cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ایلیوشین ایل-۱۸
ایلیوشین ایل-۱۸ (Илью́шин Ил-۱۸؛ نام ناتو: کوت) یک هواپیمای توربوپراپ مسافربری بزرگ است که اولین بار در سال ۱۹۵۷ پرواز کرد و یکی از بهترین و با دوام‌ترین هواپیماها در دوران شوروی شناخته می‌شد. هواپیمای ایل ۱۸ برای چندین دهه یکی از هواپیماهای اصلی جهان بود و به‌صورت گسترده صادر می‌شد. با توجه به دوام فریم هواپیما، نمونه‌های زیادی با بیش از ۴۵۰۰۰ ساعت پرواز از این هواپیما وجود دارد که هنوز در دو نوع نظامی و غیرنظامی (به صورت محدود) عملیاتی است. جانشین ایل -۱۸ هواپیمای جت دوربرد ایلیوشین ایل-۶۲ بود.
تاریخچه عملیاتی
اولین ایل-۱۸ که در ابتدا مجهز به موتورهای کوزنتسوف ان‌کی-۴ بود، در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۵۷ پرواز کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۸ این هواپیما برای اولین بار با موتورهای جدید Ivchenko AI-20 پرواز کرد. ولادیمیر کوکی ناکی خلبان آزمایش‌گر این پرواز بود. بین سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰ بیست و پنج رکورد جهانی توسط این هواپیما کسب شد که در میان آن‌ها برد پرواز و رکوردهای ارتفاع با بارهای مختلف به‌دست آمد. در سال ۱۹۵۸ این هواپیما موفق به کسب جایزهٔ نمایشگاه جهانی بروکسل شد. در آوریل ۱۹۷۹از یک بنای یادبود در فرودگاه شرمتیوو برای بزرگداشت این هواپیمای قابل توجه رونمایی شد.
۱۷ خط هوایی خارجی حدود ۱۲۵ فروند هواپیمای ایل-۱۸ را به خدمت گرفتند که بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ صندلی داشتند. Iیل-۱۸ هنوز در سیبری، کره شمالی و خاورمیانه در حال خدمت است، در حالی که تعدادی از نمونه‌های تولید شده در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ در آفریقا و آسیای جنوبی همچنان تا سال ۲۰۱۴ استفاده می‌شد. این هواپیما در ظرفیت‌های مختلف نظامی از جمله جنگ الکترونیکی و شناسایی الکترونیکی Il-22PP که در اکتبر سال ۲۰۱۶ وارد خدمت شد، عمل می‌کند.
یک ایل-۱۸ (ثبت DDR-STD) متعلق به اینترفلاگ و به عنوان وسیله حمل و نقل توسط رهبران آلمان شرقی از جمله اریش هونکر استفاده شده بود و به هتلی در هلند تبدیل شده‌است.
تا ژوئیهٔ سال ۲۰۱۸، ۷ فروند ایلیوشین-۱۸ در حال خدمت برای ۶ اپراتور وجود دارد.
اپراتورهای قبلی
undefined
🇷🇺
🇸🇴 🇱🇰
🇺🇦
🇦🇪
🇻🇳
🇾🇪
اپراتورهای نظامی
🇰🇵
🇷🇺
🇦🇫
🇮🇩
🇵🇱
پروژه برق آبی کارنالی علیا
پروژه برق آبی کارنالی علیا (به لاتین: Upper Karnali Hydropower Project) یک نیروگاه برقابی در نپال است که در نپال واقع شده‌است.
گودال‌ها (رمان)
گودال‌ها (به Holes) کتابی است به نویسندگی لوئیس سکر که در سال ۱۹۹۹ توانست برندهٔ مدال نیوبری شود.
داستان
پسری به نام استنلی به جرم دزدیدن کفشی مربوط به یکی از معروفترین بازیکنان بسکتبال به اردوگاه گرین لیک در تگزاس منتقل می‌شود. صاحب اردوگاه که زنی خشن است، بچه‌ها را مجبور به کندن گودال‌هایی می‌کند. بچه‌ها راز گودال‌ها را نمی‌دانند ولی بعد از ماجرایی که برای استنلی پیش می‌آید، همه راز اردوگاه و پیوند عجیبی که بین گودال‌ها، اردوگاه، زن مالک اردوگاه، استنلی و بالاخره گذشته را وجود دارد می‌فهمند.
ترجمهٔ فارسی
این کتاب با ترجمهٔ حسین ابراهیمی الوند در سال ۱۳۷۹ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
مرد ژانویه
مرد ژانویه فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی پت اوکانر است. در این فیلم بازیگرانی همچون کوین کلاین، سوزان ساراندون، مری الیزابت ماسترانتونیو، هاروی کایتل، دنی آیلو، راد استایگر، آلن ریکمن و فی گرانت ایفای نقش کرده‌اند.
گئورگی واسیلف (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۴۵)
گئورگی واسیلف (Георги Василев؛ زادهٔ June 9, 1945) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان بود.
چم حیدر (معمولان)
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۴ نفر (۳۴ خانوار) بوده‌است.
پردیتا ویکس
پردیتا رز ویکس (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۸۵) بازیگر ولزی است.
زندگی و تحصیلات
ویکس در جنوب گلامورگان، ولز به دنیا آمد و در مدرسه Roedean تحصیل کرد و در مؤسسه Courtauld تاریخ هنر را فرا گرفت. او خواهر کوچکتر Honeysuckle Weeks و خواهر بزرگتر رولو ویکز است که هر دو بازیگر هستند.
منابع
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « Perdita Weeks ». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۹.
بلین هورن
بلین هورن (به لاتین: Blinnenhorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است. بلین هورن ۳٬۳۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
براندون مکئیل اسمیت
براندون مکئیل اسمیت (Brandon Mychal Smith؛ زادهٔ May 29, 1989) هنرپیشه و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
دنی آزمند
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به هانا مونتانا اشاره کرد.
لوسدورپ
لوسدورپ (به هلندی: Losdorp) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در دلف‌زیل واقع شده‌است. لوسدورپ ۱۵۰ نفر جمعیت دارد.
پروژه برق آبی گلپور
پروژه برق آبی گلپور (به انگلیسی: Gulpur Hydropower Project) یک نیروگاه جریانی روزمینی و سد در پاکستان است که در Gulpur, Kotli District, Kotli Town of Azad Kashmir واقع شده‌است.
گیرنده پپتید شبه گلوکاگون ۱
گیرنده پپتید شبه گلوکاگون ۱ (Glucagon-like peptide-1 receptor) یک گیرنده پروتئینی است که در انسان توسط ژن «GLP1R» کُدگذاری می‌شود و در سلول‌های بتای لوزالمعده یافت می‌شود.
این گیرنده در تنظیم قند خون از طریق افزایش ترشح انسولین دخالت دارد.
این پروتئین یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی» است.
مهربانی تو
مهربانی تو فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی ویجی ردی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بروانی، آمریش پوری، جکی شروف، پونام دیلون، راج کیران، ساداشیو آمراپورکار، آسرانی، سوآپانا ایفای نقش کرده‌اند.
نبرد وارناکرت
شورش سال‌های ۶۹۷–۷۰۵ به رهبری سمبات باگراتونی که در نبرد وارناکرت پادگان عرب نخجوان به تعداد ۸۰۰۰ نفر را که به مقابله با او آمده بودند درهم شکست و همه‌شان را نابود ساخت. سمبات به کمک بیزانس قسمت اعظم ارمنستان را اشغال کرد و از تصرف اعراب بدرآورد. لیکن سرانجام عرب‌ها لشکر عظیمی به فرماندهی محمد نام گرد آوردند و این لشکر توانست اگر نه همهٔ ارمنستان لااقل شهرهای عمدهٔ آن را دوباره متصرف شود. این پیروزی سرکوبی وحشتناکی به دنبال داشت و نشانهٔ آن حمام خونی بود که در نخجوان ریختند و بسیار مشهور است. عرب‌ها عدهٔ زیادی از نجبا را با خانواده‌هایشان به بهانهٔ سرشماری در کلیسای بزرگ شهرگرد آوردند (جمعاً ۸۰۰ نفر) و همه‌شان را کشتند (۷۰۵)
جایزه بزرگ بحرین ۲۰۱۵
جایزه بزرگ بحرین ۲۰۱۵ (2015 Bahrain Grand Prix) یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۱۵ در پیست بین‌المللی بحرین واقع در صخیر، بحرین برگزار شد. این گراند پری در میان ۱۹ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۴ بود.
در این مسابقه که در ۵۷ دور و به مسافت ۳۰۸٫۲۳۸ km برگزار شد، پول پوزیشن توسط لوئیز همیلتون کسب شد و سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۱:۳۶٫۳۱۱ بود نیز توسط کیمی رایکونن به ثبت رسید.
لوئیز همیلتون از تیم مرسدس، کیمی رایکونن از تیم فراری و نیکو رزبرگ از تیم مرسدس به‌ترتیب مقام‌های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
عباس احول
در دورهٔ پادشاهی هرمزد چهارم ساسانی، در حدود سال ۵۸۸ میلادی، همزمان با دست‌اندازی‌ها و تجاوزات خاقان ترک به نواحی و مناطق شرقی قلمرو ساسانیان، اعراب مرزنشین در حدود فرات هم شروع به تحرک کردند و به سرکردگی دو شیخ خود به نام‌های عباس احول و عمرو بن ازرق بر ساسانیان شوریدند و سرزمین‌هایی را که تا کرانه‌های فرات امتداد داشتند، مورد غارت قرار دادند.
کاساندرا سیانگروتی
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های کانتینفلاس، قطعه موسیقی صفر اشاره کرد.
آنتی اوکونن
آنتی اوکونن (Antti Okkonen؛ زادهٔ June 6, 1982) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلسینکی، باشگاه فوتبال رووانیمی پالوسئورا، باشگاه فوتبال میپا، و باشگاه فوتبال سیلکبورگ اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده‌است.
تعبیر (تفسیر) رویاها
تعبیر خواب احتمالاً به موارد زیر اشاره دارد:
شهرستان فورنس
شهرستان فورنس (به انگلیسی: Furnas County) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نبراسکا واقع شده‌است. شهرستان فورنس ۱٬۸۶۷٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت دارد.
لاسلو کراسناهورکایی
لاسلو کراسناهورکایی رمان‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس اهل مجارستان است. این نویسنده که به نوشتن آثاری طویل و پیچیده شهرت دارد، بیشتر با فرانتس کافکا و ساموئل بکت مقایسه شده‌است. او برنده جایزه جهانی من بوکر در سال ۲۰۱۵ است. وی پس از انتشار رمان تانگوی شیطان در سال ۱۹۸۵ به شهرتی جهانی رسید. این رمان در سال ۲۰۱۲ به انگلیسی ترجمه و منتشر شد. بلا تار، فیلمساز مجار، در سال ۱۹۹۴ فیلمی هفت ساعته با همکاری کراسناهورکایی با اقتباس از این رمان ساخت.
روزگاری که جنگجویان بودند
روزگاری که جنگجویان بودند یک فیلم درام نیوزیلندی به کارگردانی لی تاماهوری محصول سال ۱۹۹۴ سینمای نیوزیلند که بر اساس اولین رمان پرفروش سال ۱۹۹۰ نویسنده نیوزیلندی آلن داف ساخته شده‌است. این فیلم داستان خانواده هک، یک خانواده شهری مائوری، و مشکلات آنها با فقر، اعتیاد به الکل و خشونت خانگی را روایت می‌کند که بیشتر توسط پدرسالار، جیک به وجود آمده‌است. این فیلم به پردرآمدترین فیلم تاریخ در نیوزلند تبدیل شد و جوایز متعددی را به دست آورد. دنباله این فیلم در سال ۱۹۹۹ با عنوان از دل شکسته چه برمی‌آید؟ منتشر شد.
جیدین وانگ
جیدین وانگ (Jadyn Wong؛ زادهٔ May 11, 1989) یک هنرپیشه اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به اسکورپیون اشاره کرد.
روزگاری که جنگجویان بودند
این محصول برنده بهترین فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم دوربان، جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل، جوایز فیلم و تلویزیون نیوزلند و جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام شد. این فیلم همچنین در آن زمان با پیشی گرفتن از پیانو (۱۹۹۳) به پردرآمدترین فیلم نیوزلند تبدیل شد. همچنین این فیلم نامزد جایزه بزرگ سندیکای انجمن منتقدان فیلم بلژیک شد.
تولید
این فیلم در یک خانه محلی، واقع در خیابان اوکانر ۳۳، اوتارا، در منطقه شهری اوکلند فیلمبرداری شد. همسایه‌های خانه‌ای که برای فیلم‌برداری استفاده می‌شد، بارها به دلیل صحنه‌های مهمانی آخر شب فیلم شکایت کردند.
بازخوردها
فیلم در زمان اکران مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. درراتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۴۵ نقد با میانگین امتیاز ۷٫۸ از ۱۰، دارای امتیاز ۹۳٪ تاییدیه است.
باشگاه فوتبال لایپزیگ
'''راسن بالسپورت لایپزیگ ئی. وی. (به RasenBallsport Leipzig e.V.) یک باشگاه فوتبال آلمانی در لایپزیگ، زاکسن است که به صورت رایج با نام آر. بی. لایپزیگ''' (به RB Leipzig) شناخته می‌شود. این باشگاه توسط ردبول، شرکت تولیدکنندهٔ نوشابه انرژی‌زا تأسیس شده‌است. آر. بی. لایپزیگ حرکت خود را از قهرمانی لیگ دسته پنجم آلمان در سال ۲۰۰۹ آغاز کرد و در فصل ۱۴–۲۰۱۳ با نایب قهرمانی در لیگا ۳ به بوندس‌لیگا ۲ راه یافت و سرانجام در فصل ۱۶–۲۰۱۵ با کسب ردهٔ دوم بوندس‌لیگا ۲ به بوندس‌لیگا راه یافت.
آر. بی. لایپزیگ یکی از چهار باشگاه شرکت رد بول است که شامل باشگاه فوتبال ردبول سالزبورگ، نیویورک رد بولز و ردبول برزیل است. برخلاف باشگاه‌های قبلی قوانین فدراسیون فوتبال آلمان این اجازه را به این باشگاه نداد که از نام رد بول در اسم باشگاه استفاده شود. این تیم با دو قهرمانی پیاپی در جام حذفی آلمان در سال های ۲۰۲۱ - ۲۲ و ۲۰۲۲ - ۲۳ در حال تبدیل شدن به غول فوتبال آلمان هست. این تیم در سال ۲۰۱۶ به بوندس‌لیگا صعود کرد از دید بسیاری از افراد این تیم به دلیل حامیان مالی خود و محبوبیت نوشیدنی رد بول و همین‌طور بازی‌های زیبا و درخشان، دارای طرفداران بسیاری در سراسر جهان است.
لایپزیگ با کسب مقام دوم بوندس‌لیگا در سال ۲۰۱۷ توانست به لیگ قهرمانان اروپا ۱۸–۲۰۱۷ راه‌یابد.
لایپزیگ با کسب مقام سوم بوندس‌لیگا در سال ۲۰۱۹ توانست به لیگ قهرمانان اروپا ۲۰–۲۰۱۹ راه‌یابد و توانست از گروهش بالا آمد و با شکست تاتنهام و اتلتیکومادرید در یک‌هشتم و یک چهارم نهایی به نیمه نهایی رسید و حریف پاری سن ژرمن شد. اگر چه این تیم در دیدار نیمه نهایی با نتیجه سه بر صفر مغلوب تیم پاریسی شد و از راهیابی به فینال بازماند.
پیش زمینه
شرکت رد بول قبل از سرمایه‌گذاری در لایپزیگ، به همراه دیتریش ماتسیتس حدود سه سال و نیم را برای یافتن محل مناسب برای سرمایه‌گذاری در فوتبال آلمان جستجو کرد. علاوه بر لایپزیگ، این شرکت همچنین مکان‌هایی را مانند هامبورگ، مونیخ و دوسلدورف را کاوش کرده‌است.
این شرکت اولین تلاش خود را برای ورود به صحنه فوتبال آلمان در سال ۲۰۰۶ انجام داد. این شرکت به توصیه فرانتس بکن‌باوئر که یکی از دوستان شخصی دیتریش ماتسیتس بود، تصمیم به سرمایه‌گذاری در لایپزیگ گرفت. باشگاه محلی فوتبال باشگاه فوتبال زاکسن لایپزیگ در این منطقه وجود داشت که سالها در مشکلات مالی بود. شرکت رد بول قصد داشت تا ۵۰ میلیون یورو در این باشگاه سرمایه‌گذاری کند و حق کامل تغییر نام و تغییر رنگ پیراهن تیم را بر عهده بگیرد. مایکل کالمل تهیه‌کننده فیلم سینمایی در آلمان اسپانسر باشگاه فوتبال زاکسن لایپزیگ بود که طبق توافقات قرار شد این تیم به شرکت ردبول واگذار گردد. این تیم تا سال ۲۰۰۶ در لیگ دسته چهارم آلمان بود. تمام مراحل اخذ مجوز برای این باشگاه در حال انجام بود اما اتحادیه فوتبال آلمان به دلیل نفوذ بالای شرکت ردبول این سرمایه‌گذاری را به‌طور کامل رد کرد. این رد کردن باعث شد طرفداران فوتبال در لایپزیگ اعتراضاتی را به فدراسیون فوتبال آلمان انجام دهند.
شرکت ردبول اما به هدف خود ادامه داد و اینبار با باشگاه فوتبال سن پائولی تماس گرفت. زمانی که مشخص شد فعالیت‌های شرکت ردبول در این باشگاه قرار است بیشتر از فقط یک حمایت مالی ساده شود امضای قرار داد به‌طور کامل خاتمه یافت. پس از رد شدن این قرارداد شرکت ردبول با باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰ تماس حاصل کرد که این باشگاه اصلاً علاقه ای به حضور یک سرمایه‌گذار نداشتند.
در سال ۲۰۰۷ شرکت ردبول با باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف تماس حاصل کرد و قرار شد بیش از ۵۰ درصد سهام این باشگاه توسط شرکت ردبول خریداری شود. اما پس از اینکه مشخص شد این شرکت قصد دارد اسم باشگاه را به ردبول دوسلدورف تغییر دهد، طرفداران باشگاه با اعتراضات شدید مانع از انجام این قرارداد شدند.
پس از وقایعی که در سرمایه‌گذاری روی یک باشگاه قدیمی رخ داد شرکت ردبول تصمیم به تأسیس یک باشگاه جدید را گرفت و شهر لایپزیگ مناسب‌ترین شهر برای این سرمایه‌گذاری بود. این شهر دارای سابقه ای بسیار غنی در فوتبال بود اما هم‌اکنون در رده‌های اصلی لیگ آلمان جایی نداشت. لایپزیگ حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت؛ بنابراین، این شهر از قدرت اقتصادی و پتانسیل قابل توجهی برخوردار بود. در عین حال هیچ باشگاهی در رده بوندسلیگا در منطقه وسیعی از شهرهای آن منطقه وجود نداشت که این امر امکان جذب حامیان مالی و هواداران را بیشتر تقویت می‌کرد. همچنین این شهر دارای زیرساخت‌های لازم برای تأسیس یک باشگاه از جمله وجود ورزشگاه فوتبال مدرن و پیشرفته و فرودگاه برای رفت آمد به شهرها و کشورهای دیگر نیز بود.
تأسیس
راسن بالسپورت لایپزیگ ئی.وی. در ۱۹ می ۲۰۰۹ به‌طور رسمی تأسیس شد. این شرکت دارای هفت نفر هیئت مؤسس بود که هر هفت نفر از کارمندان و مدیران درجه بالای شرکت ردبول بودند. از این هفت نفر آندریاس سدلو به عنوان مدیرعامل این باشگاه انتخاب گردید و یواخیم گروگ مدیر ورزشی این تیم شد. باشگاه لایپزیگ پس از ردبول زالتسبورگ در اتریش، نیویورک رد بولز در ایالات متحده، ردبول برازیل در برزیل و ردبول غنا در کشور غنا، پنجمین سرمایه‌گذاری شرکت ردبول در ورزش فوتبال بود. نام این باشگاه راسن بالسپورت (به معنی ورزش چمنی) بود که به دلیل حروف R و B که در حروف این کلمات قرار دارد به نوعی نماید گر شرکت ردبول نیز می‌شود.
رنگ پیراهن و پرچم
از ابتدا تعیین شد که رنگ اصلی تیم آر.بی. لایپزیگ به رنگ‌های سفید و قرمز که رنگ‌های سنتی سرمایه‌گذاری‌های سابق شرکت ردبول در ورزش بود، باشد. در ابتدا تمامی پیشنهادهایی که بابت پرچم از سوی این باشگاه به فدراسیون فوتبال آلمان داده شد به‌طور کامل رد شد چون به نحوی به وضوح نمایانگر شرکت ردبول بودند. حتی این تیم در اولین فصل حضورش در سال ۲۰۰۹ در لیگ دسته پنجم آلمان بدون پرچم بازی کرد. سرانجام در سال ۲۰۱۰ پیشنهاد این باشگاه بابت پرچم این تیم مورد تأیید فدراسیون فوتبال آلمان قرار گرفت. این پرچم شامل دو گاو نر قرمز که چند خطوطی به صورت ضربه به آن اضافه شده‌است. این پرچم تا سال ۲۰۱۴ برای این باشگاه استفاده شد اما در سال ۲۰۱۵ برای اولین حضور لایپزیگ در بوندسلیگا استفاده از این پرچم به دلیل شباهت به پرچم تیم ردبول زالتسبورگ رد شد. این باشگاه مجدد مجبور به طراحی پرچم شد اما پرچم تفاوت آنچنانی به پرچم قبلی نداشت فقط یک توپ فوتبال بین دو گاو نر قرار گرفت و از برجستگی روی بدن گاوها کمتر شد. این پرچم از سال ۲۰۱۵ تاکنون برای تیم لایپزیگ در حال استفاده است.
استادیوم
آر.بی. لایپزیگ فصل افتتاحیه خود را در سال ۲۰۰۹–۱۰ در استادیوم ام باد در مارکرانشتد انجام داد. این استادیوم ۵۰۰۰ صندلی را در اختیار داشت و زمین اختصاصی تیم محلی مارکرانشتد بود. با این حال، برنامه‌های لایپزیگ این بود که تیم پس از صعود به مراحل بالاتر، به سرعت در سال ۲۰۱۰ به استادیوم با ظرفیت بیشتر در زنترال استادیوم منتقل شود. پس از انتقال استادیوم این تیم به زنترال استادیوم نام این ورزشگاه با نام ردبول آرنا تغییر پیدا کرد. اولین مسابقه در این ورزشگاه تحت نام ردبول آرنا در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۰ و در یک بازی دوستانه بین تیم آر.بی. لایپزیگ در مقابل شالکه ۰۴ در حضور ۲۱٫۵۶۶ تماشاگر برگزار شد.
ردبول آرنا در طول فصل ۲۰۱۴–۱۵ دارای ظرفیت ۴۴۳۴۵ صندلی بود. در مارس ۲۰۱۵، آر.بی. لایپزیگ اعلام کرد که قصد دارد ۵ میلیون یورو را برای توسعه مجدد این ورزشگاه سرمایه‌گذاری کند، از جمله گسترش جایگاه ویژه، جایگاه خبرنگاران و جایگاه فضای صندلی چرخدار ویژه معلولین در این استادیوم می‌باشد. , این توسعه همچنین شامل دو صفحه اسکوربورد بزرگتر و امکانات پخش صدا و تصویر جدید است. جایگاه ویژه ردبول آرنا از ۷۰۰ صندلی به حدود ۱۴۰۰ صندلی گسترش یافت. به دلیل توسعه مجدد مناطق مختلف استادیوم، ظرفیت ردبول آرنا قبل از فصل ۲۰۱۵–۱۶ به ۴۲۹۵۹ صندلی کاهش یافت.
تمامی جایگاه‌های تعبیه شده برای تماشاگران شامل جایگاه‌های صندلی است و فضایی برای تماشاگران جهت ایستادن وجود ندارد. هواداران تیم میزبان در جایگاه B و هواداران تیم مهمان در جایگاه A حضور دارند.
توسعه در آینده
در سال ۲۰۱۵ اعلام شد که باشگاه قصد دارد تا تعداد ظرفیت صندلی‌های ورزشگاه خود را به ۵۵۰۰۰ نفر برساند. این توسعه باعث می‌شود که این ورزشگاه تبدیل به یکی از ۱۰ ورزشگاه بزرگ در کشور آلمان شود. انجام این توسعه در صورتی امکان‌پذیر است که به‌طور کامل استادیوم ردبول آرنا توسط شرکت ردبول خریداری شود. اما با توجه به سوددهی بالایی که این استادیوم برای مالک کنونی آن دارد. این تغییر بعید به نظر می‌رسد. اما در سال ۲۰۱۶ باشگاه به مایکل کالمل، مالک فعلی ردبول آرنا به توافق جهت توسعه تعداد صندلی‌های ورزشگاه تا سال ۲۰۲۱ رسید.
خیریه
در سال ۲۰۲۰ در دنیاگیری کووید-۱۹ تیم فوتبال لایپزیگ به همراه تیم‌های بروسیا دورتموند و بایرن مونیخ مبلغ ۲۰ میلیون یورو به مناطق درگیر این بیماری اهدا کردند.
حضور در مسابقات اروپایی
بهترین عملکرد تیم لایپزیگ در مسابقات اروپایی حضور در جمع چهار تیم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰–۲۰۱۹ بود. لایپزیگ در ابتدا در مرحله گروهی بالاتر از تیم‌های زنیت سنت پترزبورگ، لیون و بنفیکا در رتبه اول قرار گرفت و در مرحله گروهی با شکست تیم‌های تاتنهام هاتسپر و اتلتیکو مادرید به نیمه نهایی راه یافت اما با شکست در برابر پاریس سن ژرمن از راه‌یابی به مرحله نهایی بازماند.
نتایج
Source: UEFA.com, Last updated on 18 August 2020
پروژه برق آبی نیوبونگ
پروژه برق آبی نیوبونگ (به انگلیسی: New Bong Escape Hydropower Project) یک نیروگاه جریانی روزمینی در پاکستان است که در Mangla, Azad Kashmir واقع شده‌است.
ارتباط لمسی
ارتباط هپتیک شاخه‌ای از ارتباط‌های غیرکلامی است که به روش‌های ارتباط و تعامل انسان‌ها و جانوران از طریق حس لامسه اشاره دارد. لامسه پیچیده‌ترین و صمیمی‌ترین حواس پنج‌گانه است. لمس یا لامسه، از کلمه یونانی باستان haptikos برای ارتباط بسیار مهم و برای بقا حیاتی است.
هسلین پنج دسته ارتباط لمسی را بیان می‌کند:
میشل پیرس
میشل پیرس یک بازیگر آمریکایی است.
زندگی و حرفه
پیرس در پالو آلتو، کالیفرنیا متولد شد. او دو خواهر و یک برادر دارد. مادربزرگ او هلن بری، ستاره بسیاری از فیلم‌های صامت در اوایل قرن بیستم بود.
در ۲ مارس، ۲۰۱۰، پیرس ساخته شده او را به عنوان یک شخصیت در محدوده زمانی معین در اولین CBS را نشان می‌دهد NCIS، بازی دوست دختر (بعد نامزد و در حال حاضر همسر) از سری شرکت ستاره برایان Dietzen شخصیت‌ها جیمی پالمر.
شهرستان کاباروس
شهرستان کاباروس (به انگلیسی: Cabarrus County) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کارولینای شمالی واقع شده‌است. شهرستان کاباروس ۹۴۲٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.
هوی دی
هوی دی (Heavy D؛ May 24, 1967 – 1967:5:24, November 8, 2011) هنرپیشه، خواننده رپ و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
آنتی پوهیا
آنتی پوهیا (Antti Pohja؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هلسینکی، باشگاه فوتبال هامارابی، باشگاه فوتبال فادوتس، باشگاه فوتبال میپا، باشگاه فوتبال واسان پالوسئورا، باشگاه فوتبال تامپره یونایتد، و باشگاه فوتبال کوسیسی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده‌است.
مایکل استال-دیوید
مایکل استال-دیوید (Michael Stahl-David؛ زادهٔ October 28, 1982) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
والتر زین
والتر زین (Walter Zinn) ; (زاده:۱۰دسامبر ۱۹۰۶- درگذشته: ۱۴ فوریه ۲۰۰۰) دانشمند فیزیک هسته‌ای اهل کانادا بود. وی اولین رئیس آزمایشگاه ملی آرگون بین سالهای ۱۹۴۶–۱۹۵۶ بود. او همچنین در بین جنگ جهانی دوم در آزمایشگاه متالورژی، پروژه منهتن کارکرد و مشاور پروژه ساخت اولین نیروگاه رآکتور هسته‌ای جهان در سایت شیکاگو بود. هنگامیکه در دوم دسامبر ۱۹۴۲ رآکتور هسته‌ای در وضعیت بحرانی انتقال قرار گرفت، او در دانشگاه شیکاگو همکاری داشت. وی در آرگون چندین رآکتور هسته‌ای جدید را بنا کرد، از جمله اولین نیروگاه هسته‌ای که در ۲۰ دسامبر ۱۹۵۱ موفق به تولید انرژی الکتریکی و برق شد.
مایکل استال-دیوید
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به همسر خوب، کلاورفیلد، دختر جدید، در چشمانت، قول، ال.بی.جی، و لطفاً حاضر باش'' اشاره کرد.
والتر زین
زندگی‌نامه
والتر هنری زین در ۱۰ دسامبر ۱۹۰۶ در شهر برلین که اکنون کیچنر در انتاریو قرار دارد متولد شد. او پسر جان زین بود که مالکیت یک کمپانی تایر سازی را برعهده داشت. برادر بزرگتر وی آلبرت کارگر شرکت بود. زین برای ادامه تحصیلات به دانشگاه کویینز رفت و کارشناسی و دوره کارشناسی ارشد خود را در رشته ریاضیات از دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در سال ۱۹۳۰ دکترای خود را در فیزیک گرفت و رساله خود را در خصوص پژوهش دو کریستال ساختاری و عرضی جذب محدود اشعه ایکس K نوشت که بعدها در مجله علمی فیزیکال رویو منتشر شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال الیوت کرسون شده‌است.
پروژه حفاظت از منابع ابی التاش
پروژه حفاظت از منابع ابی التاش (به لاتین: Altash Water Conservancy Project) یک سد در چین است که در Yarkant River Basin, southern Xinjiang واقع شده‌است.
گیرنده پپتید شبه گلوکاگون ۲
این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی» است.
این گیرنده رشد سلول‌های روده را تحریک می‌کند، طول پرزهای رودهٔ باریک و رشد کریپت‌های آن را کنترل کرده و آپوپتوز سلول‌هایش را کاهش می‌دهد.
والدو پپر بزرگ
والدو پپر بزرگ فیلمی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی جرج روی هیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابرت ردفورد، بو اسونسون، مارگو کیدر، بو براندین، سوزان ساراندون، جفری لوئیس، ادوارد هرمان و فیل برونس ایفای نقش کرده‌اند.
مک‌لارن ام‌پی۴-۳۰
مک‌لارن ام‌پی۴–۳۰ یک خودروی مسابقه‌ای فرمول یک بود که به‌دست تیم گاس و نیل اوتلی برای تیم مک‌لارن و جهت شرکت در مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۵ طراحی شد. رانندگی این خودرو را فرناندو آلونسو، قهرمان رانندگان جهان در فصل‌های و ، که پس از گذشت هشت سال از آخرین همکاری‌اش با مک‌لارن به این تیم بازگشته‌بود، و جنسون باتن، قهرمان رانندگان جهان در فصل  بر عهده داشتند. کوین مگنوسن، که در فصل ۲۰۱۴ برای این تیم رانندگی کرده‌بود، پس از تصادف آلونسو در آخرین روز از آزمون‌های پیش از فصل، موقتاً جایگزین او شد.
این خودرو، پس از مک‌لارن ام‌پی۴/۷ای—که در رقابت‌های فصل شرکت کرد—نخستین خودروی ساخت مک‌لارن بود که با پایان یافتن همکاری مک‌لارن با مرسدس در پایان فصل ، به یک موتور هوندا با نام آرای۶۱۵اچ مجهز می‌شد.
این خودرو به‌دلیل بخش عقبی به‌شدت مخروطی شکل و متمایز خود، توسط تیم مک‌لارن با نام مستعار «خودروی فرمول یک سایز صفر» شناخته می‌شد. امکان استفاده از این شیوهٔ طراحی به‌واسطهٔ طراحی موتور هوندا جهت کارکرد در دماهای بیشتر در مقایسه با سایر موتورها فراهم شده‌بود. بهترین جایگاهی که این خودرو در پایان فصل به‌نام خود به‌ثبت رسانده‌بود، جایگاه پنجم بود که در جایزه بزرگ مجارستان کسب شد. ام‌پی۴–۳۰ در فصل ۲۰۱۵ تنها ۲۷ امتیاز کسب کرد و تیم مک‌لارن را در رده‌بندی قهرمانی سازندگان جهان، در مقام نهم قرار داد. باتن و آلونسو نیز در رده‌بندی قهرمانی رانندگان جهان به‌ترتیب در رده‌های شانزدهم و هفدهم قرار گرفتند؛ در حالی که مگنوسن، با توجه به عدم شروع تنها مسابقه‌ای که به آن وارد شده‌بود، به‌طور رسمی در رده‌بندی قرار نگرفت. از آنجا که مجموعه‌ای از مشکلات فنی و بازنشستگی‌ها نیز در طول فصل عملکرد این خودرو را زیر سؤال بردند، این موضوع، فصل ۲۰۱۵ را به سخت‌ترین فصل برای تیم مک‌لارن در فرمول یک بدل کرد. در یک تحلیل و بررسی صورت‌گرفته بر روی این پروژه، از ناتوانی مک‌لارن و هوندا در برقراری ارتباط مناسب، دست کم گرفته‌شدن فناوری مورد نیاز برای موتور از سوی هوندا و خطاهای بحرانی در طراحی موتور، به‌عنوان دلایل مشکلات پیش‌آمده برای تیم مک‌لارن یاد شد.
تیم طراحی
تیم گاس و نیل اوتلی، که در سال ۲۰۱۴ خودروی مک‌لارن ام‌پی۴-۲۹ را توسعه داده‌بودند، جهت طراحی و ساخت ام‌پی۴–۳۰ به تیم مک‌لارن برگشتند. پیتر پرودرومو که پیش از این در فصل‌های تا  برای مک‌لارن کار می‌کرد، از تیم رد بول—جایی که مسئولیت سرپرستی بخش آیرودینامیک را بر عهده داشت—جدا شد و دوباره به استخدام مک‌لارن درآمد تا در کنار مت موریس، طراح سابق تیم سائوبر، به طراحی خودروی ام‌پی۴–۳۰ و نظارت بر عملیات تیم در کنار پیست کمک کند.
موتور آرای۶۱۵اچ در ساختمان تحقیق و توسعهٔ اتومبیل هوندا واقع در اوتسونومیا در استان توچیگی—همان ساختمانی که توسعهٔ هوندا سیویک دبلیوتی‌سی‌سی برای شرکت در مسابقات قهرمانی جهان خودروی تورینگ و هوندا ان‌اس‌ایکس-جی‌تی برای حضور در مسابقات قهرمانی سوپر جی‌تی ژاپن توسعه داده‌شد—با رهبری پروژه توسط یاسوهیسا آرای، توسعه یافت.
توسعه اولیه
شرکت هوندا پیش از این با خریداری بریتیش امریکن ریسینگ در فصل ، به‌عنوان یک سازنده در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌بود. اما در فصل این تیم را به براون جی‌پی فروخت. با معرفی یک فرمول کاملاً جدید برای موتورها از سوی مقامات فرمول یک در فصل ، و همچنین تشکیل تیم مستقل مرسدس، تأمین‌کنندهٔ موتور تیم مک‌لارن، این تیم به‌دنبال یک تأمین‌کنندهٔ جدید موتور به مقصود یک همکاری طولانی‌مدت بود. مک‌لارن و هوندا در مهٔ ۲۰۱۳ برای نخستین بار همکاری خود را اعلام کردند و موتور آرای۶۱۵اچ در هجده ماه بعدی مراحل توسعه را سپری کرد. این تیم در طول فصل ۲۰۱۴ برای خودروی مک‌لارن ام‌پی۴–۲۹ از موتور مرسدس پی‌یو۱۰۶ای هایبرید استفاده کرده‌بود.
توسعهٔ مک‌لارن ام‌پی۴–۳۰ با مدل مک‌لارن ام‌پی۴–۲۹اچ/۱ایکس۱ آغاز شد. این مدل نوعی از خودروی ام‌پی۴–۲۹ بود که جهت آزمایش موتور جدید توسعه یافته‌بود. این خودرو به رانندگی اشتوفل واندورن، رانندهٔ آزمون و توسعهٔ تیم مک‌لارن، در مراحل آزمون در پیست‌های سیلورستون و یاس مارینا حضور یافت. به‌واسطهٔ مشکلات فنی موتور، که ام‌پی۴–۲۹اچ/۱ایکس۱ را از پیمایش مسافتی قابل توجه بازداشت، و شاسی نیز پس از حضورش در پیست یاس مارینا کنار گذاشته‌شد، برنامهٔ آزمایش این خودرو به‌طور محدود انجام گرفت و پس از آن تیم مک‌لارن قبل از نخستین آزمون پیش از آغاز فصل ۲۰۱۵ در پیست خرز، این موتور را به شاسی ام‌پی۴–۳۰ منتقل کرد. این خودرو نخستین خودرویی بود که در سال ۲۰۱۵ موفق به عبور از آزمون‌های الزامی تصادف شد و مجوز نهایی خود را در دسامبر ۲۰۱۴ از فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (فیا) دریافت کرد.
این خودرو، پس از مک‌لارن ام‌پی۴/۷ای—که در رقابت‌های فصل ۱۹۹۲ شرکت کرد—نخستین خودروی ساخت مک‌لارن بود که با پایان یافتن همکاری مک‌لارن با مرسدس در پایان فصل ، به یک موتور هوندا با نام آرای۶۱۵اچ مجهز می‌شد.
رنگ‌آمیزی بدنه
پیش از آغاز فصل ۲۰۱۵، مک‌لارن در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۵ خودروی ام‌پی۴–۳۰ را با یک رنگ‌آمیزی سیاه و نقره‌ای کروم و نقش‌های قرمز رونمایی کرد. این طرح اولیهٔ بدنه مورد انتقاد طرفدارانی قرار گرفت که معتقد بودند این رنگ‌بندی دربردارندهٔ رنگ نقره‌ای یکسان با رنگ سازمانی و رسمی شرکت مرسدس-بنز است. انتخاب این رنگ منجر به ناامیدی بیشتر طرفداران مک‌لارن شده‌بود. پس از آن، و در طول فصل مسابقات، مک‌لارن رنگ‌آمیزی اولیهٔ سیاه، نقره‌ای و قرمز بدنه را تغییر داد و با شروع جایزه بزرگ اسپانیا ۲۰۱۵، از یک طرح جدید شامل رنگ سیاه به‌عنوان رنگ غالب، و نقش‌های قرمز پرده‌برداری کرد.
آزمون‌های پیش از آغاز فصل
خودروی ام‌پی۴–۳۰ نخستین حضور خود را در اولین آزمون پیش از فصل در پیست خرز تجربه کرد. با توجه به اینکه موتور آرای۶۱۵اچ از مجموعه‌ای از معایب مکانیکی متعدد رنج می‌برد، و عملکرد تیم در طول آزمون چهار روزه را شدیداً تحت تأثیر قرار داده‌بود، تیم مک‌لارن شروع سختی را پشت سر گذاشت. این تیم مرحلهٔ اول آزمون را با طی کردن کمترین مسافت در میان سایر تیم‌های حاضر به پایان رساند. پیش از آغاز مرحلهٔ دوم آزمون در پیست بارسلون-کاتالونیا، فرصت کافی برای رفع مشکلات به‌وجود آمده برای این خودرو وجود نداشت و همین موضوع باعث شد تا مک‌لارن برخی قطعات تأمین‌شده از سوی هوندا را با قطعاتی که خود تیم در سال ۲۰۱۴ به‌طور مستقل توسعه داده‌بود، جایگزین کند. این تیم در نهایت موفق شد تا در آزمون نهایی در بارسلون، مسافت قابل توجهی را طی کند؛ جنسون باتن، که در روز نخست آزمون تنها هفت دور پیست را طی کرده‌بود، در روز دوم توانست بیش از صد دور کامل را به پایان برساند. با این حال، در حالی که تنها دو هفته به مسابقهٔ گشایشی فصل باقی مانده‌بود، بیشترین میزان پیمایش پیوسته‌ای که خودروی ام‌پی۴–۳۰ به‌ثبت رسانده‌بود، برابر با دوازده دور در پیست بارسلون بود. این مسافت—55.8 km—از یک چهارم مسافت مشخص‌شده برای یک مسابقهٔ کامل جایزه بزرگ، که برابر با 307.1 km است، کمتر است.
تصادف در مرحله آزمون
تصادف فرناندو آلونسو در آخرین روز آزمون‌ها، که منجر به بستری شدن آلونسو در بیمارستان به‌دلیل ضربه مغزی و خروج او از مرحلهٔ سوم و نهایی آزمون شد، آماده‌سازی‌های تیم پیش از آغاز فصل را تحت تأثیر قرار داد. پس از این تصادف، کوین مگنوسن، رانندهٔ آزمون و ذخیرهٔ مک‌لارن به‌عنوان جایگزین او در ادامهٔ آزمون‌ها و همچنین شرکت در راند گشایشی فصل وارد میدان شد. آلونسو بعداً این تصادف را به نقص فنی در سامانهٔ فرمان خودرو نسبت داد؛ اگرچه مک‌لارن مدعی بود که در داده‌های دورسنجی پس از حادثه هیچ شواهدی مبنی بر بروز نقص فنی در خودرو وجود نداشته‌است. مراحل بعدی توسعه و آزمون خودرو نیز توسط مگنوسن، اشتوفل واندورن و الیور تروی انجام شد.
واحد قدرت — هوندا آرای۶۱۵اچ
در پی بررسی‌های صورت گرفته بر روی موتور آرای۶۱۵اچ مشخص شد که هوندا این موتور را با هدف استفاده در فصل توسعه داده‌است؛ اگرچه هیچ بازبینی قابل توجهی در آئین‌نامه‌های فنی برای آن فصل در نظر گرفته نشده‌بود، این تصمیم به این منظور اتخاذ شد که هوندا بتواند بدون اتلاف وقت در تلاش برای توسعهٔ یک پیشرانهٔ ابتدایی در فصل ۲۰۱۵، توسعهٔ موتور ویژهٔ فصل ۲۰۱۶ را پیش از موعد آغاز کند. علاوه بر این، با توجه به این که مک‌لارن در حال توسعهٔ شاسی ام‌پی۴–۳۰ با محفظهٔ موتور کوچک بود، هوندا چندین طرح مفهومی افراطی را برای این موتور معرفی کرد که امکان توسعهٔ موتور کوچک‌تری را فراهم می‌کرد که تنها 145 kg وزن داشت و قابلیت جای گرفتن در فضای محدود شاسی را نیز داشت. با این حال، نقص این موتور در این بود که برای کنترل دمای پیشرانه، به یک سیستم آب‌خنک اضافه نیاز بود.
پیش از هر چیز، توربوشارژر موتور در کنار واحد مولد موتور-حرارت (ام‌جی‌یو-اچ)—مولدی که انرژی حرارتی را از منیفولد اگزوز گرفته و آن را برای قدرت‌بخشیدن به توربین استفاده می‌کند—و در داخل ردیف‌های سیلندر شکل‌دهندهٔ پیکربندی وی‌شکل موتورقرار گرفت. هوندا استفاده از پروانهٔ گریز از مرکز در کمپرسور تک‌مرحله‌ای خود را به‌منظور کاهش ابعاد موتور کنار گذاشت و به‌جای آن از چند پروانهٔ کوچک‌تر استفاده کرد که در طول یک شفت با فاصله از یک‌دیگر قرار گرفته‌بودند. اگرچه این موضوع می‌توانست قابلیت توربوشارژر در تولید فشار تقویت‌شده را محدود کند، اما محدودیت ۱۰۰ کیلوگرمی برای جریان سوخت که در سال ۲۰۱۴ معرفی شد، به کاهش این تأثیر منفی انجامید. واحد مولد موتور-جنبشی (ام‌جی‌یو-کی)—مولدی که انرژی تولید شده از حرکت دورانی موتور در زمان ترمزگیری را برداشت می‌کند—نیز پیرو قاعده‌ای که همزمان با معرفی سامانه بازیابی انرژی جنبشی در فصل برقرار شد، جهت انتقال مستقیم انرژی به میل‌لنگ، در بخش جلویی موتور قرار گرفت. باتری‌هایی که انرژی برداشت‌شده توسط ام‌جی‌یو-اچ و ام‌جی‌یو-کی را ذخیره می‌کردند نیز با واحد کنترل الکترونیکی ادغام شدند و در بخش جلویی موتور قرار گرفتند. هر دو واحد ام‌جی‌یو-اچ و ام‌جی‌یو-کی توانایی برداشت 4 MJ انرژی در هر دور را داشتند. با این حال، طبق مقررات فصل ۲۰۱۵، هر دو واحد تنها مجاز بودند در هر دور مسابقه 2 MJ انرژی را آزاد کنند.
توسعه در طول فصل
با توجه به اینکه هر تولیدکنندهٔ موتور حاضر در فصل ۲۰۱۵ دارای آزادی عمل محدودی برای توسعهٔ موتور بود، مک‌لارن و هوندا، با وجود صرف کردن هجده ماه جهت توسعهٔ بی‌وقفهٔ موتور آرای۶۱۵اچ تا پیش از نخستین مسابقهٔ فصل، آزادی عمل بیشتری برای توسعهٔ این واحد قدرت تا قبل از الزام به طی کردن فرایند تأیید موتور در اختیار داشتند. طبق آئین‌نامه‌های فصل ۲۰۱۵، واحدهای قدرت در سی و دو بخش مختلف قابل توسعه بودند، و این اجازه به هوندا داده شده‌بود تا ۹ بخش از پیشرانهٔ خود را در طول فصل توسعه دهد. نخستین بروزرسانی‌ها برای این موتور، که بر بهبود میزان اطمینان‌پذیری واحدهای مولد موتور تمرکز داشتند، در معرفی شدند. با این حال، طبق گزارش‌ها نیروی تولیدی این موتور در میانه‌های فصل در مقایسه با پیشرانهٔ مرسدس پی‌یو۱۰۶بی هایبرید، که پیشرانهٔ معیار در میان موتورهای حاضر در فصل ۲۰۱۵ بود، 120 hp کمتر بود.
ران دنیس، مدیر عامل و رئیس هیئت مدیرهٔ مک‌لارن، در طول آماده‌سازی‌ها برای اشاره کرد که داده‌های آیرودینامیکی به‌دست‌آمده از شاسی، به‌ویژه سرعت قابل دستیابی در میانهٔ پیچ‌ها، که به ادعای دنیس مشابه سرعت ثبت‌شده توسط سایر تیم‌ها بود، امیدوارکننده بوده‌است. او در ادامه افزود که مشکلات عملکردی خودرو می‌تواند ریشه در عدم تحویل بی‌درنگ قدرت از سوی موتور و مصرف سوخت بالای آن داشته باشد. اریک بولیه، مدیر تیم مک‌لارن، بعداً اظهار کرد که برای رفع مشکل اصلی پیش روی تیم، بازدهی سامانه‌های بازیابی انرژی به‌کار رفته در موتور آرای۶۱۵اچ، هم در زمینهٔ برداشت و هم در زمینهٔ آزادسازی انرژی اضافی، باید بهبود یابد و افزود که با توسعهٔ این بخش‌های پیشرانه، زمان قابل ثبت برای طی یک دور مسیر مسابقه توسط این خودرو چند ثانیه کاهش خواهد یافت و امکان کسب جایگاه‌های متعدد بر روی سکو را نیز برای آن فراهم خواهد کرد.
پس از بروز مشکلاتی در زمینهٔ اطمینان‌پذیری این موتور در نیمهٔ نخست فصل، یاسوهیسا آرای از روند پیشرفت هوندا پس از جایزه بزرگ بریتانیا اظهار رضایت کرد و اعلام کرد که تا پیش از بروزرسانی‌های برنامه‌ریزی شدهٔ بعدی در ، تمرکز فرایند توسعه بر بهبود عملکرد موتور آرای۶۱۵اچ معطوف خواهد شد و با برنامه‌هایی برای معرفی بروزرسانی‌های بیشتر در طول باقی مسابقات فصل، در نهایت نخستین مسابقه‌ای خواهد بود که عملکرد جدید این موتور در آن به بهره‌برداری خواهد رسید. هوندا پیش‌بینی کرده‌بود که نسخهٔ بروزرسانی‌شدهٔ موتور آرای۶۱۵اچ قادر به تولید نیروی کافی برای رقابت با موتور فراری ۰۵۹/۴ خواهد بود. با وجود اینکه طبق سرعت‌های ثبت‌شده توسط دوربین‌های سرعت در نیمهٔ نخست فصل، این موتور در مقایسه با سریع‌ترین راننده به‌طور میانگین 13.3 kph کندتر بود، بررسی‌های صورت‌گرفته بر روی عملکرد آن نشان دادند که فاصلهٔ آن با رنو انرژی-اف۱ ۲۰۱۵ به تدریج کمتر شده‌است. یاسوهیسا آرای اظهار کرده‌بود که نیروی تولیدی این موتور به میزان 25 hp بیشتر از موتور رنو است، اما همچنان در حدود 50 hp با موتور مرسدس فاصله دارد.
بروزرسانی‌های معرفی شده در بلژیک، که شامل تغییراتی در محفظهٔ احتراق، ورودی‌های هوا و اگزوز بودند، بر کاهش استرس وارده به سایر بخش‌های موتور جهت استخراج بهترین بازدهی از آن‌ها متمرکز بودند. طبق بررسی‌های صورت‌گرفته بر مشکلات مکانیکی تیم مک‌لارن، مشخص شد که یک نقص بحرانی موجود در محفظهٔ احتراق داخلی، با وارد کردن استرس نالازم به بخش‌های دیگر موتور، تأثیر مخربی بر عملکرد آن‌ها داشته‌است. این بررسی همچنین نشان می‌داد که ناکارآمدی واحد ام‌جی‌یو-اچ که انرژی برداشت‌شده را سریع‌تر از روند برداشت آن مصرف می‌کرد، باعث می‌شد تا موتور تا 160 hp از نیروی خود را در میانه‌های هر دور از دست بدهد. به گفتهٔ جنسون باتن، ام‌پی۴–۳۰ در طول مسابقهٔ بلژیک به‌طور مؤثر قادر به برداشت و آزادسازی انرژی نبود و در مسیرهای مستقیم پیست بیشتر به توان تولیدی موتور درون‌سوز خود متکی بود. با وجود اصرار آرای بر برتری آرای۶۱۵اچ نسبت به موتور رنو، فرناندو آلونسو معتقد بود که خودروی مک‌لارن در هر دور از مسابقهٔ حدود سه ثانیه از مرسدس عقب می‌افتاد و با وجود فعال‌سازی سامانه کاهش پسار، قادر به حمله یا دفاع از جایگاه خود در برابر خودروهای اسکودریا تورو روسو با موتور رنو نبود. اظهار نظر آلونسو در زمانی منتشر شد که با انتشار گزارش‌هایی مبنی بر درخواست تیم برای خلع آرای از سمت خود به‌عنوان مدیر پروژه، نخستین نشانه‌های عمومی از تنش‌های بوجود آمده بین مک‌لارن و هوندا نمایان شدند. بررسی‌هایی که بر روی روند توسعهٔ تولیدکنندگان رقیب انجام شد، نشان داد که مرسدس و فراری، با توسعهٔ مخلوط سوخت و تنظیم مجدد محفظه‌های احتراق موتورهای خود برای سوختن کارآمدتر بنزین، به 40 hp نیروی بیشتر دست یافته‌اند و با این کار نیروی به‌دست آمده به‌واسطهٔ توسعهٔ موتور توسط هوندا نمود کمتری پیدا کرده‌است.
هوندا سومین و آخرین دور از بروزرسانی‌های خود را پیش از معرفی کرد. این بروزرسانی‌ها بر موتور درون‌سوز و قطعات وابستهٔ اگزوز تمرکز داشتند و هدف از اعمال آن‌ها، بهبود بازدهی ام‌جی‌یو-اچ و معرفی تدریجی قطعات جدید در طول سه راند بعدی بود. برای جاگذاری بهتر موتور در درون شاسی، بخش‌های فرعی آن دوباره پیکربندی شدند، در حالی که کمپرسور محوری با یک نمونهٔ مرسوم‌تر—هرچند که کوچک‌تر بود—جایگزین شد. با پیکربندی دوبارهٔ خروجی‌های اگزوز جهت بهبود منحنی قدرت موتور، دریچهٔ هدرروی اگزوز نیز پیرو برنامهٔ توسعه برای فصل ۲۰۱۶، بروزرسانی شد. از آنجا که هوندا تصور می‌کرد که با بودجهٔ باقی‌ماندهٔ خود برای توسعه در طول فصل، مشکلات واحد ام‌جی‌یو-اچ به میزان کافی قابل ردیابی نیستند، تصمیم گرفت به‌جای پیگیری این مشکل‌ها، بر روی بهبود عملکرد موتور درون‌سوز تمرکز کند و بررسی مشکلات ام‌جی‌یو-اچ را تا پایان فصل و زمانی که محدودیت‌های توسعه برداشته می‌شوند، به تعویق بیندازد. این بروزرسانی‌ها در دسترس آلونسو قرار گرفتند و قرار شد تا خودروی باتن نیز پس از دو راند، در این بروزرسانی‌ها را دریافت کند. آلونسو نسبت به این بهبودها نظر مثبتی داشت و اشاره کرد که توانسته‌است زمان‌هایی سریع‌تر از زمان‌های ثبت‌شده توسط لوئیز همیلتون در طول فاز اولیهٔ مسابقه را به ثبت برساند. او همچنین اظهار کرد که تیم مک‌لارن به‌واسطهٔ اصلاحات بیشتر در موتور و اقتباس عناصر طراحی آیرودینامیک مورد استفادهٔ تیم‌های دیگر، پتانسیل بهبود زمان‌های ثبت‌شده به‌میزان ۲٫۵ ثانیه را در فصل ۲۰۱۶ خواهد داشت. با این حال، باتن خوش‌بینی کمتری از خود نشان داد و اشاره کرد که با توجه به این که ارتفاع زیاد پیست هرمانوس رودریگز—حدود 2229 m بالاتر از سطح دریا—و غلظت پایین هوا باعث کاهش نیروی تولیدی توربین می‌شود، این موتور در مکزیک احتمالاً دچار مشکل خواهد شد. اگرچه پیش‌بینی‌های تیم مبنی بر یک آخر هفتهٔ سخت، پس از مرحلهٔ تعیین خط به واقعیت پیوست، اما مک‌لارن فاصلهٔ ۰٫۳ ثانیه‌ای خود با مرسدس، که آن را در بخش‌هایی از پیست که کمتر به نیروی موتور وابسته بودند ثبت کرده بود را یک دست‌آورد برجسته می‌دانست. این فاصله، کمترین فاصلهٔ زمانی بین مک‌لارن و مرسدس در فصل ۲۰۱۵ بود.
بازخوردها
موتور آرای۶۱۵اچ به‌طور گسترده‌ای مورد انتقاد جامعهٔ فرمول یک قرار گرفت و مشکلات تیم مک‌لارن در طول فصل ۲۰۱۵ به یکی از موضوعات تکراری تبدیل شد. این انتقادها منحصراً متوجه یاسوهیسا آرای، مدیر پروژهٔ هوندا و ساختارهای تقسیم‌شده بین این دو شرکت بود که باعث شده‌بود هوندا به‌طور مستقل و با هماهنگی کم با مک‌لارن به توسعهٔ موتور بپردازد. ناتوانی تیم در به‌کارگیری مهندس‌هایی از تولیدکنندگان رقیب، یعنی مرسدس، فراری و رنو، حتی پس از این که آرای اقرار کرد که هوندا پیش‌نیازهای این ورزش و فناوری مورد نیاز برای رقابت را دست کم گرفته‌است، دلیل دیگری برای سرازیر شدن موج انتقادات بود. آرای در نشست خبری مک‌لارن پس از مرحلهٔ تعیین خط در ژاپن گفت که نقاط ضعف موتور شناسایی شده و این اشکالات برای فصل ۲۰۱۶ رفع خواهند شد. فرناندو آلونسو در دفاع از هوندا اظهار کرد که برنامهٔ توسعهٔ مستقل هوندا، کپی‌برداری از طراحی موتور آرای۶۱۵اچ توسط سایر تولیدکنندگان را سخت‌تر کرده‌است. ران دنیس، مدیرعامل مک‌لارن دیدگاه گسترده‌تری را ارائه کرد و فصل سختی که تیم پشت سر گذاشته‌بود را به مجموعه‌ای از عوامل—از جمله توسعهٔ شاسی و روحیهٔ کارکنان—نسبت داد و گفت این مشکلات تنها مربوط به عملکرد موتور نبوده‌اند.
تصمیم مک‌لارن برای محدود کردن آگاهانهٔ مشارکت هوندا در فرمول یک به تأمین موتور تنها برای یک تیم، با وجود این که اسکودریا تورو روسو و مانور ماروسیا به‌عنوان مشتری‌های بالقوهٔ هوندا برای دریافت داده‌های بیشتر اعلام شده‌بودند، باعث برانگیخته شدن موج دیگری از انتقادها شد. با این حال، مک‌لارن با این استدلال که زیرساخت‌های مورد نیاز برای برپایی چنین همکاری می‌تواند منجر به انحراف از کمپین مک‌لارن شود، این انتقادها را رد کرد و از فصل به‌عنوان زودترین زمان ممکن برای در نظر گرفتن حذف این محدودیت یاد کرد. با تجدید نظر مک‌لارن و تقلیل اهداف عملکردی خود از جایگاه‌هایی روی سکو به کسب امتیازهای معمولی، اریک بولیه اذعان داشت که این تیم در فصل ۲۰۱۶ با کمبود بودجه مواجه خواهد بود و این کمبود را حدود ۲۳ میلیون دلار (۱۵ میلیون یورو) تخمین زد. چرا که در ابتدا پیش‌بینی می‌شد این تیم به‌جای جایگاه نهم، به مقام پنجم در رده‌بندی قهرمانی سازندگان دست یابد و در نتیجه سهم بیشتری از مبلغ جایزهٔ فصل را از آن خود کند.
آلونسو در آماده‌سازی‌ها برای اشاره کرد که هرچند ردیابی کمبودهای پیشرانه بزرگترین چالش پیش روی تیم بوده‌است، اما او از برخی عملیات خارج از پیست نیز ناراضی بوده‌است. آلونسو از مشکلاتی نظیر فقدان پویایی در مرحله‌های تمرین روز جمعه، نبود آمادگی کافی در رویه‌های شروع مسابقه و پیت استاپ‌ها و اطمینان‌ناپذیری قطعات دیگر—نظیر جعبه‌دنده—به‌عنوان مشکلاتی افزون بر نقص‌های پیشرانه یاد کرد. او پس از ناتوانی در دفاع از جایگاه خود در مقابل سبقت‌های پی‌درپی در طول مسابقه، بارها در رادیو عملکرد موتور آرای۶۱۵اچ را «شرم‌آور» خوانده و آن را هم‌سطح با یک «موتور جی‌پی۲» دانسته بود.
با وجود اظهارات هوندا مبنی بر ارائهٔ بهترین عملکرد موتور در ، مارتین براندل، رانندهٔ مسابقه‌ای سابق و مفسر شبکهٔ تلویزیونی اسکای اسپورت گفته‌بود که حس می‌کند مک‌لارن به‌جای برنامهٔ مسابقه‌ای خالص، در حال دنبال‌کردن یک برنامهٔ تحقیق و توسعه است و در نتیجه به‌جای دستاوردهای آشکار، توقع نتایج متفاوتی را از این فصل دارد. با قرار گرفتن جنسون باتن در ردهٔ سیزدهم در مرحلهٔ تعیین خط و با فاصلهٔ نیم ثانیه بعد از دانیل کویات از تیم رد بول، براندل اظهار داشت که مک‌لارن «نخستین پیشرفت معنادار خود در فصل» را کسب کرده‌است. با این حال، پس از سه مسابقه و در پی معرفی یک بروزرسانی در جایزه بزرگ مکزیک، براندل گفت که موتور هوندا همچنان دارای قدرت و بازدهی کم است، قابل اطمینان نیست و در نتیجه از همان مشکلاتی که از آغاز فصل گرفتارشان بوده، رنج می‌برد.
یاسوهیسا آرای در پایان فصل ۲۰۱۵ جایگاه خود در تیم مک‌لارن را ترک کرد و از آنجا که هوندا بر روی توسعهٔ جانشین موتور آرای۶۱۵اچ، یعنی آرای۶۱۶اچ متمرکز شده‌بود، یوسوکه هاسگاوا، مدیرعامل بخش تحقیق و توسعهٔ هوندا جای آرای را گرفت.
راندهای گشایشی
فرناندو آلونسو دو هفته پیش از به‌دلیل توصیه‌های پزشکی که در پی تصادف خود در مرحلهٔ آزمون دریافت کرده‌بود، از مسابقه کنار رفت. کوین مگنوسن که در طول آزمون‌های پیش از فصل به‌جای آلونسو رانندگی کرده‌بود، در مسابقهٔ استرالیا نیز رانندهٔ مک‌لارن بود. تیم مک‌لارن در آغاز فصل در استرالیا شروع سختی را تجربه کرد؛ چرا که موتور خودروهای باتن و مگنوسن، جهت افزایش اطمینان‌پذیری در مسابقه، روی سطح عملکرد ضعیف‌تری تنظیم شده‌بود و همین موضوع باعث شد تا این دو راننده در مرحلهٔ تعیین خط جایگاه‌های ردیف آخر را در خط شروع مسابقه کسب کنند. باتن بعداً بیشینه سرعت 288 kph را در مقابل دوربین‌های ثبت سرعت ثبت کرد که نسبت به سریع‌ترین خودرو، حدود 21 kph کندتر بود. او در پایان این مسابقه آخرین رانندهٔ رده‌بندی شده بود و مسابقه را در جایگاه یازدهم و با فاصلهٔ دو دور از برندهٔ میدان به پایان رساند. باتن با به پایان رساندن مسابقهٔ استرالیا، برای نخستین بار با خودروی ام‌پی۴–۳۰ مسافت کامل یک مسابقه را طی کرد و مگنوسن نیز با توجه به این که موتور خودروی او به‌هنگام حرکت به سمت صف شروع دچار نقص فنی شده‌بود، موفق نشد مسابقه را آغاز کند.
آلونسو برای دوباره به تیم برگشت. همزمان با بازگشت او، موتور نیز به سطح عملکرد بالاتر برگشته‌بود و مک‌لارن نیز مجموعه‌ای از بروزرسانی‌های آیرودینامیکی از جمله باله‌های روی غلاف‌های جانبی و یک بالهٔ جدید جلو را معرفی کرد. با این حال، در این مسابقه نیز آلونسو و باتن در یک ردیف مانده به آخر از صف شروع و جلوتر از روبرتو مری و ویل استیونز، رانندگان مانور ماروسیا قرار گرفتند. هر دو خوردوی مک‌لارن در پی مشکلات مکانیکی متعاقباً از مسابقه بازنشست شدند. تیم مک‌لارن که در ابتدای فصل با اطمینان‌پذیری ضعیف و عملکرد نامناسب موتور مواجه بود، در نخستین دور از مسابقه‌های غیرقابل پیشبینی فصل هیچ امتیازی کسب نکرد؛ تنها مسابقه‌ای بود که هر دو خودروی مک‌لارن موفق شدند آن را به پایان برسانند. اگرچه آلونسو در بحرین موفق شد یک بار دیگر به جایگاه یازدهم (که بهترین جایگاه کسب‌شده توسط مک‌لارن بود) دست یابد، اما با آغاز فصل اروپایی در راند بعدی در ، مسابقه‌ای که باتن در آن جایگاه شانزدهم را کسب کرد و آلونسو نیز به‌دلیل بروز نقص فنی در ترمزها بازنشست شد، امیدها به بهبود عملکرد خودروهای مک‌لارن از بین رفت.
فصل اروپایی
باتن با کسب مقام هشتم در ، نخستین امتیازها با این خودرو را کسب کرد. او بعداً با اشاره به این که قادر بوده‌است ارتفاع خودرو در بخش جلویی را افزایش داده و بدون قفل شدن ترمزها و برخورد کف خودرو با زمین، و با حفظ سطح عملکرد خودرو در زمان ورود به اوج پیچ، اقدام به ترمزگیری شدید کند، کسب این نتیجه را وابسته به داشتن اعتماد به نفس در خودرو دانست. با این حال، در مسابقه‌های بعدی در کانادا و اتریش، با توجه به الزام تیم به کاهش قدرت خروجی موتور به سطحی که از جایزه بزرگ استرالیا به بعد مورد استفاده قرار نگرفته‌بود و قادر به ممکن ساختن یک رقابت نزدیک در مسیرهای مستقیم طولانی و پیچ‌های کند در پیست‌های ژیل ویلنوو و رد بول رینگ نبود، مشکلات پیش روی مک‌لارن دوباره پدیدار شدند. علاوه بر این، با فرارسیدن مسابقهٔ اتریش، باتن و آلونسو سهم خود از اجزای قابل استفادهٔ موتور خود در یک فصل را استفاده کرده‌بودند. این موضوع به‌همراه تعویض برنامه‌ریزی نشدهٔ جعبه‌دنده باعث شد تا یک پنالتی بیست و پنج رده‌ای در صف شروع مسابقه به هر دو راننده تعلق بگیرد. تیم مک‌لارن نخستین بروزرسانی آیرودینامیکی عمدهٔ خود برای فصل را نیز در اتریش رونمایی کرد که در پی آن طراحی اولیهٔ دماغهٔ خودرو با یک نمونهٔ مربعی‌شکل مشابه طراحی دماغهٔ خودروهای ویلیامز اف‌دبلیو۳۷ و رد بول آربی۱۱ تعویض شد. بخش عقب صفحهٔ زیر خودرو نیز مورد بهینه‌سازی قرار گرفت و برای تغییر فشار هوای جریان‌یافته به سمت دیفیوزر عقب، شکاف‌هایی بر روی بدنه در جلوی چرخ‌های عقب ایجاد شد. تیم مک‌لارن زمان محدودی را در این مسابقه سپری کرد؛ چرا که آلونسو پس از برخورد با کیمی رایکونن در نخستین دور مسابقه، بازنشست شد، اما مک‌لارن مجاز بود تا طرح جدید خودرو را در یک آزمون پس از مسابقه ارزیابی کند. آلونسو پس از تحمل چهار بازنشستگی پیاپی، با کسب جایگاه دهم در بریتانیا نخستین امتیاز خود در فصل را کسب کرد.
با توجه به این که اصلاحات انجام شده در آئین‌نامه‌های ورزشی به هوندا این اجازه را می‌دادند که بدون دریافت پنالتی یک موتور اضافه را در اختیار تیم قرار دهد، مک‌لارن تصمیم گرفت تا در مجارستان، که انتظار می‌رفت محدوده‌های تنگ هونگارورینگ و نیاز کمتر به قدرت بی‌درنگ در آنجا امکان ثبت نتایج بهتر را برای خودروی ام‌پی۴–۳۰ فراهم کنند، از این موتور اضافه استفاده کند. با وجود این که طبق پیش‌بینی‌های تیم، تداوم بروز مشکلات در زمینهٔ اطمینان‌پذیری منجر به بازماندن این خودرو از بخش نهایی مرحلهٔ تعیین خط شد، باتن و آلونسو هر دو از روند توسعه توسط تیم و حسی که از شاسی خودرو دریافت کرده‌بودند، ابراز رضایت کردند و از این آخر هفته به‌عنوان بهترین آخر هفتهٔ خود در فصل یاد کردند. در پایان مسابقهٔ مجارستان، با قرار گرفتن آلونسو در جایگاه پنجم و کسب مقام نهم توسط باتن، تیم مک‌لارن موفق شد با هر دو خودروی خود امتیاز کسب کند و با هفده امتیاز و قرار گرفتن در رده‌بندی قهرمانی سازندگان با فاصلهٔ پنج امتیازی پس از تیم سائوبر، راهی تعطیلات تابستانی شود.
مک‌لارن در تعمداً دو موتور کاملاً جدید را در اختیار آلونسو و باتن قرار داد. این عمل به قرار گرفتن این دو راننده در انتهای صف شروع منجر شد؛ اما امکان رقابت بدون ریسک دریافت پنالتی در جایزه بزرگ ایتالیا و سنگاپور—که برای ارزیابی روند توسعهٔ موتور، مسابقه‌هایی حیاتی تلقی می‌شدند—را برای تیم فراهم کرد. با وجود این برنامه‌ریزی، در پی نیاز به اعمال تغییرات بیشتر در موتور، و استفاده از ۹ موتور جدید با وجود محدودیت استفادهٔ مجاز از چهار موتور، مک‌لارن در جایزه بزرگ ایتالیا نیز ناچار به دریافت یک پنالتی دیگر شد. در بلژیک نیز دومین بروزرسانی عمدهٔ مک‌لارن در زمینهٔ آیرودینامیک رونمایی شد: برای بهبود جریان هوا در زیر خودرو، باله‌های بیشتر به بخش جلویی کفهٔ آن اضافه شدند، ارتفاع غلاف‌های جانبی کاهش یافت و اصلاحاتی نیز بر روی پوشش موتور صورت گرفت. علاوه بر این تغییرات، محل استقرار رادیاتور خنک‌کنندهٔ سامانهٔ بازیابی انرژی نیز تغییر کرد. هر دو خودروی مک‌لارن مسابقهٔ بلژیک را به پایان رساندند، اما باری دیگر، با فاصلهٔ یک دور از نفر اول، خارج از رده‌های امتیازی و در رده‌های سیزدهم و چهاردهم قرار گرفتند. پس از آن که هر دو خودروی مک‌لارن، با وجود بازنشست شدن سباستیان فتل در دور نهایی، در رده‌های پایین‌تر از او قرار گرفتند، باتن نتیجهٔ این مسابقه را «شرم‌آور» توصیف کرد. مک‌لارن جهت برقراری تعادل آیرودینامیکی بهتر و نیروی پسار کمتر در پیست سریع ناتزیوناله مونتزا، برای جایزه بزرگ ایتالیا دوباره به دماغهٔ کوتاه و پهن با طول بیشتر روی آورد. از آنجا که هر دو رانندهٔ مک‌لارن در نخستین دور از مرحلهٔ تعیین خط مغلوب شدند و در طول مسابقه نیز با مشکلاتی روبرو بودند، مشخص شد که این تغییرات نیز مزایای ناچیزی برای خودرو داشته‌اند. باتن در این مسابقه مقام چهاردهم را کسب کرد. آلونسو نیز به دلیل نقص فنی در سیستم برق بازنشست شد؛ اما با توجه به این که ۹۰٪ از مسافت طی شده توسط لوئیز همیلتون، برندهٔ مسابقه را طی کرده‌بود، در رده‌بندی پایان مسابقه در جایگاه هجدهم قرار گرفت. مسابقهٔ ایتالیا پنجاهمین مسابقهٔ تیم مک‌لارن بود که پس از آخرین پیروزی‌اش در جایزه بزرگ برزیل ۲۰۱۲، نتوانست در آن به پیروزی دست یابد.