cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ویرجینیا جوفری
ویرجینیا لوئیز جوفری (Virginia Louise Giuffre) (نام تولد: رابرتس) (متولد ۹ اوت ۱۹۸۳)، مبارز آمریکایی- استرالیایی است که در راستای حمایت از حقوق قربانیان قاچاق جنسی فعالیت می‌کند. او یکی از قربانیان مهم و شناخته شده حلقه قاچاق جنسی جفری اپستین، مجرم جنسی، است. او درسال ۲۰۱۵ سازمان غیرانتفاعی «قربانیان سکوت نکنند» را در ایالات متحده آمریکا تأسیس کرد. او از تجربه‌های خود دربارهٔ قاچاق شدن توسط اپستین و گیلین مکسول با خبرنگاران آمریکایی و بریتانیایی به‌صورت مکرر مصاحبه نمود.
شهرداری دوحه
تاریخچه
بر اساس وبگاه وزارت شهرداری و برنامه‌ریزی شهری، شهرداری قطر اولین شهرداری بود که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد. بعدتر در همان سال، نام این شهرداری به «شهرداری دوحه» تغییر یافت. این کشور از سال ۲۰۱۵ به ۸ شهرداری تقسیم شده‌است که دوحه با ۹۵۶٬۴۵۷ نفر پرجمعیت‌ترین آنهاست. به عنوان بخشی از برنامه جامع ملی قطر، ۲۸ مرکز در سراسر قطر برای ارتقاء توسعه پایدار شهری و حمل و نقل عمومی تعیین شده‌است. این مراکز به عنوان قطب به مناطق اطراف خود خدمات‌رسانی می‌کنند.
ویرجینیا جوفری
جوفری در برابر اپستین و ماکسول اقدامات جنایی و مدنی را در دست گرفته‌است و از مردم برای عدالت و آگاهی مستقیماَ درخواست کرده‌است. او در سال ۲۰۱۵ از مکسول به‌خاطر بدنامی که بر او وارد کرده بود، شکایت کرد و پرونده او با تصمیم علنی نشده به نفع جوفری فیصله یافت. دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا در ۲ ژوئیه سال ۲۰۱۹ میلادی، دستور داد تا اسناد اولیه پرونده مدنی از سوی جوفری علیه مکسول را دوباره در دست گیرد. در ۹ اوت ۲۰۱۹ نخستین بسته اسناد پرونده جوفری برای مردم همگانی شد که بیشتر نمایان‌گر دست داشتن اپستین، مکسول و شماری از دوستان او در این پرونده بود. اما روز بعد، ۱۰ اوت سال ۲۰۱۹ جسد بی‌جان اپستین در سلول زندان منهتن پیدا شد.
شهرداری دوحه
جغرافیا
شهرداری دوحه در منطقه شرقی قطر قرار دارد و از جنوب به شهرداری الوکره، از غرب به شهرداری الریان، از شمال به شهرداری الضعاین، از شمال غرب به شهرداری ام صلال و از شرق به خلیج فارس محدود می‌شود.
با قرار گرفتن اکثر مراکز مسکونی، مالی و اداری قطر در این شهرداری، منطقه متروپولیتن دوحه بیش از ۸۰ درصد از ساکنان کشور را در خود جای داده‌است. مرکز دوحه، که شرقی‌ترین منطقه شهرداری است، مرکز اداری و مالی کشور و شهرداری است، که محله‌هایی مانند الدفنه و بندر غربی در آن واقع شده‌اند. علاوه بر این، این منطقه میزبان برخی زیرساخت‌های حیاتی کشور مانند شهر پزشکی حمد و فرودگاه بین‌المللی حمد است.
ویرجینیا جوفری
جوفری در مصاحبهٔ در ماه اکتبر ۲۰۱۹ میلادی با برنامه پانورما بی‌بی‌سی که در ماه دسامبر ۲۰۱۹ منتشر شد، تجربه‌های خود را از قاچاق جنسی توسط اپستین برای اندرو، شاهزاده بریتانیا توضیح داد. او در این برنامه اصرار کرد که «من از مردم انگلستان می‌خواهم در کنار من بایستند و برای مبارزه علیه این پدیده به من کمک کنند و این مسئله را نپذیرند».
شهرداری دوحه
جغرافیا
به گفته وزارت شهرداری و محیط زیست، این شهرداری پنج فرورفتگی، یک وادی، سه دشت، هفت تپه، دو سبخا، چهار دماغه و دو خلیج دارد. همچنین چهار جزیره (به غیر از مروارید) در نزدیکی ساحل شرقی قرار دارند.
ویرجینیا جوفری
اوایل زندگی
ویرجینیا جوفری در ماه اوت سال ۱۹۸۳ در خانوادهٔ که مادرش اسکای و پدرش لین رابرتز نام دارند، در شهر ساکرامنتو، ایالت کالیفورنیا به دنیا آمد. وقتی‌که ویرجینیا ۴ سال سن داشت، خانواده او به لوکس‌هاتچی در ایالت پالم بیچ، فلوریدا نقل مکان کردند. جوفری یک برادر جوان دارد. همچنین گفته شده‌است که او در یک «خانواده آشفته» تربیت یافته و در سن ۷ سالگی از سوی دوست یکی از خانواده نزدیک خود مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌است.
شهرداری دوحه
تحصیلات
به عنوان پرجمعیت‌ترین شهرداری، دوحه دارای بالاترین تراکم مدارس در کشور است. اکثر مدارس این شهرداری در نزدیکی مرکز دوحه، یعنی بخش مرکز شرقی، قرار دارند. کمبود مدارس در ناحیه السد، و نیز بخش‌های شمالی و جنوبی گزارش شده‌است.
ویرجینیا جوفری
اوایل زندگی
جوفری به روزنامه میامی هرالد گفت که از «بودن در وضعیت سوءاستفاده، تا یک فراری بودن و سپس زندگی کردن در پرورش‌گاه» را تجربه کرده‌است. او قبل از این‌که توسط، ران اپینگر، قاچاقچی جنسی ۶۵ ساله، در ایالت میامی مورد آزار و اذیت قرار گیرد، در ۱۳ سالگی در جاده و خیابان‌ها زندگی می‌کرد. او همچنین حدود ۶ ماه با اپینگر زندگی کرد. اپینگر تجارت قاچاق بین‌المللی جنسی را که به دفتر مدلینگ «۱۰ کامل» معروف بود، رهبری می‌کرد. اما او توسط پلیس فدرال آمریکا (FBI) مورد حمله قرار گرفت و سپس به دلیل قاچاق افراد خارجی برای روسپی‌گری، سفر ایالتی برای روسپی‌گری و پول‌شویی متهم شد.
جوفری در سن ۱۴ سالگی با پدر خود یک‌جای شد و زندگی مشترک را آغاز کرد. پدرش به عنوان مدیر حفظ و مراقبت در عمارت مار-ئه-لاگو که متعلق به دونالد ترامپ بود، کار می‌کرد و همچنین جوفری را کمک کرد تا در آنجا کار پیدا کند.
شهرداری دوحه
حمل و نقل
متروی در حال ساخت مرکز دوحه را به نقاط مختلف شهر متصل خواهد کرد.
ویرجینیا جوفری
رابطه با اپستین (۲۰۰۰ الی ۲۰۰۲)
جوفری در تابستان ۲۰۰۰ در عمارت شخصی مار-ئه-لاگو دونالد ترامپ به عنوان مهمان‌دار کار می‌کرد و هنگامی‌که کتابی در مورد مساژ درمانی را مطالعه می‌کرد برای نخستین بار با گیسلین مکسول ملاقات کرد. مکسول که فعال اجتماعی بریتانیایی و دختر رابرت مکسول، سرمایه‌دار و فقید رسانهٔ بود، نزد جوفری آمد و به کتابی که او در حال مطالعه بود، اشاره کرد. همچنین در مورد علاقه‌مندی جوفری نسبت به مساژ سؤال کرد و برای او شغلی را پیشنهاد نمود که مساژ دهنده مسافرتی اپستین بود و برای جوفری اطمینان داد که این شغل نیاز به هیچ تجربهٔ ندارد. جوفری توضیح داد، بعد از این‌که مکسول او را به جفری اپستین معرفی کرد، هر دو به بهانه این‌که او قرار است به عنوان یک مساژ درمان‌گر مسلکی آموزش ببیند، بی‌درنگ از او خواستند خدمات جنسی ارائه کند.
در سال‌های ۲۰۰۰ الی ۲۰۰۲ جوفری با اپستین و ماکسول از نزدیک در ارتباط بود و او در اقامت‌گاه‌های اپستین در پالم بیچ و منهتن (در خانه هربرت ان. استراوس) رفت و آمد می‌کرد. علاوه بر این، او در فارم مالداری زورو اپستین در مکسیکوی جدید و جزیره خصوصی سنت جیمز کوچک نیز سفر می‌کرد. جوفری در روزنامه‌نگاری تحقیقی روزنامه میامی هرالد «انحراف عدالت» که برنده جایز شد، تجربه‌های خود را از قاچاق شدن جنسی توسط اپستین به منظور ارائه مساژ و خدمات جنسی به او و برخی از دوستان تجارت‌پیشه او در مدت دونیم سال توضیح داد.
جوفری در سال ۲۰۰۲، هنگامی‌که ۱۹ سال سن داشت به تایلند رفت و در آموزشگاه بین‌المللی مساژ در چیانگ مای شرکت کرد. مکسول تکت سفر او را به تایلند تهیه نمود و به او دستور داد تا با یک دختر مشخصِ تایلندی دیدار کند که او را به ایالات متحده آمریکا بازگرداند.
او هنگامی‌که در سال ۲۰۰۲ در آموزش‌گاه مساژ در تایلند بود، با رابرت جوفری، مربی هنرهای رزمی اهل استرالیا آشنا شد و هر دو بی‌درنگ باهم ازدواج کردند. سپس او با اپستین تماس گرفت و برایش اطلاع داد که طبق وعده دوباره به آمریکا بر نمی‌گردد. همین بود که او رابطه خود را با اپستین و مکسول قطع کرد. بعد از آن جوفری و شوهرش زندگی تازهٔ را در استرالیا آغاز کردند و مدت ۵ سال را در کنار اطفال شان در این کشور سپری نمودند.
نخستین تماس از سوی مقامات
در ماه مارس سال ۲۰۰۵، هنگامی‌که جوفری با خانواده خود در استرالیا زندگی می‌کرد، اداره پلیس پالم بیچ تحقیقات دربارهٔ اپستین را پس از آن آغاز کرد که یک دختر ۱۴ ساله و والدین‌اش دربارهٔ رفتار جنسی او به پلیس شکایت کردند. این دختر در توضیحات خود بیان داشت که او توسط یک هم‌کلاسی زن از دبیرستان عالی استخدام شد تا در بدل پول اپستین را در منزلش مساژ دهد که سرانجام اپستین بر او تجاوز جنسی کرد. در اکتبر ۲۰۰۵، پلیس به فهرستی از دخترانی دست پیدا کرد که ادعای مشابهی دربارهٔ سوءاستفاده جنسی توسط اپستین داشتند، ادعای که کارگران اپستین نیز آن را تأیید کردند. پس از آن، پلیس عمارت و ساختمان پالم بیچ اپستین را بازرسی نمود.
کارآگاهان پلیس اذعان داشتند که همه مدعیان، پروندهٔ مشابهی را توضیح دادند که در آن اپستین نخست از آن‌ها می‌خواست او را مساژ دهند، اما در جریان مساژ دادن بر آن‌ها تجاوز جنسی می‌کرد. پلیس در جریان بازرسی‌اش، شماره‌های تلفن دختران را از زباله‌دانی منزل او پیدا کرد که یکی از دختران از سوی دستیار اپستین در جریان بازجویی پلیس به منزل اپستین فراخوانده شد.
جوفری به روزنامه میامی هرالد توضیح داد که او در سال ۲۰۰۷ در جریان ۳ روز چندین تماس تلفنی دریافت کرد؛ نخستین تماس از مکسول بود، روز بعد اپستین تماس گرفت و هر دو از او پرسیدند که آیا با مقامات حکومتی سخن گفته‌است. اما سومین تماس از سوی مأمور اف‌بی‌آی (FBI) بود که او در این تماس گفت، جوفری در جریان نخستین پرونده جنایی به عنوان قربانی شناخته شده‌است. او از صحبت طولانی با مأمور اف‌بی‌آی خودداری کرد تا این‌که شش ماه بعد از تماس تلفنی، پلیس به‌صورت حضوری نزد او آمد، این بار اما پلیس فدرال استرالیا به سراغ اش رسید.
تصاویر، اسناد ثبت شده و شاهدان، بخش‌های زیادی اظهارات جوفری دربارهٔ زمان او با اپستین را تأیید می‌کند. هرچند شک و تردیدی وجود ندارد که جوفری با اپستین در ارتباط بوده و برخی ناسازگاری‌ها در اظهارات او به چشم می‌خورد.
پوشش رسانه‌ها و افشاء سازی
جوفری در برنامه ویژه دیتلاینِ ان‌بی‌سی (Dateline NBC) همراه با ساوانا گوتری، افتضاح و رسوایی اپستین را در کنار قربانیانِ همچون؛ انوشکا دی جئورجیو، راچل بیناویدس، جنیفر اراوز، مارجکه چارتونی و چاونته داویس مورد بحث قرار دادند. این برنامه تحت نام «محاسبه» در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۹ میلادی منتشر شد.
جوفری همچنین در برنامه تحقیقاتی ۶۰ دقیقه استرالیا مصاحبه نمود که این برنامه در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۹ پخش شد. او در این برنامه تجارب دشوار خود را از قاچاق شدن توسط اپستین و مکسول برای ارائه خدمات جنسی سه مرتبهٔ به شاهزاده اندرو در سال ۲۰۰۱ توضیح داد؛ بار نخست آن در محل اقامت بلگراویای مکسول در لندن، بار دوم در خانه مسکونی اپستین در نیویورک و سومی یا آخری آن در سنت جیمز کوچک (که چندین دختر و شاهزاده حضور داشتند) اتفاق افتاد.
جوفری در اکتبر ۲۰۱۹ با تلویزیون بی‌بی‌سی نیز مصاحبه کرد و در برنامه ویژه پانورما (سراسرنما) تحت عنوان «رسوایی شاهزاده و اپستین» تجربه خود را در رابطه به قاچاق شدن توسط اپستن برای ارائه خدمات جنسی به شاهزاده اندرو، شرح داد که در ۲ دسامبر ۲۰۱۹ نشر شد. او در این برنامه اصرار کرد که «من از مردم انگلستان می‌خواهم در کنار من ایستاد شوند و برای مبارزه علیه این پدیده به من کمک کنند و این مسئله را نپذیرند».
ایمیلی مایتلیس، خبرنگار بی‌بی‌سی مصاحبهٔ را با شاهزاده اندرو در برنامه نیوزنایت انجام داد. شاهزداده دربارهٔ اتهامات جوفری و رابطه دوستی او با اپستین صحبت کرد که این برنامه در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۹ نشر شد. واکنش مردم دربارهٔ رفتار شاهزاده در جریان مصاحبه تند بود و او با مخالفت مردم مواجه شد. این مخالفت توأم با درخواست عمومی جوفری باعث شد تا دیدگاه مردم انگلستان در زمینه جداً تغییر کند. پس از آن، شاهزاده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۹ از مقام سلطنتی خود استعفاء داد. باوجود وعده‌های شاهزاده برای همکاری با مقامات، سارنوال جفری برمن در ماه ژانویه ۲۰۲۰ اظهار داشت که شاهزاده اندرو پس از درخواست اِف‌بی‌آی و محکمه ناحیه جنوبی نیویورک برای مصاحبه با او به مثابه بخشی از استعلام اپستین، شاهزاده «هیچ همکاری» ارائه نکرد.
جوفری در کنار ماریا فارمر در سریال چهار قسمتی نت‌فلکس تحت نام «جفری اپستین: ثروت‌مند پلید» که در ماه می ۲۰۲۰ نشر شد، نقش بازی کرد. این سریال به کارگردانی لیزا برایانت و براساس کتاب قبلی به همین نام توسط جیمز پترسون تهیه شده بود.
جوفری و سایر بازماندگان حلقه قاچاق جنسی اپستین در یک مستند چهار قسمتی «نجات از جفری اپستین» نقش بازی کردند که در ۹ اوت ۲۰۲۰ در چینل تلویزیونی لایف‌تایم (Lifetime) به نشر رسید.
زندگی شخصی
جوفری پس از این‌که در سال ۲۰۰۲ با رابرت ازدواج کرد، مدت ۱۱ سال در دره گلنینگ، در حومه ساحل مرکزی نیو ساوت ولز، استرالیا زندگی کرد. خانواده او سپس در سال ۲۰۱۳ به ایالات متحده آمریکا بازگشت و چندین سال در آنجا اقامت گزید؛ ابتدا در فلوریدا و سپس در کلورادو الی سال ۲۰۱۵ زندگی کرد. در سال ۲۰۱۹ گزارش شد که جوفری همراه رابرت، همسرش و سه فرزندش؛ دو پسر و یک دختر در شهر کنز استرالیا زندگی می‌کند. او در سال ۲۰۲۰ همراه با خانواده به اوشن ریف، حومهٔ شهر پرت، استرالیای غربی نقل مکان کرد.
آرلاف
آرلاف (به آلمانی: Arloff) یک روستا در آلمان است که در باد مونستررایفل واقع شده‌است. آرلاف ۹٫۹۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سد زایلودو
سد زایلودو (به لاتین: Xiluodu Dam) یک سد قوسی و نیروگاه برقابی در چین است که در Baitieba Township واقع شده‌است.
سکوبلوو (استان لووچ)
سکوبلوو یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان لووچ واقع شده‌است.
گئوجیلمی گئومگوان گایا
گئوجیلمی گئومگوان گایا (درگذشته ۳۴۶)، چهارمین پادشاه گئومگوان گایا، یک ایالت گایا از تاریخ کره، پس از پدرش ماپوم بود. او پسر ماپوم گئومگوان گایا و همسرش ملکه هوگو بود. پادشاه گئوجیلمی با ملکه آجی که نوهٔ یکی از مقامات بلندپایه (آگان) به نام آگونگ بود ازدواج کرد. ملکه آجی و پادشاه گئوجیلمی صاحب فرزندشان ایپوم شدند که پنجمین پادشاه گئومگوان گایا و وارث پدرش شد.
آندره کایات
آندره کایات (André Cayatte؛ February 3, 1909 – 1909:2:3, February 6, 1989) نویسنده، روزنامه‌نگار و کارگردان اهل فرانسه بود.
خور انگار (منطقه)
خور انگار یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است.
ایسیپوم گئومگوان گایا
ایسیپوم گئومگوان گایا (متوفای ۴۰۷) پنجمین فرمانروای گئومگوان گایا، شهرستان-ایالت حاکم بر کنفدراسیون گایا در کرهٔ تاریخی بود. او پسر پادشاه گئوجیلمی و همسرش ملکه آجی بود. او با ملکه جئونگسین ازدواج کرد. آنها صاحب فرزندی به‌نام جواجی شدند که ششمین پادشاه گئومگوان گایا شد.
ساهارفو
ساهارفو (به لاتین: Saharefo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در Manakara واقع شده‌است. ساهارفو ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سد زایلینکسا
سد زایلینکسا (به لاتین: Xilinxa Dam) یک سد در آفریقای جنوبی است که در Idutywa, Eastern Cape واقع شده‌است.
لشنیتسا (استان لووچ)
لشنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان لووچ واقع شده‌است.
دولت سوم نیکول پاشینیان
دولت اول نیکول پاشینیان هیئت حاکمه ارمنستان از تاریخ ۲۰۲۱ تا کنون می‌باشد. نیکول پاشینیان توسط مجلس ملی جمهوری ارمنستان انتخاب شد و در تاریخ نخست‌وزیر توسط رئیس‌جمهور آرمن سارگسیان منصوب شد. کابینه شامل ۱۲ وزارتخانه و ۱۱ سازمان وابسته بود.
محمد جیلا
محمد جیلا (Mohamed Djila؛ زادهٔ) بازیکن فوتبال اهل مالی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ است.
استیشن کازینوس
استیشن کازینوس (Station Casinos) شرکت مهمان‌یاری آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۶ توسط فرانک فرتیتا تأسیس شد.
پنجن کسانه
پنجن کسانه (به انگلیسی: Panjan Kissana) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه گجرات واقع شده‌است.
دالابیگگی
دالابیگگی (به لاتین: Dalabyggð) یک منطقهٔ مسکونی در ایسلند است که در وستورلاند واقع شده‌است. دالابیگگی ۲٬۴۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶۷۳ نفر جمعیت دارد.
تام کلنسی گوست ریکان اشباح
تام کلنسی گوست ریکان اشباح یک بازی ویدئویی چندنفره تیراندازی سوم شخص است که در سال ۲۰۱۴ به صورت یک بازی رایگان برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد. این بازی بخشی از سری بازی‌های تام کلنسی گوست ریکان است. در ۲۵ اوت ۲۰۱۶، یوبی سافت اعلام کرد که سرورهای بازی را در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۶ به دلیل "کاهش کاربران خاموش می‌کند ".
سد زایهوک
سد زایهوک (به لاتین: Zaaihoek Dam) یک سد وزنی در آفریقای جنوبی است که در Kwazulu-Natal, South Africa واقع شده‌است.
گلوژنه (استان لووچ)
گلوژنه یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان تتون، بلغارستان واقع شده‌است.
ساهالانونا
ساهالانونا (به لاتین: Sahalanona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ایکونگو واقع شده‌است. ساهالانونا ۱۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تکامل اجتماعی-فرهنگی
تکامل اجتماعی-فرهنگی ، «تکامل‌گرایی اجتماعی فرهنگی» یا «تکامل فرهنگی» نظریه‌های اجتماعی و فرهنگی هستند که چگونگی تغییر جوامع و فرهنگ را در طول زمان توصیف می‌کنند. در حالی که «توسعه اجتماعی - فرهنگی» فرآیندهایی را دنبال می‌کند که تمایل به افزایش پیچیدگی یک جامعه یا فرهنگ دارند، تکامل اجتماعی - فرهنگی فرآیندی را در نظر می‌گیرد که می‌تواند منجر به کاهش پیچیدگی ( انحطاط) شود یا می‌تواند تنوع یا تکثر را بدون هیچ تغییر ظاهراً مهمی در پیچیدگی ایجاد کند. (کلادوژنز). تکامل اجتماعی - فرهنگی «فرآیندی است که توسط آن سازماندهی مجدد ساختاری در طول زمان تحت تأثیر قرار می‌گیرد و در نهایت شکل یا ساختاری را تولید می‌کند که از نظر کیفی از شکل اجدادی متفاوت است».
بیشتر رویکردهای سده نوزدهم و برخی از سده بیستم به فرهنگ اجتماعی با این استدلال که جوامع مختلف به مراحل مختلف توسعه اجتماعی رسیده‌اند، مدل‌هایی برای تکامل انسان به‌طور کلی ارائه می‌کردند. جامع‌ترین تلاش برای توسعه یک نظریه کلی تکامل اجتماعی با تمرکز بر توسعه نظام‌های اجتماعی فرهنگی، کار تالکوت پارسونز (۱۹۰۲–۱۹۷۹)، در مقیاسی عمل کرد که شامل نظریه تاریخ جهان بود. تلاش دیگری، در مقیاس کمتر سیستماتیک، از دهه ۱۹۷۰ با رویکرد نظریه نظام‌های جهانی امانوئل والرشتاین (۱۹۳۰–۲۰۱۹) و پیروانش آغاز شد.
رویکردهای جدیدتر بر تغییرات خاص جوامع فردی تمرکز می‌کنند و این ایده را رد می‌کنند که فرهنگ‌ها اساساً بر اساس میزان پیشرفت هر یک از آنها در مقیاس خطی فرضی پیشرفت اجتماعی متفاوت است. اکثر باستان‌شناسان و انسان‌شاسان فرهنگی مدرن در چارچوب‌های نئوتکامل‌گرایی، زیست‌جامعه‌شناسی و نظریه مدرن‌سازی کار می‌کنند.
مقدمه
نظریه‌های خاص تکامل اجتماعی یا فرهنگی اغلب سعی می‌کنند تفاوت‌های بین همسنگی جوامع را با این بیان توضیح دهند که جوامع مختلف به مراحل مختلف توسعه رسیده‌اند. اگرچه چنین نظریه‌هایی معمولاً مدل‌هایی را برای درک رابطه بین فناوری، ساختار اجتماعی یا ارزش‌های یک جامعه ارائه می‌دهند ولی از نظر میزان توصیف مکانیسم‌های خاص تنوع و تغییر متفاوت هستند.
در حالی که تاریخ تفکر تکاملی در رابطه با انسان را می‌توان حداقل با ارسطو و دیگر فیلسوفان یونانی ردیابی کرد ولی نظریه‌های تکامل اجتماعی - فرهنگی اولیه ایده‌های اگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷)، هربرت اسپنسر (۱۸۲۰–۱۹۰۳) و لوئیس هنری مورگان (۱۸۱۸–۱۸۸۱) و به‌طور همزمان ولی مستقل از آنها با آثار چارلز داروین (۱۲ فوریه ۱۸۰۹–۱۹ آوریل ۱۸۸۲) توسعه یافتند و از اواخر سده نوزدهم تا پایان جنگ جهانی اول محبوب بودند. این نظریه‌های سده نوزدهم فرگشت تک‌خطی مدعی بودند جوامع در حالت ابتدایی شروع و به تدریج در طول زمان متمدنتر می‌شوند. آنها فرهنگ و فناوری تمدن غرب را با پیشرفت یکی می‌دانستند. برخی از اشکال نظریه‌های تکامل اجتماعی - فرهنگی اولیه (عمدتاً نظریه‌های تک خطی) به نظریه‌های بسیار مورد انتقادی همانند داروینیسم اجتماعی و نژادپرستی علمی منجر شده‌اند که گاهی در گذشته توسط قدرت‌های امپراتوری اروپایی برای توجیه سیاست‌های موجود استعمار و برده‌داری و سیاست‌های جدید مانند اصلاح نژادی بهره‌برداری شده‌اند.
هدف بیشتر رویکردهای سده ۱۹ و برخی از سده ۲۰ ارائه مدل‌هایی برای تکامل نوع بشر به عنوان یک موجودیت واحد بود. با این حال، بیشتر رویکردهای سده بیستم، مانند فرگشت چندخطی بر تغییرات خاص جوامع فردی متمرکز بودند. علاوه بر این، آنها تغییر جهت را رد کردند (به عنوان مثال فرگشت هدفمند، پایان‌شناسی یا تغییر پیشرونده). بیشتر باستان‌شناسان در چارچوب تکامل چندخطی کار می‌کنند. سایر رویکردهای معاصر به تغییرات اجتماعی عبارتند از: نئوتکامل‌گرایی، زیست‌جامعه‌شناسی، نظریه وراثت دوگانه، نظریه مدرنیزاسیون و نظریه فراصنعتی.
ریچارد داوکینز در کتاب مهم خود ژن خودخواه در سال ۱۹۷۶ نوشت: ''نمونه‌هایی از تکامل فرهنگی در پرندگان و میمون‌ها وجود دارد ولی ... این گونهٔ خود ما است که واقعاً نشان می‌دهد تکامل فرهنگی چه کاری می‌تواند انجام دهد.
نظریه مرحله‌ای
مفاهیم فلسفی پیشرفت، مانند مفاهیم هگل نیز در این دوره توسعه یافت. در فرانسه، نویسندگانی مانند کلود آدرین هلوسیوس (۱۷۱۵–۱۷۷۱) و سایر حوزه‌های فلسفه تحت تأثیر سنت اسکاتلندی قرار گرفتند. متفکران بعدی مانند کلود هانری سن سیمون (۱۷۶۰–۱۸۲۵) این ایده‌ها را توسعه دادند. اگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷) به ویژه دیدگاهی منسجم از پیشرفت اجتماعی و رشته جدیدی برای مطالعه آن ارائه کرد: جامعه‌شناسی.
این تحولات در بستری از فرآیندهای گسترده‌تر اتفاق افتاد:
اولین فرایند، استعمارگرایی بود. اگرچه قدرت‌های امپریالیستی بیشتر اختلاف نظرها با اتباع استعماری خود را از طریق زور حل کردند ولی افزایش آگاهی مردم غیرغربی پرسش‌های جدیدی را در مورد ماهیت جامعه و فرهنگ برای دانشمندان اروپایی ایجاد کرد. به‌طور مشابه، استعمار مؤثر در مدیریت به درجاتی از درک فرهنگ‌های دیگر نیاز داشت. نظریه‌های نوظهور تکامل اجتماعی - فرهنگی به اروپایی‌ها اجازه داد تا دانش جدید خود را به گونه‌ای سازماندهی کنند که تسلط روزافزون سیاسی و اقتصادی آنها بر دیگران را منعکس و توجیه کند: چنین نظام‌هایی افراد مستعمره شده را کمتر تکامل یافته و افراد مستعمره کننده را تکامل یافته‌تر می‌دیدند. تمدن مدرن (که به عنوان تمدن غرب شناخته می‌شود) نتیجه پیشرفت مداوم از حالت بربریت ظاهر شد و این تصور مشترک بسیاری از متفکران عصر روشنگری از جمله ولتر (۱۶۹۴–۱۷۷۸) بود.
دومین فرایند، انقلاب صنعتی و ظهور نظام سرمایه‌داری بود که در مجموع انقلاب‌های مستمر در ابزار تولید را مجاز و ترویج کردند. نظریه‌های نوظهور تکامل اجتماعی - فرهنگی بیانمگر این باور بودند: تغییراتی که در اروپا توسط انقلاب صنعتی و سرمایه‌داری به وجود آمد، پیشرفت بود. صنعتی شدن، همراه با تغییرات شدید سیاسی ناشی از انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که راه را برای تسلط دموکراسی هموار کرد، متفکران اروپایی را وادار کرد تا در برخی از مفروضات خود در مورد چگونگی سازماندهی جامعه تجدید نظر کنند.
سرانجام، در سده نوزدهم، سه نظریه کلاسیک اصلی تغییر اجتماعی و تاریخی پدیدار شد:
این نظریه‌ها یک عامل مشترک داشتند: همه آنها باورمند بودند تاریخ بشریت مسیر ثابت خاصی را دنبال می‌کند: به احتمال زیاد مسیر پیشرفت اجتماعی. بنابراین، هر رویداد گذشته نه تنها از نظر زمانی بلکه به‌طور علّی با رویدادهای حال و آینده مرتبط است. این نظریه‌ها فرض می‌کردند با بازآفرینی توالی آن رویدادها، جامعه‌شناسی می‌تواند «قوانین» تاریخ را کشف کند.
تکامل‌گرایی اجتماعی فرهنگی و ایده پیشرفت
در حالی که «تکامل‌گرایان اجتماعی - فرهنگی» موافق هستند که یک فرایند تکامل‌گونه منجر به پیشرفت اجتماعی می‌شود ولی «تکامل‌گرایان اجتماعی کلاسیک» نظریه‌های مختلفی را ارائه کرده‌اند که به عنوان نظریه‌های «تکامل تک‌خطی» شناخته می‌شود. تکامل‌گرایی اجتماعی - فرهنگی با دانشمندانی مانند اگوست کنت، ادوارد بارنت تایلور، لوئیس هنری مورگان، بنجامین کید، لئونارد ترلاونی هابهاوس و هربرت اسپنسر مرتبط است و نظریه غالب انسان‌شناسی اجتماعی - فرهنگی اولیه و تفسیر اجتماعی شد. مدل‌های مرحله‌ای و ایده‌های مدل‌های خطی پیشرفت نه تنها بر رویکردهای تکاملی آینده در علوم اجتماعی و علوم انسانی تأثیر زیادی گذاشت بلکه به گفتمان عمومی، پژوهشی و علمی پیرامون رشد فردگرایی و تفکر جمعیتی نیز شکل داد. تکامل‌گرایی اجتماعی - فرهنگی تلاش کرد تا تفکر اجتماعی را در امتداد خطوط علمی، با تأثیر افزوده شده از نظریه بیولوژیکی تکامل رسمی کند. اگر موجودات می‌توانستند در طول زمان بر اساس قوانین قابل تشخیص و قطعی رشد کنند، پس معقول به نظر می‌رسید که جوامع نیز بتوانند. جامعه انسانی با یک موجود زیستی مقایسه شد و معادل‌های علوم اجتماعی مفاهیمی مانند تنوع، انتخاب طبیعی و وراثت به‌عنوان عوامل مؤثر در پیشرفت جوامع معرفی شدند. ایده پیشرفت منجر به «مراحل» ثابتی شد که از طریق آن جوامع بشری پیشرفت می‌کنند که معمولاً شامل سه مرحله وحشیگری، بربریت، و تمدن می‌شود ولی گاهی بسیار بیشتر است. در آن زمان، انسان‌شناسی به‌عنوان یک رشته علمی جدید در حال ظهور بود و از دیدگاه‌های سنتی فرهنگ‌های «ابتدایی» جدا می‌شد که معمولاً مبتنی بر دیدگاه‌های دینی بود.
در سده هجدهم، برخی از نویسندگان شروع به نظریه‌پردازی در مورد تکامل انسان کردند:
در اواسط سده ۱۹، «انقلابی در ایده‌های مربوط به قدمت نوع بشر» اتفاق افتاد «که به موازات انقلاب داروینی در زیست‌شناسی بود ولی تا حدی مستقل از آن بود». به‌ویژه در زمین‌شناسی، باستان‌شناسی و انسان‌شناسی، پژوهشگران شروع به مقایسه فرهنگ‌های «ابتدایی» با جوامع گذشته کردند و سطح فناوری آنها را با فرهنگ‌های عصر حجر موازی می‌دیدند، و بنابراین از این مردمان به عنوان الگوهایی برای مراحل اولیه تکامل انسان استفاده کردند. نتیجه یک مدل تکاملی از تکامل ذهن، فرهنگ و جامعه بود که به موازات تکامل نوع بشر بود: «وحشی‌های مدرن [sic] در واقع به فسیل‌های زنده‌ای تبدیل شدند که از راهپیمایی پیشرفت به جای مانده‌اند، آثاری از دوران پارینه سنگی که هنوز تا امروز باقی مانده‌است». تکامل‌گرایی اجتماعی کلاسیک بیشترین ارتباط را با نوشته‌های سده ۱۹ اگوست کنت و هربرت اسپنسر دارد که عبارت بقای اصلح را ساخته‌است. از بسیاری جهات، نظریهٔ اسپنسر در مورد گاه‌شمار جهان با آثار ژان بتیست لامارک و اگوست کنت بیشتر از آثار دوره چارلز داروین مشترک است. اسپنسر نیز چندین سال زودتر از داروین نظریه‌های خود را توسعه و منتشر کرد. با این حال، در رابطه با نهادهای اجتماعی، مورد خوبی وجود دارد که نوشته‌های اسپنسر را می‌توان به عنوان تکامل‌گرایی اجتماعی طبقه‌بندی کرد. اگرچه او نوشت که جوامع در طول زمان پیشرفت کردند – و پیشرفت از طریق رقابت انجام شد – او تأکید کرد فرد به جای جمعیت واحد تحلیل است که تکامل می‌یابد. به عبارت دیگر، تکامل از طریق انتخاب طبیعی صورت می‌گیرد و بر پدیده‌های اجتماعی و زیستی تأثیر می‌گذارد. با این وجود، انتشار آثار داروین برای طرفداران تکامل اجتماعی - فرهنگی نعمتی بود که ایده‌های تکامل زیستی را توضیحی جذاب برای بسیاری از پرسش‌ها در مورد توسعه جامعه می‌دانستند.
هم اسپنسر و هم کنت، جامعه را نوعی ارگانیسم می‌دانند که تابع روند رشد است: از سادگی به پیچیدگی، از هرج و مرج به نظم، از عمومیت به تخصص، از انعطاف‌پذیری به سازمان. آنها توافق دارند که روند رشد اجتماعی را می‌توان به مراحل خاصی تقسیم کرد: آغاز و پایان نهایی خود را دارند و این رشد در واقع پیشرفت اجتماعی است: هر جامعه جدیدتر و پیشرفته تر بهتر است. بنابراین پیشروگرایی به یکی از ایده‌های اساسی زیربنای نظریه تکامل گرایی اجتماعی-فرهنگی تبدیل شد. با این حال، نظریه‌های اسپنسر پیچیده‌تر از یک جست‌وجو در زنجیره بزرگ وجود بودند. اسپنسر استدلال‌های خود را بر قیاسی بین تکامل جوامع و هستی‌زایی یک حیوان استوار کرد. بر این اساس، او به دنبال «اصول کلی توسعه و ساختار» یا «اصول بنیادی سازمان» بود، نه اینکه صرفاً پیشرفت بین مراحل اجتماعی را به مداخله مستقیم برخی از خدایان نیکوکار نسبت دهد. علاوه بر این، او پذیرفت که این شرایط «به مراتب کمتر خاص، بسیار قابل تغییر، بسیار بیشتر وابسته به شرایط متغیر هستند»: به‌طور خلاصه، آنها یک فرایند بیولوژیکی نامرتب هستند.
اگرچه نظریه‌های اسپنسر از برچسب «استاژیسم» فراتر رفته و از پیچیدگی زیست‌شناختی برخوردار است ولی همچنان یک جهت و اخلاق کاملاً ثابت برای توسعه طبیعی را پذیرفته‌اند. برای اسپنسر، دخالت در روند طبیعی تکامل خطرناک بود و باید به هر قیمتی از آن اجتناب کرد. چنین دیدگاه‌هایی طبیعتاً با مسایل سیاسی و اقتصادی مبرم آن زمان همراه بود. اسپنسر به وضوح فکر می‌کرد که تکامل جامعه باعث ایجاد یک سلسله مراتب نژادی با قفقازی‌ها در بالا و آفریقایی‌ها در پایین است. این تصور عمیقاً با پروژه‌های استعماری که قدرت‌های اروپایی در آن زمان دنبال می‌کردند مرتبط است و ایده برتری اروپا برای توجیه این پروژه‌ها به‌طور پدرانه به کار می‌رفت. ارنست هکل جانورشناس بانفوذ آلمانی حتی نوشت «مردان طبیعی نسبت به اروپایی‌های بسیار متمدن به مهره‌داران بالاتر نزدیک‌ترند» که شامل سلسله مراتب نژادی نیست بلکه تمدنی نیز می‌شود. به همین ترتیب، برهان تکاملی اسپنسر نظریه ای از دولت را مطرح کرد: ایده اسپنسر در مورد دولت محدود و عملکرد آزاد نیروهای بازار را خلاصه می‌کند: «تا زمانی که به‌طور خود به خودی یک خواسته عمومی برآورده نشود، اصلاً نباید برآورده شود».
این بدان معنا نیست که استاژیسم بی فایده بوده یا کاملاً با انگیزه استعمار و نژادپرستی بوده‌است. نظریه‌های استاگیست ابتدا در زمینه‌هایی مطرح شدند که معرفت‌شناسی‌های رقیب عمدتاً دیدگاه‌های ایستا از جهان بودند. از این رو، «پیشرفت» به نوعی باید از نظر مفهومی ابداع شود: این ایده که جامعه بشری مراحلی را طی خواهد کرد، یک اختراع پیروزمندانه بود. علاوه بر این، مراحل همیشه موجودیت‌های ایستا نبودند. برای مثال، در نظریه‌های بوفون، امکان پسرفت بین مراحل وجود داشت و تغییرات فیزیولوژیکی گونه‌ها به‌جای تغییر غیرقابل برگشت، به‌طور برگشت‌پذیر با محیط خود سازگار می‌شدند.
نقد و تأثیر بر نظریه‌های مدرن
اوایل سده بیستم دوره‌ای از بررسی انتقادی سیستماتیک و رد تعمیم‌های گسترده نظریه‌های تک خطی تکامل اجتماعی-فرهنگی را آغاز کرد. انسان‌شناسان فرهنگی مانند فرانتس بوئاس (۱۸۵۸–۱۹۴۲)، همراه با شاگردانش، از جمله روث بندیکت و مارگارت مید، به عنوان رهبر رد تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک توسط انسان‌شناسی در نظر گرفته می‌شوند.
در حالی که این نظریه‌ها شامل تکامل می‌شدند، به جز انتخاب گروه داروین، برای پرسش‌های اجتماعی اعمال می‌شد، نظریه‌های بررسی شده در بالا به درک دقیقی از چگونگی گسترش و کاربرد مکانیسم داروین در فرهنگ‌ها فراتر از جذابیت مبهم برای رقابت، کمک نکردند. داروینیسم و سیاست ریچی (۱۸۸۹) این روند را می‌شکند و باورمند است که «زبان و نهادهای اجتماعی انتقال تجربه را کاملاً مستقل از تداوم نژاد ممکن می‌سازند». از این رو ریچی تکامل فرهنگی را فرآیندی می‌دانست که می‌تواند مستقل از تکامل گونه‌ها و در مقیاس‌های مختلف عمل کند و زیربنای دقیقی به آن داد: او به قول خودش، «محدوده خود را» به ایده‌ها، فرهنگ‌ها و نهادها گسترش می‌داد.
تورشتاین وبلن، تقریباً در همان زمان، به بینش مشابهی رسید: انسان‌ها به محیط اجتماعی خود تکامل می‌یابند ولی محیط اجتماعی آنها نیز به نوبه خود تکامل می‌یابد. مکانیسم وبلن برای پیشرفت انسان، تکامل نیت انسان بود: وبلن انسان را «موجود عادت» می‌دانست و فکر می‌کرد که عادات از سوی کسانی که بر او تأثیر می‌گذاشتند «هضم ذهنی» است. به‌طور خلاصه، همان‌طور که هاجسون و نادسن اشاره می‌کنند، وبلن فکر می‌کند: «موسسات در حال تغییر به نوبه خود باعث انتخاب بیشتر افراد با مناسب‌ترین خلق و خو و سازگاری بیشتر خلق و خو و عادات فردی با محیط در حال تغییر از طریق تشکیل نهادهای جدید می‌شوند.» بنابراین، وبلن بسط نظریه‌های ریچی، که در آن تکامل در سطوح چندگانه عمل می‌کند، به درک پیچیده‌ای از نحوه تعامل هر سطح با سطح دیگر را نشان داد.
مشاهده کردند پیشرفت فرضی، که معمولاً با مرحله‌ای از تمدن مشابه با اروپای مدرن به پایان می‌رسد، قوم محوری است. آنها همچنین خاطرنشان کردند که نظریه فرض می‌کند که جوامع به وضوح محدود و متمایز هستند، زمانی که در واقع ویژگی‌ها و اشکال فرهنگی اغلب از مرزهای اجتماعی عبور می‌کنند و در بین بسیاری از جوامع مختلف منتشر می‌شوند. (و بنابراین یک مکانیسم مهم تغییر هستند). بوئاس در رویکرد باستان‌شناسی فرهنگی-تاریخی در تلاش برای شناسایی فرآیندهای واقعی به جای آنچه که او به عنوان مراحل نظری رشد انتقاد می‌کرد، بر کار میدانی انسان شناختی تمرکز کرد. رویکرد او تأثیر زیادی بر انسان‌شناسی آمریکا در نیمه اول سده بیستم گذاشت و بیانگر عقب‌نشینی از تعمیم سطح بالا و از «ساخت نظام» است.
بنابراین تکامل گرایی اجتماعی-فرهنگی مدرن بیشتر تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک را به دلیل مشکلات نظری مختلف رد می‌کند:
از آنجا که تکامل اجتماعی به عنوان یک نظریه علمی مطرح می‌شد، اغلب برای حمایت از شیوه‌های اجتماعی ناعادلانه و اغلب نژادپرستانه - به ویژه استعمار، برده‌داری، و شرایط اقتصادی نابرابر موجود در اروپای صنعتی استفاده می‌شد. داروینیسم اجتماعی به ویژه مورد انتقاد قرار می‌گیرد زیرا ظاهراً به برخی از فلسفه‌های مورد استفاده نازی‌ها منجر شد.
ماکس وبر، افسون‌زدگی و نظریه انتقادی
آثار عمده وبر در جامعه‌شناسی اقتصادی و جامعه‌شناسی دین به عقلانیت، سکولاریزاسیون و به اصطلاح «افسون‌زدایی» می‌پردازد که او آن را با ظهور سرمایه‌داری و مدرنیته مرتبط کرد. در جامعه‌شناسی، عقلانیت فرآیندی است که در آن تعداد فزاینده‌ای از کنش اجتماعی مبتنی بر ملاحظات کارایی غایت‌شناختی یا محاسبه است تا مبتنی بر انگیزه‌های ناشی از اخلاق، احساس، رسم، یا سنت. عقلانیت به جای ارجاع به آنچه واقعاً «عقلانی» یا «منطقی» است، به جست‌وجوی بی‌وقفه برای اهدافی اشاره دارد که ممکن است واقعاً به «زیان» یک جامعه عمل کنند. عقلانیت جنبه‌ای دوسوگرا از مدرنیته است که به‌ویژه در جامعه غربی - به‌عنوان رفتار بازار سرمایه‌داری، از مدیریت عقلانی در دولت و بوروکراسی، از گسترش علم مدرن و از گسترش فن آوری مدرن آشکار می‌شود.
اندیشه وبر در رابطه با گرایش‌های عقلانیت و سکولاریسم جامعه مدرن غربی (که گاهی به عنوان «تز وبر توصیف می‌شود) با مارکسیسم ترکیب می‌شود تا نظریه انتقادی به‌ویژه در کار متفکرانی مانند یورگن هابرماس (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۲۹) را تسهیل کند. نظریه‌پردازان انتقادی، به عنوان ضد اثبات‌گرایی، از ایده سلسله مراتب علوم یا جوامع، به ویژه از اثبات‌گرایی جامعه‌شناختی انتقاد می‌کنند که در اصل توسط اگوست کنت مطرح شد. یورگن هابرماس مفهوم عقلانیت ابزاری محض را به این معنا نقد کرده‌است که تفکر علمی به چیزی شبیه به خود ایدئولوژی تبدیل می‌شود. برای نظریه‌پردازانی مانند زیگمونت باومن (۱۹۲۵–۲۰۱۷)، عقلانیت به‌عنوان تجلی مدرنیته ممکن است نزدییک‌ترین و تأسف بارترین ارتباط را با رویدادهای هولوکاست داشته باشد.
نظریه مدرنیزاسیون
نظریه‌های مدرنیزاسیون ارتباط نزدیکی با نظریه وابستگی و نظریه توسعه دارند. در حالی که آنها در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسعه‌یافته و رایج شده‌اند، اجداد ایدئولوژیک و معرفتی آنها را می‌توان حداقل تا اوایل سده بیستم جستجو کرد. زمانی که مورخان مترقی و دانشمندان علوم اجتماعی، بر اساس ایده‌های داروینی مبنی بر اینکه ریشه‌های موفقیت اقتصادی در ایالات متحده را باید در ساختار جمعیتی آن جستجو کرد، که به عنوان یک جامعه مهاجر، از قوی‌ترین و شایسته‌ترین افراد کشورهای مبدأ خود تشکیل شده بود. شروع به ارائه اسطوره ملی سرنوشت آشکار آمریکایی-آمریکایی با استدلال تکاملی کرده بود. به‌طور صریح و ضمنی، ایالات متحده به معیار مدرنیزاسیون تبدیل شد و جوامع دیگر را می‌توان بر اساس میزان مدرنیته آن‌ها با میزان پایبندی آنها به نمونه آمریکایی-آمریکایی سنجید. نظریه‌های مدرنیزاسیون نظریه‌های پیشین تکامل اجتماعی-فرهنگی را با تجربیات عملی و تحقیقات تجربی، به‌ویژه آنهایی ترکیب می‌کنند که از دوران استعمارزدایی آمده‌اند. این نظریه بیان می‌کند:
از جمله دانشمندانی که کمک زیادی به این نظریه کردند، والت وایتمن رستو هستند که در «مراحل رشد اقتصادی: مانیفست غیرکمونیستی» (۱۹۶۰) بر جنبه نظام اقتصادی مدرنیزاسیون تمرکز می‌کند و تلاش می‌کند تا عوامل مورد نیاز برای رسیدن یک کشور به مسیر نوسازی را در مدل برخاست روستویی خود نشان دهد. دیوید آپتر بر نظام سیاسی و تاریخ دموکراسی تمرکز کرد و در مورد ارتباط بین دموکراسی، حکومت خوب و کارآمدی و نوسازی تحقیق کرد.
دیوید مک کللند در ("جامعه دستیابی"، ۱۹۶۷) با نظریه انگیزه به این موضوع از دیدگاه روان‌شناختی نزدیک شد. با این استدلال که مدرنیزاسیون نمی‌تواند اتفاق بیفتد مگر اینکه جامعه به نوآوری، موفقیت و سرمایه‌گذاری آزاد ارزش دهد. الکس اینکلز در ("مدرن شدن"، ۱۹۷۴) به‌طور مشابه مدلی از "شخصیت مدرن" ایجاد می‌کند که باید مستقل، فعال، علاقمند به سیاست‌های عمومی و مسائل فرهنگی، پذیرای تجربیات جدید، منطقی و قادر به ایجاد برنامه‌های بلندمدت برای آینده باشد. برخی از آثار یورگن هابرماس نیز با این زیر شاخه مرتبط است.
نظریه مدرنیزاسیون مورد انتقاد برخی قرار گرفته‌است مشابه آنچه که علیه تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک، به ویژه به دلیل قوم گرایی بیش از حد، یک جانبه بودن و تمرکز بر جهان غرب و فرهنگ آن وضع شده‌است.
دیدگاه‌های سیاسی
دوره جنگ سرد با رقابت بین دو ابرقدرت مشخص شد که هر دو خود را به‌عنوان پیشرفته‌ترین فرهنگ‌های روی کره زمین می‌دانستند. اتحاد جماهیر شوروی خود را به عنوان یک جامعه سوسیالیستی نشان داد که از مبارزه طبقاتی پدید آمد و مقدر بود که به وضعیت کمونیسم برسد، در حالی که جامعه‌شناسان در ایالات متحده (مانند تالکوت پارسونز) استدلال می‌کردند آزادی و شکوفایی ایالات متحده دلیلی بر سطح بالاتری از تکامل اجتماعی فرهنگی فرهنگ و جامعه آن بود. همزمان، استعمارزدایی کشورهای تازه استقلال یافته‌ای را ایجاد کرد که به دنبال توسعه‌یافتگی بیشتر بودند - الگویی از پیشرفت و صنعتی شدن که خود نوعی تکامل اجتماعی-فرهنگی بود.
دیدگاه‌های تکنولوژیکی
بسیاری استدلال می‌کنند مرحله بعدی تکامل اجتماعی - فرهنگی شامل ادغام با فناوری، به ویژه فناوری پردازش اطلاعات است. چندین انتقال عمده انباشته تکامل از طریق نوآوری‌های کلیدی در ذخیره‌سازی و تکرار اطلاعات، از جمله آران‌ای، دی‌ان‌ای، چندسلولی و همچنین زبان و فرهنگ به عنوان نظام‌های پردازش اطلاعات بین‌انسانی زندگی را متحول کرده‌اند. از این نظر می‌توان استدلال کرد زیست کره مبتنی بر کربن یک هوش مصنوعی (انسان) ایجاد کرده‌است که قادر به ایجاد فناوری است که منجر به تکاملی قابل مقایسه خواهد شد. انتقال «اطلاعات دیجیتالی به اندازه اطلاعات موجود در بیوسفر رسیده‌است. به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد، تکرار با وفاداری بالا را نشان می‌دهد، از طریق تناسب اندام دیفرانسیل تکامل می‌یابد، از طریق هوش مصنوعی (AI) بیان می‌شود و دارای امکاناتی برای نوترکیب تقریباً بی‌حدوحصر است. مانند گذارهای تکاملی قبلی، همزیستی بالقوه بین اطلاعات بیولوژیکی و دیجیتالی به نقطه حساسی خواهد رسید که این کدها می‌توانند از طریق انتخاب طبیعی رقابت کنند. متناوباً، از سوی دیگر، این ادغام می‌تواند یک ابرارگانیسم سطح بالاتر ایجاد کند که از تقسیم کار کم تعارض در انجام وظایف اطلاعاتی استفاده می‌کند. انسان در حال حاضر ادغام زیست‌شناسی و فناوری را پذیرفته‌است. ما بیشتر زمان بیداری خود را صرف ارتباط از طریق کانال‌های دیجیتالی می‌کنیم، … اکثر معاملات در بازار سهام توسط الگوریتم‌های معاملاتی خودکار انجام می‌شود و شبکه‌های الکتریکی ما در دست هوش مصنوعی است. با شروع یک ازدواج از هر سه ازدواج در آمریکا به صورت آنلاین، الگوریتم‌های دیجیتال نیز نقشی در پیوند و تولید مثل جفت انسان ایفا می‌کنند.
دیدگاه‌های انسان‌شناختی
نظریه‌های سیاسی کنونی قبیله‌گرایان جدید آگاهانه بوم‌شناسی و شیوه‌های زندگی مردم بومی را تقلید و آنها را با علوم مدرن تقویت می‌کنند. دموکراسی بوم منطقه‌ای تلاش می‌کند «گروه‌های در حال تغییر» یا قبیله‌ها را در «مرزهای کمابیش روشن» که یک جامعه از بوم‌شناسی اطراف به ارث می‌برد، به مرزهای یک ناحیه بوم‌شناختی محدود کند. پیشرفت می‌تواند با رقابت بین آنها ادامه یابد ولی نه در درون قبایل و توسط مرزهای بوم‌شناختی یا انگیزه‌های سرمایه‌داری طبیعی که محدود شده و سعی در تقلید فشار انتخاب طبیعی بر جامعه انسانی دارد تا آن را به سازگاری آگاهانه با انرژی یا مواد کمیاب وادار سازد. گایان‌ها استدلال می‌کنند جوامع برای ایفای نقش در بوم‌شناسی زیست‌کره خود به‌طور قطعی تکامل می‌یابند، در غیر این صورت در رقابت با جوامع کارآمدتری شکست خورده و از بین می‌روند که از اهرم طبیعت استفاده می‌کنند.
بنابراین، برخی به نظریه‌های تکامل اجتماعی- فرهنگی متوسل شده‌اند تا ادعا کنند بهینه‌سازی بوم‌شناسی و هماهنگی اجتماعی گروه‌های بهم پیوسته، مطلوب‌تر یا ضروری‌تر از پیشرفت به سمت «تمدن» است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ از کارشناسان در مورد شمالگان آمریکای شمالی و قلمرو نوگرمسیری مردم بومی (گزارش شده در مجله "ه‍اریرها") نشان داد که "همه آنهاً ترجیح داده‌اند در سال ۱۴۹۱، پیش از هر گونه تماس اروپایی، یک فرد معمولی دنیای جدید باشند تا یک اروپایی معمولی آن زمان. این رویکرد با اشاره به این نکته مورد انتقاد قرار گرفته‌است که نمونه‌های تاریخی متعددی از مردم بومی وجود دارد که آسیب‌های شدید زیست‌محیطی (مانند جنگل‌زدایی جزیره ایستر و انقراض ماموتها در آمریکای شمالی) و اینکه طرفداران این هدف در دام کلیشه اروپایی وحشی نجیب افتاده‌اند.
فرار از صحنه جرم
فرار از صحنه جرم به معنای عمل ترک مکانی است که در آن قانون‌شکنی انجام شده است. این عمل می‌تواند با یا بدون برنامه‌ریزی قبلی باشد و بسته به برنامه‌ریزی انجام شده، نتیجه متفاوتی خواهد داشت. صحنه جرم «مکان جرم است، مخصوصاً مکانی که شواهد قانونی با دقت جمع‌آوری شود.» این اصطلاح به هر فراری که توسط مجرمان از صحنه جرم انجام شود، اطلاق می‌گردد که ممکن است توسط شاهدان عینی یا اجرای قانون هم مشاهده بشود.
موضوع فرار از صحنه جرم در چندین شاخه حقوق کیفری مطرح بوده و در تحقیقات دانشگاهی جرم‌شناسی هم به عنوان نوعی «ایده» مطرح می‌شود.
مجرم می‌تواند با دویدن، راندن اسب، استفاده از خودروی فرار یا با همراهی یک راننده فرار از محل جرم فرار کند. اگر فرار با استفاده از وسیله موتوری صورت گیرد، هر وسیله یک صحنه جرم جدید به شمار می‌رود.
از آن‌جا که به کار گیری راننده فرار ممکن است مصداق توطئه به شمار رود و راننده ممکن است با پلیس همکاری کند، این نقش بسیار حساس بوده و معمولاً با دقت بالایی انتخاب می‌شود.
دهنیاله
دهنیاله (به انگلیسی: Dhanyala) یک روستا در پاکستان است که در ناحیه جهلم واقع شده‌است. دهنیاله ۱۴٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لشکر دوم کوهستان (ورماخت)
لشکر دوم کوهستانی یک واحد نظامی در ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم بود. این واحد در بخش شمالی جبهه شرقی در نزدیکی شمالگان مستقر بود که در سال ۱۹۴۵ و در پایان جنگ جهانی دوم از هم پاشید.
دالویکوربیگگی
دالویکوربیگگی (به لاتین: Dalvíkurbyggð) یک منطقهٔ مسکونی در ایسلند است که در نوردورلاند ایسترا واقع شده‌است. دالویکوربیگگی ۵۹۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد.
مالاک ایزوور (استان لووچ)
مالاک ایزوور یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان یابلانیتسا واقع شده‌است.
سد زنگم
سد زنگم (به لاتین: Zangmu Dam) یک سد و نیروگاه برقابی در چین است که در منطقه خودمختار تبت واقع شده‌است.
تابستانی پر از خوشبختی
تابستانی پر از خوشبختی (Hon dansade en sommar - She danced for a summer) فیلمی سوئدی به کارگردانی ارنه ماتسون است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. این فیلم اولین فیلم سوئدی بود که در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برندهٔ خرس طلایی شد. این کار همچنین در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ نامزد دریافت نخل طلایی شد. امروزه این فیلم بیشتر برای صحنه‌های برهنگی مشهور است که در زمان خودش باعث جنجال بسیار شد و همراه با تابستان با مونیکای اینگمار برگمان تصویر «رابطهٔ جنسی آزاد» سوئدی را در دنیا پراکند.
آزمایش بطری آبی
آزمایش بطری آبی یک واکنش شیمیایی اکسایش-کاهش همراه با تغییر رنگ است. محلول آبی حاوی گلوکز، سدیم هیدروکسید، متیلن بلو در یک بطری بسته حاوی مقداری هوا تهیه می‌شود. هنگام سکون محلول، به دلیل کاهش متیلن بلو توسط محلول قلیایی قند، رنگ محتویات بطری خود به خود از آبی به بی‌رنگ تبدیل می‌شود. با این حال، تکان دادن بطری باعث اکسید شدن متیلن بلو و تبدیل به شکل آبی رنگ آن می‌شود. با تکان دادن بیشتر، این چرخه تغییر رنگ را می‌توان بارها و بارها تکرار کرد. این نمایش کلاسیک می‌تواند در دوره‌های عملی به عنوان یک آزمایش در شیمی عمومی و برای مطالعه سینتیک شیمیایی و سازوکار واکنش‌های شیمیایی استفاده شود. این واکنش علاوه بر گلوکز با سایر عوامل کاهنده و علاوه بر متیلن بلو، با سایر شناساگرهای ردوکس نیز قابل انجام است.
ساهانامبوهیترا
ساهانامبوهیترا (به لاتین: Sahanambohitra) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در Manakara واقع شده‌است. ساهانامبوهیترا ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جدول رسمی موسیقی نیوزیلند
جدول رسمی موسیقی نیوزیلند یک جدول هفتگی ۴۰ تک‌آهنگ و آلبوم برتر صادر شده از ضبط موسیقی نیوزیلند (انجمن صنعت ضبط نیوزیلند سابق) است. همچنین این جدول موسیقی شامل ۲۰ آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌های هنرمند برتر و ۱۰ آلبوم گردآوری‌شده برتر است. کلیه رتبه‌بندی جدول از داده‌های فروش فیزیکی و دیجیتالی از خرده فروشان موسیقی در نیوزیلند گردآوری می‌شود.
اورشنه (استان لووچ)
اورشنه یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان یابلانیتسا واقع شده‌است.
شانکار آباجی بیسی
شانکار آباجی بیسی   (زاده  – درگذشته ) معروف به «ادیسون هند» دانشمند اهل هند بود.
بیسی اختراع‌های گوناگونی داشت و شماری از آنها را ثبت کرد. مهمترین اختراع بیسی، بیسوتایپ (گونه‌ای حروف‌چینی سربی) بود که می‌توانست ۱۲۰۰ نویسه در دقیقه تایپ کند.
آغاز زندگی
شانکار بیسی در ۲۹ آوریل ۱۸۶۷ در بمبئی در یک خانواده متعلق به فرقه چاندراسنیا کایاستا پرابو زاده شد. پدرش سردار و امین سورات بود. کنجکاویش در شش سالگی سبب شد تا چگونگی کارکرد ساعت نصب شده در یک تندیس که چشمان مجسمه را با حرکت آونگ به‌طور هماهنگ حرکت می‌داد را کشف کند. بیسی، خودآموخته‌ای بود که دانش خود را با خواندن مجله‌های علمی آمریکایی و یادگیری اطلاعات مکانیکی آنها بدست می‌آورد.
او یک باشگاه علمی در بمبئی تأسیس کرد و از اوایل دهه سوم زندگی، طراحی یک رشته از ابزارهای کوچک مکانیکی و دستگاه را شروع کرد که ساخت بطری با درهای غیرقابل دستکاری، دوچرخه برقی، و اندیکاتور ایستگاه راه‌آهن حومه بمبئی، برخی از آنها بودند. از اواخر دهه ۱۸۹۰ (میلادی) بیسی در جامعه هند شناخته شد.
زندگی در لندن
او تنها با صرف چهار ساعت وقت (از سه تا هفت صبح) برای ساخت یک دستگاه، برنده مسابقه‌ای شد که یک نشریه ویژه مخترعان بریتانیایی برای طراحی دستگاهی برای وزن کردن میوه و سبزی ترتیب داده بود. با رسیدن به این جایگاه، مقام‌های بمبئی، آرزوی بیسی را برای رفتن به لندن برآورده کردند. در هنگام ورود بیسی به لندن، او نامه‌ای از دیشا واچا، دبیر کنگره ملی هند در بمبئی را به دادابای نائوروجی رساند. نائوروجی با دیدن فهرست طولانی جوازهای حقوق انحصاری بین‌المللی بیسی، با تشکیل یک سندیکای بازرگانی موافقت کرد.
بیسی در آغاز در یک کارگاه سرد و نمناک در شمال لندن مشغول کار می‌کرد. او یک تابلوی راهنمای الکترونیک طراحی کرد که در کریستال پالاس، در لندن به نمایش گذاشته شد. بعدها این تابلو در فروشگاه‌های مرکز لندن، ولز و احتمالاً پاریس استفاده شد. بیسی همچنین اختراعات دیگری چون وسایل برقی آشپزخانه، یک تلفن، دستگاهی برای مداوی سردرد، و یک سیفون خودکار توالت بودند. مهمترین اختراع بیسی، بیسوتایپ بود. این دستگاه حروف‌چینی سربی با تایپ ۱۲۰۰ نویسه در دقیقه، انقلابی در صنعت چاپ پدیدآورد. با این دستگاه، تهیه حروف چاپی سربی با قیمت ارزان برای چاپ کتاب و روزنامه در کوتاه‌ترین زمان، ممکن شد. شیوه کار این دستگاه، سریع‌تر و کارآمدتر از روش پیشگامان صنعت چاپ آن هنگام بود.
ورشکستگی
با گسترش اختراع‌های بیسی، دادابای نائوروجی پیشنهاد یافتن سرمایه‌گذار را داد و بیسی را به دوست خود، هنری هیندمن معرفی کرد. هیندمن به بیسی، قول جمع‌آوری ۱۵۰۰۰ پوند استرلینگ را داد. با این پشتیبانی، بیسی، همه وقت خود را بر روی بهبود بیسوگراف صرف کرد و شرکت لینوتایپ (از بزرگترین شرکت‌های صنعت چاپ) به بیسی، پیشنهاد خرید بیسوتایپ را داد. اما در سال ۱۹۰۷ (میلادی) هایندمن نتوانست سرمایه لازم را فراهم کند؛ بنابراین در دسامبر ۱۹۰۸ هنگامیکه بیسی ورشکسته شده بود به بمبئی بازگشت. او هیچگاه نتوانست در عرضه بیسوتایپ به بازار موفق شود.
اواخر زندگی
بیسی در سال‌های پایانی زندگی خود به مسائل فراطبیعی علاقمند شده بود. یکی از اختراع‌های او در آن دوره، یک «ماشین تحریر روح» بود. این کارها و عدم موفقیت بیسوتایپ باعث شدند که فعالیت‌های کاری «ادیسون هند» با ابهام و شک و تردید پایان یابد و فراموش شود. او امروز نیز چهره‌ای فراموش شده‌است.
دیدگاه سیاسی
بیسی به خاطر رفت‌وآمد با پشتیبانان مالی خود دیدگاه ضد استعماری داشت. در لندن او در تظاهرات نائوروجی و هایندمن و نشست‌های آنان شرکت می‌کرد و در نیویورک از ایده‌های مهاتما گاندی دفاع می‌کرد و میزبان ناسیونالیست‌های هندی که به آمریکا سفر می‌کردند بود.
جان کوک (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۶۲)
جان کوک (John Cooke؛ زادهٔ April 25, 1962) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
حرفه
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چسترفیلد، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال ساندرلند، باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد، باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد، باشگاه فوتبال استوک‌پورت کانتی، و باشگاه فوتبال گیتزهد اشاره کرد.
کوک در مسابقات قهرمانی جوانان جهان در سال ۱۹۸۱ حضور داشت که سه بازی را انجام داد.
اقدام علیه خشونت مسلحانه
مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه (AOAV) یک مؤسسه خیریه مستقر در لندن است که تحقیقات و حمایت از بروز و تأثیر خشونت مسلحانه جهانی را انجام می‌دهد.
آیین اورتون، روزنامه‌نگار و نویسنده تحقیقی، مدیر اجرایی این سازمان است.
داده‌های تلفات درگیری
در دسامبر۲۰۲۰، داده‌های مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه در روزنامه گاردین گزارش شد که نشان می‌دهد بر اساس مطالعه بر روی آمار تلفات، احتمال کشته شدن سربازان انگلیسی ۱۲درصد بیشتر از همتایان آمریکایی خود در طول جنگ با تروریسم در عراق و افغانستان است. این تحقیق که به عنوان یک تمرین آموخته شده در نظر گرفته شده بود به این نتیجه رسید که نیروهای بریتانیا ۲۶٪بیشتر در معرض خطر کشته شدن توسط مواد منفجره دست‌ساز هستند را تأیید می‌کند.
ثبت صدمات غیرنظامی
در آوریل۲۰۲۱، موسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه توسط ایندیپندنت گزارش شد که متوجه شد سیاه‌پوستان سه برابر بیشتر از سایر گروه‌های قومی در خیابان‌های لندن کشته می‌شوند. تقریباً نیمی از قربانیان قتل در پایتخت در سال۲۰۱۹ سیاه‌پوست بودند، با وجود اینکه تنها ۱۳درصد از جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند.
در ماه مه۲۰۲۱، موسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه توسط الجزیره گزارش شد که دریافت که بین سال های۲۰۱۶ تا۲۰۲۰، ۴۰درصد از کل تلفات حملات هوایی غیرنظامی در افغانستان را کودکان تشکیل می‌دهند. مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه گزارش داده بود که از ۳۹۷۷تلفات ناشی از پنج سال، ۱۵۹۸ کودک کشته یا زخمی در حملات هوایی بودند. تلفات غیرنظامیان ناشی از حملات هوایی نیروی هوایی در افغانستان در شش ماه اول سال۲۰۲۰ نسبت به مدت مشابه در سال۲۰۱۹ سه برابر شده‌است
نظارت بر تجارت اسلحه
در آگوست۲۰۱۶، نیویورک تایمز به تحقیقات مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه در مورد اطلاعات قراردادی ۱۴ساله پنتاگون مربوط به تسلیحات ارائه شده به سربازان آمریکایی و برای شرکا و نمایندگان آنها اشاره کرد. مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه دریافت که پنتاگون بیش از ۱٫۴۵میلیون سلاح گرم به نیروهای امنیتی مختلف در افغانستان و عراق ارائه کرده‌است که شامل بیش از ۹۷۸۰۰۰تفنگ تهاجمی، ۲۶۶۰۰۰تپانچه و تقریباً ۱۱۲۰۰۰مسلسل می‌شود.
در ژانویه۲۰۲۱، گاردین به تحقیقات مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه در مورد تأیید دولت بریتانیا برای صادرات بین ژانویه۲۰۱۵ تا ژوئن۲۰۲۰ به کشورهایی که توسط وزارت تجارت بین‌الملل به‌عنوان «مشمول تحریم‌های تسلیحاتی، تحریم‌های تجاری و سایر محدودیت‌های تجاری» فهرست شده‌اند، استناد کرد. مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه دریافت که بریتانیا صادرات اقلام نظامی به ۸۰درصد از مقاصد موجود در لیست را تأیید کرده‌است. مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه همچنین دریافت که مجوزهای صادرات بریتانیا برای اسلحه‌های کوچک و مهمات به ۳۱مقصد در فهرست تحریم‌شده و محدود، از جمله تفنگ‌های تهاجمی، تپانچه، تفنگ‌های تک تیرانداز و تفنگ ساچمه‌ای تأیید شده‌است. بسیاری از آنها به مناطقی فرستاده می‌شوند که اخیراً از درگیری‌های خشونت‌آمیز یا ظلم دولتی رنج برده‌اند، از جمله کنیا، هنگ کنگ، لبنان، قرقیزستان، توگو، عمان، آذربایجان، ارمنستان و پاکستان.
دوبلین جنوبی
دوبلین جنوبی (به لاتین: South Dublin) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری ایرلند است که در لینستر واقع شده‌است. دوبلین جنوبی ۲۲۲٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۸٬۷۴۹ نفر جمعیت دارد.
خواهرخوانده
شهرهای Rathcoole، کاتوویتسه و منطقه برنت لندن خواهرخوانده‌های دوبلین جنوبی هستند.
کالا گجران
کالا گجران (به انگلیسی: Kala Gujran) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه جهلم واقع شده‌است.
داماد (فیلم ۱۹۹۰)
داماد فیلمی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی ای. کوداندارمی ردی است. در این فیلم بازیگرانی همچون هما مالینی، آنیل کاپور، مادهوری دیکشیت، انوپم کهیر، ساتیش کایشیک، شاکتی کاپور، آلوک نات، آنو کاپور ایفای نقش کرده‌اند.
غلامحسین افخم حکمت
غلامحسین افخم حکمت (۱۲۸۶–۱۳۵۵) پزشک و دولتمرد دوره پهلوی بود.
پدرش نظام‌الدین خان مشارالدوله از رجال دوران قاجار و پهلوی و عمویش سردار فاخر حکمت رئیس مجلس شورای ملی در دوران محمدرضا شاه بود. در رشته پزشکی در فرانسه تحصیل کرد و پس از بازگشت به ایران به طبابت پرداخت و با دختر عدل‌الملک دادگر رئیس مجلس شورای ملی ازدواج کرد. عدل‌الملک مغضوب رضا شاه و ناچار به ترک ایران شد.
افخم حکمت طی مدارج ترقی را با ریاست بهداری فارس آغاز کرد و تا ریاست کل آمار و ثبت احوال کشور پیش رفت. در دوران نخست‌وزیری دکتر مصدق استاندار گیلان شد. پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در دولت سپهبد زاهدی معاون وزارت کشور بود و در پی فوت سرتیپ جهانبانی وزیر کشور، مدتی این وزارت‌خانه را سرپرستی کرد. سپس از سال ۱۳۳۴ به مدت ده سال استاندار مرکزی (به مرکزیت تهران) بود.
افخم حکمت به عنوان مردی توصیف شده که گاهی شعر می‌سرود و در نقاشی سیاه‌قلم هم دستی داشت و معتاد به تریاک بود. پیش‌رفت شغلی او را مرهون عمویش می‌دانند.
وینانیتلو (ماناکارا)
وینانیتلو (به لاتین: Vinanitelo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در Manakara واقع شده‌است. وینانیتلو ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گولیام ایزوور (استان لووچ)
گولیام ایزوور یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان تتون، بلغارستان واقع شده‌است.