cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سم‌شناسی
سم‌شناسی نانوذرات
مطالعه سمیت نانومواد است؛ به دلیل اثرات سایز کوانتومی و مساحت سطح بالا نسبت به حجم، نانومواد، دارای خواص بی‌نظیری در مقایسه با ذرات بزرگ‌تر هستند. سم‌شناسی نانوذرات در ارتباط با مطالعه و کاربرد سمیت نانومواد است؛ این مواد اگرچه هنگامی که از مواد خنثایی مانند طلا ساخته شده باشند، در مقیاس نانومتر، بسیار فعال هستند. مطالعات سم‌شناختی در پی آن است که مشخص کند چگونه و تا چه میزان، این خواص، تهدیدی برای محیط‌زیست و دیگران هستند
محمدمهدی فولادوند
ترجمه‌ها
محمدمهدی فولادوند رباعیات خیام را از فارسی به فرانسه ترجمه کرده‌است. محمدجواد کمالی در کتاب «کتابشناسی ادبیات فارسی در زبان فرانسه» علاوه بر درج اطلاعات مربوط به چاپ‌های مختلف این ترجمه، نمونه‌هایی از ترجمهٔ او را در کنار ترجمه‌های مترجمان فرانسوی از رباعیات خیام آورده است. برخی از دیگر ترجمه‌های فولادوند عبارت‌اند از: قرآن، نهج‌البلاغه، اقتصادنا محمدباقر صدر و المنقذ من الضلال (رهایی از گمراهی) غزالی به زبان فارسی. وی همچنین مترجم دعای کمیل به فرانسه است.
سم‌شناسی
تاریخچه سم‌شناسی نانوذرات
در سال ۲۰۰۴ میلادی دونالدسون و همکارانش نظریه جدیدی را به جهان سم‌شناسی معرفی کردند: ذرات در اندازه نانو، رفتارشان نسبت به ذرات مشابه دانه‌درشت‌تر به حدی متفاوت است که زیرگروه جدیدی از علم سم‌شناسی را باید به بررسی آن‌ها اختصاص داد. آنان نام این زیرگروه را «سم‌شناسی نانومواد» گذاشتند؛ این نام در سال بعد، در پژوهش‌های اوبردورستر و همکارانش در مقاله‌ای با نام «سم‌شناسی نانومواد؛ علمی نوظهور در نتیجه بررسی ذرات ریز» از حمایت بیشتری برخوردار شد. از زمان انتشار نخستین مقاله دونالدسون و همکارانش سم‌شناسی نانومواد به‌عنوان زمینه‌ای پژوهشی، جایگاه ویژه خود را به‌دست آورده‌است.
محمدمهدی فولادوند
ترجمه‌ها
از دیگر ترجمه‌های او می‌توان به مادام بواری اثر گوستاو فلوبر اشاره کرد.
تألیفات
* نخستین درس از زیباشناسی''
سم‌شناسی
تاریخچه سم‌شناسی نانوذرات
در سال ۲۰۰۴ انجمن سلطنتی و آکادمی سلطنتی مهندسی انگلستان گزارشی بسیار اثرگذار راجع به پیشرفت‌های آینده دربارهٔ فرصت‌ها و عدم اطمینان به زمینه‌های کاربردی فناوری نانو منتشر کردند؛ نگرانی اساسی‌ای که در این گزارش مطرح شده بود، مسئله نبود سندی دربارهٔ خطرهای نانوذرات و نانولوله‌ها برای سلامتی و بهداشت افراد بود که موجب ایجاد عدم اطمینان فراوانی نسبت به این فناوری شده‌است. فناوری نانو وابسته است به استفاده و کاربرد ویژگی‌های مربوط به اندازه مواد در مقیاس نانومتر که این ویژگی‌ها در برخی موارد، شامل نمایان‌شدن اثرهای کوانتومی مخصوص نانوذرات است.
نانوذرات می‌توانند رفتار بیولوژیکی بی‌نظیری از خود نشان دهند و حتی در زمانی که خصوصیات فیزیکی و شیمیایی نسبت به ذرات مشابه درشت‌تر، بی‌تغییر باقی می‌مانند نیز می‌توان چنین رفتار بیولوژیکی متفاوتی را مشاهده کرد؛ برای مثال، موادی هستند که اندازه ذره در مقیاس نانومتر، به آن، توانایی عبور یا امکان غلبه بر سدهایی را می‌دهد که برای درشت‌دانه‌تر، نفوذناپذیر هستند. بررسی‌های انجام‌شده-که بیانگر توانمندی نانوذرات در عبور از عصب بویایی و رسیدن به مغر جوندگان هستند، مثال بی‌نظیری از رفتارهایی بر پایه اندازه ذره است که پیش از این، برای ذرات دانه‌درشت‌تر مشاهده نشده بود؛ اما با درنظرگرفتن این فرض که بسیاری از فرایندهای بیولوژیکی در مقیاس نانو رخ می‌دهند، فرصت‌های فراوان دیگری برای نانوذرات مهندسی‌شده با اندازه دقیق، وجود دارد تا با عملکردهای طبیعی بیولوژیکی تداخل کنند.
محمدمهدی فولادوند
ویژگی‌های ترجمه
محمدعلی کوشا قرآن پژوه و منتقدِ ترجمه‌های ممتاز قرآن، ویژگی‌های ترجمه فولادوند را این گونه برمی شمارد:
تو می‌خندی
تو می‌خندی (Tu ridi) که با نام‌های دیگری چون کائوس ۲ و دو آدم‌ربایی هم شناخته می‌شود، یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی برادران تاویانی است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنتونیو آلبانیزه، سابرینا فریلی، لوکا زینگارتی، للو آرنا، نیکول گریمائودو و توری فرو اشاره کرد.
جمهوری دوم اسپانیا
جمهوری اسپانیا (به اسپانیایی: República Española)، معروف به جمهوری دوم اسپانیا (به اسپانیایی: Segunda República Española)، شکلی از دولت در اسپانیا از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹ بود. جمهوری در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱، پس از سپرده شدن حکومت توسط، آلفونسو سیزدهم به جمهوری خواهان تأسیس، و پس از تسلیم در جنگ داخلی اسپانیا به جناح شورشی که برای ایجاد دیکتاتوری نظامی تحت فرماندهی ژنرال فرانسیسکو فرانکو جنگیدند، در اول آوریل ۱۹۳۹ منحل شد.
پس از اعلام جمهوری، یک دولت موقت تا دسامبر ۱۹۳۱ تأسیس شد، زمانی که قانون اساسی ۱۹۳۱ تصویب شد، جمهوری مشروطه رسماً تأسیس شد. هنگامی که مجلس مؤسسان به وظیفه خود در تصویب قانون اساسی جدید عمل می‌کرد، و ترتیب برگزاری انتخابات منظم پارلمان را می‌داد این انتخابات به تعویق انداخت. با این حال، از ترس مخالفت روزافزون مردمی، اکثریت رادیکال و سوسیالیست انتخابات منظم را به تعویق انداختند و قدرت خود را برای دو سال دیگر طولانی کردند. در این مدت، دولت مانوئل آزانیا اصلاحات بی شماری را برای مدرن سازی کشور آغاز کرد. در سال ۱۹۳۲ کشیش‌هایی (که مسئول بعضی از مدارس در سراسر کشور بودند) توقیف شدند و تمام دارایی آنها مصادره شد. ارتش کوچک شد. زمین مالکان بزرگ مصادره شدند. قانون داخلی با پارلمان محلی و رئیس‌جمهور به کاتالونیا اعطا شد.
به زودی آزانیا با هر دو جناح راست و چپ درگیر شد. وی موفق به دریافت رای اعتماد شد، اما دو سوم کورتس رای ممتنع داد و رئیس‌جمهور نیکتو آلکالا زامورا در ۸ سپتامبر ۱۹۳۳ دستور استعفای آزانیا را صادر کرد. در انتخابات بعدی ۱۹۳۳ کنفدراسیون راست خودمختار اسپانیا (CEDA) پیروز شد. در مقابل پیروزی انتخاباتی CEDA، رئیس‌جمهور آلکالا زامورا از ترس رهبر آنان، گیل روبلس، از ترس سلطنت طلبان با کنفدراسیون راست خودمختار اسپانیا برای تشکیل دولت، خودداری کرد. درعوض او آلخاندرو لروکس از حزب جمهوری خواه رادیکال را به این کار دعوت کرد. کنفدراسیون راست خودمختار اسپانیا علیرغم کسب بیشترین رای، برای مدت یک سال از سمت‌های کابینه محروم شدند. پس از یک سال فشار شدید، سرانجام به اجبار، CEDA سه وزیر در سه وزارت به دست آوردند. (UGT (Glucuronosyltransferase و حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا مردم را به نام اتحاد کارگران به اعتصاب عمومی فراخواند اند. این شورش به یک قیام انقلابی خونین تبدیل شد و سعی در براندازی رژیم قانونی دمکراتیک داشت. انقلابیون کاملاً مسلح که موفق به در اختیار گرفتن کل استان آستوریاس شدند، مرتکب قتل‌های متعدد نیروهای پلیس، روحانیون و غیرنظامیان و تخریب بناهای مذهبی از جمله کلیساها، صومعه‌ها و بخشی از دانشگاه در ابیدو شدند. در مناطق اشغالی، اعتصاب کنندگان رسماً انقلاب پرولتری اعلام کردند و واحد پولی را لغو کردند. این شورش توسط نیروی دریایی اسپانیا و ارتش جمهوری خواه اسپانیا سرکوب شد (این گروه دوم با استفاده از نیروهای استعماری مور از اسپانیا مراکش)
دولت به رهبری حزب جمهوری خواه رادیکال در سال ۱۹۳۵ یک سری بحران‌ها را پشت سر گذاشت. رئیس‌جمهور آلکالا زامورا، که رابطه خصمانه ای با دولت داشت، تصمیم گرفت خواستار انتخابات جدید شود، و یک بار دیگر از از دعوت CEDA، حزب با بیشترین کرسی‌ها در مجلس برای تشکیل دولت خودداری کرد. جبهه مردمی در انتخابات عمومی ۱۹۳۶ با پیروزی اندک پیروز شد. توده‌های چپ انقلابی به خیابان‌ها ریختند و زندانیان را آزاد کردند. در سی و شش ساعت پس از انتخابات، شانزده نفر کشته شدند (بیشتر توسط مأموران پلیس که برای برقراری نظم یا مداخله در درگیری‌های خشونت‌آمیز اقدام می‌کردند) و سی و نه نفر به شدت زخمی شدند، در حالی که پنجاه کلیسا و هفتاد مرکز سیاسی محافظه کار مورد حمله قرار گرفتند یا به آتش کشیده شدند. قبل از پایان روند انتخابات، مانوئل آزانیا برای تشکیل دولت فراخوانده شد. او به زودی با بهره‌گیری از یک خلأ قانون اساسی مشروطه، جانشین زامورا به عنوان رئیس‌جمهور شد. راست‌ها گزینه پارلمانی را کنار گذاشتند و به جای کنترل آن، برای سرنگونی جمهوری توطئه کردند.
نارضایتی از حکم آزانیا توسط میگل د اونامونو، جمهوری خواه و یکی از معتبرترین روشنفکران اسپانیا ابراز شد، که در ژوئن ۱۹۳۶ به خبرنگاری که بیانیه خود را در ال آدلانتو منتشر کرد، گفت رئیس‌جمهور مانوئل آزانیا باید به عنوان یک عمل میهنی خودکشی کند. در ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ گروهی از Guardia de Asalto و سایر شبه نظامیان چپ به رهبری گارد مدنی، فرناندو کوندس، پس از تأیید وزیر کشور برای دستگیری غیرقانونی لیستی از اعضای پارلمان، به خانه رهبر مخالفان جناح راست خوزه کالو سوتلو رفتند و در ساعات اولیه ۱۳ ژوئیه و او را در یک کامیون پلیس به ضرب گلوله کشته‌است. این قتل کاتالیزوری برای شورش قدرتمند به رهبری ژنرال امیلیو مولا به یک فراهم آورد. سه روز بعد (۱۷ ژوئیه) کودتای کم و بیش همان‌طور که برنامه‌ریزی شده بود، با یک قیام ارتش در مراکش اسپانیا آغاز شد، و سپس به چندین منطقه از کشور گسترش یافت. شورشیان نظامی قصد داشتند بلافاصله قدرت را به دست بگیرند، اما این قیام با مقاومت جدی روبرو شد و مناطق زیادی از اسپانیا، از جمله بیشتر شهرهای اصلی، به جمهوری اسپانیا وفادار ماندند. در نتیجه، تقریباً نیم میلیون نفر در جنگ پس از آن جان خود را از دست می‌دهند.
در طول جنگ داخلی اسپانیا، سه دولت وجود داشت. نخست‌وزیر توسط جمهوری خواه چپ خوزه جیرال (از ژوئیه تا سپتامبر ۱۹۳۶) هدایت شد. با این وجود، انقلابی عمدتاً مبتنی بر اصول سوسیالیستی، آنارشیستی و کمونیستی آزادیخواهانه در داخل جمهوری بود که موجب تضعیف حاکمیت جمهوری شد. دولت دوم توسط سوسیالیست فرانسیسکو لارگو کابالرو از اتحادیه کارگری اتحادیه کارگران عمومی (UGT) هدایت می‌شد. UGT، به همراه اتحادیهٔ ملی کار دل تراباجو (CNT)، نیروهای اصلی انقلاب اجتماعی فوق‌الذکر بودند. دولت سوم توسط سوسیالیست خوان نگرین هدایت می‌شد، که جمهوری را تا کودتای نظامی سیگیسموند کاسادو هدایت می‌کرد، که به مقاومت جمهوری پایان داد و در نهایت منجر به پیروزی ملی گرایان شد، که تحت حاکمیت فرانسیسکو فرانکو دیکتاتوری نظامی، معروف به فرانکویست اسپانیا. ایجاد کردند
دولت جمهوری خواه در تبعید زنده ماند و تا سال ۱۹۷۶ سفارت خود را در مکزیکو سیتی حفظ کرد. پس از برقراری مجدد دموکراسی در اسپانیا، دولت به‌طور رسمی در سال بعد منحل شد.
دوره دوسالانه اصلاح طلبان ۱۹۳۱–۱۹۳۳
در ۲۸ ژانویه ۱۹۳۰، دیکتاتوری نظامی ژنرال میگوئل پریمو دو ریورا (که از سپتامبر ۱۹۲۳ قدرت را در دست داشت) سرنگون شد. این امر باعث شد جناح‌های مختلف جمهوری از طیف گسترده در زمینه‌ها گوناگون (از جمله محافظه کاران قدیمی، سوسیالیست‌ها و ناسیونالیست‌های کاتالان) به هم پیوستند. پیمان سن سباستین کلید انتقال از سلطنت به جمهوری بود. جمهوری خواهان از هر گرایشی در سرنگونی سلطنت و تأسیس جمهوری به پیمان سن سباستین پایبند بودند. احیای سلطنت دودمان بوربون توسط بخشهای زیادی از مردم که به شدت مخالف پادشاه بودند، رد شد. این پیمان که به امضای نمایندگان نیروهای اصلی جمهوری خواه رسیده بود، اجازه یک کارزار سیاسی ضد سلطنتی را می‌داد. انتخابات شهرداری ۱۲ آوریل ۱۹۳۱ منجر به پیروزی چشمگیر جمهوری خواهان شد. دو روز بعد، جمهوری دوم اعلام شد و پادشاه آلفونسو سیزدهم به تبعید رفت. عزیمت پادشاه به دولت موقت جمهوری تحت نظر نیکتو آلکالا زامورا منجر شد. در ۱۱ مه کلیساها و موسسات کاتولیک در شهرهایی مانند مادرید و سویا به آتش کشیده شدند.
قانون اساسی ۱۹۳۱
بخش قانونگذاری به یک دفتر به نام مجلس نمایندگان اسپانیا تغییر کرد. قانون اساسی رویه‌های قانونی ملی شدن خدمات عمومی و زمین، بانک‌ها و راه‌آهن را تعیین کرد. قانون اساسی به‌طور کلی از آزادی‌های مدنی و نمایندگی برخوردار بوده‌است.
قانون اساسی جمهوری همچنین نمادهای ملی کشور را تغییر داد. سرود ریگو به عنوان سرود ملی تأسیس شد و سه رنگ با سه زمینه افقی قرمز-زرد-بنفش، پرچم جدید اسپانیا شد. طبق قانون اساسی جدید، تمام مناطق اسپانیا حق خودمختاری داشتند. کاتالونیا (۱۹۳۲)، باسک (۱۹۳۶) و گالیسیا (اگرچه اساسنامه خودمختاری گالیسیا به دلیل جنگ نمی‌توانست به اجرا درآید)، آراگون، اندلس و والنسیا قبل از بروز جنگ داخلی از این حق استفاده کردند. قانون اساسی طیف گسترده‌ای از آزادی‌های مدنی را تضمین می‌کرد، اما با اعتقادات اصلی محافظه کار راست، که ریشه در مناطق روستایی داشت، و خواسته‌های سلسله مراتب کلیسای کاتولیک روم، که از مدارس و یارانه‌های عمومی محروم بود، مخالف بود.
قانون اساسی ۱۹۳۱ از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹ به‌طور رسمی لازم الاجرا بود. در تابستان ۱۹۳۶، پس از آغاز جنگ داخلی اسپانیا، پس از اینکه اقتدار جمهوری در بسیاری از نقاط توسط سوسیالیست‌های انقلابی و آنارشیست‌های یک طرف و فاشیست‌ها از طرف دیگر از بین رفت، بی‌اهمیت شد.
دولت آزانیا
هنگامی که مجلس مؤسسان به وظیفه خود در تصویب قانون اساسی جدید عمل می‌کرد، و ترتیب برگزاری انتخابات منظم پارلمان را می‌داد. رادیکال‌ها و اکثریت سوسیالیست از ترس افزایش مخالفت مردمی ، انتخابات منظم را به تعویق انداختند، بنابراین قدرت خود را برای دو سال دیگر طولانی کردند. به این ترتیب دولت جمهوری مانوئل آزانیا اصلاحات زیادی را در زمینه «مدرنیزه کردن» کشور آغاز کرد.
در سال ۱۹۳۲ کشیش‌هایی که مسئول بهترین مدارس در سراسر کشور بودند، توقیف شدند و تمام دارایی آنها مصادره شد. ارتش کوچیکتر شد. املاک بزرگ مالکان مصادره شدند. قانون داخلی با پارلمان محلی و رئیس‌جمهور به کاتالونیا اعطا شد. کلیساهای کاتولیک در شهرهای بزرگ در سال ۱۹۳۲ دوباره مورد آتش‌سوزی قرار گرفتند و در همان سال یک اقدام اعتصابی انقلابی در مالاگا مشاهده شد. یک کلیسای کاتولیک در ساراگوسا در سال ۱۹۳۳ به آتش کشیده شد.
در نوامبر ۱۹۳۲، میگل دو اونامونو، یکی از معتبرترین روشنفکران اسپانیایی، رئیس دانشگاه سالامانکا، خود جمهوری خواه، علناً صدای اعتراض خود را به بلند کرد. وی در سخنرانی خود در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۲، در مادرید آتنئو، اعتراض کرد: "حتی تفتیش عقاید با تضمین‌های قانونی محدود شده بود. اما در حال حاضر ما چیزی بدتر از آن داریم: یک نیروی پلیس که فقط مبتنی بر احساس عمومی، وحشت و در مورد اختراعات خطرات موجود برای پوشاندن این قانون فراتر قانون "
در سال ۱۹۳۳، کلیه مجامع مذهبی باقیمانده مجبور به پرداخت مالیات و ممنوعیت فعالیتهای تجاری و آموزشی بودند. این ممنوعیت با شدت پلیس و خشونت گسترده اوباش اجباری شد.
دوره ۱۹۳۳–۱۹۳۵ و قیام معدنچیان
کنفدراسیون راست خودمختار اسپانیا (CEDA) رای اکثریت در انتخابات ۱۹۳۳ توسط به دست آمد. در مقابل پیروزی انتخاباتی CEDA، رئیس‌جمهور نیکتو آلکالا زامورا از دعوت رهبر آنان، گیل روبلز، برای تشکیل دولت خودداری کرد. درعوض او آلخاندرو لروکس از حزب جمهوری خواه رادیکال را به این کار دعوت کرد. علیرغم کسب بیشترین آرا توسط CEDA، اما آنان برای مدت نزدیک به یک سال از کابینه کنارگذاشته شدند. پس از یک سال فشار شدید، سرانجام CEDA، بزرگترین حزب در کنگره، به سه وزارت خانه رسید. با این وجود ورود CEDA در دولت، اگرچه در یک دموکراسی پارلمانی طبیعی بود، اما چپ‌ها به خوبی قبول نکردند. سوسیالیست‌ها شورشی را به راه انداختند که برای آن ۹ ماه آماده بودند. اعتصاب عمومی توسط (UGT (Glucuronosyltransferase و حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا به نام اتحاد کارگران انجام شد. مسئله این بود که جمهوری خواهان چپ جمهوری را نه با دموکراسی یا قانون اساسی بلکه با مجموعه خاصی از سیاست‌ها و سیاستمداران چپ می‌شناختند و هرگونه انحراف، حتی اگر دموکراتیک باشد، خیانت آمیز تلقی می‌شد. گنجاندن سه وزیر CEDA در دولتی که از ۱ اکتبر ۱۹۳۴ کار خود را آغاز کرد، به یک شورش در کل کشور منجر شد. در «ایالت کاتالونیا» شورش توسط رهبر ملی‌گرای کاتالان، لوئیس کمپانیز اعلام شد، اما فقط ده ساعت به طول انجامید. علیرغم تلاش برای اعتصابات عمومی در مادرید، اعتصابات دوام نیاوردند. این امر باعث شد تا اعتصاب کنندگان آستوریاس به تنها بمانند. معدنچیان در آستوریاس، اوبیدو مرکز ایالت را اشغال کردند و مقامات و روحانیون را به قتل رساندند. ۵۸ ساختمان مذهبی شامل کلیساها، صومعه‌ها و بخشی از دانشگاه در اوییدو سوزانده و تخریب شدند. معدنچیان اقدام به اشغال چندین شهر دیگر، به ویژه مرکز بزرگ صنعتی لا فلگوئرا کردند و مجامع شهرها یا «کمیته‌های انقلابی» را برای اداره شهرهای تحت کنترل خود راه اندازی کردند. طی ده روز سی هزار کارگر برای نبرد بسیج شدند. شورشیان در مناطق اشغالی رسماً انقلاب پرولتری را اعلام کردند و پول ملی را لغو کردند. شوراهای انقلابی تأسیس شده توسط معدنچیان سعی در برقراری نظم بر مناطق تحت کنترل خود داشتند و رهبری میانه‌رو سوسیالیست رامون گونزالس پنیا و بلارمینو توماس اقداماتی را برای جلوگیری از خشونت انجام دادند. با این حال، تعدادی از کشیش‌ها، بازرگانان و نگهبانان دستگیر شده و توسط انقلابیون در میرس و سما اعدام شدند. این شورش به مدت دو هفته ادامه داشت تا اینکه توسط ارتش، به رهبری ژنرال ادواردو لوپز اوچوآ، در هم شکسته شد. این عمل به لوپز اوچوآ لقب «قصاب آستوریاس» را بخشید. شورشی دیگر توسط دولت خودمختار کاتالونیا، به رهبری رئیس‌جمهور آن، لوئیس کمپانیز، نیز سرکوب شد و به دنبال آن دستگیری‌ها و محاکمه‌های گسترده صورت گرفت.
با این شورش علیه اقتدار مشروع سیاسی مستقر، سوسیالیست‌ها انکار یکسانی از سیستم نهادی نماینده را نشان دادند که آنارشیست‌ها اعمال کرده بودند. سالوادور دو ماداریاگا، مورخ اسپانیایی، هوادار آزانیا، و مخالف سرسخت تبعیدی فرانسیسکو فرانکو، نویسنده یک بازتاب انتقادی شدید علیه مشارکت چپ در شورش است: "قیام ۱۹۳۴ قابل بخشش نیست. استدلال اینکه آقای گیل روبلس سعی در از بین بردن قانون اساسی برای ایجاد فاشیسم داشت، بلافاصله ریاکارانه و دروغ بود. با شورش ۱۹۳۴، چپ اسپانیایی حتی سایه اقتدار اخلاقی را برای محکوم کردن شورش ۱۹۳۶ از دست داد "
تعلیق اصلاحات ارضی که توسط دولت قبلی انجام شده بود، و شکست قیام معدنچیان آستوریاس، منجر به چرخش رادیکال تری از سوی احزاب چپ شد، به ویژه در PSOE (حزب سوسیالیست)، جایی که ایندالسیو پریتو معتدل جایش را به فرانسیسکو لارگو کابالیرو که طرفدار انقلاب سوسیالیستی بود، داد. در همان زمان، دخالت حزب دولت میانه‌رو در رسوایی استراپرلو آن را به شدت تضعیف کرد و اختلافات سیاسی راست و چپ را بیش از پیش دو قطبی کرد. این اختلافات در انتخابات ۱۹۳۶ آشکار شد.
انتخابات ۱۹۳۶
در ۷ ژانویه ۱۹۳۶ ، انتخابات جدید فراخوانده شد. علی‌رغم رقابت‌ها و اختلاف نظرهای قابل توجه، سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و جمهوری خواهان چپ‌گرای مستقر در کاتالان و مادرید تصمیم گرفتند با هم تحت عنوان جبهه مردمی همکاری کنند. جبهه مردمی در انتخابات ۱۶ فوریه با ۲۶۳ نماینده در برابر ۱۵۶ نماینده راست‌گرا، که در ائتلاف جبهه ملی با CEDA و سلطنت طلبان گروه‌بندی شده بودند، پیروز شد. احزاب میانه‌رو متوسط عملاً ناپدید شدند.
در سی و شش ساعت پس از انتخابات، شانزده نفر کشته شدند (بیشتر توسط مأموران پلیس که برای برقراری نظم یا مداخله در درگیری‌های خشونت‌آمیز اقدام می‌کردند) و سی و نه نفر به شدت زخمی شدند، در حالی که پنجاه کلیسا و هفتاد مرکز سیاسی محافظه کار مورد حمله قرار گرفتند یا به آتش کشیده شدند. راست‌ها در تمام سطوح کاملاً معتقد بودند که پیروز می‌شوند. تقریباً بلافاصله پس از مشخص شدن نتایج، گروهی از سلطنت طلبان از روبلز خواستند که کودتا کند اما او نپذیرفت. با این حال، او از نخست‌وزیر مانوئل پورتلا والادارس خواست تا قبل از حمله توده‌های انقلابی به خیابان‌ها، وضعیت جنگ را اعلام کند. فرانکو همچنین برای پیشنهاد اعلام حکومت نظامی و فراخوان از ارتش به والارداس نزدیک شد. این یک اقدام کودتایی نبود بلکه بیشتر یک «اقدام پلیس» شبیه آستوریاس بود، زیرا فرانکو معتقد بود که فضای پس از انتخابات می‌تواند خشونت‌آمیز باشد و در تلاش است که تهدید چپ را درک کند. والادارس قبل از تشکیل دولت جدیداستعفا داد، با این حال، جبهه مردمی، که اثری مؤثر در انتخابات به اثبات رسانده بود، به یک دولت جبهه مردمی تبدیل نشد. لارگو کابالیرو و سایر عناصر چپ سیاسی آماده همکاری با جمهوری خواهان نبودند، اگرچه آنها موافق حمایت از بسیاری از اصلاحات پیشنهادی بودند. مانوئل آزا دیاز برای تشکیل دولت قبل از پایان روند انتخابات فراخوانده شد و او با استفاده از یک خلاء قانون اساسی، خود را به جای زامورا را به عنوان رئیس‌جمهور جایگزین کرد: قانون اساسی به کورتس اجازه داد رئیس‌جمهور را پس از دو بار از سمت خود برکنار کند.
راست‌ها چنان واکنش نشان دادند که گویی کمونیست‌های رادیکال علی‌رغم ترکیب متوسط کابینه جدید کنترل را به دست گرفته‌اند، آنها از بیرون آمدن توده‌های انقلابی به خیابانها و آزادی زندانیان شوکه شدند. جناح راست گزینه پارلمان را کنار گذاشت و شروع به توطئه کرد که چگونه جمهوری را به بهترین شکل سرنگون کند، نه اینکه کنترل آن را به دست بگیرد.
فالانژ اسپانیایی با الهام از فاشیست، یک حزب ملی به رهبری خوزه آنتونیو پریمو ده ریورا، پسر دیکتاتور سابق، میگل پریمو دی ریورا، به. جود آوردند. اگرچه در انتخابات فقط ۰٫۷ درصد آرا را به دست آورد، اما تا ژوئیه ۱۹۳۶، فالانژ ۴۰ هزار عضو داشت.
این کشور به سرعت به هرج و مرج کشیده شد. حتی ایندالسیو پریتو سوسیالیست سرسخت در یک میتینگ حزب در کوئنکا، در ماه مه ۱۹۳۶، شکایت کرد: "ما هرگز شاهد چنین چشم‌انداز تلخ یا فروپاشی بزرگی در اسپانیا در این لحظه نبوده‌ایم.
ترورهای رهبران سیاسی و آغاز جنگ
در ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶، ستوان خوزه کاستیلو، یکی از اعضای مهم سازمان ضد فاشیست نظامی توسط افراد مسلح فالانژیست مورد اصابت گلوله قرار گرفت.
در پاسخ، گروهی از گاردیا د آسالتو و سایر شبه نظامیان چپ به رهبری گارد مدنی فرناندو کوندس، پس از تأیید وزیر کشور برای دستگیری غیرقانونی لیستی از اعضای پارلمان، به منزل رهبر مخالفان جناح راست خوزه کالوو سوتلو ریختند و در ساعات اولیه ۱۳ ژوئیه در یک مأموریت انتقام جویی. سوتلو دستگیر شد و بعداً در یک کامیون پلیس به ضرب گلوله کشته شد. جسد وی را در ورودی یکی از گورستان‌های شهر رها کردند. طبق تمام تحقیقات بعدی، عامل قتل یک فرد مسلح سوسیالیست، لوئیس کوئنکا، بود که به عنوان محافظ ایندالسیو پریتو شناخته می‌شد. کالو سوتلو یکی از برجسته‌ترین سلطنت طلبان اسپانیایی بود که با توصیف اقدامات دولت بلشویستی و آنارشیستی، ارتش را به مداخله تشویق می‌کرد و اظهار داشت که اگر «سیاستمداری وجود نداشته باشد» سربازان اسپانیایی کشور را از کمونیسم نجات می‌دهند.
راست گرایان برجسته دولت را مقصر ترور کالوو سوتلو می‌دانند. آنها ادعا کردند که مقامات به درستی تحقیق نکردند و افرادی را که در این قتل دست داشتند در حین سانسور و تعطیل کردن مرکز احزاب راست‌گرا و دستگیری اعضای حزب جناح راست به «اتهامات ناچیز» ارتقا دادند. این رویداد غالباً عامل اصلی دو قطبی سیاسی به وجود آمده در نظر گرفته می‌شود، فالانژ و سایر افراد راست‌گرا، از جمله خوان دو لا سیروا و افسران ارشد ارتش قبلاً برای ایجاد کودتای نظامی علیه دولت توطئه کرده بودند.
هنگامی که ضد فاشیست کاستیلو و ضد سوسیالیست کالوو سوتلو در همان روز در همان قبرستان مادرید به خاک سپرده شدند، درگیری بین گارد حمله پلیس و شبه نظامیان فاشیست در خیابان‌های اطراف آغاز شد که منجر به چهار کشته دیگر شد.
کشته شدن کالوو سوتلو با درگیری پلیس سوظن‌ها و واکنش‌های شدید راستگران مخالفان دولت را برانگیخت. اگرچه ژنرال‌های ملی‌گرا از قبل قصد قیام را داشتند، اما این رویداد یک توجیه کننده و توجیه عمومی برای کودتا بود. استنلی پین ادعا می‌کند که قبل از این وقایع، ایده شورش افسران ارتش علیه دولت ضعیف شده بود. مولا تخمین زده بود که تنها ۱۲٪ از افسران به‌طور قابل اعتماد از کودتا حمایت می‌کنند و در یک زمان فکر می‌کردند که از کشور فرار می‌کند زیرا او قبلاً مصالحه کرده‌است. با این حال، آدم‌ربایی و قتل سوتلو «توطئه لنگان» را به شورشی تبدیل کرد که می‌تواند باعث جنگ داخلی شود. پین به وتو احتمالی سوسیالیست‌های درون دولت اشاره می‌کند که قاتلانی را که از صفوف خود بیرون کشیده‌اند، محافظت کرده‌اند. قتل یک رهبر پارلمان توسط پلیس ایالت بی‌سابقه بود و این اعتقاد که دولت از بی‌طرفی و مؤثر بودن در وظایف خود منصرف شده‌است، بخشهای مهم حق پیوستن به شورش را تشویق می‌کند. چند ساعت پس از اطلاع از قتل و واکنش، فرانکو، که تا آن زمان درگیر توطئه‌ها نبوده‌است، تصمیم خود را در مورد شورش تغییر داده و پیامی را به مولا فرستاد تا تعهد قاطع خود را نشان دهد.
سه روز بعد (۱۷ ژوئیه) کودتای کم و بیش همان‌طور که برنامه‌ریزی شده بود، با یک قیام ارتش در مراکش اسپانیا آغاز شد، و سپس به چندین منطقه از کشور گسترش یافت.
این شورش به طرز چشمگیری خالی از ایدئولوژی خاصی بود. هدف اصلی خاتمه بخشیدن به بی نظمی هرج و مرج بود. برنامه مولا برای رژیم جدید به عنوان «دیکتاتوری جمهوری»، با الگوبرداری از پرتغال سالازار و به عنوان یک رژیم استبدادی نیمه کثرت گرا و نه یک دیکتاتوری فاشیست توتالیتر، تصور شد. دولت اولیه یک «دایرکتوری» کاملاً نظامی است که «یک دولت قوی و منظم» ایجاد می‌کند. ژنرال سانجورجو به دلیل محبوبیت و احترام زیاد در ارتش، رئیس این رژیم جدید خواهد بود، اگرچه موقعیت وی به دلیل عدم استعداد سیاسی تا حد زیادی نمادین است. قانون اساسی ۱۹۳۱ به حالت تعلیق درآمده و جایگزین آن «پارلمان موسسان» جدید خواهد شد که توسط یک منتخب تازه تصفیه شده سیاسی انتخاب می‌شود، که در مورد مسئله جمهوری در برابر سلطنت رأی می‌دهد. برخی عناصر لیبرال مانند جدایی کلیسا از دولت و همچنین آزادی دین باقی خواهد ماند. مسایل ارضی توسط کمیساران منطقه ای بر اساس مالکیت‌های کوچک حل می‌شود اما در برخی شرایط کشت جمعی مجاز است. قوانین قبل از فوریه ۱۹۳۶ مورد احترام قرار می‌گیرد. برای از بین بردن مخالفت با کودتا خشونت لازم است، اگرچه به نظر می‌رسد مولا جنایات گسترده و سرکوب را تصور نکرده‌است
جنگ داخلی
در ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۶، ژنرال فرانکو ارتش اسپانیا در آفریقا را از مراکش برای حمله به سرزمین اصلی هدایت کرد، در حالی که یک نیروی دیگر از شمال به فرماندهی ژنرال امیلیو مولا از ناوارا به سمت جنوب حرکت کرد. واحدهای نظامی همچنین برای در اختیار گرفتن موسسات دولتی در جای دیگری بسیج شدند. طولی نکشید که ارتش حرفه ای آفریقا مناطق جنوبی و غربی را تحت کنترل شورشیان در اختیار داشت. به منظور تحکیم رژیم آینده فرانکو، در هر قطعه از سرزمین «ملی گرایان» تصرف شده خونین پاکسازی شد. اگرچه هر دو طرف کمک نظامی خارجی دریافت کردند، کمکهایی که ایتالیای فاشیست، آلمان نازی (به عنوان بخشی از درگیری آلمان در جنگ داخلی اسپانیا) و پرتغال همسایه به شورشیان کردند، بسیار بیشتر و موثرتر از کمکهایی بود که جمهوریخواهان از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، مکزیک و داوطلبان تیپ‌های بین‌المللی. در حالی که قدرتهای فاشیست از صمیم قلب به مبارزات نظامی ژنرال فرانکو کمک می‌کردند، دولتهای فرانسه، انگلیس و دیگر قدرتهای اروپایی نگاه کردند و اجازه دادند نیروهای جمهوری خواه بمیرند، همان‌طور که اقدامات کمیته عدم مداخله نشان می‌دهد. انزوای بین‌المللی جمهوری اسپانیا که به نام بی‌طرفی تحمیل شد، در نهایت به نفع منافع قدرتهای محور آینده بود.
محاصره آلکازار در تولدو در اوایل جنگ، نقطه عطفی بود که شورشیان پس از محاصره طولانی پیروز شدند. جمهوری خواهان موفق شدند در مادرید، علی‌رغم حمله ملی گرایان در نوامبر ۱۹۳۶، و پس از آن حملات ناامید کننده علیه پایتخت در جاراما و گوادالاخارا را در سال ۱۹۳۷ ناامید کنند. به زودی، شورشیان شروع به فرسایش قلمرو خود کردند، مادرید را گرسنه کردند و به سرزمین‌های خود حمله کردند. مشرق شمال، از جمله کشور باسک، در اواخر سال ۱۹۳۷ سقوط کرد و اندکی پس از آن جبهه آراگون فرو ریخت. بمباران گرنیکا احتمالاً بدنام‌ترین رویداد جنگ بود و از نقاشی پیکاسو الهام گرفت. از آن به عنوان میدان آزمایش لژیون کاندور لوفت وافه آلمان استفاده شد. نبرد ابرو در ژوئیه - نوامبر ۱۹۳۸ آخرین تلاش ناامیدکننده جمهوری خواهان برای تغییر روند بود. وقتی این امر ناکام ماند و بارسلونا در اوایل سال ۱۹۳۹ به دست شورشیان افتاد، مشخص بود که جنگ به پایان رسیده‌است. جبهه‌های باقی مانده جمهوری خواه فرو ریخت و مادرید در مارس ۱۹۳۹ سقوط کرد.
لمور موشی بونگولاوا
لمور موشی بونگولاوا نام یک گونه از سرده لمورهای موشی است.
انجمن فیلارمونیک تهران
انجُمن فیلارمونیک تهران نام انجمنی است که در سال ۱۳۳۲ توسط چند تن از علاقه‌مندان به موسیقی کلاسیک با هدف ترویج موسیقی علمی و تشویق و راهنمایی دوستداران این موسیقی تأسیس شده‌است.
تاریخچه
انجمن فیلارمونیک تهران در سال ۱۳۳۲ اساسنامهٔ اولیهٔ انجمن نوشته شد و حسین علاء به عنوان رئیس افتخاری برگزیده شد. اعضای هیئت مدیره انجمن نیز عبارت بودند از: عبدالرضا نائینی (رئیس هیئت مدیره)، ابراهیم کاشانی (خزانه‌دار)، فؤاد روحانی (دبیر).
از سال ۱۳۴۲ انجمن فیلارمونیک تهران به ریاست فرح پهلوی برای پشتیبانی از ارکستر فیلارمونیک تهران به کار خود ادامه داد و صاحب پشتیبانی مالی و سازمانی شد. انجمن فیلارمونیک تهران نهادی بود غیرانتفاعی و مردمی و همه درآمدهای آن برای گسترش و همگانی‌کردن موسیقی علمی از راه سازمان دادن به کنسرت‌های ارکستر فیلارمونیک تهران استفاده می‌شد.
سیدی عمار (استان تیبازه)
سیدی عمار (استان تیبازه) یک شهرداری در الجزایر است که در استان تیپازه واقع شده‌است.
انجمن فیلارمونیک تهران
اهداف
انجمن فیلارمونیک تهران در تاریخ آغاز به کار، در سال ۱۳۳۲ کوشش کرد تا فعالیت‌های خود را برای آشنایی دوست‌داران هنر و جوانان و دانشجویان همواره گسترش دهد و برای رسیدن به این هدف، استفاده از برنامه‌های کنسرت ارکستر فیلارمونیک تهران را برای دوست‌داران این موسیقی، بسیار ساده و ارزان کرد.
فعالیت‌ها
فعالیت‌های انجمن فیلارمونیک ایران به‌ویژه کنسرت‌های ارکستر فیلارمونیک تهران مورد توجه دوست‌داران این موسیقی به ویژه دانشجویان قرار گرفت. انجمن برای ادامه فعالیت‌های هنری خود و پرداخت هزینه‌ها از عضوهای خود، حق عضویت دریافت می‌کرد که هرسال یرای هر نفر ۱۰۰۰ ریال، برای یک زوج ۱۸۰۰ ریال و برای دانشجویان ۳۰۰ ریال بود.
دریافت حق عضویت و درآمدهایی که با برگزاری کنسرت‌های ارکستر فیلارمونیک تهران به دست می‌آمد همه بر اساس تصمیم‌های هیئت مدیره برای برگزاری برنامه‌های هنری و کنسرت‌های دیگر استفاده می‌شد. انجمن کوشش می‌کرد که از هنرمندان پرآواره داخلی و خارجی برای برگزاری برنامه‌های خود استفاده‌کند.
در سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۵۶ فعالیت‌های ارکستر فیلارمونیک تهران به رهبری حشمت سنجری بیش ار پیش گسترده شد. در این مدت، تا زمان پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران انجمن فیلارمونیک تهران بیش از ۹۰۰ کنسرت در شهرهای مختلف ایران برگزار کرد. در این هنگام انجمن فیلارمونیک بیش از ۱۲۰۰ عضو داشت. ارکستر فیلارمونیک تهران با حضور موسیقی‌دانان، نوازندگان، رهبران و سولیست‌های مطرح جهانی، برنامه‌هایی را به اجرا گذاشت. هنرمندانی مانند یهودی منوهین، هربرت فون کارایان، زوبین مهتا و «ایزک اشترن» از آن جمله بودند.
انقلاب ۱۳۵۷ ایران
پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران بیشتر موسیقی‌دانان، ارکستر فیلارمونیک تهران را ترک کردند و فعالیت‌های انجمن پایان یافت.
در سال ۱۳۸۳ «مرسده بایگان» همسر «حشمت الله سنجری» و رئیس هیئت مدیره انجمن فیلارمونیک ایران از برگزاری مراسمی به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن خبر داد. در این هنگام «شهرام هدایت» مدیر امور اداری، حسین دهلوی، حسن ریاحی، «مرسده بایگان»، «محمد طاهری»، «تهمتن یلدا»، «ژانت لازاریان» اعضای هیئت مدیره انجمن را تشکیل می‌دادند. همچنین مشاوران عالی هنری انجمن مصطفی کمال پورتراب، محمد سریر و «جواد امینی» بودند.
جزبل سقرلاتی
جزبل سقرلاتی یا جزبل شمالی گونه‌ای پروانه است که در تیره کاهی‌بالان و سرده هاشوربالان قرار دارد.
برکشر هاتاوی
بِرکشِر هاتاوِی شرکت هلدینگ خوشه‌ای آمریکایی چندملیتی است، که در زمینه ارائه خدمات بیمه، مبادلات سهام شرکت‌ها، مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و صندوق‌های پوشش ریسک، سفته‌بازی، مدیریت ثروت، سرمایه‌گذاری و دارایی فعالیت می‌کند.
ریشه‌های تأسیس برکشر هاتاوی به سال ۱۹۵۵ و ادغام شرکت‌های برکشر و هاتاوی بازمی‌گردد. شرکت برکشر هاتاوی مالکیت اکثریت سهام شرکت‌های تابعه، زیرمجموعه و فرعی فراوانی را در اختیار دارد، که به‌عنوان نمونه می‌توان به شرکت‌های گایکو، دوراسل و مارس اینکورپوریتد اشاره نمود. این شرکت همچنین دارای سهام در شماری از شرکت‌های بزرگ جهان می‌باشد، که مشهورترین آن‌ها شامل گلدمن ساکس، ولز فارگو، بنک آو آمریکا، کرفت هاینز، یو. اس. بانکورپ، میونیک ره، کوکاکولا، پپسی، وال‌مارت، کاستکو، پتروچاینا، اکسان‌موبیل، کونوکو فیلیپس، پروکتر اند گمبل، اپل، جانسون اند جانسون، سانوفی، مودیز، آمریکن اکسپرس، مسترکارت، ویزا کارت، آی‌بی‌ام، دایرکت‌تی‌وی، ورایزن، فاکس قرن ۲۱، یونایتد پارسل سرویس، پوسکو، جان دیر، جنرال موتورز و جنرال الکتریک می‌باشند.
وارن بافت مدیرعاملی و ریاست هیئت مدیره این شرکت را برعهده دارد و چارلی مانگر نیز نایب رئیس هیئت مدیره برکشر هاتاوی می‌باشد.
در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۹ مجله اقتصادی فوربز و در فهرست فوربز جهانی ۲۰۰۰، برکشر هاتاوی در رتبه هشتم از بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان قرار گرفت. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اوماها، نبراسکا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شود.
برکشر
برکشر، شرکت نساجی و کارخانه تولید پارچه‌های کتان آمریکایی بود، که در سال ۱۹۲۹ از ادغام ولی فالز کمپانی با برکشر کتان میلز، تأسیس شد. شرکت جدید برکشر فاین اسپینینگ اسوشیتز (به‌اختصار برکشر) نام گرفت.
برکشر میلز
برکشر میلز، کارخانجات نساجی و تولید پارچه‌های کتان آمریکایی بود، که در سال ۱۸۸۹ توسط خانواده پلانکت، در شهر آدمز، ماساچوست تأسیس شد. در سال ۱۹۱۷ دارایی شرکت برکشر میلز بالغ بر ۲٫۵ میلیون دلار بود، که ۴ کارخانه نساجی با بیش از ۲۶۰ هزار حلقه و دوک نخ‌ریسی و ۶٫۵۰۰ دستگاه بافندگی را شامل می‌شد. این شرکت در سال ۱۹۲۹ ولی فالز کمپانی را خریداری کرد، سپس دو شرکت در هم ادغام شدند، شرکت جدید برکشر نام گرفت.
ولی فالز کمپانی
ولی فالز کمپانی، شرکت نساجی آمریکایی بود، که در سال ۱۸۳۹ توسط اولیور چیس، در شهر ولی فالز، رود آیلند تأسیس شد. چیس با مشارکت دو پسرش به نام‌های ساموئل و هارلی، اقدام به توسعه شرکت نساجی خود نمود. تا سال ۱۸۹۵ ولی فالز، با خریداری کارخانه‌هایی چون: البیون میلز، تار-کیلن فکتوری، من‌ویل میلز (در رود آیلند) و کارخانه نساجی موداس (در کنتیکت)، به یکی از بزرگ‌ترین کارخانجات نساجی آمریکا تبدیل شده بود. این شرکت در سال ۱۹۲۹ درپی ادغام با کمپانی برکشر میلز، منحل گردید.
هاتاوی
هاتاوی، شاخه دیگر از برکشر هاتاوی می‌باشد، که در سال ۱۸۸۸ توسط هوریشیو هاتاوی، در شهر بدفورد جدید، ماساچوست تأسیس شد. این شرکت در سال‌های نخست در زمینه شکار نهنگ و فروش ظروف چینی فعالیت می‌کرد، که این تجارت، سود سرشاری را عاید هاتاوی می‌نمود. پس از جنگ جهانی اول درپی کاهش تقاضای عمومی که حاصل رکود اقتصادی پس از جنگ بود، شرکت هاتاوی وارد صنعت نساجی شد. هاتاوی میلز سال‌های رکود بزرگ را با مدیریت و سرمایه‌گذاری بازرگان آمریکایی؛ سیبوری استانتون، پشت سر گذاشت. این شرکت تا سال ۱۹۵۵ فعالیت مستقل خود را با تمرکز بر صنعت نساجی ادامه داد.
برکشر هاتاوی
برکشر هاتاوی در سال ۱۹۵۵ از ادغام شرکت‌های برکشر و هاتاوی که هر یک از این دو شرکت، با ادغام کارخانه‌ها و شرکت‌های مختلف، شکل گرفته بودند، راه‌اندازی شد. شرکت ادغامی در مجموع مالک ۱۵ کارخانه نساجی بود، که در زمان ادغام، شمار کارکنان شرکت جدید، بالغ بر ۱۲٫۰۰۰ نفر برآورد می‌شد. شرکت برکشر هاتاوی در سال نخست، درآمدی معادل ۱۲۰ میلیون دلار را کسب نمود. دفتر مرکزی و کارخانه اصلی این شرکت نیز در شهر بدفورد جدید، ماساچوست مستقر گردید. برکشر هاتاوی تا آغاز دهه ۱۹۶۰ تنها در صنعت نساجی فعالیت می‌نمود.
وارن بافت
در سال ۱۹۶۲ سرمایه‌دار آمریکایی؛ وارن بافت شروع به خریداری سهام شرکت نساجی برکشر هاتاوی نمود. تا سال ۱۹۶۹ او از سهام خریداری شده در این شرکت، به‌طور متوسط، معادل ۳۰٪ درصد سالانه بازگشت سرمایه داشت، آن هم در بازاری که حداکثر سود شرکت‌ها و کارخانجات صنعتی به‌طور میانگین ۷٪ تا ۱۱٪ درصد بود. بافت به‌طور عادی در شرکت‌هایی که ارزش، قیمت و نسبت پی/ای پایین، اما پتانسیل بالا و رشد در بلندمدت داشتند، سرمایه‌گذاری نمود. شناسایی چنین شرکت‌هایی غالباً بخش سخت کار است. یکی از سرمایه‌گذاری‌های اولیه وارن بافت در آمریکن اکسپرس بود.
بافت ابتدای سرمایه‌گذاری‌اش در شرکت برکشر هاتاوی، دارایی‌های بخش نساجی آن را فروخت، اما نام تجاری شرکت را حفظ نمود و زمانی‌که موفق شد اکثریت سهام این شرکت را در اختیار بگیرد، ماهیت شرکت را به یک شرکت سرمایه‌گذاری تغییر داد. در سال ۲۰۰۳ شرکت برکشر هاتاوی مالک حدود ۴۰ شرکت با ۱۵۰٫۰۰۰ کارمند بود. ارزش واقعی‌ای که توسط شرکت‌هایی که برکشر هاتاوی مالک آن‌ها است، تولید شده، از سرمایه‌گذاری‌های بازار سهام بیشتر است، هر چند مالکیت سهام برکشر در شرکت‌هایی مثل کوکاکولا و ژیلت، توجه بیشتری از عدم موفقیت شرکت‌های تکنولوژیکی را به خود جلب می‌کنند. همچنین باید اشاره کرد، که سرمایه‌گذاری‌های این شرکت نیز گاهی اوقات هم کمتر موفق بوده‌اند.
شرکت برکشر هاتاوی همچنین مالک شرکت‌های بیمه‌ای که جریان وجه نقد رایگان زیادی تولید می‌کنند، می‌باشد. این شرکت‌ها، یکی از منابع تأمین وجوهی است، که وارن بافت به زیرمجموعه‌های برکشر هاتاوی تخصیص داده و از درآمد حاصل از آنها، برای خریداری سهام شرکت‌های جدید استفاده می‌کند. تحت رهبری بافت، برای ۴۰ سال برکشر هاتاوی از الگوها و خط‌کش‌های بازارهای بورس مانند اس اند پی ۵۰۰ و میانگین صنعتی داو جونز هم بهتر عمل کرده‌است.
بازار بورس
در تاریخ ۴ ژانویه ۲۰۱۳ شرکت برکشر هاتاوی به ارزش هر سهم معادل ۱۴۰٫۸۰۳ دلار، بر پایه ارزش بازار سرمایه، به‌عنوان با ارزش‌ترین شرکت فعال در بازار بورس نیویورک شناخته‌شد. در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶ سهام این شرکت به ازای هر سهم، معادل ۱۰۰٫۰۰۰ دلار بسته‌شد، که برای نخستین بار بود که از مرز ۱۰۰ هزار دلار برای هر سهم عبور کرد.
سرمایه‌گذاری
شرکت‌های دارای بالاترین میزان ارزش بازار سرمایه، که برکشر هاتاوی در آن‌ها سرمایه‌گذاری نموده، در فهرست زیر درج شده‌است. اعداد درون پرانتز، میزان مالکیت سهام برکشر هاتاوی را در این شرکت‌ها نشان می‌دهد.
سهامداران
در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ وارن بافت مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره برکشر هاتاوی، با در اختیار داشتن ۳۲٪ درصد از سهام این شرکت، بزرگ‌ترین سهام‌دار آن محسوب می‌شد. چارلی مانگر قائم مقام و نایب رئیس هیئت مدیره این شرکت نیز با دارا بودن ۲۳٪ درصد از سهام برکشر، به عنوان دومین سهام‌دار شرکت شناخته می‌شود. شرکت سرمایه‌گذاری کس‌کید که متعلق به بیل گیتس است نیز مالک ۵٪ از سهام برکشر هاتاوی می‌باشد.
مدیران اجرایی
وارن بافت که هم‌اکنون سومین فرد ثروتمند جهان است، به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت برکشر هاتاوی فعالیت می‌کند. چارلی مانگر نیز قائم مقام مدیرعامل و مدیر عملیات این شرکت می‌باشد. از مدیران ارشد اجرایی برکشر هاتاوی، می‌توان به هاوارد گراهام بافت فرزند وارن بافت اشاره نمود.
هیئت مدیره
هیئت مدیره برکشر هاتاوی از افراد زیر تشکیل شده‌است:
سکوی نیمه شناور
سکوی نیمه شناور سازه دریایی ویژه‌ای است که برای عملیات اکتشاف و بهره‌برداری در آب‌های عمیق دریا ساخته شده است. این سازه می‌تواند پایداری خوبی به اندازه سکوهای ثابت حفاری داشته باشد.
این شناور نیمه‌غوطه‌ور بیشتر نیروی شناوری خود را از بالن‌های آبگیر که در زیر سطح دریا قرار دارند به‌دست می‌آورد.
عبدالمعروف گلستانی
عبدالمعروف گلستانی (زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۸۶) یک بازیکن فوتبال اهل افغانستان است.
از تیم‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم ملی فوتبال افغانستان اشاره کرد.
شیوه معماری شیکاگو
شیوه معماری شیکاگو یا مکتب معماری شیکاگو نوعی شیوه معماری است که در بین سال‌های ۱۸۸۰–۱۹۱۰ در آمریکا توسط یک گروه معمار برجسته در شیکاگو رواج یافت.
شهرت این گروه ساختن بناهای مرتفع بود که در جهان تا آن زمان دیده نشده بود.
روش‌های طراحی، اجرایی و اصول نظری معماران مکتب شیکاگو
- استفاده از اسکلت فولادی برای ساختار کل بنا
- نمایش ساختار بنا در نمای ساختمان
- عدم تقلید از سبک‌های گذشته
- استفاده بسیار اندک از تزئینات
- استفاده از پنجره‌های عریض که کل دهانه بین ستون‌ها را می‌پوشاندند.
از مشاهیر این گروه می‌توان به معماران زیر اشاره کرد:
شرکت آدلر و سالیوان شرکت مهم در مکتب شیکاگو محسوب می‌شد. لویی سالیوان معروف‌ترین معمار این سبک، یکی از مدیران این شرکت بود. وی مدتی محدود و به صورت ناتمام در دانشگاه ام ای تی در بوستون و در مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس تحصیل کرد. سالیوان ساختمان‌های بلند مرتبه متعددی در شیکاگو، نیویورک، سنت لوئیس و بوفالو در چارچوب مکتب شیکاگو طراحی نمود. وی برای اولین بار شعار فرم تابع عملکرد را که از شعارهای محوری معماری مدرن است، مطرح کرد. وی از تزئینات به صورت محدود بر روی ساختمان‌های خود استفاده کرد و در این زمینه تحت تأثیر نهضت هنر نو در اروپا بود. ولی در کتاب خود به نام صحبت‌های کودکستانی ۱۹۰۱ استفاده از هر گونه تزئینات در ساختمان را رد کرده بود.
برخی مکتب شیکاگو را به دو قسمت متقدم و متاخر تقسیم کرده‌اند.
آلبانی، نیوهمپشایر
البانی، نیوهمپشایر (به انگلیسی: Albany, New Hampshire) یک شهرک در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرول، نیوهمپشایر واقع شده‌است..
خصوصیات
البانی ۱۹۴٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۷۳۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تپه عبدالله کتی
تپه عبدالله کتی  مربوط به هزاره اول - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در ۱۲ کیلومتری شمال بابل، برسر راه بابل به میر بازار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رود مادیرا
رود مادیرا واقع در شمال غربی برزیل  از اتصال دو رود بنی و ماموره در مرز بولیوی با برزیل سرچشمه گرفته و با جریان‌یافتن به سمت شمال شرقی در نزدیکی مانائوس به رود آمازون می‌ریزد. این رود، مهمترین رود تغذیه‌کنندهٔ آمازون است.
مشخصات و مسیر رود
مادیرا رودی است با طولی بین ۳۳۱۵ تا ۳۳۵۲ کیلومتر که از تلاقی دو رود بنی و ماموره در ویلا بلای بولیوی به‌وجود می‌آید. این رود سپس با جریان یافتن به سمت شمال، مرزی تقریباً ۳۰ کیلومتری را در بین بولیوی و برزیل تشکیل می‌دهد.<ref name="کلمبیا
رود آبونا در طول مسیر به مادیرا می‌پیوندد و این رود پس از آن مسیری شمال شرقی را پیموده و با عبور از رودونیا و آمازوناس در شمال غربی برزیل، در ۱۴۵ کیلومتری شرق مانائوس به رود آمازون می‌ریزد. شاخابه‌ای نیز از مادیرا تا ۱۶۰ کیلومتری پایین‌دست آمازون جریان یافته و جزیرهٔ باتلاقی توپینامبارانا یا ایلیا توپینامباراناس را پدیدمی‌آورد.
ساکنان منطقه
کار جستجو در درهٔ رود مادیرا در سدهٔ شانزدهم آغاز شد بااین‌وجود بخش‌هایی از منطقه تا اواخر دههٔ ۷۰ هنوز نقشه‌برداری نشده‌بود. سرخپوستان و مستیزوهایی که سکنهٔ بومی جنگل‌های بارانی گرمسیری را تشکیل می‌دادند در کرانه‌های رود مادیرا سکنی گزیده بودند و به کار جمع‌آوری محصولات جنگلی همچون جوز برزیلی و کائوچو مشغول بودند. اما در نیمهٔ دوم سدهٔ ۲۰ میلادی، کشاورزان و گله‌داران نیز در این منطقه ساکن شدند.
بوشلبرگ
بوشلبرگ (به آلمانی: Büchlberg) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات
بوشلبرگ ۲۸٫۱۳ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساروس خورشیدی ۱۲۷
ساروس ۱۲۷ دوره‌ای زمانی با چرخه‌ای حدود ۱۸ سال و ۱۱ روز و ۸ ساعت (تقریباً ۶۵۸۵ و یک سوم روز) است که شامل ۸۲ خورشیدگرفتگی می‌شود.
سفیدآب (چگنی)
سفیدآب روستایی در دهستان دوره بخش چگنی شهرستان چگنی استان لرستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۲ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
کنراد بومر
کُنراد بومر (Konrad Boehmer؛ ۲۴ مه ۱۹۴۱ – ۴ اکتبر ۲۰۱۴) یک آهنگساز، نویسنده و مدرس موسیقی اهل آلمان و هلند بود.
او دانش‌آموختهٔ «مدرسته دارمشتات» و «دانشگاه کلن» و از شاگردان کارل هاینز اشتوکهاوزن و گوتفرید میشائل کوینیش بود.
شرف‌الدین رضای سبزواری
شرف‌الدین رضای سبزواری (درگذشتهٔ ۸۵۶ هجری) شاعر ایرانی در سدهٔ نهم هجری است. او از سادات سبزوار یا اصفهان بود. شعرهایش بیشتر در قالب غزل است.
به نقل محمود بیهقی از کتاب گلزار جاویدان: مردی صاحب حسب و نسب بوده، طبعی لطیف و افعال و اشعاری دلپذیر داشته است و به عهد سربداران و آخرین پادشاه رسمی آن خاندان (خواجه علی مؤید) آباء و اجداد او، وزراء بوده‌اند و به عهد خاقان کبیر، شاهرخ منصب مقدمی و پیشوایی (حکومت و کلانتری) ناحیت سبزوار را که از اعاظم نواحی خراسان می‌باشد. همچنین وی ادامه می‌دهد: و کلاً از مطالعه این کتاب و سایر منابع، چنین برداشت می‌شود که سیدی شریف از سادات خاندان عریضی که از خاندان‌های بزرگ سبزواری بوده‌اند، می‌باشد و سرانجام در عهد حکمرانی امیر بابا حسین یا (امیر بابا حسن) قوچین که نتوانست مبلغ تحمیلی وی را بپردازد در ۸۵۶ ه.ق کشته شده است.
فدراسیون فوتبال بورکینافاسو
فدراسیون فوتبال بورکینافاسو (Fédération Burkinabé de Foot-Ball, FBF) نهاد اداره‌کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور بورکینافاسو است.
این فدراسیون که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شده عضو کنفدراسیون فوتبال آفریقا و فیفا نیز می‌باشد و مقر آن در شهر آواگادوگو است.
لمور موشی دنفاس
لمور موشی دنفاس نام یک گونه از سرده لمورهای موشی است.
۲ (پیش از میلاد)
۲ (پیش از میلاد) دومین سال قبل از تقویم میلادی است.
سیدی عمار (استان عنابه)
سیدی عمار (استان عنابه) یک شهرداری در الجزایر است که در استان عنابه واقع شده‌است. سیدی عمار ۸۳٬۲۵۴ نفر جمعیت دارد.
توتکله علیا
توتکله علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رودسر در استان گیلان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان رضامحله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۰ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
جان کورنین
وی از دانشگاه ویرجینیا دارای مدرک فوق دکترای حقوق می‌باشد.
علی عمری
علی عمری (زادهٔ June 3, 1983) یک بازیکن فوتبال اهل افغانستان است.
از تیم‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم ملی فوتبال افغانستان اشاره کرد.
نوردیسک فیلم
این شرکت در تاریخ ۶ نوامبر ۱۹۰۶ در شهر کپنهاگ تأسیس شده و در زمینه ساخت فیلم سینمایی و برنامه‌های تلویزیونی و همین‌طور توزیع فیلم فعالیت میکند.
تپه علی جان کتی
تپه علی جان کتی مربوط به هزاره اول - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در بابل، میر بازار، ۱۱ کیلومتری بابل، جاده بابل به بابلسر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
توالت ایرانی
توالت خاورمیانه‌ای که در منابع تأسیساتی با نام توالت شرقی یا توالت ایرانی شناخته می‌شود، گونه‌ای توالت است که با فرم چمباتمه زدن به‌کار گرفته می‌شود. گونه‌های گوناگون از این نوع توالت وجود دارد، اما همگی آن‌ها دارای سوراخی به درون زمین هستند. بیش‌ترین فرق میان این توالت‌ها در بلندی و چگونگی نشستن بر روی آن‌هاست. برخلاف توالت‌های ایرانی در توالت‌های فرنگی فرم به‌کار گرفته می‌شود.
جوزپه چدرنا
جوزپه چدرنا (Giuseppe Cederna؛ زادهٔ June 25, 1957) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به مدیترانه، نه، سفر کاپیتان فراکاسا، خانواده، به خاطر رزانا، تو می‌خندی، هانری چهارم، فصلی از زندگی بزرگان، اجساد ممتاز و گانگستر اشاره کرد.
۱۰ (پیش از میلاد)
۱۰ (پیش از میلاد) دهمین سال قبل از تقویم میلادی است.
فورستنشتاین
فورستنشتاین (به آلمانی: Fürstenstein) یک شهر در آلمان است که در بایرن واقع شده‌است.
خصوصیات
فورستنشتاین ۱۹٫۳۰ کیلومترمربع مساحت دارد ۵۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
۴۳ (پیش از میلاد)
۴۳ (پیش از میلاد) چهل و سومین سال قبل از تقویم میلادی است.
لمور موشی آرنولد
لمور موشی آرنولد نام یک گونه از سرده لمورهای موشی است.
سرگئی چرمایف
سرگی چرمایف متولد ۱۹۰۰، معمار چچنی قرن بیستم آمریکا است.
او که زادهٔ گروزنی بود برای کار به لندن رفت، و در سال ۱۹۴۰ به آمریکا مهاجرت کرد، و در دانشگاه‌های ییل و هاروارد نیز تدریس نمود.
او در ۱۹۹۶ فوت کرد. پسر او از معماران سرشناس نیویورک است.
آرمین وامبری
آرمین وامبری (Vámbéry Ármin؛ زاده ۱۹ مارس ۱۸۳۲ با نام اصلی هرمان وامبِرگر – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۳) شرق‌شناس و سیاح مجار بود. وامبری را به عنوان مبلغ سرسخت سیاست انگلیس در شرق و علیه روسیه می‌شناسند. وامبری توسط وزارت امور خارجه بریتانیا به عنوان جاسوس استخدام شد تا علیه تلاش‌های روسیه در افزایش نفوذ خود در آسیای مرکزی و به خطر انداختن مواضع بریتانیا در شبه قاره هند مبارزه نماید.
زندگی
وامبری در خانوادهٔ یهودی فقیری در پادشاهی مجارستان به دنیا آمد. او تا سن دوازده سالگی به مدرسه روستائی در زادگاه‌اش می‌رفت، و استعداد قابل توجهی در یادگیری زبان از خود نشان داد. او که به دلیل یک نارسائی مادر زادی مجبور به استفاده از عصای زیر بغل بود و لنگان راه می‌رفت، سرانجام به دلیل شرایط سخت مالی وادار به ترک مدرسه گردید. او پس از آن که آموزش پسر صاحب مسافرخانه روستا را به عهده گرفت، با کمک دوستان‌اش توانست به پیش‌جیمنازیوم سوتی یور وارد شود. وامبری در سن ۱۶ سالگی، به خوبی با زبان‌های مجاری، لاتین، فرانسه، و آلمانی آشنا شده بود. او همچنین به سرعت انگلیسی، زبان‌های اسکاندیناویایی، روسی، صربی و دیگر زبان‌های اسلاو را فرا می‌گرفت. او در سال ۱۸۴۶ به پِرِس‌بورگ (براتیسلاوای امروزی) رفت و سه سال در آن جا ماند و سپس در وین و بوداپست به تحصیلات خود ادامه داد.
جایگاه علمی
وامبری به عنوان زبان‌شناس و چندزبانه شناخته می‌شود، با این حال او زبان‌شناسی و آواشناسی را عمیقاً نمی‌شناخت. این را می‌توان از ترجمه‌های اشتباه او از مکان‌های جغرافیایی و اشعاری که نقل کرده، بررسی کرد. همکاران او در زمان خودش و در دورهٔ معاصر انتقادهای بسیار جدی مبنی بر اینکه اعتبار علمی فرهنگستان مجارستان را خدشه‌دار کرده، مطرح کرده‌اند.
شرح سفرها
روزنامه سفرهایی که او از مردم و فرهنگ‌های مختلف نقل می‌کند بی‌تردید محبوبیت زیادی برای او کسب کرده‌است. وامبری در تمامی دوران مسافرت چند ساله خود از نام‌های مستعار چون رشید افندی یا حاجی رشید استفاده کرد و خود را در لباس مبدل: درویش بغدادی، روحانی سنی، فرستاده سلطان، درویش جهانگرد، جهانگرد استامبولی یا ایرانی سیاح معرفی کرد. این نخستین سفر از این دست، توسط یک فرد از اروپای غربی بود.
تپه پایین دین کتی رمنت
تپه پایین دین کتی رمنت مربوط به هزاره اول - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بابل، بخش مرکزی، روستای رمنت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرمین وامبری
شرح سفرها
وامبری به‌طور اخص مجذوب ادبیات و فرهنگ امپراتوری عثمانی شده بود. وامبری در سن بیست سالگی، آن قدر به زبان ترکی عثمانی آشنایی داشت، که او را قادر ساخت به عنوان دستیار بارون یوژف اوتووش، به قسطنطنیه رفته، و خود را به عنوان آموزگار خصوصی زبان‌های اروپائی جا بیندازد. پس از صرف یک سال در قسطنطنیه، در سال ۱۸۵۸ یک فرهنگ لغت ترکی - آلمانی را در کنار دیگر آثار زبان‌شناسی منتشر نمود. او همچنین بیست زبان و گویش دیگر را که در سرزمین‌های امپراتوری عثمانی صحبت می‌شدند، فرا گرفت.
او در بازگشت به بوداپست در ۱۸۶۱، هزار فلورن از فرهنگستان علوم مجارستان پاداش گرفت و در پاییز همان سال در چهره یک درویش سنی و تحت نام رشید افندی روانه قسطنطنیه شد. او از طریق ترابوزان در کنار دریای سیاه به تهران رفت، در طول راه با گروهی از زائران که از سفر حج بازمی‌گشتند چندین ماه را در شهرهای مرکزی و شمالی ایران (تبریز، زنجان، آمل، رشت و قزوین) گذراند و سپس از طریق اصفهان به شیراز رفت و در ژوئن ۱۸۶۳ به شهر خیوه در آسیای میانه رسید. او که تا این زمان توانسته بود شخصیت جعلی خود را با نام رشید افندی حفظ نماید، در ملاقات با خان خیوه هم ظاهر خود را نگه داشت. سپس به همراه گروه هم‌سفرهایش از طریق بخارا به سمرقند رسید. آن جا سوء ظن حاکم را برانگیخت اما توانست حاکم را قانع نماید و او را با کوله باری پر از هدایا ترک گفت. او از طریق هرات و مشهد به تهران و از آن جا با گذر از ارز روم و ترابوزان در مارس ۱۸۶۴ دوباره به قسطنطنیه بازگشت. وامبری پس از آن به لندن رفت که در آن جا به دلیل سفرهای متهورانه و دانشش در زمینه زبان‌شناسی، همچون یک ستاره استقبال شد. همان سال سفرنامه خود تحت عنوان سفرهایی در آسیای مرکزی را منتشر کرد و در بازگشت از لندن، در سال ۱۸۶۵ به عنوان استاد زبان‌های شرقی در دانشگاه سلطنتی پِشت منصوب شد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۰۵ در آن شغل ماند.
وامبری و پان‌ترکیسم
اندیشه پان‌ترکیسم یعنی یکی کردن همه سرزمین‌هایی که ساکنان آن به یکی از زبان‌هایی که ریشه آن‌ها به زبان‌های آلتایی می‌رسد نخستین بار از سوی آرمینیوس وامبری در دهه ۱۸۶۰ ساخته و مطرح گشت. وامبری رایزن سلطان عثمانی شده بود ولی در نهان برای لرد پالمرستون و دفتر امور خارجه بریتانیا کار می‌کرد. ساختن و مطرح کردن این اندیشه از سوی وامبری و بریتانیا در اصل به منظور ایجاد یک کمربند از آلتایی زبان‌ها در جنوب روسیه بود تا مانعی شود برای گسترش و رخنه روس‌ها به مستعمرات انگلیس در هندوستان. بعدها نویسندگان دیگری کار وامبری را ادامه دادند، از آن جمله نویسنده فرانسوی بنام لئون کوهن در کتاب خود مقدمه‌ای بر تاریخ آسیا به شکل‌دهی و تبلیغ پان‌ترکیسم پرداخت. آرتور لوملی دیوید، یکی دیگر از شرق‌شناسانی بود که نوشته‌های وی دربارهٔ شکوه و عظمت تاریخ باستانی ترکان و ویژگی‌های زبان ترکی، فکر برپایی ملت بزرگ ترک را در ذهن روشنفکران عثمانی پروراند و مواد و مصالح لازم موردنظر را برای شکل‌گیری اندیشه پان‌ترکیسم را فراهم ساخت.
آثار
فرهنگ جیبی آلمانی-ترکی (قسطنطنیه، ۱۸۵۸)
فرهنگ لغت ترکی-جغتایی (بوداپست، ۱۸۶۱)
سفر در آسیای مرکزی (لایپزیگ، ۱۸۶۵)
مطالعات زبان جغتایی (لایپزیگ، ۱۸۶۷) (شامل رئوس مطالب دستوری، کرستوماتی و فرهنگ لغت)
سرگردانی‌ها و تجربیات من در ایران (۱۸۶۷)، ترجمهٔ خسرو سینایی
فدراسیون فوتبال بوروندی
فدراسیون فوتبال بوروندی (Fédération de football du Burundi, FFB) نهاد اداره‌کننده مسابقات فوتبال و فوتسال در کشور بوروندی است.
آرمین وامبری
آثار
طرح‌های آسیای میانه (۱۸۶۸)
فدراسیون فوتبال بوروندی
این فدراسیون که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شده عضو کنفدراسیون فوتبال آفریقا و فیفا نیز می‌باشد و مقر آن در شهر بوجومبورا است.
آرمین وامبری
آثار
بناهای یادبود زبان اویغوری و کوداتکو-بیلیک (اینسبروک، ۱۸۷۰)
مقایسه کلمات اویغوری-ترکی (بوداپست، ۱۸۷۰)