cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
غلامرضا تختی
زندگی
با تبدیل شدن وی به یک «قهرمان ملی»، گاه داستان‌هایی دربارهٔ او گفته می‌شود که لزوماً صحت تاریخی ندارند. در ایران از تختی به عنوان «جهان‌پهلوان» یاد می‌شود. کتاب‌های زیادی در وصف او تألیف شده‌است، فیلمی سینمایی در مورد وی ساخته شده، تندیسی از وی ساخته شده و در میدان تجریش در شهر تهران نصب شده‌است. به افتخار وی هر ساله به بهترین کشتی‌گیران ایران «جایزه غلام‌رضا تختی» اهدا می‌شود. تختی در طول زندگی خود به کارهای عام‌المنفعه پرداخت و خدماتی به محرومان کرد. او عضو جبهه ملی ایران بوده و در نهضت ملی‌شدن نفت در ایران فعالیت داشت. محمدعلی فردین کشتی‌گیر و بازیگر قدیمی سینما از دوستان بسیار صمیمی او بود. حاج قُلی پدربزرگ تختی، در آن زمان یخچال دار شناخته شده‌ای بود. در دکانش بر روی تخت بلندی می‌نشست و به همین سبب در میان اهالی خانی‌آباد به «حاج قلی تختی» شهرت یافته بود. همین نام بعدها به نام خانوادگی آن‌ها تبدیل شد. ارباب رجب، پدر غلامرضا تختی، یخچال دار ورشکسته بود که زود درگذشت و او را با تنگدستی یتیم گذاشت (زمین‌های یخچال ارباب رجب دقیقاً از راه‌آهن می‌گذرد که حکومت رضاشاه برای احداث راه‌آهن زمین‌های ارباب رجب را خریداری می‌کنند).
سال‌های نخستین
او دو برادر و دو خواهر داشت که همهٔ آن‌ها از وی بزرگ‌تر بودند. وی تحصیلات ابتدایی را در دبستان حکیم نظامی تهران گذراند و پس از گذراندن اول متوسطه در دبیرستان منوچهری تهران ترک تحصیل کرد. تختی ورزش زورخانه‌ای را ابتدا از زورخانه گردان شروع کرد و مدتی بعد به زورخانه پولاد در میدان شاپور رفت. تختی در ابتدا توفیق چندانی در ورزش زورخانه ای نداشت اما استعداد او برای کشتی توسط عبدالحسین فیلی شناخته شد و زیر نظر او پرورش پیدا کرد.
او در سال ۱۳۲۷ به خدمت سربازی رفت و در ۲۵ مهر همان سال در اداره راه‌آهن استخدام شد. وی پیشینهٔ کار در شرکت نفت مسجد سلیمان را هم داشت.
جوانی و ازدواج
او در پنجشنبه ۱۲ آبان ۱۳۴۵ با شهلا توکلی اهل ساری ازدواج کرد (در برخی سایت‌ها به اشتباه تاریخ ۳۰ بهمن ذکر شده که این موضوع با توجه به تولد بابک در شهریور سال ۱۳۴۶ موجب گمانه‌زنی اشتباه شده‌است). حاصل این ازدواج پسری به نام بابک بود که در ۱۱ شهریور ۱۳۴۶ به دنیا آمد. شهلا توکلی در روز ۲۷ خرداد ۱۳۹۳ در ۶۸ سالگی در بیمارستان ایران‌مهر، تهران درگذشت.
یکی از جاهایی که تختی همیشه می‌رفت، گل‌فروشی رز نزدیک چهارراه تخت‌جمشید (طالقانی کنونی) بود. تختی گل‌های باغچهٔ خانه‌اش را می‌چید و دسته می‌کرد و می‌برد گل‌فروشی رز که فروش برود. اما هربار که گذرش به آن‌جا می‌افتاد، مردم دور و برش را می‌گرفتند و با او گرم حرف زدن می‌شدند. تختی هم می‌خواست مهربانی آن‌ها را جبران کند. همین بود که از ده‌تا دستهٔ گل، یک دسته هم به گل‌فروشی نمی‌رسید. تختی با ماشین بنز سفیدی که داشت می‌رفت گل‌فروشی. می‌گویند بچه مدرسه‌ای‌ها می‌آمدند تکیه می‌زدند به ماشین و کنار او عکس یادگاری می‌گرفتند. گل‌فروش حرص و جوش می‌خورد و از تختی می‌خواست که خودش را از بچه‌ها و مردم پنهان کند. تختی گوش نمی‌کرد و می‌گفت: «مردم برای دیدن من آمده‌اند؛ چرا باید خودم را پنهان کنم؟»
یکی از رویدادهای زندگی تختی، پیشنهاد به او برای بازی در فیلم سینمایی بوده‌است. فردین که از دوستان تختی بود، او را برمی‌انگیزد که بازیگر سینما بشود. فردین به او می‌گوید: «بلور بازی کرد، تو هم بیا و بازی کن.» حتی پیشنهاد می‌دهند در فیلم‌های تبلیغاتی بازی کند. به تختی پیشنهاد تبلیغ عسل می‌دهند، اما او در جواب می‌گوید: «من با خوردن عسل پهلوان نشدم! خاک و خُل خوردم و خوراک‌ام نان و پنیر بود و با سختی‌ها ساختم و تمرین کردم تا به جایی رسیدم.»
دوران ورزشی
وایکینگ پالم سوئدی، عادل آتان تُرک، بوریس کولایف روس، پت بلر آمریکایی، دیتریش آلمانی، ویچزیستیوک روس، عصمت آتلی تُرک، حسن کنگور تُرک، الکساندر مدوید بیلورس از شوروی و احمد آئیک تُرک مهم‌ترین رقیبان تختی در ۱۴ سال حضور وی در عرصهٔ بین‌المللی بودند.
غلامرضا تختی همچنین سه بار قهرمان کشتی پهلوانی و پهلوان اول ایران شده بود. تختی شاگرد عبدالحسین فعلی و حبیب‌الله بلور بود.
فعالیت‌های سیاسی
دلخوری تختی از خاندان پهلوی، تا اندازه‌ای به روزگار نوجوانی او بازمی‌گشت. پدر تختی یخچال طبیعی داشت و از این راه گذران می‌کرد. اما یخچال در طرح خیابان‌کشی‌های رضاشاه می‌افتد و پدر تختی ناچار می‌شود یخچال را به بهای اندکی به دولت بفروشد. این پیشامد خانوادهٔ آن‌ها را ورشکست و آواره می‌کند، تا بدان‌جا که ناگزیر می‌شوند دو شب را در کوچه بخوابند. به هر روی، رویداد تلخی بود که اثر بسیار بدی بر تختی گذاشت و هرگز نتوانست خاطرهٔ گزنده‌اش را فراموش کند. به‌ویژه که زمانی نمی‌گذرد که پدرش آزرده از آنچه پیش آمده بود، بیمار می‌شود و درمی‌گذرد.
غلامرضا تختی از سال ۱۳۳۰ وارد فعالیت‌های سیاسی شد. او ابتدا در حزب زحمتکشان ملت ایران به رهبری خلیل ملکی و مظفر بقائی عضو بود و پس از انشعاب ملکی و خُنجی از بقائی به حزب نیروی سوم پیوست در جریان اختلاف میان محمدعلی خنجی و خلیل ملکی او پس از شنیدن نظرات طرفین به اتفاق اعضای سازمان ورزشکاران به خنجی و حجازی پیوست و پس از تأسیس حزب سوسیالیست به عنوان قائم مقام دبیرکل حزب (دکتر خنجی) انتخاب شد. ضمناً در سازمان ورزش حزب به همراه حسن خرمشاهی (مسئول سازمان ورزش حزب) فعالیت می‌کرد.
غلامرضا تختی پس از کودتای ۲۸ مرداد در کمیتهٔ ورزشکاران نهضت مقاومت ملی نیز علاوه بر حزب سوسیالیست فعالیت داشت و پس از تشکیل جبههٔ ملی دوم در سال ۱۳۳۹ به این سازمان وارد شد و از سوی کمیته ورزشکاران به کنگره و از سوی منتخبان کنگره به شورای مرکزی جبهه ملی ایران راه یافت.
با توجه به علاقه و رفت آمد تختی در جبهه ملی ایران و ریاست سازمان ورزشکاران و عضویت در شورای مرکزی جبهه ملی او، مهندس حسیبی، را سرپرست پسرش - بابک - می‌کند. روزی هم که هواداران مصدق برای دیدن او به احمدآباد رفتند، تختی پیشاپیش آن‌ها با عکس بزرگی از مصدق که در دست داشت، جلودار کاروان بود. رفت‌وآمدهای غلامرضا تختی به جبهه ملی و عضویت در شورای مرکزی آن باعث گردید تا از سوی ساواک به عنوان یک «ناراضی» شناخته شود. از این روی، دستگاه ورزشی بنا به تصمیم سازمان امنیت و اطلاعات کشور، از تمرین‌های تختی جلوگیری می‌کرد و به هر شکل می‌کوشید تا از حضور او در مجامع ورزشی بین‌المللی که با استقبال کنفدراسیون دانشجویان ایرانی روبرو می‌شد، جلوگیری کند.
در سال ۱۳۴۲ و پس از دستگیری اعضای هیئت اجرایی جبهه ملی ایران، تختی به سمت هیئت اجرایی موقت جبهه ملی انتخاب شد.
هنگام درگذشت محمد مصدق در تاریخ ۱۴ اسفند ۱۳۴۵، غلامرضا تختی به تهدید مأموران نظامی و امنیتی مبنی بر خودداری از سفر به احمدآباد گوش فرا نداد و به افسران می‌گفت «دستگیرم کنید».
فعالیت‌های اجتماعی
در تاریخ ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ زلزله مهیبی به قدرت ۷٫۲ ریشتر، به ویرانی کامل شهر بوئین زهرا و روستاهای دشت قزوین انجامید. بر اثر زمین‌لرزه بوئین‌زهرا حدود بیست هزار نفر کشته و هزاران خانواده نیز بی‌خانمان شدند. به پیشنهاد کیهان ورزشی و روزنامه کیهان قرار شد او برای زلزله‌زدگان کمک جمع کند.
مرگ
تختی در ۱۷ دی ۱۳۴۶ در اتاق‌اش در «هتل آتلانتیک تهران» خودکشی کرد. او دو روز پیش از مرگ‌اش یعنی ۱۵ دی، وصیت‌نامه اش را در دفترخانه اسناد رسمی شماره ۲۰۲ تحت شمارهٔ ۳۴۲۸ و با تعیین کاظم حسیبی به عنوان سرپرست فرزندش بابک (که تنها ۴ ماه داشت)؛ به ثبت رسانده بود. همواره دربارهٔ دلایل مرگ او، اختلاف نظرهای زیادی وجود داشته‌است.
براساس اخبار منتشره در روزنامه‌های اطلاعات و کیهان ۱۸ دی ۱۳۴۶ غلامرضا تختی به خاطر وجود اختلافات خانوادگی با همسرش شهلا توکلی خودکشی کرده‌است. از انگیزه‌های ممکن برای خودکشی، مواردی چون ناکامی‌هایش در مسابقات در پایان عمر ورزشی تختی نام برده می‌شود. با این حال عده‌ای از دانشوران مرگ وی را مشکوک می‌دانند. این عقیده که ساواک او را به دلیل محبوبیت زیاد و عدم وفاداری به نظام وقت ایران به قتل رسانده‌است، در بین مردم وجود داشته‌است.
در اسفند ۱۳۹۷ بابک تختی، تنها فرزند غلامرضا تختی، تأیید کرد پدرش کشته نشده بلکه خودکشی کرده و گفت که بحث پیرامون شهیدسازی تختی را جلال آل‌احمد، آغاز کرده‌است. فرزند تختی دربارهٔ مرگ پدرش و حواشی آن در بحبوحهٔ انقلاب ۵۷ گفته‌است: «تختی را نکشتند. من تصور می‌کنم تختی رفته بود هتل به این امید که شاید یکی سراغش بیاید و نجاتش بدهد. وگرنه می‌توانست برود باغ خودش. تختی آگاهانه دست به این انتخاب زد. نمی‌توانست پیش‌بینی کند که ۱۱ سال بعد انقلاب خواهد شد و آقای ساعد (مدیر هتل) دچار گرفتاری می‌شود وگرنه در هتل این کار را نمی‌کرد.» وی همچنین به دفاع از حیثیت مادر خودش پرداخت و شایعات را «اغراق‌آمیز» دانست.
جزئیّاتِ خودکشی و انگیزه‌ها
محمّد بلوری گفته که یکی از افسران کلانتری تخت جمشید خبر خودکشی تختی و پیدا شدن جسدش در هتل آتلانتیک تهران را در همان دقایق اولیه به وی داد. وی ادامه داد: برایم باورکردنی نبود که یک قهرمان ملی تا این حد از زندگی ناامید شود که خودکشی کند. در آن زمان شایعه شده بود که ساواک تختی را کشته‌است و اگر ما اعلام می‌کردیم که او خودکشی کرده‌است، متهم به همکاری با ساواک برای کتمان حقیقت ماجرا می‌شدیم اما واقعیت ماجرا این بود که دست نوشته وصیت وی و قرص‌های کنار جنازه‌اش، همگی تأیید بر خودکشی کردن تختی داشت.
به گفته بلوری، شهلا توکلی، همسر تختی، که از خانواده با طبقه اقتصادی بالاتری بود، بارها به بهانه‌های مختلف به تختی سرکوفت می‌زد و به مادر و خواهران تختی توهین می‌کرد و از آنها بد می‌گفت. تختی هم که علاقه شدیدی به مادر و خواهرانش داشت، از این موضوع بسیار ناراحت می‌شد. در دفترچه خاطرات تختی نوشته شده بود که روز قبل از حادثه، همسر تختی با یکی از خواهرانش در خانه دعوای شدید می‌کند و همسرش به وی می‌گوید که تو مردانگی نداری. تختی به قدری از این ماجرا ناراحت می‌شود که خانه را ترک می‌کند و به هتل می‌رود. از طرف دیگر رژیم شاهنشاهی که نتوانسته بود تختی را به سمت خودش بکشاند تا جهت‌گیری‌های موافق رژیم داشته باشد، مانع از ورود تختی به ورزشگاه‌های مختلف شده بود. حتی به چند تن از قهرمانان کشتی آن زمان که قرار بود با تختی به مسابقات بروند، سپرده بودند که به وی بی‌محلی و بی‌حرمتی کنند. تختی با این اقدام رژیم، عملاً از صحنه کشتی خارج شده بود و نمی‌توانست حرفهٔ مورد علاقه خودش را دنبال کند و حتی به مسابقات کشتی برود. محمد بلوری سه عامل مهم کنار گذاشته شدن تختی از صحنهٔ کشتی توسط رژیم شاهنشاهی، بیکاری و عدم دریافت حق و حقوق و بدهی‌های مختلف وی و مشکلات فراوانی که با همسرش داشت را از علل اصلی شکسته شدن این قهرمان و پهلوان ملی و در نهایت خودکشی وی می‌داند.
به گفتهٔ پرویز عرب از دوستان تختی در گفتگوی تفصیلی با ایسنا، وی خودکشی کرده‌است: «قرص آسپرین و تریاک را با هم مخلوط کرده بود و پس از ریختن در لیوان آب، آن را خورده بود. فجوری، رئیس پزشک قانونی وقت پس از معاینه تختی گفته بود بازوی راست تختی کبود بوده که دلیل آن هم این بود که او هنگام جان دادن با دندان بازوی خود را گاز گرفته بود.»
"مرگ تختی که می گویند تختی را کشتند. تختی فردی بود که گرفتاری داشت و گرفتاری جنسی و ناتوانی جنسی و گرفتاری خانوادگی پیدا کرده بود و رفته بود سه روز در هتل اتلانتیک مانده بود و ظرف این سه روز رفته بود محضر و کاظم حسیبی از رهبران جبهه ملی را برای قیومیت پسرش تعیین کرده بود. کسی که سه روز رفته در هتل مانده و برای بچه اش هم قیم تعیین می کند، یعنی چی؟ یعنی قصد دارد خودش را بکشد دیگر و خودش را هم کشت."
فرضیهٔ قتل توسط ساواک
هفته‌نامه طنز و کاریکاتور «توفیق» در آن زمان با اشاره به مرگ تختی نوشت: «تختی خودکشی شد!»
جلال آل‌احمد که سهم بسیاری در شکل‌گیری سوظن به ساواک در قتل تختی دارد، همان روز اول دربارهٔ مرگ تختی نوشت: «از آن همه جماعت هیچ‌کس، حتی برای یک لحظه، به احتمال خودکشی فکر نمی‌کرد. آخر جهان پهلوان باشی و در بودن خودت جبران کرده باشی نبودن‌های فردی و اجتماعی دیگران را و آن وقت خودکشی کنی؟»
شایعه قتل تختی پس از انقلاب ۱۳۵۷ شدت گرفت و گروه‌های انقلابی مدعی شدند اعضای ساواک تختی را به قتل رسانده‌اند. در سال ۱۳۵۸ «سازمان مجاهدین راه حق» علی عبده را به قتل تختی متهم کرد.
در فروردین ۱۳۹۸، علیرضا زاکانی نمایندهٔ پیشین مردم تهران در مجلس شورای اسلامی، خودکشی تختی را شایعه خواند و گفت تختی را به «شهادت» رسانده‌اند. وی گفت: «من شنیدم که عزیزی این‌جا گفته بود که مرحوم تختی خودکشی کرده‌است. من از پدرم که هم از نزدیک مرحوم تختی را می‌شناختند و هم در مراسم تشییع و در غسال‌خانه می‌گفت که او را شهید کردند. پدرم پس از انقلاب نزدیک به سه دهه مسئول برگزارکنندهٔ مراسم مرحوم تختی بود. من این را از پدرم می‌گویم که در این حرکت بوده‌است.»
واکنش‌ها
در آن زمان خبر مرگ تختی از رادیو، روزنامه و تلویزیون اعلام شد و مردم دهان به دهان خبر درگذشت جهان پهلوان را به هم رساندند. هنوز چند دقیقه‌ای از پیدا شدن پیکر تختی نگذشته بود که سراسر تهران از این فاجعه آگاه شد و مردم در غم و عزاداری فرورفتند. خبر سراسر شهرها را فراگرفت و به فاصله دو ساعت هزاران نفر از مردم کوچه و بازار دسته دسته بسوی پزشکی قانونی به حرکت درآمدند. دختران و پسران مدارس و دانشجویان کلاس‌ها را تعطیل کردند و به طرف دادگستری حرکت کردند. دانشجویان در خیابانها شعار می‌دادند و حتی خواستار مجازات مسببین یا قاتلین احتمالی تختی بودند.
کیهان ورزشی که در آن روزها تنها نشریه ورزشی ایران بود، در واکنش به مرگ تختی تیتر زد: «دلِ شیر، خون شده بود».
یادبود و آثار دربارهٔ تختی
پس از مرگ تختی، اقدامات بسیاری برای گرامیداشت وی انجام گرفت و تا اکنون در مورد غلامرضا تختی قصیده‌ها و کتاب‌های متعددی نوشته شده و فیلم‌های مستند و حتی سینمایی نیز از زندگی وی ساخته‌اند.
مسابقات ورزشی
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، با اصرار مهدی بازرگان و تصمیم حسین شاه‌حسینی رئیس وقت سازمان تربیت بدنی، «جام آریامهر» را برای پاسداشت غلامرضا تختی به «جام تختی» تغییر دادند و از سال ۱۳۵۸ که اکثر مسابقات ورزشی تعطیل شده بودند، شروع به برگزاری کرد. این رقابت همواره مهم‌ترین تورنمنت بین‌المللی کشتی سالیانه در ایران بوده‌است و کشتی‌گیران و تیم‌هایی از سراسر ایران و جهان در آن حضور یافته‌اند. برخی دوره‌های این مسابقات در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ با تصمیم مدیران فدراسیون یا سازمان ورزش برگزار نشد و آن را به «جام ۲۲ بهمن» تغییر نام دادند اما از سال ۱۳۶۹ به بعد با نام جام تختی تا اکنون درحال برگزاری است.
نگارخانه
در شهریور ۱۳۹۴ نمایشگاهی با مجموعه عکس‌های این قهرمان کشتی که در سال‌های گذشته توسط عباس خجسته جمع‌آوری شده‌است در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت. در این نمایشگاه ۴۰۰ قطعه عکس از این قهرمان کشتی در تهران به نمایش درآمد.
همیشه در یاد من
همیشه در یاد من ترانه‌ای مشهور است که سال ۱۹۷۲ توسط جانی کریستوفر، مارک جیمز و وین کارسن سروده و نخستین‌بار با نام «همیشه در یاد من» توسط گوئن مک‌کرا و برندا لی ضبط و اجرا شد.
بنا به وبگاه آل میوزیک هنرمندان گوناگون تاکنون بیش از ۳۰۰ بار ترانه را بازخوانی کرده‌اند که از مشهورترین آن‌ها می‌توان به اجراهای الویس پریسلی، ویلی نلسون، جان وسلی رایلز و پت شاپ بویز اشاره کرد.
دانشگاه سیاتل
دانشگاه سیاتل (سیاتل یو) یک دانشگاه خصوصی یسوعی در سیاتل، واشینگتن است. دانشگاه سیاتل بزرگ‌ترین دانشگاه مستقل در شمال غربی ایالات متحده است که بیش از ۷۵۰۰ دانشجو در برنامه‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد را ثبت نام کرده‌اند.
در سال ۲۰۰۹، سیاتل یو بزرگ‌ترین کمپین سرمایه خود را با جمع‌آوری تقریباً ۱۶۹ میلیون دلار تکمیل کرد. این منجر به سرمایه‌گذاری در صندوق بورس تحصیلی، برنامه‌های آکادمیک و کرسی‌های استادی، یک مجتمع تناسب اندام، یک مرکز هنری، و کتابخانه Lemieux 56 میلیون دلاری و McGoldrick Learning Commons شد که در پاییز ۲۰۱۰ تکمیل شد
در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱، سیاتل یو دعوتنامه پیوستن به کنفرانس ورزشکاران غربی را پذیرفت و برای فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ عضو کامل شد.
گابریل فابریس
گابریل فابریس (Gabriele Fabris؛ زادهٔ April 28, 1988) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
اورنج سیتی، آیووا
اورنج سیتی شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶٬۰۰۴ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
رسدورف (موکرن)
رسدورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در موکرن واقع شده‌است. رسدورف ۱۶۳ نفر جمعیت دارد.
لباس صحنه
لباس صحنه اصطلاحی است برای هر لباسی که توسط بازیگران روی صحنه استفاده می‌شود. این اصطلاح گاهی اوقات فقط برای آن دسته از لباس‌هایی به کار می‌رود که به‌ویژه برای اجرای صحنه توسط یک طراح لباس ساخته می‌شوند یا توسط هماهنگ‌کننده لباس انتخاب می‌شوند. لباس‌های تئاتر می‌توانند به بازیگران کمک کنند تا سن، نقش جنسیت، حرفه، طبقه اجتماعی، شخصیت و حتی اطلاعات مربوط به دوره/دوران تاریخی، موقعیت جغرافیایی و زمان روز، و همچنین فصل یا آب و هوای اجرای تئاتر را به تصویر بکشند. لباس های صحنه ممکن است برای به تصویر کشیدن یک نگاه تاریخی استفاده شوند یا می‌توان از آنها برای اغراق بخشی از جنبه‌های یک شخصیت استفاده کرد.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی
گلیم افشار سیرجان
یکی از گلیم‌های مشهور سیرجان در استان کرمان است.
روش بافت
روش بافت در گلیم‌های سیرجان متصل و جفت قلاب است.
ویژگی‌ها
از ویژگی‌های این گلیم شیرازه‌های ظریف و ریسمان‌های اضافه با طرح‌های مارپیچی ورنگ‌های آبی وطلایی است. قسمت‌های انتهایی گلیم‌ها به وسیله تارهای پنبه‌ای به صورت گیس‌های بلند بافته شده است برای جاینکه ریشه‌ها ریش‌ریش نشوند با پشم‌های رنگین بهم متصل شده‌اند.
در زمینه این گلیم‌ها مانند دیگر دست بافته‌های افشار، از گل‌های تزیینی کوچک وسفید استفاده می‌کنند.
در این گلیم‌ها گل‌ها به صورت منظم در متن و حاشیه‌ها قرار دارد.این گلیم‌ها در اندازه‌های کوچک و مستطیلی و بزرگ و مستطیلی بافته می‌شوند.
رنگ‌های به کار رفته
رنگ‌ها به کار رفته در این گلیم محدود و بیشتر قرمز، آبی وسبز تیره است.
وجه تسمیه
سیرجان شهری تاریخی در استان کرمان است و از بازارهای اصلی فرش و گلیم استان کرمان است.در جنوب غربی کرمان واقع شده است و این شهر با توجه به قرار گرفتن در محورهای اتصال در تقاطع یزد-بندرعباس و کرمان-شیراز همیشه مورد توجه بوده است.
شرکت دیملر
شرکت دیملر (Daimler Company) شرکت خودروسازی بریتانیایی بود که در سال ۱۸۹۶ تأسیس شد.
کهنک (دلگان، شرق)
کهنک روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۹۹ نفر (۱۳۰خانوار) بوده‌است.
ختیل بورک
ختیل بورک (Kjetil Borch؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل نروژ است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۵ مدال برنز شده‌است.
راگبیر لال
راگبیر لال (Raghbir Lal؛ زادهٔ November 15, 1929) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
وی به‌همراه تیم ملی هاکی روی چمن مردان هند به مقام قهرمانی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ و ۱۹۵۶ دست پیدا کرده‌است.
یوهان ماتیوس بششتاین
یوهان ماتیوس بششتاین (۱۱ ژوئیه ۱۷۵۷ - ۲۳ فوریه ۱۸۲۲) جانورشناس آلمانی بود.
بششتاین در والترس‌هاوزن در منطقه گوتا در ایالت تورینگن به دنیا آمد.
او رئیس مدرسه جنگلداری در ماینینگن بود. بختشتاین جانورشناسی پرکار بود که خود را وقف این رشته از دانش کرد و یکی از نخستین کسانی بود که از حفظ محیط زیست طبیعی دفاع کرد.
او حفاظت از حیواناتی مانند خفاش را که در زمان او تنها به عنوان آفت و موجودات مزاحم دیده می‌شدند تبلیغ کرد و پرنده‌شناس نیز بود و توصیف علمی برخی از گونه‌های پرندگان نخستین بار توسط او انجام شده‌است.
آثار
برخی از نوشته‌های اصلی بختشتاین عبارتند از:
یوهان ماتیوس بششتاین ناپدری لودویگ بششتاین، نویسنده آلمانی است.
شهرداری آیوپایا
شهرداری آیوپایا (به اسپانیایی: Ayopaya Municipality) یک شهرداری در بولیوی است که در استان آیوپایا واقع شده‌است. شهرداری آیوپایا ۲۶٬۸۲۵ نفر جمعیت دارد.
جشنواره بین‌المللی فیلم سان فرانسیسکو
جشنواره بین‌المللی فیلم سانفرانسیسکو (به اختصارSFIFF) یک جشنواره سالانه فیلم است که توسط انجمن فیلمسازان فرانسیسکو به مدت دو هفته برگزار می‌شود. در این فستیوال حدود ۲۰۰ فیلم از بیش از ۵۰ کشور ارائه می‌شود. این جشنواره نقش مهمی در معرفی فیلم‌های خارجی، نظیر سریر خون آکیرا کوروساوا و پاترپانچالی ساتیا جیت رای، به جامعه آمریکا داشته‌است.
درون و بیرون (فیلم ۲۰۱۵)
درون و بیرون یا پشت و رو یک پویانمایی رایانه‌ای سه بعدی، کمدی-درام و ماجراجویی به کارگردانی پیت داکتر است. این انیمیشن توسط استودیوهای پیکسار ساخته شده و توسط والت دیزنی پیکچرز در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۵ عرضه شد. پیت داکتر از فیلم‌نامه نویسان و کارگردان‌های با سابقه پیکسار است که آثار درخشانی همچون انیمیشن بالا و کارخانه هیولاها را ساخته‌است.
عیوض‌لو
عیوض‌لو، روستایی در دهستان اصلاندوز غربی بخش مرکزی شهرستان اصلاندوز در استان اردبیل ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۸۰ نفر (۱۰۷ خانوار) بوده‌است.
درون و بیرون (فیلم ۲۰۱۵)
در سال ۲۰۰۹ پیت داکتر متوجه تغییرات رفتار دختر یازده ساله خود شد که شباهت زیادی به کودکی خودش داشت و برای همین تصمیم گرفت فیلمنامه‌ای با موضوع احساسات انسان‌ها بنویسد. اما کار نوشتن فیلم‌نامه گره خورد و پیت داکتر دچار افسردگی شد. او می‌ترسید هیچ‌وقت نتواند فیلم‌نامه را تمام کند و مهم‌تر اینکه از پیکسار اخراج بشود! برای همین او سفری طولانی بدون خانواده و دوستانش آغاز کرد و به این فکر افتاد که دلش بیش از همه برای چه چیز پیکسار تنگ خواهد شد که جواب آن دوستان و همکارانش بود. همین نتیجه‌گیری باعث شد او قطعه گمشده فیلم‌نامه را پیدا کند که پایه‌گذار اتفاقی مهم در داستان شد.
ساخت فیلم با ۴۵ انیماتور بیش از دو سال طول کشید. داکتر شخصاً بر تمام مراحل ساخت انیمیشن نظارت داشت. سرانجام درون و بیرون اکران شد و با استقبال خیره‌کننده منتقدان و تماشاچیان رو به رو شد. منتقدان قلم داستانی و شخصیت پردازی فیلم را ستودند. درون و بیرون در هشتاد و هشتمین مراسم اسکار نامزد دو جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اورجینال و بهترین انیمیشن شد که در نهایت دومی را به‌دست آورد. نامزد شدن یک انیمیشن در بخش بهترین فیلم‌نامه به ندرت اتفاق می‌افتد.
داستان
رشد کردن می‌تواند مانند جاده‌ای پر دست انداز باشد، و رایلی هم از این قضیه مستثنی نیست، کسی که با شروع کار پدرش در سان فرانسیسکو از زندگی غرب میانهٔ خود جدا شده‌است. مانند همهٔ ما، رایلی هم توسط احساسات خود کنترل می‌شود، مانند شادی، ترس، خشم، نفرت و غمگین شدن، این احساسات در مرکز ذهن و فرماندهی رایلی به عنوان شخصیت‌هایی در این انیمیشن زندگی می‌کنند و صاحب خود را در زندگی روزانهٔ خود راهنمایی می‌کنند. با تلاش رایلی و احساساتش برای تنظیم خود با یک زندگی جدید، آشفتگی‌هایی در ذهن او به وجود می‌آید. گرچه شادی، احساس اصلی و مهمترین احساس رایلی تلاش می‌کند تا چیزها را مثبت نگه دارد، اما در میان احساسات دیگر برای کنار آمدن با یک شهر، خانه و مدرسهٔ جدید تضاد وجود دارد. رایلی دختری بسیار شاد بود که با مهاجرت کردن به شهر دیگری بسیار ناراحت شد. رایلی را ۵ حالت‌های اصلی کنترلش می‌کنند این احساسات عبارت اند از: شادی- غم- ترس- خشم و نفرت.
روایت کامل داستان
شادی با خود فکر می‌کند که فقط رایلی و او تا همیشه با هم هستند، اما در همین لحظه از انیمیشن inside out صدای گریه نوزاد بلند شده و شادی می‌بیند یک احساس جدید در کنار او قرار گرفته. این احساس آبی رنگ و همیشه غمگین، خودش را غم معرفی می‌کند. رفته رفته احساسات جدید رایلی، در قالب شخصیت‌های بانمک و جذاب، معرفی می‌شوند.
ترس همیشه نگران و مضطرب از اتفاقاتی است که ممکن است رایلی را تهدید کند. احساس بعدی رایلی، چندش (انزجار) نام دارد. این شخصیت همیشه سعی دارد رایلی را از شرایطی که ظاهراً ناخوشایند و منزجر کننده هستند دور کند. شخصیت بامزه و جذاب قرمز بعدی، خشم نام دارد، خشم تقریباً همیشه در حال غر زدن و عصبانیت است و به محض عصبانی شدن یه آتش از سر اون گداخته می‌شود و با کنترل‌هایی که در ذهن کودک در اختیار دارد، خشم کودک را برمی‌انگیزاند.
هر کدام از خاطرات این احساس‌ها، به شکل گوی‌هایی به رنگ احساس مربوط به خودشان در خاطرات کودک نگهداری می‌شوند. در همان دقایق ابتدایی، شادی می‌گوید اکثر خاطرات رایلی، مربوط به شادی هستند؛ البته این را از همان ابتدا می‌شد حدس زد؛ زیرا از همان ابتدا، قصه به گونه ای روایت می‌شود که در ارتباط بین احساسات کاملاً مشخص است که رهبری و فرماندهی احساسات بر عهده شادی است و شادی بر بقیه احساسات برتری ویژه ای دارد.
یک بخش جداگانه مربوط به خاطرات در ذهن رایلی وجود دارد که شادی آن را خاطرات اصلی معرفی می‌کند و می‌گوید هر کدام از این خاطرات مربوط به یکی از روزهای خیلی مهم رایلی هستند. از نوزادی تا یازده سالگی رایلی به‌طور کاملاً خلاصه در حد چند دقیقه مرور می‌شود، و می‌بینیم که رایلی کوچولوی ابتدای قصه، حالا به یک دختر یازده ساله که ارتباط عاطفی بسیار خوبی با والدینش دارد تبدیل شده.
اما قصه اینطور نمی‌ماند و تمامی احساسات به ناگهان غافلگیر می‌شوند! دلیل آن هم، تصمیم والدین رایلی بر فروش خانه و رفتن به یک خانه جدید است.
رایلی در خیالبافی‌هایش تصور می‌کند که خانه جدید آن‌ها یک خانه بسیار زیبا و جذاب خواهد بود، اما به محض رسیدن به خانه جدیدشان در سان فرانسیسکو و دیدن آن، هم رایلی و هم تمام احساسات موجود در ذهن اون غافلگیر می‌شوند. یک خانه قدیمی و بی‌روح…
اینجا تمام احساسات رایلی به جز شادی برانگیخته می‌شوند؛ یعنی ترکیبی از ترس، غم، انزجار و خشم! و تمام این‌ها در خاطرات او ثبت می‌شوند. در این میان شادی به میدان می‌آید و سعی در آرام کردن شرایط دارد و تا حدی نیز موفق می‌شود! اما در کل زندگی جدید رایلی در سان فرانسیسکو چندان باب میل او نیست و این را به راحتی از رنگ خاطرات او می‌توان فهمید!
شادی سعی می‌کند با چیزهای کوچک رایلی را شاد کند اما هربار، شخصیت آبی رنگ غم به نوعی خراب کاری می‌کند و نمی‌گذار رایلی شاد باشد. اینجا می‌فهمیم که اگر غم، خاطرات شادی را لمس کند این خاطرات با غم ترکیب می‌شوند. در مکالمه بین شادی و غم، به وضوح تضاد و اختلاف دیدگاه این دو احساس حس می‌شود.
در روز اول مدرسه رایلی، به خاطر خرابکاری که از احساس غم سر می‌زند، همه خاطرات اصلی شادی از جای خود خارج می‌شوند و شرایط کاملاً به هم می‌ریزد. شادی تلاش می‌کند این شرایط را آرام کند اما به یکباره می‌بینیم که شادی و غم توسط یکی از لوله‌های ثبت خاطرات اصلی به بالا برده می‌شوند و فقط سه احساس ترس، خشم و انزجار باقی می‌مانند.
شادی و غم به بخش حافظه بلندمدت رایلی سفر کرده‌اند و در کمال حیرت می‌بینند که جزایر شخصیت رایلی (ابعاد شخصیتی) خاموش و خراب شده‌اند. در اینجا، غم دائماً در حال غر زدن و خیالبافی منفی است، اما شادی امیدوار است و سعی در تلاش برای برگشتن شرایط به حالت عادی دارد.
چون احساس شادی دیگر در مرکز فرماندهی (ذهن رایلی) حضور ندارد، سه احساس دیگر تصمیم می‌گیرند وظیفه او را انجام دهند، اما به قدری در این کار ناموفق هستند که تظاهر رایلی به شاد بودن روی مادرش اثر می‌گذارد و این اثر را در ذهن مادر او و میان شخصیت‌هایی که در ذهن او حضور دارند (دقیقاً همان شخصیت‌های درون ذهن رایلی اما با ظاهری مسن تر) می‌توان دید. اینجا به نوعی به مخاطب گفته می‌شود که در ذهن تمام افراد، این پنج بعد احساسی (شادی، غم، ترس، خشم و انزجار) وجود دارند.
نکته جالب اینجاست که شخصیت غالب و فرمانده در ذهن مادر رایلی، غم است. در ادامه دوربین به ذهن پدر رایلی نیز می‌رود و در آن‌جا میبنیم که خشم فرمانده است.
حالا رقابت بین احساسات رایلی و پدر و مادرش به وضوح قابل مشاهده است و بحث بین رایلی و پدرش بالا می‌گیرد و نهایتاً پدر، رایلی را مجبور به ترک میز غذا و رفتن به اتاقش می‌کند و از این کار خیلی هم خشنود می‌شود. اما احساس غم در ذهن مادر رایلی برانگیخته می‌شود.
از شدت غم و ناراحتی رایلی، یکی از جزایر شخصیت او، یعنی جزیره دیوانه بازی! –کارهای شاد و بچگانه- فرو ریخته و نابود می‌شود.
شادی و غم سعی در برگشتن به مرکز فرماندهی، یعنی ذهن رایلی دارند و در این مسیر به کارگرهای ذهن می‌رسند! کار این کارگرها دور ریختن خاطرات قدیمی و به درد نخور رایلی (به قول خودشان خاطراتی که رایلی به آن‌ها فکر نمی‌کند) است.
در ادامه میبنیم که دوست سابق رایلی به او خبر می‌دهد که یک بازیکن جدید به جای رایلی به تیم آورده‌اند و احساس خشم رایلی برانگیخته شده و جزیره دوستی نیز فرو می‌ریزد.
در میان بحث میان شادی و غم، یک شخصیت بامزه دیگر در پیچ و خم خاطرات بلندمدت رایلی ظاهر می‌شود. این موجود صورتی پشمالو چیزی شبیه به یک فیل است! شادی این موجود صورتی بامزه را می‌شناسد و او را بینگ بونگ -دوست خیالی رایلی- معرفی می‌کند.
بینگ بونگ سعی می‌کند به شادی و غم کمک کند تا مسیر بازگشت به ذهن رایلی را پیدا کنند.
علی‌رغم سعی سه احساس خشم، ترس و انزجار، رایلی در تمرین هاکی اصلاً موفق ظاهر نمی‌شود و احساس خشم او برانگیخته می‌شود و جزیره علاقه به هاکی نیز فرو می‌ریزد.
در ادامه میبنیم که رفته رفته خاطرات زیبا و شاد رایلی و همچنین ابعاد شخصیتی او در حال متزلزل شدن و پاک شدن هستند. دوست خیالی رایلی، یعنی بینگ بونگ از این اتفاقات شدیداً ناراحت می‌شود و با تلاش زیاد شادی حال او خوب نمی‌شود. اینجا احساس غم وارد عمل شده و بینگ بونگ را در آغوش گرفته و چند لحظه گریه می‌کنند، سپس بینگ بونگ می‌گوید: «حالم بهتر شد!». چیزی که به ذهن مخاطب القا می‌شود این است که غم آنطورها هم که فکرش را می‌کردیم بد نیست و گاهی خوب است.
بالاخره بینگ بونگ، شادی و غم سوار قطار خیلی بازگشت به ذهن رایلی می‌شوند. اما در ادامه مسیر، طی اتفاقات عجیبی که می‌افتد، بینگ بونگ توسط مأموران نظارت بر خواب دستگیر می‌شود و به بخش ناخودآگاه برده می‌شود. شادی و غم برای نجات بینگ بونگ به دنیای ناخودآگاه رایلی می‌روند که پر از ترس‌های قدیمی و پنهان است. پس از اتفاقات زیادی شادی، غم و بینگ بونگ به مسیر خود ادامه می‌دهند.
اما در همین حال، خشم باعث می‌شود رایلی تصمیم بگیرد به تنهایی به شهر قبلی خودشان بازگردد. برای بازگشت به شهر قبلی به پول نیاز دارد و این پول را به صورت پنهانی از کیف مادرش می‌دزدد و سپس می‌بینیم که جزیره صداقت نیز فرو می‌ریزد. در اثر این فروریختن، قطار خیالی که شادی، غم و بینگ بونگ با آن در حال حرکت به سمت ذهن رایلی بودند، از مسیرش منحرف شده و سقوط می‌کند و ظاهراً تنها راهی که برای برگشت به ذهن رایلی و منصرف کردن او از بازگشت به شهر قبلی باقی مانده، جزیره خانواده است. در حین حرکت به سمت این جزیره متوجه وجود یک لوله به نام لوله یادآوری خاطرات می‌شوند که گوی‌های خاطرات را به ذهن رایلی منتقل می‌کند.
تصمیم می‌گیرند از این طریق به ذهن رایلی بازگردند اما اتفاقی که می‌افتد باعث غافلگیری مخاطب می‌شود، احساس شادی اجازه نمی‌دهد غم با او بازگردد چون وجود غم در کنار گوی‌های خاطره اصلی، باعث غمگین شدن این خاطرات می‌شود. شادی به تنهایی در لوله قرار گرفته و به سمت ذهن رایلی حرکت می‌کند.
در همان لحظه‌های اول حرکت، لوله شکسته و شادی به پایین سقوط کرده و در درهٔ فراموشی می‌افتد. بینگ بونگ نیز به دنبال نجات شادی می‌رود و در این دره تاریک و سرد می‌افتد. برای اولین بار چهره غمگین و گریان شادی را در این صحنه میبنیم! شادی با دیدن خاطرات فراموش شده رایلی شدیداً گریه می‌کند، واقعاً صحنه غم‌انگیزیست…
با چکیدن اشک‌های شادی روی گوی‌های خاطرات اصلی شاد، این خاطرات رنگ خود را به رنگ آبی می‌بازند و به خاطرات غمگین تبدیل می‌شوند. شاید برای ما هم خیلی پیش آمده باشد، خاطراتی که یک زمانی باعث شادی و حال خوبمان بودند کم‌کم به خاطرات غمگین بدل شده‌اند…
بینگ بونگ و شادی تصمیم به خارج شدن از این دره تاریک می‌گیرند و بعد چند بار تلاش و موفق نشدن، این بار بینگ بونگ خودش را فدای شادی می‌کند تا شادی بتواند از دره فراموشی خارج شود و کم‌کم کاملاً محو می‌شود…
رایلی به تنهایی در حال حرکت به سمت ایستگاه اتوبوس است، پدر و مادرش با او تماس می‌گیرند اما رایلی تلفن را قطع می‌کند و بخشی از جزیره خانواده فرو می‌ریزد. با تماس دوم مادر و قطع کردن توسط رایلی، بخش دیگری از جزیره خانواده فرو می‌ریزد. حالا خشم، ترس و انزجار از این تصمیم (بازگشت به شهر قبلی) پشیمان شده‌اند اما دیگر نمی‌توانند کاری کنند. رایلی سوار اتوبوس شده و دیگر هیچ احساسی ندارد… همان چیزی که خیلی از ماها تجربه کرده‌ایم…به یک باره در عرض چند دقیقه، شادی و غم به روشی کاملاً عجیب و شگفت‌انگیز! موفق به بازگشت به ذهن رایلی می‌شوند.
چیزی که از ابتدای انیمیشن دیدیم این بود که شادی همواره سعی داشت غم را سرکوب کند، اما حالا ورق برمی‌گردد و شادی از غم می‌خواهد رایلی را از این تصمیم منصرف کند و همه احساسات چشمشان به امید غم است. البته احساس غم در این کار موفق می‌شود و رایلی به خانه بازمی‌گردد. دیگر شادی آن نگرش قبل را ندارد، این را می‌توان از آن‌جایی فهمید که گوی‌های خاطرات اصلی را به دست غم می‌سپارد و این گوی‌ها به رنگ آبی در می‌آیند. و حالا مرور خاطرات شاد با رنگ غم… این را هم خودمان خیلی تجربه کرده‌ایم!
تمام احساسات کنار می‌روند و حالا همه چیز دست غم است، رایلی حرف‌های دلش را به پدر و مادرش می‌گوید و پدر و مادر او اعتراف می‌کنند که خودشان هم از این شرایط راضی نیستند. حالا غم با لبخندی آرام دست شادی را می‌گیرد و رایلی با چشمان گریان لبخند می‌زند… و یک گوی به دو رنگ آبی و طلایی، در خاطرات رایلی ثبت شده و جزیره خانواده را از نو می‌سازد.
در یک صحنه برای اولین بار، گوی‌های خاطرات را با ترکیب رنگ‌های مختلف می‌بینیم. حالا همه احساسات می‌فهمند که مسیر درست، در کنار هم بودن است. نه سرکوب کردن یکدیگر. البته فقط احساسات رایلی نیستند که به این نتیجه رسیده‌اند، بلکه شخصیت‌های موجود در ذهن پدر و مادر او هم به این عقیده می‌رسند. و میبنیم که همه شخصیت‌ها صورت خود را به رنگ یکسانی رنگ کرده‌اند.
آنته گوتووینا
آنته گوتووینا (Ante Gotovina؛ زادهٔ October 12, 1955) یک نظامی بازنشسته اهل کرواسی و از نظامیان سابق لژیون خارجی فرانسه است.وی بیشتر به‌دلیل عملیات طوفان مشهور است.
رسدورف (شلسویگ-هولشتاین)
رسدورف یک شهر در آلمان است که در رندسبورگ-اکرنفورده واقع شده‌است. رسدورف ۱۴۴ نفر جمعیت دارد.
سهره سینه‌پولکی
سهره سینه‌پولکی ، همچنین با نام‌های فنچ چاشنی، فنچ جوزهندی، مونیای سینه‌صدفی، مونیای خالدار نامیده می‌شود. نر وماده آن شبیه به هم هستند. نرها را از طریق آواز ضعیفشان و رقص‌های مخصوص جفت‌گزینی، می‌توان شناخت و برخی دیگر معتقدند که تشخیص جنسیت این پرنده از طریق شکل نوک یا بزرگی سینه امکان‌پذیر است اما این راه‌ها چندان قابل اعتماد نمی‌باشند. این نژاد دارای بیش از دوازده زیرگونه است و زیرگونه فلیپینی آن راحت‌تر قابل تشخیص است. البته اخیراً این نژاد را با نژادهای دیگر مخلوط کرده‌اند واین امر باعث شده‌است که یافتن نژاد خالص در فروشگاه‌های عرضه‌کننده پرندگان زینتی دشوار باشد. این فنچ در حالت اسارت به سادگی تکثیر نمی‌یابد. بسیار آرام است و می‌توان به آسانی آن را به صورت مخلوط با دیگر فنچ‌های کوچک جثه نگهداری کرد، البته نباید محیط زندگی آن‌ها زیاد شلوغ باشد.
میخاییل باریشنیکوف
میخاییل باریشنیکوف (Михаи́л Никола́евич Бары́шников؛ زاده January 27, 1948) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تیم ملی بسکتبال برزیل
تیم ملی بسکتبال برزیل، نام تیم رسمی بزرگسالان کشور برزیل و از تیمهای برتر بسکتبال جهان است.
این تیم در رده‌بندی جهانی فیبا در سال ۲۰۱۲ در مقام سیزدهم قرار داشت.
تاریخچه
ابتدا بسکتبال توسط استاد آگوستو شاو در سال ۱۸۹۶ به برزیل معرفی شد. در سال ۱۹۱۲، او شروع به برگزاری اولین مسابقات کشوری کرد و در سال ۱۹۲۲ اولین تیم ملی در اولین بازی مقابل آرژانتین و اروگوئه کرد. همانطور که در مورد فوتبال ، آمریکای جنوبی در ابتدا از سایر نقاط جهان جلوتر بود و در سال ۱۹۳۰ اولین مسابقات ​​قهرمانی آمریکای جنوبی را برگزار کرد. در آن دهه ، بسکتبال برزیل مورد حمایت باشگاه های فوتبال حرفه ای قرار گرفت تا آن را به عنوان یک بخش جدید ورزشی ، هرچند از نظر طبیعت آماتور ، در آن قرار داد. بعداً ، این باشگاه ها حرفه ای شدند و از تیم ملی با بازیکنان کلاس جهانی حمایت کردند.
دودمان پهلوی
دودمان پهلوی آخرین دودمان پادشاهی ایران (۱۳۰۴ خورشیدی تا ۱۳۵۷ خورشیدی) است که پس از برچینش دودمان قاجار، در ایران پادشاهی کردند و ایران پهلوی را شکل دادند. پایان کار این دودمان مصادف با انقلاب ۱۳۵۷ بود که به جمهوری اسلامی تبدیل شد.
پایه‌گذار این سلسله رضاشاه بود که با تبعید شدن از کشور پس از اشغال ایران در جنگ جهانی دوم، پسرش محمدرضا پهلوی به پادشاهی رسید. این دو نفر تنها پادشاهان این سلسله بودند که در مجموع ۵۳ سال در ایران پادشاهی کردند.
تاریخچه
رضاخان میرپنج با کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ به قدرت رسید و وزیر جنگ و سیدضیاء نخست‌وزیر شد، پس از سه ماه، سیدضیاء از نخست‌وزیری برکنار شد و قوام به جای او نخست‌وزیر شد و رضاخان وزیر جنگ باقی‌ماند. بعدها وی به مقام رئیس‌الوزرایی رسید. رضاشاه پهلوی، شاه ایران از ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ و بنیانگذار سلسلهٔ پهلوی بود. محمدرضا پهلوی از ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ شاه ایران بود. محمدرضا شاه طی کودتای ۲۸ مرداد، به قدرت بازگشت، با رویداد انقلاب ایران برکنار شد و واپسین شاه نظام پادشاهی در ایران به‌شمار می‌آید.
محمدرضا شاه تا اواخر دهه ۱۹۷۰، با تکیه بر افزایش درآمدهای نفتی، برنامه‌هایی را برای پیشرفت کشورش و راهپیمایی به سوی «انقلاب سفید» آغاز کرد. عمده برنامه‌ها برای ایجاد زیرساخت‌های ایران انجام شد، طبقه متوسط جدید شروع به شکوفایی کرد و در کمتر از دو دهه ایران به عنوان مهم‌ترین قدرت اقتصادی و نظامی غیرقابل انکار خاورمیانه تبدیل شد، اما پیشرفت‌های اجتماعی و اقتصادی او مخالفان را به شدت تحریک کرد.
سقوط سلسله
در سال‌های پایانی دهه ۱۳۴۰ و سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، قدرت نظام پادشاهی مشروطه ایران به اوج خود رسید، ایجاد سازمان اطلاعات و امنیت کشور (ساواک) و کنترل مخالفان سیاسی گسترش یافت و این فشارها گروه‌های مختلف و منتقد از گروه‌های مذهبی تا گروه‌های چپی و مارکسیستی و کمونیستی که بعضاً از خارج حمایت می‌شدند را شامل می‌شد. گذشته از این افزایش قیمت جهانی نفت به دلیل ایجاد اوپک فشار را بر کشورهای خارجی افزایش داده آنها تمامی توان خود را برافروختن شعله دشمنی مردم با شاه قرار داده و از رادیو بی‌بی‌سی فارسی گرفته تا رادیو آمریکای فارسی مردم را تحریک می‌کردند همچنین افزایش درآمد ایران حاصل از گسترش فروش نفت و صنایع نفتی نیز به شاه ایران فرصت داده بود طرح‌های فرهنگی با هزینه بالا مانند جشنهای دوهزار و پانصد ساله را اجرا کند که موجب انتقاد مردم و گروه‌های سیاسی ایران می‌شد گرچه شاه هدفش از اجرای این جشن‌ها شناساندن چهره‌ای مثبت از ایران و جذب سرمایه‌های خارجی عنوان می‌کرد اما این مسئله نمی‌توانست جلوی انتقادات را بگیرد، هم‌زمان با این اتفاقات شاه دو حزب سیاسی درون حکومت یعنی حزب ملّیّون و حزب مردم را منحل شده اعلام کرد و یک حزب رسمی به نام حزب رستاخیز را ایجاد کرد. پس از شدت گرفتن اعتراضات مردمی در کشور، شاه و همسرش ایران را در ۲۶ دی ماه ۱۳۵۷ ترک کردند.
محمدرضا پهلوی پس از ترک کشور به دنبال درمان پزشکی در مصر، مکزیک، ایالات متحده و پاناما بود و سرانجام در ۵ مرداد ۱۳۵۹ زمانی که با خانواده‌اش در مصر بود به عنوان مهمان انور سادات در قاهره درگذشت. پس از وی، پسرش شاهزاده رضا پهلوی به‌طور غیررسمی وارث سلسله پهلوی می‌باشد. رضا پهلوی و همسرش در ایالات متحده در پوتوماک، مریلند با سه دخترش زندگی می‌کنند.
تبارنامه دودمان پهلوی
مجله «پیام بهارستان» متعلق به مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، سندی به‌دست آمده از کتابی متعلق به شیخ آقابزرگ تهرانی را در سال ۱۳۸۸ انتشار داد که تبارنامه رضا شاه را بیان می‌کرد. این سند توسط فهرست‌نگار مجلس شورای اسلامی سید محمد منصور طباطبایی اولین بار به‌دست آمد. شیخ آقابزرگ تهرانی صاحب دانشنامه الذریعه و از بزرگ‌ترین کتابشناسان ایران بوده‌است. در این شجره نامه که به زبان عربی نگاشته شده، نویسنده، پدر ملاعباسعلی و مرادعلی سلطان را که پدر بزرگ رضاشاه است با عبارت «... السوادکوهی» نام می‌برد. پس از «... السوادکوهی» که نام کوچک آن ذکر نشده‌است به دو فرزندش اشاره شد. ملاعباس علی که اعتمادالسلطنه از او با عنوان «آخوند ملا عباسعلی سوادکوهی آلاشتی» نام می‌برد و از علمای عهد آقا محمد خان بود که در اوایل عصر فتحعلی شاه فوت کرد و مرادعلی سلطان که از سرکردگان نظامی بود در جنگ هرات کشته شد. از فرزندان او چراغعلی خان است که در کتابچه جمع و خرج مازندران در سال ۱۳۱۶ قمری (۱۲۷۷ خورشیدی) با عنوان «چراغعلی خان سوادکوهی» آمده‌است و دیگری پدر رضاشاه عباسعلی داداش‌بیگ است. از دیگر افراد سرشناس این شجره نامه امیر اکرم است که در دوران مشروطیت به سالار حشمت ملقب بود و پس از کودتای ۳ حوت ۱۲۹۹ به امیر اکرم ملقب شد و چون نوه عموی رضاخان سردار سپه بود، حکمران مازندران شد. در دوران سلطنت رضاشاه مدتی پیشکار ولیعهد بود و در سال ۱۳۰۹ خورشیدی فوت کرد. سالار حشمت و برادرش ابوالحسن خان صمصام در دوران مظفری و عصر مشروطه از سران فوج سوادکوه بودند. پدربزرگ رضا شاه، مراد علی خان سلطان نام داشته که در جنگ هرات (افغانستان) حضور داشته و بنا به نوشتار کتاب «آلاشت، زادگاه اعلیحضرت رضاشاه کبیر» در آن جنگ از خودش رشادت و شجاعت به خرج داده‌است.
بنا به کتاب «آلاشت، زادگاه اعلیحضرت رضاشاه کبیر» از انتشارات وزارت فرهنگ و هنر پهلوی دوم نوشته هوشنگ پورکریم و ساده‌نویسی زیر نظر شورای نویسندگان مرکز انتشارات آموزشی که به مناسبت جشن فرهنگ و هنر در آبان ماه ۱۳۴۸ در تهران به چاپ رسید، اجداد رضا شاه قبل از مراد علی خان سلطان عبارتند از: در صفحه ۲۶ از کتاب «آلاشت، زادگاه اعلیحضرت رضاشاه کبیر» دربارهٔ علت پسوند «پهلوان» در نام پدران رضاشاه پهلوی، با ارائه تصویری از کشتی محلی مازندران توضیح اینچنین آورده شده‌است: «در قدیم کسانی را پهلوان می‌نامیدند که شجاعت و رشادت داشتند و در کشتی پیروز می‌شدند. کسانی که هر سال در مراسم کشتی‌گیری پیروز می‌شدند، لقب پهلوان می‌گرفتند. مازندرانی‌ها و از جمله مردم دهکده‌های سوادکوه هر سال و در یک روز معین در جایی جمع می‌شدند و با بر پا کردن مراسم کشتی گرفتن، پهلوان خود را انتخاب می‌کردند. هنوز هم در سوادکوه چنین مراسمی برگزار می‌شود».
رضا پهلوی هفتمین پسر عباسعلی بیگ، یاور (سرگرد) در فوج سوادکوه، بود که از همسر چهارم او به نام «نوش آفرین» در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ (خورشیدی) در آلاشت از توابع سوادکوه مازندران به دنیا آمد. پدرش چند روزی پس از به دنیا آمدن او درگذشت و مادرش با فرزند بیمار خود رضا راهی تهران شد. محمد رضا پهلوی در کتاب مأموریت برای وطنم اینچنین آورده‌است: «پدرم در سال ۱۲۵۶ در استان مازندران که نزدیک بحر خزر است، پا به عرصه وجود گذاشت. او بر خلاف پادشاهان قاجار که چنان‌که گفتم از نژاد ترک بودند، از خانواده‌ای اصیل ایرانی بود و پدر و جدش در ارتش ایران با سمت افسری خدمت کرده بودند. جد او در یکی از جنگ‌های ایران و افغانستان از خود شجاعت و رشادت مخصوصی نشان داده و پدرش فرماندهی هنگی را که در استان مازندران ساخلو داشت، عهده‌دار بود .»
سال ۱۲۷۵ خورشیدی پس از کشته شدن ناصرالدین‌شاه قاجار، فوج سوادکوه برای نگاهبانی از سفارتخانه و مراکز دولتی به تهران فراخوانده شد. وی در دوران خدمت در قزاقخانه مدتی نگهبان سفارت آلمان در تهران بود. امضای تغییر شیفت روزانه وی هنوز در این محل نگهداری می‌شود. سپس به سرگروهبانی محافظین بانک استقراضی روسیه در مشهد و پس از چندی به وکیل‌باشی (گروهبان تا استوار) گروهان شصت تیر منصوب شد. در این دوره رضاخان به دلیل استفاده از یکی از معدود مسلسل‌های ماکسیم آن زمان، به «رضا ماکسیم» معروف شد. در سال ۱۲۸۸ خورشیدی، همراه با سواران بختیاری و ارامنه برای خواباندن شورش‌ها و قیام‌های محلی به زنجان و اردبیل اعزام شد و در جنگ با قوای ارشدالدوله از خود رشادت نشان داد. سپس با درجه یاوری (ستوانی) به فرماندهی دسته تیرانداز و در سال ۱۲۹۷ خورشیدی به فرماندهی آتریاد (تیپ) همدان منصوب شد.
او در این سمت علیه فرمانده بریگاد یعنی سرهنگ کلرژه کودتایی را به فرماندهی استاروسلسکی، معاون وی با موفقیت اجرا نمود. اجرای این کودتا با هماهنگی احمدشاه توسط رضاخان به کودتای اول رضاخان نیز معروف است. در اثر این کودتا، کلرژه به روسیه بازگشت و استاروسلسکی فرمانده بریگاد قزاق در ایران شد. او مدت‌ها بعد با مریم سوادکوهی دختر عموی خود ازدواج کرد و صاحب دختری به نام فاطمه (همدم‌السلطنه) شد.
همسرش چندی بعد درگذشت و او در سال ۱۲۹۵ با تاج‌الملوک آیرملو دختر یاور آیرملو ازدواج کرد که برای او چهار فرزند به نام‌های شمس پهلوی، محمدرضا پهلوی، اشرف پهلوی و علیرضا پهلوی به دنیا آورد. رضا از آن پس مدارج ترقی را با نشان دادن شجاعت و لیاقت نظامی خود طی کرد و به دریافت عنوان خانی، درجه افسری نایل آمد و به درجهٔ میرپنج در بریگاد قزاق رسید.
در پی گفتگوها و هماهنگی‌های انجام شده میان سید ضیاءالدین طباطبائی (مدیر روزنامه رعد) و رضاخان از یک سو و ژنرال آیرونساید با رضاخان از سوی دیگر، در روز سوم اسفند سال ۱۲۹۹، کودتایی نظامی ترتیب داده شد که پس از این کودتا او به تدریج به وزارت جنگ و ریاست‌الوزرایی و در نهایت پادشاهی رسید. با تشکیل مجلس مؤسسان در آبان ۱۳۰۴ سلطنت رضاشاه پهلوی رسمیت یافت. در این هنگام رضاشاه همسر دیگری به نام توران امیرسلیمانی اختیار کرد و از او صاحب یک فرزند به نام غلامرضا پهلوی شد. او پس از جدایی از ملکه توران، همسر دیگری به نام عصمت دولتشاهی اختیار کرد که چند فرزند برای او به دنیا آورد: عبدالرضا -احمدرضا - محمودرضا - فاطمه و حمیدرضا.
رضاشاه ۱۶ سال سلطنت کرد و عاقبت پس از اشغال کشور توسط قوای بیگانه در ۳ شهریور ۱۳۲۰ ناچار به کناره‌گیری از سلطنت و ترک کشور شد و در سال ۱۳۲۳ در ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی درگذشت.
گابریل فانتی
گابریل فانتی (Gabriele Fanti؛ زادهٔ April 22, 2000) بازیکن فوتبال است.
هیتک (دلگان)
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۴۰۰ جمعیت این روستا ۱۰۴۳ نفر (۲۰۶ خانوار) بوده‌است.
دانیسکو
دانیسکو (Danisco) شرکت صنایع شیمیایی دانمارکی است، که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد.
قره‌قباق سفلی
قره‌قباق سفلی روستایی است که در استان اردبیل، شهرستان پارس‌آباد، بخش اصلاندوز، دهستان اصلاندوز قرار دارد.
بورونسکی
بورونسکی (به لاتین: Boronsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در سرزمین آلتای واقع شده‌است.
او.پی. مالوترا
'''او. پی. مالوترا''' (O. P. Malhotra) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
قره‌قباق سفلی
جمعیت
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این روستا ۸۰۷ نفر با ۱۷۵ خانوار بوده‌است.
او.پی. مالوترا
وی به‌همراه تیم ملی هاکی روی چمن مردان هند به مقام قهرمانی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ دست پیدا کرده‌است.
مانوئلا مالیوا
مانوئلا مالیوا (Мануела Георгиева Малеева؛ زاده ) یک تنیس‌باز ارمنی‌تبار اهل بلغارستان است. وی دختر یولیا بربریان-مالیوا تنیس‌باز بازنشسته اهل بلغارستان است.
سن-فرانسوا-دو-لیل-دورلئان، کبک
سن-فرانسوا-دو-لیل-دورلئان شهری در منطقه شهری لیل-دورلئان ناحیه کاپیتل-ناسیونال در استان کبک کانادا است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ این شهر ۵۲۸ نفر جمعیت داشته‌است و مساحت آن ۳۰٫۷۶ کیلومتر مربع است.
اورچرد، آیووا
اورچرد شهری در ایالت آیووا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۷۱ نفر بوده‌است.
مرد آهنی ۲ (بازی ویدئویی)
«مرد آهنی ۲» (Iron Man 2) یک بازی ویدئویی در سبک بازی اکشن است که توسط سگا و در سال ۲۰۱۰ و در پلت‌فرم‌های نینتندو دی‌اس، وی، اکس‌باکس ۳۶۰، پلی‌استیشن ۳، و پلی‌استیشن همراه منتشر شده‌است.
دانشگاه فنی کارادنیز
دانشگاه فنی کارادنیز (Karadeniz Teknik Üniversitesi یا KTÜ) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در ترابزون، در منطقه دریای سیاه ترکیه است. این دانشگاه در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد و چهارمین دانشگاه ترکیه از نظر قدمت است. دانشگاه فنی کارادنیز یک مؤسسه دانشگاهی دولتی مشمول قانون شماره ۲۵۴۷ آموزش عالی در ترکیه است. عمدتاً توسط بودجه دولتی اختصاص داده شده توسط پارلمان ترکیه اداره می‌شود.
این دانشگاه دارای ۸۰ بخش، ۱۲ دانشکده و ۶ دانشکده تحصیلات تکمیلی است. دانشگاه فنی کارادنیز با ۲۱۵۹ پرسنل آموزشی و ۳۱۸۵۸ دانشجو یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های ترکیه است.
یواس نیوز اند ورلد ریپورت در رتبه‌بندی بهترین دانشگاه‌های جهانی، دانشگاه فنی کارادنیز را ۱۱۰۰ در جهان و ۵۷۴ را در حوزه موضوعی «مهندسی» در سال ۲۰۱۹ رتبه‌بندی کرده‌است.
چاه خدابخش (دلگان)
چاه خدابخش روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲٬۰۴۳ نفر (۴۸۲خانوار) بوده‌است.
میندوگاس گریشکونیس
میندوگاس گریشکونیس (Mindaugas Griškonis؛ زادهٔ ۱۷ ژانویه ۱۹۸۶) قایقران روئینگ اهل لیتوانی است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
آمبو
آمبو (Ambu) شرکت مراقبت سلامت دانمارکی است، که در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد.
قشلاق احمدی
قشلاق احمدی، روستایی در دهستان اصلاندوز غربی بخش مرکزی شهرستان اصلاندوز در استان اردبیل ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۸۸ نفر (۱۱۴ خانوار) بوده‌است.
رگن (ناحیه)
رگن یک ناحیه در آلمان است که در باواریای سفلی واقع شده‌است. رگن ۸۲٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
کاپیتان آمریکا: نخستین انتقام‌جو (موسیقی متن)
«کاپیتان آمریکا: نخستین انتقام‌جو» آلبومی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا آلن سیلوستری است که در سال ۲۰۱۱ میلادی منتشر شد. این آلبوم موسیقی متن فیلمی به همین نام است.
کلیسای پروتستان اعتراف آگسبورگ در اتریش
قرن ۱۶ و ۱۷
نوشته‌های مارتین لوتر در سال ۱۵۲۰ میلادی در قسمتی از قلمروی اتریش به ویژه در وین و وروتسواف که جزو امپراتوری روم شرقی ملت آلمانی محسوب می‌شد دوباره چاپ شد. در سال ۱۵۲۴ اولین شهید پروتستان به نام کاسپار تائوبر در اتریش اعدام شد. اگر چه صلح مذهبی آگسبورگ در سال ۱۵۵۵ اصل آزادی مذهب را اعطا کرد، اما در عمل تنها در جاهایی قابل اجرا بود که حاکمیت اصلاحات وجود داشت. علی‌رغم چندین تقاضانامه از جانب اشراف اتریش و شهرهای مستقل، مبارزه با اصلاحات در سرزمین‌های موروثی تشدید شد.
از سال ۱۶۰۰ به‌طور سیستماتیک کتاب سوزاندن به اجرا درآمد و متن‌های لوتری می‌بایستی از سایر قسمت‌های امپراتوری قاچاق می‌شدند. ساکنان مجبور بودند که با جریمه مالی به عبادت کاتولیک بپردازند و این موجب موج مهاجرت شد. پس از جنگ صلیبی شمال اتریش در سال ۱۶۲۶ فعالیت کلیساگراییه رسمی، عملاً متوقف شد. تعالیم انجیل به‌صورت جنبش زیر زمینی تحت فشار قرار گرفت؛ آن زمانی بود که جنبش پروتستانتیک مخفیانه، تبعیدشدگان سالزبورگ و اخراج حکام به شهر دیگر شکل گرفت.
قرن ۱۸ و ۱۹
در زمان ژوزف دوم، از اکتبر ۱۷۸۱ حق امکان ثبت برای تأسیس اعضای پروتستان آگسبورگی و اعترافی هلوتی امکان‌پذیر شد که به عنوان حد پایین‌تر یعنی ۱۰۰ خانواده به‌شمار می‌رفتند. عبادت گاه‌ها مجاز به داشتن برج نبودند. بین سال‌های ۱۷۸۱ و ۱۷۸۵، ۴۸ انجمن تأسیس در اتریش تأسیس شد. جوامع ساعت اول شامل Ramsau am Dachstein، Bad Goisern، Gosau، Wels و Wien بودند. در اواخر سال ۱۷۸۵، بیش از ۱۰۷٬۰۰۰ نفر به عنوان «پروتستان» در آن زمان به عضویت در آمدند.
در قرن نوزدهم، کلیسای پروتستان در اتریش توانست همچنان به ایجاد مدارس، کلیساها و بیمارستان‌ها ادامه دهد. از سال ۱۸۴۸، حق نقش اقلیتی برای کلیساهای پروتستان وجود داشت. توسط امپراتور فرانتس ژوسف در ۸. آوریل ۱۸۶۱ مجوز پروتستان صادر شد. برای اولین بار کلیسای پروتستان با این قانون برابری نسبی قانونی بدست آورد. ساختار کلیسا در چهار مرحله تنظیم شد: کلیسا، ارشدیت، اعضای فوق‌العاده و اعضای عادی.
قرن ۲۰
پس از فروپاشی حکومت سلطنتی در سال ۱۹۱۸، می باستی کلیسای «قدیمی» پروتستان در اتریش در میان کشورهای جانشین تقسیم شود. به همین دلیل، امروزه کلیساهای مختلفی تحت عنوان آ.ب. نامیده می‌شوند. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ کلیساها به دلیل مستقل شدن اتریش به کلیسای انجیلی آلمان پیوستند.
مناطقی با جمعیت انبوهی از اعضای لوتری پروتستان در بورگنلند (به ویژه در منطقه اوربروارت)، در مرکز کرنتن، در Steirisches Ennstal و در سالزکامرگوت وجود دارد.
جوامع با اکثریت انجیلی (سرشماری ۲۰۰۱):
سازماندهی کلیسا
هر یک از اعضا نزدیک به ۲۰۰ نفر برای مدت شش سال انتخابات نمایندگان را برگزار می‌کنند. کشیش یا کشیشان کلیسا وابسته به انتخاب اعضای شورای کلیسا هستند. وظایف شورای عبارتند از انتخاب نماینده‌های تصمیم‌گیری اعضا از میان آنها و حسابرس، و همچنین تصویب بودجه و حساب‌های مالی کلیسا.
نمایندگان تصمیم گیرنده توسط شورای کلیسا انتخاب می‌شوند، کشیش‌ها به‌طور خودکار به آنها تعلق دارند. نقش نمایندگان تصمیم گیرنده علاوه بر کارهای دیگر اداره کلیسا هم است؛ به عنوان مثال، بودجه و برگزاری انتخابات. نمایندگان حتی جانشین‌ها را هم انتخاب می‌کنند.
نقش کشیش همراه با هیئت امنا (توسط نمایندگان انتخاب شده) هدایت معنوی کلیسا است.
اعضای کلیسا خود کشیش کلیسا اشان را انتخاب می‌کنند. در اغلب کلیساها یک کشیش حضور دارد و در کلیساهای بزرگ کشیش‌های بیشتری نیز وجود دارند.