cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
یرن(نروژ)
صنایع
گسترش صنایع در منطقه یَرِن، قابل ملاحظه است. بهره‌برداری از معادن از جمله استخراج نفت و خدمات مرتبط با این فعالیت تولیدی و اقتصادی از نظر ایجاد اشتغال بسیار مؤثر بوده‌است. این شاخه از صنعت در سال ۲۰۱۹ میلادی در واقع تا ۶۵ درصد از کل اشتغال در صنایع نروژ را پوشانده‌است. در کنار صنعت نفت، ۲۰ در صد شاغلین صنایع تولیدی در کارخانه‌ها و کارگاه‌های تولیدات صنعتی یا در ارتباط با این مراکز مشغول کار بوده‌اند. از این میزان، ۵ درصد در صنایع تولید ماشین آلات صنعتی، ۱۰ در صد در صنایع فلزکاری و ۴ در صد در صنایع وسایل حمل و نقل اشتغال داشته‌اند. به غیر از این‌ها مهم‌ترین فعالیت تولیدی، صنعت تولید و بسته‌بندی مواد غذایی است که شامل ۸ درصد شاغلین صنایع در سال ۲۰۱۹ میلادی شده‌است. صرف نظر از صنعت نفت که خصوصیات جداگانه ای دارد، یکی از ویژگی‌های رشد بخش عمدهٔ صنایع در منطقهٔ یَرِن، پیروی یا ارتباط آن با فعالیت کشاورزی است. مانند صنایع غذایی (کارخانه‌های تولید لبنیات و کشتارگاه‌ها و موارد مشابه)، تولید ابزار و ماشین آلات کشاورزی (بزرگ‌ترین کارخانه‌های تولید ابزار و ماشین آلات کشاورزی نروژ در منطقه یَرِن، قرار دارند).
دیگر، به غیر از موارد ذکر شده، می‌توان ا ز صنایع لاستیک، پلاستیک و معدنی (از جمله تولید سنگ چخماق و شیشه و سرامیک در  ساندس، صنایع چوبی (شامل تولید خانه‌های پیش ساخته) و صنعت گرافیک به ویژه دراستاوانگر نام برد. با این حال، از آنجایی که درمنطقه یَرِن، بخش عمده ای از شاغلان در بخش نفت مشغول به کار هستند، سهم صنایع نام برده اخیر در سال ۲۰۱۹ میلادی تنها کمی بیش از ۳ درصد از کل مشاغل در منطقهٔ یَرِن، بوده‌است.
یک مرکز صنعتی بزرگ در منطقهٔ یَرِن، بین استاوانگر، سولا و  ساندنس ایجاد شده‌است، که از جمله شامل بزرگ‌ترین کشتارگاه کشور و یک مرکز تجاری بزرگ می‌شود.
مریدارو بالا
مریدارو بالا، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
نلی کالفایان
نلی آرتین کالفایان (Նելլի Արթին Կալֆայան؛ زادهٔ ) کمدین، و مجری ارمنی‌تبار اهل مصر است. پدرش کارگردان بود و در سنین کودکی وارد سینما شد. وی در قاهره در خانواده ای مصری با ریشه ارمنی متولد شد  او خواهر هنرپیشه مشهور مصری ، فرزند فیروز و پسر عموی لبلبا است.
او فعالیت هنری خود را از کودکی آغاز کرد و استعداد بازیگری و علاقه به خوانندگی و رقص باعث شد در فیلم‌های بسیاری بازی کند.
اودا نوبوهارو (خاندان توزائمون)
اودا نوبوهارو تولد ۱۵۲۷ مرگ در سال ۱۵۹۴ در سن ۶۸ سالگی، نام‌های دیگر (寛廉、信純、信弘) یک سامورایی در دوره سنگوکو در ولایت اُواری (امروزه استان آیچی) پدر او اودا توئوماسا صاحب قلعه اودای بود. وی رهبر خاندان توزائمون بود. خاندان توزائمون یکی از سه بوگیوی کیوسو یا سه خاندانی بود که به خاندان کیوسواودا (اودا یاماتو نو کامی) که مقام شوگودای (معاون فرمانداری) این ولایت را داشت، خدمت می‌کردند. این سه خاندان عبارت بودند از:
وی پس از قدرت گرفتن اودا نوبوناگا به خدمت وی درآمد و در سپاه وی خدمت کرد.
آسمان‌خراش پونت سیتی
پونت سیتی  آسمان‌خراشی در شهر ژوهانسبورگ در کشور آفریقای جنوبی است. این سازه در سال ۱۹۷۵ میلادی ساخته شد و با ارتفاع ۱۷۳ متر، مرتفع‌ترین آسمان‌خراش مسکونی در آفریقای جنوبی است. این آسمان‌خراش در حال‌حاضر برای شرکت موبایل ووداکوم تبلیغ می‌کند.
تاریخچه
طراح اصلی این سازه منی فلدمن است. او به همرا تیمی متشکل از منفرد هرمر، رادنی گوسکاپف روی این پروژه کار می‌کرد. گوسکاپف پیشنهاد داد که این آسمان‌خراش استوانه‌ای باشد. فاصله زمانی بین این سازه تا فرودگاه بین‌المللی اولیور تامبو تنها ۳۵ دقیقه است.
آنیتا اسنلمان
پیشینه
او در آکادمی سلطنتی هنر در هلسینکی، آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سوئد در استکهلم و آکادمی ژولیان در پاریس تحصیل کرد.
اگرچه وی به صورت حرفه ای نقاشی می‌کرد اما تدریس را نیز جزو علایقش می‌دانست چنانچه از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ به مدت حدود ۹ سال دردانشکده هنرهای زیبا، هلسینکی به آموزش مشغول بود. و به دلیل فعالیت‌های هنری در سال ۱۹۷۶ نشان شیر فنلاند به او اعطا شد.
اسنلمن در ۲۴ فوریه ۲۰۰۶ در هلسینکی درگذشت. او در گورستان هیتانیمی در هلسینکی به خاک سپرده شده‌است.
مجموعه‌ها
آثار اسنلمن در مجموعه‌های عمومی زیر در فنلاند نگهداری می‌شود:
سیتروئن سی۴
سیتروئن سی۴ یک خودرو کامپکت است که از پاییز ۲۰۰۴ توسط خودروساز فرانسوی سیتروئن تولید شده‌است. اکنون در نسل سوم خود تولید می‌شود.
سی۴ به عنوان جانشین سیتروئن سارا طراحی گردید. از نظر مکانیکی شبیه پژو ۳۰۸ است که در سال ۲۰۰۷ معرفی شد.
در ژانویه سال ۲۰۱۰، اعلام شد که نسخه کوپه نباید مورد تعمیر و بهبود قرار گیرد، در عوض آن با دی‌اس۴ جایگزین شد. سی۴ در مراسم سال ۲۰۰۵ خودروی سال اروپا، مقام دوم را کسب کرد.
۲۸ صفر
۲۸ صفر، بیست و هشتمین روز ماه صفر در تقویم هجری قمری است.
در تقویم هجری قمری قراردادی، این روز پنجاه و هشتمین روز سال است.
لورنتسو د مدیچی
لورنتسو دِ مِدیچی (Lorenzo de' Medici; زاده ۱ ژانویه ۱۴۴۹ – درگذشته ۹ آوریل ۱۴۹۲) یکی از برجسته‌ترین حاکمان فلورانس طی رنسانس ایتالیا بود که با نام لورنتسوی شکوهمند نیز شناخته می‌شود. او در کنار برتری‌هایش در سیاست و دیپلماسی نسبت به حاکمان هم‌دورهٔ خود، به همنشینی با عالمان، فیلسوفان، شعرا و هنرمندان می‌پرداخت و در بسیاری از شاخه‌ها چون ورزش، شکار، شعر و … استعداد داشت و به همین دلیل از بهترین الگوهای آرمان‌گرایانه انسان در دورهٔ رنسانس به‌شمار می‌آمد. حکومت او با اوج رنسانس ایتالیایی همراه بود و مرگ او پایان عصر طلایی فلورانس را در پی داشت. همسر او کلاریس اورسینی و معشوقه‌اش لوکرتسیا دوناتی نام داشت.
جوانی
هنگامی که لورنزو متولد شد، خانواده مدیچی در اوج قدرت سیاسی خود در جمهوری فلورانس بودند و نهادهای مختلف و پیچیده جمهوری خواه را که مسئول عملکرد دولت بودند، کنترل می کردند. پدربزرگ لورنزو، کوزیمو ، به لطف ثروت مالی هنگفت بانکش ، توانسته بود بسیاری از سیاستمداران فلورانسی را به خود وابسته نماید ، و به دلیل الیگارشی خفقان‌آور اشراف به رهبری آلبیزی ، سخنگوی نارضایتی عمومی شود. در سال 1434، پس از تنها یک سال تبعید در ونیز ، کوزیمو به فلورانس بازگشت، آلبیزی ها را تبعید کرد و با پیروی از یک الگوی سیاسی که قبلاً در دوران باستان توسط اکتاویان آگوستوس اتخاذ شده بود، نهادهای جمهوری را با واگذاری آنها به اطرافیان خود حفظ کرد. و رسماً به زندگی خصوصی بازنشسته شد. کنترل واقعی اما در دست کوزیمو باقی ماند. این امر باعث شده است که مورخان این شکل از حکومت را به عنوان «کریپتوسینوری» تعریف کنند، جایی که روح جهت گیری سیاسی جمهوری خواه در دستان یک مرد مجرد و خانواده اش قرار داشت  .
تحصیل
پسر پیرو دی کوزیمو د مدیچی و لوکرزیا تورنابوونی ، لورنزو در 1 ژانویه 1449 (طبق سبک تاریخ گذاری فلورانسی آن زمان، در سال 1448  ) در فلورانس ، در کاخ مدیچی ریکاردی  متولد شد. در ششم همان ماه به مناسبت عید عیسی تعمید یافت  . لورنزو، همراه با برادرش جولیانو و خواهرش بیانکا ، آموزش عمیق انسانی و آمادگی سیاسی دقیقی دریافت کردند، که هر دو از نزدیک توسط پدربزرگش کوزیمو و والدینش دنبال شدند.
در دوران کودکی، لورنزو توسط جنتیل دا اوربینو  تعلیم یافت، در حالی که از سال 1457 تحصیلات او به دست انسان گراهایی مانند کریستوفورو لاندینو ، جووانی آرجیروپولو برای مطالعاتش در مورد هومر ، مارسیلیو فیچینو برای فلسفه نوافلاطونی رسید  و همچنین توسط آنتونیو اسکوارشیالوپی اموزش رقص دید . پدربزرگ، کوزیمو علاقه خاصی به نوه اش لورنزو داشت که با او گفتگو و گفتگو می‌کرد  . مرد جوان علاقه اولیه خود را به آکادمی نوافلاطونی نشان دادو در سن 12 سالگی در تحقیقات آموخته شده فیچینو در ویلا دی کارگی شرکت می کرد  ..
بحران جانشینی
لورنزو تنها نوجوانی بود که عمویش جیووانی ، پسر دوم کوزیمو بزرگ و جانشین منصوب شده در راس بانک دی مدیچی ، پس از یک زندگی پر از افراط در سال 1463 درگذشت  . وضعیت بد فرزند اولش پیرو (ملقب به "il Gottoso" به دلیل بیماری که او را مبتلا کرده بود، نقرس ) در واقع کوزیمو را بر آن داشت تا تصمیم بگیرد که جیووانی جانشین او در راس بانک خانواده شود. با مرگ دومی، کوزیمو مسن در حالت مالیخولیایی قرار گرفت و دائماً از مشکل جانشینی در عذاب بود  . بنابراین او به این فکر افتاد که امید خود را به فرزندان پیرو بگذارد ; لورنزو و جولیانو می توانستند یاران و جانشینان پدر ناتوان شوند  . قبل از مرگ، کوزیمو به پیرو توصیه کرد که از تحصیل این دو پسر غافل نشود و با وجود سن کم با آنها به گونه ای رفتار کند که انگار آنها مرد هستند.
بین ونیز و میلان (1465)
پدرش پیرو، قبل از اینکه اجازه دهد او وارد زندگی سیاسی شهر شود، به این فکر افتاد که به لورنزو برخی از مأموریت‌های دیپلماتیک در میلان و ونیز ، که دو شعبه از Banco dei Medici در آن‌ها وجود داشت، واگذار کند. بنابراین، لورنزو جوان می‌توانست دید کلی از وضعیت سیاسی ایتالیا به دست آورد و روحیه حاکمان مختلف را شخصاً آزمایش کند. در 17 آوریل 1465، مدیچی جوان با شاهزاده فدریکو از ناپل در شهر پیزا ، در راه او به میلان ملاقات کرد تا به نمایندگی از برادرش آلفونسو در ازدواج با ایپولیتا ماریا اسفورزا  باشد. لورنزو که در این بین با فدریکو دوست شده بود ، او مجبور شد توسکانی را به سمت ونیز ترک کند و راهی را طی کند که او را به آشنایی با شخصیت های سیاسی اصلی آن زمان هدایت می کرد. در بولونیا ، لورنزو با جووانی بنتیوولیو  ملاقات کرد ، در حالی که در فرارا توسط بورسو d'Este  مورد استقبال قرار گرفت.
از شهر استه به ونیز ادامه داد و در آنجا به دوج کریستوفورو مورو  معرفی شد. پس از تجربه ونیزی، مدیچی جوان به میلان رفت و در آنجا فرانچسکو اسفورزا ، دوست و متحد پدربزرگش کوزیمو را ملاقات کرد. در محلی که پایتخت دوک نشین میلان بود، لورنزو جوان توسط پیگلو پورتیناری ، مدیر شعبه محلی مدیچی، از نحوه رفتار در طول مکالمه با دوک مطلع شد  . اما اقامت در میلان زیاد طول نکشید. در واقع، او مجبور شد به فلورانس بازگردد تا ایپولیتا ماریا اسفورزا (که با او دوستی عمیق و بعداً همکاری سیاسی  برقرار کرد ) و فدریکو را همراهی کند.
رم و ناپل (1466)
لورنزو در سال 1466 آنجا را ترک کرد تا به رم برود ، جایی که شعبه مهمی از بانک دی مدیچی تحت مدیریت جووانی تورنابوونی ، برادر مادرش لوکرزیا وجود داشت. Piero il Gottoso دستورات دقیقی برای بررسی عملکرد بانک داده بود، و این لورنزو بود که قراردادی را امضا کرد که با توافق پاپ پل دوم ، سهمی را در معادن زاج کشف شده در Tolfa ، در نزدیکی Civitavecchia ، برای مدیچی ها تضمین کرد  . از رم، لورنزو از طریق راه آپین ، جایی که دربار پادشاه فرانته آراگون در آن اقامت داشت، به گائتا رسید.، که با بسیاری از مراسم عمومی آن را دریافت کردند. متعاقباً، فرانته به او ملاقاتی خصوصی داد که در آن مدیچی جوان توانست درودهای پدرش را به پادشاه برساند و برخی از مشکلات داخلی و خانوادگی را شرح دهد  . در بازگشت به فلورانس، لورنزو می‌توانست از نتیجه سفر خود راضی باشد، اما وضعیت داخلی ایالت اجازه نمی‌دهد او مطمئن باشد.
ظهور سیاسی لورنزو و ازدواج با کلاریس اورسینی (1466-1469)
در حالی که فلورانس با ائتلاف Veneto-Ferrara با هدف پایان دادن به هژمونی مدیچی  مبارزه می کرد، پیرو دو مدیچی اقداماتی را برای معرفی لورنزو به عنوان جانشین قانونی خود در راس خانواده انجام داد. اندکی پس از توطئه شکست خورده 1466، در واقع، پیرو لورنزو هفده ساله را وادار کرد که به جای او در بالیا و در شورای صد نفر بنشیند  . با هدف تقویت بیشتر موقعیت خانواده مدیچی، پیرو و لوکرزیا تورنابوونی تصمیم گرفتند پروژه ازدواج بین لورنزو جوان و کلاریس اورسینی رومی را اجرا کنند. . کلاریس که از یکی از نجیب‌ترین خانواده‌های رومی بود، در طول اقامت لوکرزیا در رم در سال 1468 مستقیماً توسط لوکرزیا مورد بررسی و قضاوت قرار گرفت  که گزارش او با جزئیات بسیار برای پیرو ارسال شد. پروژه ازدواج توسط هر دو خانواده تایید شد. علاوه بر دریافت 6000 فلورین رومی، مدیچی ها قصد داشتند وارد حلقه پاتریسیون پاپ شوند و شخصیت جهان وطنی تری به خود بگیرند  . از سوی دیگر، اورسینی با ثروتمندترین خانواده اروپا مرتبط است. به نوبه خود، لورنزو دختر را دیده بود و رضایت خود را به مادری که کار آماده سازی ازدواج خود را به او واگذار کرده بود، ابراز  ..
لورنزو در خاطرات خود  (مجموعه مختصری از اطلاعات و رویدادهای مهم زندگی او که در سال 1472 گردآوری شد) دو مرحله نامزدی را مشخص کرد: لحظه ای که کلاریس در سال 1468 به عنوان نامزد به او داده شد (یعنی زمانی که جشن ازدواج برگزار شد. توسط نیابتی در رم در 10 دسامبر 1468، با فیلیپو د مدیچی به عنوان نماینده لورنزو  ) و لحظه بعدی که در آن عروسی در 4 ژوئن 1469 با یک مراسم مذهبی در فلورانس برگزار شد  که به دنبال آن مهمانی های بزرگی که توسط پیرو حمایت مالی می شوند. او همچنین در همین خاطرات به بارداری همسرش و تولد اولین فرزندان (لوکرزیا، پیرو و دو قلو که اندکی پس از تولد فوت کردند) اشاره کرد و در پایان از خداوند خواست تا او و فرزندانشان را از هر خطری حفظ کند. . این دو بسیار متفاوت بودند: لورنزو لذت‌جو بود، غرق در فرهنگ نوافلاطونی و عاشق زندگی بود، در حالی که کلاریس دارای تحصیلات سخت و سختگیرانه بود، عمیقاً مذهبی بود و در ادبیات و فرهنگ انسان‌گرا تحصیلات کمی داشت  . با این وجود، مکاتبات بین این دو نشان دهنده لحن هایی از محبت و احترام متقابل بود و دلیلی وجود دارد که باور کنیم احساسی صمیمانه در طول سال ها بین آنها متولد شده است  . لورنزو هیچ شعری را به همسرش تقدیم نکرد، با این حال گمان می رود که غزل او راه پترارک را دنبال می کند ، بنابراین مکتب تروبادوری و نظریه های آندره آ کاپلانو که بر اساس آن آمور کورتز فقط می تواند زنا باشد.و رابطه زناشویی را مستثنی می کند.
با این حال، لورنزو وظایف زناشویی خود را انجام داد و این زوج در ده سال اول ازدواج ده فرزند باردار شدند. او برخلاف پدر و پدربزرگش هیچ فرزند نامشروعی نداشت و عاشقانش در زمان ازدواجش با اورسینی با قطعیت شناخته نشدند  . با وجود تفاوت در شخصیت، لورنزو همسرش را به شیوه خود دوست داشت و مرگ زن که در سال 1488 بر اثر سل رخ داد ، ضربه سختی بود. لورنزو در نامه ای به پاپ اینوسنتی هشتم تمام دردها و مشکلات خود را در پذیرش از دست دادن و نبود همسر عزیز و بسیار نازنینش بیان کرد. با این حال، او جشن های کارناوال را برای او ممنوع نکرد، که در عوض به دلیل مرگ برادرش جولیانو برای یک دهه ممنوع بود و از سال 1488 برای جشن گرفتن بازگشت. .
اصلاحات نهادی
پیرو دی مدیچی نتوانست از ثمرات سیاست ازدواج خود لذت ببرد. به طور کامل توسط نقرس و عوارض ناشی از آن از بین رفت، او در 2  (سایر منابع گواهی می دهند 3  ) دسامبر 1469 در اثر خونریزی مغزی درگذشت  . لورنزو بیست ساله سپس همراه با برادرش جولیانو قدرت فلورانس را به دست گرفت و اعتماد سیاستمداران مرتبط با مدیچی ها را دریافت کرد  . به دنبال پدربزرگ و پدرش، لورنزو رسماً قدرت را نپذیرفت و می‌خواست یک شهروند ساده فلورانس در نظر گرفته شود در حالی که عملاً قدرت شهر و ایالت را در دستان خود متمرکز می‌کرد. . . لورنزو اگرچه از نظر درایت سیاسی با پدربزرگش برابری می کرد، عطش خود را برای قدرت آشکارا نشان داد و باعث سرزنش و ترس سایر بزرگواران شد  . در دوره 1469 تا 1472 ، در واقع، لورنزو تمام رقابت‌های بین خانواده‌های فلورانسی را کنار گذاشت تا داور برتر در هر سؤالی شود. تقویت خانواده مدیچی، در سطح نهادی، توسط قانون اساسی شورای بزرگ (ژوئیه 1471) و با تقویت شورای صد، که دومی در دستان طرفداران پزشکی قرار گرفت، تعیین شد. صلاحیت انتشار قوانین بدون دخالت ارگان های مردمی  .
اولین توطئه
دیوتیسالوی نرونه و سایر تبعیدیان که معتقد بودند از بی تجربگی دو برادر جوان سوء استفاده می کنند، با Borso d'Este برای سرنگونی قطعی مدیچی ها نقشه کشیدند و شورش پراتو را علیه فلورانس برانگیختند، زیرا این شهر نزدیک ترین شهر تحت انقیاد بود. اما همانطور که جرج فریدریک یانگ منتقد خلاصه می کند، کودتا پیش از موعد کشف شد:
جنگ علیه ولترا
در سال 1472، لورنزو، به دلایل اقتصادی و سیاسی، تصمیم به جنگ با ولترا گرفت. در واقع، مدیچی ها از یک سو در آرزوی به دست آوردن منابع غنی زاج تازه کشف شده بودند  ، در حالی که از سوی دیگر قصد داشتند با تسخیر یک شهر مهم، اعتبار داخلی و خارجی دولت (و خانواده اش) را تقویت کنند. در توسکانی  . جنگ ناگهانی بود و در همان سال با غارت شهر توسط سربازان به رهبری فدریکو دا مونتفلترو  پایان یافت. به دنبال آن قتل عام خشونت آمیزی علیه مردم ولترا انجام شد که موجب تحقیر افکار عمومی فلورانس شد. برای تأیید سلطه فلورانس بر ولترا، لورنزو تصمیم گرفت قلعه ای با ابهت بسازد که دارای مدرن ترین راه حل های دفاعی آن زمان بود و بسیاری از ویژگی های استحکامات آینده را پیش بینی می کرد. .
حمله 26 آوریل
اولین تلاش برای از بین بردن فیزیکی دو جوان مدیچی در 25 آوریل انجام شد، زمانی که جاکوپو دی پازی به فکر مسموم کردن ظروف رزرو شده برای لورنزو و جولیانو افتاد. با این حال، دومی دارای بی‌رویی بود که به او اجازه شرکت در پذیرایی را نمی‌داد، در نتیجه توطئه‌گران را مجبور کرد به گونه‌ای دیگر عمل کنند  . این مناسبت روز بعد، یعنی در 26 آوریل 1478  بازگشت. در حالی که آنها در سانتا ماریا دل فیوره مشغول گوش دادن به مراسم عشای ربانی بودند، در لحظه اعتلای میزبان مقدس ، دو برادر مورد حمله قرار گرفتند: جولیانو توسط قاتلان برناردو باندینی بارونچلی به ضرب گلوله کشته شد.و فرانچسکو دی پازی  ، در حالی که لورنزو، که توسط کشیش ولترا آنتونیو مافی  کمی مجروح شده بود ، با پناه بردن به قربانی ، با کمک برخی از دوستان از جمله پولیزیانو  و فرانچسکو خود را نجات داد. نوری که جسدش را به خنجر قاتل انداخت و جان او را نجات داد. سرنوشت لورنزو که در قفسه سینه محصور شده بود، در نهایت توسط قیام مردمی به نفع او تعیین شد. مردم، در واقع، به زودی از حمله وحشیانه مطلع شدند، به فریاد "توپ! توپ!" (در کنایه از توپ هایی که روی نشان نظامی مدیچی قرار داده شده است)، خود را علیه توطئه گران پرتاب می کند  . در همان زمان، چزاره پتروچی ، گونفالویر، پس از اطلاع از این حمله، برخی از توطئه‌گران را به رهبری اسقف اعظم سالویاتی  در کاخ وکیو دستگیر کرد و بدین ترتیب آنها را به دار آویخت  .
انتقام از توطئه گران
انتقام از Pazzi و متحدان آنها وحشتناک بود، زیرا به این ترتیب نمونه ای در برابر کسانی شد که در آینده می خواستند قدرت مدیچی ها را بر شهر تضعیف کنند  . لورنزو یک سری اعدام‌ها را در پیاتزا دلا سینیوریا انجام داد، از جمله اعدام دو انیماتور اصلی توطئه، یاکوپو و برادرزاده‌اش فرانچسکو دی پازی، که در حین تلاش برای فرار از فلورانس دستگیر شدند  . از دیگر اعضای خانواده، تنها گوگلیلمو به عنوان غریبه با واقعیت ها و همچنین به دلیل اینکه شوهر بیانکا ، خواهر ماگنیفیکو بود، در امان ماند.
اما گوگلیلمو و همسرش به دلیل تعلق به خانواده پازی، مجبور به تبعید شدند  . سرانجام برناردو باندینی، که حتی سعی داشت از سلطان محمد دوم حمایت کند ، بازگردانده شد و اعدام شد  . محبوبیت لورنزو در اوج خود بود، زیرا او به عنوان یک موضوع نفرت از سوی چند اوباش بدون هیچ طرفدار محبوبی دیده می شد. در واقع، مراسم تشییع جنازه‌ای که لورنزو در سن لورنزو  برای برادرش جولیانو برگزار کرده بود، شاهد مشارکت تمام شهروندی فلورانس بود  . این حمله غم انگیز باعث شد تا لورنزو برای یک دهه متوقف شود، سپس تا سال 1488 تمام رویدادهای مربوط به کارناوال متوقف شود.
صلح
با توجه به وفاداری فلورانسی ها به ارباب خود، فرانته درخواست های صلح را انجام داد. برای تحت فشار قرار دادن پادشاه، عروس ایپولیتا نیز بود، که با فرهنگ عالی و توانایی سیاسی پدرش فرانچسکو، از یک طرف سعی کرد برادرش لودوویکو را حفظ کند. il Moro در اتحاد با فلورانس، از سوی دیگر برای متقاعد کردن همان برای ادامه مذاکرات با پادشاه ناپل برای جلوگیری از سقوط لورنزو به نام اتحاد باستانی که بین دو خانواده شکل گرفت  .
لورنزو "سوزن تعادل
در سیاست خارجی، لورنزو اعتبار زیادی به دست آورد، به طوری که مورخ بعدی، فیلیپو د نرلی (1486-1557)، او را به عنوان "سوزن تعادل" سیاست ایتالیا تعریف کرد  . در واقع، توانایی دیپلماتیک مدیچی ها توسط همه اربابان شبه جزیره به رسمیت شناخته شد، عاملی که لورنزو برای حفظ فضای آرامش عمومی با هدف زنده نگه داشتن رویای پدربزرگش کوزیمو با ایجاد لیگ ایتالیا استفاده کرد  . علاوه بر این، مهارت و اقناع لورنزو که با آن توانست اهداف فرانسوی ها را از ایتالیا حذف کند، او را به شخصیتی با اهمیت بین المللی تبدیل کرد، به طوری که حاکمان مختلف اروپا او را مانند یک پادشاه می دانستند. . لورنزو مشاور حاکمانی بود، مانند امپراتور فردریک سوم اتریش ، ماتیاس کوروینوس پادشاه مجارستان ، و دیگر شاهزادگان اروپایی.
اتحاد با معصوم هشتم و روم
پس از پایان جنگ نمک ، سیکستوس چهارم درگذشت (12 اوت)، دشمن خطرناک و برهم زننده صلح ایتالیا را از صحنه سیاسی حذف  . در کنفرانس بعدی ، کاردینال جنوایی جووانی باتیستا سیبو انتخاب شد که نام پاپی Innocent VIII را به خود گرفت  . با پاپ جدید، مردی با قد و قامت سیاسی پایین، مدیچی ها به لطف خیرخواهی که پدر مقدس برای بزرگواران داشت، حتی بیشتر به حکومت پاپی  . دومی، در واقع، متقاعد شده بود که تنها اتحاد بین فلورانس، ناپل و دولت کلیسا، خارجی ها را از خاک ایتالیا دور نگه می دارد. اولی با بهره گیری از روابط صمیمانه بین لورنزو و پاپ، موفق شد پسرش جیووانی، پاپ آینده لئو ایکس ، کلاه کاردینال را دریافت کند  . در ازای آن، لورنزو دخترش مادالنا را به ازدواج پسر قانونی پاپ، فرانسچتو سیبو  می داد، که در سال 1488 اتفاق افتاد. در مارس 1487، دوباره با توجه به این سیاست طرفدار روم، لورنزو با پسر ارشدش ازدواج کرد. پیرو با یکی از اقوام همسرش کلاریس، آلفونسینا اورسینی ، دختر روبرتو اورسینی، به این ترتیب خانواده‌اش را بیشتر تقویت کرد و بعد بین‌المللی بیشتری به آن بخشید  .
سایر موفقیت های سیاست خارجی
در سال 1487 نوبت به سرزنا و قلعه سرزانلو رسید که توسط جنواها فتح شد و پس از تلاش لیگوریان برای تسخیر مجدد آنها در دست فلورانس باقی ماند  . روابط با سایر جمهوری‌های توسکانی نیز بهبود یافت: لوکا که ابتدا با لورنزو دشمنی داشت و اکنون توسط قلعه سرزنا تهدید می‌شد، با فلورانس ائتلاف کرد. همین امر در مورد دشمن سنتی فلورانس، سیهنا نیز صادق بود ، جایی که لورنزو موفق شد دولتی را به نفع خود تحمیل کند  .
شورای هفتاد
با تقویت این موفقیت ها در سیاست خارجی، لورنزو قدرت را بیشتر در دستان خود از طریق تأسیس شورای هفتاد ، یک هیئت حاکمه متشکل از اعضای طرفدار پزشکی که باید هم در مورد امور اداری و هم در امور جنگی بحث می کرد، متمرکز کرد  . این در واقع مستلزم کاهش اقتدار Priors و Gonfaloniere di Giustizia  بود که وظایف متفاوتی داشتند و اجازه چنین فعالیت سریع دولتی را در صورت نیاز نمی دادند.
قدرت واقعی این ارگان جدید قدرت، که برای تقویت قدرت مدیچی پس از خطر 1478 ایجاد شد، در این واقعیت بود که انتخاب اعضا منوط به چرخش نبود، یک استثنا مطلق در سیستم دموکراتیک فلورانس  . ایجاد چنین انجمنی که ظاهراً بر اعتبار و کارکرد سایر ساختارهای جمهوری خواه مانند شورای صدها یا خود گونفالویر تأثیری نمی گذارد، باید موقتی باشد و فقط پنج سال طول بکشد تا نیازهای جامعه را تأمین کند. جنگ های در حال انجام. این سیاست تمرکز تا سال 1490 ادامه یافت، زمانی که لورنزو شورای 70 نفره را به هفده عضو محدود کرد، که ریاست کالج آن مستقیماً توسط رئیس خانواده مدیچی  و ریاست امور اقتصادی  بود.
تولد دوباره پیزا
تحت حکومت لورنزو، شهر پیزا که توسط فلورانسی ها در سال 1406 فتح شد  ، پس از یک دوره طولانی رکود و بحران به دلیل اقدامات محدودکننده ای که فلورانس آلبیزی اعمال کرد، اولین نشانه های تولد دوباره را نشان داد. لورنزو متوجه شد که لازم است به شهر، تنها بندر جمهوری، مجموعه‌ای از مزایایی که اقتصاد و زندگی اجتماعی را از سر می‌گیرد، بازگرداند: ساخت ساختمان‌های عمومی و عمومی جدید  ، بازگشایی استودیو. در سال 1473  و تشویق به فعالیت دریانوردی (برای یادآوری معاهده تجاری که هنری هفتم انگلستانبا فلورانس مقرر شد و شهر را به مرکز تجارت بین انگلستان و ایتالیا تبدیل کرد  ، به پیزا نقش اقتصادی و فرهنگی جدیدی بخشید. مدیریت بیشتر این مداخلات نتیجه همکاری لورنزو مورلی، فیلیپو دل آنتلا و پیرو گیچیاردینی بود که در سال 1491، پس از به دست گرفتن قدرت‌های فوق‌العاده در شورای هفتاد پیزا، کار بازسازی را آغاز کردند. با مرگ لورنزو باشکوه در سال بعد بی ثمر شد  .
جیرولامو ساونارولا
سال‌های آخر لورنزو نیز با سانسور اخلاقی شدیدی که در فلورانس به خاطر جیرولامو ساوونارولای دومینیکن گسترش یافته بود، مشخص شد  . ساوونارولا که اصالتاً اهل فرارا بود، در سال 1482 توسط Magnifico نامیده شد و شهرت او به عنوان یک سخنور ماهر جلب شد. با این حال، در مواجهه با ناکامی های اولیه ای که راهب برگزید، ساوونارولا به مدت شش سال از فلورانس اخراج شد، شهری که با اصرار لورنزو دوباره در سال 1490 مقصدش خواهد بود. دلایل این فراخوان توسط مجلل را باید به تأثیر فیلسوف نوافلاطونی جووانی پیکو دلا میراندولا نسبت داد که به شدت جذب مضامین کاتارتیک و آخرالزمانی شده است.توسط ساونارولا در طول اقامتش در بولونیا و فرارا در آن سالها توسعه یافت  .
زوال جسمانی و مرگ
قبلاً در نیمه دوم دهه 1480، به دلیل طاعون ارثی خانواده مدیچی، یعنی نقرس ، سلامتی لورنزو به آرامی و به طور اجتناب ناپذیر شروع به کاهش کرد. او بیشتر و بیشتر تلاش کرد تا در آبگرم های توسکانی طراوت و سلامتی پیدا کند، اما موفقیت چندانی نداشت  . اکنون چند سالی بیوه شده بود (کلاریس در 30 ژوئیه 1488  در بی تفاوتی فلورانسی ها  درگذشت )، در بهار 1492 لورنزو سقوط قطعی خود را تجربه کرد. لورنزو اگرچه شکل شدیدی مانند پدرش پیرو نداشت، اما در سنین جوانی به دلیل قانقاریا ناشی از زخم ، که توسط پزشکان در سال قبل دست کم گرفته شده بود، درگذشت ، عارضه ای که باعث زوال سریع جسمی شد.
لورنزو با شکوه، پس از آنکه سعی کرد پسر و وارثش پیرو را در مورد اقداماتی که برای مدیریت سیاست داخلی و خارجی فلورانس باید انجام شود  هشدار دهد، به ویلا کارگی منتقل شد ، در سن 43 سالگی درگذشت. در شب هشتم فروردین  . در زمان مرگ، لورنزو توسط نزدیکترین دوستانش، از جمله جیووانی پیکو دلا میراندولا و پولیزیانو  و بستگان او محاصره شده بود، و همچنین توسط خود ساوونارولا از نظر مذهبی تسلیت می‌گرفت  .
تشییع و خاکسپاری
ناپدید شدن Magnifico فلورانسی ها را در حالتی ناامید و تا حدی دردناک قرار داد  . در 9 آوریل، جسد اعظم برای مراسم تشییع جنازه به صومعه سن مارکو برده شد (به درخواست خود لورنزو  بدون شکوه، تحت تعقیب قرار گرفت)، و سپس در کلیسای قدیمی کلیسای سن لورنزو قرار گرفت. کلیسای خانواده  . تنها چند دهه بعد، بقایای او و برادرش جولیانو به نیو ساکریستی منتقل شد، در یک تابوت که توسط خود میکل آنژ آماده شده بود
پیامدهای سیاسی مرگ او
فریاد بانوی ایمولا ، علاوه بر تأکید بر آزادگی متوفی، همچنین می‌خواهد بر ضایعه بسیار جدی ماهرترین سیاستمدار ایتالیایی برای ایتالیا تأکید کند، احساسی که سایر شاهزادگان شبه جزیره نیز در آن اشتراک دارند  . در واقع، لورنزو توانست لیگ ایتالیایی را که پدربزرگش کوزیمو تقریباً چهل سال قبل ایجاد کرده بود، حفظ کند، و از جنگ‌هایی که قدرت‌های خارجی می‌توانستند از آن سوء استفاده کنند، اجتناب کرد، اگرچه باید در نظر گرفت که حتی زمانی که او زنده بود، جنگ‌هایی وجود داشت. ایتالیا را تقسیم کنید: جنگ توسکانی به دنبال توطئه پازی ، توطئه بارون ها و جنگ نمک.
جانشین لورنزو، پیرو ، ثابت نکرد که در مدیریت اوضاع خطیر، با تکبر حکومت کرد و در برابر تهدید چارلز هشتم ، پادشاه فرانسه، رفتاری خدمتکارانه داشت  . پیرو، در سال 1494، بنابراین مجبور به ترک فلورانس شد، در حالی که شبه جزیره در جنگ های ایتالیا فرو رفت.
حلقه روشنفکران و آکادمی نوافلاطونی
گفته می شد که لورنزو معنای رنسانس را تجسم بخشید  : لیبرال، لذت جو، زیرک، باهوش و صادقانه به مأموریت انسان گرایانه، لورنزو نویسندگان و هنرمندان را به کاخ خانوادگی در ویا لارگا دعوت کرد. Palazzo Medici Riccardi )، گاهی اوقات آنها را نیز در سایر ویلاهای مدیچی در طول سفرهای خود میزبانی می کند  . گروه بزرگی از نویسندگان و انسان گرایان که به خانه او رفت و آمد می کردند، متنوع و ناهمگون بودند. آنها از افلاطون گرایی کریستوفورو لاندینو و مارسیلیو فیچینو تا التقاط گرایی پیکو دلا میراندولا را شامل می شود.سپس از زبان شناسی گرانبها و دانشمند آگنولو پولیزیانو به رئالیسم کمیک-توسکانی که در مورگانته لوئیجی پولچی معلق است ، عبور کنیم . این ناهمگونی ناشی از تطبیق پذیری سبکی- بلاغی خود ماگنیفیکو بود، توجه و کنجکاوی نسبت به هر شاخه از دانش بشری و گرایش های ادبی رنسانس مبتذل  .
در واقع لندینو و فیچینو به توصیه گرانیفینس برای بازگرداندن قدرت و نشاط به آکادمی نوافلاطونی کارگی ، که قبلاً توسط خود فیچینو در سال 1462 به نمایندگی از کوزیمو د مدیچی  تأسیس شده بود، بازگرداند. از «اومانیسم دوم»  . در مجامع فلسفی که در کارگی برگزار شد، بر اساس یک الگوی آکادمیک مدرن سازماندهی شد نه تنها فیچینو، لاندینو و پولیزیانو، بلکه خود جولیانو و لورنزو دی مدیچی نیز پشت میز نشستند و بدین ترتیب یک ارتباط معنوی و فکری منحصر به فرد بین "محافظان" و "محافظان" برقرار کردند. در واقع، روابط دوستانه لورنزو با دانش‌آموزان و اومانیست‌هایی که در حلقه او بودند بسیار نزدیک بود و وظایف مربوط به زندگی خانگی خانواده مدیچی را به پولیزیانو سپردند. به عنوان مثال، او نقش مربی فرزندان خود را تا سال 1479 بر عهده داشت، زمانی که اومانیست با کلاریس اورسینی در مورد آموزش کودکان اختلافات شدیدی داشت که او را مجبور به کناره گیری از این نقش کرد.
ساختمان های عمومی
لورنزو که می‌دانست قدرتش مبتنی بر رضایت و منفعتی است که شخص او می‌توانست به فلورانس بیاورد، خود را در ساخت کارهای عمرانی متعدد با هدف جلب حمایت جمعی متمایز کرد. لورنزو که از سال 1470 به عنوان یکی از اعضای کمیسیون (به نام کارگران کاخ ) مسئول بازسازی ساختار هنری پالازو وکیو  بود، تا پایان عمر خود به پروژه های شهری و هنری با هدف تزئینات علاقه مند بود. فلورانس. او از بازسازی منطقه در اطراف تعمید سن جیووانی حمایت مالی کرد و در بازسازی کلیساها (به ویژه مناقصه تزئین نمای سانتا ماریا دل فیوره ) مشارکت کرد.در سال 1491) و کاخ های مهمی  با کمک برونلسکی - آلبرتی ساختند  .
هنرمندان تحت حمایت لورنزو
فعالیت شدید به عنوان یک هنردوست به Magnifico اجازه داد تا با هنرمندان بزرگ آن زمان ارتباط برقرار کند. آنتونیو دل پولائولو ، فیلیپینو لیپی و ساندرو بوتیچلی برای او کار می‌کردند، اکنون به عنوان دکوراتور مهمانی‌های او استخدام می‌شوند، و اکنون به عنوان پخش‌کننده فرهنگ فیگورال فلورانس در خارج از مرزهای توسکانی  . علاوه بر نقاشان، Magnifico همچنین از مجسمه‌ساز آندره آ دل وروکیو (که قنوتاف را برای نیکولو فورتگوری در کلیسای جامع پیستویا  خلق کرد) و معمار جولیانو دا سانگالو محافظت کرد.، مروج آن التقاط مورد استفاده برای کارهای عمومی است که اساس معماری ویلا دی پوجیو کایانو  خواهد بود.
در زمینه موسیقی، مدیچی محافظ و همراه آهنگساز فلاندری هاینریش آیزاک بود که پسرانش را آموزش داد  . دغدغه لورنزو همچنین ترویج تولد نسل‌های آینده هنرمندان فلورانسی بود، و در باغ سن مارکو اولین آکادمی هنر را که تاریخ به یاد می‌آورد  تأسیس کرد ، جایی که امیدوارترین هنرمندانی که از کارگاه‌های وروکیو بیرون آمدند مورد استقبال قرار گرفتند. گیرلاندایو. در میان این جوانان، که می‌توانستند از مجسمه‌های کلاسیک متعلق به لورنزو و توصیه‌های شاگرد دوناتلو ، برتولدو دی جووانی  الگو استفاده کنند ، یک جوان بسیار جوان نیز وجود داشت.میکل آنژ بووناروتی ، که از سال 1489 تا 1492 در این باغ رفت و آمد داشت و به خاطر هدایای ذاتی خود تحسین اعظم را برانگیخت، به طوری که از او به عنوان پسرش استقبال کرد و او را وادار کرد که در سفره خود غذا بخورد  .
ترویج فرهنگی
عشق به فرهنگ و هنر نشان داده شده توسط Magnifico و حمایت از هنرمندان جدید آینده دار فلورانسی تنها به ذائقه خود برای هنر تجسمی دیکته نمی شد. لورنزو، به عنوان یک سیاستمدار زیرک، قصد داشت از هنر برای اهداف "سیاسی" استفاده کند، و به شاهزادگان ایتالیایی دیگر برخی از بهترین هنرمندان خود را پیشنهاد کرد که تصویر فلورانس را به عنوان یک "آتن جدید" به نمایش بگذارند: خود لئوناردو داوینچی ابتدا به عنوان یک موسیقیدان به لودویکو ایل مورو فرستاده شد تا نبوغ خود را به عنوان خالق مهمانی ها، بازی ها و مهمتر از همه به عنوان یک نقاش و مهندس نظامی نشان دهد.
بین تعهد و آماتوریسم
به دلیل تعهدات سیاسی متعددش، لورنزو وقت آن را نداشت که پولیزیانو یا بویاردو کاملاً خود را وقف شعر و ادبیات به طور کلی کند، بنابراین سبک خود را اصلاح کرد و یک مجموعه غزلی بدیع تولید کرد. در واقع، تمایلی برای طبقه‌بندی تجربه هنری لورنزو بین قطب‌های التقاط‌گرایی و «آماتوریسم جدی»  وجود دارد که در آن هنر شاعرانه به عنوان
یک انتخاب سیاسی
با حمایت لورنزو توسط پولچی و پولیزیانو ، فصل طولانی اومانیسم «ناب» به پایان رسید: از دهه 1470 به بعد، در واقع، ادبیات ایتالیایی به زبان عامیانه دوباره قوت گرفت و مقدمات توسعه آنچه در قرن بعد به کلاسیک گرایی مبتذل تبدیل می شود و به آنچه کروچه قرن بدون شعر می نامید پایان می دهد  . بازگشت به مبتذل اما با یک بازی ادبی ساده دیکته نشد. بازیابی سنت غنایی فلورانسی قرن چهاردهم ( دانته ، پترارکا و بوکاچیو )) بخشی از پروژه فرهنگی لورنزو در تحمیل قطعی زبان فلورانسی به عنوان یک زبان فرهنگی در میان دیگر قدرتمندان ایتالیایی بود  ، همانطور که در گلچین ادبی مجموعه آراگون ظاهر خواهد شد.
در واقع، شاعر وینچنزو کالمتا ، در ستایش دربار دوشس بئاتریس دست ، انگیزه مهمی را که لورنزو در این رابطه داده است، یادآوری می‌کند:
ارثوسی (قمر)
ارثوسی ( or  ،یونانی: Ορθωσία)،  که با نام ژوپیتر XXXV نیز خوانده می‌شود، یکی از قمرهای نامنظم و مخالف گرد مشتری است. این قمر به وسیله تیمی از منجمان دانشگاه هاوایی به سرپرستی اسکات اس.شپرد در سال ۲۰۰۱ میلادی کشف شد. این گروه برای آن نام موقت اس/۲۰۰۱ جی۹ را در نظر گرفتند.
لورنتسو د مدیچی
سبک
بنابراین تعجب آور نیست که لورنزو به پطرارکیسم به خاطر مطالب واژگانی و بلاغی بسیار غنی Canzoniere و به تجربی گرایی بوکاچیو اشاره می کند. به طور دقیق، دل بوکاچیو، بعد مشترکی را که در La Nencia da Barberino ظاهر می شود ، بر اساس ژانر ادبی طنز شرور که ریشه در بعد فئودالی و مؤدبانه دارد  ، و همچنین همه آن محبوبیتی را در بر می گیرد. رگه معمولی دکامرون ، مدل رئالیسم توسکانی که پولچی آن را دوست داشت  .
ارثوسی (قمر)
قطر این قمر حدود دو کیلومتر است. قمر تیونه با مدار ۲۰٬۵۶۸ مگا متر هر ۶۰۲٫۶۱۹ روز زمینی، یک بار به دور مشتری می‌چرخد. انحراف آن ۱۴۲ درجه نسبت به دائرةالبروج است. (۱۴۳ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۲۴۳۳ است.
لورنتسو د مدیچی
نفوذ فیچینو و پولیزیانو
با این حال، زمانی که پولچی به دلیل اختلافات مداوم با فیچینو بسیار منفور (حدود 1473)  به رسوایی فرو رفت، تولیدات لورنسی به طور قطع به محور فلسفی نوافلاطونی تغییر کرد، تأثیری که عشق لورنزو را به سبک شیرین نوو و دانته تقویت کرد. بسیار مورد تحسین فیچینو برای نزدیکی او به افلاطونیسم  ، به ویژه به ضرر پترارک  . از این منظر، تولید ماگنیفیکو به سمت شعری عاشقانه با ارزش اخلاقی و والا (این هدف لورنزو د کامنتو بالاتر از برخی از غزل‌هایش است )  که بعداً توسط «کلاسیک» محصور شد، جهت‌گیری شد. طبیعت گرایی»  توسط پولیزیانو. .
ارثوسی (قمر)
در ماه اوت سال ۲۰۰۳ نام این قمر به نام ارثوسی، الهه موفقیت در اساطیر یونانی و یکی از هورای نامگذاری شد. هورای دختران زئوس و تمیس بودند.
لورنتسو د مدیچی
شعر «فلورانس»
همانطور که جولیو فرونی  اشاره می کند، از سال 1480، لورنزو بر تولید ادبی متمرکز شد که روحیات و احساسات فلورانس را منعکس می کرد، بنابراین با درایت روانشناختی قابل توجهی وارد روحیه مدنی شد. به طور خاص، این ترکیب شعر و بیان مدنی، لورنزو را به تولید آثاری در ظاهر متضاد با یکدیگر سوق داده است که همزیستی آنها حتی در سطح زمانی بر اساس ادبیات ارائه شده قابل توضیح است.
ارثوسی (قمر)
این قمر به گروه اننکه تعلق دارد که قمرهای نامنظمی دارد که با حرکت مخالف گرد و فاصله بین ۱۹٫۳ و ۲۲٫۷ میلیون کیلومتر و انحراف ۱۵۰°درجه بدور مشتری می‌چرخند.
لورنتسو د مدیچی
آثار
تولید این دوره بیشتر به سنت غنایی- درباری با میانجی گری ادبیات توسکانی اشاره دارد که همگی با محوریت تجلیل از زیبایی های طبیعت، جوانان و زنان است.
ارتباط تاریخی
تاریخ‌نگاری تقریباً به نفع کار شاهزاده‌ی باشکوه، شاهزاده ایده‌آل رنسانس و مروج صلح و رفاه بوده است. تاریخ نگاران قرن شانزدهم، در مواجهه با بلایای جنگ های ایتالیا، شخصیت لورنزو دو مدیچی را به عنوان یک سیاستمدار عالی و دارای آن فروتنی و خردمندی که می تواند شاهزادگان آشوبگر ایتالیایی را متحد کند، برجسته کردند. ماکیاولی در پایان کتاب تاریخ های فلورانسی خود چنین می نویسد: به طور مشابه ، فرانچسکو گوئیچیاردینی اهمیت سیاسی شخصیت بزرگوار را بیان می کند: با این حال، برخلاف ماکیاولی، گیکیاردینی با نگاه تحلیلی و تحقیقی خود مکث می‌کند تا بدی‌ها و کاستی‌های لورنزو را نیز بررسی کند و خلاصه‌ای از آن را با پدربزرگش کوزیمو انجام می‌دهد  . نتیجه‌ای که گیچیاردینی از لورنزو می‌گیرد این است که لورنزو از پدربزرگش پست‌تر است، علی‌رغم تأیید اینکه «هر دوی آن‌ها از نظر فضیلت و ثروت آن‌قدر بزرگ بودند که شاید از زمان انحطاط رم در اینجا، او شهروند خصوصی مشابه ایتالیا نداشت. به آنها»  . کوزیمو، بین این دو، برتر است نه تنها به این دلیل که باید قدرت را تسخیر می کرد و آن را با میانه روی سی سال اعمال می کرد (در حالی که لورنزو با رفتن به ناپل خطر از دست دادن آن را داشت) ، بلکه برای تعادل و شکوه نسبت به کارهای عمومی، برخلاف برادرزاده اش که بر ساخت و ساز خصوصی نیز تمرکز داشت  . علاوه بر این، کوزیمو یک بانکدار بسیار ماهر بود، جهیزیه ای که برادرزاده اش فاقد آن بود، که پس از مرگش بانک مدیچی را با بدهی های جدی ترک کرد  . از سوی دیگر، در لورنزو «آنها از ... مهارت فصیح از نبوغ جهانی در لذت بردن از همه چیزهای با فضیلت و حمایت از آنها سوء استفاده کردند. که در آن کوزیمو فاقد همه چیز بود...»
ظاهر فیزیکی
نیکولو والوری او را از نظر جسمی خوش اخلاق، زشت چهره و رنگ زیتونی، اما دارای ویژگی های درونی عالی توصیف می کند:
فرزندان
از همسرش کلاریس اورسینی ، لورنزو در مجموع ده فرزند داشت  که برخی از آنها برای تاریخ ایتالیا و فلورانس رنسانس اهمیت اولیه داشتند.
آکسل کوسه
آکسل کوسه (Aksel Kuuse; – 1913:9:18, April 27, 1942) ورزشکار پرش ارتفاع اهل استونی بود. وی در مسابقات پرش ارتفاع بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ شرکت کرده و در رتبه دهم قرار گرفته بود.
الاقتصادیه
الاقتصادیه (الاقتصادية)؛ (انگلیسی:Al Eqtisadiah) روزنامه منتشر شده توسط شرکت تحقیقاتی و انتشارات عربستان سعودی است. این روزنامه به زبان عربی منتشر شده‌است. این روزنامه در دسامبر ۱۹۹۲ در ریاض شروع به انتشار کرد که تمرکز اصلی آن روی اخبار و تحلیل‌های اقتصادی و تجاری است. این روزنامه پوشش خبری از اخبار تجاری و اقتصادی منطقه با گزیده‌های ترجمه شده از نشریات تجاری بین‌المللی برجسته، از جمله فایننشال تایمز، هاروارد بیزینس ریویو، اینساید و فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ تکمیل می‌کند، و تحقیق، تحلیل و تفسیر رویدادهای اقتصادی و تجاری محلی، منطقه‌ای و بین‌المللی خود را ارائه می‌دهد. این روزنامه به‌طور خاص متخصصان حوزه اقتصادی و مالی، سرمایه‌گذاران و مقامات ارشد دولتی در عربستان سعودی و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را هدف قرار می‌دهد. این روزنامه تیراژ خود را بالا برده و گسترش پوشش جغرافیایی خود به کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را گسترش داده تا پایگاه خوانندگان روزنامه را گسترش دهد. روزنامه الاقتصادیه به عنوان روزنامه سعودی و منطقه‌ای که منحصراً روی اخبار اقتصادی و تجاری تمرکز دارد و به تحلیل آن می‌پردازد، در حال حاضر تنها روزنامه تخصصی اخبار مالی و تجاری در پادشاهی است.
بخش‌های روزنامه
این روزنامه شامل چندین بخش است که مهم‌ترین آنها، آخرین اخبار، بازارهای مالی، فایننشال تایمز (که حاوی مهم‌ترین مقالات و اخبار ترجمه شده از آن روزنامه بین‌المللی است) و گزارش‌های محلی و املاک است.
توکوهواچانا
توکوهواچانا (به اسپانیایی: Tucuhuachana) یک کوه در پرو است که در Peru, Puno Region, Carabaya Province واقع شده‌است. توکوهواچانا ۵٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ادی (مجموعه تلویزیونی)
ادی (به انگلیسی: The Eddy)، یک سریال اینترنتی آمریکایی در ژانر موزیکال درام است که توسط جک تورن ساخته شده‌است. دو قسمت نخست سریال را دیمین شزل که یکی از طراحان سریال نیز هست، کارگردانی کرده‌است. همچنین گلن بالارد آهنگساز سریال است. داستان سریال در شهر پاریس اتفاق می‌افتد و دیالوگ‌های آن به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و عربی است. فصل اول سریال در هشت قسمت و در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۰ توسط نت‌فلیکس منتشر شد.
سریال با واکنش خوبی از سوی منتقدان همراه بود و در زمینه فضاسازی و تیم بازیگری ستایش شد.
افلح بن یسار
افلح بن یسار سِندی کُنیه‌گرفته به ابوعطاء (؟ - ۷۷۵م) شاعر مدح‌سرای عربی سندی‌اصل در روزگار اموی-عباسی بود.
پرسکت، اورگن
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
میگل آلوبیره
میگل آلوبیره (Miguel Alcubierre؛ زاده 1964 (age 59)) یک فیزیک‌دان اهل مکزیک است.
استان‌های ایتالیا
<!--در ایتالیا، یک استان is an administrative division of intermediate level between شهرداری (comune) and فهرست ناحیه‌های ایتالیا (regione).
A province is composed of many municipalities, and usually several provinces form a region. The region of واله دائوستا is the only one that, strictly speaking, has no provinces: the administrative functions of its province are provided by the corresponding regional government; however, loosely speaking, it is seen as a single province.
The three main functions devolved to provinces are:
The number of provinces in Italy has been steadily growing in recent years, as many new ones are carved out of older ones, sometimes being limited to less than a hundred thousands inhabitants per province (a smaller population than several comuni). There are 109 provinces in Italy. Aosta Valley is the only region without a province. Lombardy has the most provinces, with 12. The list below highlights in bold the province whose administrative capital is also the administrative capital of its region. Note that ISO 3166-2:IT lists all two-letter codes for the provinces.
Each province is headed by a President assisted by a representative body, the Provincial Council, and an executive body, the Provincial Executive. President and members of Council are elected together by resident citizens: the coalition of the elected President (who needs an absolute majority in the first or second round of voting) gains the three fifths of the Council's seats. The Executive is chaired by President who appoint others members, called assessor (Italy).
In each province there is also a Prefect (prefetto), a representative of central government who heads an agency called prefettura-ufficio territoriale del governo. Questor (questore) is the head of State's Police (Polizia di Stato) in province and his office is called questura. There is also a province's پلیس depending from local government, called Polizia Provinciale (Provincial Police).
South Tyrol and Trentino are a case sui generis. They are autonomous provinces: unlike all other Italian provinces they have the legislative powers of regions and are not subordinated to the region they are part of, namely the region of ترنتینو آلتو آدیجه.-->
در زیر استان‌های ایتالیا بر پایه منطقه و به ترتیب حروف الفبا فهرست شده‌است.
قزل‌کند (شیراک)
قزل‌کند (به لاتین: Kyzylkend) یک منطقه مسکونی در ارمنستان است که در استان شیراک واقع شده است.
معمار نرم‌افزار
معمار نرم‌افزار (Software architect) یک کارشناس نرم‌افزار است که انتخاب‌های طراحی سطح بالا را انجام می‌دهد و استانداردهای فنی شامل: استانداردهای کدگذاری نرم‌افزار، ابزارها و سیستم عامل را دیکته می‌کند. کارشناس برجسته به عنوان رئیس معماری معرفی می‌شود.
سیمو (فنلاند)
سیمو (به لاتین: Simo) یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در لاپلند (فنلاند) واقع شده‌است.
مریدارو پایین
مریدارو پایین، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۵ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
پتک جادوگران (فیلم)
پتک جادوگران (Kladivo na čarodějnice) یک فیلم درام به کارگردانی اتاکار واورا است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
رونالد ارنست آیتچیسون
رونالد ارنست آیتچیسون (Ronald Ernest Aitchison؛ زاده درگذشته ۹ مارس ۱۹۹۶) یک فیزیک‌دان اهل استرالیا بود.
توکیوق
توکیوق (به اسپانیایی: T'uquyuq) یک کوه در پرو است که در Peru, Ancash Region واقع شده‌است. توکیوق ۴٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوبالدو پاسالاکوا
اوبالدو پاسالاکوا (Ubaldo Passalacqua؛ زادهٔ May 29, 1918) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پادوا، باشگاه فوتبال اینتر میلان، و باشگاه فوتبال روبور سیه‌نا اشاره کرد.
آنیل تاش‌دمیر
آنیل تاش‌دمیر (Anıl Taşdemir؛ زادهٔ January 1, 1988) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دیاربکرسپور، باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال بلدیه‌اسپور آق‌حصار، باشگاه ورزشی آدانا دمیرسپور، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور، باشگاه فوتبال اردواسپور، و باشگاه ورزشی گوزتپه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Turkey national under-17 football team، جوانان ترکیه، Turkey national under-19 football team، و زیر ۲۰ سال ترکیه بازی کرده‌است.
سینسیناتی بنگالز
تیم فوتبال آمریکایی سینسینتی بنگالز از شهر سینسینتی در ایالت اوهایو می‌باشد.
این تیم عضو لیگ ملی فوتبال آمریکا است.
از میان ایرانیان آمریکا در این تیم می‌توان به تورج هوشمندزاده اشاره کرد.
میریام کانتورکووا
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به پتک جادوگران اشاره نمود.
آنتونی مارتی
او یک متخصص معمار است که در دانشگاه ملی معماری تولوز تحصیل کرده‌است.
دیگ رو
دیگ رو، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۸ نفر (۳۵ خانوار) بوده‌است.
اوتلو ترومبتا
اوتلو ترومبتا (Otello Trombetta؛ زادهٔ October 13, 1915) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آ.اس. رم اشاره کرد.
برندن، داکوتای جنوبی
برندن شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸٬۷۸۵ نفر بوده‌است.
نه ماه
نه ماه فیلمی کمدی رمانتیک است محصول سال ۱۹۹۵ به کارگردانی کریس کلمبوس. در این فیلم بازیگرانی همچون هیو گرانت، جولیان مور، توماس آرنلد، جوآن کیوساک، جف گلدبلام، رابین ویلیامز، اشلی جانسون، الکسا وگا، زلدا ویلیامز، چارلز مارتینت و کریستین دیویس ایفای نقش کرده‌اند.
کدن
بر پایه استاندارد ای۲۵۰ ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل، کُدِن یک بیبکد شش شماره‌ای بر پایه حروف الفبا است که امکان شناسایی آسان، یگانه، و بدون پیچیدگی را برای نشریه‌های ادواری و غیر ادواری در همه زمینه‌ها فراهم می‌کند.
کُدِن به ویژه در جامعه علمی به عنوان سامانه استناد برای نشریه‌های ادواری استناد شده درباره شیمی و امور فنی، و همچنین به عنوان ابزار جستجویی در برگه‌دان‌ها استفاده می‌شود.
تاریخ
کُدِن توسط چارلز بیشاپ در نهاد پژوهشی بیماری‌های مزمن در دانشگاه ایالتی نیویورک در بافلو ساخته شد. ایده نخست او کمک به یادآوری نشریات در مجموعه منابع مرجع خود بود. بیشاپ، از نخستین حروف واژه‌های عنوان نشریه‌های ادواری، یک کد ساخت که به او در سامان‌دهی نشریه‌های گردآوری شده‌اش کمک کرد. در ۱۹۵۳ (میلادی) او سامانه مستندسازی خود را منتشر کرد که در آغاز، چهار حرف داشت و سپس، جلد کتاب یا شماره مجله و شماره صفحه‌ها به آن افزوده شدند تا منبع و محل دقیق یک مقاله در یک مجله را مشخص کند. در ۱۹۵۷ (میلادی) ویرایش تازه و تغییر یافته کُدِن منتشر شد.
پس از آنکه بیشاپ ۴۰۰۰ کُدِن را طراحی کرد در سال ۱۹۶۱ (میلادی) سامانه ۴ حرفی آن توسط ال.ای. کوئنتزل در ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل توسعه پیدا کرد. او حرف پنجم را به کُدِن افزود. در آغاز عصر اطلاعات، کُدِن به مانند سامانه شناسایی قابل خواندن توسط ماشین برای نشریات ادواری شناخته شد. در چند به‌روزرسانی از ۱۹۶۳ (میلادی) تاکنون، از کُدِن برای عنوان مقاله‌های نشریات ادواری منتشر شده توسط ای‌اس‌تی‌ام بین‌الملل استفاده شد. تا ۱۹۷۴ (میلادی) ۱۲۸،۰۰۰ نشریه با این روش، کدگذاری شدند.
از ۱۹۷۵ (میلادی) مدیریت و مسئولیت کُدِن به خدمات چکیده‌های شیمی در انجمن شیمی آمریکا واگذار شد. کُدِن به صورت خودکار برای همه نشریات خدمات چکیده‌های شیمی استفاده می‌شود. به درخواست ناشران، خدمات بین‌المللی کُدِن برای نشریات غیر مرتبط با شیمی نیز بکار می‌رود. به همین دلیل ممکن است کُدِن در دیگر پایگاه داده‌ها مانند آرتی‌ئی‌سی‌اس و پیش‌نمایش‌های بایوسیس یا مجله‌ها و رده‌های غیر مرتبط با خدمات بین‌المللی کُدِن نیز استفاده شود.
منابع امروزی
کُدِن اختصاص یافته برای نشریات ادواری تا پیش از ۱۹۶۶ کُدِن دوجلدی بود که توسط ال.ای. کوئنتزل معرفی شده بود. کُدِن اختصاص یافته تا پیش از ۱۹۷۴ توسط ال.جی. بلومنتال معرفی شده بود. کُدِن اختصاص یافته تا پیش از ۱۹۹۸ (میلادی) و از هم پاشیدگی آن را می‌توان در اداره کُدِن بین‌الملل یافت که از ۱۹۸۰ (میلادی) به عنوان یک میکروفیش معرفی می‌شد.
امروز، بهترین راه برای کُدِن امروزی، پایگاه داده برخط شاخص منبع خدمات چکیده‌های شیمی است که همه عنوان‌های ثبت‌شده، کُدِن، شماره استاندارد بین‌المللی پیایندها، شماره استاندارد بین‌المللی کتاب، و کوته‌نوشت برای نشریات فهرست شده در خدمات چکیده‌های شیمی از ۱۹۰۷ (میلادی) تا کنون را در بر می‌گیرد که شامل نشریات علمی و فنی ادواری و غیر ادواری می‌شود.
شاخص منبع خدمات چکیده‌های شیمی برخط، جایگزینی برای نسخه چاپی (، CODEN CASSE2) است یا به صورت شاخص کلیدی آن (، CODEN CASSI6) است. ویرایش چاپی شاخص منبع خدمات خدمات چکیده‌های شیمی دیگر وجود ندارد و ویرایش لوح فشرده آن (، CODEN CACDFE) در آینده در دسترس خواهد بود.
کد گذاری
امروزه چهار حرف نخست از شش حرف کُدِن برای مقاله‌های نشریات ادواری، از حروف نخست واژه‌های عنوان نشریات گرفته می‌شود. در ادامه آن، حرف پنجم، یکی از شش حرف نخست حروف الفبا (A تا F) است. ششمین حرف، حرف کنترل است که از طریق حروف پیشین، محاسبه می‌شود. کُدِن همیشه از حروف بزرگ استفاده می‌کند.
پرویز تناولی
بندانگشتی
فهرست فیلم‌های آمریکایی ۲۰۲۱
این فهرستی از فیلم‌های آمریکایی است که در سال ۲۰۲۱ منتشر شدند.
برنامه انتشار سال ۲۰۲۱ شامل فیلم‌های قابل توجه متعددی است که در ابتدا برای انتشار در سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده بودند اما به دلیل دنیاگیری کروناویروس بر سینما به تعویق افتادند.
پرویز تناولی
مجموعه مجسمه‌های «هیچ»، محبوبیت زیادی در حراج‌های بین‌المللی خرید و فروش آثار هنری دارد. از این روی، برخی از مجموعه‌داران هنری و مشهورترین موزه‌های جهان، اقدام به جمع‌آوری آثار پرویز تناولی برای مجموعه‌های‌شان کرده‌اند. مجسمه‌ای از وی به نام پرسپولیس در سال ۱۳۸۷ با رکورد بی‌سابقه دو میلیون و ۵۰۰ هزار دلار در حراج کریستی به فروش رفت.
فهرست فیلم‌های آمریکایی ۲۰۲۱
فروش گیشه
پردرآمدترین فیلم‌های آمریکایی اکران شده در سال ۲۰۲۱ در باکس آفیس داخلی به ترتیب زیر هستند:
پرویز تناولی
زندگی
پرویز تناولی در سوم فروردین ماه سال ۱۳۱۶ در تهران و در محله دروازه شمیران در یک خانواده متوسط به‌دنیا آمد. وی از سنین ده تا یازده سالگی فعالیت هنری خود را با نوازندگی ویلن زیر نظر استادانی چون نیک نواز و ابوالحسن صبا آغاز کرد. تناولی تحصیلاتش را در دبیرستان ادیب ادامه داد. هنگام تعطیلی دبیرستان به هنرستان کمال‌الملک می‌رفت. در سال ۱۳۳۲ هنرستان هنرهای زیبا در تهران تأسیس شد و او در رشتهٔ مجسمه‌سازی نام‌نویسی کرد. وی پس از گذراندن دوره سه ساله مجسمه‌سازی در هنرستان هنرهای زیبا در سال ۱۳۳۵ به ایتالیا رفت و در آکادمی هنرهای زیبای شهر کارارا مشغول به تحصیل شد. بعد از دو سال مقدار پولی که وی از طریق تدریس موسیقی و کمک‌های مالی خانواده‌اش پس‌انداز کرده بود تمام شد و در سال ۱۳۳۶ مجبور شد به ایران بازگردد.
«بازگشت به تهران گر چه ناشی از ضرورت فراهم کردن پول یا شاید گرفتن یک بورس بود، اما عملاً فرصت‌های خوبی برای من به‌وجود آورد. در مدت چند ماهی که در تهران ماندم کارهای زیادی ساختم و دو نمایشگاه تشکیل دادم. در نمایشگاه اول طرحِها و حکاکی‌هایی که عمدتاً در ایتالیا اجرا کرده بودم نشان دادم. بیشتر این طرح‌ها را از روی مدل کشیده بودم، اما تعدادی طرح هم که در تهران از دسته‌های سینه‌زنی تهیه کرده بودم، کنار آنها به نمایش گذاشتم. موضوع حکاکی‌ها عمدتاً حمام‌های عمومی یا نوازندگان دوره‌گرد بود. علاوه بر آن کارهای منوچهر شیبانی شاعر و نقاش نیز در آنجا به نمایش درآمده بود.»
تناولی در دی ماه ۱۳۳۶، آثاری کاملاً متفاوت شامل حکاکی‌ها، مجسمه‌های سفالی و مجسمه‌های ساخته شده از آهن‌قراضه‌ها را در تالار به نمایش گذاشت. این نخستین بار در ایران بود که مجموعه‌ای از آثار یک مجسمه‌ساز به نمایش درمی‌آمد.
پس از برگزاری این نمایشگاه بود که در اواخر سال تناولی با وزیر فرهنگ آن زمان، مهرداد پهلبد، آشنا شد و توانست از وزارت فرهنگ (آموزش و پرورش) بورسی برای ادامه تحصیلاتش در ایتالیا بگیرد. این بار او به میلان رفت و قریب به دو سال در آکادمی بررا (Brera) نزد مارینو مارینی مجسمه‌ساز برجسته ایتالیایی آموزش دید. او در سال ۱۳۳۸ دیپلم خود را با کسب مقام اول به لحاظ برتری نمرات تحصیلی از آکادمی بررا دریافت نمود و شانزده اثر او به عنوان بهترین آثار یک فارغ‌التحصیل مجسمه‌ساز آن سال در گالری ری ماگل (Re Magl) شهر میلان به نمایش گذاشته شد.
در همین ارتباط رناتو گوتسونی Ronato Guzzoni دربارهٔ او نوشت: «پرویز تناولی مجسمه‌ساز، صاحب نعمت خود شناسایی است که همه کس از آن برخوردار نیست. قصهٔ الهامات او ریشه‌هایی دارد که به حکایات قدیم ایرانی مربوط می‌شود. مجسمه‌سازی در ایران طی قرنها متروک مانده بود و جای آن را هنرهای تزیینی مانند قالیبافی، گچبری، کاشیکاری و… گرفت. این هنرها با آن که به نهایت ظرافت خود رسید، جای مجسمه‌سازی را نتوانست پر کند. پرویز ایرانی جای خالی هزار سال را پر کرده‌است…»