cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
کنت دوکو
او در مجموعه جنگ های کلون یک بار توسط دارث ماول دستگیر و زندانی شد.سپس با همکاری دارث سیدیوس آزاد شده و دارث ماول را به اسارت و شکنجه گرفت.مدتی بعد،ماول توسط تعدادی از پیروان ماندالوری اش از زندان گریخت و چندی بعد با به اسارت گرفتن دوبارهٔ دوکو،او را به داثومیر برد تا شرایط را مهیای بازگشت مادر تالزین به جسم دنیوی اش کند.
حضور
کنت دوکو برای اولین بار در اپیزود دوم ظاهر شد. او نوآموز لرد سیت،دارت سیدیوس و همچنین دومین رهبر اتحادیه تجزیه طلب بود. وی ژنرال کنوبی را در سیاره جئونوسیس دستگیر کرد و به خاطر مرگ کوای‌گان جین (استادِ اوبی‌وان) که شاگرد خودش بود افسوس خورد و همچنین از یک لرد سیت نام برد که نفوذ زیادی در جمهوری کهکشانی دارد. سر انجام پس از حمله کلون‌ها و دویست جدای جمهوری،اوبی وان از چنگ او نجات یافت و همراه شاگردش آناکین اسکای‌واکر به تعقیب کنت پرداخت. در پایان دوکو،پس از دوئلی که با استاد سابقش داشت،به کوروسانت فرار کرد تا پروژه ستاره مرگ را تکمیل کند. در این اپیزود کنت دوکو که قدرتش را از دست داده به‌طور پنهانی اتحادیه تجزیه طلبان را رهبری می‌کند و در سفینه ژنرال گریوس پنهان شده‌است. اوبی‌وان کنوبی و آناکین اسکای‌واکر در همین سفینه به دنبال نجات صدر اعظم پالپاتین هستند که ظاهراً توسط گریوس دستگیر شده‌است (این توطئه خود پالپاتین است). آنها با دوکو روبرو شده و با او دوئل می‌کنند که در پی آن،اوبی‌وان کنوبی بی هوش شده و دوکو توسط آناکین به سختی مجروح می‌گردد و با تحریک پالپاتین به دست او به قتل می‌رسد. در این مجموعه پویانمایی، از صدای کریستوفر لی برای شخصیت دوکو استفاده شده‌است و او یکی از معدود شخصیت‌هایی است که خود هنرپیشه، دوبله صدای او را نیز بر عهده دارد. در سری کتاب‌های ""جنگ ستارگان: جمهوری"" از او به عنوان شاگر یودا و استاد کوای گان جین یاد شده‌است. سر بلندی او در زمان جدای بودن و سقوط او به سوی سیت …
محمدحسن طریقت منفرد
محمدحسن طریقت منفرد (۷ خرداد ۱۳۲۵ – ۸ مهر ۱۴۰۰) چشم‌پزشک ایرانی بود که در دولت دوم محمود احمدی‌نژاد حدود ۶ ماه وزیر بهداشت جمهوری اسلامی ایران بود. او در تاریخ ۷ دی ۱۳۹۱ در پی عزل مرضیه وحید دستجردی از سوی رئیس‌جمهور سرپرست «وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» و در ۲۷ اسفند همان سال از مجلس رأی اعتماد گرفت.
تحصیلات
طریقت دارای دکترای پزشکی عمومی و بورد تخصصی جراحی چشم از کشور آلمان است.
سوابق اجرایی
طریقت در سال‌های گذشته عضو هیئت مدیره و معاونت درمان سازمان تأمین اجتماعی، معاونت سیاستگذاری و برنامه‌ریزی وزارت رفاه و تأمین اجتماعی، مدیر دفتر مطالعات اجتماعی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، مسئول بیمه و درمان کمیته امداد امام خمینی، مسئول بهداشت و درمان وزارت نفت، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و هیئت امناء دانشگاه علوم پزشکی سمنان و نیز ریاست بیمارستان امام حسین بوده‌است.
سرپرستی وزارتخانه
در تاریخ ۷ دی ۱۳۹۱ رئیس‌جمهور در حکمی محمدحسن طریقت منفرد را به عنوان «سرپرست وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» منصوب کرد. جلسهٔ بررسی رأی اعتماد به وی، در ۲۷ اسفند همان سال برگزار شد و نمایندگان مجلس شورای اسلامی با ۱۱۳ رأی موافق، ۹۹ رأی مخالف و ۱۲ رأی ممتنع از مجموع ۲۲۴ رأی ماخوذه به وی رأی اعتماد دادند.
درگذشت
طریقت منفرد که به دلیل سقوط از ارتفاع در یک ساختمان نیمه‌کاره مدت‌ها در بیمارستان بستری بود؛ در ۸ مهر ۱۴۰۰ در سن ۷۵ سالگی به دلیل جراحات وارده در بیمارستان خاتم الانبیا، تهران درگذشت.
محیط زیست در دریای خزر
دریای خزر یا دریای کاسپین، با داشتن طول ۱۲۰۰ کیلومتر، عرض تقریبی ۳۲۰ کیلومتر و مساحت ۴۳۸ هزار کیلومتر مربعی بزرگ‌ترین دریاچه بسته دنیا به حساب می‌آید که خود به تنهایی ۴۰ درصد از مجموع مساحت دریاچه‌های دنیا را شامل می‌شود و از مجموع مساحت خلیج فارس و دریای عمان نیز بزرگ‌تر است. این دریاچه به دلیل عواملی چون راه نداشتن به دریای آزاد، وجود منابع هیدروکربن و کارخانه‌های صنعتی در سواحل مجاور آن در معرض خطرات زیست‌محیطی فراوان قرار دارد و امکان تصفیه آب آن به‌صورت طبیعی نیز وجود ندارد. این دریا به لحاظ تاریخی دارای دو کارکرد اصلی بوده‌است. به‌عنوان کارکرد اول، این دریا گذرگاهی برای ارتباط سرزمین‌های مجاور بوده تا بتوانند از طریق آب‌های این دریا روند حمل و نقل خود را بهبود بخشند. در کارکرد دوم این دریاچه به‌عنوان منابع عظیم مواد غذایی همچون ماهی و انرژی نفت و گاز مورد استفاده قرار گرفته‌است. آب ورودی دریای خزر توسط ۱۳۰ رود تأمین می‌شود که بزرگ‌ترین آنها رود ولگا بوده و ۸۰ درصد این سهم را شامل می‌شود. با اینکه آب‌های ورودی به این دریا آب شیرین هستند اما خاصیت اصلی آب این دریا شور است و این امر می‌تواند به دلیل تبخیر زیاد آن باشد.
گونه‌های جانوری دریای خزر
دریای خزر، زیستگاه بیش از ۸۵۰ گونه جانور و بیش از ۵۰۰ گونه گیاهی است. برخی از این گونه‌های جانوری منحصر به فرد و باستانی است که یادآور دوران مزوزوئیک، یعنی حدود ۳۰۰ میلیون سال قبل که این دریاچه بخشی از اقیانوس تتیس بوده، هستند. به‌عنوان مثال جانور بزرگ‌جثه‌ای به نام فیل‌ماهی که وزن آن گاهی تا ۱۳۰۰ کیلوگرم هم می‌رسد، ماهی‌های کمیاب و گران‌قیمت مانند ماهی‌های غضروفی خاویاری یا تاس‌ماهی، سوزن‌ماهی، هفت گونه ماهی خاویاری که از خانواده تاسماهیان هستند، فیل‌ماهی، دراکول، تاسماهی ایرانی (قره‌برون)، تاسماهی روسی (چالباش)، سوروگا (ازون‌برون) و ماهی شیب کورا؛ شش مورد اخیر تخم یا خاویار مرغوبی هم دارند از گونه ماهیانی هستند که در بخش جنوبی دریای خزر زندگی می‌کنند. یکی دیگر از جانوران مشهور دریای خزر که از اهمیت بسیاری برخوردار است، فک خزری نام دارد. فک خزری تنها گونه پستاندار دریای خزر محسوب می‌شود که تابستان را در آب‌های نیمه‌گرم جنوبی و زمستان را در شمال خزر که سرد و یخبندان است، می‌گذراند. این گونه جانوری به خصوص، در سال‌های اخیر توجه زیادی را به خود معطوف کرده‌است؛ زیرا از ابتدای قرن بیستم تاکنون حدود ۹۰ درصد از جمعیت این گونه کم شده و این موجود در حال انقراض است. یکی از دلایل این کاهش چشمگیر جمعیت، جایگاه فک خزری در اقتصاد مردم محلی در دوران اتحاد جماهیر شوروی بوده‌است.
منابع آلودگی دریای خزر
دریاچه خزر با داشتن بیش از ۱۰۰۰ چاه نفت و ۱۰۰ سکوی نفتی روزانه ۳۵۰ هزار بشکه نفت تولید می‌کند و حفاری نفتی، اکتشاف منابع جدید و سر ریز نفت از چاه‌ها از عمده عوامل آلودگی نفتی دریای خزر به‌شمار می‌آیند. مواد نفتی به‌وسیله کشتی‌های فرسوده‌ای حمل و نقل می‌شوند که تانکرهای کوچکی دارند و این امر منجر می‌شود به اینکه مواد نفتی هنگام حمل ونقل در این کشتی‌ها به داخل دریا ریخته و باعث آلودگی آن بشوند. در سال‌های پس از فروپاشی شوروی میزان بهره‌برداری کشورهای حاشیه دریای خزر به گونه‌ای بوده‌است که جانوران آبزی و پرندگان مهاجر این دریاچه را در معرض انقراض قرار داده و شتاب جمهوری‌های تازه استقلال یافته شوروی در استخراج مواد معدنی گازی و نفتی علاوه بر شدید کردن خطر اتمام این منابع، محیط زیست دریای خزر را آلوده کرده‌است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده دریای خزر به لحاظ آلودگی در شرایط بحرانی است و سالانه ۱۲۲ هزار تن مواد آلاینده نفتی سرطان‌زا به دلیل این استخراجات وارد آب می‌شود.
تأسیس کارخانه‌های صنعتی و کشاورزی در حاشیه دریا و رودهای منتهی به آن جهت دفع پسماندهای شیمیایی از جمله عوامل دیگر آلودگی دریای خزر است. به‌طور مثال روسیه ۴۵ درصد از کارخانه‌های صنعتی و ۵۰ درصد از کارخانه‌های فرآوری محصولات کشاورزی خود را در حاشیه رود ولگا قرار داده‌است. جمهوری آذربایجان نیز با دارا بودن بدترین تأسیسات به لحاظ آلودگی محیط زیستی در سطح جهان، خاک مناطق اطراف خود را به‌خصوص در شبه جزیره آبشرون به شدت آلوده به نفت کرده‌است. ارمنستان و گرجستان نیز پساب‌های شهری و صنعتی خود را توسط رود کورا به دریای خزر می‌ریزند. طبق تحقیقات انجام شده تخمین زده می‌شود که تولید سوخت در این دریا باعث انتشار حدود ۱۵ تا ۲۰ میلیون تن دی‌اکسید کربن شده و سالانه ۱۲۲ هزار و ۳۵۰ تن آلودگی نفتی ،۳۰۴ تن کادمیوم و ۳۴ تن سرب وارد دریای خزر می‌شود. همسایگان شمالی از جمله جمهوری آذربایجان بیشترین آلودگی نفتی را باعث می‌شوند و چون این دریا به سمت ایران شیب دارد این آلودگی‌ها به سمت ایران می‌آیند. نشت نفت به‌طور کلی باعث جلوگیری از عمل فتوسنتز منابع گیاهی در دریا و پسرفت و انقراض انواع آبزیان می‌شود. استخراج نفت و گاز هم منجر به افزایش آلودگی خاک، هوا و دریا و همچنین انتشار گازهای گلخانه‌ای مانند متان و دی‌اکسید کربن و به تبع آن باعث افزایش انتشار گازهای جهانی می‌شود. لکه‌های نفتی بزرگ در سطح دریا و هزاران هکتار خاک آلوده به نشت نفتی سرریز شده از چاه‌های نفتی، قسمتی از آلودگی دریای خزر هستند.
یکی دیگر از چالش‌های مهم محیط زیستی دریای خزر تغییرات اقلیمی است که حتی مهم‌تر از آلاینده‌های شیمیایی به حساب می‌آید. تغییرات اقلیمی در ده سال گذشته ریزش‌های جوی را کاهش داده‌است و میزان تبخیر از سطح دریا و رودهای منتهی به این دریا را با افزایش مواجه کرده‌است؛ به‌طوری که کاهش یک فوتی سطح آب این دریا را به تابستان‌های گرم سال‌های اخیر نسبت داده‌اند. در اثر این تبخیر آب دریا شورتر شده که این امر برای جانورانی که در این دریا سکنا گزیده‌اند خطرات زیادی به همراه دارد و ممکن است در طولانی مدت حتی باعث انقراض آنها شود.
کنوانسیون تهران
کشورهای حاشیه دریای خزر سعی کرده‌اند با برگزاری کنفرانس‌ها و تنظیم کنوانسیون‌هایی با تهدیدات محیط زیستی ذکر شده مقابله کنند، اما تنش‌های سیاسی و اختلافاتی چون مشخص نبودن مرزهای آبی، همکاری‌های لازم را با محدودیت مواجه کرده‌است. کنواسیون تهران که در سال ۲۰۰۳ بین کشورهای این منطقه به امضاء رسید تنها معاهده الزام‌آور موجود برای مقابله با تهدیدات محیطی زیستی خزر است و پیش از آن هیچ کنوانسیون تعهدآور دیگری وجود نداشته‌است. با این وجود، علی‌رغم اجبار کشورها به تعهد به این کنوانسیون، تاکنون اقدام خاصی برای حفظ محیط زیست خزر از جانب کشورها صورت نگرفته‌است.
آینزاتس‌کماندو
آینزاتس‌کماندو (به آلمانی:Einsatzkommandos) یک گروه شامل پنج گروه زیرمجموعه جوخه‌های سیار کشتار آینزاتس‌گروپن در جنگ جهانی دوم بود که توسط سران آلمان نازی سازماندهی شد. این گروه که متشکل از اعضای اس‌اس و گشتاپو بود وظیفه داشت که یهودیان، کولیها، افراد سرشناس لهستانی، هم‌جنس‌گرایان، کمونیستها و همدستان اِن‌کاوه‌ده را در نواحی اشغال شده (همزمان با پیشروی ارتش آلمان) نابود کند. پس از جنگ چندین تن از رهبران این نیروها در دادگاهی موسوم به دادگاه آینزاتس‌گروپن به جرم جنایت جنگی محاکمه شدند.
سازماندهی آینزاتس‌گروپن
آینزاتس‌گروپن گروه‌هایی شبه‌نظامی بودند که در سال ۱۹۳۸ توسط راینهارد هایدریش رئیس اس دی و زیپو به‌وجود آمدند. اولین گروه آینزاتس‌گروپن در سال ۱۹۳۹ و همزمان با شروع اشغال لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم به وجود آمد. در سال ۱۹۴۱ به دستور هیتلر و هاینریش هیملر دوباره برای شرکت در عملیات بارباروسا سازماندهی شدند. فرماندهی این گروه را راینهارد هایدریش به عنوان رئیس اداره اصلی امنیت رایش تا زمان ترورش برعهده داشت و سپس ارنست کالتنبرنر جای او را گرفت.
هیتلر به اس دی دستور داده بود که خطر گروه‌های مقاومت محلی در پشت خط مقدم ورماخت را دفع کند. هایدریش در ملاقاتی که با ادوارد واگنر نماینده ویلهلم کایتل وزیر جنگ آلمان داشت، در همکاری ارتش آلمان با واحدهای اس دی و پلیس امنیت در نواحی عملیاتی ورماخت به توافق رسید. وظیفه اصلی آن‌ها به گفته اریش فون دم باخ-زلوسکی در دادگاه نورنبرگ: «نابودی یهودیان، کولی‌ها و کمیسارهای سیاسی شوروی بود». آن‌ها در اجرای فرمان راه حل نهایی نقش کلیدی داشتند.
فرماندهان ارتش آلمان از وظیفه آینزاتس‌گروپن اطلاع داشتند. این نیروها برای تأمین جیره غذایی خود و نقل و انتقالات به ارتش وابسته بودند. روابط میان ارتش و اس دی و زیپو نزدیک بود. فرماندهان آینزاتس‌گروپن گزارش می‌دادند که درک فرماندهان ارتش از وظیفه آن‌ها کار آن‌ها را به‌طور قابل ملاحظه‌ای آسان کرده‌است.
با شروع عملیات بارباروسا در ژوئن ۱۹۴۱ چهار گروه آینزاتس‌گروپن شکل گرفت که هر کدام با یک گروه ارتش کار می‌کردند. آینزاتس‌گروپن A با گروه ارتش شمالی، آینزاتس‌گروپن B با گروه ارتش مرکزی، آینزاتس‌گروپن C با گروه ارتش جنوبی و آینزاتس‌گروپن D با ارتش یازدهم همکاری می‌کرد. افسران آینزاتس‌گروپن از میان اعضای اس دی، گشتاپو، کریپو و وافن اس‌اس بودند.
اولین گروه‌های آینزاتس‌گروپن در لهستان اشغالی
هشت گروه اولیه آینزاتس‌گروپن در سال ۱۹۳۹ و همزمان با شروع اشغال لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم تشکیل شدند. این گروه‌ها در که متشکل از اعضای گشتاپو، کریپو و اس دی بودند، در اجرای عملیات تاننبرگ و اینتلیگنتزاکتیون که تا بهار ۱۹۴۰ به طول انجامید نقش کلیدی داشتند. مدت‌ها پیش از آغاز جنگ نازی‌ها فهرستی از افراد مورد نظر خود در لهستان را در کتاب پیگرد ویژه لهستان ثبت کرده بودند. این فهرست که شامل بیش از ۶۱٬۰۰۰ نام بود به کمک اقلیت آلمانی ساکن لهستان تهیه شده بود و ۱۹۲ صفحه داشت. این فهرست تنها شامل نام و تاریخ تولد افراد بود و شامل سیاست‌مداران، بازیگران، پزشکان، وکیلان، روشنفکران، اشراف، کشیشان و افسران می‌شد. تا پایان سال ۱۹۳۹ این نیروها بیش از ۵۰٬۰۰۰ لهستانی و یهودی و بیش از ۱۰۰۰ اسیر جنگی را در نواحی اشغال شده به قتل رساندند.
این هشت گروه آینزاتس‌گروپن عبارت بودند از:
گروه آینزاتس‌کماندو ۱۶ در کشتارهای پیاشنیتسا که در میان پاییز ۱۹۳۹ تا بهار ۱۹۴۰ اتفاق افتاد نقش داشت. در آن زمان تقریباً بین ۱۲٬۰۰۰ تا ۱۶٬۰۰۰ لهستانی، یهودی، چکی و آلمانی کشته شدند.
آینزاتس‌گروپن A
این گروه در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ در گوسف به وجود آمد. فرانتس اشتالکر اولین فرمانده این گروه توانست این گروه را تا مرز لیتوانی گسترش دهد. اعضای گروه وی شامل ۳۴۰ نفر از وافن اس‌اس، ۸۹ نفر از گشتاپو، ۳۵ نفر از اس دی، ۱۳۳ از نفر از اورپو و ۴۱ نفر از کریپو بودند.
فرماندهان:
گزارش یگر
گزارشی است که در یک دسامبر ۱۹۴۱ توسط کارل یگر (فرمانده آینزاتس‌کماندو ۳ آینزاتس‌گروپن که همراه با گروه ارتش شمالی در عملیات بارباروسا پیشروی می‌کرد) نوشته شد. این گزارش یکی از مهم‌ترین اسنادیست که وقوع هولوکاست در لیتوانی، لتونی و بلاروس را ثابت می‌کند. گزارش یگر گزارش پاکسازی ۱۳۷٬۳۴۶ نفر در لیتوانی را نشان می‌دهد که عمدتاً یهودی بودند. گزارش شامل تاریخ و محل دقیق کشتارها، شمار قربانیان و علت کشتن (یهودی بودن، کمونیست بودن، مجرم بودن و غیره) است. در مجموع گزارش نشان‌دهنده انجام بیش از ۱۰۰ مورد اعدام در ۷۱ محل متفاوت است.
آینزاتس‌گروپن B
این گروه کمی پس از شروع عملیات بارباروسا به وجود آمد و تحت فرماندهی آرتور نبه با ۶۵۵ نفر نیرو در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ از شهر پوزنان عازم عملیات شد. این گروه علاوه بر کشتار جمعی، دست به اعدام‌های جمعی در ملاًعام به عنوان یک تاکتیک برای ترس انداختن به دل مردم محلی مناطق تحت اشغال می‌زد. در گزارشی از این گروه به تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۴۱ یک نمونه از این نوع اعدام‌های در ملاًعام ذکر شده‌است. به‌دلیل شک آلمان‌ها به انجام فعالیت‌های پارتیزانی در نزدیکی شهر دمیدوف، تمامی ساکنان مرد بین ۱۵ تا ۵۵ سال در کمپی در برابر دید عموم قرار داده شدند. ۴۰۰ نفر از ساکنان شهر برای تماشای اعدام گردآوری شده بودند. ۵ نفر از افراد داخل کمپ به‌دار آویخته شدند و باقی با شلیک گلوله اعدام شدند.
در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۱ نبه به برلین گزارش داد که تا آن لحظه ۴۵٬۰۰۰ نفر را کشته‌است. در پیام دیگری به تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۴۲ آمده‌است که آینزاتس‌گروپن B در مجموع ۱۳۴٬۲۹۸ را کشته‌است. از سال ۱۹۴۳ کشتارهای این واحد کاهش یافت. در اوت ۱۹۴۴ این واحد منحل شد.
فرماندهان:
در حدود ۵ ژوئیه ۱۹۴۱ آرتور نبه آینزاتس‌گروپن B را در نزدیکی مینسک مستقر کرد، قرارگاهی در آن‌جا درست کرد و به مدت دو ماه در آن‌جا ماند. نبه تصمیم گرفت زوندرکماندو 7a و زوندرکماندو 7b و واحد Vorkommando Moskau به دنبال ارتش گروه مرکزی پیشروی کنند و آینزاتس‌کماندوهای ۸ و ۹ اطراف مناطق آن‌ها را پاکسازی کنند.
در ۵ اوت ۱۹۴۱ نبه گروه آینزاتس‌گروپن B را به سمت اسمولنسک پیش برد؛ جایی‌که واحد Vorkommando Moskau در آن‌جا متمرکز بودند. یک روز بعد آینزاتس‌کماندو ۸ به مینسک رسید و تا ۹ سپتامبر ۱۹۴۱ در آن‌جا ماند. پس از مینسک به موگلیف رسید که کلیه قرارگاه‌های اصلی آن در آن‌جا بودند. از آن‌جا آینزاتس‌کماندو ۸ کشتارهایی را در شهرهای بابرویسک، گومل، روسلافل و کلینتسی علیه یهودیان و دیگر شهروندان این شهرها صورت دادند.
در همان زمان واحد آینزاتس‌کماندو ۹ از شهر اولکو آغاز به کار کرد. این واحد در ۲ ژوئیه به ویلنیوس رسید و کشتارهایی را در گرودنو و بیلسک پودلاسکی ترتیب داد. در ۲۰ ژوئیه قرارگاه‌های خود را به ویتبسک انتقال داد، کشتارهایی را در پولوتسک، نول، لپیل و سوراژ صورت داد. سپس به سمت ویازما پیشروی کرد و کشتارهایی را در گاگارین و موژایسک ترتیب داد. حمله متقابل شوروی باعث شد که این نیرو در ۲۱ دسامبر ۱۹۴۱ تا ویتبسک عقب‌نشینی کرد. همزمان با تلاش برای تصرف مسکو واحد Vorkommando Moskau تا مالویاروسلاوتس پیشروی کرد که ورماخت در ۱۸ اکتبر ۱۹۴۱ آن را تصرف کرده بود. عملیات‌ها بسیار سریع انجام می‌شد تا مانع فرار یهودیان از منطقه شوند.
زوندرکماندو 7a
این واحد تحت فرماندهی والتر بلومه و همزمان با ارتش نهم به فرماندهی آدولف اشتراوس پیشروی می‌کرد. در ۲۷ ژوئن به ویلنیوس رسید و تا ۳ ژوئیه در آن‌جا ماند. این شهر به‌دست آینزاتس‌گروپن A افتاد و این واحد به کروا در نزدیکی مینسک فرستاده شد. این واحد در شهرهای ویلنیوس، نول، ویتبسک، ویازما، کلینتسی، هارادوک، رژف، ولیژ و تور فعالیت داشت و ۱٬۳۴۴ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
زوندرکماندو 7b
این واحد در شهرهای برست، مینسک، کوبرین، پروژانی، اسلونیم، بارانویچی، کلینتسی، استوبتسی، اورشا، بریانسک، کورسک و اریول فعالیت می‌کرد و ۶٬۷۸۸ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو ۸
این واحد در شهرهای مینسک، بارانویچی، بریانسک، موگلیف، واوکویسک و لاگویسک فعالیت می‌کرد و ۷۴٬۷۴۰ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو ۹
این واحد در شهرهای ویلنیوس، بیلسک پودلاسکی، گرودنو، نول، لپیل، لیدا، سوراژ، ویازما، موژایسک، ویتبسک، گاگارین، اسمولنسک و وارنا فعالیت می‌کرد و ۴۱٬۳۴۰ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
Vorkommando Moskau
فرماندهان:
آینزاتس‌گروپن C
این واحد با گروه ارتش جنوبی پیشروی می‌کرد و در مجموع ۱۱۸٬۳۴۱ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو 4a
این واحد در شهرهای لووف، کیف، کورسک، لوتسک، ریونه، یاهوتین، ژیتومیر، پریاسلاف-خملنیتسکیی، رادومیشل، لوبنی، پولتاوا و خارکیف پیشروی می‌کرد و ۵۹٬۰۱۸ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو 4b
این واحد در لووف، پولتاوا، ترنوپیل، روستوف، کرمنچوک، اسلوفیانسک، وینیتسا، خملنیتسکیی و کراماتورسک فعالیت می‌کرد و ۶٬۳۲۹ نفر را اعدام کرد.
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو ۵
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو ۶
این واحد در شهرهای خملنیتسکیی، لووف، ژیتومیر، وینیتسا، تسلوکتسوف، روستوف، دونتسک، دنیپرو و کریفیی ریه فعالیت می‌کرد و ۵٬۵۷۷ را اعدام کرد.
آینزاتس‌گروپن D
این واحد که همراه با ارتش یازدهم پیشروی می‌کرد، در ژوئن ۱۹۴۱ تشکیل شد و تا مارس ۱۹۴۳ به فعالیت خود ادامه داد. این واحد در مناطق کریمه، کیشی‌نف، ترانسیلوانیا و کرنیوتسی فعالیت می‌کرد و ۹۱٬۷۲۸ نفر را اعدام کرد. در مارس ۱۹۴۳ به یک گروه ضدپارتیزانی تغییر ماهیت داد. فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو 10a
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو 10b
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو 11a
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو 11b
فرماندهان:
آینزاتس‌کماندو ۱۲
فرماندهان:
آینزاتس‌گروپن D
این واحد در کرواسی تشکیل شد و به همراه ارتش دوازدهم پیشروی می‌کرد و در شهرهای سارایوو، کنین، بانیا لوکا، زاگرب و وینکوتسی فعالیت داشت.
فرماندهان:
واحدهای برنامه‌ریزی‌شده آینزاتس‌گروپن برای آینده
این واحدها هیچ‌گاه فعالیت نکردند.
دورگه‌زایی در کاکایی‌ها
دورگه‌زایی در کاکایی‌ها اغلب رخ می‌دهد، اگرچه به درجه‌های مختلف و به گونه‌های درگیر بستگی دارد.
آرامگاه (فیلم ۲۰۰۷)
«آرامگاه» (The Tomb (2007 film)) فیلمی در ژانر ترسناک است.
کرم ساقه‌خوار
به لارو انواع حشرات و بندپایان که ساقه گیاهان را سوراخ کرده و می‌خورند کرم ساقه‌خوار گفته می‌شود.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان
تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان (Azərbaycan U-19 milli futbol komandası) نماینده فوتبال جمهوری آذربایجان در بازی‌های جهانی فوتبال زیر ۱۹ سال است.
وحدت قومی کرد و ماد
وحدت قومی کرد و ماد با عنوان فرعی منشأ، نژاد و تاریخ تمدن کردستان کتابی ست در ۱۱ فصل از حبیب‌الله تابانی که به معرفی تاریخ تمدن کردستان و منشأ مردم کرد می‌پردازد. این کتاب جلد ۱۷ام از «مجموعه پژوهش‌های تاریخ» است که نشر گستره منتشر کرده‌است. این کتاب از جمله منابع جدیدی ست که دربارهٔ تاریخ کردها نوشته شده‌است.
این کتاب چند سال پس از انتشار به فارسی، توسط جلیل گادانی با عنوان «هاونه‌ته‌وه‌ای کورد و ماد: چاوگه، ره‌گه‌ز» به زبان کردی نیز ترجمه شد.
کالین تری
کالین تری (Colin Terry؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۴۳) کارآفرین، نظامی بازنشسته و مدیر ارشد اجرایی بریتانیایی است، که در حال حاضر به‌عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت مگیت فعالیت می‌کند.
بیرن شرودر
بیرن شرودر (Björn Schröder؛ زادهٔ October 27, 1980) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
ایندیانا، پنسیلوانیا
ایندیانا، پنسیلوانیا (به انگلیسی: Indiana, Pennsylvania) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایندیانا، پنسیلوانیا واقع شده‌است.
خصوصیات
ایندیانا ۱۳٬۹۷۵ نفر جمعیت دارد و ۳۹۶٫۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تیم ملی فوتبال پرتغال
تیم ملی فوتبال پرتغال یک تیم بین‌المللی فوتبال عضو یوفا است. از بازیکنان مهم تاریخ این تیم می‌توان به کریستیانو رونالدو اوزه بیو و لوئیس فیگو اشاره کرد.
رکورددار تعداد بازی (۱۹۶ بازی) و همچنین تعداد گل (۱۱۸ گل) برای این تیم است. او همچنین با گلزنی در ۱۰ تورنمنت مختلف برای پرتغال رکوردی تاریخی در دنیای فوتبال به نام خود ثبت کرده است. (این رکورد با گلزنی مقابل تیم ملی سوئیس در لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۱۹ به ثبت رسید) رونالدو رکورددار بیشترین گل ملی تاریخ فوتبال می‌باشد.
اولین قهرمانی معتبر تیم ملی فوتبال پرتغال در تورنمنت یورو ۲۰۱۶ رخ داد. در بازی دراماتیک و جالبی که کاپیتان پرتغال، کریستیانو رونالدو پس از مصدومیت در دقیقه ۲۳ از روی نیمکت بازیکن‌ها را راهنمایی کرد تا جایی که اولین گل اِدر در یک فینال رسمی زده شد و پرتغال را به اولین قهرمانی رساند. سخنرانی رونالدو در رختکن تیم مسیر جدیدی را برای تیم ملی پرتغال هموار کرد، مسیری که بازیکنان جوان تیم به خودباوری رسیدند و با اعتماد بیشتری نسبت به خودشان و مربی تیم، فرناندو سانتوس به تورنمنت‌ها پرداختند تا جایی که در تورنمنت لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۱۹ (که اتفاقاً در پرتغال نیز برگزار می‌شد) تیم را بدون حضور رونالدو، به علت استراحت و پرداختن به کسب آمادگی برای اولین فصل حضورش در یوونتوس، حفظ کردند و تا مرحله نیمه‌نهایی پیش بردند. پس از بازگشت کاپیتان، در یک نمایش دیدنی دیگر رونالدو به تقدیر از این انسجام و زحمات بازیکنان تیم ملی مقابل تیم ملی فوتبال سوئیس به میدان رفت و در دقیقه‌های ۲۵، ۸۸ و ۹۰ گلزنی کرد.
از دیگر اسطوره‌های تیم ملی پرتغال می‌توان به اوزه بیو اشاره کرد که این تیم را در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس به مقام سوم رساند. در بازی رده‌بندی، که در مقابل شوروی قرار گرفته بودند بازی را ۲–۱ پیروز شدند تا در پایان جام جهانی، اوزه بیو با ۹ گل زده، آقای گل جام جهانی شود.
افتخارات و دستاوردها
بزرگ:
کوچک:
دیگر:
بوکوونو
بوکوونو یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ملادا بولسلاو واقع شده‌است.
دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبایی
دانشکده مدیریت و حسابداری علامه طباطبایی یکی از دانشکده‌های دانشگاه علامه طباطبایی است که در پردیس مرکزی (دهکده المپیک) واقع شده‌است. این دانشکده تا پیش از انقلاب اسلامی ایران با عنوان مدرسه عالی بازرگانی تهران به فعالیت می‌پرداخته‌است و پس از تشکیل دانشگاه علامه طباطبایی، تحت عنوان دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبایی به فعالیت می‌پردازد. در حال حاضر این دانشکده به سبب قدمت، پیشینه آموزشی و اعضای هیئت علمی خود در ادوار گوناگون مشهور می‌باشد.
پیشینه
در مرداد ماه سال ۱۳۶۰ به منظور یکپارچگی بیشتر در رشته‌های مشابه علوم اداری و بازرگانی، برخی از مدارس عالی و دانشکده‌ها نظیر مدرسه عالی بازرگانی، مدرسه عالی خدمات جهانگردی و اطلاعات، مدرسه عالی مهمانداری و خدمات پرواز، مدرسه عالی ایران زمین، مدرسه عالی ریاضیات و مدیریت اقتصادی کرج، مؤسسه عالی حسابداری، مؤسسه علوم بانکی، سازمان مدیریت صنعتی، مرکز آموزش مدیریت دولتی، مرکز مطالعات مدیریت ایران با هم ادغام شدند و دانشکده مدیریت و حسابداری تأسیس شد. قدمت دانشکده مدیریت و حسابداری در رشته حسابداری و امور مالی به سال ۱۳۳۶ و در رشته بازرگانی به سال ۱۳۳۷ و در رشته مدیریت دولتی به سال ۱۳۵۱ برمی‌گردد. این دانشکده در بدو تأسیس در رشته و گرایش‌های تحصیلی حسابداری، مدیریت (بازرگانی، دولتی، صنعتی) خدمات بانکی، خدمات پستی، خدمات پرواز، جهانگردی و هتل‌داری در مقاطع مختلف جمعاً ۱٬۷۵۷ نفر دانشجو داشته‌است. در حال حاضر دانشکده مدیریت و حسابداری با بیش از ۲٬۵۰۰ نفر دانشجوی روزانه و شبانه در مقطع کارشناسی، ۵۰۰ نفر در مقطع کارشناسی ارشد و ۴۵۰ نفر در مقطع دکتری به همراه ۶۰ نفر عضو هیئت علمی و ۶۸ نفر کارکنان اداری، یکی از قدیمی و مطرح‌ترین دانشکده‌های مدیریت و حسابداری در سطح کشور قلمداد می‌شود.
گروه‌های آموزشی
مقطع لیسانس: گرایش مدیریت بازرگانیمقطع فوق لیسانس: گرایش بازرگانی بین‌الملل، مدیریت بازاریابی، مدیریت تحول، مدیریت بیمهمقطع دکتری: گرایش سیاستگذاری بازرگانی، بازاریابی بین‌الملل، رفتار سازمانی و منابع انسانی مقطع لیسانس: گرایش مدیریت صنعتیمقطع فوق لیسانس: گرایش مدیریت تولید، مدیریت تکنولوژی، مدیریت فناوری اطلاعات، تحقیق در عملیاتمقطع دکتری: گرایش مدیریت تولید، مدیریت تکنولوژی، مدیریت فناوری اطلاعات، تحقیق در عملیات مقطع لیسانس: گرایش مدیریت دولتیمقطع فوق لیسانس: گرایش مدیریت منابع انسانی، مدیریت سیستم‌های اطلاعاتی، مدیریت تشکیلات و روش‌ها، مدیریت شهری، مدیرریت کارآفرینیمقطع دکتری: گرایش مدیریت منابع انسانی، مدیریت تصمیم‌گیری و خط مشی گذاری عمومی، مدیریت تطبیقی و توسعه مقطع لیسانس: گرایش مدیریت جهانگردی، مدیریت هتلداریمقطع فوق لیسانس: گرایش مدیریت جهانگردیمقطع دکتری: گرایش مدیریت جهانگردی
مقطع لیسانس: گرایش حسابداریمقطع فوق لیسانس: گرایش حسایداری، حسابرسی، حسابداری مدیریت، حسابداری بخش عمومیمقطع دکتری: حسابداری
مقطع لیسانس: مدیریت مالیمقطع فوق لیسانس: مدیریت مالی، مالی گرایش مهندسی مالی، مالی گرایش بانکداری، بانکداری اسلامی
مقطع دکتری: مدیریت مالی، مالی گرایش مهندسی مالی، مالی گرایش بانکداری
این گروه فقط در مقاطع تحصیلات تکمیلی (کارشناسی ارشد و دکتری) دانشجو می پذیرد.
زمین‌لرزه ۲۰۰۸ سیچوان
زمین‌لرزه سیچوان در ۱۲ مه ۲۰۰۸ و در ساعت ۱۴و۲۸ دقیقه به وقت محلی، در استان سیچوآن چین روی داد. مؤسسه زمین‌شناسی آمریکا شدت این زلزله را ۷٬۸ ریشتر تشخیص داده‌است. مرکز زمین‌لرزه در ۹۲ کیلومتری شمال غرب چنگدو مرکز استان سیچوان، و در عمق ده کیلومتری زیر زمین بوده‌است.
منطقه زمین‌لرزه
در منطقه وقوع زمین‌لرزه حدود ۱۲ میلیون نفر زندگی می‌کنند و در ۲۶۰ کیلومتری آن نیز استانی با ۳۰ میلیون نفر جمعیت قرار دارد.
خسارت جانی
بر اساس آخرین گزارش‌های رسمی، آمار کشته‌شدگان این زمین‌لرزه اکنون به ۸۷۵۸۷ نفر و آمار مفقودان به ۱۸٬۶۲۷ نفر رسیده‌است و ۳۷۴۰۰۰ نفر نیز زخمی شده‌اند.
خسارت مالی
حدود ۸۰٪ ساختمان‌ها در منطقه زلزله‌زده آسیب دیده‌است. یک مدرسه نیز به‌طور کامل از بین رفته‌است. حدود ۴٫۷ میلیون خانه درمنطقه آسیب دیده است.
جنجال
شارون استون بازیگر آمریکایی در طی اظهاراتی با انتقاد از عملکرد دولت چین در سرکوب قیام تبت این زلزله را حاصل اقدامات خشونت‌آمیز دولت چین دانست.در نهایت شارون استون به خاطر این سخنان خود عذر خواهی کرد.ولی دولت چین فیلم‌هایی راکه او در آن نقش آفرینی می‌کند را ممنوع کرد.همچنین شرکت کریستن دیور اعلام کرد که دیگر از تصاویر شارون استون در تبلیغات خود استفاده نخواهد کرد.
معماری دوران نوسنگی
معماری نوسنگی دربرگیرندهٔ سازه‌های انسانی قارهٔ اوراسیا از دوران نوسنگی (آخرین دورهٔ عصر حجر)، و سازه‌های انسانی در قارهٔ آمریکا و جزایر اقیانوس آرام تا برقراری ارتباطشان با اوراسیایی‌ها است.
یکجانشینی
مبدأ دوران نوسنگی، انقلاب نوسنگی است، نامی که بر اتخاذ «یک‌جانشینی» و «اهلی کردن» (کشاورزی و دامداری) از سوی جوامعی که پیش از آن شکارچی-گردآورنده بودند گذارده می‌شود.
در مورد سببِ وقوعِ انقلاب نوسنگی بین محققان اتفاق نظری وجود ندارد، ولی بیشتر آرای مربوط به آن را می‌توان در دو مدل کلیِ دافعه (اینکه شکارچی-گردآورنده‌ها به واسطه تغییرات آب‌وهوایی یا فشارِ جمعیت مجبور به یکجانشینی شده‌اند) یا جاذبه (یکجانشینی به دلیل منافعِ اقتصادی کشاورزی و میل به کاهش ریسک و افزایش ثروت صورت گرفته‌است) رده‌بندی کرد. برخی محققان نیز بر این باورند که مهم‌ترین عامل انقلاب نوسنگی تغییر در فرهنگ مادی به ویژه فناوری برش سنگ است. وجود شواهدی مبنی بر شکل‌گیری روستاها پیش از انقلاب نوسنگی به ویژه در خاور نزدیک، این نظریه را که یکجانشینی پیش از دوران نوسنگی به وجود آمده میسر ساخته‌است. به گفتهٔ فلانری، کشاورزی و یکجانشینی احتمالاً مستقل از هم به وجود آمده‌اند و امکان دارد با هم ارتباط چندانی نداشته باشند.
کشاورزی نیز در این میان نقش داشته‌است، چرا که در زندگی کشاورزی زمان—که برای کاشت‌وبرداشت امری ضروری است—و به تبع آن تاریخ نقشی مهم‌تر در زندگی بازی می‌کنند. در جوامع کشاورزی مردگان به موضوعی برای معناسازی‌های نمادین تبدیل می‌شوند و به آن‌ها نقش نیاکانی داده می‌شود که می‌توان برای به خاطرسپاری آن‌ها سازه‌های یادمانی ساخت. به گفته واتکیز محیط زندگی درین دوران به «انبار نمادها» تبدیل می‌شود. محوطه‌های آیینی اطلاعاتی در مورد رفتارهای مطلوب در خود داشتند—امری که در دوران بعدی بر عهده نوشتن بود—و مکان‌های مقدس از اماکن مربوط به زندگی روزمره تفکیک شدند. برخی انقلاب نوسنگی را انقلاب تولید غذا نیز خوانده‌اند.
خاور نزدیک در دورهٔ نوسنگی
بنا به شواهد حاضر، در نخستین هزارهٔ پس از آخرین عصر یخبندان اکولوژی غنی هلال حاصل‌خیز در خاور نزدیک بعضی جوامع شکارچی-گردآورده را به یکجانشینی ترغیب کرد. یکی از نخستین نمونه‌های این جوامع فرهنگ ناتوفی (حدود تا ) است که در سرزمین شام ظهور نمود. در روستای عین ملاحه از فرهنگ ناتوفی، بازماندهٔ دیوارهای خشکه‌چین و تیرچال یافت شده‌است. این روستا شامل ۵۰ کلبه تک اتاقی و نیمه زیرزمینی بود و با دیواری سنگی محصور شده بود که ارتفاعش تا ۱۲۰ سانتی‌متر می‌رسید.
جوامع شکارچی-گردآوردهٔ یکجانشین گاهی باز به کوچ‌نشینی روی می‌آوردند، ولی در بلندمدت برخی از آن‌ها دست به اهلی کردن حیوانات و گیاهان زدند، که این سرآغاز عصر نوسنگی در خاور نزدیک بود.
گاه‌شناسی و جغرافیای خاور نزدیک در عصر نوسنگی
به شکل سنتی، باستان‌شناسان نخستین دورهٔ بلافاصله پس از ابداع کشاورزی را، از آن رو که سفال هنوز ابداع نشده بود، دورهٔ نوسنگی پیش از سفال می‌نامند. خود این دوره را نیز به دو مرحلهٔ زمانی اصلی تقسیم کرده‌اند: مرحلهٔ نوسنگی پیش از سفال آ (حدود تا ) و مرحلهٔ نوسنگی پیش از سفال ب (حدود  تا .)
در مرحلهٔ نوسنگی پیش از سفال آ بسیاری از جوامع خاور نزدیک به یکجانشینی روی آوردند. نمونه‌های اولیه شهر درین زمان در شام و جنوب آناتولی شکل گرفت. در مرحلهٔ نوسنگی پیش از سفال ب جمعیت جوامع بسیار بزرگ‌تر شد، آئین‌های مذهبی شکل گرفتند و کشاورزی منبع اصلی غذا گشت. سازه‌های شکوهند مذهبی در مناطقی چون گوبکلی‌تپه به وجود آمدند که نشان از نقش محوری آیین‌های مذهبی در مردم این جوامع دارند. در اریحا رابطهٔ تنگاتنگ بین گورها و یادمان‌ها نشان‌گر ظهور اشکال اولیه‌ای از طبقه‌های اجتماعی و سیاسی است.
برخی محققان برای دوران گذار بین نوسنگی پیش از سفال و نوسنگی با سفال، عنوان «نوسنگی پیش از سفال پ» را پیشنهاد کرده‌اند.
در نهایت با آغاز دورهٔ گذار مس‌سنگی در حدود فرهنگ‌های دوران نوسنگی به تدریج جای خود را به تمدن‌های نوپای عصر برنز دادند. از آنجا که معماری، اقتصاد، و فناوری فرهنگ‌های دورهٔ مس‌سنگی تفاوت چشم‌گیری با فرهنگ‌های دورهٔ نوسنگی پسین ندارند، بسیاری از محققان فرهنگ‌هایی همچون غسولینی و بئرشبع که مربوط به دوره مس‌سنگی هستند را هم جزء فرهنگ‌های دورهٔ نوسنگی قلمداد می‌کنند.
سرچشمه‌های اصلی انقلاب نوسنگی در خاور نزدیک شامل جنوب آناتولی، شام، و جزیره قبرس متمرکز بود.
شام
تاریخ‌نگاران معماری به سرزمین شام توجهی ویژه دارند، چرا که معماری درین جا شروع شد.
اریحا برجسته‌ترین محوطه شاخص دوران نوسنگی پیش از سفال است. اریحا یا جریکو شهری است در کرانه باختری رود اردن. بررسی‌های باستان‌شناسی نشان داده که قدمت اریحا به دوران نوسنگی پیش از سفال آ (حدود ) می‌رسد. پیدا شدن نخستین نمونه‌های جمعیت شهری (حدود ۳۰۰۰ نفر)، ساختمان‌های عمومی، دیوار تدافعی و نشانه‌های سیستم آبیاری باستان‌شناسان را متقاعد کرده‌است که اریحا نخستین سکونت‌گاه شهری تاریخ بوده‌است.
شام در دوران نوسنگی پیش از سفال آ
محوطه‌های دورهٔ نوسنگی پیش از سفال آ نزدیک منابع دائمی آب قرار گرفته‌اند. ساختمان‌های این دوران سازه‌های نیمه زیرزمینی گرد و یک طبقه است. گاهی این خانه‌ها جداسازی‌های داخلی داشته‌اند. بیشتر محوطه‌های نوسنگی پیش از سفال آ در جنوب شام قرار دارند.
چگونگی به وجود آمدن اریحا معلوم نیست. در نزدیکی شهر جریکو منبع آب پایداری به نام «چشمه الیسع» وجود دارد که ارزش آن در میانه بیابان دریای مرده در گذر هزاره‌ها واضح است.
عرض دیوار اریحا متر. تعداد پله‌های برج ۲۲ تا.
ظهور سکونت‌گاه شهری در مساحتی سه هکتاری در حدود رخ داده‌است. این سکونت‌گاه برای بیش از هزار سال با دیواری قطور با سنگ‌چینی دیوسنگی (معروف به دیوار اریحا) محصور بوده که از ساکنان آن، دارایی‌هایشان، و چشمهٔ آب محافظت می‌کرده‌است. دیوار جریکو قدیمی‌ترین دیوار تدافعی در جهان است که توسط باستان‌شناسان کشف شده. یک برج دیده‌بانی سنگی سترگ که در درون این دیوار ساخته شده‌بود بر این دیوار نظارت می‌کرد. پلکانی سنگی در داخل این برج تعبیه شده‌بود که به سربازان اجازه صعود به برج را بدهد.
نظریه‌های دیگر در مورد دیوار و برج اریحا وجود دارد که می‌گوید دیوار اریحا سدی در برابر سیل و برج در واقع یک معبد بوده‌است.
همچنین تغییر خانه‌ها از زیرزمینی به مستقل روی زمین
شام در دوران نوسنگی پیش از سفال ب
منطقه جنوب شام در پایان دوران نوسنگی پیش از سفال آ و گذار به نوسنگی پیش از سفال ب دچار آشفتگی گسترده‌ای شد. در حدود سرانجام دیوار جریکو که بین کوچ‌نشینان شرقی و دشت‌های حاصل‌خیز فلسطین قرار داشت فروریخت. از سکونت‌گاه‌های شاخص این دوره، به جز اریحا که مهاجمانش خود بر خرابه‌های آن اریحای جدیدی بنا کردند، می‌توان به الخیام، بیضا، بعجه، بسطه، و عین غزال اشاره‌کرد.
ساختمان‌های آیینی در عین غزال با استفاده از مبلمان ویژه‌ای (اجاق اندودشده، تشتک و محراب) از ساختمان‌های مسکونی قابل تشخیصند. این ساختمان‌ها به شکل قابل توجهی تمیز نگه داشته می‌شدند. در روستای عین غزال در نزدیکی امان اردن (نوسنگی پیش از سفال ب) نشان نوسازی خانه‌ها دارد. خانه‌ها تعمیر شده و کوچکتر شده‌اند، که احتمالاً به این منظور بوده که جایی برای ساخت خانه برای فرزندان ایجاد شود.
در کفار هحورش یک گودال از خاکستر یافت شده‌است که در آن استخوان انسان و حیوانات به شکل نیمرخ یک حیوان روی زمین چیده شده‌اند.
اصلی‌ترین کانسپت معماری روستاهای دوران نوسنگی پیش از سفال ب واحدهای چهارگوش است که گاهی بیش از یک حجره داشته‌اند. چند نقشه بنیادین در خانه‌های این دوره هست: تازه‌واردان اریحا خانه‌های خود را به شکل مستطیل به دور حیاطهای مرکزی سازمان دادند که در آن آشپزی انجام می‌شد. هر خانه شامل چندین اتاق بود که با درهای عریض به هم متصل می‌گشتند. بین این خانه‌ها چندین ساختمان عمومی برای پرستش خدایان ایجاد شده بود.
در دوران نوسنگی پیش از سفال، نقشه خانه‌ها که در دوران نوسنگی پیش از سفال آ وجود داشت به تدریج به شکل مستطیل درآمد. به گفته فلانری، نقشهٔ مستطیل شکل به خانه‌ها این اجازه را می‌دهد که چند اتاق داشته باشند.
به گفته لاو، خشت خام یک مصالح پیش‌ساخته و مصنوع است که همه عناصر طبیعی --خاک، آب، هوا، و آتش (به شکل بازماندهای سوخته‌شده) را در خود دارد که برای ساخت یک محیط اجتماعی به کار می‌رفت؛ و زندگی در محیطی ساخته‌شده از مصالح مصنوع تجربه‌ای متفاوت با زندگی در محیطی ساخته شده از مصالح طبیعی (سنگ) است.
شواهد نشان می‌دهند تغییر شکل نقشه‌ها از دایره‌ای به مستطیلی پیش از به وجود آمدن فناوری خشت خام بوده و این تغییر نقشه به ضرورت مصالح را رد می‌کند.
در دوره‌های قبلی از گل به عنوان ملات یا برای ساخت مبلمان استفاده شده بود، ولی در این دوران گل به مصالح اصلی معماری تبدیل شد.
در مواردی سنگ و خشت خام به همراه هم استفاده شده‌اند.
استفاده از خشت خام در این دوران چنان رونق گرفت که برخی دوران نوسنگی را «عصر گِل» نامیده‌اند.
به خاطر کمبود سنگ و نیاز به آن برای ساخت بناهای دفاعی، در این دوران خانه‌ها با استفاده از خاک ساخته می‌شد. خاک مزایا و معایب خود را داشت. کار با گل و خانه‌سازی با آن آسان‌تر از کار با سنگ است و به مهارت چندانی نیاز ندارد. در عوض باید تمهیداتی در مورد محافظت در برابر رطوبت و ایستایی آن اندیشیده شود. همچنین سطح محقر گل نیاز به تزئینات و دکور را به وجود آورد. یک ابداع زیرکانه استفاده از لعابی بود که هم سطح گل را در برابر آب مقاوم می‌کرد و هم آن را زیباتر می‌ساخت. خشت‌های خام جریکو با دست ساخته می‌شدند و در آفتاب خشک می‌گردیدند. واحدهای سکونتی احتمالاً بر پایهٔ خانواده گسترده شکل گرفته بودند. زباله‌ها در فضای بین خانه‌ها رها می‌شدند و تشکیل تل زباله‌هایی غول‌آسا می‌دادند.
محوطه‌های دورهٔ نوسنگی پیش از سفال ب بزرگترند و در کوهپایه‌ها کنار چشمه‌های قابل اطمینان آب قرار گرفته‌اند (به همین دلیل نام بسیاری از آن‌ها با عین یا آن که در عربی و عبری به معنای چشمه است آغاز می‌شود) در بسیاری موارد مکان آن‌ها به آن‌ها اجازه دسترسی به باغ‌های میانرودان را می‌دهد.
شام در نوسنگی پسین
هویت مشرک شامی دوران نوسنگی پیش از سفال ب از میان رفت و فرهنگ‌های محلی (مثل یرموکیان و اریحای ده در جنوب شام و جبیل و حلف در شمال) شخصیت پیدا کردند و از یکدیگر متمایز شدند. گرچه چند سکونت‌گاه وسیع وجود داشت (مثل شعر هگولان که بیش از ۵۰ هکتار وسعت داشت) ولی میل و جهت‌گیری عمومی، چه در شمال و چه در جنوب) به سکونت‌گاه‌های کوچکتر و پراکنده‌تر بود. در مورد دلیل این تغییر اجماعی بین محققان وجود ندارد، ولی به نظر می‌رسد رویداد ۸۲۰۰ ساله در آن بی‌تاثیر نبوده‌باشد.
این‌که شعر هگولان، محوطه شاخص فرهنگ یرموکی اولین نشانه‌های الگوی مفهومی شهر را دارا هست یا نه محل مناقشه است، و برخی آن را مربوط به ملاحظات محرمیت دانسته‌اند تا ملاحظات شهرسازی.
جمعیت قابل توجه، دیوار دفاعی، و شبکه درهم پیچیده ساختمان‌های عمومی (معابد و منابع آب) عناصری هستند که جریکو را به سمت شهرسازی سوق می‌دادند. با این حال عنصر شهری که در جریکو وجود نداشت خیابان بود.
جزیرهٔ قبرس
نخستین گونه‌های خیابان شهری در شهر خیروکیتیا ظاهر شدند. سکونت‌گاه باستانی خیروکیتیا در هزارهٔ ششم پیش از میلاد در در دامنهٔ تپه‌ای در کرانه غربی رودخانه مارونیو در ساحل جنوبی قبرس پدید آمد. این خیابان‌ها از کرانه رود به سمت بالای تپه می‌رفتند و از سمت دیگر تپه پایین می‌آمدند و همانگونه که دیوار اریحا به آن شهر شکل می‌داد، شکل کلی شهر را تعیین می‌کردند. ولی بر خلاف اریحا که با دیوارش محصور شده بود، شکل کلی خیروکیتیا باز و قابل گسترش بود و به اندازه خاصی محدود نمی‌شد. رشد چنین شهری خطی بود و تنها به طول خیابان‌ها وابسته بود. خانه‌ها در دو سوی خیابان قرار می‌گرفتند و از طریق این خیابان‌ها به آب رودخانه دسترسی داشتند خیابان‌ها به شکل سکو، با سنگ آهک و به شکل قابل‌توجهی بالاتر از سطح زمین ساخته می‌شدند تا در مقابل فرسایش مقاوم باشند.
خیابان‌های خیروکیتیا، به عنوان نخستین گونه مکان عمومی ارتباط بین ساکنان این شهر و حس هویت و همبستگی آن‌ها را را تقویت می‌کردند. در برخی فواصل، خیابان برای ایجاد فضای استراحت در مسیر بین خانه و رودخانه گشادتر می‌شد که الگوی اولیه میدان در تاریخ معماری است خیابان‌های خیروکیتیا دو نتیجه فرعی داشتند: یکی اینکه اهمیت مکان‌های عمومی و بی مالک بودن آن‌ها، مسئولیت محافظت، پاکیزگی، و تعمیر آن‌ها را بر عهده مجموع شهروندان می‌گذاشت و دیگری اینکه خانه‌هایی که بر خیابان‌های اصلی قرار گرفته بودند ارزش بیشتری پیدا می‌کردند.
آناتولی و میانرودان
(آناتولی) سکونت‌گاه قرمز دره که در اوایل دوران نوسنگی ساخته شده برای ظرافت و توجه به ملاحظات زیباشناختی در ساخت آن مورد توجه است. در هر خانهٔ قرمز دره یک ستون غیرسازه‌ای گلی قرارداده‌شده که به عنوان مبلمان به کار می‌رفته‌است. و این امر نشان می‌دهد که سنت تزئینات از اوایل دوران نوسنگی در منطقه وجود داشت. در آناتولی در گذار از دوره نوسنگی پیش از سفال آ به نوسنگی پیش از سفال ب نقشه ساختمان‌ها از دایره‌ای به مستطیلی تغییر کرد، ولی همه سکونت‌گاه‌ها در این دوره به فناوری خشت خام گذر نکردند.
چاتال‌هویوک
در چاتال‌هویوک دو خانه دو طبقه یافت شده‌است.
اسون لیندکویست
اسون لیندکویست (Sven Lindqvist؛ ۲۶ مارس ۱۹۰۳ – ۲۵ ژانویه ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
معماری دوران نوسنگی
چاتال‌هویوک
چاتال‌هویوک در دشت قونیه آناتولی (ترکیه امروزی) است که تاریخ آن به تا  برمی‌گردد و بزرگترین و پیچیده‌ترین مناطق باستانی بازمانده از دوران نوسنگی است که تا کنون توسط باستان‌شناسان کشف و حفاری شده.
اسون لیندکویست
وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ برندهٔ مدال برنز شده‌است.
معماری دوران نوسنگی
چاتال‌هویوک
شهر چاتال‌هویوک که حدود ده هزار نفر جمعیت داشته تجارت ابسیدین در منطقه را کنترل می‌کرده‌است. در آن زمان، ابسیدین یا شیشه آتشفشانی بهترین ماده برای ساخت ابزارهای نوک‌تیز بود و ازین رو تجارت آن موجب ایجاد صنعتی پرسود گشت که این خود باعث ثروتمند شدن شهر چاتال‌هویوک شد.
چاتال‌هویوک، برخلاف اریحا، حصار شهری و برخلاف خیروکیتیا کوچه و خیابانی ندارد. مهم‌ترین ویژگی چاتال‌هویوک این است که خانه‌ها به همدیگر چسبیده بودند و تنها راه دسترسی به آن‌ها از پشت بام و با نردبانی چوبی بود. این ویژگی باعث می‌شود که ایستایی آن‌ها از خانه‌های تک ایستاده بیشتر شود و هم‌چنین دفاع از شهر آسان شود. هر حجره حداقل دو صفه چوبی به عنوان مبلمان داشت، و استخوان درگذشتگان زیر این صفه‌ها دفن می‌شد.
حدود چهل سازه از سازه‌های حفاری شده دارای تزئیناتی غنی است که باستان‌شناسان عقیده دارند عبادت‌گاه هستند. نقشهٔ ساختمان‌های عبادت‌گاه با نقشهٔ خانه‌ها یکسان است و تنها تفاوتشان در تزئین دیوارها با نقاشی‌های آیینی مربوط به الهه مادر است.
تخمین زده می‌شود برای ساخت هر خانه در چاتال‌هویوک ۵۰ مترمکعب خاک نیاز بوده‌است. برای هر خانه به حدود ۵۰۰ تا ۷۵۰ خشت نیاز بوده که پس از یک هفته خشک شدن، یک گروه پنج نفره می‌توانسته خانه را در دو هفته بسازد.
اربابا
در اربابا، که مربوط به دوران نوسنگی پیش از سفال ب است، مصالح اصلی سنگ آهک است که با ملات گل روی هم چیده شده‌اند. علت استفاده از سنگ وجود یک معدن سنگ در نزدیکی این محوطه است. به گفته لاو این امر نشان از تفکر منطقی به کار رفته در تصمیم‌های سازندگان این روستاست، چرا که ایشان می‌توانستند بنابر رسم آن دوره خانه‌هایشان را از گل بسازند ولی سنگ را انتخاب کردند.
اروپا در دورهٔ نوسنگی
زمانی که معماری از هستهٔ منطقهٔ خاور نزدیک به دیگر مناطق گسترش یافت، کارکرد و معنای آن به شکل قابل توجهی تغییر کرد. با رسیدن انقلاب نوسنگی به قارهٔ اروپا، دو موضوع معماری مورد آزمایش مردمان این سرزمین قرار گرفت: یکی خانه به مثابهٔ ارگانیسم و دیگری معناسازی سمبولیک برای ابدیت با ساختمان‌ها.
(اروپا) سکونت‌گاه لپنسکی ویر در شبه‌جزیرهٔ حدود ساخته شده و نشان می‌دهد که در اروپا یکجانشینی سابقه‌ای طولانی‌تر از کشاورزی دارد. خانه‌های ذوزنقه‌ای شکل این سکونت‌گاه کف اندود شده و اجاق‌های تزئین شده دارند و به شکلی منظم در محوطه جایگذاری شده‌اند. این به معنا نیست که این خانه‌ها از روی نقشه ساخته شده‌اند، بلکه مجموعه‌ای از اصول (احتمالا ناخودآگاه) وجود داشته‌است که تصمیم‌های سازندگان را هدایت می‌کرده‌است.
خانه‌ها
خانهٔ کشیدهٔ دوران نوسنگی گونه‌ای خانه باریک و بلند از جنس چوب بود که کشاورزان در گستره جغرافیایی اروپا از حدود به ساختن آن‌ها می‌پرداختند. طول این خانه‌ها تا ۸۰ متر هم می‌رسیده و در هر کدام تعدادی خانواده زیر یک سقف زندگی می‌کردند. در وسط فضای مرکزی کشیده یک آتشدان یا اجاق قرار می‌گرفته و بالای آن در سقف شکافی ایجاد می‌شده‌است تا دود را تهویه کند و به نور اجازه ورود بدهد. بالهای دو طرف این فضای مرکزی به عنوان طویله به کار می‌رفته‌است.
سکارابرای در اورکنی اسکاتلند که بین سال‌های و  در آن زندگی جریان داشته در بین آثار بازمانده از اروپای دوران نوسنگی منحصر به فرد است. این سکونت‌گاه از هشت خانه کشیده تشکیل شده که با یک کوچهٔ کوچک سنگی به هم متصل می‌شوند و یک ارگانیسم فشرده را ایجاد می‌کنند.
خرسنگ‌ها
سازه‌های سنگی بلند، هم‌چون درخت‌هایی مصنوعی، برای نشاندار ساختن و به حافظه سپردن فضاهای برپا شدند. این یادمان‌های سنگی یا خرسنگ نماد فناوری و همکاری انسان‌ها هستند. این خرسنگ‌ها در هزاره پنجم پیش از میلاد در سراسر اروپای غربی پخش شدند.
سنگ‌افراشتها ساده‌ترین نوع خرسنگ‌ها بودند که با ارتفاع و حجم خود توجه رهگذران را از فواصل دور به خود جلب می‌کردند و خاصیت هدایت‌کنندگی اشتند. در برخی موارد مانند خرسنگ‌های کارناک در بریتانی فرانسه، مجموعهٔ سازمان‌یافته‌ای از سنگ‌افراشت (که تشکیل یک سنگ‌ردیف را می‌دهند) تشکیل یک فضای تعریف‌شده را می‌دهند که کاشفان فضای را به حرکت در فضای باز دعوت می‌کند. محوطهٔ خرسنگ‌های کارناک شامل خرسنگ‌های مِنِک (یازده ردیف همگرا از خرسنگ‌ها در سطحی به ابعاد ۱٬۱۶۵ در صد متر)، خرسنگ‌های کرلسکن (گروهی از ۵۵۵ سنگ کوچکتر در شرق خرسنگ‌های منک)، و خرسنگ‌های پتی-منک (گروهی از سنگ‌های بسیار کوچکتر در شرق خرسنگ‌های کرلسکن) می‌شود.
به عقیده کوستوف، این موارد اولین اشکال سازماندهی فضایی است که در هزاره‌های بعدی معماری را تعریف می‌کند.
آرامگاها
برخلاف سنگ‌افراشت‌ها و ردیف سنگ‌ها، آرامگاه‌های سنگی در دوران نوسنگی به شکل سرپوشیده ساخته می‌شد. ساده‌ترین شکل این آرامگاه‌های سنگی، میزسنگ‌ها بودند که از چند دیوار سنگی و یک سقف سنگی نسبتاً صاف با تکنیک نعل-پایه تشکیل می‌شد. میزسنگ‌هابین ۵٬۰۰۰ پ. م؛ و ۲٬۵۰۰ پ.م. در سراسر اروپا (از نروژ در شمال تا مراکش در جنوب) ساخته می‌شدند ولی قدیمی‌ترین آن‌ها را می‌توان در پرتغال یافت.
گورهای دالانی و گورهای معبری ازین پیچیده‌تر بودند. گورهای دالانی از ردیف دیوارهای سنگی تشکیل می‌شدند که روی آن با گورپشته یا سنگ چین پوشانده می‌شد. گورهای معبری شبیه گورهای دالانی بودند با این تفاوت که انتهای آن‌ها به یک تالار تدفین گرد ختم می‌شد. دیواره‌های این گورها با روی هم گذاشتن سنگ‌های نامنظم (که به تکنیک سنگ‌چینی دیوسنگی معروف است) ساخته می‌شدند. همچنین با گذشتن ارتفاع سازه از حدی مشخص، ردیف‌های بعدی سنگ به تدریج به سمت داخل پیش‌روی می‌کردند تا در نهایت به هم رسیده و سقف بسته شود و به این شکل وزن بار عمودی به تکیه گاه انتقال یابد. این روش بعدها در معماری به تکنیک پتکین شهرت یافت.
شناخته‌شده‌ترین گور معبری اروپا نیوگرنج در جزیرهٔ ایرلند است که نزدیک ۸۰ متر قطر دارد و حاشیه‌اش با ۹۷ سنگ محصور شده‌است. شاخص‌ترین این سنگ‌ها سنگ ورودی است که تزئینات سنگینی دارد. ورودی نیوگرنج به راهرویی به طول ۱۹ متر باز می‌شود که به اتاقی کوچک و صلیبی‌شکل می‌رسد. نمای ورودی را با سنگ‌های کوارتز برش‌خوردهٔ سفید (که احتمالاً از معدنی در ۱۶۰ کیلومتری جنوب نیوگرنج استخراج شده بوده) تزئین کرده بودند. جایگیری راهروی داخلی به گونه‌ای بوده که با طلوع آفتاب در انقلاب زمستانی نور خورشید از میان بازشویی پنهان در راهرو به عمق اتاق داخلی نفوذ می‌کرده‌است.
مالت و معبدهایش
مجموعه جگانتیا در جزیره کوچک غودش در مالت از دو معبد مستقل تشکیل شده که توسط یک دیوار بیرونی محصور شده‌اند. معبد بزرگتر به نظر قدیمی‌تر است و احتمالاً خودش نیز یکپارچه نیست. معابد جگانتیا جگانتیا یک ساختمان منحصر به فرد نبوده‌است. معابد پیشاتاریخی مالت با استفاده از ترکیبی از تکنیک‌های خرسنگی و دیوسنگی و مصالح محلی ساخته می‌شدند. دیوارهای حجیمشان متشکل از دو پوسته بود که بین‌شان با خاک و قلوه‌سنگ پر می‌شد. پوسته‌ها از نوعی سنگ آهنگ به نام کورالین ساخته می‌شد که در برابر خوردگی مقاوم است. تلاشی برای تزئین و پوشاندن پوستهٔ سنگی در نمای بیرونی صورت نمی‌گرفت، ولی جدارهٔ داخلی با سنگ‌های صیقل‌داده شده، شاخ گوزن، یا لایه‌هایی از جنس استخوان به ظرافت تزئین می‌شد. در اتصالات از نوعی سنگ آهنگ نرم و گرم به رنگ زرد غلیط به نام گلوبیژرینا استفاده شده‌است.
حدود فرهنگ مالت مورد تهاجم قرار گرفت و معابد آن رها شده و به ویرانه تبدیل گشتند.
استون‌هنج
استون‌هنج شناخته‌شده‌ترین اثر دورهٔ نوسنگی است. در این یادمان که در طول هزار سال ساخته شده نشان‌هایی از دفن مردگان پیدا شده‌است، ولی به احتمال قوی این کارکرد اصلی استون‌هنج نبوده‌است. شمار زیادی از محققان باور دارند که استون‌هنج بر اساس دستورهای نجومی ساخته شده‌است و اهداف مذهبی داشته‌است.
در نخستین مرحله سازه یک دایره در زمین به قطر متر ایجاد شد که در طول تمام بازسازی‌های بعدی ثابت ماند این دایره باید با یک پرگار بزرگ تعریف شده باشد، احتمالاً طنابی از پوست گاو که به شاخه‌ای چوبی در مرکز دایره متصل شده بود. مسیر پرگار با گچ مشخص می‌شد و با ابزارهای معمول کنده می‌شد و در دو کناره دپو می‌شد. دایره تنها در یک جا قطع شده‌است، در شمال شرقی محوطه با دو خرسنگ کوچک ورودی استون‌هنج تعریف شده. چند متر پشت ورودی، تک سنگ برجسته و خاکستری رنگی از جنس سارسن افراشته شده‌است که به سنگ هیل معروف است. در قرن هجدهم کشف شد که اگر کسی در مرکز دایره سفید در صبح انقلاب تابستانی بایستد و به سوی سنگ هیل نگاه کند طلوع خورشید را در سمت چپ این حجم خواهد دید. چهار سنگ در گوشه‌های یک مستطیل عمود بر محور طلوع خورشید قرار داده شده بود. به نظر می‌رسد که این همه کاریست که در مرحله نخست استون‌هنج انجام شده بود که به استون‌هنج یک معروف است و به نظر می‌رسد حدود ساخته شده باشد.
چند قرن بعد این مکان مقدس دستخوش تغییراتی جدید شد که به استون‌هنج دو معروف است. یک جفت از خندق‌های گچی موازی، شبیه همان که محیط استون‌هنج را تعریف می‌کند، از ورودی محوطه تا رود ایوون در سه کیلومتری استون‌هنج کشیده شد تا مسیری به عرض هشت متر را تشکیل بدهد. این مسیر به کورسوس معروف است.
در میان دایره یک حلقه دوگانه از سنگ‌های کبود شکل داده شد که به هم‌محور با کورسوس یک ورودی نشانه‌گذاری شده داشت. نکته قابل‌توجه در مورد سنگ‌های کبود این است که تنها منبع آن‌ها در انگلستان تپه‌های پرسلی ولز است که دستکم کیلومتر با استون‌هنج فاصله دارد. برای اینکار سنگ‌های کبود باید از راه دریا به رود ایوون منتقل می‌شدند و از آنجا تا استون‌هنج کشیده می‌شدند. این امر را می‌توان توجیه کورسوس دانست.
دشواری انتقال سنگ‌های کبود در این مسیر طولانی موجب شد تا استفاده ازین سنگ‌ها پیش از کامل شدن حلقه‌ها کنار گذاشته شود و آرایشی نو برای استون‌هنج در نظر گرفته شود که به استون‌هنج سوم معروف است. درین آرایش خرسنگ‌های چندین برابر سنگ‌های کبود از مارلبورو منتقل شود. این سنگ‌ها در منبع برش می‌خوردند و سپس منتقل می‌شدند. این سنگ‌ها به شکل سه‌سنگ (سازه‌ای که از دو سنگ عمودی فرورفته در زمین (ستون) و یک سنگ افقی قرار گرفته بر روی آن دو (تیر) تشکیل شده) در حلقه‌ای از گودال‌ها نظم می‌گرفتند و برای مقاوم کردنشان روی آن‌ها دایره‌ای از سنگ سارسن قرار گرفت تا یک تاج بسته در ارتفاع شش متری از سطح زمین شکل بگیرد. تیرهای سه‌سنگ‌ها نیز با اتصال کام و زبانه به یکدیگر محکم می‌شدند.
نقشه نهایی با یک مجموعهٔ نعلی شکل داخل دایره تکمیل می‌شود که از پنج سه‌سنگ جدا از هم تشکیل شده‌است. مجموعه نعلی شکل به سوی کورسوس و مسیر مقدس طلوع آفتاب در انقلاب تابستانی قرار می‌گرفت. سنگ‌های کبودی که قرن‌ها پیش به استون‌هنج منتقل شده بودند بین دایرهٔ داخلی و مجموعهٔ نعلی شکل قرار گرفتند.