cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
باکالیجار کوهی
نام و نسب
نام اصلی باکالیجار احتمال به صورت «ابوکالیجار» بوده‌است. «ابو» واژه‌ای عربی است و «کالیجار» به زبان گیلکی به معنای جنگ است و با واژهٔ فارسی «کارزار» ریشه‌هایی مشترک دارد. این کلمه در زبان پهلوی به شکل «کاریچار» نگارش می‌شد. ابوکالیجار در مجموع معادل نام عربی ابوالهیجا یا ابوالحرب بود که در آن عصر زیاد استفاده می‌شد. بعضی منابع تاریخی، همچون ابن‌اسفندیار، اولیاالله آملی و بیهقی، نام این شخص را «کالنجار» ثبت کردند که ممکن است شکل یا لهجهٔ دیگری از همان عبارت «کالیجار» باشد. یوستی در مقاله‌اش «کالنجار» را نام قلعه‌ای در مولتان هندوستان معرفی می‌کند که نام دیگر آن «تلواره» بوده‌است.
باکالیجار برادرزن منوچهر زیاری و دایی انوشیروان زیاری معرفی شده‌است، که به نظر اشتباه می‌آید. با مرگ منوچهر، باکالیجار پدر ناتنی انوشیروان شد. نام پدر باکالیجار در منابع «ویهان کوهی» و «سرخاب دیلمی» ثبت شده‌است. به نظر زریاب، باید ویهان نام صحیح پدر باکالیجار بوده‌باشد و سرخاب برادر او است. چون نام «شهروبن سرخاب» به عنوان برادرزادهٔ باکالیجار آمده‌است. همچنین پسوند «کوهی» یا «قوهی» منسوب به قهستان بود ولی در اینجا به کوههای طبرستان اشاره دارد.
این احتمال هم داده شده که تبار باکالیجار به خاندان باوندیان برسد. باسورث نیز ضمن بیان این احتمال، به ارتباط نام‌های «کوهی» و «سرخاب» با باوندیان و ارتباط نزدیک این خاندان با آل زیار، اشاره کرده‌است. مفیض‌الله کبیر تبارنامه‌ای برای باکالیجار رسم کرده، که در آن وی را از نوهٔ اسپهبد شهریار بن دارا و برادر «شهروی» و «قارن» (فرماندهٔ آلپ‌ارسلان) و «فولانه» (همسر منوچهر) معرفی کرده و همچنین دختر باکالیجار را همسر مسعود غزنوی می‌داند. زریاب بنا بر گفته ظهیرالدین مرعشی می‌گوید هیچ‌کس بعد از مرگ اسپهبد شهریار از این خاندان به حکومت نرسید و همهٔ آنان در قلمرو زیاریان می‌زیستند.
بعضی کتاب‌های تاریخی باکالیجار و انوشیروان را اشتباهاً یک نفر دانستند و نام او را «باکالنجار بن منوچهر بن قابوس» ثبت کردند که این کار قطعاً غلط است.
حکومت منوچهر
منوچهر پنجمین فرمانروای دودمان آل زیار بود. او زیر چتر حمایت غزنویان قرار داشت و با سلطان محمود معاصر بود و به او باج می‌داد. در زمان امارت منوچهر باکالیجار سپهسالار او بود. منوچهر در سال ۴۲۰ یا ۴۲۱ هجری به مرگ طبیعی از دنیا رفت و پس از درگذشت او، در فاصله‌ای کوتاه سلطان محمود نیز درگذشت.
نایب السلطنه انوشیروان
پس از مرگ منوچهر در سال ۴۲۱ هجری پسرش، شرف‌المعالی انوشیروان، به حکومت موروثی دست یافت و محمود غزنوی حکومتش را تثبیت کرد و برای این کمک پانصد هزار دینار باج طلب نمود. بیشتر این دورهٔ زمانی حکومت انوشیروان مقارن با سلطنت مسعود غزنوی است، که تازه جایگزین محمود شده‌بود. در قلمرو انوشیروان به نام مسعود سکه ضرب می‌شد و خطبه می‌خواندند. آن گونه که بیهقی در کتابش آورده، در این زمان باکالیجار همهٔ کارها را انجام می‌داد و انوشیروان که در سنین نوجوانی بود، قدرتی نداشت. ابن اثیر نیز می‌گوید «ابوکالیجار بن ویهان القوهی» فرماندهٔ سپاهیان انوشیروان و ناپدری او بود.
حکومت باکالیجار
باکالیجار که موجب تثبیت قدرت انوشیروان شده‌بود، تصمیم گرفت تدریجاً او را از صحنه کار بزند و خود بر تخت نشیند. در همین ایام شرح مشاوره‌ای از سلطان مسعود با «خواجه احمد بن حسن میمندی» در کتاب بیهقی وجود دارد که در آن خواجه به سلطان پیشنهاد می‌دهد حکومت شهر ری را به باکالیجار بسپارند ولی مسعود ضمن اذعان به توانایی باکالیجار مخالفت می‌کند؛ زیرا ترس آن داشت که انوشیروان نتواند بدون حضور باکالیجار از پس کنترل طبرستان برآید.
این که باکالیجار چگونه حکومت انوشیروان را از سر راه خود برداشته و چه نقشه‌ای کشیده‌بود، معلوم نیست. بعضی مورخان گفته‌اند شاید همین مشورت خواجه میمندی به گوش او رسیده و موجب تطمیعش شده‌باشد. بعضی دیگر از ادعای قتل انوشیروان توسط باکالیجار خبر می‌دهند؛ او در سال ۴۲۳ هجری، در نامه‌ای به دربار سلطان مدعی شد که انوشیروان را با زهر کشت و از مسعود غزنوی خواست که چون از تبار مرداویج و وشمگیر فرد ذکوری نیست که بتواند بر گرگان و طبرستان حکومت یابد، فرمانروایی خودش را به رسمیت بشناسند. سلطان مسعود که مشغول جنگ با مخالفانش بود، با درخواست باکالیجار موافقت کرد و از او خواست چند نفر را برای تحویل منشور حکومت بر طبرستان به دربارش بفرستد. به نظر می‌رسد در آن هنگام باکالیجار به دروغ مدعی قتل انوشیروان شد؛ چون کمی بعد، انوشیروان بازگشت.
باسورث می‌گوید: «گرگان و دهستان با رباط مشهورش، در دفاع از ایران شمالی، در مقابل ترکمن‌های بلخان‌کوه، که از آخرین سال‌های سلطنت سلطان محمود غزنوی به مرزهای شمالی خراسان تاخت و تازهای پی در پی داشتند، کلید منطقه یا به تعبیر دیگر، ثفر (مرز) به به حساب می‌آمد.» او پس از بیان اهمیت قلمرو زیاری، در ادامهٔ مقاله چنین برداشت می‌کند که نامهٔ باکالیجار به مسعود، که در آن درخواست به رسمیت شناختن امارت خودش را داده‌بود، نه تنها برای سلطان مسعود نگران‌کننده نبود؛ بلکه دورنمای حکومتی قوی‌تر در منطقه را به او می‌داد.
هنگامی که مسعود در شهر بلخ به سر می‌برد، ابوالمحاسن (از بزرگان طبرستان) و قاضی شهر گرگان نزد او رفتند و منشور ولایت به دست بونصر مشکان نوشته شد و به باکالیجار رسید. مسعود برای پیشگیری از شورش باکالیجار، از او خواست علاوه بر پرداخت باج معین شده در گذشته، دخترش را برای همسری او، به پایتخت بفرستد. با ازدواج مسعود و دختر باکالیجار، اتحاد و نزدیکی این دو فزونی یافت. این‌که در منابع آمده که سلطان از باکالیجار خواسته «باج سابق» که تعهد کرده را هم بپردازد، معلوم می‌کند که پیشتر باکالیجار به عنوان امیر یا سپهسالار انوشیروان تعهدات مالی داشت که حال می‌بایست افزون بر آن مبلغی دیگری را هم می‌پرداخت.
در سال ۴۲۴ هجری گروهی از ترکمن‌های صحرانشین، قصد داشتند از مسیر بلخان به سمت طبرستان لشکرکشی کنند. سلطان مسعود و باکالیجار با یکدیگر همکاری کرده و در برابر این حمله مقاومت کردند: سلطان مسعود چند لشکر خود را برای مقابله گسیل داشت و از باکالیجار هم خواست مراقب حوالی خراسان باشد و بخشی از آنان را هم به دهستان فرستد تا نخواهند از راه رباط هجوم آورند.
مسعود غزنوی سال ۴۲۴ هجری، کسی را فرستاد تا دختر باکالیجار و باج طبرستان را با خود بیاورد. این قاصد در مسیر بازگشت برخی بزرگان گرگان و نیشابور و علما و رجال سیاسی را هم به همراهی خود آورد و دختر باکالیجار هم جهیزیه‌ای گرانبها با خود آورد؛ سلطان مسعود با دیدن این کاروان خلعتی به هریک از همراهان بخشید و یک خلعت هم برای باکالیجار فرستاد.
شورش باکالیجار و لشکرکشی مسعود
سلطان مسعود وقتی موفق به غلبه بر مخالفان شد، همچون پدر راه لشکرکشی به هند را پیمود و در سال ۴۲۶ هجری از هند برگشت. در این زمان با دو دشمن خارجی روبرو شد: نخست سلجوقیان بودند که در سرحدات شمالی در حال قدرت گرفتن بودند و دیگری اتحاد باکالیجار با علاالدوله کاکویه و فرهاد بن مرداویج، که در مرزهای غربی غزنویان شوریدند. تاریخ‌نویسان می‌گویند احتمالا باکالیجار چون جهیزیهٔ گرانبهایی تدارک دیده بود، انتظار داشت باج را نپردازد و علت نارضایتیش از این جهت بود.
مسعود به قصد سرکوب باکالیجار و متحدانش با سپاه خود وارد نیشابور شد. ابوالحسن عراقی، از مشاوران سلطان، پیشنهاد داد که مسعود به گرگان لشکر بکشد و در آنجا اردو بزند ولی بونصر مشکان و بعضی دیگر وزیران مخالف این نقشه بودند چون خالی ماندن خراسان از سپاه را خطرناک می‌دانستند و احتمال می‌دادند ترکمنان از این فرصت برای حمله به مرکز سلطنت استفاده کنند. ولی ابوالحسن عراقی با چهار دلیل مسعود را راضی به حمله کرد:
ابوالحسن عراقی در حال تحریک سلطان مسعود برای یورش به آمل بود و می‌گفت آن شهر یک میلیون جمعیت دارد و لااقل هر نفر می‌تواند یک دینار بپردازد، که این‌گونه یک میلیون دینار جمع‌آوری می‌شود. چنین شد که سپاهیان غزنوی مدام به پیشروی ادامه می‌دادند و باکالیجار عقب می‌نشست. باکالیجار از گرگان به استرآباد و از آنجا به ساری، سپس به آمل، ناتل، کجور و رویان عقب‌نشینی کرد و مسعود به دنبال او می‌تاخت. بیهقی شخصاً در این لشکرکشی‌ها حضور داشت و از این نظر گزارش‌های او اهمیت ویژه‌ای دارد.
سلطان مسعود در ابتدای لشکرکشی‌هایش، از طریق اسفراین به سوی گرگان رفت و روز ۲۶ ربیع‌الاول ۴۲۶ هجری به این شهر رسید. مردم گرگان با شنیدن لشکرکشی سلطان مسعود به ساری گریختند و باکالیجار هم در این میان همراه بزرگان گرگان، انوشیروان، شهرآگیم و مرداویز به ساری فرار کرد. چهار هزار نفر از لشکریان عرب باکالیجار در این زمان به او پشت کرده و به غزنویان پیوستند. انوشیروان احتمالاً تا این دوره در زندان حبس بود ولی بنا بر متن نامه‌ای که باکالیجار برای مسعود به گرگان فرستاد، می‌توان حضور انوشیروان را دریافت.
«سعید صراف»، از فرماندهان و سپهسالاران باکالیجار، در اردوی مسعود به صاحب‌دیوانی گرگان پذیرفته شد و در جمع‌آوری باج گرگان کمک نمود. مسعود ۱۰ روز در گرگان به خوشگذرانی و باده‌گساری پرداخت و آنگاه خود در ۱۳ ربیع‌الآخر ۴۲۶ به سوی استرآباد رفت و پسرش، مودود، را همراه چهار هزار سپاهی به سپهسالاری «آلتون‌تاش»، مأمور گردآوری باج و فتح شهرهای اطراف کرد. همچنین «آخرسالار» را با دو هزار سرباز عرب و سه هزار ترک و هندو برای تصرف دَهستان راهی کرد. مسعود در استرآباد، ابتدای مسیری که به ساری می‌رفت و مشرف بر تپه‌ای، اردو بر پا کرد و چند روزی در آنجا خوش گذراند. سپس در ایام نوروز، مصادف با ۲۲ یا ۲۳ ربیع‌الآخر، به سوی ساری حرکت کرده و ۲۷ ربیع‌الآخر این شهر را بگرفت و روز بعد دستور داد «نوشتکین حاجب» و «بوالحی» (یا بوالحسن) قلعه‌ای به نام «گوتوال‌دژ»، که هیچ سلاح و نظامی‌ای در خود نداشت، را در نزدیکی شهر غارت کردند و بقایای دژ را سوزاندند. روز یکم جمادی‌الاول مسعود به سوی آمل رفت و با پیشواز بزرگان آمل مواجه شده و بدون هیچ درگیری وارد شهر شد.
باکالیجار در این مدت پیوسته نامه‌هایی به مسعود می‌فرستاد و عذرخواهی می‌کرد. وی در نامه‌ای به مسعود گفت که خواهان حکومت بر طبرستان نیست و از او خواست از جانش بگذرد تا در قلعه‌هایی که از پدرانش به او رسیده باقی عمر را بگذراند ولی مسعود نپذیرفت و دو لشکر را در ناتل به یکدیگر رسانید. در نبرد ناتل که در جمادی‌الاول ۴۲۶ هجری رخ داد، نیروهای غزنوی با دشواری از پس نیروهای باکالیجار که در اتحاد با امرای محلی بودند، برآمدند. بنابر روایت بیهقی، قوای غزنوی شامل هزار و پانصد پیاده، هشت هزار سواره‌نظام و ده فیل و پانصد شتر زرادخانه و آلات دژگشا بود. آن‌ها برای رسیدن به اردوی باکالیجار مسیر صعب‌العبوری را طی کرده بودند. دو اردو پیش از نبرد دو سوی رودخانه جای گرفتند و تنها پل رود توسط پنجاه سرباز باکالیجار و شهرآگیم محافظت می‌شد و از هر دو سوی بسیاری کشته شدند تا غزنویان نهایتاً پل را گرفتند. سلطان مسعود در طول نبرد، بر فیلی نشسته بود و وقایع را می‌نگریست. شهرآگیم اواخر به سوی مسعود تاخت ولی آوای کوس‌های غزنوی اسب را ترساند و او به زمین افتاد و زخمی شد. اینچنین اردوی مازندرانیان از هم گسیخت و باکالیجار به دیلم گریخت.
مسعود که پیش از این به مردم شهر آمل قول داده بود باج دو سال شهر را می‌بخشد، به آنجا بازگشت و طلب باج کرد و گفت بایستی یک میلیون دینار طلا از این شهر گرفته شود. وی که قصد داشت هرچه سریع‌تر به پایتخت خود برگردد، به محتسبان دستور داد سریعاً این مبلغ را گردآوری کنند. وزرا به سلطان توصیه کردند که آنقدر به مردم آمل فشار نیاورد و نمی‌توان این مقدار پول از یک شهر بیرون کشید ولی او توجهی نکرد. مردم شهر چند تن از بزرگان همانند ناصر علوی و بیهقی را برای ضمانت نزد سلطان فرستادند، ولی افاقه نکرد و مسعود تهدید کرد اگر به زبان خوش این مالیات پرداخته نشود «بوسهل بن اسماعیل» را برای گرفتنش می‌فرستد. بوسهل نهایتاً برای با زور ستاندن باج مأمور شد و شهر را غارت کرد. او خانه‌ها را می‌سوزاند و بی‌چیزان را زندانی می‌کرد. بالاخره پس از چهار روز، صد و شصت هزار دینار جمع شد.
این کارها باعث گریختن شبانهٔ بسیاری از مردم آمل شد و تعدادی از آن‌ها برای شکایت به درگاه خلیفه به بغداد رفتند و اخبار ظلم و ستم سلطان تا مکه و مدینه پخش شد. با این احوال، در سراسر طبرستان به هواداران باکالیجار و انوشیروان افزوده شد. خبر دیگری که خون مردم را به جوش آورد، حملهٔ یکی از سرداران مسعود، به نام «سالار بکتغدی»، به همراه غلامانش به یک روستا بود که در آن اهالی قتل‌عام شدند و حتی درویشانی که در مسجد در حال خواندن قرآن بودند، کشته شدند. مسعود دربارهٔ این اتفاقات به مشورت نشست و در پایان، پشیمان شد. همزمان از شهرهای دَهستان و فراوه اخبار حملهٔ ترکمنان به گوش مسعود رسید و از سوی دیگر باکالیجار مدام نامه‌نگاری می‌کرد و اظهار پشیمانی می‌کرد.
ابقای باکالیجار
سلطان مسعود که برای بازگشت به خراسان و رفع تهاجم ترکمن‌ها عجله داشت، پس از ۴۶ روز جنگ، باکالیجار را بخشید. باکالیجار هم پذیرفت که در عوض ۳۰۰٬۰۰۰ دینار باج دهد، هر سال مال بفرستد، خطبهٔ ملک به نام مسعود باشد و برادرزاده اش را به گروگان نزد مسعود بفرستد. مسعود وقتی به گرگان رسید، خبر گذشتن ترکمن‌های سلجوقی از رود جیحون و هجومشان به خراسان را شنید. عبدالجبار را امیر گرگان کرد و به او مأموریت داد مراقب باکالیجار باشد. همچنین برای عبدالجبار پنج‌تا سرهنگ و یک حاجب و هزار سواره‌نظام هم باقی گذاشت.
در رجب ۴۲۶ هجری مسعود به نیشابور رسید، در اینجا مسعود به بونصر مشکان گفت: که نباید به باکالیجار حمله می‌کرده و این حمله هیچ نفعی برایش نداشته چون باکالیجار حالا هم می‌تواند به راحتی شورش کند و دوباره مستقل شود. بونصر در جواب سلطان گفت: «اگر به امیر فایده ای نرسیده، به باکالیجار بسیار فایده رسیده؛ زیرا او ضعیف بود و لشکریان از او فرمان نمی‌بردند اما اکنون بیشتری از رقیبان او کشته شدند و از دست طایفهٔ عرب آسوده‌خاطر شد و مردم طبرستان از ستم‌هایی که از سپاه غزنویان به آنان رسید، قدر باکالیجار را بشناختند. یعنی دریافتند میان غزنویان و آل زیار، که اهل محل هستند، فرق بسیاری است و غزنویان جز کشتن و غارت کاری ندارند.» بونصر همچنین به سلطان پیشنهاد داد: «…باکالیجار را می‌توان دوباره به دست آورد و از او با نامه و پیغام استمالت کرد، که مردی خردمند است.» ولی مجدداً دیگر وزرا و اطرافیان مسعود، او را از این مصالحه بازداشتند.
باکالیجار با دور شدن مسعود از مهلکه با تحریک توده‌های مردم، علیه سلطان سر به شورش نهاد. عبدالجبار با مشاهدهٔ اوضاع فرار را بر قرار ترجیح داد و به خراسان بازگشت. اما باکالیجار همچنان مکاتبات خود را با دربار مسعود حفظ کرده و مدام در نامه‌های خود اظهار اطاعت می‌کرد. او به مناسبت جشن مهرگان که مسعود بر پا داشته بود، هدایای ارزشمندی برای او فرستاد. مسعود هم که فرصت مقابله و باج‌خواهی نداشت، او را به حال خود گذاشت.
باکالیجار پس از این وقایع نسبت به مسعود وفادارتر عمل کرد و حتی زمانی که مسعود در برابر سلاجقه بسیار ضعیف شده‌بود، از او دست نکشید. شاید به این دلیل که از قدرت زیاد سلجوقیان می‌ترسید و می‌دانست که به تنهایی توانایی مقابله با آنان را ندارد. در سال ۴۲۹ هجری، سرداران غزنوی، به نام‌های «ابوالفضل سوری» و «بوسهل حمدوی»، در نبرد با سلاجقه شکست خوردند و به سمت گرگان گریختند. باکالیجار ضمن پذیرش این دو، به آن‌ها لشکری داد تا بتوانند شکست خود را جبران نمایند. مسعود پس از شنیدن این خبر، خلعت و نامه‌ای در تشکر از باکالیجار، برایش ارسال کرد.
بازگشت انوشیروان به حکومت
در سال ۴۳۳ هجری، انوشیروان توانست پس از ۱۰ سال زندگی در سایه، مجدداً به صحنهٔ سیاست بازگردد. بعضی منابع تاریخی نوشتند که او با کمک مادر خود با مادر باکالیجار ازدواج کرده که نمی‌تواند درست باشد؛ حال آن که همین منابع باکالیجار را دایی انوشیروان دانستند. احتمالاً انوشیروان هنگامی که ضعف سلطان مسعود پدیدار شد، باکالیجار را که دیگر پشتیبانی نداشت، کنار زد و به حکومت بازگشت. منابع از کمک مادر انوشیروان، که همسر باکالیجار بوده، به او گفته‌اند.
همین که انوشیروان به قدرت بازگشت، حاکم سلجوقیان، به نام طغرل، با استفاده از ضعف سیاسی-نظامی موجود به او حمله کرد. از جمله افراد حاضر در لشکر او «مرداویج بن بسو دیلمی» و «چغری بیک» بودند. چغری بیک به راحتی گرگان را گشود و طغرل از این شهر هزار دینار مال خواست. وی مرداویج بن بسو را حاکم این شهر کرد و باج سالانه ۵۰٬۰۰۰ دینار برایش تعیین کرد. انوشیروان هم با پذیرفتن سالانه ۳۰٬۰۰۰ دینار خراج، ابقا شد ولی می‌بایست تحت‌الامر مرداویج بن بسو می‌بود. مرداویج برای تسلط بیشتر بر انوشیروان با مادرش (همان که پیشتر همسر باکالیجار بود) ازدواج کرد. از آن پس دودمان آل زیار بسیار ضعیف شد و امیران بعدی تنها بر چند قلعه حکمرانی داشتند و بیشتر به بزرگ‌زمین‌داران شباهت داشتند تا پادشاه.
عاقبت باکالیجار
عباس زریاب معتقدست احتمال این که در سال ۴۳۳، پس از قدرت گرفتن مجدد انوشیروان، او باکالیجار را کشته باشد، وجود دارد ولی ابن اثیر چنین گزارشی نکرده‌است. زریاب سپس می‌گوید: «آنگونه که می‌دانیم، آن زمان پادشاهان صحیح نمی‌دانستند که مخالفان بزرگ خود را زنده نگهدارند و به حبسشان اکتفا کنند؛ خصوصاً که ابن اثیر، دربارهٔ سال ۴۳۳ گفته‌است مرداویج با مادر انوشیروان، که همسر سابق باکالیجار است، ازدواج کرده، که این مسئله فقط زمانی قابل پذیرش است که باکالیجار درگذشته باشد و مادر انوشیروان به عنوان بیوه بتواند مجدداً ازدواج کند؛ مگر این که محتمل بدانیم این دو به اجبار طلاق گرفتند که بعید می‌نماید.»
روزبه زرین‌کوب هم، مانند زریاب، درگذشت باکالیجار در ۴۴۱ هجری را نادرست می‌پندارد. او می‌گوید این شاید تاریخ مرگ انوشیروان باشد. وی حدس می‌زند که باکالیجار یا به دست انوشیروان در ۴۳۳ به قتل رسیده یا در زمان فتح گرگان توسط طغرل کشته شده‌است.
رینبو
رینبو نام یک گروه هارد راک انگلیسی بود. رینبو در سال ۱۹۷۵ توسط ریچارد هیو بلکمور گیتاریست و سازنده گروه دیپ پرپل شکل گرفت. اعضای دیگری که در هنگام شکل‌گیری رینبو با بلکمور همکاری کردند شامل رونی جیمز دیو خواننده و سازنده گروه بلوز راک الف، میکی لی سول نوازنده کیبورد، کریگ گرابر نوازنده گیتار باس و گری دریسکول نوازنده درامز بود. البته در طول دوران فعالیت رینبو اعضای بسیاری تغییر کردند.
در رده‌بندی ۱۰۰ گروه برتر کانال VH1 نام رینبو در رده ۹۰ برترین گروه‌های هارد راک به چشم می‌خورد.
درباره
موسیقی فانک/سول (یا به قول بلکمور موسیقی Shoeshine) باعث شده بود تا ریچی کم کم از گروه فاصله بگیرد. در طی تور آمریکا ریچی با دیو آشنا می‌شود و این دو به این نتیجه می‌رسند که تفاهم زیادی در موسیقی با هم دارند. بلکمور از دیپ پرپل جدا می‌شود و گروه خود را به نام رینبو تشکیل می‌دهد. نام گروه الهام گرفته شده از رینبو بار اند گریل در هالیوود است که رستوران و باری است که در آن ستارگان راک، گروه‌ها و طرفداران راک جمع می‌شدند. اولین آلبوم گروه «Ritchie Blackmore's Rainbow» بود که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
برای ضبط آلبوم دوم بلکمور تمام اعضا گروه به جز دیو را مرخص کرد و اعضای جدیدی را برگزید، کوزی پاول نوازنده درامز جف بک، جیمی بین نوازنده باس و تونی کری نوازنده کیبورد آمریکایی افرادی بودند که جایگزین نفرات قبلی شدند و بدین ترتیب گروه با اعضای جدید آلبوم "Rising" را ضبط و منتشر کرد.
در ۱۹۷۸ بلکمور تصمیم گرفت تا از راجر گلوور نوازنده گیتار باس گروه دیپ پرپل برای آهنگسازی در گروه استفاده بکند. این کار با مخالفت دیو همراه بود و سرانجام دیو گروه را ترک کرد و جانشین آزی آزبورن در گروه بلک سبث شد. اواخر 1978 گروه بدون خواننده کارش را پی گرفت و همینطور دوباره تغییراتی در اعضای گروه صورت گرفت و تنها ریچی بلکمور و کوزی پاول از اعضای قبلی باقی‌مانده بودند.
ریچی برای جایگزینی دیو ابتدا سراغ یان گیلان رفت ولی او پیشنهاد بلکمور را نپذیرفت. پس از یک سری امتحانات خوانندگی از خوانندگان مختلف سرانجام گراهام بونت توانست نظر ریچی را به خود جلب کند و به گروه بپیوندد. در 1979 راجر گلوور هم هم به گروه پیوست و علاوه بر نقش آهنگسازی، نوازندگی گیتار باس را نیز به عهده گرفت. گروه با اعضای جدید آلبوم "Down to Earth" را ضبط کرد. در 1980 گروه تصمیم به شرکت در فستیوال مانستر آو راک در قلعه دونینگتون انگلستان گرفت و این آخرین حضور کوزی پاول نوازنده درامز در رینبو بود. او پس از ترک گروه به گروه مایکل شنکر یعنی وایت اسنیک پیوست. در همان شب خروج کوزی، بونت نیز از گروه اخراج شد دلیل آن مصرف بیش از حد مشروبات الکلی توسط او بود ( او بعدها نیز به دلیل مشابهی از گروه مایکل شنکر اخراج شد).
برای ضبط آلبوم بعدی جو لین ترنر جایگزین بونت و بابی روندینلی جایگزین کوزی پاول می‌شوند. آلبوم "Difficult to Cure" ضبط می‌شود، قطعه‌ای با همین نام در آلبوم ضبط می‌شود که ورژن راک سمفونی نهم بتهوون است، این آلبوم موفقیت‌هایی را برای گروه به ارمغان می‌آورد. پس از برگزاری تور، دون آیرلی گروه را ترک می‌کند و جای خود را به دیوید رزنتال می‌دهد.
آلبوم بعدی "Straight Between the Eyes" بود که بخصوص در آمریکا بسیار موفق تر از آلبوم قبلی بود. قطعه "Stone Cold" توانست مقام اول را در چارت آهنگ‌های راک مجله بیلبورد از آن خود کند.
از هم پاشی و ملحق شدن دوباره
در آوریل 1984 مدیر گروه دیپ پرپل به ریچی بلکمور پیشنهاد بازگشت به گروه را می‌دهد، بلکمور و گلوور به دیپ پرپل می پیوندند و دیپ پرپل با اعضای جدید آلبوم "Perfect Strangers" را ضبط می‌کند و بدن ترتیب رینبو از کار می افتد. آخرین آلبوم رینبو "Finyl Vinyl" در واقع آلبومی است که از به هم چینی تک‌آهنگ‌های ضبط شده در اجراهای زنده به وجود آمده‌است.
دیپ پرپل به سراغ ضبط آلبوم "House of Blue Light" میرود و دوباره معلوم می‌شود که گیلان و بلکمور نمی‌توانند با هم کار کنند، گیلان گروه را ترک می‌کند و ریچی، جو لین ترنر را به گروه می‌آورد. ترکیب جدید دیپ پرپل موسیقی که بسیار شباهت به موسیقی رینبو دارد را پدید می‌آورد که این مسئله البته چندان برای بعضی از طرفداران گروه جذاب نیست. سرانجام پس از فشار مدیران و دیگر آهنگسازان گروه برای بار سوم از یان گیلان دعوت می‌شود تا به دیپ پرپلا بپیوندد. در 1993 دوباره بلکمور از دیپ پرپل جدا می‌شود و رینبو را با اعضایی جدید راه می اندازد. آلبوم "Stranger in Us All" در 1995 ضبط می‌شود و گروه عازم تور اجرای زنده در دور دنیا می‌شود. تور با موفقیت بسیاری همراه می‌شود، به ویژه اجرا در آلمان که توسط راک پالاست به صورت فیلم ضبط می‌شود. البته هیچ گاه این فیلم به صورت رسمی منتشر نشد اما به صورت قاچاقی در دست بسیاری از هواداران و مجموعه داران چرخید. ب پس از اینکه بلکمور از موسیقی آرنا راک، راک استودیومی، خسته شد به سراغ موسیقی رنسانس و قرون وسطایی رفت، سبکب که همیشه مورد توجه او بود. پس از کنسرت دانمارک در 1997 دوباره رینبو متوقف شد. بلکمور به همراه همسرش کندیس نایت که خواننده بود گروه بلکمورز نایت را راه انداخت، گروهی که حال و هوای موسیقی اش رنسانسی است و تا به امروز پابرجاست.
در اواخر 1997 کوزی پاول به سراغ بلکمور رفت تا رینبو را با اعضای گروه آلبوم "Rising" راه بیندازد اما هیچ گاه این خواسته به سرانجام نرسید. در آوریل 1998 کوزی پاول که از او به عنوان درامرز افسانه یاد می‌شود مرد و پروژه تشکیل مجدد رینبو از کار افتاد. از آن پس در دفعات بسیاری شایعه تشکیل مجدد رینبو با حضور بلکمور و دیو پخش شده ولی همیشه هر دوی آن‌ها این شایعات را تکذیب کرده‌اند.
پس از 1997 و از کار افتادن رینبو همچنان در گوشه و کنار دنیا آهنگ‌های رینبو شنیده می‌شوند. اعضای گروه رینبو به ویژه رونی جیمز دیو، جو لین ترنر و گراهام بونت هر از چند گاهی به سراغ آرشیوشان در رینبو می‌روند و آهنگ‌هایی از رینبو را در اجراهای زندشان اجرا می‌کنند.
در طی سال‌های 2002 تا 2004 هیوز ترنر پروژکت آهنگ‌های زیادی را از رینبو در اجراهای زنده اش اجرا کرد. در نهم اوت 2007 جو لین ترنر و گراهام بونت یک بزرگداشت به احترام رینبو در هلسینکی فنلاند راه انداختند که در این کنسرت آهنگ‌های رینبود ضبط شده در خلال سال‌های 1979 تا 1983 میلادی اجرا شدند.
بالاتر از رنگین کمان
در سال 2009 چهار عضو سابق گروه یعنی جو لین ترنر، بابی روندینلی، تونی کری و گرگ اسمیٍث به همراه یورگن بلکمور پسر ریچی بلکمور گروه اور د رینبو را راه انداختند.
فیلتس
فیلتس یک شهر در آلمان است که در کوخم-تسل واقع شده‌است.
اچ‌دی ۱۳۰۶۰۳
اچ‌دی ۱۳۰۶۰۳ یک ستاره است که در صورت فلکی گاوران قرار دارد.
گیتا اشر
گیتا اشر (Gitta Escher؛ زادهٔ March 18, 1957) ژیمناست هنری اهل آلمان بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
زاکار زاکاریان
زاکار زاکاریان (Զաքար Զաքարյան زاده - درگذشته ) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل فرانسه بود.
زندگی‌نامه
وی در ۱۸۴۹ در کنستانتینوپل در به دنیا آمد و از کالج سن باربه فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۷ اوت ۱۹۲۳ در سن ۷۴ سالگی در پاریس درگذشت.
محوطه برد اشکار
محوطه برد آشکار در شهرستان خرم‌آباد، بخش پاپی، دهستان کشور، ۱/۷ کیلومتری غرب روستای دهگاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۲۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رستاخیز (فیلم ۲۰۱۳)
رستاخیز (A Resurrection) فیلمی در ژانر ترسناک است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به میشا بارتون، دوون ساوا، و مایکل کلارک دانکن اشاره کرد.
فمینیسم مارکسیستی
فمینیسم مارکسیستی یکی از گرایش‌های فمینیسم است.
فمینیست‌های مارکسیست مارکسیسم را بسط دادند و با استفاده از آن توصیف تبیینی برای فرودستی و بهره‌کشی از زنان در جامعه‌های سرمایه‌داری ارائه کردند. به گفتهٔ فمنیست‌های مارکسیست، آزادی زنان تنها با ازبین بردن نظام‌های سرمایه‌داری که در آن‌ها ادعا می‌کنند بخش عمده‌ای از کار زنان بی‌ارزش است، امکان‌پذیر است. فمنیست‌های مارکسیست تحلیل سنتی مارکسیستی را با به‌کارگیری آن در کار خانگی بدون مزد و روابط جنسی گسترش می‌دهند.
آنان باورمندند تبعیض جنسی را نمی‌توان فقط با نظریه تبعیض طبقاتی توضیح داد ولی باز از دیگر گرایش‌های فمینیستی (مانند فمینیسم رادیکال و فمینیسم سوسیالیستی) همچنان بالاترین اهمیت را به مبارزه طبقاتی می‌دهند.
نخستین کتاب فمینیسم مارکسیستی توسط فلورا تریستان به نگارش درآمده است. فلورا تریستان در سال ۱۸۴۳، رساله‌ای با عنوان «اتحادیه کارگران» به چاپ رسانده بود– سال‌ها پیش از «مانیفست کمونیست» کارل مارکس و فریدریش انگلس– و در آن به ضرورت تشکیل انترناسیونال کارگران که همهٔ کارگران جهان را متحد کند اشاره کرده بود. در یکی از فصل‌های این کتاب او به حقوق زنان و ماهیت روابط بین زن با مرد در خانواده‌های طبقه کارگر پرداخته‌است. کتاب «منشأ خانواده، مالکیت خصوصی و دولت» اثر انگلس یکی از کتاب‌های فمینیسم مارکسیستی است که بسیاری از داده‌های انسان‌شناسانه آن بر اساس نظریات لویس مورگان است. افرادی همچون اگوست ببل، کلارا زتکین، الکساندرا کولنتای، اولین رید و لیز واگل، از چهره‌های برجسته فمینیسم مارکسیستی هستند.
پیشینه
از ۲۰۰ سال گذشته، همواره تلاش‌هایی برای حفاظت و حمایت از حقوق زنان در سراسر جهان از طریق جنبش‌های مختلف صورت گرفته‌است. این جنبش‌ها از سال ۱۷۸۹ آغاز شدند. زمانی که جنبش سافراگت برای مبارزه برای حق رأی زنان معرفی شد؛ از آن پس جنبش‌های فمینیستی تنها برای الهام بخشیدن به جنبش‌های فمینیستی کنونی، اهمیت و رسمیت بیشتری یافته‌اند. از ابتدای قرن بیستم با صنعتی‌شدن سریع، نیاز بیشتری به محافظت از کارگران به ویژه زنان در برابر هر نوع استثمار یا تبعیض در محیط کار به وجود آمد. درنتیجه، در این مدت، بسیاری از متفکران یا اصلاح‌طلبان نظریه‌های خود را در مورد حقوق زنان در زمینه‌های مختلف نظام‌های اقتصادی متفاوت مطرح کردند. فمینیسم اصطلاحی است که در سال‌های اخیر به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد و تعریف آن در طول سال‌ها به‌طور مداوم تغییر کرده‌است تا نیازهای متغیر جامعه را تأمین کند. این قانون اساساً به هر جنبش یا مجموعهٔ مشخصی از جنبش‌ها برای حفاظت و حمایت از حقوق مختلف اجتماعی، سیاسی، اقتصادی یا فرهنگی زنان و فراهم کردن فرصت‌های برابر برای پیشرفت آن‌ها اشاره دارد. هدف نظریه‌های فمینیستی مارکسیست، سوسیالیست و حتی کاپیتالیست رسیدن به یک نتیجه یکسان اما دنبال کردن مسیرهای مختلف است. در حالی که فمینیسم مارکسیستی قصد دارد با جلوگیری از تحت فشار قرار گرفتن زنان از طریق برخی خواسته‌های آرمانی رادیکال، زنان را آزاد کند؛ فمینیسم سوسیالیستی با حذف پدرسالاری در جامعه بر آزادسازی زنان تمرکز کرد. از سوی دیگر نظریه فمینیستی سرمایه‌داری تمرکز خود را بر آزادی اقتصادی زنان را قرار داد. نظریه فمینیستی مارکسیستی بر این موضوع متمرکز بود که زنان تحت استثمار نظام سرمایه‌داری، با میزان کاری که باید انجام می‌دادند، قرار می‌گرفتند. آن‌ها مجبور شدند برای مدت طولانی‌تری در صنایع کار کنند و دست مزد بسیار پایینی در مقایسه با مردان دریافت می‌کردند. حتی شرایط کاری برای آن‌ها بسیار ملال‌آور بود. ایدهٔ اصلی آن این بود که زنان تنها با حذف نظام سرمایه‌داری که در آن به زنان حقوق کافی برای کار داده نمی‌شد، می‌توانستند آزاد شوند.
ارتش ذخیرهٔ کار
مارکس استدلال می‌کند که سرمایه‌داری در نهایت به یک «ارتش ذخیره کار» نیاز دارد (Das Kapital، ۱۸۶۷). مارکس این اصطلاح را به‌کار برد تا توصیف کند که چگونه می‌توان افراد بیکار یا کم‌کار در جمعیت را به عنوان نیروی کار ایستاده و مایل به کار در مشاغل کم درآمد و موقت استفاده کرد. فمینیست‌های مارکسیست معتقدند که این نیروی کار اضطراری متشکل از زنانی است که می‌توانند (حداقل به‌طور موقت) از خانه بیرون شوند تا کار کم درآمد را بر عهده بگیرند. همان‌طور که هالی لوئیس توضیح می‌دهد: «این نیروی کار می‌تواند به عنوان یک نیروی کار قابل مصظرف و انعطاف‌پذیر برای زمانی که افزایش تولید و کمبود کارگر وجود دارد استفاده شود. همچنین از آن‌جا که به عنوان یک اقدام انضباطی علیه کارگران شاغل در حال حاضر استفاده می‌شود، یادآوری می‌کند که اگر کارفرمایان خود را بیش از حد اذیت کنند، می‌توان آنها را جایگزین کرد. (۲۰۱۶)
اشتغال گاه‌به‌گاه یا پاره‌وقت اغلب به فرزندآوری مرتبط است زیرا زنان اغلب به دلیل مرخصی زایمان نیاز به استراحت طولانی مدت از کار دارند. این بدان معنی است که آنها می‌توانند در مورد ترفیعات در مضیقه باشند و ممکن است آموزش را از دست داده باشند. پیتر کاستر تشخیص می‌دهد که این دلیل اصلی است که زنان میانسال به عنوان در دسترس‌ترین نیروی کار دولت ژاپن در نظر گرفته می‌شوند (انباشت سرمایه و کار زنان در اقتصادهای آسیایی، ۲۰۱۲). علاوه بر این، زنان دارای فرزند از طریق انتظارات ایدئولوژیک، اگر نگوییم محدودیت‌های عملی، در وضعیت نامناسبی قرار می‌گیرند. همان‌طور که ایملدا ویلهان استدلال می‌کند: «تقسیم کار جنسی در سطح ایدئولوژیک به مؤثرترین شکل ممکن تداوم می‌یابد، زیرا زنان ظاهراً می‌توانند انتخاب کنند تا در یک شغل تمام وقت شرکت کنند. اما بر خلاف تجربه کاری مردانه، انتخاب‌های زنان اغلب باید حداقل از طریق شناخت تعهدات «طبیعی» آن‌ها در قبال خانواده‌شان مشخص شود. (۱۹۹۵) به این ترتیب، حتی زمانی که زنان دارای فرزند، کار را انتخاب می‌کنند، ممکن است همچنان احساس کنند که وظیفه دارند اکثر وظایف خانه را انجام دهند. در قرن بیست‌ویکم، انتظار کمتری وجود دارد که زنان برای تشکیل خانواده از کار صرف نظر کنند. با این حال، همان‌طور که منتقدان ذکر شده نشان دادند، زنان هنوز از بسیاری جهات، با انجام کارهای موقت، ناپایدار و کم دستمزد، ارتش ذخیره‌ای از کار را تشکیل می‌دهند. کندرا استراوس و جودی فاج توضیح می‌دهند که چگونه این مشاغل پرمخاطره عمدتاً توسط «زنان، رنگین پوستان و اقلیت‌های قومی و دیگرانی که با هویت مرد نان‌آور/کارگر (سفیدپوست) مطابقت نداشتند، انجام می‌شود» (کار موقت، آژانس‌ها و کار غیرآزاد، ۲۰۱۳). آنها همچنین خاطرنشان می‌کنند که زنان در این نوع مشاغل حضور بیش از حد دارند، حتی زمانی که تجربه و تحصیلات مشابهی با همتایان مرد خود دارند. آن‌ها استدلال می‌کنند که این به این دلیل است که زنان اکثر وظایف خانه و مراقبت از کودکان را به عهده گرفتند. فرستادن زنان به نقش‌های کم‌درآمد و موقت نشان می‌دهد که آنها هنوز به عنوان نیروی کار جایگزینی در نظر گرفته می‌شوند که طبق ایدئولوژی سرمایه‌داری، عمدتاً به قلمرو خانگی تعلق دارند.
فلسفهٔ فمینیسم مارکسیستی
فلسفه فمینیسم مارکسیستی این است که نباید مالکیت خصوصی وجود داشته باشد زیرا باعث تبعیض بیشتر علیه زنان و کاهش نقش آنها در جامعه می‌شود. با زن و مرد باید در جامعه به یک اندازه رفتار شود و برای تحقق این امر نیاز به انقلاب بود. در آن مقطع زمانی، نقش‌های جنسیتی وجود داشت که هم به مردان و هم به زنان اختصاص داده می‌شد. در حالی که مردان بیرون کار می‌کردند، زنان در خانه کار می‌کردند و فرزندان خود را بزرگ می‌کردند که برای آنها دستمزدی در نظر گرفته نمی‌شد. در نتیجه، مردان برتر در نظر گرفته می‌شدند و قدرت توزیع مجدد درآمد را بین اعضای خانواده داشتند. این آشکارا نادیده گرفتن کار یک زن در خانه‌اش بود و همچنین منجر به تمایز بین بورژوازی (مرد) و پرولتاریا (زنان) شد. این مفهومی بود که نظریه مارکسیستی بر آن بنا شد. هدف آن تأکید بر به رسمیت شناختن زنان و کمک‌هایی بود که آن‌ها در جامعه انجام می‌دادند. از طریق تمرکز بر جمعی‌سازی منابع تنها با حداقل مالکیت خصوصی، برابری بین مردان و زنان برقرار می‌شود و بدین ترتیب هدف فمینیسم محقق می‌شود. در آن دوران، این مفهوم از فمینیسم در نقض آشکار هنجارهای موجود در جامعه سرمایه‌داری بود. از این‌رو، این نظریه مبتنی بر فلسفهٔ انتقادی حقوق است که در آن اشکال سنتی قوانینی که در آن مقطع زمانی دنبال می‌شد، برای ایجاد تغییر در نظم اجتماعی به چالش کشیده می‌شود. تقسیم کار مبتنی بر جنسیت ارتدوکس همراه با سیستم طبقاتی که در نهایت بر ایجاد جامعه‌ای بی‌طبقه تأکید داشت، به چالش کشیده شد. علیرغم ذکر مکرر مفاهیم پدرسالاری و سرمایه‌داری و مفهوم دومی منجر به اولی، این نظریه نتوانست رابطه پدرسالاری و سرمایه‌داری را که از زمان‌های تاریخی وجود داشته‌است، ایجاد کند. در پاسخ به سؤالات خاصی در مورد سلطه جنسیتی موجود که در نهایت جای خود را به نظریه سلطه ماکس وبر داد، ناکام ماند.
در قانون اساسی هند، این فلسفه تحت قوانین مختلف برای توانمندسازی زنان گنجانده شد. بند ۱ ماده ۱۵ به وضوح هرگونه تبعیض علیه زنان را ممنوع می‌کند. از سوی دیگر، در ماده ۱۶ به تساوی فرصت‌های ارائه شده به زنان در زمینه‌های اشتغال اشاره شده‌است. تمهیدات مختلفی از این قبیل، نظریه مارکسیستی را در هند تقویت کرده و به افزایش جنبش‌های فمینیستی منجر شده‌است. با افزایش موارد آزار و اذیت جنسی زنان، ازدواج‌های اجباری زیر ۱۸سال، مهریه، و حتی قوانین ضعیف رشد، نیاز مبرمی به فمینیسم در هند احساس می‌شود.
نقد و تحلیل فمینیسم مارکسیستی
یکی از چالش‌های فمینیسم مارکسیستی، ادغام دو مکتب فکری متمایز از قبل است. به‌طور کلی، فمینیسم مردسالاری را ریشه ستم می‌داند، در حالی که مارکسیسم سرمایه‌داری را به عنوان مقصر نهایی معرفی می‌کند. همان‌طور که هارتمن می‌گوید: «تلاش‌های اخیر برای ادغام مارکسیسم و فمینیسم برای ما فمینیست‌ها رضایت‌بخش نیست، زیرا آنها مبارزه فمینیستی را در مبارزه «بزرگ‌تر» علیه سرمایه قرار می‌دهند. یا ما به ازدواج سالم تری نیاز داریم یا به طلاق.» (۲۰۱۵) فمینیسم مارکسیستی کوشیده‌است دو جنبش به ظاهر متفاوت را دربرگیرد. این امر منجر به اتهاماتی شده‌است که محققان در این زمینه می‌توانند در مورد علت، و راه حل، نابرابری جنسیتی تقلیل‌گرا باشند. اگر سرمایه‌داری منشأ سرکوب زنان باشد، منطقی است که برچیدن سرمایه‌داری به برابری جنسیتی واقعی منجر خواهد شد. اگر به کشورهای کمونیستی نگاه کنیم، می‌بینیم که اینطور نیست و جامعه‌ای که گفته می‌شود بی‌طبقه است، هنوز کلیشه‌های جنسیتی و توزیع نابرابر وظایف خانگی را تداوم می‌بخشد. میشل بارت خاطرنشان می‌کند که در اتحاد جماهیر شوروی، کار خانگی «تقریباً منحصراً توسط زن خانه‌دار انجام می‌شود، اغلب در کنار کار مزدی، و بیشتر از کار خانگی در کشورهای سرمایه‌داری وقت‌گیر است» (ظلم امروز زنان، ۲۰۱۴). این اتهام تقلیل گرایی نیز در رابطه با مفروضات طبیعت گرایانه این نظریه در مورد خانواده هسته‌ای مطرح شده‌است، به ویژه اینکه خانواده هسته‌ای صرفاً مطابق با نیازهای سرمایه‌داری صنعتی توسعه یافته‌است. علی‌رغم این شکاف‌های مهم، فمینیسم مارکسیستی همچنان می‌تواند چارچوب مفیدی باشد که از طریق آن می‌توان نحوه استثمار زنان توسط سرمایه‌داری را تحلیل کرد. فدریچی بیان می‌کند: «در میان فمینیست‌ها نیز احیای علاقه به مارکس وجود داشته‌است، تا حدی به دلیل تشدید بحران بازتولید اجتماعی و تا حدی به عنوان واکنشی در برابر روندهای پست مدرن گذشته، که با امتناع آنها از نظریه‌های اجتماعی گسترده و تأکید آنها بر تنوع فرهنگی، باعث شده‌است. توانایی ما به عنوان فمینیست را برای ارائه نقد مناسبات سرمایه‌داری کاهش داد. آنچه بازگشت فمینیستی به مارکس نشان داد این است که روش‌شناسی و نقد او از سرمایه‌داری پایه‌ای ضروری برای تحلیل استثمار زنان در جامعه سرمایه‌داری است. ([۱۹۷۴–۲۰۱۶]، ۲۰۲۰) اگرچه قطعاً چالش‌هایی در ادغام دو نظریه گسترده وجود دارد، اما ترکیب مارکسیسم و فمینیسم به ما امکان می‌دهد ماهیت پیچیده و فراگیر استثمار جنسیتی را ببینیم. این نظریه همچنین روشی متقاطع را برای درک جنسیت در رابطه با سایر اشکال ستم‌های مبتنی بر هویت دعوت می‌کند؛ بنابراین، فمینیسم مارکسیستی ما را قادر می‌سازد تا ارتباط بین جنسیت، نژاد، طبقه و سرمایه‌داری را چه از نظر تاریخی و چه در دنیای مدرن ما درک کنیم و امکان نظریه‌پردازی آینده ای ضدسرمایه‌داری و ضدجنسیت را فراهم می‌کند.
حلوای سیاه اردبیل
حلوای سیاه (به ترکی آذربایجانی: 'قره حالوا') با بیش از ۹۰ سال قدمت مختص اردبیل و یکی از انواع شیرینی‌های ایرانی است. این شیرینی مخلوطی از آرد و جوانه گندم، آب، روغن خوراکی، کره، ادویه جات و شیرین کننده‌های طبیعی است. به طور سنتی، بانوان اردبیلی حلوای سیاه را در منزل تهیه می‌کردند و به شکل گلوله‌های درشت فرم داده به عنوان آذوقه به خصوص برای استفاده در زمستان با توجه به خاصیت انرژی‌زایی و گرمی آن نگهداری می‌کردند. حلوای سیاه یکی از مهم‌ترین غذاهای سنتی و سوغاتی اردبیل دانسته می‌شود. حلوای سیاه به دلیل نحوه طبخ و استفاده از روغن‌های خوراکی، کره و شیرین کننده‌هایی مانند شیره انگور و یا خرما طبخ می‌نمودند و در دمای هوای متوسط در مطبخ یا انبارهای آذوقه چهار تا شش ماه بدون شکرک زدن و فاسد شدن باقی مانده و با حرارت جزئی در هنگام مصرف به تازگی پخت روز اول شود.
این حلوای بی‌نظیر در مغازه‌های زیادی فروخته می‌شود. ولی در پیاده‌راه اسفریس در جوار بقعه‌ی شیخ صفی‌الدین اردبیلی مغازه‌های متعددی وجود دارند که حلوای سیاه را به عنوان سوغات اردبیل با طعمی باورنکردنی آماده و به گردشگران اردبیل عرضه می‌کنند.
بورقان
بورقان ممکن است به :
مربوط گردد.
بیل گراهام (ترویج کننده)
بیل گراهام (Bill Graham؛ January 8, 1931 – 1931:1:8, October 25, 1991) بازرگان اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به باگزی اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون پرپل هارت شده است.
اوسارسیف
اوسارسیف (تلفظ بحالت /اُ/، از یونانی کوینه : Ὀσαρσίφ) یا اوزارسیف یا اوزارسِف (تلفظ بحالت /اُ/، از Osarseph و Osarsiph در فرانسوی و انگلیسی) که در ایران با عنوان یوزارسیف مشهور است (توسط سریال یوسف پیامبر)، یک شخصیت افسانه‌ای در مصر باستان است که بعضی او را با موسی یکسان پنداشته‌اند. داستان یوزارسیف در کتاب اگیپتیاکا، نوشته تاریخ‌نگار مصری دوران پادشاهی بطلمیوس در مصر یعنی مانثو روایت شده‌است؛ اصل این کتاب امروزه در دست نیست، اما تاریخ‌نگار یهودی یوسف فلاوی بخش‌هایی از آن را در نوشته‌های خود نقل کرده‌است.
داستان یوزارسیف درباره یک کاهن مصری خیانت‌کار است که به عنوان فرمانده سپاهی از جذامیان در زمان یک فرعون به نام آمن‌هوتپ به مصر یورش می‌برد؛ فرعون شکست خورده از کشور متواری می‌شود و یوزارسیف به همراه متحدان هیکسوسی‌اش مصر را غارت و به پرستشگاه‌های خدایان بی‌احترامی می‌کند. سپس آمن‌هوتپ در راس سپاهی به کشور بازگشته و یوزارسیف و هیکسوسیان را بیرون می‌راند. در پایان داستان، یوزارسیف نام خود را به موسی تغییر می‌دهد.
اینکه یک رویدادِ تاریخی الهام بخش داستان یوزارسیف شده‌است یا خیر، مشخص نیست؛ برخی آن را حاصل تبلیغات ضدیهودی قرون اول و دوم پیش از میلاد می‌دانند. یان آسمن، از مصرشناسان معروف، از این می‌گوید که این داستان برگرفته از یک رویداد یا زندگی شخص واحدی نیست؛ در عوض، داستان ترکیبی از چندین اتفاق تاریخی، از جمله اصلاحات دینی دوران آمن‌هوتپ چهارم، است.
همچنین شخصیت یوزارسیف را می توان به شخصیت یوسف با توجه به تقارن زمانی که در کتب مذهبی ادیان یهودی و مسیحی و اسلامی آمده است ربط داد.
میدان‌های کشتار (فیلم)
میدان‌های کشتار (The Killing Fields) فیلمی به کارگردانی رولند جافه است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد.
الریک توبر
الریک توبر (Ulrike Tauber؛ زادهٔ June 16, 1958) شناگر اهل آلمان شرقی است.
گوستاو بایر
گوستاو بایر (Gustav Bayer; March 23, 1895 – September 5, 1977) ژیمناست هنری اهل نروژ بود.
افیوپگن ژاپنی
افیوپگن ژاپنی نام یک گونه از تیره مارچوبگان است.
آلبر کوره
آلبر کوره (Albert Corey؛ ۱۶ آوریل ۱۸۷۸ – ۳ اوت ۱۹۲۶) دونده اهل فرانسه بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
سیلم، نیوهمپشایر
سیلم یک شهرک در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان راکینگهام، نیوهمپشایر واقع شده‌است.
اچ‌دی ۶۴۴۸۶
اچ‌دی ۶۴۴۸۶ یک ستاره است که در صورت فلکی زرافه قرار دارد.
فینکن
فینکن یک شهر در آلمان است که در Mecklenburgische Seenplatte District واقع شده‌است. فینکن ۵۹۰ نفر جمعیت دارد.
حسین‌آباد (منوجان)
حسین‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان منوجان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان قلعه قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن برابر با ۱٬۸۷۵ نفر (۵۱۴ خانوار) بوده‌است.
سالن تئاتر
سالن تئاتر (Theater) مکان اجرای تئاتر و نمایش‌نامه و همچنین کنسرت‌های موزیکال است.
سالن تئاتر دارای یک صحنه می‌باشد که بازیگران در آن به اجرای نمایش می‌پردازند، معمولاً سالن‌های تئاتر به صورت یک طبقه یا چند طبقه ساخته می‌شوند و مخاطبین در صندلی‌های روبه‌رو یا در بالکن‌های کناری تئاتر را تماشا می‌کنند.
برای دید بهتر مردم نسبت به صحنه، صندلی‌های سالن‌های تئاتر به صورت نیم‌دایره و شیب‌دار نصب می‌شوند تا همه زاویه یکسانی در هنگام تماشا داشته باشند. نمایش‌ها براساس موضوع داستان نیاز به نورپردازی‌های مختلفی دارند به همین دلیل پروژکتورها و سیستم‌های روشنایی پیشرفته بالای صحنه نصب و در زمان اجرای تئاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
منابع
Yann Rocher, Théâtres en utopie, Actes Sud, Paris, 2014.
ماکسی کلبر
ماکسی کلبر (Maxi Kleber؛ زادهٔ January 29, 1992) بازیکن بسکتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دالاس ماوریکس اشاره کرد.
محوطه تنگ قلا ۳
محوطه تنگ قلا ۳ در شهرستان خرم‌آباد، بخش پاپی، دهستان کشور، ۳/۵ کیلومتری غرب دره نسو، منطقه تنگ قلا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۲۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دست شیطان (فیلم ۲۰۱۴)
دست شیطان (The Devil's Hand) فیلمی در ژانر ترسناک است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به روفوس سیول اشاره کرد.
بلومینگتون (فیلم)
بلومینگتون فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی فرناندو کاردوسو است. در این فیلم بازیگرانی همچون الیسون مک‌آتی، سارا استوفر، کاترین آن مک گرگور، اریکا هیدویلد، ری زوپ ایفای نقش کرده‌اند.
هوای برادرز
هوای برادرز (Huayi Brothers) شرکت سرگرمی چینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
بیل مدلی
بیل مدلی (Bill Medley؛ زادهٔ ) یک موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
عزیزالله بهادری
عزیزالله بهادری (۱۳۰۴ تهران - ۲ فروردین ۱۳۹۱ پاریس) کارگردان سینما و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران بود.
زندگی‌نامه
وی در دوم فروردین ۱۳۹۱ در سن ۸۷ سالگی در پاریس درگذشت.
از جمله فیلمهای وی می‌توان به فیلمهای: زخم خنجر رفیق (۱۳۵۷)، گدای اشراف‌زاده (۱۳۵۷)، حلقه‌های ازدواج (۱۳۵۶)، جدال (۱۳۵۵)، ستیز (۱۳۵۵)، شرف (۱۳۵۴)، سلام بر عشق (۱۳۵۳)، گل پری جون (۱۳۵۳)، مترس (۱۳۵۲)، همیشه قهرمان (۱۳۵۱)، دختر ظالم بلا (۱۳۴۹)، زن وحشی وحشی (۱۳۴۸)، قاتلین هم می‌گریند (۱۳۴۸)، آواره‌های تهران (۱۳۴۷)، مرد بی ستاره (۱۳۴۶)، زن دشمن خطرناکیست (۱۳۴۱) اشاره کرد.
رونی استیونز
رونی استیونز (Ronnie Stevens; September 2, 1925 – 1925:9:2, November 11, 2006) هنرپیشه اهل بریتانیا بود.از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دام والدین، در ضرب اشاره کرد.
مرادآباد (منوجان)
مرادآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان منوجان در استان کرمان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان قلعه قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن برابر با ۷۹۴ نفر (۲۰۸ خانوار) بوده‌است.
محوطه بردتشی
محوطه بردتشی در شهرستان خرم‌آباد، بخش پاپی، دهستان کشور، ۱/۶ کیلومتری روستای بردگر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۲۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آلفونز کیرش‌هوفر
آلفونز کیرش‌هوفر (Alphonse Kirchhoffer; December 19, 1873 – June 30, 1913) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
واهرام بابایان
واهرام اوهانی بابایان (Վահրամ Օհանի Բաբայան؛ زادهٔ ) آهنگساز، نوازنده پیانو و نظریه‌پرداز موسیقی اهل ارمنستان است.
زندگی‌نامه
وی در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۸ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل شد. بابایان از سال ۱۹۷۲ عضو اتحادیه آهنگسازان اتحاد شوروی بود. در سال ۲۰۰۹ برای «کوارتت زهی لایپزیگ» جایزه واهان تکیان را «اتحادیه فرهنگی تکیان» دریافت نمود. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان در سال ۲۰۱۱ و هنرمند ارجمند جمهوری ارمنستان در سال ۲۰۱۴ شد.
غلاف تمام‌فلزی
غلاف تمام‌فلزی فیلمی در ژانر جنگی ساختهٔ استنلی کوبریک در سال ۱۹۸۷ است. این فیلم با تحسین منتقدان مواجه گشت و نامزد یک جایزه اسکار برای بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی شد. در سال ۲۰۰۱ بنیاد فیلم آمریکا در فهرست ۱۰۰ سال... ۱۰۰ هیجان به انتخاب بفا این فیلم را در رتبهٔ ۹۵# قرار داد. این فیلم به نقد خشونت بیش از اندازه در تبدیل کردن جوانان عادی آمریکایی به قاتلانی بی‌رحم و ماشین کشتار ارتش آمریکا می‌پردازد. همچنین، نقدی بر جنگ، به‌ویژه جنگ ویتنام، دارد. غلاف تمام‌فلزی یکی از بهترین فیلم‌ها دربارهٔ به‌وجود آمدن معضلات روانیِ جنگ بر روح و روان سربازان است.
خلاصه داستان
واحد جذب نیروی دریائی ایالات متحده، کارولینای جنوبی. گروهبان توپخانه، «هارتمن» (ارمی) گروهی داوطلب تازه‌کار را می‌پذیرد و برای آنان نام‌های جدید انتخاب می‌کند، مثلاً به یکی از آنان، «سرباز جوکر» (موداین) و دیگر «سرباز کابوی» (آرلیس هوارد) می‌گوید، و با خشونت و بددهنی به آنان می‌فهماند که باید هشت هفته آموزشی را به همین ترتیب سر کنند.
منابع
Wikipedia contributors, "Full Metal Jacket," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Full_Metal_Jacket&oldid=194885815 (accessed February ۲۹، ۲۰۰۸).
محاصره قلعه کاواگوئه
محاصره قلعه کاواگوئه بخشی از تلاش ناموفق توسط خاندان اوئسوگی برای به دست آوردن مجدد قلعه کاواگوئه، سایتاما از خاندان هوجوی اخیر در دوره دوره سنگوکوی ژاپن بود.
آگوستین آلیس
آگوستین آلیس (Agustín Alayes؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال استودیانتس، باشگاه فوتبال بانفیلد، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، و باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد.
جان لندی
جان مایکل لندی (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۹۳۰) دوندهٔ سابق دوهای نیمه‌استقامت استرالیایی است، وی دومین شخصی است که یک مایل را زیر ۴ دقیقه دوید، و نیز رکوردهای جهانی جدیدی را برای دوهای ۱۵۰۰ متر و یک مایل ثبت کرد.
جان لندی از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ فرماندار ایالت ویکتوریا بود.
سنین جوانی و تحصیل
لندی در ۱۲ آوریل ۱۹۳۰ در ملبورن، ویکتوریا متولد شد. او در سال ۱۹۵۴ از دانشگاه ملبورن فارغ‌التحصیل شد و لیسانس علوم کشاورزی دریافت کرد.
ورزشکاری
لندی در طول سال‌های تحصیل خود از تماشای مسابقات دو نیمه‌استقامت لذت می‌برد. او طی دوران دانشگاه به یک دونده جدی تبدیل شد و در سال ۱۹۴۹ به باشگاه ورزشی گیلونگ گیلد پیوست. لندی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ هلسینکی و ۱۹۵۶ در ملبورن عضو تیم المپیک استرالیا بود و در المپیک ۱۹۵۶ به ادای سوگند المپیک پرداخت. در ۲۱ ژوئن ۱۹۵۴، در یک نشست بین‌المللی در تورکو، فنلاند، لندی پس از راجر بنیستر، دومین مردی شد که به رکورد یک مایل در زیر ۴ دقیقه دست یافت و رکورد جهانی ۳:۵۷٫۹ را ثبت کرد که توسط اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی بر حسب قوانین گرد کردن در آن‌زمان عدد رکورد ۳/۵۸ تأیید شد. این رکورد بیش از سه سال حفظ شد.
مرگ
لندی در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ در خانه خود در کستلماین، ویکتوریا، در سن ۹۱ سالگی درگذشت. او برای مدتی به بیماری پارکینسون مبتلا بود.
سرکه بالزامیک
سرکه بالسامیک (بالزامیکو) یک چاشنی با منشأ ایتالیا یی است. این نوع سرکه معطر و دارای طعم شیرین می‌باشد.
پرومازین
پرومازین دارویی است که برای درمان اختلالات روانی و هیجانی، استفراغ و تقویت اثر داروهای ضد درد استفاده می‌شود.
سرکه بالزامیک
طرز تهیه
به محض برداشت انگور، میوه به آرامی پرس می‌شود و آب به دست آمده در معرض حرارت قرار می‌گیرد (میزان آن معمولاً ۸۰ درجه سانتی‌گراد و زمان آن ۳۶ تا ۴۰ ساعت است). فرایند گرمایی برای کاهش حجم و از بین بردن باکتری‌ها اعمال می‌شود. در انتهای فرایند حرارتی، میزان شکر ۲۸ تا ۳۳ درصد بوده و زمانی به این میزان دست پیدا می‌کنیم که از ۱۰۰ لیتر آبانگور اولیه ۶۰ لیتر باقی‌مانده باشد (از هر ۲۰۰ کیلوگرم انگور ۱۰۰ لیتر آب‌انگور استخراج می‌شود).
پرومازین
ملاحظات
مصرف این دارو در مواردی همچون اغمای ناشی از الکل، تصلیب شرائین، ضایعات کرونر، باربیتوریک و ترکیبات افیونی ممنوع می‌باشد.
سرکه بالزامیک
طرز تهیه
در مرحلهٔ دوم عصاره همراه بچه سرکه به تانکرهای بزرگی منتقل می‌شوند (مخمرها یا به صورت آماده اضافه می‌گردند یا اینکه با گذشت زمان درون تانکرها بدون دخالت تولیدکننده رشد و تکثیر می‌یابند). درون تانکر، قند تخمیر و به الکل تبدیل و الکل نیز توسط باکتری‌ها اکسید می‌شود. مرحله بعدی در تولید سرکه بالزامیک مرحله رسیدن است که حداقل ۳ سال طول می‌کشد (ممکن است این فرایند تا ۱۲ سال یا بیشتر نیز به طول بینجامد). در مرحله رسیدن از چندین بشکه چوبی با اندازه‌ها و جنس‌های متفاوت استفاده می‌شود؛ حداقل ۳ بشکه برای تولید این محصول نیاز است، اما تعداد آنها را می‌توان به ۵ یا ۷ عدد افزایش داد. هر کدام از بشکه‌ها از چوب خاصی ساخته می‌شود (مانند چوب درخت فندق، گیلاس، بلوط، توت، سرو کوهی و…)؛ هر کدام از چوب‌ها وظیفه خاصی را در مرحله رسیدن بر عهده دارند. فندق مسئول تولید رنگ است، گیلاس طعم شیرین را به محصول منتقل می‌کند و توت ایجادکننده عطر است. پس از ساختن بشکه‌ها به آنها مقداری سرکه بالزامیک از پیش آماده شده افزوده و یک سال آنها را به حالت سکون نگهداری کرده تا میکروارگانیسم های مسئول تولید سرکه جذب چوب‌ها شوند.
پرومازین
عوارض جانبی
از جمله عوارض جانبی آن خواب‌آلودگی و فشار خون می‌باشد.
سرکه بالزامیک
طرز تهیه
بشکه‌ها با توجه به اندازه آنها از بزرگ به کوچک کنار هم چیده می‌شوند؛ حجم آن‌ها بین ۱۰ تا ۷۵ لیتر بوده و جنس آنها در ترتیب قرارگیری و اندازه آنها تأثیری ندارد. محصول به دست آمده از مرحله اول به بشکه شماره یک منتقل شده و یک سال یا بیشتر به حال سکون رها می‌شود. پس از رسیدن به عطر و طعم مطلوب، عصاره به بشکه دوم منتقل می‌گردد و مانند حالت قبل تا رسیدن به عطر و طعم دلخواه در بشکه باقی می‌ماند، پس از آن، عصاره به بشکه سوم منتقل شده و این چرخه تا رسیدن به کوچک‌ترین بشکه ادامه می‌یابد؛ و سرانجام پس از این‌که محصول تمام خصوصیات استاندارد خود را پیدا کرد، محتویات بشکه آخر برای قضاوت در اختیار یک هیئت پنج نفره قرار گرفته و در صورت تأیید بسته‌بندی و به بازار عرضه می‌شود.
ارزش غذایی
سرکه بالزامیک میزان بالایی شکر دارد، در نتیجه باکتری‌های مولد این سرکه با سایر گونه‌های تولیدکننده سرکه تفاوت دارند. بر اساس تحقیقات ۳۲ گونه از Gluconacetobacter Xylinus در تولید این سرکه نقش دارند. همچنین از آنجا که ماده اولیه تولید این سرکه انگور می‌باشد، محصول به دست آمده حاوی میزان بالایی (حداقل ۸ نوع) از اسیدهای فنولیک بوده که خاصیت آنتی‌اکسیدانی دارند؛ تحقیقات نشان می‌دهند که حتی پس از گذشت چند سال از گرفتن عصاره انگور این ترکیبات همچنان در محصول نهایی وجود دارند. هر ۱۰۰ گرم از این ماده غذایی میزان ۸۸ کیلو کالری انرژی در بدن تولید کرده که بیشتر آن به علت وجود انواع کربوهیدرات‌ها است. کلسیم، آهن، منیزیم، فسفر، پتاسیم، سدیم، روی و منگنز مواد معدنی موجود در این محصول هستند.
انواع سرکه بالزامیک
باید توجه کرد که تمامی سرکه‌های بالزامیک موجود در بازار واقعی نیستند. از میان سه نوع سرکه بالزامیک موجود در سوپر مارکت‌ها تنها یک نوع آن اورجینال بوده و با روشی که در بالا توضیح داده شد تولید می‌شود و بقیه تنها از لحاظ برخی خصوصیات شبیه سرکه بالزامیک اصیل هستند.
Tradizionale: هر گاه روی برچسب سرکه بالزامیک عبارت ACETO BALSAMICO TRADIZIONALE را مشاهده کردید می‌توانید مطمئن باشید که سرکه بالزامیک اورجینال است. این نوع سرکه حداقل باید ۱۲ سال صرف فرایند رسیدنش شده باشد. علاوه بر آن هیئتی از متخصصین کارکشته تمامی مراحل تولید آن را زیر نظر می‌گیرند و مشخصه بارزش نوع بسته‌بندی و فویل آلومینیومی به روی درب آن می‌باشد. قیمت این نوع از سرکه بالزامیک به دلیل زحمات زیادی که صرف تولیدش می‌شود و دارا بودن همه خصوصیات یک سرکه بالزامیک اصیل بسیار بالاست (بین ۷۵ تا ۴۰۰ دلار).
Condimento Balsamico: تولیدکنندگانی که خارج از مودنا زندگی می‌کنند یا اینکه نمی‌خواهند استانداردهای سختگیرانه تولید سرکه بالزامیک اصیل مودنا را رعایت کنند نیز می‌توانند این نوع سرکه را به بازار عرضه کنند. این نوع سرکه بالزامیک مدت زمان کوتاهی صرف تولیدش می‌شود؛ بنابراین خصوصیات نوع اصیل را ندارد و با نام‌های condimento balsamico یا salsa balsamica یا salsa di mosto cotto عرضه می‌شود.
Aceto Balsamico di Modena: بیشترین نوع از سرکه بالزامیک که در ایران یافت می‌شود عبارت Aceto Balsamico di Modena را روی برچسب خود دارد. این نوع سرکه با اینکه سرکه بالزامیک نامیده می‌شود فقط تعدادی از خصوصیات سرکه اصیل را دارا می‌باشد. مدت زمان زیادی صرف تولید آن نمی‌شود و ممکن است حاوی آب انگور و سرکه معمولی نیز باشد. با اینحال به این نوع سرکه هم سرکه بالزامیک گفته می‌شود.
از جمله سرکه‌های معروف برندهایی چون roberto و corichelli و milano است
فینکنباخ-گرسوایلر
فینکنباخ-گرسوایلر یک شهر در آلمان است که در دنرسبرگکرایس واقع شده‌است. فینکنباخ-گرسوایلر ۳۳۷ نفر جمعیت دارد.