cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
شاکه (نام شناسی)
شاکه از اسامی زنانه رایج در میان ارامنه است ،ریشه لغت می‌تواند آرامی ،اکدی باشد به زبان اکدی و زبان آرامی (ܫܵܩܹܐ:Assyrian Neo-Aramaic) به معنای پیاله،حمل کننده پیاله می‌باشد. آبشاری به ارتفاع ۱۸ متر به همین نام در منطقه سیونیک ارمنستان موجود است.
این نام در میان اسامی دخترانه ارمنی‌ها مرسوم است.
محوطه جعفر باقری
محوطه جعفر باقری در شهرستان گیلانغرب، بخش کواور، دهستان گواور، ۶۰۰ متری شمال غربی روستای می‌رمینگه علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۴۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
الیوت سیلورستاین
الیوت سیلورستاین (Elliot Silverstein؛ زادهٔ ) یک کارگردان، و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
یوشیدا شیگه‌رو
یوشیدا شیگه‌رو از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ و همچنین از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۴ نخست‌وزیر ژاپن بود. او یکی از بلندترین دوره‌های نخست‌وزیری ژاپن را دارد و از این نظر دومین فرد در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم محسوب می‌شود.
لوبومیر پوکلودا
لوبومیر پوکلودا (Lubomír Pokluda؛ زادهٔ March 17, 1958) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود.
وی به‌همراه تیم ملی فوتبال چکسلواکی به مقام قهرمانی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ رسیده‌است.
اسماعیل یزدی
اسماعیل یزدی (۱۳۱۰ در قزوین – ۲۲ اسفند ۱۳۹۸ در تهران) دندان‌پزشک ایرانی، جراح فک و صورت و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی ایران بود.
زندگی
او از برجسته‌ترین جراحان فک در خاورمیانه، بنیانگذار جراحی فک، دهان و صورت در ایران و از پایه‌گذاران بیمارستان پارس تهران بود. یزدی همچنین صاحب‌امتیاز روزنامه میزان بود. او در سال ۱۳۹۰، نشان درجه یک دانش دریافت کرد. او برادر ابراهیم یزدی بود.
وی یکی از پزشکان معالج دکتر محمد مصدق بود.آبان ۱۳۴۵ بود که دکتر اسماعیل یزدی جواز ورود به قلعه احمدآباد را یافت و ابتلای دکتر مصدق به سرطان را تشخیص داد.وی متولد سال۱۳۱۰در شهر قزوین است وفرزند دوم از هفت فرزند خانواده است.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبستان ادب و دبیرستان دارالفنون در سال ۱۳۲۷به اتمام رسانید.و پس از ورود به دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۲ با درجه ممتاز از دانشکده دندانپزشکی فارغ التحصیل شد.او بعد از دریافت بورس تحصیلی،عازم ایالت متحده شد و در دو رشته جراحی و آسیب شناسی فک ودهان از مراکز وابسته به دانشگاه هاروارد و دانشکده دندانپزشکی دانشگاه تافتز در شهر بوستن مدرک تخصصی گرفت و عازم وطن شد.
درگذشت
اسماعیل یزدی در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۹۸ براثر ابتلا به بیماری کرونا درگذشت. .
اکاترینا دزهالویچ
اکاترینا دزهالویچ (Кацярына Дзегалевіч؛ زادهٔ May 3, 1986) یک تنیس‌باز اهل بلاروس است.
پارک ساحلی اودایبا
پارک ساحلی اودایبا  یکی از پارک‌های واقع در منطقهٔ میناتو در توکیو پایتخت ژاپن است. این پارک به پارک دایبا و پارک شیئوکازه اتصال دارد. مجسمه آزادی توکیو که نمونهٔ کوچکتری از مجسمهٔ آزادی موجود در نیویورک است، در این پارک قرار دارد. بخاطر مناظر زیبای چراغ‌های نئون در اودایبا این پارک در شب نیز بسیار بازدیدکننده دارد.
پیاده‌سازی در نرماندی
پیاده‌سازی‌های نرماندی (با نام رمز عملیات نپتون) نخستین عملیات در جبهه نرماندی در جنگ جهانی دوم بود که در روز دی در ۶ ژوئن ۱۹۴۴ با پیاده شدن ۱۶۰٬۰۰۰ نفر در ساحل نرماندی و با بیش از ۵٬۰۰۰ کشتی انجام شد.
لده
شهر لِدِه در شهرستان الست  در استان فلاندری شرقی  در منطقه فلاندری در کشور بلژیک واقع شده‌است.
پیاده‌سازی در نرماندی
فرودهای نرماندی عملیات فرود و عملیات هوایی مرتبط با آن در سه شنبه، ۶ ژوئن ۱۹۴۴ از حمله متفقین به نرماندی در عملیات Overlord در طول جنگ جهانی دوم بود. عملیات رمزنگاری شده عملیات نپتون و اغلب به عنوان D-Day نامیده می‌شود، این بزرگترین حمله دریایی در تاریخ بود. عملیات آزادی فرانسه (و بعداً اروپای غربی) را آغاز کرد و پایه‌های پیروزی متفقین را در جبهه غربی بنا نهاد.
برنامه‌ریزی برای عملیات در سال ۱۹۴۳ آغاز شد. در ماه‌های منتهی به حمله، متفقین یک فریب نظامی قابل ملاحظه را با نام رمز عملیات بادیگارد انجام دادند تا آلمانی‌ها را در مورد تاریخ و محل فرودهای اصلی متفقین گمراه کنند. آب و هوا در روز D بسیار ایده‌ال نبود و عملیات باید ۲۴ ساعت به تعویق می‌افتاد. تعویق بیشتر به معنای تأخیر حداقل دو هفته ای بود، زیرا برنامه ریزان تهاجم برای مرحله ماه، جزر و مد و زمان روز که به معنی تنها چند روز در هر ماه بود مناسب می‌دانستند. آدولف هیتلر فیلدمارشال اروین رومل را فرمانده نیروهای آلمان و توسعه استحکامات در امتداد دیوار اقیانوس اطلس در پیش‌بینی حمله متفقین قرار داد. فرانکلین دی روزولت، رئیس‌جمهور ایالات متحده ژنرال دوایت دی آیزنهاور را فرماندهی نیروهای متفقین کرد.
متفقین در روز نخست به هیچ‌یک از اهداف خود نرسیدند. کارانتان ، سنت لو و بایو در دست آلمان‌ها باقی ماندند و کان، هدف اصلی، تا ۲۱ ژوئیه اسیر نشد. تنها دو ساحل (جونو و گلد) در روز اول به هم متصل شدند و هر پنج ساحل تا ۱۲ ژوئن به هم متصل نبودند. با این حال، این عملیات پایه ای پیدا کرد که متفقین به تدریج در ماه‌های آینده گسترش یافتند. تلفات آلمان در روز D بین ۴۰۰۰ تا ۹۰۰۰ مرد برآورد شده‌است. تلفات متفقین حداقل برای ۱۰٬۰۰۰ ثبت شده‌است، و ۴٬۴۱۴ کشته تأیید شده‌است. موزه‌ها، بناهای یادبود و گورستان‌های جنگی در این منطقه هر ساله میزبان بازدیدکنندگان زیادی است.
پیش زمینه
پس از حمله ارتش آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، فشار بر متحدان جدید خود برای ایجاد جبهه دوم در غرب اروپا را آغاز کرد. در اواخر ماه مه ۱۹۴۲ اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده اعلام مشترکی کردند که "... در مورد وظایف فوری ایجاد جبهه دوم در اروپا در سال ۱۹۴۲" به تفاهم کامل رسیده‌است. با این حال، نخست‌وزیر انگلیس وینستون چرچیل، رئیس‌جمهور ایالات متحده، فرانکلین دی روزولت را متقاعد کرد تا حمله وعده داده شده را به تعویق بیندازد، زیرا حتی با کمک ایالات متحده، متفقین نیروهای کافی برای چنین فعالیتی نداشتند.
به جای بازگشت فوری به فرانسه، متحدان غربی در تئاتر عملیات مدیترانه، جایی که نیروهای انگلیسی قبلاً در آنجا مستقر بودند، حملات تهاجمی انجام دادند. در اواسط سال ۱۹۴۳ کمپین در شمال آفریقا پیروز شده بود. سپس متفقین در ژوئیه ۱۹۴۳ حمله به سیسیل را آغاز کردند و متعاقباً در سپتامبر همان سال به سرزمین اصلی ایتالیا حمله کردند. در آن زمان، نیروهای شوروی در تهاجم بودند و در نبرد استالینگراد پیروزی بزرگی کسب کردند. تصمیم برای انجام تهاجم بین کانال در سال آینده در کنفرانس Trident در واشینگتن در مه ۱۹۴۳ گرفته شد. برنامه‌ریزی اولیه با تعداد کشتی‌های فرود موجود، که اکثر آنها قبلاً در مدیترانه و اقیانوس آرام انجام شده بود، محدود شد. در کنفرانس تهران در نوامبر ۱۹۴۳، روزولت و چرچیل به استالین قول دادند که جبهه دوم طولانی مدت تأخیر را در ماه مه ۱۹۴۴ باز خواهند کرد.
متفقین قصد داشتند حمله را در ۱ مه ۱۹۴۴ آغاز کنند. پیش نویس اولیه طرح در کنفرانس کبک در اوت ۱۹۴۳ پذیرفته شد. ژنرال دوایت دی آیزنهاور به عنوان فرمانده ستاد عالی نیروهای اعزامی متفقین منصوب شد. ژنرال برنارد مونتگومری فرمانده گروه ارتش بیست و یکم، که شامل تمام نیروهای زمینی درگیر در حمله بود، نامگذاری شد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳، آیزنهاور و مونتگومری برای اولین بار این طرح را مشاهده کردند، که فرود دوزیستان را توسط سه لشکر و دو لشکر دیگر در پشتیبانی پیشنهاد می‌کرد. دو ژنرال اصرار داشتند که مقیاس حمله اولیه به پنج لشکر، با فرود هوانوردی توسط سه لشکر دیگر، افزایش یابد تا عملیات در جبهه وسیع تری انجام شود و تسخیر شربورگ تسریع شود. نیاز به خرید یا تولید کشتی فرود اضافی برای عملیات گسترده به این معنی بود که حمله باید تا ژوئن به تعویق می‌افتاد. سرانجام، سی و نه لشکر متفقین به نبرد نورماندی متعهد می‌شوند: بیست و دو ایالات متحده، دوازده انگلیسی، سه کانادایی، یک لهستانی و یک فرانسوی، در مجموع بیش از یک میلیون سرباز. عملیات عملیات Overlord نامی بود که به ایجاد یک اقامتگاه بزرگ در قاره اختصاص داده شد. مرحله اول، حمله دوزیستان و ایجاد یک پایگاه امن، با رمز عملیات نپتون نامگذاری شد. برای بدست آوردن برتری هوایی مورد نیاز برای حصول اطمینان از حمله موفق، متفقین کمپین بمباران را انجام دادند (با نام رمز عملیات Pointblank) که تولید هواپیماهای آلمانی، منابع سوخت و فرودگاه‌ها را مورد هدف قرار داد. فریب‌های مفصلی با نام رمز عملیات بادیگارد در ماه‌های منتهی به حمله انجام شد تا آلمانی‌ها از زمان و مکان حمله مطلع نشوند.
قبل از فرود باید عملیات هوایی در نزدیکی کان در جناح شرقی برای ایمن‌سازی پلهای رودخانه اورن و شمال کارانتان در جناح غربی انجام شود. آمریکایی‌هایی که برای فرود در ساحل یوتا و ساحل اوماها تعیین شده بودند، باید روز اول کارنتان و سنت لو را تصرف می‌کردند، سپس شبه جزیره کوتنتین را قطع کرده و سرانجام تأسیسات بندری شربورگ را تصرف می‌کردند. بریتانیایی‌ها در Sword and Gold Beaches و کانادایی‌ها در ساحل جونو از جناح ایالات متحده محافظت می‌کنند و در اولین روز سعی می‌کنند فرودگاه‌هایی در نزدیکی کان ایجاد کنند. (یک ساحل ششم، با نام رمز «بند»، در شرق اورن در نظر گرفته شد) یک اقامتگاه امن با تمام نیروهای متجاوز متصل به هم ایجاد می‌شود، و سعی می‌شود تمام قلمرو در شمال اورانچ را در اختیار داشته باشد. خط فالایز در سه هفته اول. مونتگومری نبردی نود روزه را پیش‌بینی می‌کرد که تا رسیدن همه نیروهای متفقین به رودخانه سن ادامه یافت.
طرح‌های فریبکاری
بسیاری از ایستگاه‌های راداری آلمان در سواحل فرانسه در آماده‌سازی برای فرود تخریب شدند. علاوه بر این، شب قبل از حمله، گروه کوچکی از اپراتورهای سرویس هوایی ویژه، چتربازهای ساختگی را بر فراز لو هاور و ایزینی مستقر کردند. این ساختگی‌ها آلمانی‌ها را به این باور رساند که یک فرود اضافی در هوا رخ داده‌است. همان شب، در عملیات مشمول مالیات، شماره ۶۱۷ اسکادران RAF نوارهای «پنجره»، فویل فلزی را که باعث بازگشت رادار شد، پرتاب کرد که توسط اپراتورهای رادار آلمانی به اشتباه به عنوان کاروان دریایی در نزدیکی هاور تفسیر شد. این توهم توسط گروهی از کشتی‌های کوچک که بادکنک‌های رگبار را می‌کشیدند تقویت شد. فریب مشابهی در نزدیکی Boulogne-sur-Mer در منطقه Pas de Calais توسط شماره ۲۱۸ اسکادران RAF در عملیات Glimmer انجام شد.
آب و هوا
برنامه ریزان حمله مجموعه ای از شرایط را شامل مرحله ماه، جزر و مد و زمان روز تعیین کردند که تنها در چند روز در هر ماه رضایت بخش خواهد بود. ماه کامل مطلوب بود، زیرا برای خلبانان هواپیما روشنایی ایجاد می‌کرد و بالاترین جزر و مد را داشت. متفقین می‌خواستند فرودها را اندکی قبل از سپیده دم، وسط بین جزر و مد بالا، با ورود جزر و مد برنامه‌ریزی کنند. این امر باعث می‌شود تا دید موانع در ساحل افزایش یابد و در عین حال زمان مواجهه مردان در فضای باز نیز به حداقل برسد. آیزنهاور به‌طور موقت ۵ ژوئن را به عنوان تاریخ حمله انتخاب کرده بود. با این حال، در ۴ ژوئن، شرایط برای فرود نامناسب بود: بادهای شدید و دریاهای شدید راه اندازی هواپیماهای فرود را غیرممکن می‌کرد و ابرهای کم باعث می‌شد هواپیماها نتوانند اهداف خود را پیدا کنند.
کاپیتان گروه جیمز استگ از نیروی هوایی سلطنتی (RAF) عصر ۴ ژوئن با آیزنهاور دیدار کرد. او و تیم هواشناسی پیش‌بینی کردند که آب و هوا به اندازه کافی بهبود می‌یابد تا حمله در ۶ ژوئن ادامه یابد. تاریخهای بعدی موجود با شرایط جزر و مد مورد نیاز (اما بدون ماه کامل مطلوب) دو هفته بعد، از ۱۸ تا ۲۰ ژوئن خواهد بود. به تعویق انداختن تهاجم مستلزم فراخواندن افراد و کشتی‌هایی است که قبلاً برای عبور از کانال مانش آماده بودند و احتمال شناسایی طرح‌های تهاجم را افزایش می‌داد. پس از بحث‌های زیاد با دیگر فرماندهان ارشد، آیزنهاور تصمیم گرفت که حمله باید در ۶ ژوئن ادامه یابد. طوفان بزرگی سواحل نورماندی را از ۱۹ تا ۲۲ ژوئن دربر گرفت، که فرود ساحل را غیرممکن می‌کرد.
کنترل متفقین بر اقیانوس اطلس به این معنی بود که هواشناسان آلمانی اطلاعات کمتری نسبت به متفقین در مورد الگوهای آب و هوایی ورودی داشتند. همان‌طور که مرکز هواشناسی لوفت وافه در پاریس دو هفته آب و هوای طوفانی را پیش‌بینی می‌کرد، بسیاری از فرماندهان ورماخت پست خود را برای شرکت در بازی‌های جنگی در رن ترک کردند و به مردان بسیاری از واحدها مرخصی داده شد. فیلد مارشال اروین رومل برای تولد همسرش و ملاقات با هیتلر به آلمان بازگشت و سعی کرد پانزرهای بیشتری به دست آورد.
سیارک ۵۱۷۴
سیارک ۵۱۷۴ پنج هزار و صد و هفتاد و چهارمین سیارک کشف شده‌است که در ۱۶ آوریل ۱۹۸۸ کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۳٫۲۰ است.
گورکا پرز
گورکا پرز (Gorka Pérez؛ زادهٔ June 19, 1995) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد.
ولادیمیر کیم
ولادیمیر کیم (Владимир Серге́евич Ким؛ زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۶۰) کارآفرین، سرمایه‌دار و مدیر ارشد اجرایی اهل قزاقستان است، که بعنوان رئیس هیئت مدیره شرکت استخراج معادن و فلزات قزاقمیس فعالیت می‌کند.
چشمه زرد (میغان)
چشمه زرد روستایی در دهستان میغان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
اتحادیه جهانی ناسیونال سوسیالیست
اتحادیه جهانی ناسیونال سوسیالیست (به اختضار:WUNS) سازمانی است که در سال ۱۹۶۲ به عنوان یک گروه گردهم‌آوردنده برای سازمان‌های نئونازی در سراسر جهان تأسیس شد.
تشکیل
این جنبش هنگامی بوجود آمد که رهبر حزب نازی آمریکا، جورج لینکلن راکول، به انگلستان سفر کرد و با رئیس جنبش سوسیالیست ملی کولین جردن ملاقات کرد. در این دیدار هر دو توافق کردند که در جهت ایجاد ارتباط بین‌المللی جنبشکهای نئونازی تلاش کنند. این توافق منجر به بیانیه کوتسولد ۱۹۶۲ شد، که توسط نئونازی‌های ایالات متحده، انگلستان، فرانسه (ساویتری دیوی)، آلمان غربی (برونو لودکه)، اتریش و بلژیک امضا شد.
تقسیم
پس از ترور راکول در سال ۱۹۶۷ ، کنترل اتحادیه جهانی نازی‌ها به مت کوهل (Matt Koehl) منتقل شد، وی سعی کرد نفوذ گروه را با انتصاب پول ریس حوسن نازیست دانمارکی به عنوان دبیرکل گسترش دهد. با این وجود اختلاف بر سر اصرار کوئل مبنی بر اینکه نازیسم نیز باید به عنوان یک دین عمل کند، آغاز شد و سرانجام وی برای رهبری نسخه خود از عرفان نازی از این احتادیه جدا شد. این شکاف، علی‌رغم تلاش اردن برای احیای مجدد آن، اساساً اتحادیه نازی‌ها را ضعیف کرد و نفوذ آن به شدت کاهش یافت. اردن تا زمان مرگ خود در سال ۲۰۰۹ به عنوان رهبر اسمی سازمان باقی ماند و پس از آن کوهل جانشین وی شد که تا زمان مرگ خود در سال ۲۰۱۴ رهبر تیتر بود.
گروه‌های مرتبط
تعدادی از گروه‌ها طی سال‌های گذشته به عضویت اتحادیه جهانی ناسیونال سوسیالیست درآمده‌اند.
قاره آمریکا
با توجه به رهبری راکول و کوهل، حزب نازی آمریکا و جانشین آن، حزب سوسیالیست ناسیونال سوسیال خلق سفید اصلی‌ترین گروه‌های تشکیل دهنده اتحادیه بودند.
در کانادا این گروه توسط حزب نازی کانادا نمایندگی می‌شد، رهبر ویلیام جان بیتی مسئول اتحادیه در این کشور بود.
این گروه همچنین در آمریکای جنوبی از طریق حزب ناسیونال سوسیالیست شیلی فعال بود، گروهی که در شیلی توسط لشکر یکم زرهی اس‌اس لایب اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر تأسیس شد.
اروپا
جنبش ملی سوسیالیست و جنبش انگلیس در این احتحادیه۳ عضو بودند.
این اتحادیه توسط حزب کارگران ناسیونال سوسیالیست دانمارک، یک گروه متلاشی از جنبش قدیمی پیش از جنگ وابسته به Sven Salicath، از پیروان نزدیک راکول، و توسط جانشین آن، جنبش ملی سوسیالیست دانمارک، در دانمارک نمایندگی می‌شود.
حزب رایش نوردیک سوئد استقلال خود را حفظ کرد اما با اتحادیه جهانی ناسیونال سوسیالیست همکاری نزدیک داشت.
برنهارد هارده با ادعای حدود ۳۰۰ هوادار خود، گروه اتحادیه جهانی نازی‌ها را در ایسلند تشکیل داد. برنهارد برادر نخست‌وزیر آینده، گیر هارده بود.
یک حزب جزئی در جمهوری ایرلند، حزب کارگران ایرلند ناسیونال سوسیالیست، وابسته بود.
اقیانوسیه
در این قاره حزب سوسیالیست ملی نیوزلند و حزب ملی سوسیالیست استرالیا به اتحادیه جهانی نازی‌ها وابسته بودند.
ویندوز ۸
ویندوز ۸ یک نسخه سیستم‌عامل ویندوز شرکت مایکروسافت می‌باشد که در ۱ اوت ۲۰۱۲ به بازار عرضه شد. ویندوز ۸ برای استفاده در رایانه‌های شخصی، رایانه‌های همراه و تبلتها تولید شده‌است. این نسخه از ویندوز به دلیل باگ ها و لگ های زیاد و همچنین حذف شدن منوی استارت از تسک بار به شدت مورد انتقاد قرار گرفت به همین دلیل مایکروسافت مجبور شد تا پس از مدت کوتاهی از انتشار این نسخه ، نسخه بهبود یافته آن را با نام ویندوز ۸/۱ منتشر کند. مایکروسافت پشتیبانی از ویندوز ۸ را در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۳ متوقف کرد. با توجه به پایان پشتیبانی از این ویندوز، توصیه ارتقا به ویندوز ۱۰ و ویندوز ۱۱ است؛ زیرا دیگر بروزرسانی‌های امنیتی را دارا نمی‌شود و سیستم را در معرض خطر ویروس‌ها، هکرها و بدافزار‌ها قرار می‌دهد.
ویرایش‌ها
در ۱۶ آوریل ۲۰۱۲ مایکروسافت اعلام کرد که ویندوز ۸ در ۴ نسخهٔ اصلی در دسترس خواهد بود، ویندوز ۸ و ویندوز ۸ پرو(pro) برای خرده‌فروشی به مصرف‌کنندگان در بسیاری از کشورها در دسترس خواهد بود. نسخه‌های دیگر این ویندوز برای تک فروشی مناسب نیستند. ویرایش جدیدی وجود خواهد داشت به نام ویندوز آرتی که از پیش توسط سازندگان دستگاه‌ها بر روی تبلت‌های مبتنی بر معماری آرم نصب شده‌اند، این نسخه از ویندوز توانایی اجرای نرم‌افزارهای مبتنی بر معماری ایکس۸۶ شرکت اینتل را ندارد. نسخه دیگر ویندوز ۸ اینترپرایس است که این ویرایش تجاری که تنها با صدور مجوز دوره قابل استفاده خواهد بود.
نسخه مصرف کنندگان
مایکروسافت در ۲۹ فوریه ۲۰۱۲ نسخه مصرف‌کنندگان را منتشر کرد. این نسخهٔ بتای ویندوز ۸ است که ساخت ۸۲۵۰ است. دکمه استارت برای اولین بار در ویندوز ۹۵ قرار داده شد و تا ویندوز ۷ باقی ماند، در ویندوز ۸ این دکمه حذف شده‌ است، رئیس ویندوز استیون گفت: در نسخه مصرف‌کنندگان نسبت به نسخه توسعه‌دهندگان ۱۰۰،۰۰۰ تغییر به‌وجود آمده‌ است. نسخه مصرف‌کنندگان در روز اول انتشار آن بیش از یک میلیون بار دانلود شده‌ است. این نسخه دارای دو بخش ۶۴ بیتی (۳٫۳ گیگابایت) و ۳۲ بیتی (۲٫۵ گیگابایت) می‌باشد..
نسخه پیش نمایش انتشار(Release Preview)
استیون سینوفسکی اعلام کرد که این نسخه ویندوز ۸(ساخت ۸۴۰۰) آماده برای دانلود در هفته اول ماه ژوئن (اواسط خرداد ماه) در کنفرانس Dev در ژاپن خواهد بود.
در ۳۱ مه ۲۰۱۲،Windows 8 Release Preview به صورت عمومی توسط مایکروسافت منتشر شد.
این نسخه از ویندوز به صورت دو نسخه ۳۲ بیتی(۲٫۵ گیگابایت)و ۶۴ بیتی(۳٫۳ گیگابایت) منتشر شد. از قابلیت‌های اضافه شده در پیش نمایش انتشار، پشتیبانی از افزونه فلش در برنامهٔ اینترنت اکسپلورر ۱۰(سبک مترو) و ۳ نرم‌افزار مترو جدید: ورزش(Sports)، سفر(Travel) و خبر(News) بوده‌ است. در حال حاضر از سایت مایکروسافت آماده دریافت است.
نسخه نهایی
ابتدا در ۱ اوت ۲۰۱۲ نسخه RTM (انتشار یافته به منظور ساخت) ویندوز ۸ در اختیار شرکت‌های سازنده قطعات کامپیوتر قرار گرفت و سپس ویندوز ۸ در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲ به صورت عمومی انتشار یافت.
رابط کاربری مترو
ویندوز ۸ رابط کاربری جدید بر پایهٔ زبان طراحی مترو مایکروسافت را به کار خواهد گرفت، مترو محیطی خواهد بود از ویژگی جدید کاشی‌وار (مربع مانند) که در صفحه شروع(Start Screen) نمایان می‌شود که مشابه سیستم عامل ویندوز فون می‌باشد. هر کدام از آن کاشی‌ها یک برنامه را نشان می‌دهد و قادر خواهد بود که اطلاعات مرتبط مانند تعداد پیام‌های خوانده نشده برای یک برنامهٔ رایانامه یا درجه حرارت آب و هوا را نشان دهد. سبک مترو برنامه‌های کاربردی را تمام صفحه اجرا می‌کنند و می‌توانند برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات بین یکدیگر از قرارداد(Contracts) استفاده کنند. آن‌ها از طریق فروشگاه ویندوز(Windows Store)در دسترس خواهد بود. برنامه‌های سبک مترو با Windows Runtime platform جدید و با استفاده از زبان‌های برنامه نویسی سی++،ویژوال بیسیک،سی شارپ و اچ تی ام‌ال/جاوااسکریپت توسعه یافته‌اند.
محیط سنتی دسکتاپ برای اجرای برنامه‌های دسکتاپ به عنوان نرم‌افزار مترو تلقی می‌شود؛ و همچنین دکمه شروع(Start) از نوار وظیفه حذف شده‌است و به جای آن ناحیه حساسی به‌ وجود آمده که با حرکت ماوس به سمت گوشه چپ پایین ظاهر می‌شود. همچنین نوار چارم(Charm Bar) اضافه شده‌ است، هر دو مورد ذکر شده صفحه شروع جدید مترو را باز می‌کنند که جایگزین صفحه شروع قبلی شده‌ است.
فروشگاه ویندوز
فروشگاه ویندوز پلت فرم آینده توزیع دیجیتال توسط شرکت مایکروسافت به عنوان بخشی از برنامه‌های کاربردی سبک مترو ویندوز ۸ توسعه یافته‌ است. فروشگاه ویندوز همچنین اجازه خواهد داد که توسعه‌دهندگان برنامه‌های کاربردی دسکتاپ خود را تبلیغ کنند. در فروشگاه ویندوز هر دو برنامه کاربردی رایگان و پرداختی موجود است. برنامه‌های پرداختی در محدوده قیمت ۱٫۴۹ دلار تا ۹۹۹٫۹۹ دلار می‌باشد.برنامه نویسان و توسعه دهندگان نیز می‌توانند برنامه‌های آزاد و آزمایشی را ارائه کنند. فروشگاه ویندوز هم‌زمان با ویندوز ۸ نسخه مصرف کنندگان که در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۱۲ منتشر شد، دردسترس قرار گرفت. توسعه‌دهندگان و برنامه‌نویسان از ۳۸ کشور می‌توانند برنامه‌های کاربردی برای ویندوز فروشگاه ارسال کنند. این برنامه هم‌اکنون از ۱۰۹ زبان پشتیبانی می‌کند. البته این در ایران در دسترس نیست. برای دسترسی باید مکان کشور ویندوز تغییر و بعد با فیلتر شکن وارد آن شوید.
لوگو
در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۱۲، مایکروسافت تأیید کرد که برای منعکس کردن زبان طراحی جدید مترو در ویندوز ۸ لوگوی ویندوز به میزان قابل توجهی به روز شده‌ است. لوگو توسط Pentagram partner Paula Scher طراحی شده‌ است. این لوگو که قبلاً به شکل پرچم و به شکل چهار قطعه پنجره طراحی شده و سپس چشم‌انداز به آن اضافه شده و کل آرم در یک رنگ یکپارچه که به تنظیمات شخصی کاربر بستگی دارد ارائه خواهد شد.
سخت‌افزار لازم برای رایانه شخصی
مایکروسافت، سخت‌افزار لازم برای ویندوز ۸ را همان سخت‌افزار مورد نیاز برای ویندوز ۷ اعلام کرده‌ است.
سخت‌افزار لازم برای تبلت
مایکروسافت حداقل سخت‌افزار مورد نیاز برای لوح رایانه‌ها و دستگاه‌های قابل‌حمل و قابل‌تبدیل برای ویندوز ۸ را منتشر کرده‌ است.
موارد اختیاری: مواردی که جزئی از ملزومات نصب ویندوز ۸ در تبلت نیست اما سیستم‌عامل ویندوز ۸ از آنان پشتیبانی کامل می‌کند.
ویندوز ۸٫۱
در ۲۶ مارس ۲۰۱۳ مایکروسافت رسماً ویندوز آبی را تأیید کرد."آبی" نام رمز داخلی برای به روزرسانی ویندوز ۸ است. پیش نمایش همگانی ویندوز آبی در کنفرانس بیلد ۲۰۱۳ برنامه‌ریزی شده که در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳ در سانفرانسیسکو برگزار می‌شود. بروزرسانی اصلی پیش‌بینی می‌شود بعد از آن منتشر شود.
نیازمندی‌های سخت‌افزاری
به گفته مایکروسافت، نیازمندی‌های سخت‌افزاری ویندوز ۸٫۱ همان موارد برای ویندوز ۸٫۱ است، اگر چه گونه‌های ۶۴ بیتی ویندوز ۸٫۱ نیازمند چهار ویژگی هستند، که عبارتند از: PrefetchW،CMPXCHG16b،LAHF و SAHF.
افزون بر این ویندوز ۸٫۱ پیش‌نمایش در دستگاه‌های تازه‌تر مبتنی بر اینتل اتم کار نمی‌کند.
مایکروسافت نیز نیازمندی‌های سخت‌افزاری تازه‌ای برای سازندگان دستگاه‌ها نشان کرده‌است. پیش‌بینی می‌شود این شرایط برای سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ تأثیرگذار باشد.
پیوند به بیرون
Some worst Windows 8 irritations and how to fix them
مرتضی ممیز
مرتضی ممیز (زادهٔ ۴ شهریور ۱۳۱۵ در تهران – درگذشتهٔ ۵ آذر ۱۳۸۴ در تهران) طراح گرافیک، تصویرگر، استاد دانشگاه اهل ایران بود. او را پدر هنر گرافیک معاصر ایران نامیده‌اند.
زندگی‌نامه
مرتضی ممیز در خانواده‌ای هنردوست متولد شد و در دوران کودکی استعداد و علاقهٔ ویژه‌ای به نقاشی و طراحی نشان داد. در دوران متوسطه برای کمک به خرج تحصیل خود برای مغازه‌ها تابلونویسی می‌کرد در آن دوران بود که به خاطر علاقه خانوادگی به مصدق وارد جریانات سیاسی شد که نتیجه آن چند کاریکاتور در روزنامهٔ شاهد شد. در سال‌های آخر دبیرستان مرتضی گاهی به کتابخانهٔ وابستگی فرهنگی سفارت لهستان سرمی‌زد و در آنجا بود که برای اوّلین بار با مجلّه‌های «پولند» و «گرافیک» لهستان آشنا شد.
سال ۱۳۳۵ او وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشتهٔ نقاشی شد و در آنجا زیر نظر علی‌محمد حیدریان که از شاگردان کمال‌الملک بود آموزش می‌بیند، در دانشگاه بود که با سهراب سپهری، پرویز کلانتری، ژازه طباطبائی، چنگیز شهوق و … آشنا می‌شود، در ۱۳۴۴ از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و برای ادامه تحصیل راهی فرانسه می‌شود و گواهی طراحی غرفه را در مدرسهٔ هنرهای تزئینی فرانسه اخذ می‌کند، در همان‌جا بود که با فیروزه صابری آشنا شده سال‌های بعد با او ازدواج می‌کند، زندگی مشترک آن‌ها تا سال ۱۳۷۵ که سرطان فیروزه آن را پایان داد ادامه پیدا کرد.
دهکده میراثی
دهکده میراثی یکی از معالم بارز وتاریخی و جاذبهٔ گردشگری دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است که سالیانه تعدادی زیادی از گردشگران از مناطق داخل و خارج امارات به سویش می‌شتابند.
مرتضی ممیز
زندگی‌نامه
در سال‌های نخست بعد از انقلاب امکان تشکیل سندیکا و انجمن گرافیست‌های ایران برای او مقدور نبود ولی با این حال او گردهمایی‌های گرافیست هارا در آتلیه و کافه‌ها تشکیل داد که در پی آن اولین تعرفهٔ قیمت خدمات گرافیت بعد از انقلاب پدید آمد. اوایل انقلاب بود که در پی اخراج استادان دانشگاه به دلایل سیاسی او را نیز زیر فشار قرار دادند اما ممیز کوتاه نیامد و زیر بار تهمت‌های سیاسی نرفت و همچنان مشغول به تدریس در آن دانشگاه شد. در سال ۱۳۶۵ با پیشنهاد به علی اصغر محتاج اوّلین بی ینال طرّاحان گرافیک را راه‌اندازی می‌کند، او با حمایت و سعی خود اوّلین دوسالانهٔ گرافیک را برگزار می‌کند. دوره‌ای که ممیز به مدیریت گروه ارتباط تصویری عکاسی دانشگاه تهران انتخاب شد، از طرّاحان جوان و کاربلد آن دوران همچون بیژن صیفوری، رضا عابدینی، ساعد مشکی، مجید عباسی، فرزاد ادیبی و علی‌رضا مصطفی‌زاده دعوت به همکاری کرد و به ریاست شورای سردبیری مجلهٔ نشان انتخاب شد. از دیگر اقدامات او پیشنهاد عضویت قباد شیوا، ابراهیم حقیقی، رضا عابدینی و ساعد مشکی به AGI بود. ممیز در سال‌های پایانی عمر خویش با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می‌کرد و از ۲۳ آبان‌ماه ۱۳۸۴ برای تازه‌ترین دور شیمی‌درمانی، در بیمارستان آبان تهران بستری شده بود که چند روز بعد حالش رو به وخامت نهاد و سرانجام در ۶۹ سالگی روز شنبه پنجم آذر ۱۳۸۴ برابر ۲۶ نوامبر ۲۰۰۵ درگذشت. پیکر مرتضی ممیز، هفتم آذرماه، تشییع و در باغبان‌کلا واقع در کُردان کرج، به خاک سپرده شد.
دهکده میراثی
«دهکده میراثی» در نزدیکی دهانهٔ خور و در نزدیکی خانه شیخ سعید آل مکتوم یک آبادی قدیمی را مشاهده می‌کنید که به صورت زنده روش‌ها و فرهنگ زندگی مردمان قدیم در امارات را به تصویر می‌کشد. مردمانی که با ماهیگیری یا از راه غواصی و استخراج مروارید از اعماق آب دریا امرار معاش می‌کرده‌اند. افراد حاضر در این آبادی مانند یک کتاب مصور، زندگی بادیه نشینی و قبیله‌ای مردم این خطه را در دوران نه چندان دور را در معرض تماشای شما قرار می‌دهند. حکومت دبی در حال توسعه این آبادی به عنوان یک منطقهٔ فرهنگی وتاریخی می‌باشد. در کنار این آبادی و در کنار خور دبی تعدای فروشگاه عرضه‌کننده صنایع دستی و تعدادی کافی تریا نیز قرار دارند. بازدید از این آبادی تاریخی و قدم زدن در کنار خور دبی و صرف چای یا قهوه در این مکان را به علاقه مندان به سنت‌های قدیم دبی توصیه می‌شود.
اریک دارنل
اریک دارنل (Eric Darnell؛ زادهٔ ۱۹۶۰) یک کارگردان، پویانما، فیلم‌نامه‌نویس، صدا پیشه، و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مرتضی ممیز
نگارخانه
نشان‌واره‌ها:
بهشت و دوزخ
بهشت و دوزخ که در زبان انگلیسی با نام بالا و پایین  شناخته می‌شود، نام فیلمی ژاپنی در ژانر جنایی و درام محصول ۱۹۶۳ و به کارگردانی آکیرا کوروساوا با بازی توشیرو میفونه است. بهشت و دوزخ از معدود آثار کوروساوا در ژانر پلیسی است و قدرت و توانمندی او را در این ژانر نشان می‌دهد. برادران کوئن این فیلم را در لیست بهترین فیلم‌های عمر خود قرار دادند. بهشت و دوزخ هم‌اکنون در لیست ۲۵۰ فیلم برتر تاریخ سینما در بانک اطلاعات اینترنتی فیلمها(IMDB) قرار دارد.
مرتضی ممیز
فیلم‌شناسی
طراحی و کارگردانی سه فیلم انیمیشن برای فستیوال فیلم‌های کودکان کانون پرورش فکری تهران در سال‌های ۵۲–۱۳۵۰ با عنوانهای:
بهشت و دوزخ
خلاصه داستان
کینگو گوندو (توشیرو میفونه) سهامدار یک کارخانه تولید کفش است که با دیگر شرکای خود در کارخانه اختلاف دارد. گوندو پس از یک جلسه مشاجره‌آمیز با شرکای خود تلفنی از فردی ناشناس دریافت می‌کند که به او می‌گوید پسرش را دزدیده و برای آزاد کردنش تقاضای ۳۰ میلیون ین پول می‌کند. گوندو در ابتدا حاضر است با کمال میل پول را پرداخت کند، اما ناگهان متوجه می‌شود که آدم‌ربا دچار اشتباه شده و به جای پسر او پسر راننده‌اش را دزدیده‌است. حالا گوندو در یک دوراهی اخلاقی قرار گرفته‌است…
مرتضی ممیز
سایر فعالیت‌ها
طراح گرافیک و مدیر هنری مجلات:
و
بزرگداشت
شب بخارا ،خانه هنرمندان ایران، یادمان مرتضی ممیز، سخنرانی ابراهیم حقیقی و مسعود کیمیایی به همراه نمایش فیلم مستند زندگی ممیز ساختهٔ مصطفی رزاق کریمی با همکاری فرهاد ورهرام و شهروز نظری، تهران ۱۳۸۶
خانه حبیب‌الله مؤدب
خانه حبیب‌الله مؤدب مربوط به دوره افشار است و در شهرستان طبس، بخش دستگردان، دهستان دستگردان، روستای کلشانه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۷۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سرنراب
سرنراب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جیرفت در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان هلیل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده
جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده عنوان کارزار و جنبشی اصلاحگرا با هدف افزایش دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری از طریق قوانین و آموزش بود که بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۵ میلادی در ایالات متحده به جریان افتاد. این جنبش در سال ۱۹۱۴ آغاز شد؛ در این سال یک گروه سیاسی رادیکال در شهر نیویورک، به رهبری اما گلدمن ، مری دنت و مارگارت سنگر ، متوجه سختی‌هایی شدند که زنان قشرهای کم‌درآمد به خاطر زایمان و سقط جنین خودخواسته متحمل می‌شدند. سنگر هم‌زمان در تلاش بود تا موضوع پیشگیری از بارداری را به به‌نژادی سازمان‌یافته پیوند دهد. وی از اوایل دههٔ ۱۹۲۰ در ماهنامهٔ خود برث کنترل ریویو (نشریه کنترل زاد و ولد) مقالاتی را در این ارتباط به چاپ می‌رساند و به‌طور مرتب به منابع و مآخذ کارل پیرسون و چارلز داونپورت و دیگر دانشمندان ایدهٔ به‌نژادی استناد می‌نمود. این اشخاص به دنبال جلوگیری از تولیدمثل بخشی از جامعه بودند که آن‌ها را از نظر ژنتیکی نامطلوب می‌انگاشتند. سنگر و دیگر کنشگران در حالی که به دنبال اثبات حقانیت جنبش از طریق به‌نژادی سازمان یافته بودند، در جبههٔ سیاسی نیز به مبارزه پرداختند. چون در آن زمان پیشگیری از بارداری زشت و ناپسند تلقی می‌شد، فعالان جنبش قوانین کامستاک را هدف قرار دادند. این قوانین توزیع هرگونه کالای «زشت، مستهجن و/یا شهوت‌انگیز» را از طریق پست ممنوع کرده بود. سنگر با انتشار ماهنامهٔ خود با نام زن شورشی که حاوی بحثی در بارهٔ پیشگیری از بارداری بود، به امید آنکه بتواند دادگاه را به صدور رأی به نفع خود برانگیزاند، آگاهانه قانون را شکست. در سال ۱۹۱۶، سنگر نخستین درمانگاه پیشگیری از بارداری در ایالات متحده را تأسیس کرد، اما این درمانگاه بلافاصله توسط پلیس بسته شده و سنگر نیز به ۳۰ روز زندان محکوم شد.
نقطهٔ عطف مهم این جنبش در زمان جنگ جهانی اول بود. آن زمان مشخص شد که بسیاری از نظامیان ایالات متحده به بیماری‌های آمیزشی مبتلا هستند. واکنش دولت کارزار مقابله با بیماری‌های آمیزشی بود، که آمیزش جنسی و پیشگیری از بارداری را به عنوان مسئلهٔٔ بهداشت عمومی و موضوع پژوهش علمی به‌طور قانونی مطرح ساخت. این نخستین مرتبه‌ای بود که دولت ایالات متحده خود را درگیر حمایت از این موضوع و بحث عمومی دربارهٔ موضوعات جنسی کرده بود و در نتیجه پیشگیری از بارداری از یک موضوع اخلاقی به مسئلهٔ بهداشت عمومی تبدیل شد.
با تغییر رفتار جامعه نسبت به پیشگیری از بارداری، سنگر تشویق شد تا در سال ۱۹۲۳ دومین درمانگاه پیشگیری از بارداری را افتتاح نماید. با این تفاوت که این بار هیچگونه دستگیری یا مخالفتی در کار نبود. در دههٔ ۱۹۲۰، بحث‌های عمومی دربارهٔ پیشگیری از بارداری عادی و فراگیر شد و واژه «پیشگیری از بارداری» نیز کاملاً در گویش ملی جا افتاده بود. گستردگی دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری، نشانگر گذار از اخلاق جنسی سختگیرانهٔ دوره ویکتوریا به یک جامعهٔ سهل‌انگارتر از لحاظ جنسی بود.
پیروزی‌های حقوقی در دههٔ ۱۹۳۰ به تضعیف قوانین ضد پیشگیری از بارداری منجر گردید. موفقیت در دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا باعث شد تا در سال ۱۹۳۷، انجمن پزشکی آمریکا پیشگیری از بارداری را به عنوان یکی از اجزای اصلی برنامه‌های آموزشی دانشکده‌های پزشکی بپذیرد اما جامعه پزشکی در پذیرفتن این مسئولیت جدید به آهستگی گام برداشت و زنان برای پیشگیری از بارداری همچنان به روش‌های غیر ایمن و توصیه‌های غیر کارآمد ضدبارداری از منابع کم‌اطلاع اعتماد می‌کردند. در سال ۱۹۴۲ فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شدهٔ آمریکا تأسیس شد تا شبکهٔ سراسری درمانگاه‌های کنترل بارداری را در کشور تشکیل دهد. پس از جنگ جهانی دوم جنبش قانونی کردن پیشگیری از بارداری به تدریج به سرانجام رسید، چرا که پیشگیری از بارداری کاملاً از دیدگاه پزشکی پذیرفته شد و سایر قوانین ضد پیشگیری از بارداری نیز دیگر اجرا نمی‌شدند.
فعالیت‌های پیشگیری از بارداری
هرچند که پیشگیری از بارداری در میان طبقهٔ متوسط و مرفهِ جامعه نسبتاً شایع بود، اما این موضوع به‌ندرت در مجامع عمومی مورد بحث قرار می‌گرفت. نخستین کتابی که به بحث دربارهٔ پیشگیری از بارداری در ایالات متحده پرداخت، کتابی با نام فیزیولوژی اخلاقی؛ یا رساله‌های مختصر و ساده در مورد مسئلهٔ جمعیت بود که در سال ۱۸۳۱ و توسط رابرت دیل اوون منتشر شد. کتاب مذکور به این موضوع اشاره داشت که تنظیم خانواده تلاشی قابل ستایش است و لذت جنسی، فارغ از مقولهٔ تولید مثل، یک عمل غیراخلاقی نیست. اوون روش نزدیکیِ منقطع را پیشنهاد داد، اما دربارهٔ کاندوم‌ها و اسفنج نیز توضیحاتی ارائه نمود. در ادامهٔ این بحث، کتابی با نام میوه‌های فلسفی: همنشین خصوصی جوانان متأهل نوشتهٔ چارلز نولتن در سال ۱۸۳۲ انتشار یافت که در آن دوش واژینال را توصیه می‌کرد. نولتن در ماساچوست به اتهام انجام امور مستهجن تحت تعقیب قرار گرفت و مدت سه ماه را در زندان گذراند.
استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری در قرن نوزدهم افزایش یافت که نتیجهٔ آن کاهش پنجاه درصدی میزان کلی باروری در ایالات متحده آمریکا به‌ویژه در مناطق شهری، میان سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۹۰۰ بود. شیوه‌های پیشگیری از بارداری در اروپا نسبت به ایالات متحده آمریکا زودتر مورد پذیرش قرار گرفت. کتاب نولتن در سال ۱۸۷۷ در انگلستان توسط چارلز بردلو و آنی بسانت، با هدف به چالش کشیدن قوانین قباحت بریتانیا تجدید چاپ شد. بردلو و بسانت دستگیر، و بعد از آن تبرئه شدند؛ اما انتشار محاکمهٔ آن‌ها باعث تشکیل لیگ مالتوس، اولین گروه حمایت از کنترل زادوولد در دنیا شد. این سازمان به دنبال محدود کردن رشد جمعیت بود، تا از پیش‌بینی‌های نگران‌کنندهٔ توماس مالتوس جلوگیری کند. مالتوس معتقد بود رشد تصاعدی جمعیت منجر به فقر در سطح جهانی و قحطی می‌شود. در سال ۱۹۳۰، انجمنهای مشابهی تقریباً در تمامی کشورهای اروپایی تأسیس شده، و کنترل زادوولد در بیشتر کشورهای اروپای غربی به‌جز مناطق کاتولیک ایرلند، اسپانیا و فرانسه مورد پذیرش جامعه قرار گرفته‌بود. با گسترش انجمنهای پیشگیری از بارداری در سرتاسر اروپا، درمانگاه‌های کنترل بارداری نیز در کشورهای مختلفِ اروپا گسترش یافت. نخستین درمانگاه پیشگیری از بارداری در جهان، به سال ۱۸۸۲ در هلند تأسیس شد که توسط اولین پزشک زن هلندی التا جاکوبس اداره می‌شد. اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری انگلستان نیز در سال ۱۹۲۱ توسط ماری استوپس در لندن تأسیس شد.
اما در ایالات متحده، تنها نظرسنجی شناخته‌شدهٔ قرن نوزدهم دربارهٔ عادات پیشگیری از بارداری زنان آمریکایی توسط کلیلیا دوئل موشر بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۹۱۲ انجام گرفته‌است. این بررسی بر روی یک نمونهٔ کوچک از زنانِ طبقهٔ فرادست صورت گرفته‌است و نشان می‌دهد که بیشتر آن‌ها از روش‌های پیشگیری از بارداری — عمدتاً روش‌های دوش واژینال و همین‌طور نزدیکی منقطع، روش ریتمیک، کاندوم و کلاهک دهانهٔ رحم — استفاده می‌کردند و رابطهٔ جنسی را به‌عنوان یک عمل لذت‌بخش می‌پنداشتند که می‌تواند بدون هدف تولید مثل انجام گیرد.
ممنوعیت پیشگیری از بارداری
پیشگیری از بارداری در ایالات متحده و در اغلب سال‌های قرن نوزدهم، امری قانونی بود. اما در دههٔ ۱۸۷۰ جنبشی با نام جنبش پاکی قدرت گرفت که هدفش به‌طور کلی، غیرقانونی کردن رذیلت و به‌ویژه تن‌فروشی و امور مستهجن بود، و در آغاز بیشتر از اصلاح‌طلبان اخلاقی پروتستان و زنان طبقهٔ متوسط تشکیل شده‌بود. این جنبش که در دورهٔ ویکتوریا رخ داد، به پیشگیری از بارداری حمله می‌کرد، چون آن را عملی غیراخلاقی می‌دانست که رواج‌دهندهٔ فحشا و بیماری‌های آمیزشی است. آنتونی کامستاک، بازرس پستی و رهبر جنبش پاکی، با انجام لابی و سخنرانی‌هایی موفق شد در سال ۱۸۷۳، مجموعه قوانین فدرال کامستاک را به تصویب برساند. این قوانین، خدمات پستی ایالات متحده آمریکا را از انتقال هرگونه مقاله یا هر چیزِ دیگرِ تهیه‌شده جهت پیشگیری از بارداری یا انجام سقط جنین منع می‌کرد. بسیاری از دیگر ایالت‌ها نیز قوانین مشابهی را — که همگی به‌عنوان قوانین کامستاک شناخته می‌شدند — به تصویب رساندند. گاهی علاوه بر ممنوعیت پستی، با غیرقانونی کردن استفاده از وسایل ضدبارداری، دامنهٔ این قوانین فدرال را گسترش می‌دادند. کامستاک برای آن که مسبب هزاران دستگیری و از بین بردن هزاران کتاب و جزوه شده‌بود، به خود افتخار می‌کرد.
کامستاک و متحدانش جهت مقابله و شکست دادن لیبرترین‌ها و آرمان‌خواهان که شامل جنبش عشق آزاد می‌گردید، دست به کار شدند تا مانع از ابتکار عمل آن‌ها در جهت ترویج آزادی جنسی و برابری زنان در مقولهٔ لغو ازدواج شوند. حامیان عشق آزاد تنها گروهی بودند که در قرن نوزدهم فعالانه به مخالفت با قوانین کامستاک پرداختند، و راه را برای آغاز جنبش پیشگیری از بارداری هموار کردند.
تلاش‌های جنبش عشق آزاد موفقیتی به همراه نداشت. در ابتدای قرن بیستم، دولت‌های فدرال و ایالتی سخت‌گیری و دقت بیشتری بر اجرای قوانین کامستاک داشتند. در پاسخ به این اقدام، پیشگیری از بارداری به محفل‌های خصوصی کشیده شد و مخفیانه صورت می‌گرفت، اما از حرکت بازنایستاد. چاپ مطالب مرتبط در این مورد کاهش یافت و اگر تبلیغی نیز پیدا می‌شد، ضمنی و غیرمستقیم، مانند استفاده از عبارات «کمک زناشویی» یا «دستگاه‌های بهداشتی» بود. داروخانه‌ها به فروش کاندوم، تحت نام «محصولات لاستیکی» و کلاهک دهانه رحم، با عنوان «حامی رحم» ، ادامه می‌دادند.
جنبش آزادی بیان
در گذر قرن ۱۹ به ۲۰، جنبشی فعال در دهکده گرینویچ به وجود آمد که به دنبال لغو ممنوعیت آزادی بیان بود. این جنبش توسط رادیکال‌ها، فمینیست‌ها، آنارشیست‌ها و آتئیست‌هایی مانند عزرا هیوود، موزس هارمن، دی. ام. بنت و اما گلدمن حمایت می‌شد. این کنشگران معمولاً قوانین ضد امور مستهجن را مورد حمله قرار می‌دادند و پس از آن نیز تلاش‌های دولت جهت سرکوب سخنان انتقادی از جنگ جهانی اول را هدف قرار دادند. پیش از سال ۱۹۱۴، جنبش آزادی بیان بر روی مسائل سیاسی تمرکز داشت و به‌ندرت به موضوع پیشگیری از بارداری می‌پرداخت.
در سال ۱۹۱۲، پرستاری به نام مارگارت سَنگِر — که مادرش در طول ۲۲ سال هجده مرتبه باردار شده، و در سن پنجاه سالگی از بیماری سل و سرطان دهانه رحم جان خود را از دست داده‌بود — به حلقهٔ اطرافیان گلدمن، متشکل از رادیکال‌ها، سوسیالیست‌ها و بوهمین‌ها پیوست. در سال ۱۹۱۳، سنگر در ناحیهٔ لوور ایست ساید نیویورک و اغلب با زنان فقیری کار می‌کرد که از زایمان‌های مکرر و سقط جنین‌های عمدی رنج می‌بردند. سنگر، پس از یک موردِ بسیار غم‌انگیزِ پزشکی نوشت: «کیف پرستاری را به کناری انداختم و عهد بستم تا زمانی که برای زنان کارگر، آگاهی لازم دربارهٔ پیشگیری از بارداری را ممکن نکرده‌باشم، بیمار دیگری را نپذیرم.» سنگر به کتابخانه‌های عمومی رفت و به دنبال اطلاعاتی دربارهٔ پیشگیری از بارداری گشت، اما هیچ اطلاعاتی پیدا نکرد. او بسیار خشمگین شد که زنان کارگر نمی‌توانستند به پیشگیری دسترسی داشته‌باشند، در حالی که زنان طبقهٔ مرفه با پزشک خصوصی، می‌توانستند از بارداری جلوگیری کنند.
تحت تأثیر گلدمن و سازمان آزادی بیان، سنگر مصمم شد تا قوانین کامستاک در زمینهٔ غیرقانونی بودن پخش اطلاعات مربوط به پیشگیری از بارداری را به چالش بکشد. با این هدف، در سال ۱۹۱۴ اقدام به انتشار ماهنامه‌ای ۸ برگی با نام د وومن ربل یا زن شورشی نمود که در آن به ترویج پیشگیری از بارداری با شعار «بدون خدایان، بدون ارباب‌ها» می‌پرداخت در آن مقاله اظهار داشت که هر زن، باید «ملکهٔ مطلق بدن خود» باشد. سنگر اصطلاح «کنترل بارداری» را که اولین بار در یکی از صفحات زن شورشی نوشته شده‌بود، به‌عنوان جایگزینی برای اصطلاحات نرم‌تری، مانند عبارت محدود کردن خانواده، مورد استفاده قرار داد.
هدف سنگر در زمینهٔ به چالش کشیدن قانون، هنگامی عملی گردید که در اوت ۱۹۱۴ به دادگاه کشیده شد؛ اما دادستان‌ها تمرکز خود را به جای پیشگیری از بارداری، بر روی نوشته‌های او دربارهٔ آدم‌کشی و ازدواج قرار داده‌بودند. سنگر، از ترس اینکه پیش از فراهم‌شدن موقعیتی برای بحث دربارهٔ پیشگیری از بارداری در دادگاه، زندانی شود، به انگلستان گریخت.
در مدتی که سنگر در اروپا اقامت داشت، همسرش کارهای او را دنبال می‌کرد؛ و متعاقب آن، به دلیل اینکه یک رسالهٔ چاپی از جزوهٔ پیشگیری از بارداری را به یکی از کارگزاران مخفی پست داده‌بود بازداشت گردید. اعلام بازداشت و حکم ۳۰ روزهٔ زندان برای او باعث شد تا چندین نشریهٔ اصلی مانند هارپرز ویکلی و نیویورک تریبون مقالاتی را دربارهٔ مباحثهٔ پیشگیری از بارداری منتشر کنند. اما گلدمن و بن رایتمن به سراسر کشور سفر کرده و با ایراد سخنرانی به حمایت از سنگر پرداختند و رونوشت‌هایی از جزوهٔ محدود کردن خانواده را پخش کردند. تبعید سنگر و دستگیری شوهرش جنبش پیشگیری از بارداری را به صدر خبرهای آمریکا بُرد.
اولین سازمان‌های پیشگیری از بارداری
در بهار سال ۱۹۱۵، طرفداران سنگر که توسط مری دِنِت رهبری می‌شدند، به تشکیل سازمان ملی پیشگیری از بارداری اقدام نمودند که اولین سازمان پیشگیری از بارداری ایالات متحده محسوب می‌شد. در سال ۱۹۱۵ سازمان‌های کوچکتر منطقه‌ای در سان فرانسیسکو، پورتلند، اورگان، سیاتل و لس آنجلس به وجود آمدند.
سنگر در اکتبر سال ۱۹۱۵ به ایالات متحده آمریکا بازگشت. او تصمیم گرفت نخستین درمانگاه پیشگیری از بارداری را بر مبنای مدل نخستین‌گونهٔ این نوع درمانگاه در جهان که در آمستردام دیده‌بود، تأسیس کند. او می‌بایست در ابتدا برای رفع اتهامات خویش مبارزه می‌کرد. وکیل معروف کلارنس دارو پیشنهاد داد که به رایگان از سنگر دفاع می‌کند. اما در اوایل ۱۹۱۶ دادگاه با تسلیم در مقابل فشارهای عمومی اتهامات را رد کرد. با رفع تهدید زندان، سنگر یک دورهٔ موفق سخنرانی را در سرتاسر کشور آغاز کرد که موجب شد تا او به عنوان رهبر جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده شناخته شود. دیگر رهبران جنبش و کسانی مانند ویلیام جی رابینسون و مری دنت تصمیم گرفتند تا بیشتر در پشت صحنه کار کنند یا توجه خود را بر دیگر دلایل بگذارند. مدتی بعد و در سال ۱۹۱۶، سنگر به بوستون رفت تا حمایت خود را از سازمان پیشگیری از بارداری ماساچوست و کنشگر پیشگیری از بارداری محبوس، ون کلیک آلیسون، اعلام نماید.
اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری
در دورهٔ سخنرانی‌های سال ۱۹۱۶، سنگر به ترویج درمانگاه‌های پیشگیری از بارداری بر مبنای شیوهٔ هلندی پرداخت که پیش‌تر و در طول مسافرتِ سال ۱۹۱۴ به اروپا آن‌ها را دیده‌بود. با وجود آن که وی مشوقِ بسیاری از جوامع محلی در زمینهٔ افتتاح یک سازمان پیشگیری از بارداری شده‌بود، اما هیچ درمانگاهی تأسیس نشد. به همین دلیل او تصمیم گرفت که یک درمانگاه پیشگیری از بارداری را در نیویورک و با هدف ارائه خدمات رایگان پیشگیری از بارداری تأسیس نماید. قانون ایالت نیویورک، توزیع ابزار و حتی اطلاعات مربوط به پیشگیری از بارداری را ممنوع کرده‌بود. اما سنگر امیدوار بود بتواند با کمک بخش‌هایی از قانون که اجازهٔ تجویز پیشگیری از بارداری را به پزشک در جهت جلوگیری از بیماری‌ها می‌داد، برای پیش‌بردن اهداف خود استفاده نماید. در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۶ وی یک درمانگاه در براونزویل بروکلین افتتاح نمود که با بیش از ۱۰۰ مراجعه‌کنندهٔ زن در اولین روز افتتاحش یک موفقیت زودهنگام را به دست آورد. چند روز پس از بازگشایی این درمانگاه، یک پلیس مخفی زن با خرید یک کلاهک دهانهٔ رحم در درمانگاهش، وی را بازداشت کرد. با مقاومت از همراهی با پلیس، سنگر و یکی از همکارانش به بیرون از درمانگاه کشانده شدند. درمانگاه تعطیل شد و دیگر هیچ درمانگاه دیگری تا سال ۱۹۲۳ در ایالات متحده باز نشد. دادگاه محاکمهٔ سنگر در ژانویهٔ ۱۹۱۷ آغاز گردید. گروه بزرگی از زنان ثروتمند و بانفوذ با هدف تشکیل گروهی به نام «کمیتهٔ صد نفره» که جنبشی پیشرو بود، در کنار یکدیگر جمع شدند تا برای سنگر و ان‌بی‌سی‌ال کمک مالی جمع‌آوری نمایند. این کمیته همچنین شروع به انتشار ماهانهٔ برث کنترل ریویو و تأسیس شبکه‌ای از ارتباطات با سیاستمداران قدرتمند، کنشگران و چهره‌های مطبوعاتی نمود. با وجود حمایت‌های بسیار، سنگر محکوم شد و قاضی یک حکم ملایم را پیشنهاد داد، مشروط به اینکه سنگر اقدام به شکستن دوبارهٔ قانون ننماید. اما سنگر پاسخ داد که «من نمی‌توانم به قانون، به گونه‌ای که امروز وجود دارد، احترام بگذارم.» او حکم خود را با سپری‌کردن ۳۰ روز در زندان گذراند.
دیگر کنشگران نیز جهت پیشبرد جنبش فعالیت می‌کردند. اما گلدمن در ۱۹۱۶ به دلیل پخش و توزیع اطلاعات دربارهٔ پیشگیری از بارداری بازداشت شد. آبراهام جکوبی نیز تلاش‌های ناموفقی انجام داد تا جامعهٔ پزشکی نیویورک را متقاعد نماید که قانون را تغییر داده و به پزشکان اجازه دهد تا به توزیع اطلاعات دربارهٔ پیشگیری از بارداری بپردازند.
پذیرش و مقبولیت (۱۹۱۷–۱۹۲۳)
تبلیغاتی که از محاکمهٔ سنگر به وجود آمد، اشتیاق زیادی را ایجاد کرد به‌طوری‌که به موجب آن، تا پایان سال ۱۹۱۷ میلادی، بیش از ۳۰ سازمان پیشگیری از بارداری در ایالات متحده وجود داشت. سنگر همواره نسبت به روابط عمومی هوشیار بود و از علنی بودن محاکمهٔ خود برای پیشبرد دلایل و اهداف خود استفاده می‌کرد. پس از محاکمه، او به‌عنوان شاخص‌ترین و قابل‌رؤیت‌ترین رهبر جنبش ظاهر شد. دیگر رهبران ازجمله ویلیام جی رابینسون ، مری دنت و بلانش ایمز ایمز نمی‌توانستند با کاریزما، جذبه و شوری که او به پا کرده‌بود رقابت کنند.
جنبش پیشگیری از بارداری از یک جنبش رادیکال با ریشهٔ طبقهٔ کارگر، به کمپینی ارتقا یافته‌بود که توسط اجتماع زنان و لیبرال‌ها حمایت می‌شد. سنگر به اتفاق همکاران و طرفدارانش از شعارهای رادیکال کاستند و به‌جای آن بر روی مزایای اجتماعی–اقتصادی پیشگیری از بارداری تأکید بیشتری ورزیدند، سیاستی که موجب افزایش مقبولیت جنبش میان عامهٔ آمریکاییان شد. پوشش رسانه‌ای بیشتری شکل گرفت و چندین فیلم صامت در سال‌های ۱۹۱۰ با موضوع پیشگیری از بارداری — ازجمله فیلم پیشگیری از بارداری، ساختهٔ سنگر که وی نقش خود را در آن بازی می‌کند — تولید شد.
اما مخالفت با پیشگیری از بارداری همچنان به قوت خود باقی ماند. قوهٔ مقننهٔ ایالتی از قانونی کردن پیشگیری از بارداری و توزیع اطلاعات مربوط به جلوگیری از بارداری خودداری کرد. رهبران دینی سخنرانی کردند و زنانی را که «راحتی و مد» را بر مادر بودن ترجیح می‌دادند، مورد حمله و سرزنش قرار دادند. طرفداران ایدهٔ به‌نژادی نیز نگران آن بودند که پیشگیری از بارداری، موجب افزایش تفاوت تعداد تولد آمریکایان «سفیدپوست قدیمی» با مهاجران و «رنگین‌پوست‌ها» شود.
سنگر شرکت انتشارات زن نیویورک را در سال ۱۹۱۸ پایه‌گذاری نمود. با نظارت وی این شرکت انتشار برث کنترل ریویو را بر عهده گرفت.کیتی ماریون ، کنشگر بریتانیایی سافراجت ، به دلیل ایستادن در خیابان‌های نیویورک و فروش ماهنامهٔ برث کنترل ریویو ، و فروختن آن به ارزش ۲۰ سنت برای هر نسخه، با تهدیدات زیادی ازجمله تهدید به مرگ، طعنه، آب دهان انداختن، آزار فیزیکی و همین‌طور آزار و اذیت توسط پلیس مواجه شد. در طول مدت زمان ۱۰ سال، او ۹ مرتبه به دلیل طرفداری از پیشگیری از بارداری بازداشت شد.
پیروزی قانونی
سنگر درخواست تجدید نظری را برای محکومیتش در سال ۱۹۱۷ ارائه نمود و در سال ۱۹۱۸ موفق به کسب پیروزی نسبی مورد مختلف برمبنای تصمیمی متفق‌القول و هماهنگ توسط دادگاه تجدیدنظر نیویورک شد که به دست قاضی فردریک ای.کرین نوشته شد. دادگاه محکومیت وی را تأیید نمود اما در عین حال عنوان کرد که در صورت تجویز پزشکان، اجازه پیشگیری از بارداری را صادر خواهد نمود. این تصمیم تنها مربوط به منطقهٔ نیویورک بود، جایی که درهای خود را برای تأسیس درمانگاه پیشگیری از بارداری تحت نظارت پزشک باز کرده‌بود. اما سنگر بلافاصله از این فرصت استفاده نکرد و با گمان اینکه حرفهٔ پزشکی در این امر پیشتاز خواهد بود، تمرکز خود را بر روی نوشتن و تدریس و سخنرانی گذاشت.
جنگ جهانی اول و کاندوم
جنبش پیشگیری از بارداری، در نتیجهٔ بحرانی که برای ارتش ایالات متحده در رابطه با ابتلای گستردهٔ سربازان آمریکایی به بیماری‌های سیفلیس و سوزاک در دوران جنگ جهانی اول به وجود آمد، موفقیت غیرمنتظره‌ای را به دست آورد. ارتش متعهد شد کارزارِ آموزشی گسترده‌ای با تأکید بر پرهیز جنسی تشکیل داده و جهت پیشگیری از بارداری، راهنمایی‌های لازم را ارائه نماید. البته ارتش تحت فشارِ طرفدارانِ جنبش پاکی، از توزیع یا حتی تأیید کاندوم خودداری کرد، و بدین شکل به تنها ارتش حاضر در جنگ جهانی اول مبدل شد که برای نیروهایش کاندوم عرضه نکرد. زمانی که سربازان ایالات متحده در اروپا حضور داشتند، دسترسی به کاندوم‌های لاستیکی به آسانی فراهم بود و هنگامی که به آمریکا بازگشتند، به استفاده از کاندوم به عنوان روش ترجیحی خود برای پیشگیری از بارداری ادامه دادند.
جنبش ضد بیماری‌های مقاربتیِ ارتش، یک نقطهٔ عطف بود. این نخستین مرتبه‌ای بود که یک سازمان دولتی درگیر بحثی عمومی و ادامه‌دار دربارهٔ مسایل جنسی شده‌بود. این گفتمان عمومی دولتی، آمیزش جنسی را از موضوعی مخفی به یک موضوع قانونی پژوهش علمی تغییر داد، و پیشگیری از بارداری را از موضوعی اخلاقی به مسئلهٔ بهداشت عمومی تبدیل کرد.
تلاش‌های قانونی
در طول جنگ جهانی اول، مری دنت تلاش‌های خود را بر روی جنبش صلح متمرکز کرد؛ اما در سال ۱۹۱۸ به فعالیت‌هایش در زمینهٔ جنبش پیشگیری از بارداری بازگشت. او به رهبری خود، در سازمان ملی پیشگیری از بارداری، ادامه داد و با شرکت انتشارات زن نیویورک متعلق به سنگر هم همکاری کرد. در سال ۱۹۱۹ دنت رساله‌ای آموزشی به نام سکس ساید آو لایف (یا جنبهٔ جنسی زندگی) را به‌طور گسترده منتشر کرد. این جزوه به سکس، به‌عنوان یک امر طبیعی و لذت‌بخش می‌پرداخت. با این حال در همان سال دنت خسته از کمبود همیشگی منابع مالی در سازمان ملی پیشگیری از بارداری ، از این شرکت جدا شد و سازمان والنتری پرنتهود لیگ را تشکیل داد. دنت و سنگر هر دو تغییراتی قانونی را جهت پیشگیری از بارداری پیشنهاد دادند، اما هر یک رویکرد متفاوتی را پی گرفتند. سنگر به پیشگیری از بارداری تنها تحت نظارت پزشک معتقد بود، اما دنت برای پیشگیری از بارداری بدون محدودیت تلاش می‌کرد. سنگر که طرفدار روش دیافراگم بود، نگران آن بود که دسترسی نامحدود، منجر به تولید دیافراگم‌های نامناسب شده و به سودجویی پزشکی منتهی شود. اما دنت نگران آن بود که ملزم کردن زنان به گرفتن نسخه از پزشک، باعث شود که زنان فقیر از دریافت خدمات پیشگیری از بارداری محروم بمانند. او همچنین از بابت وجود تعداد کافی پزشکان در حوزهٔ پیشگیری از بارداری نیز نگرانی داشت. تلاش‌های قانونی هر دوی آن‌ها به شکست انجامید. بخشی از دلایل شکست به این سبب بود که بعضی از قانونگذاران فکر می‌کردند که ترس از بارداری تنها عاملی است که زنان را پاکدامن نگهداشته‌است. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ نقش رهبری سنگر در جنبش تثبیت شد؛ به دلیل این که در مجامع عمومی سخنرانی می‌کرد، و برای حذف دنت از جلسات و رخدادها قدم‌هایی برداشت.
سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا
هرچند که سنگر با انتشار ماهنامهٔ برث کنترل ریویو بین سال‌های ۱۹۲۰–۱۹۱۹ در زمینهٔ پیشگیری از بارداری فعال بود، اما در آن زمان با هیچ‌یک از دو سازمان اصلی پیشگیری از بارداری یعنی سازمان ملی پیشگیری از بارداری و سازمان فرزندپروری داوطلبانه به‌طور رسمی همکاری و وابستگی نداشت. او در سال ۱۹۲۱ متقاعد شد که برای به‌دست آوردن حمایت افراد حرفه‌ای و جامعهٔ علمی نیازمند همکاری با یک گروه رسمی است. اما به‌جای پیوستن به یکی از سازمان‌هایی که در آن زمان وجود داشت، خود تصمیم به تشکیل یک سازمان جدید گرفت. در گام نخست، او به سازماندهی اولین کنفرانس پیشگیری از بارداری آمریکا که در نوامبر ۱۹۲۱ در شهر نیویورک برگزار شد، پرداخت. در شب پایانی کنفرانس، در حالی که سنگر آماده می‌شد در تاون‌هال نیویورک که مملو از جمعیت بود سخنرانی کند، پلیس به این جلسه یورش برد و او را به دلیل رفتار اخلالگرانه بازداشت کرد. او از روی صحنه فریاد زد: «ما طبق قانون اساسی حق داریم تا این کنفراس را برگزار کنیم… بگذارید (آن‌ها) اگر می‌خواهند ما را با چماق بزنند.» او خیلی زود آزاد شد. روز بعد مشخص شد که پاتریک جوزف هیز، کاردینال اسقف‌نشین نیویورک کلیسای کاتولیک، به پلیس فشار آورده تا کنفرانس را تعطیل کنند. یورش به سیتی‌هال نقطهٔ عطفی برای جنبش بود: مخالفت‌های پزشکی و دولتی کم‌رنگ شد، و کلیسای کاتولیک به‌عنوان تنها صدای قدرتمندِ مخالف ظاهر شد. پس از پایان کنفرانس، سنگر و حامیانش سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا را تأسیس کردند.