cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ردمی کی۴۰
طراحی
ردمی کی۴۰ پرو و ردمی کی۴۰ پرو+ در ۳ رنگ پر جوهر (طرح پر مشکی)، سرزمین رؤیاها (نقره‌ای) و برف آفتابی (سفید) موجود هستند.
پوکو اف۳ در ۳ رنگ سیاه شب، سفید قطبی و آبی عمق اقیانوس موجود است.
شیائومی می ۱۱آی نیز در ۳ رنگ سیاه کیهانی، نقره‌ای آسمانی و سفید مات موجود است.
نسیمی (ابهام‌زدایی)
نسیمی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جان برتراند (قایقران، زاده ۱۹۴۶)
جان برتراند (John Bertrand؛ زادهٔ ۲۰ دسامبر ۱۹۴۶) قایقران قایق بادبانی اهل استرالیا بود.
گابریلا پاروتزی
گابریلا پاروتزی (Gabriella Paruzzi؛ زادهٔ June 21, 1969) اسکی‌باز صحرانوردی اهل ایتالیا بود.
سوپر جام فوتبال آرژانتین
سوپر جام فوتبال آرژانتین یک جام رسمی فوتبال در آرژانتین است که بین قهرمان لیگ برتر فوتبال آرژانتین و قهرمان جام حذفی فوتبال آرژانتین و توسط اتحادیه فوتبال آرژانتین (AFA) برگزار می‌شود. این رقابت‌ها اولین بار در سال ۲۰۱۲ برگزار شد.
وگ ویلیامز
وگ متیوز ویلیامز (متولد ۲ اکتبر ۱۹۸۵) مدل ایرلندی و شخصیت رسانه ای است. عمده شهرت وی شرکت در چند برنامه تلویزیونی مانند رقصیدن با ستاره‌ها و مأموریت زنده ماندن محصول ۲۰۱۵ بوده‌است.
سنین جوانی و تحصیل
ویلیامز در ۲ اکتبر ۱۹۸۵ در پورتمارنوک، حومه شمالی دوبلین متولد شد. والدین او، ساندرا و فروشنده اسبق اتومبیل فردی، هنگامی که او هفت ساله بود از یکدیگر جدا شدند و پدرش در سال ۲۰۱۰ درگذشت. او بعد از برادرش فردریک و خواهرش امبر کوچکترین فرزند از سه خواهر و برادر بود. وگ همچنین دو خواهر و برادر ناتنی دارد. ویلیامز در کالج دخترانه سانتا سابینا دومنیکن در ساتون تحصیل کرده‌است.
حرفه
وگ حرفه بازیگری خود را در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۰ با بازی در یک سریال تلویزیونی واقعیت ایرلندی با نام خیابان نامرئی آغاز کرد، این سریال که کاملاً مشابه سریال تپه‌ها است، زندگی چهار دختر ایرلندی در دوبلین را دنبال می‌کند.
اسلیپ نامبر
اسلیپ نامبر (Sleep Number) شرکت لوازم خانگی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد.
بی‌دیلی (ابهام‌زدایی)
بی‌دیلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جوره‌لی (ابهام‌زدایی)
جوره‌لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جان آدام (قایقران)
جان آدام (John Adam) قایقران قایق بادبانی بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۸ اشاره کرد.
لوبریانو
لوبریانو (به ایتالیایی: Lubriano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویتربو واقع شده‌است.
خصوصیات
لوبریانو ۱۶٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۹۳۴ نفر جمعیت دارد و ۴۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اتحادیه پست آمریکا، اسپانیا و پرتغال
اتحادیه پست آمریکا، اسپانیا و پرتغال (União Postal das Américas, Espanha e Portugal) شرکت پست اروگوئه‌ای است، که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد.
آران‌لی (ابهام‌زدایی)
آران‌لی ممکن است به موارد زیر مراجعه کند:
درسو اوزالا (ابهام‌زدایی)
درسو اوزالا (۱۸۴۹—۱۹۰۸) یک شکارچی از مردمان نانای و راهنمای ولادیمیر آرسنیف بود.
درسو اوزالا همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تنگر فکتوری اوتلت
تنگر فکتوری اوتلت (Tanger Factory Outlet) شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
میلو مارتین
میلو مارتین (Milo Martin; February 6, 1893 – July 26, 1970) مجسمه‌ساز اهل سوئیس بود.
کینگز گرو، نیو ساوت ولز
کینگز گرو (به انگلیسی: Kingsgrove) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
ماروین وتوری
ماروین وتوری (Marvin Vettori؛ زادهٔ September 20, 1993 ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
زنفتنباخ
زنفتنباخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه راید ایم اینکرایس واقع شده‌است. زنفتنباخ ۱۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کمیته نام‌گذاری ژن هوگو
کمیته نام‌گذاری ژن هوگو (HUGO Gene Nomenclature Committee) که با نام اختصاری HGNC شناخته می‌شود، نام یک کمیته در سازمان ژنوم انسان است که وظیفه‌اش استانداردسازی نام‌گذاری ژن‌های انسان است. این نام‌ها باید «منحصربه‌فرد» و «معنادار» باشد که بر پایه نظرخواهی از متخصصان به‌دست می‌آید. علاوه بر نام که که عموماً بین ۱ تا ۱۰ حرف دارد، این سازمان یک نماد (سمبل) برای هر ژن تعیین می‌کند. همچون نمادهای دستگاه بین‌المللی یکاها، نماد ژن‌ها نیز چون یک حرف اختصاری است، اما اهمیتش بیش از اینهاست، چرا که خودش به‌طور مستقل نیز معنا دارد و می‌تواند به‌جای نام اصلی به‌کار رود.
جانلوئیجی ساکارو
جانلوئیجی ساکارو (Gianluigi Saccaro؛ (زادهٔ December 29, 1938 – درگذشتهٔ ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۱) شمشیرباز اهل ایتالیا بود.
آمانیتا ورنا
آمانیتا ورنا نام یک گونه از سرده قارچ مرگبار است.
جانلوئیجی ساکارو
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
آمانیتا ورنا
این قارچ چتری بشدت سمی است و به فرشته ویرانگر هم شهرت دارد. تمامی بخش‌های اسن قارچ سفیدرنگ است و براحتی با قارچ چمنزار خوراکی اشتباه گرفته می‌شود.
آمانیتا ورنا در آمریکای شمالی وجود ندارد. مادهٔ سمی آن آلفا-آمانیتین است که آسیب شدید کبدی ایجاد می‌کند و در صورت عدم درمان فوری کشنده است.
چولکی (ایذه، شرق)
چولکی یک روستا در ایران است که در شهرستان ایذه استان خوزستان واقع شده‌است.
جمعیت
این روستا در دهستان حومه‌شرقی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۷ نفر (۴۸ خانوار) بوده‌است.ساکنان این روستا از طایفه شالو هستند.
سایت سنترز
سایت سنترز (SITE Centers) شرکت املاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد.
کماتن ام اینباخ
کماتن ام اینباخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه گرایسکیرچن واقع شده‌است. کماتن ام اینباخ ۱۲٫۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وان های لاینز
وان‌های لاینز (Wan Hai Lines) شرکت کشتیرانی تایوانی است، که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد.
رنی سینتنیس
رنی سینتنیس (Renée Sintenis; March 20, 1888 – 1888:3:20, April 22, 1965) مجسمه‌ساز زن اهل آلمان بود.
فیستول پیشاب‌راهی-مهبلی
فیستول پیشاب‌راهی-مهبلی (Urethrovaginal fistula) یک مسیر ارتباطی غیرطبیعی مابین پیشاب‌راه و مهبل است.
این عارضهٔ غیرطبیعی سبب بی‌اختیاری ادراری می‌شود چرا که ادرار بحای پیش‌آبراه از مهبل بیرون می‌زند.
دلیل بروز این نوع فیستول، بروز عوارض زایمانی، آسیب‌های ناشی از کارگذاری کاتتر (سوند) یا خطای پزشکی حین جراحی است.
وایسکیرشن این اشتایرمارک
وایسکیرشن این اشتایرمارک یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در مورتال واقع شده‌است. وایسکیرشن این اشتایرمارک ۱٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۶۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوبوهیکو تاکادا
نوبوهیکو تاکادا (高田伸彦؛ زادهٔ April 12, 1962) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بازیگر اهل ژاپن است.
گریز پوینت، نیو ساوت ولز
گریز پوینت (به انگلیسی: Grays Point) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
سیگنت
سیگنت (Signet) شرکت خرده‌فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد.
خیپستا
خیپستا (ხიფსთა) یک رودخانه در قفقاز غربی در جمهوری آبخاز است.
مسابقات کاراته قهرمانی آسیا ۲۰۱۵
مسابقات کاراته قهرمانی آسیا ۲۰۱۵، سیزدهمین دوره مسابقات کاراته قهرمانی آسیا بود که به میزبانی یوکوهاما، ژاپن از ۴ تا ۶ ماه سپتامبر سال ۲۰۱۵ میلادی برگزار گردید.
لوچیناسکو
لوچیناسکو (به ایتالیایی: Lucinasco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ایمپریا واقع شده‌است.
خصوصیات
لوچیناسکو ۸٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۶۸ نفر جمعیت دارد و ۴۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایمسکیپ
ایمسکیپ (Eimskip) شرکت کشتیرانی ایسلندی است، که در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد.
پل لاندوفسکی
پل لاندوفسکی (Paul Landowski; June 1, 1875 – March 31, 1961) مجسمه‌ساز لهستانی‌تبار اهل فرانسه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و جایزه بزرگ رم شده‌است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا مجسمه‌سازی تندیس در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
شیطان درون (ابهام‌زدایی)
شیطان درون، یک بازی ویدئویی محصول سال ۲۰۱۴ در سبک ترس و بقا است.
شیطان درون همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
جورجو بوکینو
جورجو بوکینو (Giorgio Bocchino; July 14, 1913 – 1913:7:14, December 4, 1995) شمشیرباز اهل ایتالیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
استی گس
استی گس (Eesti Gaas) شرکت گاز استونیایی است، که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد.
لوچیتو
لوچیتو (به ایتالیایی: Lucito) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کامپوباسو واقع شده‌است.
خصوصیات
لوچیتو ۳۱٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۹۰۴ نفر جمعیت دارد.
گلن فیلد، نیو ساوت ولز
گلن فیلد (به انگلیسی: Glenfield) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
ایتالیا ماریتیما
ایتالیا ماریتیما (Italia Marittima) شرکت کشتیرانی ایتالیایی است، که در سال ۱۸۳۶ تأسیس شد.
کرم‌های نواری شش‌قلاب
کرم‌های نواری شش‌قلاب که معمولاً به عنوان کرم نواری شناخته می‌شود، کرم‌های بزرگتر در دو زیررده کرم‌های پهن در رده کرم‌های نواری است (زیررده دیگر کرم‌های نواری ده‌قلاب (Cestodaria است). لاروها بر خلاف کرم‌های نواری ده‌قلاب، شش قلاب خلفی روی اسکولکس (سر) دارند. همه کرم‌های نواری انگل های درونی مهره‌داران هستند که در دستگاه گوارش یا لوله‌های مربوط به آن زندگی می‌کنند. به عنوان مثال کرم نواری خوک (Taenia solium) با میزبان قطعی انسان و خوک به عنوان میزبان ثانویه است و Moniezia expansa که میزبان قطعی آن نشخوارکنندگان هستند.
ماتسورا تاکانوبو (۱۵۹۲–۱۶۳۷)
ماتسورا تاکانوبو (Matsura Takanobu؛ ۱۳ ژانویه ۱۵۹۲ – ۱۶۳۷) یک دایمیو اهل ژاپن بود.
آرتی آتاناسوپولو
آرتی آتاناسوپولو (Αρετή Αθανασοπούλου ؛ متولد ۱۷ نوامبر ۱۹۷۷ در آتن) یک تکواندوکار یونانی است که در کلاس پروزن (سبک‌وزن) زنان رقابت می کرد. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو قهرمانی جهان ۲۰۰۳ که در گارمیش-پارتنکیرشن آلمان برگزار شد، مدال طلا ی وزن زیر ۵۹ کیلوگرم را بدست آورد و نماینده کشورش یونان، در دو دوره المپیک (۲۰۰۰ و ۲۰۰۴) بود. آتاناسوپولو در طول دوران ورزشی خود به عنوان عضوی از تیم تکواندوی اِی اس واینوریس آتنائیکوس، در آتن زادگاه خود، تحت سرمربیگری و هدایتگری آپوستولوس یاکوواکیس، آموزش دید.
نورتال
نورتال (Nortal) شرکت فناوری اطلاعات استونیایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
دریاچه الکسیس
این دریاچه به خاطر جان پی. الکسیس، یکی از ساکنان اولیه این منطقه نامگذاری شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن سمیه
ایستگاه راه‌آهن سمیه با نام پیشین ایستگاه راه‌آهن فوزیه یک ایستگاه راه‌آهن در بخش جاپلق، دهستان جاپلق شرقی، شهرستان ازنا در استان لرستان است.
ساخت راه‌آهن سراسری ایران در ۲۷ مرداد ۱۳۱۷ به پایان رسیده و دو خط شمال و جنوب در این ایستگاه به یکدیگر متصل و در روز سوم شهریور ۱۳۱۷ این خط رسماً بهره‌برداری از آن شروع شد.
آلباتروس سی. ۲
'''آلباتروس سی. ۲''' یک هواگرد از نوع نظامی، هواپیمای تجسسی و هواپیمای دوباله ساخت شرکت آلباتروس فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
سی‌لند اس‌ای
سی‌لند اس‌ای (SeaLand) شرکت کشتیرانی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.
آلباتروس دبلیو. ۳
'''آلباتروس دبلیو. ۳''' یک هواگرد از نوع هواپیمای آب‌نشین دارای ارابه فرود هواگرد اژدرافکن ساخت شرکت آلباتروس فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آلباتروس دبلیو. ۳ نخستین پروازش را در پیش از 1916 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
شیک شک
شیک شک (Shake Shack) شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
جوزپه مادالونی
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
چرکه برگه
چرکه برگه،(به انگلیسی:Kjerkeberget) نام تپه ای در منطقهٔ جنگلی نوردمارکا، در شمال اسلو در مرز با شهرستان لونر است. این تپه با قله ای به ارتفاع ۶۳۱ متر بالاتر از سطح دریا، بلندترین نقطه، در پایتخت نروژ است. بخش عمدهٔ ناحیه ای که به نام چرکه برگه، شناخته می‌شود، ارتفاعی حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا دارد. چرکه برگه، در حوضهٔ آبریز از جمله، رودخانهٔ آکرس الوا قرار دارد.
این تپه، یکی از مکان‌های مورد توجه علاقه مندان به راهپیمایی و اسکی سواری در حوالی اسلو است.
فورست، قلمرو پایتختی استرالیا
فورست (به انگلیسی: Forrest) یک حومه شهر در استرالیا است که در قلمرو پایتختی استرالیا واقع شده‌است.
کریس فن در هوف
کریس فن در هوف (Chris van der Hoef; October 11, 1875 – March 5, 1933) مجسمه‌ساز اهل هلند بود.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره مجسمه‌سازی نقش برجسته و مدال در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
مینورو سوزوکی
مینورو سوزوکی (Minoru Suzuki؛ زادهٔ June 17, 1968) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ژاپن است.
کالیف
کالیف (Kalev) شرکت صنایع غذایی استونیایی است، که در سال ۱۸۰۶ تأسیس شد.
وتر (هوانوردی)
در هوانوردی، وتر یک خط مستقیم خیالی است که به لبه جلویی و انتهایی یک ماهی‌واره می‌پیوندد. طول وتر فاصله بین لبه انتهایی و نقطه‌ای است که وتر لبه جلو را قطع می‌کند. نقطه روی لبه جلویی که برای تعریف وتر استفاده می‌شود ممکن است نقطه سطح حداقل شعاع باشد. برای یک آئروفویل توربین، وتر ممکن است با خط بین نقطه‌های که جلو و عقب یک بخش تیغه‌ای دوبعدی با یک سطح صاف برخورد می‌کند، زمانی که به سمت بالا قرار می‌گیرد، مشخص شود.
بال، تثبیت‌کننده افقی، تثبیت‌کننده عمودی و تیغه‌های پروانه /روتور هواپیما همگی بر اساس بخش‌های ایروفویل هستند و اصطلاح وتر یا طول وتر نیز برای توصیف عرض آنها استفاده می‌شود. وتر یک بال، تثبیت‌کننده و پروانه با اندازه‌گیری فاصله بین لبه‌های پیشرو و انتهایی در جهت جریان هوا تعیین می‌شود. (اگر یک بال دارای پلانی مستطیل شکل باشد، نه باریک یا جارو شده، آنگاه وتر به سادگی عرض بال است که در جهت جریان هوا اندازه‌گیری می‌شود. اصطلاح وتر برای پهنای برآفزا، شهپر و سکان هواپیما نیز به کار می‌رود.
این اصطلاح همچنین به آئروفویل‌های کمپرسور و توربین در موتورهای توربین گازی مانند موتورهای توربوجت، توربوپراپ یا توربوفن برای نیروی محرکه هواپیما به کار می‌رود.
گوییدو رومانو
گوییدو رومانو (Guido Romano؛ – June 18, 1916) ژیمناست هنری اهل ایتالیا بود.
لیندفیلد، نیو ساوت ولز
لیندفیلد (به انگلیسی: Lindfield) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده‌است.
ابرولگرد (بوم‌شناسی)
در بوم‌شناسی، یک گونه اَبَرولگرد یا گونه اَبَرپیشتاز هر نوع جانوری است که از راهبرد پراکندگی بالا در میان بسیاری از زیستگاه‌های مختلف پیروی می‌کند، که در بارهٔ هیچ‌یک از آنها به ویژه تخصصی نیست. گونه‌های ابرولگرد معمولاً نخستین کسانی هستند که به زیستگاه‌های تازه در دسترس مانند جزایر آتشفشانی و زمین‌های تازه جنگل‌زدایی شده می‌رسند. آنها می‌توانند پیامدهای منفی عمیقی بر گیاهان و جانوران بسیار تخصصی‌تر داشته باشند، هم به‌طور مستقیم از طریق شکار و هم به‌طور غیرمستقیم از طریق رقابت برای منابع.
کنوتسن
کنوتسن (Knutsen) شرکت کشتیرانی نروژی است، که در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد.
سنکا فودز
سنکا فودز (Seneca Foods) شرکت صنایع غذایی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد.
آلباتروس سی. ۴
'''آلباتروس سی. ۴''' یک هواگرد از نوع هواگرد شناسایی ساخت شرکت Albatros در آلمان است. هواگرد آلباتروس سی. ۴ نخستین پروازش را در ۱۹۱۶ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
بلوماو نویریس‌هوف
بلومو نویریسهوف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه بادن واقع شده‌است. بلومو نویریسهوف ۱٬۷۱۴ نفر جمعیت دارد.
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۱۸
لیگ برتر فوتبال استونی ۲۰۱۸ (2018 Meistriliiga) بیست و هشتمین فصل لیگ برتر فوتبال استونی است که با قهرمانی باشگاه فوتبال نومه کالیو به پایان رسیده‌است.
نلوکی (سراوان)
نلوکی یا کالی، روستایی در دهستان گشت بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۷ نفر (۱۱ خانوار) بوده‌است.
گونه ولگرد
در بوم‌شناسی، گونه ولگرد یا گونه بی‌سرپناه ، جانداری است که توسط فعالیت‌های انسانی در سطح جهانی گسترش یافته‌است. این اصطلاح توسط ویلیام مورتون ویلر در بولتن موزه تاریخ طبیعی آمریکا در سال ۱۹۰۶ ابداع شد، و برای توصیف مورچه‌ هایی به کار رفت که «به عنوان ولگردهای معروف راه خود را به بسیاری از جزایر باز کرده‌اند. پس از آن زمان این اصطلاح گسترش یافت و جانداران نامورچه‌ای را نیز دربر می‌گیرد، اما بهترین آن در مورچه‌شناسی به جا مانده‌است. گونه‌های ولگرد در چندین شاخه که در قلمروهای جانوری و گیاهی پوشش داده شدند، از جمله بندپایان، نرم‌تنان، خزه‌تباران و سرخس‌تباران، اما نه محدود به آنها، دیده شده‌اند. اصطلاح «گونه‌های ولگرد» توسط لوک پاسرا در فصل ۱۹۹۴ کتاب مورچه‌های عجیب و غریب: زیست‌شناسی، پیامد و کنترل گونه‌های معرفی‌شده دیوید اف ویلیام رایج شد و تعریف دقیق‌تری به آن داده شد.
انایمکس
انایمکس (Enimex) شرکت هواپیمایی در استونی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
کیستکسپرسن
کیستکسپرسن (Kystekspressen) شرکت کشتیرانی نروژی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
آنا یرزینکیان
آنا یوریی یرزینکیان (Աննա Յուրիի Երզինկյան؛ زادهٔ ) منتقد فیلم اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه
وی در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو hy:Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միություն می‌باشد وی در دانشگاه دولتی آموزشی ارمنستان و انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان فعالیت می‌کند. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است.
دمیر گوکگل
دمیر گوکگل (Demir Gökgöl؛ ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۷ – 1937:7:15, March 22, 2012) هنرپیشه، و بازیگر سینما ترک‌تبار اهل آلمان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به در مقابل دیوار اشاره کرد.
دهیپیتیا
دهیپیتیا (به لاتین: Dehipitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
بیتریس فاوموینا
بیتریس فاوموینا (Beatrice Faumuina؛ زادهٔ October 23, 1974) پرتاب‌گر دیسک زن اهل نیوزیلند بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
لوکولی
لوکولی (به ایتالیایی: Lucoli) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است.
خصوصیات
لوکولی ۱۰۹٫۷۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۲۹ نفر جمعیت دارد و ۹۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استرنبرگ
استرنبرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه شاردینگ واقع شده‌است. استرنبرگ ۴۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
درسو اوزالا (فیلم ۱۹۶۱)
درسو اوزالا (Дерсу Узала) یک فیلم محصول کشور اتحاد جماهیر شوروی به کارگردانی آغاسی بابایان است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. فیلم برگرفته از کتاب درسو اوزالا نوشتهٔ ولادیمیر آرسنیف است که در مورد سفرهایش در خاور دور روسیه به همراه یک شکارچی بومی به نام درسو اوزالاست.
انفیت
انفیت (Enefit) شرکت معدن در استونی است، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد.
درسو اوزالا (فیلم ۱۹۶۱)
تهیه‌کنندگی فیلم بر عهدهٔ Mosnauchfilm بوده‌است، کارگردان آغاسی بابایان است و فیلمنامه را ایگور بلگارین نوشته‌است. بازیگران اصلی فیلم نیز آدولف شستاکوف و کاسیم ژاکیبایف هستند.
شورش‌های ۲۰۰۲ گجرات
شورش‌های ۲۰۰۲ گجرات یا کشتار دسته جمعی گجرات، یک نزاع بین جمعی سه روزه در ایالت گجرات واقع در غرب کشور هند بوده‌است. پس از این حادثه سه روزه، درگیری‌های بیشتری رخ داد و شهر احمدآباد (از شهرهای ایالت گجرات) تا سه ماه شاهد وقایع خشونت‌آمیزی بود؛ حتی تا یک سال بعد از این واقعه، خشونت‌هایی علیه جمعیت اقلیت مسلمان در سراسر ایالت گجرات رخ داده‌است. گفته می‌شود که حادثه آتش‌سوزی قطار در گادهارا در ۲۷ فوریه ۲۰۰۲ (۸ اسفند ۱۳۸۰)، که باعث کشته شدن ۵۸ خادم افتخاری هندو که از ایودیا بازمی‌گشتند شده، عامل اولیه بروز این خشونت‌ها بوده‌است.
بر اساس آمارهای رسمی، این شورش‌ها با ۱٬۰۴۴ کشته، ۲۲۳ مفقود و ۲٬۵۰۰ زخمی پایان یافته‌است. از میان کشته شدگان، ۷۹۰ نفر مسلمان و ۲۵۴ نفرشان هندو بوده‌اند. بر اساس گزارش محکمه شهروندان متعهد، تخمین زده می‌شود که حدود ۱٬۹۲۶ نفر کشته شده‌اند. منابع دیگر حتی تعداد کشته شدگان را افزون از ۲٬۰۰۰ نفر ذکر کرده‌اند. علاوه بر موارد متعدد قتل‌ها و تجاوزهای وحشیانه در این شورش‌ها، غارت گسترده و تخریب اماکن بسیاری گزارش شده‌است. نارندرا مودی، وزیر کل آن موقع گجرات که بعدها نخست‌وزیر هند گردید، متهم به دست داشتن در راه اندازی و هدایت این شورش‌ها شد. همین‌طور گفته می‌شود که پلیس و مقامات دولتی آشوبگران را راهنمایی کرده و اطلاعاتی در مورد مسلمانان (از جمله آدرس خانه‌هایشان) به آنها داده‌اند.
در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ شمسی)، تیم تحقیق ویژه (موسوم به اِس‌آی‌تی) گماشته شده توسط دیوان عالی هند، نارندرا مودی را از اتهام دست داشتن در این شورش‌ها تبرئه کرد. اِس‌آی‌تی همچنین ادعاهایی مبنی بر اینکه دولت ایالتی به اندازه کافی برای جلوگیری از شورش‌ها تلاش نکرده‌است را رد کرد. گفته می‌شود این اقدامات اِس‌آی‌تی عصبانیت و مخالفت مسلمانان را برانگیخت. در ژوئیه ۲۰۱۳ (تیر ۱۳۹۲)، ادعاهایی مطرح شد مبنی بر اینکه اِس‌آی‌تی در مدارک و شواهد دست برده‌است. در دسامبر (آذر ماه) همان سال، یکی از دادگاه‌های هند گزارش پیشین اِس‌آی‌تی را تأیید و دادخواست پیگرد قانونی نارندرا مودی را رد کرد. در آوریل ۲۰۱۴ (فروردین ۱۳۹۳) دیوان عالی کشور هند، از تحقیقات اِس‌آی‌تی در ۹ پرونده مربوط به شورش‌ها ابراز خرسندی کرد و دادخواستی را که تحقیقات اِس‌آی‌تی را «بی‌اساس» می‌نامید، رد کرد.
آتش‌سوزی قطار گادهارا
صبح روز ۲۷ فوریه ۲۰۰۲ (۸ اسفند ۱۳۸۰)، قطاری موسوم به سبرماتی اکسپرس که از شهر ایودیا به احمدآباد بازمی‌گشت، در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن گادهارا متوقف شد. مسافران آن، زائران هندویی بودند که پس از برگزاری یک مراسم مذهبی در ایودیا، به خانه‌هایشان بازمی‌گشتند. این مراسم مذهبی در محل قبلی مسجد بابری برگزار شده بود، مسجدی که چندی قبل از این تخریب شده بود. پس از توقف قطار، مشاجره‌ای بین مسافران قطار و دستفروشان آن ایستگاه راه‌آهن رخ داد. این مشاجره به زد و خوردی تبدیل شد و در این میان چهار واگن قطار به آتش کشیده شد، در حالی که مسافران درون آنها به دام افتاده بودند. در نتیجه، ۵۹ نفر (۹ مرد، ۲۵ زن و ۲۵ کودک) در آتش سوختند.
دولت گجرات، یکی از قضات دیوان عالی گجرات به نام ''کا. جی. شاه را به عنوان کمیسیون یک‌نفره‌ای برای بررسی این حادثه مأمور کرد، اما به دنبال اعتراض خانواده‌های قربانیان و رسانه‌ها مبنی بر نزدیکی کا. جی. شاه به نارندرا مودی''، جی.تی. ناناواتی قاضی بازنشسته دیوان عالی، به عنوان رئیس این کمیسیون دو نفره منصوب شد.
در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲ شمسی)، محکمه شهروندان متعهد (سی‌سی‌تی) به این نتیجه رسیدند که آتش‌سوزی اتفاقی بوده‌است. شماری دیگر از مفسران مستقل دیگر نیز به این نتیجه رسیده‌اند که آتش‌سوزی قریب به یقین یک حادثه بوده‌است و اذعان می‌دارند که علت اولیه درگیری هرگز به‌طور قطعی مشخص نخواهد شد. تاریخ‌نویسی به نام آینسلی توماس امبری گفته‌است که داستان رسمی حمله به قطار (که توسط افرادی به دستور پاکستان سازماندهی و انجام شده‌است) کاملاً بی‌اساس است.
همچنین دولت اتحادیه به رهبری حزب کنگره ملی هند، در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴ شمسی) کمیته‌ای را به ریاست قاضی بازنشسته دیوان عالی کشور اومش چاندرا بانرجی برای تحقیق در مورد این رویداد تشکیل داد. این کمیته نتیجه گرفت که آتش‌سوزی از داخل قطار آغاز شده‌است و به احتمال زیاد تصادفی بوده‌است. با این حال، دادگاه عالی گجرات در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵ شمسی) حکم داد که این موضوع خارج از حوزه قضایی دولت اتحادیه است و به همین دلیل این کمیته صلاحیت نداشته و غیرقانونی بوده‌است.
پس از شش سال مرور جزئیات، این کمیسیون گزارش اولیه خود را ارائه کرد و در آن می‌گفت این آتش‌سوزی یک اقدام آتش‌افروزی بوده که توسط یک تا دو هزار نفر از افراد محلی انجام شده‌است. یک روحانی در گادهارا به نام مولی حسین حاجی ابراهیم عمرجی و یک مأمور پلیس برکنار شده به نام نانومیان، به عنوان «مغز متفکر» پشت این آتش‌افروزی معرفی شدند. پس از ۲۴ الحاقیه، کمیسیون گزارش نهایی خود را در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۴ (۲۷ آبان ۱۳۹۳) ارایه کرد. صحت یافته‌های این کمیسیون توسط یک گزارش ویدئویی که مجله تهلکا آن را منتشر کرد، زیر سؤال رفت. مشاور دولت گجرات اروین پاندیا، در این گزارش ویدیویی اظهار می‌داشت که یافته‌های کمیسیون دو نفره شاه-ناناواتی از نظریات ارائه شده توسط حزب بهاراتیا جاناتا (بی‌جِی‌پی) حمایت می‌کند، چون ''کا. جی. شاه «عنصر آنها» است و جی. تی. ناناواتی'' هم احتمالاً از آنها رشوه گرفته‌است.
هلگلندسکی
هلگلندسکی (Helgelandske) شرکت کشتیرانی نروژی است، که در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد.
شورش‌های ۲۰۰۲ گجرات
آتش‌سوزی قطار گادهارا
در فوریه ۲۰۱۱ (بهمن ۱۳۸۹)، دادگاه ۳۱ نفر را به جرم قتل و توطئه برای آن بر اساس قانون جزایی هند متهم و ۶۳ نفر دیگر را تبرئه کرد و اذعان داشت که این حادثه «یک توطئه از پیش برنامه‌ریزی شده» بوده‌است. از این ۳۱ نفر، ۱۱ نفر به اعدام و ۲۰ نفر دیگر به حبس ابد محکوم شدند. مولی عمرجی، که توسط کمیسیون ناناواتی-شاه به عنوان توطئه کننده اصلی این حادثه معرفی شده بود، به همراه ۶۲ نفر دیگر از متهمان به دلیل عدم وجود ادله کافی، تبرئه شدند.
درگیری پس از گادهارا
پس از حمله به قطار در گادهارا، حزب ویشوا هندو پاریشاد (وی‌اِچ‌پی) خواستار بندهه یا اعتصاب در سرتاسر ایالت شد. با اینکه دیوان عالی کشور هند چنین اعتصاب‌هایی را غیرقانونی و ممنوع اعلام کرده بود و با وجود تمایل زیاد چنین اعتصاب‌هایی برای تبدیل شدن به آشوب و درگیری، هیچ اقدامی از سوی دولت برای جلوگیری از این اعتصاب‌ها صورت نگرفت. دولت هیچ تلاشی برای متوقف کردن شیوع اولیه خشونت در سراسر ایالت نکرد. گزارش‌های مستقل حاکی از آن است که رانا راجندراسین رئیس حزب بی‌جِی‌پی، این اعتصاب‌ها را تأیید کرده و به همراه نارندرا مودی با حرفهای خود به این اعتصاب‌ها شدت بخشیده‌اند و اوضاع را بدتر کرده‌اند.
وزیر کل وقت نارندرا مودی اظهار داشت که حمله به قطار در گادهارا یک اقدام تروریستی بوده‌است، نه یک نزاع جمعی. روزنامه‌های محلی و اعضای دولت ایالتی نیز از این موقعیت استفاده کردند تا خشونت علیه جامعه مسلمانان را شدت بخشند و بدون هیچ مدرکی ادعا می‌کردند که حمله به قطار توسط نیروهای سازمان اطلاعات نظامی پاکستان انجام شده‌است و مسلمانان محلی با آنها همکاری کرده‌اند تا به هندوها آسیب برسانند. همچنین داستانهای دروغینی توسط روزنامه‌های محلی چاپ می‌شد که ادعا می‌کرد مسلمانان زنان هندو را ربوده و مورد تجاوز قرار داده‌اند.
روایت‌های بیشماری از حملات صورت گرفته علیه جامعه مسلمانان که از ۲۸ فوریه (۹ اسفند، روز بعد از آتش‌سوزی قطار) آغاز شد، وجود دارد. اکثر این روایت‌ها حاکی از این است که مهاجمان از طریق تلفن همراه با یکدیگر در تماس بوده و از این طریق سازماندهی می‌شدند و توسط منابع دولتی به آدرس‌های خانه‌ها و مشاغل مسلمانان دسترسی داشته‌اند. طبق این روایت‌ها، مهاجمان با کامیون‌هایی به محله‌های مسلمان نشین هجوم آوردند. آنها ردای زعفرانی رنگ و شلوار خاکی رنگ (لباس غیررسمی ناسیونالیسم هندو) پوشیده بودند و سلاح‌های مختلفی همراه خود داشتند. در بیشتر موارد، مهاجمان در حالی که ساختمانهای مجاور متعلق به هندوها را دست نخورده باقی گذاشته بودند، ساختمانهای مسلمان نشین را تخریب کرده یا آتش زده بودند. هنگامی که بسیاری از قربانیان برای کمک گرفتن با پلیس تماس گرفته بودند، پلیس در عوض گفته بود که «به ما هیچ دستوری برای نجات شما داده نشده‌است». حتی در بعضی از موارد، پلیس به مسلمانانی که اقدام به دفاع از خود کردند، شلیک کرده بود. این آشوبگران برای هماهنگ‌کردن حملات خود از تلفن‌های همراه استفاده می‌کردند. در اواخر روز ۲۸ فوریه (۹ اسفند)، در ۲۷ ناحیه و شهر در سراسر ایالت حکومت نظامی اعلام شد. یکی از اعضای کابینه دولت در این مورد اظهار داشته‌است: اگرچه اوضاع در بارودا و احمدآباد وخیم بود، اما همه چیز تحت کنترل بود و نیروی پلیس کافی برای جلوگیری از هر گونه خشونت در آن مناطق مستقر شده بودند. در بارودا، به دستور فرمانداری در هفت منطقه از شهر حکومت نظامی وضع شده بود.
اِم. دی. انتانی جانشین رئیس پلیس آن زمان، نیروهای ضربت ویژه را به مناطق حساس در گادهارا اعزام کرده بود. وزیر مشاور آن زمان که گوردهان زادافیا نام داشت، بر این باور بود که هیچ اقدام تلافی جویانه‌ای از طرف جامعه هندو به خاطر آتش زدن قطار صورت نخواهد گرفت. نارندرا مودی گفته بود که این درگیری‌ها به اندازه گذشته شدید نیست و بزودی تحت کنترل خواهد بود، حتی اگر لازم شود ارتش وارد عمل شده و از پلیس پشتیبانی می‌کند. دستور شلیک به قصد کشت نیز صادر شده‌است. با این حال اعزام نیروهای انتظامی تا اول مارس (دهم اسفند) توسط دولت ایالتی به تعویق افتاد، آن هنگام دیگر اوج خشونت‌ها به پایان رسیده بود. پس از گذشت بیش از دو ماه از درگیری‌ها، مجلس اعلای کنگره هند طرح اقدام دولت مرکزی برای جلوگیری از این آشوبها را تصویب کرد. مخالفان این طرح ابراز می‌داشتند که دولت در محافظت از افراد مسلمان در این درگیری‌ها که بدترین در ۱۰ سال اخیر بوده، کوتاهی کرده و مقصر است.
حمله به مسلمانان
در پی این درگیری‌ها مشخص شد که بسیاری از حملات نه تنها علیه مردم مسلمانان بلکه علیه زنان و کودکان مسلمان صورت گرفته‌است. سازمان‌هایی مانند دیدبان حقوق بشر از دولت هند و فرمانداری ایالت گجرات به دلیل عدم رسیدگی به وضعیت قربانیانی که هنگام این درگیری‌ها از خانه‌های خود گریخته و به اردوگاه‌های امدادی پناه آورده بودند، انتقاد کرده‌اند. این در حالی است که «اکثریت قریب به اتفاق این پناهندگان مسلمان بوده‌اند». به گفته خبرنگاری به نام تیستا ستالواد، در ۲۸ فوریه (۹ اسفند) در مناطق مورجاری چاوک و چارودیا چاوک واقع در شهر احمدآباد، بر اثر تیراندازی پلیس چهل نفر کشته شدند که همه آنها مسلمان بودند. یک کمیته حقیقت‌یابی بین‌المللی که اعضای آن کارشناسان زن بین‌المللی از ایالات متحده، انگلیس، فرانسه، آلمان و سری‌لانکا بودند، گزارش داده‌است: «خشونت جنسی به عنوان راهکاری برای ترساندن زنان متعلق به جامعه اقلیت ایالت گجرات به کار برده شده‌است».
بر اساس ارزیابی‌ها دست کم دویست و پنجاه دختر و زن در این درگیری‌ها مورد تجاوز گروهی قرار گرفته و پس از آن سوزانده شده‌اند. به کودکان به زور بنزین خورانده شده و سپس آنها را آتش زده‌اند، شکم زنان باردار را پاره کرده و سپس جنین متولد نشده را جلوی چشمشان بیرون کشیده‌اند. در گور دسته جمعی نارودا پاتیا از نود و شش جسد، چهل و شش نفرشان زن بودند. آشوبگران خانه‌ها را به آب بسته‌اند و تمام خانواده‌های داخل آنها در اثر برق گرفتگی کشته شده‌اند. خشونت علیه زنان همچنین شامل این می‌شد که آنها برهنه کرده و با اشیاء به آنها تجاوز می‌کردند و سپس آنها را می‌کشتند. بنا بر گفته‌های جامعه‌شناسی به نام کالپانا کانابیران، این تجاوزها بخشی از یک استراتژی به خوبی سازمان یافته، آگاهانه و از پیش برنامه‌ریزی شده بوده‌اند لذا چنین خصوصیاتی این شورش‌ها را در دسته پوگروم‌ها و نسل‌کشی‌های سیاسی جای می‌دهد. از دیگر اقدامات خشونت‌آمیز انجام شده علیه زنان در این درگیری‌ها اسیدپاشی، ضرب و شتم و قتل زنان باردار بوده‌است. کودکان نیز جلوی چشم والدینشان به قتل رسانیده شده‌اند. جورج فرناندز در مباحثه‌ای برای دفاع از دولت ایالتی در مورد این درگیری‌ها در مجلس هند که باعث خشمگین شدن عده زیادی نیز شد، گفته بود که این اولین بار نیست که زنان در هند مورد خشم و تجاوز قرار می‌گیرند.
در این درگیری‌ها کودکان زنده زنده در آتش سوزانده شدند و کسانی که گورهای دسته جمعی را حفر می‌کردند، اجساد موجود در آنها را «سوزانده و سلاخی شده تا حدی که قابل شناسایی نبودند» توصیف کرده‌اند. گفته شده کودکان و نوزادان را قبل از پرتاب در آتش سر نیزه زده و در هوا چرخانده‌اند. فردی به نام رنو خانا بر اساس گزارش‌های بازماندگان، خشونت‌های جنسی صورت گرفته علیه زنان و دختران مسلمان در این درگیری‌ها را چنین توصیف کرده‌است: «به زور برهنه کردن، تجاوزهای جمعی، تجاوزهای گروهی، قطع کردن اعضای بدن، فروکردن اشیا به داخل بدن، بریدن سینه‌ها، چاک دادن شکم و اندام‌های تناسلی و حک کردن نمادهای مذهب هندو روی قسمتهای مختلف بدن زنان». محکمه شهروندان متعهد، این تجاوزها را «به عنوان وسیله‌ای برای تحقیر و به بردگی کشیدن یک اجتماع» توصیف کرده‌است. یکی از شهادت نامه‌هایی که در مقابل کمیته ارزیابی خوانده شده، چنین بوده‌است: "چیزی که در مورد این جنایات تاکنون مخفی مانده‌است ولی شواهد بسیاری از آن در پرونده‌ها موجود است، از بین بردن عمدی مدارک و ترساندن شاهدان عینی ماجرا بوده‌است. به جز تعداد معدودی، در اکثر موارد خشونت جنسی صورت گرفته چنین بوده‌است؛ زنان را به صورت گروهی لخت‌کرده و سپس مورد تجاوز گروهی قرار داده‌اند، بعد آنها را طوری قطعه قطعه کرده و سوزانده‌اند که قابل شناسایی نباشند… سردسته‌های آشوبگران به دختران کم سن و سال نیز تجاوز کرده‌اند که برخی از آنها حتی ۱۱ سال سن داشتند… قبل از آنکه زنده زنده آنها را بسوزانند… حتی به یک نوزاد ۲۰ روزه و جنینی که داخل شکم مادرش بوده نیز رحم نکرده‌اند." فردی به نام واندانا شیوا در این مورد گفته‌است: «به پسران جوان آموزش داده شده بود تا به نام هندوتوا آتش بزنند، تجاوز کنند و به قتل برسانند».
روزنامه‌نگاری به نام دیوننه بونشا، در مقاله‌ای که در مورد قتل‌عام جامعه گلبرگ و قتل احسان جفری نوشته، چنین گفته‌است: وقتی که احسان جفری به آشوبگران التماس کرد که به زنان کاری نداشته باشند، او را به خیابان بردند و مجبورش کردند که لخت شود و راه برود، چون قبول نکرده بود بگوید «زنده باد خداوند راما» (یک شعار هندویی است). بعد از آن سرش را بریدند و به داخل آتش پرتابش کردند، سپس به سراغ خانواده‌اش از جمله دو پسر کوچکش رفتند و آنها را آتش زدند تا مردند. در این قتل‌عام، منطقه گلبرگ چنان به آتش کشیده شده بود که تا یک هفته بعد آتش شعله‌ور بود.
حمله به هندوها
روزنامه تایمز هند این خبر را منتشر کرده بود که بیش از ده هزار هندو در جریان این درگیری‌ها آواره شده‌اند. براساس سوابق پلیس، ۱۵۷ درگیری پس از حادثه گادهارا توسط مسلمانان ایجاد شد. در یک منطقه هندو نشین به نام ماهاجان نو واندو واقع در شهر جمالپور ایالت بیهار، ساکنان آنجا گزارش دادند که مهاجمان مسلمان در یکم مارس (دهم اسفند) تقریباً بیست و پنج نفر از ساکنان هندو را مجروح و پنج خانه را ویران کرده‌اند. یکی از سران جامعه هندو اذعان داشته که پلیس به سرعت نسبت به این اقدام مسلمانان پاسخ داده‌است، اما از آنجا که تعداد آنان نسبت به مسلمانان کمتر بوده لذا تلاششان بی‌فایده بوده‌است. بعد از آن در ۶ مارس (۱۵ اسفند)، نارندرا مودی از این منطقه هندو نشین دیدن کرد و به ساکنان آن قول داد که از این پس از آنان مراقبت خواهد شد.
در ۱۷ مارس (۲۶ اسفند)، گزارش شد که مسلمانان به دالیت‌های ساکن منطقه دانیلیمدا واقع در شهر احمدآباد حمله کرده‌اند. بنا بر گزارش‌هایی، در منطقه همت‌نگر جسد مردی پیدا شده بود که چشم‌هایش را درآورده بودند. همچنین بنا بر گزارش‌های دیگری، آشوبگران به بازار سیندهی و نواحی بهاندری پُل واقع در شهر احمدآباد نیز حمله کرده بودند.
مجله ایندیا تودی در ۲۰ می ۲۰۰۲ (۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۱) خبری مبنی بر حملات گاه‌وبیگاه علیه هندوها در شهر احمدآباد منتشر کرد. در این خبر گفته شده بود که در ۵ می (۱۵ اردیبهشت)، آشوبگران مسلمان به محلهٔ بهیلواس واقع در منطقه شاه عَلَم حمله کرده‌اند. همچنین پس از اینکه یک پزشک هندو در اثر ضربه چاقو مجروح شد، از دیگر پزشکان هندو خواسته شد تا فعالیتهایشان را در نواحی مسلمان نشین متوقف کنند.
مجله فِرونت‌لاین نیز چنین منتشر کرده بود که از ۲۴۹ جسد کشف شده تا ۵ مارس (۱۴ اسفند) در شهر احمدآباد، سی نفرشان هندو بوده‌اند. از میان این هندوهایی که کشته شده بودند، سیزده نفرشان در نتیجه اقدامات پلیس جان خود را از دست داده بودند و چندین نفر دیگر نیز در هنگام حمله به دارایی‌های مسلمانان جان باخته بودند. علی‌رغم تعداد کم حملاتی که از سوی آشوبگران مسلمان به محله‌های هندو نشین انجام گرفته، گزارش شده‌است که بیست و چهار مسلمان در اثر تیراندازی توسط پلیس کشته شده‌اند.
پوشش رسانه‌ای
درگیری‌های رخ داده در ایالت گجرات نخستین مورد از خشونت‌های جمعی در هند بود که با پوشش خبری ۲۴ ساعته پیگیری و از طریق تلویزیون در سرتاسر جهان پخش می‌شد. این پوشش رسانه‌ای نقش اساسی در سیاستگذاری اوضاع داشت. این پوشش رسانه‌ای به‌طور کلی ذی‌حق بودن هندوها را مورد انتقاد قرار می‌داد؛ اما حزب هندوی بی‌جِی‌پی این پوشش را به عنوان توهین به شعور مردم گجرات توصیف کرد و از این موضع خصومت آمیز برای برانگیختن احساسات در مبارزات انتخاباتی خود استفاده کرد. با کاهش خشونت‌ها در ماه آوریل (فروردین)، در ناحیه سابارماتی اشرام واقع در شهر احمدآباد در خانه سابق مهاتما گاندی، نشستی برای حمایت از صلح ترتیب داده شد. هواداران هندوتوا و افسران پلیس تقریباً به ده‌ها روزنامه‌نگار که برای بررسی این نشست آمده بودند، حمله کردند. دولت ایالتی انتقاد از اقدامات دولت را در کانال‌های خبری تلویزیونی ممنوع اعلام کرد و ایستگاه‌های رسانه‌ای محلی نیز مسدود شدند. دو گزارشگر که برای کانال تلویزیونی اِستار نیوز کار می‌کردند، هنگام تهیه گزارش در مورد این درگیری‌ها چندین بار مورد حمله قرار گرفتند. در سفر بازگشت این دو گزارشگر پس از مصاحبه با نارندرا مودی، ماشین آنها توسط جمعیتی محاصره شد و یک نفر از میان آن جمعیت به آنها گفته بود که اگر عضو یا طرفدار جامعه اقلیت باشند، کشته خواهند شد.
اتحادیه صنفی سردبیران هند، در گزارش خود در مورد اخلاق رسانه‌ای و پوشش رسانه‌ای این درگیری‌ها اظهار داشتند که پوشش خبری صورت گرفته از این وقایع در نوع خود بی‌نظیر بوده و تنها در چند مورد جزئی اشکال وجود داشته‌است. اگرچه عملکرد دو روزنامه محلی به نام‌های ساندش و ساماچار گجرات در این مورد به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در این گزارش آمده بود: روزنامه ساندش در مورد این درگیری‌ها عناوینی را منتشر کرده‌است که باعث «تحریک بیشتر خشونت‌ها، دامن زدن به آن و ترساندن مردم» می‌شد. همچنین این روزنامه از نقل قول یکی از سران حزب وی‌اِچ‌پی به عنوان تیتر یکی از اخبار خود استفاده کرده بود که این مضمون را داشت: «انتقام خونین». در مورد روزنامه ساماچار گجرات نیز در این گزارش آمده‌است که اخبار منتشر شده توسط این روزنامه باعث افزایش تنش‌ها شده اگرچه «در چند هفته اول تمام اخبار منتشر شده توسط این روزنامه ستیزه جویانه و فتنه برانگیز» نبوده‌است و برخی از مقالات این روزنامه در جهت توازن و آشتی همگانی بوده‌است. روزنامه گجرات تودِی نیز به خاطر انتشار خبرهای پیشگیرانه و بی‌طرفانه در مورد این درگیری‌ها مورد ستایش قرار گرفته‌است. انتشار گزارش‌های انتقادی در مورد عملکرد دولت گجرات در رسیدگی به درگیری‌ها، باعث شد تا دولت هند وارد عمل شده و برای کنترل این درگیری‌ها اقداماتی انجام دهد. اتحادیه صنفی سردبیران هند این نظریه را که پوشش تصویری این درگیری‌ها موجب وخامت بیشتر اوضاع شده‌است را رد کرده و اذعان داشته‌اند که این پوشش خبری موجب به تصویر کشیدن «خوفناکی» این شورش‌ها شده و نشان داده که دولت «اگر مقصر نباشد، سهل‌انگاری می‌کند» و این به پیشبرد اقدامات چاره‌جویانه کمک کرده‌است.
ادعای دست داشتن دولت در این درگیری‌ها
بسیاری از محققان و مفسران، دولت ایالتی را به همدستی در این شورش‌ها متهم کرده‌اند. آنان اذعان داشته‌اند که دولت ایالتی یا از هر گونه تلاشی برای خنثی کردن این خشونت‌ها دریغ کرده یا حتی بدتر از آن در برنامه‌ریزی و اجرای این حملات دست داشته‌است. حتی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا نیز به خاطر نقشی که نارندرا مودی در این آشوب‌ها داشته، ورود او را به خاک ایالات متحده آمریکا ممنوع کرد. این اتهامات بر اساس چندین ایده مطرح شده‌است. اول اینکه، دولت برای فروکش کردن خشونت‌ها اقدامات کمی انجام داد و این موجب شد که حملات تا فصل بهار ادامه پیدا کند. همچنین، برخی از مهاجمان به فهرستهایی از نام افراد رای‌دهنده و سایر اسنادی که فقط توسط دولت قابل دستیابی است دسترسی داشته‌اند و با استفاده از آنها جوامع و خانوارهای مسلمان را هدف حملات قرار داده‌اند. علاوه بر این، حزب ویشوا هندو پاریشاد (وی‌اِچ‌پی) همانند بسیاری از سیاستمداران دیگر از جمله نارندرا مودی، در طی مدت درگیری‌ها بیانیه‌های فتنه انگیزی را ایراد کرده و بر اعتراض سراسری هندوها تأکید کردند که این باعث افزایش تنش‌ها شد. مورخی به نام گیانِندرا پاندی این حملات را نوعی تروریسم دولتی توصیف کرده و گفته‌است که اینها شورش نبودند بلکه «قتل‌عام‌های سیاسی سازمان یافته» بودند. بنا بر گفته یک پروفسور علوم سیاسی به نام پاول براس، تنها نتیجه‌ای که می‌توان از شواهد بر جای مانده از این شورش‌ها گرفت این است که اینها همه یک قتل‌عام گسترده سازمان یافته ضد مسلمان بوده که با هماهنگی استثنایی و به طرز بی‌رحمانه‌ای انجام شده‌است.
به خاطر عدم واکنش مناسب دولت برای جلوگیری از این خشونت‌ها، رسانه‌ها این حملات را بیشتر نوعی تروریسم دولتی توصیف کرده‌اند تا «شورش‌های جمعی». بسیاری از سیاستمداران این درگیری‌ها را بی‌اهمیت جلوه دادند و ادعا کردند که اوضاع تحت کنترل است. یکی از وزرا در گفتگو با آژانس خبری Rediff.com اظهار داشت که اگرچه شرایط در بارودا و احمدآباد وخیم است، اما اوضاع تحت کنترل بوده و نیروهای پلیس کافی برای جلوگیری از هر گونه خشونت در آن مناطق مستقر شده‌اند. جانشین رئیس پلیس آن زمان نیز اظهار داشت: نیروهای ضربت به مناطق حساس در گادهارا اعزام شده‌است. یکی از وزیران به نام گوردهان زادافیا نیز گفته بود که معتقد است هیچ اقدام تلافی جویانه‌ای از طرف جامعه هندو صورت نخواهد گرفت. در ۱ مارس (۱۰ اسفند) هنگامی که نیروهای نظامی با هواپیما به منطقه اعزام شدند، نارندرا مودی اظهار داشت که درگیری‌ها دیگر به اندازه گذشته وخیم نیست و بزودی تحت کنترل خواهد بود. این درگیری‌ها ۳ ماه به طول انجامید و تا ماه می (اردیبهشت) ادامه یافت، در این مدت دولت فدرال برای جلوگیری از آن هیچ اقدامی نکرد. سیاستمداران محلی و ایالتی شاهد این بودند که آشوبگران هدایت می‌شوند، از پلیس پیشی می‌گیرند و به‌طور مرتب بینشان سلاح توزیع می‌شود، ارزیابی‌ها و تحقیقات انجام شده نیز نشان می‌داد که این شورش‌ها «طرح‌ریزی و پیاده‌سازی شده‌اند».
در تمام مدتی که درگیری‌ها در جریان بود، حملات انجام شده در معرض دید کامل پایگاه‌های پلیس بود اما مأموران پلیس هیچ اقدامی نمی‌کردند. در بسیاری از موارد، پلیس به آشوبگران در انجام حملات کمک کرده بود. در یکی از محله‌های مسلمان نشین، از بیست و نه نفر کشته شده، شانزده نفر در اثر شلیک پلیس جان خود را از دست داده بودند. برخی از آشوبگران حتی لیست‌های چاپ شده‌ای از مشخصات رای‌دهندگان داشتند که به آنها این امکان را می‌داد تا به‌طور مشخص املاک مسلمانان خاصی را مورد حمله قرار دهند. از عواملی که نشان می‌داد آشوبگران هدایت شده و به سراغ مکان‌های خاصی رفته‌اند این بود که بسیاری از املاک و دفاتر وقف شده متعلق به مسلمانان که در مناطق محافظت شده و درست در ۵۰۰ متری دفتر وزیر کل قرار داشت، توسط آنها تخریب شده بود.
طبق گفته‌های پروفسور علوم سیاسی ''اسکات دبلیو. هیبارد''، این شورش‌ها از قبل با دقت برنامه‌ریزی شده بودند و مشابه سایر شورش‌های همگانی از این نوع، شبه نظامیان هندو موسوم به باجرانگ دال و حزبهای هندوی وی‌اِچ‌پی و راشتریه سویم سیوک سنگه (آراِس‌اِس) در اجرای آن شرکت داشتند. پس از حمله به قطار در گادهارا، حزب وی‌اِچ‌پی خواستار اعتراض همگانی در سطح ایالت شد و دولت هیچ اقدامی برای جلوگیری از این اعتراض‌ها نکرد.
گزارش تهیه شده توسط محکمه شهروندان متعهد (سی‌سی‌تی) شامل شهادت معاون آن زمان حزب بی‌جِی‌پی در گجرات به نام هارن پاندیا (که بعدها به قتل رسید) بود. شهادت وی دربارهٔ جلسه‌ای بود که در عصر روز حادثه آتش‌سوزی قطار در گادهارا، به دستور نارندرا مودی تشکیل شده بود. در این جلسه به مقامات دستور داده شد که در پی این واقعه مانع از خشم جماعت هندو نشوند. این گزارش همچنین به جلسه برگزار شده دیگری نیز اشاره می‌کند که در شهرک لوناوادا واقع در بخش پانچ‌محل برگزار شده بود. این جلسه با حضور وزیران ایالت اشوک بهات و پرابهاتسین چاهان، همراه با دیگر سران احزاب بی‌جِی‌پی و آراِس‌اِس برگزار شده بود که در آن «نقشه‌های مفصلی در مورد استفاده از نفت سفید و بنزین برای آتش‌افروزی و سایر روش‌های کشتار طرح‌ریزی شده بود». یکی از تشکیلات مسلمانان به نام جمعیت علمای هند در سال ۲۰۰۲ ادعا کرد که برخی از کارکنان کنگره با عاملان این خشونت‌ها همکاری کرده‌اند.
جامعه‌شناسی به نام دیپانکار گوپتا معتقد است که دولت و پلیس آشکارا در این خشونت‌ها همدست بوده‌اند، جدا از اینها برخی از افسران پلیس مانند هیمانشو بهات و راحول شارما در انجام وظایفشان عالی عمل کرده‌اند. در گزارشی آمده که راحول شارما چنین گفته‌است: «فکر نمی‌کنم شغل دیگری به من اجازه دهد که این گونه جان افراد زیادی را نجات دهم». دیدبان حقوق بشر نیز گزارشی از اقدامات جوانمردانه‌ای که توسط هندوها، دالیت‌ها و قبیله‌های دیگر که در این درگیری‌ها سعی در محافظت از مسلمانان داشتند، ارایه کرده‌است.
سخنگوی دولت گجرات بهارات پاندیا در پاسخ به ادعای همدستی دولت در این درگیری‌ها، به بی‌بی‌سی گفت که این شورش‌ها یک عکس‌العمل خودجوش هندو بوده و ناشی از عصبانیت همگانی هندوها نسبت به مسلمانان بوده‌است. وی همچنین گفت: «هندوها از نقش مسلمانان در نزاع‌های مداوم در کشمیر و سایر مناطق هندوستان سرخورده و آزرده خاطر هستند». به دنبال این، سفیر ایالات متحده در سازمان بین‌المللی آزادی مذهبی به نام جان هانفورد، از دیدگاه متعصبانه دینی در عرصه سیاست هند ابراز نگرانی کرد و گفت که ممکن است آشوبگران توسط مقامات ایالتی و محلی کمک شده باشند، ولی وی باور ندارد که دولت مرکزی به رهبری حزب بی‌جِی‌پی در تحریک این شورش‌ها نقش داشته باشد.
پیگرد قانونی
عاملان این درگیری‌ها با ترساندن شهود در روند پیگرد قانونی اختلال ایجاد کرده و با رشوه دادن، نام خود را از فهرست متهامان حذف کردند. قضات محلی نیز در این موارد مغرضانه عمل کردند. پس از گذشت بیش از دو سال از این تبرئه شدن‌ها، دیوان عالی هند پا پیش گذاشت و پرونده‌های کلیدی این جریان را به دادگاه عالی بمبئی منتقل کرد و به نیروی پلیس نیز دستور داد تا دو هزار مورد پرونده‌ای که قبلاً بسته شده بودند، برای بررسی دوباره بازگشایی شود. همچنین دیوان عالی، دولت گجرات را «نِرون‌های مدرن» (کنایه از پادشاهی رومی که مردم را به آتش می‌کشید) نامید که وقتی زنان و کودکان بی‌گناه در آتش می‌سوختند، خود را به بی‌خبری زده و پس از آن نیز در پیگرد قانونی این جریان وقفه انداختند. به دنبال این پیگیری‌ها، نیروی پلیس نزدیک به ۱۶۰۰ پرونده را برای تحقیق مجدد بررسی کرد، ۶۴۰ متهم را دستگیر و تحقیقات را علیه چهل افسر پلیس به دلیل کم‌کاری در انجام وظیفه‌شان آغاز کرد.
در مارس ۲۰۰۸ (اسفند ۱۳۸۶)، دیوان عالی کشور دستور داد که یک تیم تحقیق ویژه (موسوم به اِس‌آی‌تی) برای بررسی مجدد پرونده آتش‌سوزی قطار گادهارا و درگیری‌های فجیع پس از آن تشکیل شود. مدیر سابق دفتر مرکزی تحقیقات (سی‌بی‌آی)، به نام آر. کی. راغوان به ریاست این تیم تحقیقاتی منصوب شد. فردی به نام کریستوف جافرلوت در این مورد اذعان داشته‌است که این تیم تحقیقاتی آن گونه که گفته می‌شد، بی‌طرفانه عمل نکرده‌است. به غیر از راغوان، نیمی از شش عضو این تیم تحقیقاتی از پلیس گجرات به کار گرفته شده بودند و دیوان عالی گجرات نیز مسئول انتصاب قاضی برای این پرونده بود. این تیم تحقیقاتی تلاش کرد تا دادستان‌های بی‌طرفی را تعیین کند اما برخی از آنها به دلیل عدم توانایی در عملکردشان کنار گذاشته شدند. همچنین هیچ تلاشی برای محافظت از شاهدان صورت نگرفت و گفته می‌شود که خود راغوان حضور پررنگی در جریان بازپرسی این پرونده نداشت و هر ماه فقط چند روز را در گجرات می‌گذراند، در نتیجه تحقیقات توسط باقی افراد تیم انجام می‌شد.
تا آوریل ۲۰۱۳ (فروردین ۱۳۹۲)، ۲۴۹ نفر در جریان این پرونده‌ها محکوم شدند که ۱۸۴ نفرشان هندو و ۶۵ نفرشان مسلمان بودند. سی و یک نفر از این مسلمانان محکوم شده، در رابطه با پرونده قتل‌عام هندوها در گادهارا بودند.
پرونده Best Bakery
در جریان بررسی پرونده به آتش کشیدن فروشگاهی به نام Best Bakery، با وجود آنکه شاهدان زیادی در دادگاه شهادت داده بودند، همه متهمان تبرئه شدند و این باعث اعتراض خیلی‌ها شد. در پی آن یک فعال اجتماعی به نام تیستا ستالواد اقدام به اعتراض و ارایه دادخواستی در این رابطه کرد. در نتیجه دیوان عالی هند دستور برگزاری دادگاه تجدید نظر در خارج از گجرات را صادر کرد که در طی آن ۹ نفر از متهمان این پرونده در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵ شمسی) مجرم شناخته شدند. یکی از شاهدان اصلی این پرونده به نام زاهیرا شیخ، که بارها و بارها شهادت خود را در محاکمه‌های مختلف تغییر داده بود، به خاطر شهادت دروغ گناهکار شناخته شد.
پرونده بلقیس بانو
خانمی به نام «بلقیس بانو» (Bilkis Bano) از چند نفر که به او حمله‌ور شده بودند و به او تجاوز کرده و خانواده‌اش را کشته بودند، نزد پلیس شکایت کرده ولی اداره پلیس این شکایت را موجه ندانسته بود، در نتیجه بلقیس بانو به کمیسیون ملی حقوق بشر هند مراجعه نمود و از دادگاه عالی خواستار رسیدگی شد. دادگاه عالی دستور بررسی این پرونده را صادر کرد و آن را به دفتر مرکزی تحقیقات (سی‌بی‌آی) فرستاد تا تحقیقات را به دست بگیرد. سی‌بی‌آی تیمی از متخصصان پزشکی قانونی (CFSL) دهلی و اداره کل علوم پزشکی هند (AIIMS) را به سرپرستی پروفسور تیرات داس داگرا تشکیل داد تا گورهای دسته جمعی را نبش قبر کرده و به تعیین هویت و علت مرگ قربانیان بپردازند. این تیم محل دفن قربانیان را با موفقیت پیدا کرده و آنها را بیرون کشیدند. محاکمه این پرونده به خارج از حوزه گجرات منتقل شد و دولت مرکزی برای تعیین دادستان عمومی مسئول شد. در تحقیقات اولیه در دادگاه بمبئی نوزده متهم شناسایی شدند و همچنین شش افسر پلیس و یک پزشک دولتی که در این ماجرا نقش داشتند به لیست متهمین اضافه شدند. در ژانویه ۲۰۰۸ (دی ۱۳۸۶)، یازده مرد به جرم تجاوز و قتل به حبس ابد محکوم شدند و یک پلیس به جرم جعل ادله محکوم شد. دادگاه عالی بمبئی حبس ابد یازده مردی که به جرم تجاوز به بلقیس بانو و قتل اعضای خانواده وی در جریان درگیری‌های سال ۲۰۰۲ گجرات متهم شده بودند را در ۸ مه ۲۰۱۷ (۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۶) تأیید و آنها را به این مجازات محکوم کرد. دادگاه همچنین هفت متهم باقی مانده در این پرونده را تبرئه و کنار گذاشت. از جمله این افراد افسران پلیس گجرات و پزشکان یک بیمارستان دولتی بودند که به جرم از بین بردن و دستکاری مدارک متهم شده بودند. حکم نهایی این پرونده بعدها در ۲۳ آوریل ۲۰۱۹ (۳ اردیبهشت ۱۳۹۸) صادر شد که در آن دیوان عالی کشور به دولت گجرات دستور داده بود تا به «بلیقس یعقوب رسول بانو» ۵ میلیون روپیه به عنوان غرامت پرداخت کرده، یک کار دولتی و خانه‌ای در منطقه‌ای به انتخاب خودش به او بدهند.
پرونده آوهوت‌ناگار
در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴ شمسی)، دادگاه اولیه‌ای در شهر ودودارا ۱۰۸ نفر را که متهم به قتل دو جوان در جریان حمله به گروهی از مسلمانان آواره که تحت اسکورت پلیس به خانه‌های خود در منطقه‌ای به نام آوهوت‌ناگار (Avdhootnagar) بازمی‌گشتند، تبرئه کرد. این دادگاه نیروی پلیس را به دلیل عدم محافظت مناسب از افراد تحت اسکورت و عدم شناسایی هویت مهاجمینی که آنها دیده بودند، بسیار سرزنش کرد.
پرونده دانی‌لیمدا
در جریان درگیری‌های گروهی در منطقه‌ای موسوم به دانی‌لیمدا (Danilimda)، واقع در شهر احمدآباد در ۱۲ آوریل ۲۰۰۵ (۲۳ فروردین ۱۳۸۴) یک مرد هندو به قتل رسید و یک نفر دیگر هم مجروح شد که در این پرونده نه نفر محکوم شدند، در حالی که بیست و پنج نفر دیگر تبرئه شدند.
پرونده اِرال
هشت نفر از جمله یکی از سران حزب VHP و یکی از اعضای حزب BJP به جرم قتل هفت عضو یک خانواده و تجاوز به دو دختر خردسال آنها در روستایی موسوم به اِرال (Eral) واقع در بخش پانچ‌محل محکوم شدند.
پرونده پاواگاد و دهیکوا
پنجاه و دو نفر از اهالی روستاهای پاواگاد (Pavagadh) و دهیکوا (Dhikva) واقع در بخش پانچ‌محل، به خاطر عدم وجود شواهد کافی از اتهام دست داشتن در شورش‌ها تبرئه شدند.
پرونده آتش‌سوزی قطار گادهارا
با استناد به قانون سختگیرانه ضد تروریسم موسوم به قانون جلوگیری از تروریسم هند ۲۰۰۲ (POTA)، دولت گجرات ۱۳۱ نفر را در رابطه با آتش‌سوزی قطار گادهارا متهم کرد. اما در ادامه پیگرد قانونی درگیری‌های بعد از آن، هیچ‌یک از این متهمین برای این پرونده به دادگاه احضار نشدند. در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴ شمسی)، کمیته بازنگری قانون POTA که توسط دولت مرکزی برای بررسی کاربرد این قانون تشکیل شده بود، اعلام کرد که متهمین گادهارا نباید با استناد به قانون POTA محاکمه می‌شدند.
در فوریه سال ۲۰۱۱ (بهمن ۱۳۸۹)، یک دادگاه ویژه ابتدایی، سی و یک مسلمان را به دلیل حادثه آتش‌سوزی قطار گادهارا و توطئه برای این جنایت محکوم کرد.
قتل‌عام نارودا پاتیا
در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۲ (۸ مرداد ۱۳۹۱)، دادگاهی در هند سی نفر را در پرونده قتل‌عام نارودا پاتیا به دلیل دست داشتن در این حملات محکوم کرد. محکومین شامل وزیر پیشین ایالتی به نام مایا کدنانی و یکی از سران هندو به نام بابو باجرنگی بودند. بررسی این پرونده در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸ شمسی) آغاز شد و بیش از سیصد نفر (از جمله قربانیان، شاهدان عینی، پزشکان و روزنامه نگاران) در دادگاه شهادت دادند. برای اولین بار، حکم صادر شده در دادگاه نقش یک سیاستمدار را در تحریک اوباش هندو تصدیق می‌کرد. فعالان این پرونده ادعا کردند که این حکم باعث شهرت بیشتر رقبای نارندرا مودی (وزیر وقت آن زمان گجرات) در انتخابات دولت در اواخر همان سال شد، هنگامی که مودی برای ورود به دوره سوم وزارت خود تلاش می‌کرد (حزب BJP و نهایتاً او انتخابات را برنده شدند). مودی از عذرخواهی امتناع ورزید و تکذیب کرد که دولت در شورش‌ها نقشی دارد. در جریان صدور این حکم بیست و نه نفر نیز تبرئه شدند. تیستا ستالواد در این مورد گفت: «برای اولین بار، در واقع دادرسی به فراتر از عاملان محلی کشیده شده و به بررسی توطئه‌های سیاسی پرداخته‌است. این واقعیت که محکومین از مقامات بالا رده بوده‌اند به این معنی است که توطئه‌چینی در این موارد اثبات شده‌است و تأثیرگذاری سیاسی بر اوباش از سوی قضات پذیرفته شده‌است. این یک پیروزی عظیم برای عدالت است».
پرونده‌های مربوط به شهادت دروغ
در آوریل ۲۰۰۹ (فروردین ۱۳۸۸)، تیم تحقیق ویژه موسوم به اِس‌آی‌تی به دادگاه اعلام کرد که تیستا ستالواد پرونده‌هایی در مورد درگیری‌ها تشکیل داده که در آنها در مورد حوادث اغراق شده‌است. اِس‌آی‌تی که به ریاست مدیر سابق CBI آر.کی. رغوان اداره می‌شد، اذعان می‌داشت که شاهدان دروغینی توسط ستالواد و سایر سازمان‌های غیردولتی آموزش دیده‌اند تا در مورد حوادث غیر واقعی شواهدی ارائه دهند. تیم تحقیقاتی اِس‌آی‌تی تیستا ستالواد را به «سر هم کردن داستان‌های خوفناک در مورد قتل‌عام» متهم کرد.