریا در ۵ فوریه ۱۹۷۴ در گرجستان متولد شد. او در سال ۱۹۹۶ از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی تفلیس فارغ التحصیل شد و سپس بین سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در دانشکده حقوق دانشگاه گوتینگن آلمان تکمیل کرد.وی در همان دانشگاه آلمانی پی اچ دی خود را در رشته حقوق اخذ کرد. در دانشگاه دولتی تفلیس بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ رئیس شورای علمی دانش آموزان دانشکده حقوق و بین ۱۹۹۵ و ۱۹۹۸ مدرس گروه قانون اساسی و نظریه حقوق دانشکده حقوق بود.بین ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان معاون مدیر موسسه ایالتی آموزشی و علوم سیاسی گوتینگن در آلمان خدمت کرد.
ذخیره‌گاه زیست‌کره دیمونیکا
ذخیره‌گاه زیست‌کره دیمونیکا (به لاتین: Dimonika Biosphere Reserve) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در جمهوری کنگو است که در بخش کویلو واقع شده‌است.
دس آرک، میسوری
دس آرک (به انگلیسی: Des Arc) یک روستا (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آیرون، میزوری واقع شده‌است. دس آرک ۰٫۵۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
البیر فوقانی
البیر فوقانی (به عربی: البیر فوقانی) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکز جرابلس واقع شده‌است. البیر فوقانی ۶۱۸ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه الحکمه (بغداد)
دانشگاه الحکمه (به عربی: جامعة الحکمة) یک دانشگاه در عراق است که در بغداد واقع شده‌است.
لیگ قهرمانان اقیانوسیه ۰۸–۲۰۰۷
لیگ قهرمانان اقیانوسیه ۰۸–۲۰۰۷ هفتمین دوره مسابقات قهرمانی باشگاه‌های اقیانوسیه، مسابقات فوتبال باشگاهی برتر در اقیانوسیه بود که توسط کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه (اواف‌سی) سازماندهی شد و دومین فصل با نام فعلی لیگ قهرمانان اقیانوسیه بود. دور مقدماتی از ۱۲ تا ۱۶ فوریه ۲۰۰۷ در ورزشگاه نوما دالی در نومئا، کالدونیای جدید برگزار شد و رقابت اصلی به صورت مرحله گروهی خانگی و خارج از خانه و سپس یک دور حذفی، که از ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷ تا ۱۱ مه ۲۰۰۸ ادامه داشت، برگزار شد.
در مرحله مقدماتی، تیم‌هایی از سه کشور دارای پایین‌ترین رتبه اقیانوسیه و وانواتو به رقابت پرداختند که به دلیل انصراف نماینده خود در رقابت‌های سال قبل، جایگاه خود را به طور خودکار از دست داده بود.
قهرمان این مسابقات، ویتاکر یونایتد از نیوزیلند بود که با شکست کوسا از جزایر سلیمان در دو بازی فینال، عنوان خود را پس گرفت. آنها با قهرمانی در مسابقات به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۸ در ژاپن راه یافتند و جایزه ۱ میلیون دلار آمریکا (۱.۴۱ میلیون دلار نیوزیلند) را صاحب شدند.
مرحله مقدماتی
مرحله مقدماتی در ورزشگاه نوما دالی مجنتا در نومئا، کالدونیای جدید برگزار شد.
فینال
ویتاکر یونایتد در مجموع ۶–۳ برنده شد و به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۸ صعود کرد.
کارل پائولوس
کارل پائولوس (Karel Paulus; January 3, 1933 – October 31, 2003) بازیکن والیبال اهل چکسلواکی بود.
انریکو کاندیانی
انریکو کاندیانی (Enrico Candiani; September 29, 1918 – 1918:9:29, February 27, 2008) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیورنو، باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، باشگاه فوتبال فوجا، باشگاه فوتبال یوونتوس، و باشگاه فوتبال ارورا پرو پاتریا ۱۹۱۹ اشاره کرد.
ذخیره‌گاه زیست‌کره رزتوچیا
ذخیره‌گاه زیست‌کره رزتوچیا (به لاتین: Roztochia Biosphere Reserve) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در اوکراین است که در استان لویو واقع شده‌است.
بندر (فیلم)
بندر (Port) یک فیلم در سبک درام به کارگردانی آملتو پالرمی است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به نریو برناردی، السا ده جورجی و کامیلو پیلوتو اشاره کرد.
نیوتنیا، میسوری
نیوتنیا (به انگلیسی: Newtonia) یک روستا (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نیوتون، میزوری واقع شده‌است. نیوتنیا ۰٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۹ نفر جمعیت دارد و ۳۶۶٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فردریک شوئن
فردریک شوئن ورزشکار مرد رشتهٔ کشتی فرنگی متولد ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۷ در کشور سوئد است. از افتخارات این کشتی‌گیر کسب مقام سومی در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در سال ۲۰۱۴ می‌باشد.
ضربه عشق
ضربه عشق یا کالبد شکافی عشق فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی لاو رانجان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارتیک آریان، دیوندو، رایو اس. بخیرتا، سونالی سیگال، نصرت باروچا و ایشیتا راج شارما ایفای نقش کرده‌اند.
دنباله این فیلم ضربه عشق ۲ نام دارد.
سید بدرالدین حوثی
سید بدرالدین حوثی (۳ نوامبر ۱۹۲۶ - ۲۵ نوامبر ۲۰۱۰)، یک سیاستمدار اهل یمن و عالم اسلامی زیدی بود.
زندگی
بدرالدین بن امیرالدین بن حسین حوثی در ضحیان در ۳ نوامبر ۱۹۲۶ در نزدیکی صعده در استان صعده یمن به دنیا آمد. او یکی از بنیانگذاران حزب الحق یمن و همچنین رهبر معنوی جنبش انصارالله بود. بدرالدین حوثی پدر عبدالملک حوثی و حسین حوثی بود و پس از مرگ حسین در سال ۲۰۰۴،‌ برای مدت کوتاهی رهبری جنبش حوثی را در یمن بر عهده داشت.
مرگ
بدرالدین حوثی در سال ۲۰۱۰ در سن ۸۹ سالگی در نتیجۀ عوارض جانبی بیماری آسم درگذشت.
ارومی (فیلم)
ارومی فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی سانتوش سیوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون پریتویراج سوکوماران، پرابو دوا، جنلیا دی‌سوزا، نیتیا منن، ویدیا بالان، جاگاتی اسریکومار، آریا ایفای نقش کرده‌اند.
آلین الکسوج
آلین الکسوج کیوراریو ورزشکار مرد رشتهٔ کشتی فرنگی متولد ۳ فوریهٔ ۱۹۹۰ در کشور رومانی است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ اشاره کرد. وی در سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ میلادی در بازی‌های المپیک لندن و ریو در وزن های ۹۶ و ۹۸ کیلو حاضر بود.
او در المپیک ۲۰۱۶ ریو در وزن ۹۸ کیلو حاضر بود که در دور اول حمدی السعید از مصر را شکست داد اما در دور بعد از آرتور الکسانیان کشتی‌گیر ارمنستانی شکست خورد و با توجه به حضور این کشتی‌گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در مرحله شانس مجدد دیاگورو تیامونچینی از ایتالیا را شکست داد اما در دیدار رده‌بندی به جنک ایلدم کشتی‌گیر ترکیه ای باخت و پنجم شد.
وی در المپیک توکیو با شکست در مقابل امین میرزازاده کشتی گیر ایرانی از کسب مدال برنز بازماند.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲
هاروتیونیان در وزن ۱۳۰ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ بلگراد شرکت کرد، او در مسابقه اول عبدالطیف محمد از مصر را مغلوب کرد اما در مسابقه بعد به رضا کایالپ از ترکیه باخت و با توجه به حضور این کشتی‌گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در مرحله شانس مجدد اولکساندر چرنتسکی از اوکراین را شکست داد و به دیدار رده‌بندی رسید. وی در این دیدار مومن‌جان عبدالله‌یف از ازبکستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
کوه کلات
تاریخچه
تقریباً تمام پیشینهٔ این کوه با قلعهٔ گراش پیوند خورده‌است. شکل‌گیری بنای اولیهٔ شهر گراش و همچنین ریشهٔ نام گراش را به این کوه مربوط می‌دانند. این قلعه که اولین بار در دوران اشکانیان بر روی کوه کلات ساخته شده، محور اتفاقات تاریخی فراوانی بوده‌است. به همین دلیل، بیان ویژگی‌های کلات در سفرنامه‌های متعددی دیده می‌شود.
در سفرنامه‌ها
در اغلب سفرنامه‌هایی که از کوه کلات نام برده‌اند، مهم‌ترین ویژگی این کوه را موقعیت مناسب نظامی آن دانسته‌اند. از همین رو، قلعهٔ گراش بر فراز این کوه سال‌ها به عنوان مرکز حکومت لارستان و بنادر مورد استفاده قرار گرفته‌است.
بافت زمین‌شناسی
کوه کلات در منطقهٔ ناودیسی زاگرس چین‌خورده واقع شده‌است. بافت زمین‌شناسی این کوه رسوبی و آهکی بوده و مانند دیگر کوه‌های منطقه، تشکیل‌شده از سنگ‌ها و خاک‌های رسی مارن است. این بافت که در زبان اچمی «گِرِشَه» نامیده می‌شود را مبنای نام‌شناسی شهر گراش می‌دانند.
طرح‌های توسعه
در سال ۱۳۸۱، پیکر پنج شهید گمنام در بالای کلات به خاک سپرده شد و نام این کوه نیز به صورت غیررسمی به «تپهٔ نورالشهدا» تغییر یافت. شهرداری و شورای اسلامی شهر گراش تاکنون طرح‌های مختلفی را برای توسعهٔ این کوه پیش‌بینی کرده‌اند. جدی‌ترین این طرح‌ها که در مرحلهٔ اجرا قرار گرفته‌است، پروژهٔ احداث پارک و آبشار در دامنهٔ کلات است.
البیاضیه، اعزاز
البیاضیه (به عربی: البیاضیة) یک روستا در سوریه است که در ناحیه اخترین واقع شده‌است. البیاضیه ۶۲۷ نفر جمعیت دارد.
نبرد ظفر
نبرد ظفر در سال ۶۳۲ میلادی بین خالد بن الولید و رهبر یکی از قبایل عرب به نام سلمی بنت مالک بن حذیفه صورت گرفت. خالد نیروهای سلمی را شکست داد و خود او نیز در میدان جنگ کشته شد. این نبرد بخشی از جنگ‌های رده بود. رهبر مرتدان [سلمی] در این نبرد بر شتر سوار شده بود و اطراف شتر را محافظان وفادار به او احاطه کرده بودند. خالد بن الولید با جمعی از مسلمانان به او نزدیک شدند سپس او و محافظانش را کشتند. چند صد مرتد در این نبرد کشته شدند.
لوئی فان هجه
لوئی فان هجه (Louis Van Hege; May 8, 1889 – 1889:5:8, June 24, 1975) بازیکن فوتبال و همچنین ورزشکار رشتهٔ بابسلد اهل بلژیک بود.
از تیم‌هایی که در آن بازی کرده می‌توان به آ.ث. میلان و تیم ملی فوتبال بلژیک اشاره کرد.
دانشگاه الرشید
دانشگاه الرشید (به عربی: کلیة الرشید الجامعة) یک دانشگاه در عراق است که در بغداد واقع شده‌است.
لادیسلاف تومان
لادیسلاف تومان (Ladislav Toman; July 13, 1934 – July 10, 2018) بازیکن والیبال اهل چکسلواکی بود.
من تنها هستم
من تنها هستم فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی سوکمار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماهش بابو، کریتی سانون، نثار، کلی دروجی ایفای نقش کرده‌اند.
السا د جورجی
السا دِ جورجی (Elsa De Giorgi؛ ۲۶ دسامبر ۱۹۱۴ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۷) هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم، صدای بی رخ و بندر اشاره کرد.
تل بطال شرقی
تل بطال شرقی (به عربی: تل بطال شرقی) یک روستا در سوریه است که در ناحیه اخترین واقع شده‌است. تل بطال شرقی ۶۵۶ نفر جمعیت دارد.
دیگینز، میسوری
دیگینز (به انگلیسی: Diggins) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وبستر، میزوری واقع شده‌است. دیگینز ۲٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹۹ نفر جمعیت دارد و ۵۰۴٫۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ذخیره‌گاه زیست‌کره ریورلند
ذخیره‌گاه زیست‌کره ریورلند (به انگلیسی: Riverland Biosphere Reserve) یک ذخیره‌گاه طبیعی و ذخیره‌گاه زیست‌کره در استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده‌است.