cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
نبرد اصلاندوز
با قتل سیتسیانف فرماندهی سپاه روسیه به عهده گودوویچ افتاد (این دوران هم‌زمان است با فعالیتهای گاردان در تقویت نظامی ایران). گودوویچ در سال ۱۲۲۳ ه. ق به صورت غافل‌گیرانه به ایروان حمله برد اما شکست خورد و برگشت. عباس میرزا برای تنبیه سپاه روسیه از تبریز به نخجوان رهسپار شد و طی چند نبرد در اطراف شهر ایروان و دریاچه گوگچه سپاهیان روس را مغلوب کرد. در سال ۱۲۲۵ه .ق. حسین خان قاجار حاکم ایروان علیه روسها شورش کرد و جمع زیادی از روسها را به اسیری گرفت و عازم تهران کرد. این روزها (۱۲۲۶- ۱۲۲۵ه .ق) مقارن با خروج گاردان از ایران و ورود هیئت نظامی انگلیسی به ایران است. در این زمان روسها خواستار صلح با ایران شدند که شرطشان این بود که مکانهای متصرفه در تصرف آنها بماند و نیز ایران به آنها اجازه عبور از داخل کشور برای حمله به عثمانی را بدهد که دولت ایران این تقاضا را نپذیرفت. پس از ورود سر گور اوزلی به علت رابطه دوستی که میان انگلیس و روسیه ایجاد شده بود در پی آن شد که بین ایران و روسیه، صلح برقرار کند و خواستار آن بود که افسران انگلیسی که در سپاه ایران بودند از جنگ با روسیه دست بردارند. عباس میرزا چون اصرار داشت جنگ ادامه یابد، جنگ ادامه یافت و سپاه ایران در محل اصلاندوز کنار رود ارس مقیم شدند.
متحدسازی آلمان
جنگ پروس و فرانسه
ارتش پروس و متحدان پیشروی خود را تا پاریس ادامه داده و کاخ ورسای را به مقر فرماندهی ارتش تبدیل کردند. در روز ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱ شهریاران آلمانی که در تالار آینه در کاخ ورسای جمع شده بودند، تاج خود را تقدیم ویلهلم یکم کردند و امپراتوری آلمان که به رایش آلمان گفته می‌شود، اعلام موجودیت کرد.
نبرد اصلاندوز
در این هنگام روسها غافلگیرانه به اردوی ایران حمله کردند. اگرچه سپاه ایران مقاومت زیادی نشان دادند اما به علت اختلافاتی که بین سپاه ایران پیش آمد، نیروهای ایرانی مجبور به عقب نشینی به سمت تبریز شدند. فرمانده سپاه روسیه پس از فتح اصلاندوز، آذربایجان را از هر دو طرف مورد تهدید قرار داد. در این زمان ترکمانان خراسان شورش کردند. در این میان شاه ایران که درصدد آماده کردن سپاهی برای سرکوب نیروهای روسی بود به علت اوضاع ناآرام در چند جبهه تقاضای صلح کرد.
متحدسازی آلمان
جنگ پروس و فرانسه
پیش‌نویس قرارداد صلحی که در ۲۷ فوریه آماده شده بود در ۱۰ می ۱۸۷۱ به امضای نهایی رسید که به صلح فرانکفورت مشهور است و طبق آن مقرر شد:
منابع
<link rel="mw:PageProp/Category" href=". /رده:درگیری‌ها_در_۱۸۶۶_(میلادی)"/> <link rel="mw:PageProp/Category" href=". /رده:درگیری‌ها_در_۱۸۷۱_(میلادی)"/>
سیارک ۲۳۷۵۴
سیارک ۲۳۷۵۴ بیست و سه هزار و هفتصد و پنجاه و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۲ مه ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۰.۷ است.
ژیف سور ایوت
شهر ژیف سور ایوت در شهرستان اسون در ناحیه ایل-دو-فرانس با جمعیت ۲۱٬۸۱۶ نفر در کشور فرانسه واقع شده‌است
قشلاق اسلام‌آباد (ابهام‌زدایی)
قشلاق اسلام‌آباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سیارک ۲۳۷۵۵
سیارک ۲۳۷۵۵ بیست و سه هزار و هفتصد و پنجاه و پنجمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۲ مه ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱.۲ است.
نیکلاس راشوسکی
نیکلاس راشوسکی (Nicolas Rashevsky؛ زاده November 9, 1899 درگذشته 1899:11:09, January 16, 1972) یک دانشمند اهل ایالات متحده آمریکا بود.
نوبوتاکا تاگوچی
نوبوتاکا تاگوچی (Nobutaka Taguchi) (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۵۱ - سایجو، اهیمه) شناگر اهل کشور ژاپن بوده است.
از افتخارات میتوان به کسب مدال طلا شنای ۱۰۰ متر قورباغه و برنز ۲۰۰ متر قورباغه در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ اشاره کرد.
جان رایزلی-پریچارد
جان هنری آگوستین پریچارد (John Henry Augustin Prichard؛ زادهٔ در هرفورد، درگذشتهٔ  در بان کای توان)، که بعداً به جان رایزلی-پریچارد  تغییر نام داد، رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک اهل بریتانیا بود که در فصل  در مجموع در یک گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
رایزلی-پریچارد در ۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۳ پس از تحمل یک دوره طولانی بیماری در بان کای توان درگذشت.
گزیلوز
گزیلوز (به یونانی ξυλος به معنی چوب)  قندی است که برای اولین بار از چوب استخراج شد. گزیلوز به عنوان یک مونوساکارید نوع آلدوپنتوز طبقه‌بندی می‌شود. این به این معنی است که گزیلوز دارای ۵ اتم کربن بوده و یک گروه آلدهید دارد. گزیلوز پیش ساز همی سلولز است که یکی از ماده‌های مهم طبیعت است. یزومرهای مختلفی دربیاید. همچنین به خاطر وجود گروه هیدروکسیل آزاد، یک قند احیاکننده به‌شمار می‌رود.
ساختار گزیلوز
فرم غیر حلقوی گزیلوز دارای فرمول HOCH2(CH(OH))3CHO است. فرم‌های حلقوی این قند در حالت محلول فراوان تر از فرم غیر حلقوی گزیلوز هستند. گزیلوز حلقوی به دو سکل پیرانوز و فورانوز دیده می‌شوند. هر یک از این دوئ فرم نیز می‌توانند به یکی از دو شکل آلف یا بتا باشند.
گزیلوز در طبیعت
گزیلوز مادهٔ اصلی سازندهٔ همی سلولز است که حدود ۳۰% از جرم گیاهان را تشکیل می‌دهد. همچنین در رویان بیشتر گیاهان نیز می‌توان گزیلوز یافت. گزیلوز برای اولین بار توسط کوخ در سال ۱۸۸۱ کشف شد.
همچنین گزیلوز اولین قند ی است که در تشکیل پروتئوگلیکان‌ها به سرین یا ترئونین وصل می‌شود. بنابراین اولین مونوساکارید در مسیر بیوسنتتیک پلی ساکاریدهای آنینونی ای مثل هپاران سولفات و کندروایتین سولفات هست.
استفاده گزیلوز
تجزیهٔ اسیدی همی سلولز باعث به وجود آمدن فورفورال می‌شود. یک حل شونده شیمیایی که در تهیه پلی ساکاریدهای صناعی نقش مهمی بر عهده دارد. گزیلوز توسط انسان‌ها ساخته نمی‌شود و مستقیماً از روده جذب شده و بدون تغییر توسط کلیه‌ها از بدن دفع می‌شود.
ده لاله
ده لاله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سپیدان در استان فارس ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان خفری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
بی‌وفا (فیلم ۱۳۸۵)
بی وفا در ۱ آذر ۱۳۸۵ بر روی پرده سینما رفت.
خلاصه داستان
دختر و پسر جوانی هر کدام متعلق به یک طبقه اجتماعی متفاوت، ناخواسته در یک مسیر مشترک کنار هم قرار می‌گیرند تا اتفاقات تازه‌ای را رقم بزنند.
استودیو ۶۵
در سال ۱۹۶۵ میلادی در تورین به عنوان یک مجموعۀ آزمایشی آوانگارد از معماران، طراحان، شاعران و هنرمندان تأسیس شد. بنیانگذاران آن فرانکو آئودریتو، روبرتا گاروشی، انزو برتونه، پائولو مورلو و پائولو روندلی بودند.
استودیو ۶۵ نقش مهمی در جنبش رادیکال در طراحی ایتالیایی در دهۀ ۱۹۷۰–۱۹۶۰ میلادی ایفا کرد. برخی از معروف‌ترین محصولات طراحی شده توسط آن‌ها، کاناپۀ بوکا و صندلی کاپیتلو است. پروژه‌های قابل توجه دیگر عبارتند از کاناپۀ لئوناردو، که به یکی از نمادهای جنبش طراحی رادیکال تبدیل شد، طراحی داخلی آپارتمان کازا کانلا، ویلای پالادیان، و همچنین کلوپ شبانۀ باربارلا. دیگر اعضای جنبش طراحی رادیکال از تورین، پیرو گاتی-چزاره پائولینی-فرانکو تئودورو، لیبیدارچ، چرتی-دروسی-روسو، گوئیدو دروکو، فرانکو ملو، و پیرو جیلاردی بودند.
در اواخر دهۀ هفتاد میلادی، گروه از هم پاشید و آئودریتو و سامپانیتو – با حفظ نام استودیو ۶۵ – یک پایگاه فعالیت معماری و طراحی در کشورهای عربی راه‌اندازی کردند، به موازات کار ویرایش-مجدد، کشف‌مجدد و آلایش برخی از نمادین‌ترین قطعات تولیدی آن‌ها و خلق قطعات منحصر به فرد، که اغلب با همکاری شرکت‌های نمادین ساخت ایتالیا مانند گوفرام و ساویو فیرمینو تولید می‌شوند. در حال حاضر این شرکت دفاتری در تورین، جده، ریاض و بالی دارد.
کاناپه بوکا
کاناپه بوکا در سال ۱۹۷۰ میلادی به عنوان بخشی از پروژۀ یک مرکز تناسب اندام جدید در میلان طراحی شد که استودیو ۶۵ برای تکمیل آن سفارش داده شد. مبل ادای احترامی به اثر سورئالیستی سالوادور دالی، پرترۀ می وست بود. این محصول توسط گوفرام، تولیدکنندۀ مبلمان ایتالیایی تولید شده‌ است. نام اصلی مریلین بود، و به مریلین مونرو و همچنین صاحب سالن بدنسازی، مریلین گاروشی، تقدیم شد. به گفتۀ یکی از طراحان آن، فرانکو آئودریتو، کاناپه «در مورد وسواس ظاهری ما صحبت کرد.» کاناپۀ بوکا هنوز در حال تولید است.
صندلی کاپیتلو
صندلی نمادین کاپیتلو در سال ۱۹۷۱ میلادی ساخته شد و همچنین توسط گوفرام ساخته شد. مانند بسیاری از اشیاء طراحی ایجاد شده توسط جنبش طراحی رادیکال، آن‌ها بحث‌برانگیز و تحریک آمیز بودند، با هدف بی‌ثبات کردن انتظارات. به عنوان یک شعار بازاریابی، آن‌ها از عبارت «نشستن بر گذشته» استفاده کردند. همان‌طور که ام. دیدرو می‌نویسد: «نشستن بر تاریخ» به بیانیه‌ای واضح تبدیل شد که می‌توان سنت‌ها و وزن طاقت‌فرسای مدرنیسم را شکست و برای عقاید خود از طریق بیان تخیلی مبارزه کرد.
توفر گریس
تافِر گِرِیس (زاده ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۸) بازیگر آمریکایی است.از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های یازده یار اوشن و مردعنکبوتی ۳ اشاره کرد.
زندگی شخصی
او در سال ۲۰۱۶ با بازیگر آمریکایی اشلی هینشاو ازدواج کرد. یک فرزند نیز دارد.
فیلم‌شناسی
فهرست فیلم‌هایی که توفر گریس در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
امی لپیلبت
امی لپیلبت (Amy Elizabeth LePeilbet متولد ۱۲ مارس ۱۹۸۲) بازیکن بازنشسته فوتبال در پست مدافع اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرد می‌توان به باشگاه فوتبال بوستون بریکرز، شیکاگو رد استارز و اف سی کانزاس سیتی اشاره کرد. وی همچنین برای تیم ملی فوتبال زنان آمریکا نیز بازی می‌کرد.
فرودگاه آبی پری ساند هاربر
فرودگاه آبی پری ساند هاربر یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آب دارد. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۱۷۷ متری از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه کامارگو، شهرستان داگلاس، ایلینوی
ناحیه کامارگو (به انگلیسی: Camargo Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان داگلاس واقع شده‌است. ناحیه کامارگو ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هوناتانیان
هُوْناتانیان (Հովնաթանյաններ) یک خانواده نقاش اهل ارمنستان بود.
سافتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰
سافتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ نام رویداد ورزش سافتبال در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۲۰۰۰ برگزار شد.
قشلاق چرخلو
قشلاق چرخلو، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ابراهیم آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۸۰ نفر (۲۷۱خانوار) بوده‌است. در حال حاضر جمعیت ساکن در روستای قشلاق چرخلو بیش از ۲٬۰۰۰ نفر است که باید به آنها جمعیت چند هزار نفری ساکن در تهران، کرج، شهریار و شهر قدس را افزود. اهالی روستا از طایفه چرخلوی ایل شاهسون اینانلو هستند و به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند. مذهب مردم روستا شیعه است. قشلاق چرخلو به عنوان بزرگترین روستای شاهسون نشین ایران شناخته میشود.امیررضا جعفری بازیگر سینما و تلویزیون ایران اهل این روستا میباشد. از مهم‌ترین آثار امیررضا جعفری می‌توان به بازیگری در سریال کیمیا اشاره کرد.
ال‌سی‌ای‌سی کلاس زوبرا
پروژهٔ 1232.2 Zubr هاورکرافت Pomornik class Zubr Bison بزرگترین هاورکرافت جهان است. این هاورکرافت روسی که در سال ۱۹۸۶ وارد نیروی دریایی شده با نام Skua Pomornik در ناتو شناخته می‌شود. هدف از طراحی این هاورکرافت کمک به انجام عملیات‌های سریع ساحلی از طریق جابجایی سریع ادوات زرهی و پیاده‌نظام به خاک دشمن است. این هاورکرافت همچنین توانایی حمایت آتش‌باری از گروه‌های عملیاتی را دارا می‌باشد. این هاورکرافت همچنین قابلیت عبور از مناطق مین‌گذاری شده را داراست.
این هاورکرافت مسلح به دو راکت‌انداز چندگانه stabilised multiple rocket launchers 4، سیستم موشکی ضدهوایی Igla-1M و دو توپ ۳۰میلیمتری ای‌ک-۶۳۰ می‌باشد. Zubr توانایی حمل ۱۳۰ تن بار را داراست که شامل ۳ تانک جنگی متوسط مانند T-80B، یا ۸ نفربر (infantry combat vehicles BMP-2) یا ۱۰ نفربر بی‌تی‌آر-۷۰ یا ۳۶۰ سرباز کاملاً مسلح را داراست. همچنین دارای سطح شیب‌دار(stern ramp) مستحکمی برای خروج سریع نیروها می‌باشد. این هاورکرافت دارای حداکثر سرعت ۶۰ گره دریایی است و قابلیت عبور از سطح دریا، ساحل شنی، سطوح باتلاقی، و موانع دارای ارتفاع حداکثر دو متر را داراست.
ظاهراً تعداد ۱۰ هاورکرافت از این نوع بین سالهای ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ ساخته شده‌است. که تعداد ۴ هاورکرافت تحویل اوکراین شده‌است. گمان می‌رود طراحی این هاورکرافت قابل اطمینان نباشد و عمر موتور استاندارد ۵۰۰ ساعت باشد در حالی که اگر تعداد تانک‌ها از ۱ به ۳ افزایش یابد عمر موتور به ۵۰ ساعت کاهش میابد. به نظر می‌رسد شش هاورکرافت باقیمانده هنوز در حال خدمت باشند؛ اگرچه گمان می‌رود تعدادی غیرقابل استفاده باشند. طبق گزارش‌های رسیده نیروی دریایی یونان قصد خرید دو هاورکرافت از نیروی دریایی روسیه دارد و ۲ هاورکرافت دیگر نیز در اوکراین ساخته‌خواهد شد. حوالی سال ۱۹۹۰ ساخت دو هاورکرافت لغو شد و ناتمام ماند.en:Zubr-class LCAC
مشخصات فنی
مشخصات فنی این هاورکرافت به صورت حدسی بیان می‌شود :
طراح: Sudostroil'noye Obyedieneniye (Almaz), Dekabristov SY, St. Petersburg
سازنده: Yuzhnaya Tochka SY, Feodosiya
دیسپلیسمنت: ۴۸۰ تن استاندارد ۵۳۸ تن در حالت پر
موتورهای پیشران: 5 gas. turbines x 10000 hp; 3 four bladed variable air props. , GT generator: 4x100 kW; 300 n.m/55 kts; endurance: 5 days
خدمه: ۲۱الی ۳۱ نفر
توپ‌ها: 2 x 6 AK-630 gattl. AA (6 x 30 mm; r: 6'000rds/m/mount; 6000 rounds)
ظرفیت جابجایی: 3 T-80 tanks or 8 BMP-3 or 10 BTR-80 APC or 140 assault troops with 130 tons cargo
تجهیزات الکترونیکی: General detection radar Navigation radar Electronic Countermeasures System
محمدآباد گرگر
محمدآباد گرگر، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان ابراهیم‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
موسی خورنی
موسی خورنی تاریخ‌نگار، فیلسوف، الهی‌دان، مترجم و شاعر و نویسنده ارمنی در سده ۵ میلادی بود.
موسی خورنی کتاب «تاریخ ارمنستان» را نگاشته که اطلاعات مفیدی راجع به جغرافیای جهان کهن و به‌ ویژه ارمنستان و ایران می‌دهد.
زندگی‌نامه
او در ناحیهٔ غربی ارمنستان، دهکدهٔ خورنگ متولد شد سال تولد او را بین سال‌های ۴۰۵ تا ۴۱۰ میلادی می‌دانند. موسی خورنی تحصیلات خود را در کلیسای افس شروع کرد و نزد استاد معروف عصر، یعنی مسروپ ماشتوتس و مخترع خط ارمنی، او علوم ریاضی، طبیعی، فلسفه، مسائل مذهبی، و زبان‌های ارمنی، سریانی و یونانی را آموخت و سرانجام در سال ۴۳۱ میلادی عازم مرکز علم آن زمان، یعنی اسکندریه شد. وی در اسکندریه به فراگیری فلسفه، حکمت و فن خطابه پرداخت و زبان یونانی را تکمیل کرد و سپس عازم روم و آتن شد و بعد از مدتی اقامت در آتن حدود سال ۴۴۰ میلادی از طریق قسطنطنیه به ارمنستان بازگشت.
آثار
تألیفات و ترجمه‌های موسی خورنی را می‌توان در سه گروه تقسیم‌بندی کرد اگر چه کلیهٔ آثار وی به دست نیامده‌است.
متون فلسفی
بررسی مؤسس، ده قاطیغوریاس ارسطو، مسائل یووانالا، بررسی منطقی مسائل مورد اختلاف فلاسفهٔ یونانی مکتب ملیتوس و فیلسوف ارمنی آتنی، فلسفهٔ داود شکست ناپذیر، کتاب هری شامل درس‌هایی از فن خطابه و ترجمهٔ خطابهٔ گریگور نازانزین از یونانی به ارمنی است.
متون مذهبی
آفرین به گروه دوشیزگان ریپسیمه، تاریخ گروه دوشیزگان ریپسیمه، نیایش ویژهٔ خداوند.
متون تاریخی و جغرافیایی
اثر شناخته شدهٔ تاریخ ارمنستان که حدود سال‌های ۴۸۲ میلادی تألیف شد، ترجمهٔ زندگی اسکندر از زبان یونانی به ارمنی و سرانجام کتاب مشهورش به نام جغرافیای موسی خورنی که بر اساس کتاب شهرستان‌های ایران و با توجه به جغرافیای بطلمیوس به زبان ارمنی تألیف شده‌است.
سری سقطی
بسیاری از مشایخ عراق در قرن سوم از مریدان او بودند که از جمله می‌توان به احمدبن عاصم انطاکی، ابوالحسین نوری، ابوسعید خرّاز و ابوحمزه بغدادی اشاره کرد که به مصاحبت و خدمت او در آمده بودند.
در میان سخنان وی، دقایق فراوانی دربارهٔ مباحث عمده عرفانی از جمله زهد، مجاهده، انس و هیبت، خوف، اندوه، شکر، یقین، صبر، اخلاص، ذکر، عشق، فراست، غیرت، اهمیت صحبت استاد، شوق، اهمیت اطاعت از مشایخ، سماع، مشاهده، محبت و وجد به چشم می‌خورد.
نکته مهمی که در بیشتر منابع دربارهٔ اقوال او جلب توجه می‌کند آن است که غالب سخنان او را بزرگترین شاگردش یعنی جنید بغدادی روایت کرده و از این نظر اقوال وی اعتبار و اهمیت خاصی می‌یابد.
از سخنان اوست:"تصوف را سه معنی است، اول آنکه نور معرفتش نور ورع را فرو نکشد، دوم آنکه اندر علم باطن هیچ چیز نگوید که ظاهر کتاب برو نقض کند، و سوم کرامات او را بدان ندارد که پرده باز دَرَد از محارم."سری سقطی در بامداد روز سه شنبه سوم رمضان ۲۵۳ هجری قمری از دنیا رفت و در قبرستان شونیزیه بغداد دفن شد.
جُنَید گفت: به نزدیک سَرّی سَقَطی در شدم. وی را دیدم متغیّر. گفتم: چه بوده است؟ گفت: پری‌ای از پریان بر من آمد و پرسید: حیا چه باشد؟ جواب دادم. آن پری آب‌ گشت، چنین که می‌بینی.
ویلیام کونکلین
ویلیام کونکلین (William Conklin؛ December 25, 1872 – 1872:12:25, March 21, 1935) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
قشلاق اخمود (ابهام‌زدایی)
قشلاق اخمود ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مالت (ابهام‌زدایی)
مالت دارای کاربردهای زیر است.
قشلاق حاج‌ابیش (ابهام‌زدایی)
قشلاق حاج‌ابیش ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
موزه ملی تاجیکستان
موزه ملی تاجیکستان (Tajikistan National Museum) موزه ای واقع در شهر دوشنبه، پایتخت کشور تاجیکستان است که در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۳۴ افتتاح گردید و تا سال ۱۹۹۹ که تاجیکستان اعلام استقلال کرد، چندین نام عوض کرد. تعداد اشیاء موجود در سال ۱۹۳۴ تنها ۵۳۰ قطعه بود اما در حال حاضر این تعداد به ۵۰٬۰۰۰ می‌رسد.
موزه ملی دارای بخش‌های زیر است:
لیلا آدامیان
لیلا ولایمیری آدامیان (Լեյլա Վլադիմիրի Ադամյան؛ زادهٔ January 20, 1949 در تفلیس) یک پزشک اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۱۳ عضو آکادمی علوم روسیه می‌باشد.
ژوئه لتور
شهر ژوئه لتور در شهرستان اندر الوآر در ناحیه سانتر (فرانسه) با جمعیت ۳۶٬۲۳۳ نفر در کشور فرانسه واقع شده‌است
سیارک ۲۳۷۵۶
سیارک ۲۳۷۵۶ بیست و سه هزار و هفتصد و پنجاه و ششمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۲ مه ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۱.۲ است.
آغچه قشلاق علیا (ابهام‌زدایی)
آغچه قشلاق علیا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تپه چهارده
تپه چهارده مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان کردکوی، بخش مرکزی، روستای چهارده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۳۱۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اسکار داسیلوا
اسکار داسیلوا (Oscar da Silva؛ زادهٔ September 21, 1998) بازیکن بسکتبال اهل آلمان است.
حرفه
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال بارسلونا و آلبا برلین اشاره کرد.
سیارک ۲۳۷۵۷
سیارک ۲۳۷۵۷ بیست و سه هزار و هفتصد و پنجاه و هفتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۲ مه ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴.۸ است.
افس
اِفِس یک شرکت نوشابه‌سازی ترکیه‌ای است که در سال ۱۹۶۹ (میلادی) تأسیس شد. ۸۴ درصد بازار آبجو ترکیه در اختیار این شرکت است. در ایران هم محصولات بدون الکل این شرکت به صورت قانونی و محصولات الکلی آن به صورت زیرزمینی عرضه می‌شوند.
محصول اصلی آن، آبجوی افس، از نوع دیررس و به سبک پیلزنر است. رایحه مالت تندمزه و حس خشکی دارد. طعم مخصوص آن به سبب افزودن برنج هنگام تخمیر است. کیفیت غذایی، عطر و طعم تمام فرآورده‌هایی که در روند تولیدشان از عصاره مالت (قند جو) استفاده شده، بهتر از سایر فرآورده هاست.
شهرک ملک‌آباد
شهرک ملک‌آباد روستایی در دهستان فورگ بخش فورگ شهرستان داراب استان فارس ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۰۹ نفر (۱۷۴خانوار) بوده‌است.
کندروایتین سولفات
کندروئیتین سولفات یک گلیکوزآمینوگلیکان سولفاته مهم است که در بافت های همبند بدن مثل مفاصل، تاندونها، دیواره عروق بویژه در غضروف ها وجود دارد و باعث استحکام آن می‌شود. زنجیره کندروایتین سولفات بیش از صد واحد ساکاریدی دارد و اغلب با پروتئوگلیکان‌ها در ارتباط است. از قند های تغییر یافته اروئیک اسید و هگزوزآمین تشکیل شده است و دارای الاستیسیته و ویسکوزیته زیاد است.
جستارهای وابسته
گلیکوزآمینوگلیکان
هکتور رباکی
هکتور آلونسو رباکی (Héctor Alonso Rebaque؛ زادهٔ در مکزیکو سیتی) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل‌رانی اهل مکزیک است که از فصل  تا  در مجموع در ۵۸ گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.
رباکی در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک، ۱۳ امتیاز را به نام خود به‌ثبت رساند.
گلستان (فیلم)
گلستان یک فیلم درام هندی به کارگردانی دیوید داوان محصول سال ۱۹۹۰ میلادی است. در این فیلم بازیگران همچون راجش خانا، گوویندا، جوهی چاولا ایفای نقش می‌کنند.
مایکل پسکین
مایکل پسکین (Michael Peskin؛ زاده October 27, 1951) یک فیزیک‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
گلستان (فیلم)
این فیلم بر اساس فیلم مهربان (فیلم ۱۹۶۷) با بازی آشوک کومار ساخته شده‌است که خود بازسازی فیلم تامیلی بنام نابغه بی‌سواد محصول ۱۹۶۰ بود.
مجیدآباد (بوئین‌زهرا)
مجیدآباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است.
گلستان (فیلم)
داستان فیلم
آقای گومار (با بازی راجش خانا) مردی ثروتمند است. وی فردی است که خانواده‌اش برایش احترام بسیاری قائل هستند. گومار پس از تصاحب شغلی مورد انتقام رقیبش قرار می‌گیرد و کارخانه و سرمایه‌اش را از دست می‌دهد. با از دست دادن اموال، افراد خانواده هم دیگر به او احترام نمی‌گذارند. در این میان رقیب وی دست بردار نیست و خانهٔ گومار که «گلستان» (بهشت) نام دارد را نیز پس از حراج خریده و وی را آواره می‌کند. خدمتکار آقای گومار که «کریشنا» نام دارد (با بازی گوویندا) به شهر بمبئی رفته و به هنرپیشه‌ای بزرگ و سرمایه‌دار تبدیل می‌شود. کریشنا پس از مدتی به گلستان برمی گردد و درصدد انتقام از دشمنان صاحب‌جی (آقای گومار) بر می‌آید.
مجیدآباد (بوئین‌زهرا)
جمعیت
این روستا در دهستان ابراهیم آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۲ نفر (۱۱۷خانوار) بوده‌است.
میگل ابیدو
میگل ابیدو (Miguel Oviedo؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اتلتیکو ایندپندینته اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
سیارک ۲۳۷۵۸
سیارک ۲۳۷۵۸ بیست و سه هزار و هفتصد و پنجاه و هشتمین سیارک کشف شده‌است که در ۲۳ مه ۱۹۹۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۴.۸ است.
بهترین چیز لعنتی
بهترین چیز لعنتی (The Best Damn Thing) سومین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌نویس کانادایی آوریل لوین است که در ۱۳ آوریل ۲۰۰۷ عرضه شد. مطابق با ، آلبوم بهترین چیز لعنتی چهارمین آلبوم پرفروش جهان در سال ۲۰۰۷ و همچنین پرفروش‌ترین آلبوم سونی بی‌ام‌جی بود. آلبوم در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ توسط آرآی‌ای‌ای گواهینامه پلاتین دریافت کرد و بیش از ۷ میلیون نسخه از آن تا مه ۲۰۱۰ به فروش رفته بود. نسخه صریح آلبوم، اولین آلبوم لوین بود که برچسپ مشورت والدین را گرفت و در نسخه‌های محدود و دیلاکس عرضه شد.
پاپاراتزی (ابهام‌زدایی)
پاپاراتزی به عکاسان پیگیر سلبریتی‌ها گفته می‌شود و ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
بهترین چیز لعنتی
این آلبوم سومین آلبوم شماره یک متوالی لوین در جدول آلبوم‌های موسیقی بریتانیا و دومین کار او در بیلبورد ۲۰۰ به عنوان شماره ۱ بود که توانست در بسیاری از کشورهای دیگر نیز رتبه اول را بدست آورد. اولین تک‌آهنگ این آلبوم، «دوست دختر» توانست در بیش از ۱۲ کشور رتبه اول را به دست آورد و به عنوان برترین ترانه در بیلبورد ۱۰۰تای برتر اعلام شود.
فرودگاه شهری منطقه پری ساند
فرودگاه شهری منطقه پری ساند یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۲۱۹ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۲۵۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
ژنویلیه
شهر ژنویلیه در شهرستان او-دو-سن در ناحیه ایل-دو-فرانس با جمعیت ۴۳٬۰۵۴ نفر در کشور فرانسه واقع شده‌است
مانیتاس د پلاتا
مانیتاس دِ پلاتا (Manitas de Plata؛ August 7, 1921 – 1921:8:7, November 5, 2014) یک موسیقی‌دان و نوازندهٔ گیتار اهل فرانسه بود.
او در خانواده‌ای کولی در جنوب فرانسه به دنیا آمد و نام هنری‌اش به اسپانیایی به معنی «دست‌های کوچک سیمین» است و کم‌کم با گیتارنوازی در گردهمایی کولی‌ها در منطقهٔ کامارگو به شهرت رسید و تنها ۱۰ سال پس از مرگ «جنگو راینهارت» بود که پذیرفت در انظار عمومی به اجرای برنامه بپردازد.
با گذشت زمان، سبک نوازندگی او، توجه محافل هنری را برانگیخت. یکی از ساخته‌هایش باعث شد تا ژان کوکتو نامه‌ای به وی بنویسد و او را یک «آفریننده» بنامد. وقتی در سال ۱۹۶۴ میلادی، پابلو پیکاسو یکی از اجراهای او را در آرل شنید اظهار داشت، «ارزش این مرد از من بیشتر است!» و سپس روی گیتار او طرحی کشید.
نخستین اجرای او در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۶۵ میلادی و در تالار کارنگیِ منهتن بود و پس از آن در بسیاری از کشورهای دنیا به اجرای برنامه پرداخت.
مانیتاس دِ پلاتا، پدرِ موریس، ژاک و تونینو بالیاردو (تک‌نواز گروه جیپسی کینگز) و همچنین داییِ فرانسوا (کانو)، نیکلاس و آندره رِیـِس سایر اعضای این گروه بود.
اسپاندارامت
اسپاندارامت ایزدبانوی فرمانروای دنیای زیرین نزد ارمنیان باستان است، که اغلب با دنیای زیرزمین، فرمانروایی اموات و مردگان یا دوزخ، یکسان پنداشته شده است. در سرودهای کلیسا و در ادبیات کلیسای حواری ارمنی اصطلاح «دره‌های ساندارامت» به کار رفته است. در دوران مسیحیت این اعتقاد به عنوان روح دوزخی یا حتی دوزخ وجود داشته است، همچنان‌که به جایگاه بهشت در آسمان معتقد بودند.
تاریخ
نرسس چهارم شنورهالی، در اثر خود عبارت «داسک ساندارمتیتس» یعنی گروه یا قشر ارواح شر را، به کار برده است. محققین ارمنی این واژه را به کمک اساطیر ایرانی ریشه یابی کرده و به گفته محققین «اسپندارمد» نام دختر یا همسر اهورامزدا بوده است؛ و از این جا نتیجه می‌گیرد که ساندارامت یا اسپندارامت، نام همسر آرامازد نیز بوده است. اسپندارامت در مفهوم، اشاره به زمین و آرامازد در مفهوم، اشاره به آسمان است. از نوشته‌های آگاتانگلوس نیز می‌توان به مفهوم سانادارامت پی برد. برای مثال می‌نویسد: «غرش‌های عظیم و بسیاری از دره‌های ساندارامت شنیده شد.»
قوند آلیشان می‌نویسد: «ایرانیان بعدها به آن اسفندارمد، اسفندارمذ، اسپندارمد سیپندار هم می‌گفتند. او حافظ و پشتیبان دنیا و جانوران بوده است.»
جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار
جنگ‌های ایران و روسیه یا جنگ ایران و روس نامی است که به دو جنگ بزرگ بین ایران و امپراتوری روسیه در یک دوره ۲۵ ساله در زمان پادشاهی فتحعلی‌شاه قاجار داده شده‌است. این جنگ‌ها با شکست ایران از روسیه پایان یافت و بخش‌هایی از ایران به قلمرو امپراتوری روسیه پیوست. هشت نامهٔ دست‌اول از جانبِ مقامات ایرانی به فرانسوی‌ها و عثمانی‌ها وجود دارد که بیان‌گر و تاییدکنندهٔ جنگ‌های ایران و روس هستند.
علت جنگ‌های ایران و روسیه
رابطه ایران و امپراتوری روسیه اوایل دوره قاجار خصمانه و حالت درگیری همیشگی داشت. تنش میان ایران و روسیه در دوره آقامحمدخان و در پی حمله سپاه ایران به گرجستان که با تلفات بالای غیرنظامی همراه بود، آغاز شد و پس از آن در زمان زمامداری فتحعلی‌شاه ادامه یافت. هدف اصلی روسیه دسترسی به آب‌های آزاد بود. بهانه دست‌اندازی روس‌ها به خاک قفقاز این بود که برخی از مردم منطقه خواستار خودمختاری بودند. از دیگر سو مردم مناطق قفقاز شرقی یعنی گنجه، شروان، تالش، باکو مسلمان و هوادار ایران بودند. گرجستان نیز یکی از علل اساسی اختلاف میان ایران و روسیه بود. گرجستان ناحیه حاصل‌خیزی است که در دامنه کوه‌های قفقاز و در کناره شرقی دریای سیاه واقع شده‌است. از نخستین روزهای تاریخ ایران نام مردم گرجی در اسناد تاریخی ایرانی آمده‌است.
نبرد بر سر تصرف گرجستان
در هنگام تثبیت حکومت قاجار، والی گرجستان به پشتوانه هم‌کیشی با روس‌ها اعلام استقلال کرد. آقامحمدخان پس از فتح کامل جنوب ایران، در سال ۱۲۰۹ ه‍.ق برای آراکلی‌خان نامه‌ای فرستاد و اشتباهات گرجی‌ها در هشتاد سال گذشته را یادآوری کرد و اعلام کرد اگر والی گرجستان روابط ش با روس‌ها را قطع و از ایران اطاعت کامل نکند، به آنجا لشکر خواهد کشید. آراکلی‌خان جواب نامه را نداد و خود را برای حمله مجهز کرد. آقامحمدخان به گرجستان لشکر کشید (۱۷۹۵ میلادی) و با وجود مقاومت گرجی‌ها در این نبرد پیروز شد و آراکلی‌خان به تفلیس فرار کرد. آقامحمدخان برای یافتن او به تفلیس حمله کرد. آراکلی‌خان همراه خانواده و بستگانش از تفلیس به گرجستان غربی گریختند. آقامحمدخان تفلیس را گشود و فاجعه کرمان را در تفلیس تکرار کرد و فرمان کشتن مردم و تاراج شهر را صادر کرد. عده زیادی از روحانیون گرجی را در رود کورا غرق کردند و پنج هزار نفر از گرجی‌ها را اسیر و شهر را ویران کردند.
چهار سال پس از مرگ آقامحمدخان (سال ۱۲۱۵ ه‍.ق) گئورگی حاکم گرجستان دوباره رسماً تحت‌الحمایگی روس‌ها را پذیرفت. برادر گئورگی، الکساندر چون مخالف الحاق گرجستان به روسیه بود به دربار ایران پناهنده شد. تزار روسیه این امر را بهانه قرار داده فرمانده خود پاول سیسیانوف را مأمور تصرف قفقاز کرد. سیسیانوف به تفلیس حمله کرد و آن شهر را تصرف کرد. در این زمان گئورگی‌خان مُرد و تهمورث یکی از فرزندان او به دربار ایران پناهنده شد و شاه ایران را به جنگ با روس‌ها تشویق کرد. فتحعلی‌شاه که از الحاق گرجستان به روسیه ناراحت بود پناهنده شدن شاهزادگان گرجستانی به دربار ایران را بهانه کرد و فرمان حمله به گرجستان را صادر کرد.
گنجه به سال ۱۲۱۸ ه‍.ق توسط سردار روس ژنرال پاول سیسیانوف تصرف شد. به رغم دفاع مردانه حاکم ایرانی گنجه (جوادخان قاجار)، خیانت ارمنی‌ها و مأیوس شدن حکام قره‌باغ و ایروان از فتحعلی‌شاه سبب شد خانات ایروان به تصرف نیروهای روسیه درآیند. با تصرف این شهرها، نیروهای امپراتوری روسیه تا حدود ارس پیشروی کردند. به محض اطلاع از تسخیر گنجه و تسلیم ایروان و قره‌باغ، فتحعلی‌شاه سپاهی به فرماندهی فرزندش عباس میرزا نایب‌السلطنه را راهی کرد.
دوره اول جنگ‌های ایران و روسیه ۱۱۸۳–۱۱۹۲ ه‍.ش (۱۸۰۴–۱۸۱۳ م)
گیورگی دوازدهم، شاه کارتیل–کاخت در سپتامبر ۱۷۹۹ م، رسماً از روسیه درخواست تحت‌الحمایگی گرجستان را کرد؛ و دو ماه بعد سپاه روس با استقبال و شادی مردم، وارد تفلیس شد. از دیگر سو، ایران بر حاکمیتش بر گرجستان تأکید داشت و با فرانسه و بریتانیا طرح رابطه و اتحاد ریخت اما این روابط بر روسیه اثری نکرد. قتل پاول یکم در مارس ۱۸۰۱ م، احساسات ضدایرانی را شدت بخشید. انتصاب پاول سیسیانوف به فرماندهی کل قوای قفقاز در سال ۱۸۰۲ م، به‌منظور شدت‌بخشیدن به توسعه‌طلبی روسیه بود. سیسیانوف به‌طور منظم به سرزمین‌های همسایهٔ گرجستان حمله می‌کرد. خاناتی چون باکو، شکّی، شیروان و قره‌باغ تسلیم شدند، اما گنجه و ایروان تمکین نکردند و در معرض حمله قرار گرفتند. سیسیانوف حتی به خط مرزی ارس–کُر رضایت نمی‌داد و حتی برای ضمیمه کردن خوی، تبریز و گیلان تلاش و با هر پیشنهاد صلحی مخالفت می‌کرد. او به گنجه حمله کرد و با این کار عباس میرزا را به مبارزه طلبید. همهٔ ایرانیان حمله به گنجه را تهاجم به تمامیت ارضی کشورشان قلمداد کردند و همگان یک‌صدا خواهان مقاومت بودند. در پایان ژوئن ۱۸۰۴ م، سیسیانوف به ایروان حمله کرد و هم‌زمان عباس میرزا نیز به آنجا رسید. اول ژوئیه نخستین جنگ ایران و روس آغاز شد که نتیجه‌ای قطعی نداشت. به‌رغم پیش‌بینیِ روس‌ها، روشن شد که این جنگْ طولانی و پرهزینه خواهد بود. هدف فوری پیشروی روسیه در گنجه این بود که امنیت مرز جنوبیِ گرجستان — استان امپراتوری روسیه از ۱۸۰۱ م — را تأمین کند. بر اساس منابع فارسی، مرتضی‌قلی‌خان، برادر و رقیب آقامحمدخان پس از فرار به روسیه، آنان را متقاعد کرد تا به قلمرو مورد ادعای ایران حمله کنند. با ظهور روس‌ها در منطقهٔ مرزی، ایران به جریان متقابل سیاست قدرت اروپا کشیده شد. سفیران بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه پس از ورود به تبریز، با وظیفهٔ دشوارِ تطبیقِ اقداماتِ خود در ایران با نوسانات سریع سیاست در اروپا روبه‌رو شدند. حاکمان خانات محلیِ بین ارس و قفقاز، ثابت کردند که متحدانِ غیرقابلِ اعتماد برای ایران و روسیه — همانند فرماندهان عثمانی وان — بودند.
پس از اولین نبرد جنگ روس و ایران در تاریخ ۱ ژوئیهٔ ۱۸۰۴ م در نزدیکی ایروان، درحالی‌که عباس میرزا در پایان نبردی شَدید، به‌سرعت از دگرگونی‌ها و اصلاحات مورد نیاز مطلع شد، پدرش و محافل درباری که او را احاطه کرده بودند، فعالیت چندانی در این‌باره نداشتند. اگر جنگ طولانی‌مدت می‌شد، تبدیل به موضوعی فرعی برای رقابتِ گستردهٔ ناپلئونی در اروپا می‌شد. در واقع، ناکامی در حفظ یک پیروزی قاطع، به‌شدت سیسیانوف را خشمگین و استراتژی روسیه را مختل کرد؛ و همان‌طور که الکساندر خود نیروهایش را به شکست در استرلیتز کشاند، یک حزب صلح در سن پترزبورگ ظهور می‌کرد، که خواستار حل و فصل مسائل برجسته و خارجی بود. یک سال پس از آغاز جنگ، روسیه برای صلح آماده شد، اما سیسیانوف به‌شدت مخالفت کرد. سرانجام سیسیانوف به‌دست حسینقلی‌خان باکویی کشته شد. مرگ سیسیانوف منجر به عقب‌نشینیِ موقتِ نیروهای روسی از منطقهٔ باکو شد. خبر مرگ او پیروزی کوچکی بود، ولی روحیه ایرانیان هنگامی‌که سر بریدهٔ او به تبریز و سپس به تهران منتقل شد افزایش یافت. اما ترور فرماندهِ روسی در تصمیم روسیه تأثیری نکرد، زیرا تا پایان سال ۱۸۰۶ م، روسیه تمام خانات قفقاز شرقی به‌جز ایروان، نخجوان و تالش را اشغال کرده بود. تلاش عباس میرزا برای بازپس‌گیری قره‌باغ به‌دلیل نبود توپخانهٔ مؤثر و ترور ابراهیم خلیل‌خان جوانشیر توسط روس‌ها شکست خورد. بدین‌ترتیب روسیه کنترل تمامی مناطق مورد اختلاف در شمال کُر و برخی مناطق بین کر و ارس را به‌دست‌آورد، وضعیتی که به‌طور قابل‌توجهی در مدتِ باقی‌مانده از جنگ تغییر نکرد، اما گسترشِ هرچه بیشترِ آن دشوار بود. ایوان گودُویچ جانشین سیسیانوف شد، که بی‌نتیجه به‌دنبال حل‌وفصل صلح بود؛ او سپس در ۱۸۰۸ م تهاجم روسیه را ادامه داد و به‌طور موقت اچمیادزین و نخجوان را اشغال و ایروان را محاصره کرد، اما نتوانست آن را فتح کند. ایروان، تحت فرماندهیِ توانمندِ حسینقلی خان قاجار، جبههٔ دفاعِ ایران برای باقی جنگ شد. قاجارها با فراهم کردن فتوای جهاد و سپس دریافتِ حمایتِ قابل‌توجه از بریتانیا، در سال ۱۸۱۰ م به قره‌باغ حمله کردند و در نبرد سلطان‌آباد در ارس در ۱۳ فوریه ۱۸۱۲ م پیروز شدند و قلمرو را در تالش در سال ۱۸۱۲ م بازسازی کردند. نایب‌السلطنه بارها به ایروان — در نزدیکی قلعهٔ پمبک —، شوشی، گنجه، نخجوان و شروان نزدیک شد. بین سال‌های ۱۸۰۴ و ۱۸۱۰ م او مبارزات سالانه را در سراسر ارس راه‌اندازی کرد، هرچند که جنگ تا سال ۱۸۰۶ م به همان خوبی بود، زیرا روسیه تا آن زمان در سرزمین‌های شمال ارس — به‌جز ایروان — قرار داشت. در سال ۱۸۱۰ م، روس‌ها به ایران پیشنهاد معاهدهٔ صلح دادند که قلمرو اشغالی در اختیار آنان بماند و نیز ایران دست آنان را در شرق آناتولی و بین‌النهرین بازگذارد، اما این پیشنهادها رد شد. در پایان سال ۱۸۰۷ م، عباس میرزا توانست تعدادی از فراریان روس و لهستانی و زندانیان جنگی را استخدام کند تا ارتش خود را در مدل اروپایی آموزش دهد. این روس‌ها، که تعدادشان چندصد نفر بود، اغلب مردانِ بدونِ ارزشِ نظامیِ بالایی بودند، اما تأثیر مثبتی روی ایرانیان گذاشتند و بسیاری از آنان به افسران وفاداری در ارتش جدید عباس میرزا تبدیل شدند. استخدام روس‌ها نیز نشان می‌دهد که در تبریز ایدهٔ ضرورت توسعهٔ یک ارتش مدرن، پیشتر ایجاد شده بود.
در میان دولتمردان تبریز، نخستین قائم‌مقام نه تنها در آذربایجان، بلکه در کل ایران بسیار توانا بود. او به‌عنوان یک مقام عالی‌رتبهٔ ضدروسی شناخته شده، و ارتباط نزدیکی با عباس میرزا برقرار کرده بود. بدین‌ترتیب، نخستین قائم‌مقام بی شک نقش مهمی در توسعهٔ استراتژی ضدِ روسیه در دربار تبریز ایفا کرد. این اختلاف نظر در مورد توانایی‌های ایران و قدرت نظامی روسیه تا پایان جنگ دوم با روسیه در سال ۱۸۲۸ م ادامه یافت؛ بنابراین، دورهٔ زمانی ۱۲–۱۸۰۶ م زمانی بود که ایران در موقعیت نسبتاً خوبی قرار داشت تا با دشمن بسیار قوی روبه‌رو شود. به‌نظر می‌رسد که دولتمردان ایران از این واقعیت و مشکلاتی که روسیه با آن روبه‌روست، آگاه بوده‌اند. در طول این دوره، روسیه تحت فشارهایی بود که توانست تنها حدود ۱۰٬۰۰۰ نیرو را به جبههٔ جنگ با ایران اعزام کند، درحالی‌که ارتش قاجار هفت برابرِ این رقم را ثبت می‌کرد. این دوره زمانی بود که شاه تصمیم گرفت تا قوانینی را برای سازماندهی مجدد و مدرن‌سازی ارتش و ایجاد نظام جدید در اوایل سال ۱۸۰۸ م به تصویب برساند. در این زمان، به‌ویژه پس از شکست‌های سال ۷–۱۸۰۶ م، روشن شد که بدون یک ارتش مدرن، به‌ویژه توپخانه و پیاده‌نظامِ مدرن، برای تکمیل ارتش سنتی شاه، شکست دادن روس‌ها غیرممکن خواهد بود؛ و بهترین کار این است که شاه امیدوار باشد که جنگ، دفاعی باشد تا بتواند روس‌ها را در آن منطقه‌ای که اشغال نشده‌است، نگه دارد. در این زمینه، وظیفهٔ سازماندهی نیروهای نظام جدید به عباس میرزا، فرماندهِ کل نیروهای ایران، با کمک نخستْ فرانسوی‌ها و سپس بریتانیایی‌ها، سپرده شد. استراتژی آقامحمدخانی برای عقب‌نشینی و اجرای سیاست زمینِ سوخته و حملات چریکی، به‌دلیل قدرت آتش و استراتژی روسیه برای تقویت قلعه‌های تسخیرشده و استفاده از آن‌ها به‌عنوان سکویی برای مرحلهٔ بعدیِ حمله، موفقیت چندانی نداشته‌است. عدم اطمینان از خانات قفقاز — که نشان داده بودند متحدان ضعیفی برای قاجار هستند — به این مشکل افزوده شد. تا سال ۱۸۰۸ م، ایران به‌وضوح در موقعیت دفاعی و در تلاش برای نگهداری ایروان و نخجوان بود؛ و نیز بدون توانایی برای تصرف سرزمین یا تسخیرِ مجدد هر یک از شهرهایی که به دست روس‌ها افتاده بود، حملات محدودی را به سرزمین‌های اشغالی روسیه هدایت می‌کرد.
برای ایران، پیشرفت ناپلئون فرصت‌های جالبی را فراهم کرد و در ۴ مهٔ ۱۸۰۷ م فتحعلی‌شاه — که از تزویر انگلیس نومید شده بود — عهدنامهٔ فینکنشتاین را با امپراتور فرانسوی امضا کرد. این معاهدهٔ کوتاه‌مدت و جامع، دربردارندهٔ کمک نظامی به ایران، ازجمله آموزش و تأمین تجهیزات، همراه با شناخت حق حاکمیت ایران بر گرجستان بود و در برابر ایران باید روابط با بریتانیا را کاملاً قطع می‌کرد و به نیروهای فرانسوی برای حمله به هند بریتانیا اجازهٔ عبور از خاک کشور را می‌داد. ژنرال گاردان به تهران فرستاده شد تا اجرای این معاهده را شروع کند، که این مسئله به‌شدت باعث آشفتگی بریتانیا شد. متأسفانه تلاش‌های دیپلماتیک فتحعلی‌شاه، به‌مانند روابط پیشین با بریتانیا، قربانی تغییرات جنگ در اروپا شد. پیش از ورود گاردان به تهران، ناپلئون قاطعانه روس‌ها را در فریدلند شکست داد که این نبرد منجر به انعقاد عهدنامهٔ تیلسیت و دوستی بین فرانسه و روسیه شد. فتحعلی‌شاه خود را زیان‌دیده یافت. بریتانیا در موضوع دفاع از هند نگران بود، هرچند اطمینان داد که معاهدهٔ جدیدی در آیندهٔ نزدیک پیش نخواهد آمد، بااین‌حال در جهت مخالفت شدید با عهدنامهٔ فینکنشتاین، دو معاهده با بریتانیا در سال ۱۸۰۹ و ۱۸۱۲ م به نام‌های عهدنامهٔ مُجمَل و عهدنامهٔ مُفصَّل امضا شد. به‌عنوان مثال، اگرچه بریتانیا موافقت کرد که در برابر تهاجم‌های اروپایی کمک کند، اما این معاهدات شامل موارد طولانی در مورد شرایط خاصی بود که بریتانیا به ایران کمک می‌کرد.
در سال ۹–۱۸۰۸ م، مشاهدات جالبی توسط هیئتِ اعزامیِ بریتانیا به ایران در رابطه با دانشِ ایران دربارهٔ روسیه انجام شد. دو تن از اعضای این مأموریت — هارفورد جونز، سفیر، و جیمز موریر، یکی از منشیان او — اسناد مفصلی از اقامت خود در ایران تهیه کرده‌اند. موریر از عدم آگاهی عمومی از دنیای خارج در میان ایرانیان شگفت‌زده شد و نوشت: «به‌طور کلی، ایرانیان در جهل عمیقی از اوضاع و شرایط هر کشور دیگری زندگی می‌کنند.» اما به‌نظر می‌رسد که موریر چند استثنا در مورد مشاهدات عمومی بالا داشته‌است. در سنجشِ شخصیتِ نخست‌وزیر سابق شاه، میرزا شفیع مازندرانی، موریر مشاهده کرد که او «با تمام دربارهای مختلف اروپا آشنا بود» و همچنین «زمانی که سفیر کبیر فرانسه و همراهانش مهمان او بودند، اطلاعاتی دربارهٔ جغرافیا کسب کرد» افزون‌براین، موریر گزارش می‌دهد که شاهزاده نایب‌السلطنه عباس میرزا به تاریخ اروپا و دستورالعمل‌های نظامیِ اروپایی علاقه‌مند بوده و «او می‌خواست در مورد تاریخ انگلستان، فرانسه و روسیه برای مقایسه آن‌ها بیشتر بداند.» کمبود آگاهی دولتمردان قاجار در مورد جهان به‌طور کلی، و به‌ویژه روسیه و کوشش برای آشنا شدن با هر دو، ممکن است از نظر گذارِ فرهنگی — که ایران در اوایل دههٔ ۱۸۰۰ در آن قرار داشت — بهتر درک شود. سلسله‌ای که ایران را در اواخر سدهٔ هجدهم متحد کرد، اساساً خانواده‌ای متعلق به تشکیلات قبیله‌ایِ بسیار بزرگتری به‌نام «قاجار» بود. در این زمینه، درحالی‌که این سلسله در تلاش برای ایجاد هویت سلطنتی بود، بسیاری از عادات فرهنگی قبیله‌ای باقی ماندند و برای کاهش روند تغییرات تلاش کردند. افزودن طبقهٔ مدیران فارسی‌زبان، پیشرفت عمده‌ای در این فرایند بود اما به‌سختی کفایت می‌کرد. حتی مدیران فارسی‌زبان مانند میرزا شفیع، میرزا بزرگ فراهانی قائم‌مقام اول، و میرزا ابوالقاسم قائم‌مقام ثانی درک محدودی از جهان داشتند. دولتمردان قاجار بارها و بارها روس‌ها را نادیده گرفتند و در مواجهه با دیپلماسی بین‌المللی نتوانستند از منافع دولت محافظت کنند.
نبرد اصلاندوز (۱۸۱۲ م)
از سوی دیگر، امید فتحعلی‌شاه به کمک بریتانیا از دست رفت، چراکه به‌دنبال آغاز جنگ‌های ناپلئونی علیه کشورهای اروپایی، بریتانیا با روسیه علیه فرانسه متحد شده بود. بدین ترتیب فرانسه متمایل شد که وارد صحنه شود. در مهٔ ۱۸۰۷ م عهدنامهٔ فینکنشتاین میان ایران و فرانسه به امضا رسید. ناپلئون به‌منظور اجرای عهدنامه، کلود ماتیو گاردان را در رأس هیئتی نظامی به ایران فرستاد. اما پیش از رسیدن هیئت به تهران، روسیه از فرانسه شکست خورد و عهدنامهٔ تیلسیت میان طرفین منعقد شد؛ این‌گونه ناپلئون به‌سرعت تمایلش به ایران را از دست داد. گاردان در ایران منتظر ماند، اما پس از ورود هیئت بریتانیایی به ایران — که برای انعقاد قراردادی دیگر آمده بودند — کشور را ترک کرد. در سال ۱۲۲۵ ه‍.ق/۱۱–۱۸۱۰ م، نخجوان یک‌بار دیگر هدف شاهزاده قرار گرفت. تلاش‌های ناپلئون برای میانجی‌گری میان ایران و روسیه ناکام ماند و بدین‌گونه، اتحاد ایران و فرانسه شکست خورد. بریتانیا تعهد داد در برابر تهاجم خارجیِ هر کشورِ اروپایی به ایران، از ایران حمایت کند به شرط آنکه ایران آغازگر جنگ نباشد، شرطی که بسیار مبهم و پرتناقض می‌نمود. جنگ در قفقاز طولانی شد؛ و در تهاجم ناپلئون به روسیه در سال ۱۸۱۲ م، روسیه و بریتانیا دیگربار در کنار هم ایستادند. ایران بسیار تنها مانده بود.
کمتر از یک ماه پس از توقف مذاکرات، نیروهای ایرانی تحت فرمان نایب‌السلطنه عباس میرزا — که در اصلاندوز اردو زده بودند — در ۲۴ شوال ۱۲۲۷ ه‍.ق/۳۱ اکتبر ۱۸۱۲ م مورد شبیخون ارتش روس قرار گرفتند. در اصلاندوز در کنار ارس، ارتش روس به فرماندهی پویتر کوتلیاروسکی با ۲۲۶۰ سرباز در دو روز نبرد با ارتش ایران به فرماندهی عباس میرزا و با ۳۰۰۰۰ سرباز، ۱۲۰۰ نفر از سربازان ایران را کشتند و ۵۳۷ نفر را اسیر کردند، درحالی‌که شمار سربازان کشته و مجروح روسیه ۱۲۷ نفر بود. این حمله جز برای مصالحهٔ بریتانیا و روسیه در اروپا و متعاقب آن تبانی دو قدرت بر سر ایران انجام نشده‌است. با آنکه سربازان ایرانی پیکار خوبی کردند، اما روشن بود که ایران بازندهٔ جنگ است. سربازان عباس میرزا به کلی هزیمت، و تلفات سنگینی را متحمل شدند. نتیجهٔ این جنگ ده ساله در واقع با این حمله قطعی شد، زیرا ارتش ایران دیگر نمی‌توانست مقاومت مؤثری را شکل دهد. بنابراین عباس میرزا برای آتش‌بس آماده شد و سرانجام با میانجی‌گری و تحریک بریتانیا، طرفین به صلح رضایت دادند و ایران درنهایت مجبور به پذیرفتن شرایط سخت‌گیرانهٔ عهدنامهٔ گلستان شد که در ۲۹ شوال ۱۲۲۸ ه‍.ق/۱۲ اکتبر ۱۸۱۳ م به امضا رسید. به موجب این معاهده، ایران مجبور به واگذاری دربند، باکو، و شروان شد.
اولین جنگ روس و ایران برای ایران خوب نبود. با شکست ناپلئون در حمله به روسیه در سال ۱۸۱۲ م، الکساندر توانست بار دیگر به قفقاز بازگردد و نیروهای بیشتری را به دست آورد. در نبرد اصلاندوز عباس میرزا توسط نیرویی بسیار ضعیف از روسیه، شکست خورد و موجب شد جنگ با پایانی ننگ‌آور و تأیید بر برتری نظامی بی‌شبههٔ غرب به پایان برسد. معاهدهٔ گلستان درنهایت در ۴ اکتبر ۱۸۱۳ م به امضا رسید. این معاهده نه تنها مرزهای بین‌المللی را — البته نامشخص — اصلاح، و ازدست‌رفتن بسیاری از سرزمین‌های قفقاز را تأیید کرد، بلکه اذعان کرد که تنها روسیه می‌تواند کشتی‌های دریایی خود را در خزر مستقر کند؛ و نیز اطمینان داد که روسیه نه تنها جانشین قانونی سلطنت را به رسمیت می‌شناسد، بلکه در صورت لزوم، او را حمایت می‌کند. این مفاد، دخالت روسیه در امور داخلی دولت ایران را تسهیل می‌کند آنگونه که در معاهدهٔ روسی–عثمانیِ کوچوک قینارجه در سال ۱۷۷۴ م بود. انگلیس نمی‌توانست چنین تصمیمی را نادیده بگیرد، ازاین‌رو به‌سرعت معاهده‌ای جدید در سال ۱۸۱۴ م به امضا رسید که در آن بندی قرار گرفت که در شرایط اندکی محتاطانه‌تر، وسیله‌ای بود که انگلیس می‌توانست در امور داخلی ایران دخالت کند. نیز این معاهده، معاهده‌ای را که در سال ۱۸۱۲ م به تصویب رسیده بود، تأیید کرد که در صورت عدم کمک نظامی از بریتانیا، بریتانیا یارانهٔ سالانهٔ ۲۰۰۰۰۰ تومانی را تأمین می‌کند؛ هرچند بار دیگر این موضوع به دلایل متعددی از سوی انگلیس مشروط شد. بااین‌حال به نظر می‌رسد ظاهراً وعدهٔ کمک‌های انگلیس، ارادهٔ ایران را در برابر حملات روسیه محکم‌تر کرده بود و امیدوار بود که اتخاذ تاکتیک‌های نظامی جدید و نظم و انضباط — یا همان «نظام جدید» — ثمری داشته باشد. در حقیقت، هیچ‌یک از طرفین، معاهدهٔ گلستان را نهایی نکردند و هر دو ظاهراً آماده و مایل به ادامهٔ جنگ بودند.
جنگ اچمیادزین (۱۲۱۹ ه‍.ق)
عباس میرزا پس از مرتب کردن سپاه خود در آذربایجان، برای سرکوب محمدخان قاجار که حکمرانی ایروان را به عهده داشت و تسلیم روس‌ها شده بود به آن شهر لشکر کشید. سیسیانوف فرمانده روسی برای کمک به حاکم ایروان به حوالی اچمیادزین مرکز خلیفه‌گری ارمنی‌ها ایروان شتافت. فرمانده روسیه سه روز سپاه عباس میرزا را گلوله‌باران کرد و چون از عهده آن‌ها برنیامد از ادامه جنگ به صورت مستقیم خودداری کرد. در این بین محمدخان چون ضعف و ناتوانی فرمانده روسی را از جنگ با عباس میرزا دید از عباس میرزا ولیعهد ایران تقاضای عفو و بخشش کرد. سیسیانوف به صورت غافلگیرانه خواستار آن شد که بر سپاه ایران شورش کند و در صبح ۶ ربیع‌الثانی ۱۲۱۹ در اچمیادزین ناگهان به لشکر عباس میرزا حمله برد و لشکریان ایران را از آن نقطه پراکنده کرد اما نیروی کمکی که از جانب شاه ایران برای عباس میرزا فرستاده شده بود سپاه سیسیانوف ژنرال روس را شکست داد و او به ناچار عقب‌نشینی کرد. این نبرد به پیروزی ایران منتهی شد، حکمرانی ایروان همچنان در اختیار محمدخان قرار گرفت و حکمرانی نخجوان با حکم فتحعلی شاه به کلبعلی خان سپرده شد.
جنگ سال‌های ۱۲۲۲–۱۲۲۰ و قتل سیسیانوف
پس از پیروزی سپاه ایران در اچمیادزین فرمانده روس درصدد برآمد به سواحل گیلان لشکرکشی و سپس تهران را تسخیر کند و دولت ایران را تحت‌الحمایه روسیه کند. در این زمان حکمرانان شوشی و قره باغ تسلیم روسیه شدند اما در ماه ذی‌الحجه ۱۲۲۰ قمری با خدعه حسینقلی خان و ابراهیم خان (برادرزاده خان باکو)، فرماندهی کل قوای روسیه در این جنگ یعنی ژنرال پاول سیسیانوف به قتل رسید و سرش را با فرستاده مخصوص چاپاری به تهران آوردند. ارتش وی هم چاره‌ای جز عقب‌نشینی نداشت. علت تسلیم شدن حاکمان شوشی، قره باغ و گنجه به سپاه روسیه خیانت جمعی از ارمنی‌ها ساکن در این شهرها بود. پس از این واقعه فتحعلی شاه به فرمانده خود دستور مقابله با نیروهای روسیه و تنبیه حاکمان قره‌باغ و شوشی را صادر کرد. مقارن رسیدن سپاه ایران به ساحل رود ارس نیروهای روسیه به عزم تسخیر گیلان راهی شدند. عباس میرزا، فرمانده جنگ ایران، فوجی را به همراه توپخانه تحت فرماندهی یکی از پسرانش جهانگیر میرزا راهی گیلان کرد. نیروهای جهانگیر میرزا در ساحل خزر با سپاه روسیه درگیر شده و آنان را وادار به عقب‌نشینی می‌کنند. قوای روس در تسخیر گیلان به علت رو به رو شدن با مشکلات متعدد و تلفات و خسارت‌های زیاد ناموفق ماندند.
عهدنامه گلستان
شکست ایران در جنگ اصلاندوز و شورش‌های محلی، فتحعلی شاه را مجبور به صلح با روس‌ها کرد. میرزا ابوالحسن ایلچی به عنوان نماینده و سر گور اوزلی نیز به عنوان واسطه از تهران عازم روسیه شدند. دولت روسیه نیز چون در این زمان سخت گرفتار درگیری و کشمکش با دولت فرانسه تحت زمامداری ناپلئون بناپارت بود از رسیدن سفیر روسیه و تقاضای صلح استقبال کرد. قرارداد صلح در قریه گلستان از محال قره باغ منعقد شد. این عهدنامه به وساطت سر گوراوزلی، یرملوف نماینده روسیه و میرزا ابوالحسن خان ایلچی نماینده تهران به تاریخ ۲۹ شوال (۱۲۲۸ه‍. ق-۱۸۱۳ میلادی) در یازده فصل امضا شد.
عهدنامه گلستان سبب شد که روس‌ها که در بدترین شرایط در جنگ با فرانسه بودند، از گرفتاری‌های ایران آسوده شده و نیروهای خود را به جبهه درگیر منتقل کنند و سرزمین‌های جدیدی به متصرفات خود اضافه کنند.
دوره دوم جنگ‌های ایران و روسیه ۱۲۰۵–۱۲۰۶ ه‍.ش (۱۸۲۶–۱۸۲۸ م)
مشخص نبودن مرزهای بین ایران و روسیه و شورش‌ها و ناامنی‌هایی که بسیاری از حاکمان (از جمله حسین خان قاجار حاکم ایروان) و ساکنان مرزی برپا کرده بودند از علل اصلی شروع دوباره جنگ‌های ایران و روسیه بود. علت شورش حسین خان قاجار پس از انعقاد صلح بین ایران و روسیه (عهدنامه گلستان) این است که حسین خان قاجار چون نمی‌خواست به دولت ایران مالیات بپردازد و برای اینکه عباس میرزا به این منظور او را سرکوب نکند مایل به روشن کردن آتش جنگ بین ایران و روسیه و گرفتار شدن مجدد ولیعهد ایران در جنگ بود. دست اندازی روس‌ها به قلمرو ایران و قسمت ارس (از جمله گوگچه و قپان) و نارضایتی بسیاری از حاکمان سرزمین‌های قفقاز از جمله ابراهیم خان جوانشیر حاکم شوشی که مناطق تحت کنترل آنها به تصرف روسیه درآمده بودند و نیز نگرانی‌های دولت ایران از جهت از دست دادن سرزمین‌های وسیع، فشار روحانیون اسلامی بر دولت و تحریک و تهییج عامه مردم برای جنگ به وسیله مطرح کردن مسئله جهاد در برابر کفار، حاکمیت روس‌ها بر مسلمانان قفقاز و تقاضای کمک آنان از دولت ایران از عوامل اصلی شعله‌ور شدن دوباره آتش جنگ بین ایران و روسیه بود.
صلح گلستان به حل‌وفصل نهایی منجر نشد. هیچ‌یک، نه روسیه و نه عباس میرزا مسئول تحریک خشونت‌های تازه نبود. به‌گفتهٔ فیروز کاظم‌زاده، به‌گمان بسیار هیچ‌یک از حاکمان ایران و روس، به عهدنامهٔ گلستان با قطعیت نمی‌نگریستند. عباس میرزا نیز آن را تنها آتش‌بسی موقت می‌دانست و برای جنگی دیگر آماده می‌شد. درخواست ابوالحسن خان شیرازی — سفیر سابق ایران در لندن — از وزیر خارجهٔ روسیه دربارهٔ تصحیح مرزها در سن پترزبورگ نیز رد شد. اعزام فرمانده کل قفقاز ژنرال یرمولوف به تهران در سال ۱۸۱۷ م برای حل و فصل مسائل برجستهٔ ارضی فاجعه‌بار بود، به‌گونه‌ای‌که یرمولوف قصد داشت تا احساسات ایرانیان را جریحه‌دار کند. مرگ الکساندر و جلوس تزار نیکلای در سال ۱۸۲۵ م شاهد داغ شدن موقت سیاست روسیه بود، اما سفارت منشیکف با موجی از احساسات ضد روسیه تبریک گفته شد — که توسط علمای به‌شدت خشمگین از رفتار بی‌رحمانهٔ یرمولوف در قفقاز تقویت می‌شد. پناهندگان به ایران سرازیر شدند و شعله‌های خشم و غضب برافروخته شد، به‌طوری‌که فتواها به‌سرعت برای جهاد علیه روسیه صادر می‌شدند. علما اعلام جهاد علیه روسیه کردند آنچنان‌که در سال ۱۸۱۰ م انجام داده بودند. احتمالاً محافل درباری در تهران و تبریز در این امر نقش مهمی ایفا کردند. شاه و نایب‌السلطنه هیچ انتخابی نداشتند اما موافقت کردند. اینکه تا چه اندازه علما فتحعلی‌شاه را مجبور کردند، هنوز معلوم نیست، هرچند تصمیم به واکنش نهایی به تحریکات روسیه، ثابت کرد که محاسباتی اشتباه و مرگبار بود؛ چراکه بریتانیا توانست ادعا کند که ایران متجاوز بوده و کمک را متوقف کرد. به‌گمان هامبلی علل فوری این دوره از جنگ را در سه موضوع می‌توان جستجو کرد: نخست اینکه عباس میرزا نیاز داشت تا اعتبار مخدوش خود در جنگ اول را بازسازی کند؛ دوم اصرار و فشاری که صدراعظم اللهیارخان قاجار برای تجدید جنگ بر عباس میرزا وارد می‌آورد؛ و سوم تبلیغ جهاد از سوی مجتهدانی مانند آقا سیدمحمد اصفهانی. رفتار سرد دولت روسیه و فشار روحانیون ادامه داشت تا اینکه در مه ۱۸۲۶ م ارتش روس میرک در خانات ایروان را اشغال کردند و ایرانیان نیز به این پیشروی روسیه در منطقهٔ دریاچهٔ گوکچا اعتراض کردند. در سپتامبر ۱۸۲۶ م، عباس میرزا از طریق شوشی به سمت گنجه پیشروی کرد؛ اما او چنان شکست شدیدی را متحمل شد که نتیجهٔ جنگ هرگز بعد از آن دچار تشکیک نشد. اقدامات نظامی ایرانی در سال بعد نتیجهٔ کمی داشت. عباس میرزا موفق به کسب پیروزی‌های جزئی در اچمیازدین و نخجوان شد، اما روس‌ها به آذربایجان نفوذ کرده و تبریز را در ۳ ربیع‌الثانی ۱۲۴۳ ه‍.ق/۲۴ اکتبر ۱۸۲۷ م تسخیر کردند. مبارزه کوتاه‌مدت بود و منجر به امضای عهدنامهٔ ترکمنچای در سال ۱۸۲۸ م شد. میثاق آقامحمدخان هنوز به دست نیامده است. نه تنها سرزمین‌های بیشتری از قفقاز واگذار شد، بلکه ایران مجبور به پرداخت غرامت ۲۰۰۰۰۰۰۰ روبل شد. همچنین در شرایط بسیار واضح‌تر تأیید کرد که روسیه از جانشینیِ قانونیِ عباس میرزا و وارث وی حمایت می‌کند. یک معاهدهٔ تجاری تکمیلی، حقوق بازرگانان روسی را تأمین کرد که اساساً حاکی از آغاز «کاپیتولاسیون» در ایران بود. اگر دولت تحقیر شده بود، جامعه مجبور بود که عفو کند. به موجب شرایط معاهدهٔ ترکمانچای — شهری در جنوب شرقی تبریز — تمام سرزمین‌های شمال ارس، به روسیه واگذار شد؛ یعنی مرزی که هنوز باقی مانده‌است.