جریان_هدایت_الهی
از نگاه منتقدان
ایلیا رام‌الله در فیلم مستند زندگی نامه خود در ارتباط با ابهام‌های موجود پیرامون شخص تنظیم‌کننده کتاب جریان هدایت الهی (پیما الهی) و مطالب حساسیت‌برانگیز در مقدمه آن می‌گوید: «''اولین سالی که آشکارا برای مردم حرف زدم حدوداً بیست و سه سالم بود. بخشی از نوارهای سخنرانی‌های سال اول را دوستانی از الاهیون روی کاغذ پیاده کردند و این تبدیل شد به اولین جلد کتاب جریان هدایت الهی. کار نهایی کتاب را یکی از دوستان انجام داد که اسم مستعارش پیما الهی بود… ارتباط ما خیلی نزدیک و صمیمانه بود. ایشان از تعدادی از دوستانی که در جلسات شرکت می‌کردند خواست که دربارهٔ بنده به عنوان معرفی مطلب بدهند. او این مطالب را جمع کرده بود و از آن یک کتاب حاصل کرد که اسم آن را والسماء و الطارق، قسم به آسمان و آنچه در شب آید، گذاشت… خلاصهٔ کوتاهی از این کتاب در ابتدای کتاب تعالیم آورده شد''. ''در آن زمان سخنرانی‌ها گاهی روزی سه چهار مرتبه انجام می‌شد و عملاً همهٔ زمان فعال روز را اشغال می‌کرد… او کتاب را چاپ کرد. البته من آخرین تغییرات یا اضافات کتاب را ندیدم. خیلی کارهای دیگری هم در آن زمان انجام می‌شد که بعضی از آن‌ها مهم‌تر از چاپ کتاب تعالیم بودند، که در جریان جزئیات آن‌ها هم قرار نمی‌گرفتم و این روال تا سال‌ها بعد و تا امروز هم ادامه دارد و به مرور بیشتر و بیشتر شده‌است. در سال‌های اخیر به دلیل حجم عظیم کارها و مسائل، بسیار کمتر از گذشته در جریان امور اجرایی یا جزئیات فعالیت‌ها قرار داشتم… بعد از چاپ، یک نسخه از کتاب تعالیم را دیدم. به نظرم مقدمهٔ آن برای مردم، تکان دهنده و شوک‌آور بود. با توضیحات اولیهٔ کتاب و کلاً چند نقطه از کتاب موافق نبودم. با او تماس گرفتم و دربارهٔ توضیحات اضافه شده به کتاب پرسیدم. او معتقد بود که کاملاً درست عمل کرده. یعنی چون مسئولیت کار با او بود پس او هم آنطور که درست می‌دانسته عمل کرده‌است. وقتی گفتم که با بعضی از قسمت‌های مقدمه موافق نیستم گفت در همان مقدمه نظر و تکذیب شما را هم از توهمات و شایعات آورده‌ام در جای جای کتاب هم موضع شما معلوم است… این روشن بود که او با حسن نیت کامل و از روی محبت و مسئولیت‌پذیری عمل کرده‌است. شاید هم در این مورد تقصیری متوجه او نباشد و به من بازگردد. شاید اگر بیشتر دقت و احتیاط می‌کردم، مسئله‌ای پیش نمی‌آمد. کتاب تعالیم به دست عده‌ای از الاهیون رسیده بود. به مدیر نشر تعالیم حق پیغام دادم که این کتاب وارد بازار نشود و در دسترسی دیگران به آن هم انقباضی عمل شود؛ و این کتاب سال‌ها وارد بازار نشد بعداً هم که وارد شد، دلایل دیگری داشت. بعد از انتشار کتاب تعالیم، حرکت بزرگ و موج دامنه‌دار و رو به گسترشی بین خوانندگان کتاب به وجود آمد. قبل از انتشار کتاب تعالیم، مرا آقای فتاح، استاد، آقا یا چیزهای مشابه صدا می‌زدند اما بعد از انتشار کتاب تعالیم، می‌گفتند آواتار، استاد اعظم، حضرت و… پیغام دادم دسترسی به کتاب تعالیم متوقف شود که همین‌طور شد. اما همین توقف و خلاء، حرص افراد را بیشتر کرد. نسخه‌های دیگری از کتاب را دیدم که به صورت کپی یا با تایپ و تنظیم مجدد درست شده بود. این کارها حتی در خارج از ایران هم انجام می‌شد. بعضی از افرادی که ساکن کشورهای خارجی بودند، با خواندن کتاب تعالیم چنان مشتاق و آماده می‌شدند که به ایران می‌آمدند و اصرار داشتند اینجا بمانند و گاهی اگر تأکید نمی‌شد برنمی‌گشتند. برای جلوگیری از این حالت خلاء، دوباره دسترسی افراد به کتاب امکان‌پذیر و این بار کتاب وارد بازار شد… گاهی می‌شنیدیم که کتاب تعالیم در فلان جا تکثیر شده. به همین دلیل بعضی دوستان ال یاسین تصمیم گرفته بودند که تجدید چاپ شود. هم از مسیر نشر تعالیم حق و هم از مسیر دیگر. کتاب تعالیم تا حدی جای جلسات سخنرانی را گرفته بود. افرادی که تاکنون در جلسه حضوری شرکت نداشتند بعد از خواندن کتاب، از نظر وضعیت مانند کسانی بودند که در جلسات حضوری، حاضر و چند جلسه را گذرانده بودند… مدتی بعد از انتشار کتاب تعالیم اولین بیانیه را دادیم. در آن بیانیه بعضی از مواضع تصریح و بنابراین به ابهامات احتمالی پاسخ داده شده بود. بسیاری از مطالب بیانیه را دوستان ال یاسین از خود کتاب تعالیم استخراج کرده بودند از جمله در ردّ توهم گرایی و توهم سازی، اینکه من خودم هستم نه کسی دیگر، اینکه رام‌الله اسم بنده نیست و معنای آن تسلیم و خدمتگزار خداوند است… و موارد دیگر. این بیانیه احتمالاً مربوط به سال ۱۳۷۸ بود، مدتی بعد از چاپ کتاب تعالیم. بیانیه تلاشی بود برای زدودن ابهامات و به قصد تنویر و روشنگری و برای جلوگیری از افکار افراطی که بعضی بر آن پافشاری می‌کردند. کارهای دیگری هم در جهت این روشنگری و تنویر انجام شد. خطوطی که در بیانیه‌ها بود در سخنرانی‌ها و در جلسات پرسش و پاسخ یا جلسات کوچکتر بارها و بارها به صراحت گفته شد. بیانیه‌های دیگری هم منتشر شد؛ و گاهی همان بیانیه‌های قبلی تجدید می‌شدند. از بعضی از ال یاسین خواستم که در این مسیر حرکت کنند؛ و قدم‌های دیگر… مسئله برای خیلی‌ها روشن شده بود اما بعضی‌ها از زیاده روی یا محبت و بعضی از سر کینه و نفرت، وارد افراط شده بودند… در حالی که واقعیت بارها و بارها بیان و تأکید شده بود. کار دیگری که برای تضعیف بعضی فضاها داشتیم کاهش جلسات بود. از روزی چند جلسه، جلسات به چند سال یک جلسه کاهش یافت. این هم نتوانست اثر تعیین‌کنندهای بگذارد بلکه اشتیاق و حرص داوطلبان بیشتر شد. طوری‌که سالن‌های معمول در تهران امکان برگزاری جلسات را نداشتند و قرار شد جلسات بزرگ که آن هم صرفاً برای داوطلبانی که از مدت‌ها پیش اعلام داوطلبی کرده بودند، اختصاص داشت، در ورزشگاه‌های بزرگ و دست آخر در ورزشگاه آزادی تهران برگزار شود که این جلسه به دلایلی مورد توافق مراجع قانونی مرتبط با موضوع نبود و بنابراین برگزار نشد… ''»