cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جستجو فرینگ
تعریف الگوریتم
پس نسبتاً یک الگوریتم جست و جوی IDA* نیز داریم (:الگوریتمی که کوتاهترین مسیر را از یک گره مشخص شده تا هریک از گره‌های عضو مجموعه گره‌های هدف می‌یابد) که یک تابع جست و جوی بازگشتی عمق اول(DFS) از گره ریشه می‌سازد. هنگامی این الگوریتم متوقف می‌شود که یا گره هدف یافت شده یا به مقدار بیشینهٔ f برسیم. اگر بار اولی که به آستانهٔ بیشینهٔ f رسیدیم، گره هدف هنوز یافت نشده بود، آستانهٔ بیشینه افزایش میابد و الگوریتم دوباره تکرار شده و مجدداً جستجو می‌کند. الگوریتم فرینگ با استفاده از ساختمان داده‌ای که در آن یک یا دو لیست پیوندی جهت اشاره به قسمت‌های مختلف درخت جستجو به الگوریتم IDA* بهبود بخشیده است. لیست now حاوی مکان فعلیه اشاره گر و لیست later حاوی نقاط طی شده اشاره گر است. پس هنگام شروع از ریشهٔ درخت جستجوnow  شامل ریشه و  later خالی است. سپس الگوریتم یکی از دو عمل زیر را انجام می‌دهد: - اگر F  ریشه بیشتر از مقدار آستانه تعیین شدهٔ F  باشد از لیست now حذف می‌شود و به انتهای لیست later الحاق شود به عبارتی ریشه را برای اشارهٔ بعدی نگه می‌داریم - اگر F برابر یا کمتر از آستانه بود، ریشه را حذف کرده و فرزندان آن را به ابتدای لیست  now اضافه می‌کنیم در انتهای یک پیمایش اشاره‌گر مقدار آستانه  F افزایش یافت، لیست  now  برابر با later و لیست later  خالی می‌شود. یک تفاوت اصلی بین فرینگ و A* این است که در الگوریتم فرینگ محتوای لیست لزوماً چیده شده و به ترتیب نیستند. بر خلاف A* الگوریتم فرینج باید همان گره‌های قبلی را مجدداً رویت کند، اما هزینهٔ هر یک از این دیدارها مرتباً با بدترین حالت لگاریتمی زمان مرتب‌سازی لیست در A* مقایسه می‌شود.
پاپ‌کورن تایم
این نرم‌افزار به وسیلهٔ بیت تورنت نقض‌کنندهٔ حق تکثیر است و به کمک آن می‌توان بسیاری از فیلم‌ها را همراه با زیرنویس به صورت برخط مشاهده کرد.
جستجو فرینگ
شبه کد
دو لیست now و later را در یک لیست دو پیوندی اجرا می‌کنیم، به طوریکه گره‌های قبل از گره فعلی مربوط به later و بقیه مربوط به now هستند. استفاده از یک آرایهٔ گره‌های از پیش اختصاص داده شده برای لیست، برای هر گره درصف، زمان دسترسی به هر گره را در الگوریتم مرتباً کاهش می‌دهد.
Reverse pseudo-code.
ناحیه اگدر، شهرستان مارشال، مینه‌سوتا
شهرستان اگدر، بخش مارشال، مینه‌سوتا (به انگلیسی: Agder Township, Marshall County, Minnesota) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در مینه‌سوتا واقع شده‌است.
خصوصیات
شهرستان اگدر ۱۱۴٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۰۸ نفر جمعیت دارد و ۳۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
قله مصلی
قله مُصَلّی (Мусала) بلندترین قله کشور بلغارستان و هم‌چنین تمامی شبه‌جزیره بالکان است. این قله با ۲٬۹۲۵ متر ارتفاع بلندترین قله بین رشته‌کوه‌های آلپ و رشته‌کوه‌های قفقاز است. قله مصلی در کوهستان ریلا و در جنوب غرب بلغارستان واقع شده‌است. نام این قله از واژه عربی مصلی به معنی نمازگاه گرفته شده و این واژه از طریق زبان ترکی عثمانی به این ناحیه رسیده است.
دو قله بلند نزدیک به مصلی عبارتند از مصلی کوچک (۲٬۹۰۲ متر) و ایرچک (۲٬۸۵۲ متر).
جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر مکمل مرد در مجموعه تلویزیونی درام
جایزه امی ساعات پربیننده بهترین بازیگر مکمل مرد در مجموعه تلویزیونی درام یکی از جوایز امی ساعات پربیننده است که هرساله توسط آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون (اِی‌تی‌اِی‌اِس) به بازیگری که از سوی هیئت داوران به‌عنوان بهترین بازیگر مکمل مرد در مجموعه تلویزیونی درام صنعت تلویزیون شناخته شده‌است، اهدا می‌شود.
در ششمین دوره جوایز امی ساعات پربیننده که در سال ۱۹۵۴ برگزار شد، آرت کارنی برای نقش‌آفرینی در جکی گلیسون شو اولین برنده این جایزه شد. در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۵، در این دسته جایزه‌ای اهدا نشد، زیرا دسته‌ها با قالب سنتی سال‌های دیگر متفاوت بودند. به‌دنبال ۲۲مین دوره جوایز امی ساعات پربیننده، بازیگران مکمل مرد درام به‌تنهایی با یکدیگر رقابت کردند. با این حال، درمیان نامزدهای این دسته علاوه‌بر بازیگران مجموعه‌های درام، بازیگران فیلم‌های تلویزیونی، سریال‌های کوتاه و بازیگران مهمان قرار داشتند؛ در سال‌های بعد، این بازیگران به‌طور جداگانه در دسته‌های متفاوت نامزد شدند.
برنده‌ها و نامزدهای چندین جایزه
فهرست زیر نشان‌دهندهٔ اشخاصی است که دو یا چند جایزه در این دسته دریافت کرده‌اند:
فهرست زیر نشان‌دهندهٔ اشخاصی است که چهار بار یا بیشتر نامزد دریافت جایزه در این دسته شده‌اند:
مجموعه‌های برنده چندین جایزه
فهرست زیر نشان‌دهندهٔ مجموعه‌هایی است که مجموعاً دو یا چند جایزه در این دسته دریافت کرده‌اند:
بنی‌قینقاع
بنی‌قَیْنُقاع قبیله‌ای از یهودیان مدینه در زمان پیامبر اسلام بود. این قبیله پیمان خود را با پیامبر اسلام شکستندو طی غزوه‌ای محاصره، تسلیم و تبعید شدند. برخی در یهودی‌تبار بودن آنان تردید کرده، آنان را از نسل عیسو (ادوم)، برادر یعقوب دانسته‌اند. بنابر نقل‌های تاریخی میان بنی‌قینقاع و دیگر قبایل یهود (بنی‌قریظه و بنی‌نضیر) رقابت‌هایی وجود داشت. لذا هنگامی‌که یهودیان به‌دلایلی ناگزیر با دیگر قبایل عرب هم‌پیمان شدند، بنی‌قینقاع به‌رغم دو قبیله دیگر که به اوس پیوستند، با خزرج پیمان بست. بنی‌قینقاع در جنوب‌غربی مدینه می‌زیستند و دژ و بازاری معروف داشتند. و این سخن که آنان در مرکز مدینه مجتمع بودند، درست نیست. آنان برخلاف دیگر یهودیان در مدینه زمین کشاورزی و نخلستان نداشتند و زرگری از پیشه‌های مهم آنان بود.
استنفورد، ویرجینیای غربی
استنفورد شهری در ایالت ویرجینیای غربی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۳۵۰ نفر بوده‌است.
اره ۲
اره ۲ نام یک فیلم ترسناک است که در سال ۲۰۰۵ و در ادامهٔ فیلم اره ۱ ساخته شد. اره ۲ دومین فیلم از مجموعه فیلم اره است. در این فیلم به کارگردانی دارن لین بوسمن، بر اساس فیلمنامه‌ای از خودش و لی ونل (یکی از نویسندگان اره ۱) و با بازی توبین بل، دانی والبرگ و شاونی اسمیت تولید شد. اره ۲ در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۵ در آمریکا به نمایش درآمد. توبین بل برای بازی در نقش جیگ‌ساو نامزد دریافت جایزهٔ بهترین شخصیت شریر از ام‌تی‌وی شد.
خلاصهٔ داستان
عده‌ای که هر کدام به نوعی درگیر خلاف و اعتیاد هستند. وقتی به هوش می‌آیند (یا به اصطلاح از خواب برمی خیزند)، متوجه می‌شوند که در یک اتاق زندانی هستند. اما بعد از مدتی متوجه می‌شوند که به دست جیگ‌ساو قاتل، گرفتار شده‌اند، و به بدن همه آن‌ها سم تزریق شده؛ و برای به دست آوردن پادزهر، باید مراحل بازی را که جیگ‌ساو از آن‌ها خواسته انجام دهند. در طی فیلم، کاراگاه متیوز که پسر او نیز بین زندانیان است، محل مخفیگاه را پیدا می‌کند. اما در پایان فیلم خود نیز به دست جیگ‌ساو گرفتار می‌شود، و در همان حمام متروک زندانی می‌شود.
تفلی
تفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سروآباد در استان کردستان ایران است.
این روستا دارای یک دریاچه کوچک به اسم زل است که در جنوب روستا و در فاصله 2کیلو متری روستا قرار دارد
این روستا دارای مکان های باستانی زیادی است که از آن میتوان به قله پیر{قلای پیر}. مزار پیر بالینان.دشت     هه وهشی.و تاژگاوان و بانه سار و... اشاره کرد.
از کوه های مرتفع آن میتوان .دوله خوان ,جولاسان,قلای زل,پیر بالینان,قلای غریبان وبانه سار ... نام برد.
چشمه های نامی این روستا, کانی هه وه شی,کانی زل.کانی گوزه مار.بیلو.و کانی زانیو کانی جولاسان اشاره کرد.
زبان مردم روستا زبان کردی{سورانی}است دین اسلام است. مذهب سنی و پیرو امام شافعی اند.
شغل مردم روستا: کشاورزی ,دامپروری,سنگ تراشی,کولبری,و..... هستند
جمعیت
این روستا در دهستان کوسالان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۷ نفر (۱۴۳خانوار) بوده‌است.در سال 1400 نزدیک 950 نفر و 230خانه وار است
آتوپومیرمکس
آتوپومیرمکس نام یک سرده از تیره مورچه است.
فریسمانه
فرسمانه (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان خرازان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۲ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
نسکاپک کریک
نسکاپک کریک رودخانهای به طول ۳۷٫۵ مایل است که در ایالات متحده آمریکا جریان دارد.
هاینریش دایشمان
هاینریش دایشمان یکی‌از بزرگترین فروشگاههای زنجیره‌ای کفش و پوشاک ورزشی در آلمان است. این مجموعه در سال ۱۹۱۳ توسط هاینریش دایشمان در شهر اسن در نوردراین-وستفالن تأسیس گردید و هنوز اداره و فروشگاه مرکزی در آن قرار دارد.
پلاسمای غنی از پلاکت
پلاسمای غنی از پلاکت پلاسمای غلیظ شده خون است که دارای مقادیر فراوان پلاکت می‌باشد. از این پلاسما که از خود بیمار تهیه می‌شود در بعضی مراکز برای درمان صدمات غضروفی و تاندونها و سایر صدمات بافت نرم، استفاده می‌شود. موارد استفاده از آن بر این پایه استوار است که مواد پروتئینی مانند سیتوکینها و دیگر فاکتورهای رشد که در این محلول وجود دارد می‌تواند به پدیده ترمیم در بافت‌های بدن، کمک کند.
پیشینه
اثرات ترمیمی و رشد که در صدمات و ضایعات بافت‌های مختلف بدن توسط عوامل رشد کنترل و هدایت می‌شوند باعث بروز این فرضیه شده‌است که مقادیر غنی شده پلاکت‌ها که دارای این فاکتورها هستند، می‌توانند باعث تحریک و تشدید پدیده ترمیم در این صدمات شوند. گروه زیادی از عوامل رشد مانند سیتوکین‌ها، اینترلوکینها، فاکتور رشد پلاکتی، عامل رشد شبه انسولین، عامل رشد فیبروبلاست و دیگر عوامل در کنترل پدیده ترمیم ضایعات و صدمات بافتهای بدن شرکت دارند. از پلاکت‌ها بیش از ۷ نوع از این عوامل رشد ترشح می‌گردد.
روش تهیه
از خون محیطی بیمار مقداری که لازم است تهیه و به وسیلهٔ سانتریفوژ مخصوص، سلولهای سرخ خون و گلبول‌ها جدا می‌گردد و از پلاکت‌ها استفاده می‌شود. مقدار پلاکت‌ها در خون انسان حدود ۲۵۰۰۰۰ در هر میلی‌لیتر است، در پلاسمای پی‌آرپی مقدار آن به ۴ الی ۵ برابر رسانده می‌شود.
روش‌های تهیه در بانک‌های خون دقیق‌تر بوده و در درمانگاه‌ها از کیت های آماده برای تهیه آن استفاده می‌شود. مطالعات علمی نشان داده‌است که روش تهیه، در مؤثر بودن درمان بسیار اهمیت دارد.
موارد استفاده
موارد استفاده وسیعی از پی‌آرپی در کمک به درمان بیماری‌ها و صدمات تاندون‌ها و مفاصل گزارش شده‌است. مهم‌ترین موارد مصرف آن در ترمیم پارگی‌های رباط‌های زانو، ترمیم تاندون‌ها، ترمیم رباط گرداننده شانه و نیز تزریق داخل مفصلی در بیماران دچار آرتروز است. تنها در کشور آمریکا سالانه بیش از ۸۶۰۰۰ تزریق انجام می‌شود که مصرف آن به‌طور عمده در ورزشکاران است.
<references group="10. مؤسسهٔ پزشکی مهر، رشت."/>
اثربخشی بالینی
نتایج قطعی استفاده از این روش در درمان بیماران هنوز به‌طور کامل مشخص نیست. تاکنون هیچ کارآزمایی بالینی مشخصی مفید بودن این روش را اثبات نکرده‌است. با توجه به اینکه عوارض این روش اندک است، موارد استفاده آن در رشته‌های مختلف اعم از پزشکی، دندانپزشکی و طب ورزشی روزبروز گسترش بیشتری پیدا می‌کند. در گزارش‌های علمی که نتایج موفقیت‌آمیز نداشته‌اند، علت عمده را به روش غلط عمل‌آوری پلاسمای غنی شده در کلینیک‌ها نسبت می‌دهند.
منابع
<link rel="mw:PageProp/Category" href=". /رده:اقدامات_درمانی"/>
نووی بور
نووی بور یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه تشسکا لیپا واقع شده‌است. نووی بور ۱۱٬۹۹۲ نفر جمعیت دارد.
۲۷ فروردین
۲۷ فروردین بیست و هفتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۳۸ روز (۳۳۹ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
استیون گرینبلت
زندگی
گرینبلت خود را از یهودیان اشکنازی اروپای شرقی می‌داند. پدرانش به آمریکا کوچیدند. پدربزرگش ژنده‌چین و پدرش وکیل بوده‌است. او پس از تحصیلات ابتدایی به دانشگاه ییل رفت. در ۱۹۸۰ پس از سالیانی آموزگاری در دانشگاه، به رتبه استادی رسید و نخستین کتاب نامدارش را دربارهٔ ادبیات قرن شانزدهم انگلیس نوشت. پس از بیست‌وهشت سال پژوهش و آموزگاری در کالیفرنیا به ماساچوست رفت و در دانشگاه هاروارد مشغول شد. در سال ۲۰۰۰ «استاد علوم انسانی» نامیده شد. در سالیان بعد کتاب‌هایی پرفروش در شکسپیرشناسی و مطالعات رنسانس نگاشت.
وی سال ۲۰۱۴ به دعوت دانشگاه تهران به ایران سفر کرد و دربارهٔ لیر شاه شکسپیر سخن راند.
گرینبلت پس از ام. اچ. آبرامز سرویراستار گزیدهٔ ادبیات انگلیسی نورتون شد.
سخن‌شناسیِ فرهنگ‌بُنیاد
او را از پیشروان سخن‌شناسی فرهنگ‌بنیاد (Cultural Poetics) در اواخر قرن بیستم می‌دانند.
نوتاریخی‌گری
او عبارت «نوتاریخی‌گری» (new historicism) را به کار برد که پس از آن مشهور شد. عباس میلانی این را به فارسی «نوتاریخی‌گری» نامید.
این عبارت پیش‌تر در کار مایکل مک‌کانل آمده بود.
به فارسی
مقالهٔ «خانوادهٔ ترامپ نباید با شکسپیر درافتد؛ ورمی‌افتد!» نیز به ترجمهٔ محمود شیرزاد در رادیو صدای نو منتشر شده است.
آرنولدیوس
آرنولدیوس نام یک سرده از تیره مورچه است.
مبارک‌آباد سپیدار
مبارک‌آباد سپیدار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سروآباد در استان کردستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوسالان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۳ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است.
اکدز
اکدز (به فرانسوی: Agdz) یک منطقهٔ مسکونی در مراکش است که در سوس ماسه درعه واقع شده‌است.
بنی‌نضیر
بنی‌نضیر یکی از قبایل یهودی ساکن در مدینه، به ریاست حیی بن اخطب بود  که در قلعه‌هایی که در اطراف شهر ساخته بودند زندگی می‌کردند و بعد از ورود اسلام به مدینه، به مخالفت با محمد پرداختند. در منابع اسلامی، جنگ احزاب از موارد دشمنی‌های قبیله بنی نضیر با محمد شناخته می‌شود. به گفته مسلمانان، روزی که محمد برای ماجرائی به کنار قلعه‌های بنی نضیر آمده بود، خواستند از بالای قلعه سنگی بر سر او بیندازند، محمد مطلع شده بلافاصله به مدینه آمد و پیغام داد که چون شما پیمان‌شکنی کردید و نقشه قتل مرا طرح کردید باید ده روز دیگر از مدینه خارج شوید. اگر پس از ده روز خارج نشوید کشته خواهید شد. از طرفی عبدالله بن ابی برای یهودیان پیغام داد که ما دو هزار نفر به کمک شما می‌فرستیم، یهودیان تصمیم به مقاومت گرفتند. محمد و مسلمانان مطیع او به سوی آن‌ها حرکت کرده و قلعه را محاصره کردند. این محاصره مدت بیست روز طول کشید، تا بالاخره آنان تسلیم شدند و از آن سرزمین رفتند و اموال بسیاری از خود به جای گذاردند که بین مهاجران و انصار تقسیم شد.
کندج
کندج (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.عکس روستا
جمعیت
این روستا در دهستان خرازان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۹ نفر (۸۸خانوار) بوده‌است.
کارل کوهن
کارل کوهن (Karl Kühn; March 9, 1904 – 1904:3:9, July 24, 1986 ) دوچرخه‌سوار اهل اتریش بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ شرکت کرده است.
دهستان مکریان شرقی
دهستان مکریان شرقی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان مهاباد، استان آذربایجان غربی در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۸۳۱ نفر (۲۴۱۸ خانوار) بوده‌است.
گیوک خان
گویوک‌خان، کیوک‌خان (پیرامون ۱۲۰۶–۱۲۴۸ میلادی)، سومین خان مغول پسر اوگتای‌خان و نوهٔ چنگیزخان بود و از ۱۲۴۶ تا ۱۲۴۸ میلادی به‌مدت دو سال شاهی کرد.
تخت‌نشینی
اوگتای قاآن در ایام سلطنت خویش پسر بزرگ‌تر خود کوچو خان را که از توراکینا خاتون زاده شده بود به جانشینی تعیین کرده بود اما او در زمان حیات پدر مرد. اوگتای پسر دیگرش شیرامون را در نظر گرفت. چون اوگتای مرد گیوک خان که به سفر جنگی درازی رفته بود به تعجیل بازگشت و به ایمیل رسید و چون شنید که اوتچکین برادر چنگیز به طمع سلطنت حرکت کرده‌است بی‌درنگ آهنگ اردوی پدر کرد و چون به اردو رسید رعایت یاسا (قانون چنگیزی) را واجب دانست؛ و با آنکه قدرت و شوکت داشت در کارها دخالتی نکرد و زمام امور را همچنان در دست توراکینا خاتون باز گذاشت.
توراکینا خاتون دستور تشکیل قوریلتای داد تا امرا و شاهزادگان و سرداران سپاه جانشین اوگتای را تعیین کنند. در فصل بهار از سراسر امپراتوری امرا و شاهزادگان به اردو رسیدند. اشتراک کنندگان در قوریلتای چندان تحفه و پیشکش آوردند که از شمار بیرون بود. از سوی دیگر اوتچکین نیز با هشتاد پسر و نبیره با شرمساری از اقدامی که پس از مرگ اوگتای کرده بود به قوریلتای حاضر شد. در آن صحرا از بس مردم از اطراف امپراتوری جمع شده بود جا و منزل کم آمد و خواربار بسیار گران شد. گویند فقط برای مسلمانان دوهزار خرگاه ترتیب داده بودند. پس از اجتماع دربارهٔ کسیکه شایسته مقام سلطنت باشد رای زدند. چون شیرامون هنوز کودک بود و کوتان بیمار بود و گیوک خان که در شجاعت و تسلط مشهور بود، میل توراکینا خاتون به سوی او بود. چون بسیاری از امیران و شاهزادگان با وی همنوا بودند قرعهٔ فال بر وی افتاد. در روز تعیین شده از قبل مراسم تخت‌نشینی را به جا آوردند.
فرمان‌روایی (۱۲۴۶ تا ۱۲۴۸ میلادی)
پس از یک هفته جشن به دستور گیوک خان در گنج‌های قدیم و جدید را باز کردند و اموال را بین شاهزادگان و امرا و سرداران سپاه بخش نمودند. پس از آن به کار مملکت پرداختند نخست برغوچیان (قاضیان و بازرسان) فاطمه خاتون را محاکمه کردند و بعد اوتچکین برادر چنگیز را مورد بازرسی قرار دادند و چون امر او نازک و خانوادگی بود جزء منگوقاآن و تنی چند از شاهزادگان را بدان اجازه دخول ندادند و چون اوتچکین به گناه خویش اعتراف کرد او را عفو نمودند.
ایلجیگدای را با سپاه سنگین به سوی مغرب فرستاد تا مهم گرجستان و روم را فیصله کند و نخست به قلع و قمع اسماعیلیان در الموت بپردازد. ضبط عراق و فارس و کرمان را تا حدود هرمز به ارغون آقا رجوع کرد. گیوک عزم ولایات غربی کرد در بهار همان سال به سمرقند رسید و در آنجا مرگ گلویش را گرفت، مدت حکومتش دو سال بیش نبود.
نامه گیوک خان به پاپ اینوسنت چهارم
در سال ۱۲۴۵ میلادی پاپ اینوسنت چهارم عده‌ای را برای تحقیق از اوضاع و احوال مغول‌ها به مغولستان فرستاد. دو نفر از آن‌ها (Giovanni da Pian del Carpine و Lawrence of Portugal) در ۲۴ اوت سال ۱۲۴۶ هنگامی به قراقوروم پایتخت مغولستان رسیدند و پیغام پاپ را تسلیم کردند که گویوک خان در حضور عدهٔ زیادی از شاهان و سران کشورهای مختلف به‌عنوان خان بزرگ بر تخت می‌نشست.
گویوک خان در جوابیه‌اش به دو نوشتهٔ پاپ، ضمن جواب به سؤالات او، مدعَیات مذهبیِ او را رد می‌کند و از او می‌خواهد که به‌همراه تمام شاهان اروپایی به دربار خان بیایند و شخصاً اعلام بندگی و اطاعت کنند، وگرنه او آن‌ها را به‌عنوان دشمن خود تلقی خواهد کرد.
اصل نامه در کتابخانهٔ مخفی واتیکان نگهداری می‌شود.
با استفاده از مقاله «مغولها و پاپها»
اینز نایت آلن
آماندا انیز نایت آلن (Amanda Inez Knight Allen) (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۸۷۶ – درگذشتهٔ ۵ ژوئن ۱۹۳۷)، میسیونری مورمن و سیاستمدار اهل یوتا بود. در ۱۸۹۸ میلادی، وی یکی از تنها دو میسیونری زن برای کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر زمان (کلیسای LDS) شد.
آماندا انیز در نزدیکی پیسون، قلمروی یوتا از جیسی نایت و همسر وی آماندا مک‌ایوان زاده شد. او چهارمین فرزند از پنج فرزند خانواده بود؛ وی دو برادر به نام‌های ریموند و جی. ویل نایت و دو خواهر به نام‌های جینی نایت مانگوم و لون نایت جوردن داشت. خانواده وی به پروو نقل مکان نمودند و انیز نایت در آکادمی بریگم یانگ (BYA) پذیرفته شد. تا سن ۲۲ سالگی، نایت آموزش خود در BYA را به اتمام رسانده و به سنت جورج در یوتا نقل مکان نموده بود، جاییکه او به پژوهش در حوزه نسب‌شناسی آغاز کرد.
خدمت به عنوان میسیونری در بریتانیای کبیر
در ۱ آوریل ۱۸۹۸، نایت یکی از تنها دو زن بود که درجات قدیسی مربوطه را از سوی کلیسای LDS کسب کرد تا به به‌طور رسمی به عنوان میسیونری تمام-وقت کلیسا انتخاب گردد. زن دیگر، دوست دوران کودکی وی جینی بریمهال بود. جینی بریمهال و انیز نایت دو معاشر میسیونری بودند که برای یک سال در انگلستان ماندند، آنها پروو را در ۲ آوریل ترک نموده و در ۲۸ آوریل ۱۸۹۸ به انگلستان رسیدند. به عنوان میسیونری، به‌طور مکرر از نایت و بریمهال درخواست می‌گردد تا در جلسات عمومی سخنرانی نموده و رساله‌های میسیونری را در جاده‌ها پخش نمایند. از آنجا که نایت و بریمهال، برای یک مدت، تنها میسیونری‌های زن در حال خدمت در اروپا بودند، اغلب از آنها خواسته می‌شد تا برای سخنرانی به اطراف انگلستان سفر کنند. میسیونری جوزف اس. برادبنت در نامه‌ای به دزرت ایونینگ نیوز، نوشت که «هر کدام از خواهران جینی بریمهال و انیز نایت که هر دو اهل پروو هستند، برای مدتی در مورد یوتا و مردم خود صحبت نموده و تعهدهای قوی نسبت به احیای انجیل گاسپیل و همچنین مأموریت مقدس جوزف اسمیت نشان دادند. ۸۰۰ نفر در این گردهمایی که سکوت کامل در آن حاکم بود، حضور داشتند».
نایت و بریمهال نه تنها به‌طور گسترده در انگلستان به سفر پرداختند، بلکه به سایر نقاط اروپا نیز سفر نمودند. نایت گزارش داد که «یک ماه را برای بازدید از شهرهای مشهور در فرانسه، سوئیس، آلمان، بلژیک و هلند» سپری نمود. نایت باور داشت که یکی از اهداف اصلی وی به عنوان میسیونری همانا زدودن این باور شایع در سراسر اروپا بود که زنان مورمن «برده‌های پایمال‌شده هستند». با این حال، نایت و سایر میسیونری‌ها همیشه مورد استقبال قرار نمی‌گرفتند. در فوریه ۱۸۹۹، زمانی که نایت در یک مراسم کلیسا در بریستول شرکت داشت، تمامی پنجره‌ها از سوی شورشیان ضد-مورمن شکسته شدند. نایت، همراه وی و سایر میسیونری‌ها مجبور شدند برای محافظت از خود از پلیس محلی طالب کمک شوند. هرچند جینی بریمهال در نوامبر ۱۸۹۸ به دلیل وضعیت پزشکی نامساعد دوباره به یوتا بازگشت، اما نایت یکجا با چندین همراه دیگر از جمله، لیزا چیپمان و جی. کلارا هالبروک که هر دو اهل یوتا بودند، به تبلیغ مذهبی خود تا ۱۹۰۰ میلادی ادامه داد. با این وجود، بعضی وقت‌ها به‌خاطر کمبود زنان میسیونری، نایت به تنهایی خدمت می‌کرد. او در دفتر خاطرات خود از جلسه‌ای یادآوری می‌کند که در آن «او تنها دختر بود. وقتی بزرگان سخنرانی خود را با گفتن این جمله، برادران و خواهر من، آغاز می‌کردند، من خیلی احساس خودنمایانه داشتم». مناطقی که نایت در آن خدمت کرد مشتمل بر چلتنهام، لندن، کنت و بریستول بود. نایت پس از خدمت برای بیش از دو سال در اکناف بریتانیا، اسکاتلند و ویلز در ماه ژوئن ۱۹۰۰ دوباره از بریتانیا به خانه بازگشت.
زندگی شخصی و کار اجتماعی
انیز آلن پس از ازدواج خود نیز در حوزه‌های گوناگونی در درون کلیسا و اجتماع فعال بود. از ۱۹۲۷ میلادی تا زمان مرگ خود (۱۰ سال)، او عضو هیئت عمومی انجمن مساعدت (Relief Society) بود. آلن پس از مأموریت مذهبی خود در بریتانیایی کبیر، برای چندین سال در امور آکادمی بریگم یانگ نیز دخیل بود. در ۱۹۰۰ میلادی، درست چند ماه پس از بازگشت به خانه، آلن به عنوان مدیره-زن «الهیات میسیونری برای دختران» در آکادمی انتخاب گردید. آلن، علی‌رغم چالش‌های شخصی از جمله ابتلا به بیماری آبله در اکتبر ۱۹۰۰، برای دو سال به عنوان مدیره این مدرسه خدمت کرد. آلن به تأسیس شعبه رفاه اجتماع در پروو همکاری نموده و در مؤسسه صلیب سرخ شهرستان یوتا به‌طور فعال کار می‌کرد.
آلن به‌خاطر نقشی که به عنوان یکی از تنها دو میسیونری زن در کلیسای LDS داشت، همواره مورد تقدیر قرار می‌گرفت. در ۱۹۳۴ میلادی، او و جینی بریمهال نایت از سوی رئیس کلیسا هربر جی. گرانت در یک جلسه انجمن یشارا مورد تقدیر قرار گرفتند. علاوه بر رهبری انجمن مساعدت و عضویت در انجمن یاشارا، آلن همچنین در فعالیت‌ها و باشگاه‌های دیگر نیز شرکت داشت، از جمله باشگاه مطالعه نیلک.
فعالیت سیاسی
آلن در حزب دموکرات در یوتا نیز فعال بود و از همان ایام جوانی در ۱۸۹۵ میلادی، زمانی که ۱۹ سال داشت، در کمیته‌های گوناگون و شعبه‌های مختلف خدمت می‌کرد. وی در ۱۹۳۱ میلادی به عنوان عضو کمیته اجرائی مساعدت بیکاری در شورای مشورتی فرماندار جورج درن انتخاب گردید. او برای چهار سال به عنوان عضو کمیته ملی دموکرات خدمت نموده و در این جریان در دو کنوانسیون ملی، اولی در ۱۹۲۴ میلادی در نیویورک و دومی در ۱۹۲۸ میلادی در هیوستون، تگزاس، شرکت نمود. او باری از طرف حزب دموکرات به عنوان نامزد مجلس سنا معرفی گردیده و از سوی ویلیام جنینگز بریان و هربرت جی. گرانت برای کسب این سمت پشتیبانی گردید. گهگاهی باورهای سیاسی و دینی آلن با هم در تقابل قرار می‌گرفت. زمانی که وی به عنوان عضو کمیته حزب دموکرات خدمت می‌کرد، یکی از حامیان نامزد دموکرات، فرانکلین دی. روزولت در انتخابات ۱۹۳۲ بود. با این وجود، آلن با متمم هجدهم قانون اساسی آمریکا که یکی از وعده‌های انتخاباتی اصلی روزولت بود، مخالفت کرد. در ۱۹۲۴ میلادی، آلن نماینده یوتا در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در کلیولند، اوهایو بود. چون شوهر وی یک جمهوری‌خواه بود، تجارب آلن در عرصه سیاسی گاهی وقت‌ها نادر بود؛ مثلاً، در سال ۱۹۲۴، آلن هم در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها و هم در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان شرکت کرد، در کنوانسیون اولی به عنوان عضو کمیته ملی دموکرات‌ها و در کنوانسیون دومی همراه با شوهر خود، کسی که به عنوان نماینده یوتا شرکت کرده بود. افزون بر آن، آلن در ۱۹۲۸ میلادی به عنوان عضو کمیته ملی زنان دموکرات انتخاب گردید. آلن به‌خاطر فعالیت‌های خود در عرصه سیاست به‌طور مکرر مورد قدردانی قرار گرفته و در جشنواره چهار ژوئیه ۱۸۹۸ یا ۱۹۰۰ پروو، عنوان «الهه آزادی» یوتا را دریافت کرد.
دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸
دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ نام رویداد ورزش دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۲۰۰۸ در پکن انجام شد.
زنان
* Participate in the preliminary round only.
سیزدهمین نامه
سیزدهمین نامه (The 13th Letter) فیلمی به کارگردانی اتو پرمینجر است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به لیندا دارنل، شارل بوآیه، مایکل رنی و جودیت اولین اشاره کرد. این فیلم بازسازی فیلم فرانسوی کلاغ به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو است.
برلینر تسایتونگ
برلینر تسایتونگ روزنامه محافظه‌کار آلمانی‌زبان چاپ برلین است. این روزنامه در سال ۱۹۴۵ میلادی در برلین شرقی پایه‌گذاری شد و پس از اتحاد آلمان هم‌چنان به انتشار ادامه داد. روزنامه برلینر تسایتونگ به بنگاه انتشاراتی اکسل اشپرینگر تعلق دارد.
سفیدشبان
سفیدشبان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان کوه پناه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۲ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
تویوتا آیگو
تویوتا آیگو خودرویی است که از سال ۲۰۰۵ تاکنون توسط شرکت تویوتا پژو سیتروئن اتومبیل چک در جمهوری چک تولید شده‌است.
این خودرو در کلاس خودرو شهری است. طول نسل اول آن در حالت طبیعی 3405 mm، عرض نسل اول آن در حالت طبیعی 1615 mm، ارتفاع نسل اول آن در حالت طبیعی 1465 mm و وزن نسل اول آن در حالت طبیعی 890 kg است. سه خودروی پژو ۱۰۷، پژو ۱۰۸ و سیتروئن سی۱ برمبنای تویوتا آیگو تولید می‌شوند و هم‌زمان با این خودرو رونمایی شدند. هر چهار خودرو دریک کارخانه و بر اساس یک پلت فرم و با قطعات یکسان تولید می‌شدند و تفاوت آن‌ها به شکل ظاهریشان محدود می‌گردد. در سال ۲۰۱۴ تویوتا از نسل دوم این خودرو معرفی کرد که فاصله بین دو محورش ۲٬۳۴۰ میلی‌متر بود. طول نسل دوم نیز ۳٬۴۶۰ میلی‌متر، عرض نسل دوم نیز ۱٬۶۲۰ میلی‌متر، ارتفاع نسل دوم نیز ۱٬۴۶۰ میلی‌متر و در نهایت وزن نسل دوم نیز ۸۴۰ کیلوگرم است.
ایمنی
از آنجاییکه خودروهای پژو ۱۰۷، پژو ۱۰۸، سیتروئن سی۱ و تویوتا آیگو کاملاً یکسان هستند، مؤسسه یورو ان‌سی‌ای‌پی نتایج حاصل از تست هریک را به بقیه خودروها نیز تعمیم داده‌است. از این رو، سیتروئن سی۱ به عنوان نماینده تمامی این خودروها در سال ۲۰۰۵ و تویوتا آیگو به عنوان نماینده تمام این خودروها در سال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ مورد تست تصادف این مؤسسه قرار گرفتند.
سانشا
سانشا (به لاتین: Sansha) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در هاینان واقع شده‌است. سانشا ۱٬۴۴۳ نفر جمعیت دارد.
چنگیز خان
چنگیزخان (بین سال‌های ۱۱۵۵ تا ۱۱۶۲–۱۲۲۷)، با نام اصلی تموچین، مؤسس و اولین خاقان امپراتوری مغول بود که بعدها به بزرگ‌ترین امپراتوری‌های به هم پیوسته جهان در تاریخ تبدیل شد. او که بخش اعظم عمر خود را به اتحاد قبایل مغول گذراند، فتوحات مغول را توسعه داد و توانست بخش‌های زیادی از چین و آسیای مرکزی را فتح کند.
چنگیزخان با نام «تموچین» و بین سال‌های ۱۱۵۵ تا ۱۱۶۷ میلادی متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند یسوکای بهادر، رئیس مغول طایفه بورجیگین؛ و هوئلون، زنی از اولخونودها، بود. یسوکای زمانی که تموچین هشت ساله بود درگذشت و خانوادهٔ او توسط قبیله خود در دشت‌های مغولستان منزوی و به حال خود رها شدند. تموچین به تدریج پیروان کوچکی گرد خود جمع کرد. دوستان او جاموقا و طغرل، دو تن دیگر از سران مغول، در ظهور چنگیز خان او را یاری کردند. به دلیل ماهیت نامنظم منابع، این دوره از زندگی تموچین شناخته شده نیست. او ممکن است مدتی را به عنوان خدمتگزار دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) گذرانده باشد. اتحاد با جاموقا و طغرل در اوایل قرن سیزدهم به‌طور کامل شکست خورد، اما تموچین توانست هر دو را شکست دهد و ادعای حاکمیت انحصاری قبایل مغول را داشته باشد. او در سال ۱۲۰۶ در قورولتای رسماً عنوان چنگیز خان را پذیرفت.
با متحد شدن کامل قبایل دشت‌های مغولستان، چنگیزخان به سراغ فتح مناطق دیگر رفت. او در سال ۱۲۱۱ شیای باختری را دست‌نشانده خود کرد و سپس در ۱۲۱۴ به سلسلهٔ جین در شمال چین حمله و امپراتور زونگ جین را مجبور به ترک نیمه شمالی پادشاهی خود کرد. الحاق خانات قراختاییان در سال ۱۲۱۸، به چنگیز اجازه داد تا سال بعد حمله مغول به امپراتوری خوارزمشاهیان را رهبری کند. مغولان مهاجم، دولت خوارزمشاهیان را سرنگون و ماوراءالنهر و خراسان را ویران کردند و لشکریان او تا گرجستان و روس کی‌یف پیش رفتند. چنگیزخان در سال ۱۲۲۷ هنگام محاصره شورشیان غربی شیا درگذشت. پسر سوم و وارث او اوگتای خان دو سال بعد به خاقانی رسید.
لشکرکشی‌های مغول که توسط چنگیز خان آغاز شد، شاهد ویرانی و میلیونها کشته در مناطقی بود که آنها فتح کردند. ارتش مغول که او ساخته بود به دلیل راهبردهای نظامی اش شهرت داشت و امپراتوری چنگیز بر شایسته‌سالاری استوار بود. چنگیز خان همچنین یاسا را مدون، تحمل مذهبی را ترویج و تجارت در سراسر اوراسیا را از طریق «صلح مغولی» تشویق کرد. او در عصر حاضر به عنوان نماد هویت ملی و شخصیت مرکزی فرهنگ مغولی مورد احترام و تکریم است.
مغول‌ها
آسیای مرکزی تا قبل از قرن ۱۳ میلادی محل زندگی اقوام چادرنشین فراوانی بود که از جمله آن‌ها سکاها، هون‌ها، آوارها، ترکان و غیره بودند اما تا این عهد، کم‌تر کسی مغولها را یک قدرت جدی به حساب می‌آورد. آن‌ها قبیله‌ای ناشناخته در دشت‌های دورافتاده منطقه بودند و پیش‌بینی اینکه روزی فاتح وسیع‌ترین امپراتوری پیوسته تاریخ خواهند شد، کار ساده‌ای نبود. مطابق افسانه‌های مغولی، از آمیزش یک گرگ خاکستری-آبی با یک گوزن زرد، اولین انسان ذکور زاده شد که باتاچی‌خان نام داشت. یازده نسل بعد، دوبون و همسرش الانِ زیبا صاحب دو پسر شدند. دوبون درگذشت و بعد از مرگ او، الان سه پسر دیگر زایید؛ پسرانی که پدرشان موجودی مرموز «به زردی خورشید» بود. پنج پسر دوبون – که ۳ تا از آن‌ها از نسل پدری خداگون بودند – به بزرگسالی که رسیدند، هر کدام قبیله خود را ساختند و این پنج قبیله در کنار هم، قبیله بزرگ‌تر مغول را تشکیل می‌دادند. جوان‌ترین پسر، بودونچار، قبیله بورجیگین را تأسیس کرد که چنگیزخان به همین قبیله تعلق داشت. نتیجه بودونچار که کایدو نام داشت برای بار اول قبایل مغول را تحت یک پرچم متحد کرد. کایدو بین سال‌های ۱۰۵۰ و ۱۱۰۰ م زندگی کرد و از این زمان است که روایات، چهره‌ای تاریخی به خود می‌گیرند. بعد از کایدو، پسر بزرگش بای‌شینگور دوقسین رهبری قبیله بورجیگین را به دست گرفت و پسر دیگر، چاراقای لینگقو، قبیله تایچویید را تأسیس کرد. رقابت بین این دو قبیله یکپارچه‌کردن قبایل مغول را غیرممکن می‌کرد.
ساختار قدرت در مغولستان
علی‌رغم اینکه منابع چینی به سختی بین اقوام «بربر» شمال مرزهای خود تمایزی قائل شده‌اند، ساختار قدرت در مغولستان بسیار پیچیده بود. در این زمان، قدرت اصلی مغولستان در دست قبیله نایمان که یک قبیله ترک بود، قرار داشت. آن‌ها تا اوایل قرن ۱۳ میلادی انسجام سیاسی خود را حفظ کردند. پس از آن‌ها، متحدشان قبیله کرائیت قوی‌ترین بود. هر دو این قبایل مسیحی نسطوری بودند. تاتارها که خود به ۶ قبیله تقسیم می‌شدند، نیز حاضر بودند. آن‌ها با سلسله کین در چین روابط دوستانه‌ای داشتند و دشمن خونی کریت‌ها به حساب می‌آمدند؛ مطابق روایتی، تاتارها در اوایل قرن ۱۲ میلادی یک ارتش ۴۰٬۰۰۰ نفره کریتی را به سختی شکست دادند. تاتارها همیشه خطری جدی برای مغول‌ها به حساب می‌آمدند، زیرا در جنوب قلمروی آنان زندگی می‌کردند. قبیله ترک یا مغولِ مرکیت که به ۳ دسته مجزا تقسیم می‌شد، از جمله دیگر قبایل مغولستان در آن عهد بود.
نوه کایدو، قابُل‌خان، بین سال‌های ۱۱۳۵ تا ۱۱۴۷ م با سلسله کین جنگید و آن‌ها را در میدان نبرد شکست داد اما فتح بزرگی به دست نیاورد. او یکی از اعضای قبیله تایچویید به نام آمباقای را به جانشینی خود برداشت. برخی تاریخ‌دانان این اتفاق را منشأ اصلی اختلافات داخلی مغول‌ها در قرن ۱۲ می‌دانند. آمباقای هم با چینی‌ها جنگید، به سختی شکستشان داد و آنان را خراج‌گذار مغول‌ها کرد. سلسله کین دوباره دست به دامن تاتارها شد. تاتارها نیز با نیرنگی آمباقای را دستگیر کرده و به چینی‌ها تحویل دادند؛ آن‌ها نیز خان مغول را بر روی یک خر چوبی مصلوب کردند. آمباقای در زمان مرگ (احتمالاً در سال ۱۱۵۶ م)، به همه مغول‌ها وصیت کرد انتقام او را بگیرند. قوتولا از قبیله بورجیگین جانشین آمباقای شد. این تنور اختلافات دو قبیله را شعله‌ورتر کرد و مغول‌ها شدیداً تضعیف شدند. سلسله کین دوباره تاتارها را به جنگ مغول‌ها تحریک کرد و تاخت و تازهای آنان به قبایل مغول یک دهه طول کشید. بعد از آن سلسله کین مستقیماً وارد جنگ شد و در ۱۱۶۱ م به پیروزی کاملی دست پیدا کرد. قبیله بورجیگین تا مرز انحلال رسید. عضو بعدی قبیله بورجیگین که زمام امور را در دست گرفت، یسوکای بهادر، پدر چنگیز خان، بود. اما او هرگز به قدرتی دست پیدا نکرد که خان نامیده شود. او در دهه قبل سروری قوتولا را پذیرفته بود اما جاه‌طلبی‌های خود را داشت و گاه دست به نافرمانی می‌زد. یسوکای با طغرل، از خان‌های کریت، متحد شد و آن دو سوگند برادری-خونی یاد کردند. یسوکای بهادر در حدود سال‌های ۱۱۵۹–۶۰ م دختری به نام هوئلون که نامزد رهبر قبایل مرکیت، یِهه چیلدو، را دزدید. نتیجتاً، دشمنی پنجاه ساله‌ای میان مغول‌ها و مرکیت‌ها آغاز شد.
نام
چنگیز خان را در زمان تولد تموچین یا تموچین نامیدند. این اسم مخفف تیمورجین است. چون تیمور در مغولی به معنی آهن است، در نتیجه تموچین می‌تواند به معنی آهنگر باشد. چنگیز خان لقبی است که در اواسط زندگی‌اش بر روی او گذاشتند. بنا به گفته رشیدالدین فضل‌الله همدانی، چنگیز به معنی «شاه شاهان» یا «قدرتمند» است. این لقب را در منابع اسلامی به اشکال مختلفی نوشته‌اند که از جمله آن‌ها چینگگیز (رشیدالدین همدانی)، چنگز (جوینی) و جَنْکِز (ابن عبری) است. نیز ابن اثیر از او با نام «النهرجی» یاد کرده‌است. همچنین زمانی‌که قوبلای خان دودمان یوآن را در چین تأسیس کرد، به صورت رسمی چنگیز خان را با اسم «امپراتور فاتیان قیون شنگو» اولین امپراتور و مؤسس این سلسله اعلام کرد.
کودکی
تموچین، چنگیز خانِ آینده، در ۱۱۶۲ میلادی متولد شد. تاریخی که رشیدالدین فضل‌الله همدانی برای تولد او ذکر کرده برابر ۱۱۵۵ م است اما ۱۱۶۲ م محتمل‌ترین است. در باب محل تولد او نیز اختلاف‌نظر وجود دارد. تاریخ سری مغولان از دلون بولداق به عنوان مکان تولد تموچین نام می‌برد. مادر او هوئلون و پدرش یسوکای بهادر بود. این دو، سه پسر و یک دختر دیگر نیز داشتند. یسوکای همچنین از همسر رسمی‌اش صاحب دو پسر بود. داستان تولد تموچین با افسانه درآمیخته‌است که مطابق یکی از آن‌ها، نطفه او با تابش پرتویی آسمانی به رحم هوئلون بسته شد. این داستان به ماجرای آمیزش الان زیبا و «موجودی به زردی خورشید» شباهت بسیار دارد. احتمالاً تموچین نامیده‌شدن او با دستگیری تموچین اوجه، رهبر یکی از قبایل تاتار توسط یسوکای، مرتبط است و یسوکای قصد داشته قدرت سیاسی تموچین اوجه را به نوزاد تقدیم کند یا تولد پسر خود را با یک قتل جشن بگیرد که بعدها به عنوان نشانه‌ای از ترقی خون‌بار او به فرمانروایی جهان تعبیر شد.
تموچین به شیوه سنتی مغول‌ها تربیت شد و رشد کرد. در سن کم سوارکاری را آموخت و با شکار پرندگان در تیراندازی مهارت پیدا کرد. به زودی شکار با شاهین را فرا گرفت زیرا این مهارت برای رهبران قبیله ضروری بود. تموچین هرگز خواندن و نوشتن نیاموخت. از نظر بدنی قدرتمند بود اما برادرش قصار که ۲ سال از او کوچک‌تر بود جثه نیرومندتری داشت و معروف‌ترین تیرانداز در قبیله بورجیگین بود. این می‌تواند مسبب حسادت همیشگی میان دو برادر در طول زندگی بوده باشد. تموچین علاقه زیادی به دو برادر دیگر، خاجیون و تموگه، داشت. جاموقا، پسری از قبیله جاداراد، صمیمی‌ترین دوست تموچین بود. آن دو در سن ۶ یا ۷ سالگی عهد اندا («دوست بچگی») به جا آوردند اما به دلیل کوچ قبیله جاداراد راهشان در ۹ سالگی، برای چند سال، جدا شد. اندکی بعد از رفتن جاموقا، یسوکای تصمیم گرفت که زمان ازدواج تموچین رسیده‌است. بلندپایگان مغول معمولاً با قبیله قنقرات مزدوج می‌شدند؛ اینان قبیله‌ای ترک در جنوب‌شرقی مغولستان بودند که زبانشان به مغولی تغییر کرده بود. یسوکای بورته، دختر ۱۰ ساله دای سچن، رئیس قبیله بوسقور که دومین قبیله قدرتمند قنقرات بود، را برای همسری تموچین می‌خواست، اما زمانی که دای سچن متوجه شد که یسوکای قصد دارد تنها یک اسب را برای عروسی پیشکش کند، عصبانی شد و درخواستشان را رد کرد. اما آلچی نویان، پسر محبوب دای سچن، چنان شیفته تموچین شده بود که به پدر خود التماس کرد که او را در خانواده بپذیرد. دای سچن نیز در ازای مبلغ گزافی که قرار بود یسوکای تا قبل از به سرانجام‌رسیدن ازدواج آن را تهیه کند، با این ازدواج موافقت کرد. اما تا آن زمان، تموچین را به عنوان «بهره» نزد خود نگه داشت.
تموچین ۳ سال را در میان قنقرات سپری کرد و در این مدت، تجارت اعضای قبیله با چینی‌ها باعث آشنایی او با آن‌ها شد. اما روزهای خوش او به زودی پایان یافت. در سال ۱۱۷۱ م، زمانی که تموچین ۱۲ سال داشت، خبر رسید که یسوکای مرده‌است. ظاهراً پس از نبردی با قبایل تاتار، آن‌ها او را به ضیافتی دعوت و آنجا مسمومش کردند. او در لحظه مرگ، به مونگلیک، یکی از یاران وفادارش، دستور داد که تموچین را به خانه بازگرداند. یسوکای به خوبی می‌دانست غیبت در زمان انتخاب خان جدید، به معنای از دست‌دادن شانس رهبر شدن است. در نبود تموچین، هوئلون خودش را جانشین یسوکای اعلام کرد اما حتی قبیله بورجیگین هم ادعایش را نپذیرفت. قبایل مغول یکی پس از دیگری او را ترک کردند و تارگوتای از قبیله تایچویید، خان جدید شد. تمام آنچه که از قبیله بورجیگین باقی ماند، هوئلون، خانواده‌اش و چند خدمتکار بودند.
سال‌های سختی
با رسیدن زمستان وضعیت خانواده بسیار سخت‌تر شد و توانایی قصار و تموچین در شکار آن‌ها را زنده نگه می‌داشت. به‌زودی بختر و بلگوتی، پسران یسوکای از ازدواج دیگرش که از نظر سنی و بدنی بزرگ‌تر از فرزندان هوئلون بودند، شروع به گرفتن شکارهای تموچین و قصار از آن‌ها کردند. در یکی از این موارد، بختر یک ماهی را که تموچین و قصار شکار کرده بودند، گرفت و خورد. در جواب، تموچین صبر کرد تا بلگوتی راهی شکار شود و آن‌گاه، به همراه قصار بختر را تنها به دام انداخته و با تیر و کمان کشتند. توضیح محتمل‌تر برای این قتل می‌تواند آن باشد که تموچین به بختر که پسر ارشد یسوکای بود به چشم رقیب سرسختی برای رهبری احتمالی قبیله بورجیگین در آینده نگاه می‌کرد. علی‌رغم این، او هرگز خطری از جانب بلگوتی احساس نمی‌کرد و بلگوتی نیز در آینده یکی از وفادارترین یاران چنگیز خان شد. هوئلون پسرانش را بابت کشتن بختر به سختی سرزنش کرد.
تارگوتای، رهبر قبایل مغول که هنوز از جانب خانواده هوئلون احساس خطر می‌کرد، بر آن شد تا از وضعیتشان آگاهی یابد. دیدن وضعیت نسبتاً با ثبات آن‌ها، او را آشفته کرد. او می‌توانست تموچین را بکشد اما با این کار هنوز خطر انتقام‌گیری از جانب برادران او وجود می‌داشت. می‌توانست دیگر برادران را نیز بکشد اما در این صورت دیگر نمی‌توانست خود را چون رهبری خردمند برای همه مغولان بنمایاند. نتیجتاً، تصمیم گرفت او را به بردگی بکشد. او با مردان قبیله تایچویید خود را به اردوگاه هوئلون رساند. در لحظه رسیدن او، تموچین برای شکار رفته بود. در این مدت، تارگوتای با قصار و برادران او صحبت کرد و به آن‌ها اطمینان داد که تنها تموچین را می‌خواهد. تارگوتای که برای حفظ اعتبار خود نیاز داشت مغول‌ها را قانع کند که تموچین گناهکار است، مرگ بختر را بهانه کرد. برای ۶ روز در جنگلی که تموچین در آن مخفی شده بود دنبالش گشتند و زمانی که خواست از جنگل فرار کند، به دامش انداختند. تارگوتای دستور داد یوغی بر گردن او ببندند اما تموچین با کمک سورقان شیرا از قبیله سولدوس فرار کرد و نزد خانواده‌اش بازگشت. مدت زمان این اسارت مشخص نیست اما نمی‌تواند بیشتر از چند ماه بوده باشد.
بورته
بعد از گذشت ۲ سال، حدوداً در ۱۱۷۹ یا ۱۱۸۰ م، مرکیت‌ها زمان مناسب برای انتقام خود را یافتند. آن‌ها که هنوز ربوده‌شدن هوئلون توسط یسوکای بهادر را فراموش نکرده بودند، با دسته‌ای ۳۰۰ نفری به اردوگاه تموچین شبیخون زدند. مقاومت مغول‌ها به سادگی شکست و تموچین مجبور شد به همراه مادر و ۴ برادرش بگریزد، اما بورته را جا گذاشت. تاریخ سری مغولان در توجیه این عمل مدعی است که «هیچ اسبی برای بورته نمانده بود» اما دلیل محتمل‌تر آن است که تموچین او را چون طعمه‌ای رها کرد. به هر روی، مرکیت‌ها بعد از به اسارت‌گرفتن بورته دیگر تموچین را تعقیب نکردند. تموچین، مانند مرکیت‌ها، نمی‌توانست این عمل را بی‌پاسخ بگذارد اما به متحدانی نیاز داشت؛ نتیجتاً، به طغرل، اندای پدرش و از خان‌های کریت، رو کرد. طغرل، احتمالاً بیمناک از اتحاد در حال شکل‌گیری میان مرکیت‌ها، نایمان‌ها، تاتارها و دیگر قبایل، پذیرفت که به تموچین یاری رساند. آن‌ها قبل از اینکه متحدان مرکیت‌ها به یاریشان شتابند، در ۱۱۸۰ و ۱۱۸۱ به قلمروی آن‌ها تاخته و به سختی شکستشان دادند، به گونه‌ای که آن قبیله تا مرز انحلال رفت. بورته را نیز یافتند اما مشخص شد که از برادر کوچک‌تر یِهه چیلدو (که یسوکای هوئلون را از او دزدید) حامله است. فرزند بورته در ۱۱۸۲ م متولد شد؛ نامش را جوجی گذاشتند و تموچین او را پسر خود دانست، اما تردیدها دربارهٔ پدر واقعی جوجی هرگز از بین نرفت. نیز در جریان همین لشکرکشی بود که تموچین با دوست کودکی‌اش جاموقا دوباره ملاقات کرد. او که رهبر قبیله جاداراد بود، تموچین و طغرل را در جنگ علیه مرکیت‌ها همراهی کرد. بعد از پایان لشکرکشی، تموچین به اردوگاه جاموقا رفت و ۱۸ ماه آینده را با او سپری کرد. آن دو چنان صمیمی بودند که تاریخ سری مغولان مدعی است شب‌ها زیر یک لحاف می‌خوابیدند. بعد از این مدت، روابطشان تیره و راهشان جدا شد، هر چند چرایی آن مشخص نیست.
شورای مغولان
دلیل اختلاف میان تموچین و جاموقا هرچه که بود، آشکارا موضوعی حل‌نشدنی می‌نمود. محتمل‌ترین دلیل می‌تواند آن باشد که آن دو به یکدیگر به چشم دو رقیب برای رهبری قبایل مغول نگاه می‌کردند. تموچین به همراه خانواده و طرفدارانش شبانه اردوگاه جاموقا را ترک کردند. مدت کوتاهی بعد در ۱۱۸۶ م، همه قبیله‌های مغول، غیر از قبیله تایچویید، برای انتخاب رهبر خود شورایی فوق‌العاده تشکیل دادند. در این شورا، نظرات به دو دسته تقسیم می‌شد: جوان‌ترها از تموچین پشتیبانی می‌کردند، مسن‌ترها از جاموقا. محبوبیت تموچین به خصوص به این دلیل اوج گرفته بود که کوکوچو، یک شمن، اعلام کرده بود آسمان آبی ابدی جهان را برای تموچین آماده کرده‌است. نیز پیشنهاد او مبنی بر کنار گذاشتن اختلافات گذشته بر محبوبیتش افزود. بسیاری، از جمله نتیجه قابل خان و پسر قوتولا و حتی مونگلیک که سال‌ها قبل به او خیانت کرده بود، به تموچین پیوستند. نتیجتاً، تموچین به عنوان خان مغول‌ها یا حداقل خان قبیله بورجیگین انتخاب شد. ممکن است دلیل اصلی این انتخاب، آن بوده باشد که رهبران مغول تموچین را نسبت به جاموقا مدعی ضعیف‌تری یافته بودند.
جنگ با جاموقا، شکست و سال‌های گمشده
در همان سال ۱۱۸۶ م بود که دومین پسر تموچین، اوگتای، متولد شد اما صلح را دوامی نبود. تایچار، برادر جاموقا، اسب‌های یکی از دوستان تموچین به نام جوچی دارمالا را دزدید و جوچی نیز به تلافی تایچار را کشت. جاموقا که احتمالاً منتظر فرصتی برای آغاز جنگ با تموچین بود، در اثر مرگ برادر خود به قبیله بورجیگین تاخت. شمار سپاهیان او که در منابع مغولی نوشته شده بی‌شک اغراق‌آمیز است اما می‌توان پذیرفت که قشون او ۳ به ۱ به لشکریان تموچین برتری عددی داشت. در سال ۱۱۸۷ جنگی در منطقه‌ای به نام دالان بالجوت درگرفت. جاموقا، با وجود تلفات زیاد، پیروز شد اما دشمن را تعقیب نکرد تا نابودش کند، در نتیجه تموچین گریخت.
آنچه بعد از این جنگ بر تموچین گذشت، مشخص نیست. منابع به سادگی از ۸ سال آینده زندگی او چشم‌پوشی کرده‌اند و روایت بعدی متعلق به سال ۱۱۹۵ م است. در تلاش برای پر کردن این حفره تاریخی، گروهی از مورخان حدس می‌زنند که تمام تاریخ‌های ذکر شده مربوط به سال‌های اولیه زندگی تموچین در تاریخ سری مغولان و آثار رشیدالدین همدانی باید اشتباه باشد و این اتفاقات در بازه زمانی بزرگ‌تری روی داده‌اند؛ در نتیجه ۸ سال گمشده، در واقع مدت بسیار کوتاه‌تری بوده‌است. گروهی دیگر معتقدند که او این ۸ سال را صرف ساخت دوباره سپاه خود کرده‌است. به عقیده فرانک مک‌لین تموچین این زمان را در انتظار فرصتی مناسب، در چین سپری کرده‌است. همچنین مدت کوتاهی بعد از شکست تموچین، طغرل را نیز از رهبری قبیله کریت خلع کردند.
بازگشت به قدرت
در سال ۱۱۹۵ م، اختلاف میان سلسله کین و تاتارها بر سر تقسیم غنائم باعث جنگی میان آنان شد که چینی‌ها علی‌رغم پیروزی تلفات زیادی داد. تضعیف سلسله کین باعث ناامن شدن مرزهای شمالیشان و شکست آن‌ها در نبردی با قبیله قنقرات شد. تموچین که این را فرصت مناسبی یافته بود، به امپراتور کین پیشنهاد داد که او و سربازانش جایگزین تاتارها شده و قبیله قنقرات را شکست دهند. امپراتور توجهی نکرد اما تموچین که نمی‌خواست فرصت را از دست دهد، به فرمانده مرزی چینی پیشنهاد مشابهی داد. او هم که شدیداً به کمک نیاز داشت، پیشنهاد تموچین را پذیرفت. سپاه مشترک کین و مغول در سال ۱۱۹۷ م به شمال تاخته و در راه با تاتارها درگیر شدند و به سختی شکستشان دادند. از این لشکرکشی غنائم بسیاری به تموچین رسید. ظاهراً طغرل هم در این لشکرکشی حضور داشت. چینی‌ها به او لقب اونگ‌خان را دادند که عنوانی والایی بود اما تموچین را «جاعوت قوری» خواندند که جایگاهی بسیار نازل‌تر به حساب می‌آمد.
حال تموچین می‌توانست احساس کند که انتقام پدر خود را از تاتارها گرفته‌است. نیز به اندازه کافی قدرتمند شده بود که به تنهایی علیه دشمنانش لشکر بکشد. در سال ۱۱۹۶ م با همکاری سبتای، مغز متفکر سپاهش که در آن سال‌های گمشده با او آشنا شده بود، به مرکیت‌ها تاخت و به سادگی پیروز شد. همچنین بیشتر غنائم را به طغرل بخشید تا قدرت خود را بازسازی کند زیرا او در برنامه‌های تموچین برای تابع‌کردن مغولستان نقش حیاتی داشت. به علاوه تموچین تلاش کرد میان طغرل و برادرانش صلح برقرار کند. طغرل که پس از این اتفاقات احساس می‌کرد جایگاهش مستحکم شده‌است، در ۱۱۹۸ م بدون مطلع‌کردن او به مرکیت‌ها تاخت و پیروز شد اما تموچین را در غنائم شریک نکرد. این یک بی‌احترامی بود ولی تموچین هنوز به طغرل نیاز داشت و نتیجتاً، احساساتش را بروز نداد.
بعد از پیروزی‌های تموچین و طغرل، روبرو شدن آنان با نایمان‌ها اجتناب‌ناپذیر می‌نمود. در این زمان، نایمان‌ها به دلیل اختلافات داخلی میان تایانک خان و بویروق خان، دو پسر اینانچ خان، تضعیف شده بودند. در همین خلال، تموچین و طغرل با جاموقا خان صلح کردند و مقرر شد آن سه قشون متحدی را به جنگ نایمان‌ها بفرستند اما در عمل، جاموقا خان سپاهی ارسال نکرد. علی‌رغم این، تموچین و طغرل به بویروق خان تاختند و او را شکست دادند. بعد از این فتوحات، تموچین و طغرل در راه بازگشت با شبیخون سپاه تازه‌نفس نایمان‌ها مواجه شدند. جنگ سختی رخ داد و با تاریکی هوا، دو طرف پذیرفتند که ادامه نبرد را به روز بعد مکول کنند. هنوز خورشید طلوع نکرده بود که تموچین خبردار شد طغرل با مردانش از میدان نبرد گریخته‌است.
طغرل پیش‌بینی می‌کرد که در نبود کریت‌ها، نایمان‌ها مغولان را چون طعمه‌ای شکار خواهند کرد و دست از تعقیب او برمی‌دارند. اما در عمل، آن‌ها تموچین و لشکرش را رها کرده و دنبال طغرل به راه افتادند. کریت‌ها محاصره شده و به سختی شکست خوردند. حداقل نیمی از همراهیان طغرل اسیر و کشته شدند؛ از جمله کشته‌شدگان عروس و نوه‌های طغرل بودند. طغرل، تشنه انتقام، از جاموقا خان درخواست کمک کرد اما او دست رد به سینه‌اش زد. سپس از تموچین طلب یاری کرد و برخلاف انتظارش، تموچین پذیرفت سپاهی برای کمک بفرستد. احتمالاً تموچین تصور می‌کرد در صورت نابودی کامل کریت‌ها، دیگر نایمان‌ها دست‌نیافتنی خواهند شد. قشون متحد مغول و کریت به نایمان‌ها تاخت و به پیروزی بزرگی رسید. در این جنگ قصار دشمن شکست‌خورده در حال فرار را تعقیب و تلفات سنگینی بر آن‌ها تحمیل کرد.
اتحادها علیه تموچین
دیگر دشمنان نیز فرصت را از دست ندادند. آنان که فتوحات تموچین را تهدیدی برای نظم سنتی قدرت در مغولستان می‌دیدند، در نزدیکی رود آرگون جمع شده و جاموقا را «گور خان» (به معنای حاکم جهان) اعلام کردند. ۱۶ قبیله که تا این زمان همیشه دشمن یکدیگر بودند — از جمله ۳ قبیله تایچویید، ۳ قبیله تاتار، ۲ قبیله نایمان، مرکیت و قنقرات — به او سوگند وفاداری خوردند. در این زمان ابعاد درگیری‌ها نه به اختلافات قبیله‌ای، که به یک جنگ داخلی در مغولستان می‌مانست. اما در بین متحدان هم کسانی متمایل به تموچین بودند، از جمله دای سچن پدرزن او. دای سچن که مجبور بود بین خانواده و وفاداری به قبیله یکی را انتخاب کند، در نهایت تصمیم گرفت به تموچین بپیوندد.
متحدان قصد حمله‌ای غافل‌گیرکننده داشتند اما با تصمیم دای سچن دیگر این فرصت را از دست داده بودند. تموچین نیز از اتحاد مطلع شد، به طغرل که در منچوری سرگردان بود خبر داد که با هرچه در توان دارد خود را به میدان جنگ برساند. جاموقا خان که نمی‌خواست زمان را بیش از این از دست بدهد، قبل از رسیدن همه متحدانش و تنها با همراهی نیروهای خود و تایچوییدها، به تموچین تاخت اما در راه درگیر بوران شد. تموچین و طغرل که به تازگی خود را رسانده بود، به او شبیخون زدند و پیروزی آسانی کسب کردند. تموچین با تیری سمّی که به گردنش اصابت کرده بود، زخمی شد. جراحت عمیق بود و سم در بدنش نفوذ کرده بود. گویند تا نزدیکی مرگ رفت و هوشیاری‌اش را از دست داد، اما جلمه، یکی از نزدیک‌ترین دوستان و سردارانش، خود را به او رساند و با مکیدن زخم، سم را از بدنش خارج کرد و جانش را نجات داد.
کشتار تاتارها
جاموقا خان که متحدانش در سراسر مغولستان پراکنده شده بودند سال ۱۲۰۲ م را صرف بازسازی قدرت خود کرد. طغرل نیز مشغول سرکوب بازمانده‌های قبایل مرکیت بود. همزمان با اینان، تموچین قصد داشت به تاتارها بتازد و همه مردان بزرگسال آن قبایل را نابود کند. او شورایی سری تشکیل داد و موضوع را با آنها در میان گذاشت،
جدایی از طغرل
در زمستان ۱۲۰۲ و ۱۲۰۳ م تموچین و طغرل دوباره با ائتلافی به رهبری نایمان‌ها درگیر شدند. بویروق خان عناصر مخالف تموچین در مغولستان را گرد خود جمع کرده بود. اینان شامل تاتارها و مرکیت‌های باقی مانده و نیز جاموقا خان، التان، قوچار و حتی قصار برادر تموچین. قصار که هیچ‌گاه وفاداری کاملی نسبت به برادر بزرگ خود نشان نداده بود، در جریان کشتار تاتار از دستور تموچین مبنی بر قتل‌عام ۱٬۰۰۰ سرپیچی کرده بود زیرا همسرش یک تاتار بود و حالا خود را در اردوی دشمنان تموچین می‌یافت.
تموچین ابتدا تصمیم گرفت به آن ضیافت برود اما قبل از آن، با مونگلیک که به تازگی هوئلون، مادر تموچین، را به زنی گرفته بود دیدار کرد. مونگلیک به او گفت که این دعوت مشکوک به نظر می‌رسد. در نتیجه، تموچین تصمیم گرفت دو تن از نزدیکانش را به جای خود بفرستد. به زودی دو تن از گله‌داران تموچین برایش خبر آوردند که ایلخا برای شبیخون به اردوگاه مغول‌ها آماده می‌شود. با توجه به برتری عددی نیروهای طغرل، تموچین جنگیدن را چاره مناسبی نیافت و با نیروهایش به سمت مرزهای چین عقب‌نشینی کرد و طغرل نیز تصمیم به تعقیب او گرفت. نهایتاً در نزدیکی مرز منچوری دو لشکر با یکدیگر درگیر شدند و پیروزی با کریت‌ها بود. تنها زخمی‌شدن ایلخا در طول نبرد بود که به تموچین فرصت عقب‌نشینی داد. طغرل ابتدا قصد داشت تموچین را تعقیب کند اما جاموقا خان به او اطمینان داد که مغول‌ها تضعیف شده‌اند و شکست کامل آن‌ها در هر زمان دیگر ممکن است، لذا طغرل باید به وضعیت پسر زخمی‌اش رسیدگی کند. طغرل نیز این توصیه را پذیرفت.
تموچین علاوه بر تلفاتی که متحمل شده بود، تعدادی از نزدیکانش، از جمله پسر ۱۷ ساله‌اش اوگتای، را در طول جنگ گم کرده بود. با روشن‌شدن هوا، مشخص شد اوگتای به سختی زخمی شده‌است، اما با کمک طبیبانِ تموچین جان سالم به در برد. تموچین قشون خود را به سوی دریاچه بویر در قلمروی قبیله قنقرات هدایت کرد. علی‌رغم اینکه تنها ۲٬۶۰۰ نفر نیرو داشت، آن قبیله پذیرفت که با او متحد شود. تموچین تابستان ۱۲۰۳ م را نزدیکی دریاچه هولون اردو زد و آنجا نامه‌هایی به دشمنانش فرستاد. به التان و قوچار نوشت که اگر به عنوان جاسوسش نزدیک طغرل بمانند، از جانشان خواهد گذاشت. جاموقا خان را بابت حسادت و خیانت در حق اندایش سرزنش کرد و نامه‌اش به ایلخا لحنی «غم‌انگیز» داشت. طولانی‌ترین نامه سهم طغرل بود؛ به او نوشت که بالاترین عهدها را شکسته و با خیانت جواب الطاف او را داده‌است. ایلخا از جانب پدرش جواب داد که پاسخ را در میدان نبرد خواهد گرفت. همزمان تموچین در حال شکل‌دهی اتحادهای جدیدی بود. او علاوه بر قنقرات، با اکیرها، نیرون‌ها و مرکیت‌ها متحد شد. تموچین سپس راهی جنوب شرق مغولستان شد، جایی که آب و غذای کافی در دسترس او و یارانش نبود. همان‌جا بود که یکی از معروف‌ترین اتفاقات زندگی او، هم‌قسم شدن ۱۹ نفر از فرماندهان قشونش برای شکست‌دادن کریت‌ها، اتفاق افتاد.
مدتی بعد تموچین خبری دریافت کرد مبنی بر اختلاف میان کریت‌ها؛ جاموقا، التان، قوچار، قصار و داریتای برای برکناری طغرل توطئه‌ای به کار بستند اما موفق نشدند و از سر اجبار گریختند. جاموقا، التان و قوچار خود را نزد نایمان‌ها رساندند اما قصار و داریتای تصمیم گرفتند به تموچین بپیوندند. تموچین برادر خود را مجبور کرد نامه‌ای به طغرل بنویسد و ضمن ابراز ندامت، به او خبر دهد که سپاه مغول‌ها تضعیف و پراکند شده‌است. طغرل که با این خبر و احتمالاً اطلاعات جاسوس‌های خودش آسوده‌خاطر شده بود، در کرانه رود تولا در جنگ سیاه اردو زد. اندکی بعد (بهار ۱۲۰۴ م)، تموچین به او شبیخون زد. نبرد سه روز ادامه پیدا کرد و در روز سوم، یکی از سرداران تموچین چادر طغرل را تصرف کرد. او گریخت اما در راه توسط گروهی از نایمان‌ها که نمی‌شناختندش، به قتل رسید. آنان سر او را بریده و نزد خان خود بردند و خان مذکور نیز به نشانه احترام برای هم‌رزمی دلیر، سر طغرل را بالای تخت خود نصب کرد. ایلخا ابتدا به شمال شرق تبت و نهایتاً به قلمروی اویغورها فرار کرد و مدتی بعد توسط یک امیر محلی به قتل رسید. تموچین با وجود شکست‌دادن کریت‌ها، دستوری برای قتل عامشان صادر نکرد. او گروهی از یاران طغرل را در سپاه خود پذیرفت و نیز اعلام کرد زان پس مغول‌ها و کریت‌ها یک ملت هستند.