cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
پنتر (برند)
آزمایشگاه پنتر
مجموعه پنتر دارنده اولین پروانه تحقیق و توسعه در صنعت نوشت‌افزار ایران به شماره ۲۶۴۴۲۶/۶۰ از وزارت صنعت، معدن و تجارت است و این مجموعه پروژه های متعددی را به طور تخصصی در صنعت نوشت افزار در دست انجام دارد. این واحد اولین فعالیت خود را در رابطه با محصولات سلامت محور خصوصا با تمرکز بر انواع نوشت افزار آنتی باکتریال آغاز نمود و در ادامه از مهمترین فعالیت‌های تحقیق و توسعه (Research & development)  این مجموعه مطالعه تغییرات میزان نزول جوهر(Ink Lay Down) متناسب با تغییر رفتار جوهرهای دارای گرانروی پایین (Low Viscosity Ink) و نوک‌های ساچمه ای (Ball Point Pen) از جنس تنگستن کربید(Tungsten Carbide) با نگه دارنده نیکل سیلور(Nickel Silver)  و یا استیل ضد زنگ استیل (stainless steel) در شرایط دمایی و رطوبتی متفاوت متناسب با شرایط آب و هوایی کشورها و مناطق جغرافیایی مختلف می‌باشد. این پژوهش توانسته است منجر به تولید محصولاتی با عملکرد بهینه (Optimize performance) در شرایط جغرافیایی مختلف گردد.
همچنین این مجموعه مطالعات و پژوهش های جدی و سرمایه گذاری اساسی برای بهره گیری از بیومتریال ها و مواد زیست سازگار و زیست تخریب پذیر خصوصا مبتنی بر استفاد از میکرو مولکول ها و ماکرو مولکول های زیستی را برای تولید انواع نوشت افزار و صنایع مرتبط با آن در دست انجام دارد.
سنگان کوکناک
سنگان کوکناک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تفتان جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۰۶ نفر (۸۵خانوار) بوده‌است.
رود کیتا
رود کیتا (به لاتین: Kita River) یک رود در ژاپن است که در استان شیگا واقع شده‌است.
فرهوپ، شهرستان فایت، پنسیلوانیا
فرهوپ (به انگلیسی: Fairhope) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فایت، پنسیلوانیا واقع شده‌است. فرهوپ ۲٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۵۱ نفر جمعیت دارد و ۲۸۵٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوکینو ویسکونتی
لوکینو ویسکونتی دی مودرونه (به زبان ایتالیایی: Luchino Visconti) (زاده: ۲ نوامبر ۱۹۰۶–مرگ: ۱۷ مارس ۱۹۷۶) کارگردان نامی سینما و تئاتر ایتالیایی بود.
کارنامه و زندگی
لوکینو ویسکونتی در دوم نوامبر ۱۹۰۶ در شهر میلان در خانواده ای سرشناس و ثروتمند زاده شد. نام تباری او کنت دن لوکینو ویسکونتی دی مدرنه است. پدرش جوزپه ویسکونتی، دوک مدرنه، و مادرش کارلا اربا، دختر یک کارخانه دار بود. لوکینو در کودکی‌ و نوجوانی‌ ناآرام و پرخاشگر بود. وی بارها سابقه ی فرار از خانه و مدرسه را داشته است. با این همه همواره در زندگی اش شیفتهٔ آهنگ بود و خود ویلونسل می‌نواخت. در جوانی دوستان فرهیخته ای همچون پوچینی، آهنگساز نامی اپرا، توسکانینی، رهبر ارکستر و گابریله دانونزیوی داستان‌نویس پیدا کرد؛ و اندکی پس از آن برای هشت سال به پرورش اسب پرداخت. در ۱۹۳۶ هنگامی که نازی‌ها، از پیمان ورسای سرپیچی کردند و راین لند را دگرباره تصرف کردند، ویسکونتی به پاریس رهسپار شد و با کوکو شانل، طراح لباس آشنا شد. شانل ویسکونتی سی ساله را به فیلم‌ساز نامی فرانسه ژان رنوار معرفی کرد.
رنوار که در حال ساختن فیلم «پارتی ییلاقی» بر پایهٔ داستانی از گی دو موپاسان بود، ویسکونتی را به دستیاری کارگردان برگزید و او جامه‌های این فیلم را طراحی کرد. در این زمان بود که او که تاکنون دلبسته به فاشیسم بود از آن روی‌گردان شد و به کمونیسم روی آورد. پس از پرسه‌ای کوتاه در هالیوود او به رم بازگشت و به انجمن سینماگران جوان گاهنامهٔ «سینما» پیوست که ویتوریو موسولینی، پسر بنیتو موسولینی، سرپرست آن بود. در ۱۹۴۳ ویسکونتی و یارانش در این انجمن: جیوزپه دو سانتیس، جیانی پوچینی و ماریو آلیکاتا فیلمنامهٔ آزش را بر پایهٔ برگردان آزاد داستانی از جیمز کین به نام پستچی همیشه دو بار زنگ می‌زند نوشت. نسخهٔ برگردان فرانسوی این داستان را رنوار به ویسکونتی داده بود و سیستم سانسور فاشیسم آن را با چند دگرگونی پذیرفت. اگرچه گفته شده‌است که ویتوریو موسولینی پس از دیدن پیش نمایش فیلم از تالار نمایش بیرون آمده و با خشم گفته‌است «این ایتالیا نیست» و پس از آن از پخش فیلم جلوگیری شد تا آنکه پس از جنگ در شمار فیلم‌های نوواقع‌گرایانه دگر بار به نمایش آمد. در این اثر ویسکونتی بسیاری از ویژگی‌های کارهای آینده‌اش، همچون به‌کارگیری هوایی اپرایی، ایتالیایی کردن داستان و شخصیت‌های آن و بیش از هر چیز دیگر نشان دادن راستی در واقع‌گرایی اجتماعی و هستی و بدور از شگفتی و گزافه نمایان بود.
در چرخه سال‌های جنگ، ویسکونتی خانه‌اش را در اختیار مبارزان کمونیست قرار داد تا به عنوان پناهگاه از آن استفاده کنند و او خود در نبرد مسلحانه با اشغال‌گران آلمانی درگیرودار شد؛ و چنین بود که گشتاپو برای چندگاهی او را در سال ۱۹۴۴ زندانی کرد. اگرچه اندکی درنگذشت که ویسکونتی توانست در ۱۹۴۵ به کین وری از تیر باران سرزندانبان خود فیلم گواهاک «روزهای شکوه» را بسازد؛ و در این هنگام بود که حزب کمونیست ایتالیا با او پیمان بست که سه‌گانه‌ای از زندگی ماهیگیران، معدنچیان و کشاورزان سیسیلی بسازد. او زمین دارد می‌لرزد تنها فیلم از این سه‌گانه را در ۱۹۴۸ ساخت. زمین دارد می‌لرزد به سبک فیلمی گواهاک از زندگی ماهیگیران سیسیلی بدون بازی هیچ هنرپیشه‌ای و در خود جای ماهیگیران ساخته شد و برندهٔ جایزهٔ بزرگ فستیوال فیلم ونیز شد.
پس از لرزه‌های زمین ویسکونتی سبک نو واقع‌گرایی را به یک سو نهاد و به جای آن به سبکی شخصی برای پرداخت چهرهٔ مادری رمی که شیفتهٔ هنرپیشگان است روی آورد و «بلیسیما» را در ۱۹۵۷ ساخت. به گفتهٔ لینو میچیکه منتقد ایتالیایی: «این فیلم نشان از پایان چرخهٔ سرودایی نوشدایی و رو به تیرگی پردیس آن سینمایی بود که برای چندین گاهی فیلم را کانون ستیزهٔ سیاسی و اجتماعی میان کهنه و نو نموده و مایهٔ نابودی سراب واری بود که خود سینما را چیزی جدا از سراب واری می‌پنداشت» ویسکونتی در اینباره می‌گوید "«هر از گاهی دراز بود که می‌خواستم با مانیانی فیلمی بسازم؛ و چون او بنا بود که نگارهٔ نخست «بلیسیما» را بازی کند، من پیشنهاد سالوو دآنجلو را دربارهٔ ساختن فیلمی بر پایهٔ زاواتینی پذیرفتم. من دلبسته بر آن بودم که با کس گانهای پالرون authentic کارکنم که با آن بسیار از پدیده‌های درونی و پربار را بتوان نشان داد و همچنین می‌خواستم ببینم چگونه پیوندی میان من به آوند یک کارگردان و او به آوند هنرپیشه‌ای سترگ شدایی پذیر خواهد شد؛ و سرانجام آن کار بسیار دلپذیر بود»" نخستین فیلم ویسکونتی که در آن اندیشار سینما به آوند هنر والا نمایان است فیلم درام تاریخی احساس در ۱۹۵۴ است. در این فیلم اپرایی ویسکونتی با بینشی مارکسیستی داستان شیدایی بی سرانجامی را باز گو می‌کند که در هنگام جدایی ایتالیا از زیر بندگی اتریش رخ می‌دهد. او سپس «شبهای سفید» را بر پایهٔ داستانی از فیودور داستایوسکی در ۱۹۵۷ کارگردانی نمود. در این فیلم با به‌کارگیری ارته‌های تئاتری او بار دیگر اندیشار «هنر والا» را برای سینما آزمون می‌کند.
چرخه فیلم‌های خودوای
در ۱۹۶۰ ویسکونتی یکی از ارزنده‌ترین کارهای خود «روکو و برادرانش» را به پرده می‌آورد. این فیلم آغاز چرخهٔ کارهای خودوای او را نشان می‌کند. ویسکونتی در این چرخه تنها به کارگردانی سینما می‌پردازد و از کارگردانی اپرا و نمایشنامه خودداری می‌کند. «روکو و برادرانش» داستان خانوادهٔ کشاورزی از سیسیلی به نام پراندیز را بازمی‌گوید که در جستجوی کار به شهر صنعتی میلان روی آورده‌اند. ویسکونتی نخستین فیلم سازیست که تنش‌های جامعهٔ صنعتی را از دیدی مارکسیستی می‌نمایاند. روکو (با بازی آلن دلون) می‌کوشد که خانواده را با هم نگاه دارد و این در کشاکش زندگی کارخانه‌ای ناممکن می‌نمایاند. برادران که نمی‌توانند کار بیابند بناچار به مشت زنی برای بردن پاداش روی می‌آورند که این بگمان ویسکونتی خود نشانی از بهره‌گیری سرمایه داریست. آمدن نادیا یک زن روسپی داستان را پیچیده‌تر می‌سازد و بر ناهماهنگی میان برادران می‌افزاید و به انجام سیمون یکی از برادران نادیا را می‌کشد. روکو می‌کوشد تا سیمون را رهایی دهد ولی سیرو برادر کوچکتر که اینک در کارخانه‌ای کار گرفته و به اتحاد کارگری پیوسته‌است او را لو می‌دهد.
پس از «روکو و برادرانش» ویسکونتی فیلم «پلنگ» را در ۱۹۶۳ بر پایهٔ داستانی از جوزپه تومازی دی لامپه دوزا ساخت که پاداشن نخل زرین فستیوال فیلم کن را از آن خود ساخت. داستان فیلم رویدادهای سرنگونی خاندان سابینا والاتبار سیسیلی را بازمی‌نمایاند که در سال‌های باز بهم پیوست ایتالیا به رهبری جوزپه گاریبالدی رخداد و ایتالیایی‌ها این چرخه از تاریخشان را در سدهٔ نوزدهم، ریزورجی منتو می‌خوانند. برای بازیگر نخست فیلم، ویسکونتی هنرپیشهٔ روسی، نیکولای چرکاسوف را در دید داشت؛ ولی بنگاه استودیوی فاکس قرن بیستم که فرآورنده فیلم بود، برای فروش بیشتر، برت لانکستر را پیشنهاد نمود و ویسکونتی پس از آنکه دریافت که گزینش دیگرش لارنس الیویه درگیر فیلمی دیگرست، بناچار با ناخرسندی برت لانکستر را پذیرفت. ویسکونتی در این فیلم با نگرشی مارکسیستی فرواُفتایی ردهٔ با فرهنگ و فرازان والاتباران زمیندار را در برابری با پوچی و پوک اندیشی ردهٔ شهر نشینان بازارگان روان می‌کاود. پرنس سابینا (برت لانکستر) مردی خاموش و کناره‌گیر اما دانشورست که شب‌ها ستاره‌شناسی می‌کند و به بی‌کران می‌اندیشد. اگرچه او مردی شدا گراست اما اندوه گذرانی همه چیز همیشه با اوست. در گفتگویی با رانشمداری کوشا می‌گوید «ما ببرها بودیم و شیران ولی آن‌ها که جای ما را می‌گیرند شغال هایند و روباهان اگرچه همهٔ ما ببرها، شیرها، شغالها و گوسفندها خود را گوهرهای نایاب می‌پنداریم»
«ستارگان تیرهٔ سامانهٔ خرس بزرگ» یا «ساندرا» ساخته شده در ۱۹۶۵، بازنگری ایست از افسانهٔ تاریک الکترا و برادرش اورستس که در آن اردوگاه‌های تن فشردهٔ نازی جایگزین صحنهٔ نبرد تروآ شده‌است. ساندرا همهٔ ویژگی‌های فیلم‌های هنر والای ویسکونتی را در بردارد: شیدایی نابرازنده، چشم‌اندازهایی جادویی و آمیخته با آهنگی شگرف برای پیانو. فیلم با رانندگی ساندرا (کلودیا کاردیناله) و همسفرش از آن سوی اروپا بسوی خانه‌اش با دیوارهای بلند و پر از زیبایه‌های باستانی در ولترا، شهری کهنه در توسکانی، آغاز می‌شود و در اینجاست که ساندرا گمان می‌برد که شاید مادرش و دلباختهٔ او (که وکیل خانواده‌اش ست) به هم ساخته و پدر یهودی ساندرا را به نازی‌ها لو داده‌اند تا کشته شود. ویسکونتی با این داستان بار دیگر پژمردگی‌ها و گندناکی‌های شهر بازاریان را آشکار می‌کند. سپس در ۱۹۶۷ او داستان هستی گرایانه آلبر کامو، «بیگانه» را به پرده آورد. اما بسیاری از خرده گیران این فیلم را نپسندیدند چراکه در آن از هستاگری کامو رنگی نمی‌دیدند؛ و شاید که از دید ویسکونتی کشتن آن عرب پابرهنه به دست آرتور مارسوی (Arthur Meursault) «بیگانه» به جای پیوند با هستایی کامو از انگارهٔ ستیزه یی مارکسیستی رنگ گرفته بود.
چرخهٔ فرجام: مرگ، تاریخ و سرنگونی
در ۱۹۷۱ ویسکونتی «مرگ در ونیز» نخستین فیلم از ین چرخه را ساخت. این فیلم یکی از کارهای کمتر فهمیده شدهٔ اوست که برخی از باز کاوان بر او خرده گرفته‌اند که «مرگ در ونیز» او به داستان «توماس مان» وفادار نمانده‌است و این از همان گون خرده‌گیری است که در بارهٔ «بیگانه» ی او و کامو نیز دیده شد. اما این خرده گیران درنیافته‌اند که ویسکونتی داستان را تنها چارچوبی برای نمایش انگاره‌های خویش می‌یابد. توماس مان کس گانهٔ آهنگساز نامی «گوستاو مالر» را در ریخت قهرمان داستانش «گوستاو فن آشنباخ» آورده‌است؛ و ویسکونتی با کاربرد از هم سیمایی «درک بوگارد» (بازیگر نگارهٔ فن آشنباخ) با مالر و همچنین با به‌کارگیری پاره‌هایی از سمفونی‌های سوم و پنجم مالر به تماشاگر می‌رساند که «مرگ در ونیز» بیش از هرچیز به مالر نگران است تا به توماس مان. براستی که ویسکونتی و مالر در برداشتشان از هنر والا بهم بسیار نزدیکند. سمفونی‌های مالر در سترگی و شگرفی شان با فیلم‌های اپرا گونهٔ ویسکونتی هماهنگ‌اند. مالر خود گفته بود که کارهایش دربارهٔ زندگی است که «قهرمان» آن در تلاش است تاکه میانای زندگی و مرگ و شیدایی و پشیمانی و شکست را دریابد؛ و این همان میاناست که ویسکونتی در پی آن بود. اما «مرگ در ونیز» کناره یی عارفانه نیز دارد؛ و آن شیفتگی فن آشنباخ به پسرک پری سیمای زرین موی لهستانی «تادزیو» (با بازی بیورن اندرسن) است و این شیفتگی بس بیش از کششی همجنس گرایانه‌است، که بل «تادزیو» آن نماد شیدایی هنرمند به پندارهٔ ناب زیبایی و راستی ست که یازش هر جویش هنریست. لایهٔ دیگر نمادین فیلم با آگاهی فن آشنباخ پدیدار می‌شود در آنگاه که او در می‌یابد که ونیز در چنگال گستردهٔ بیماری وبا گرفتار آمدست. و گسترش وبا پیش نمادی از پدیداری فاشیسم در اروپاست است که این پدیداری در فیلم ماهلر به کارگردانی کن راسل در ۱۹۷۴ نیز نشان شده‌است. ویسکونتی دیگر بار با دیدی هنایش گرفته از مارکسیسم پیوند میان شهربازاریان (bourgeois) و فاشیسم را هویدایی می‌دهد. برای نمون هنگامی که فن اشنباخ از گذشته‌ها یاد می‌آورد و دوستی با پیانو پاره یی از یک سیمفونی سرشار از آسیمه گی‌های اندوهناک را می‌نوازد آهنگ او در زیر آوای بلند و پوچ مایهٔ موسیقی میهمانسرا گم می‌شود؛ و زنان شهربازاری رادر کنار دریا می‌بینیم که با جامه‌های تافته‌شان مازماز و با چترهایشان رنگین به خود نمایی پرسه می‌زنند.
ویسکونتی پندارهٔ فیلم ۱۹۷۲ خود «لودویگ» را در ۱۹۷۱ یافت هنگامی که در باواریای آلمان به جستجوی جایگاهی برای فیلمبرداری «سرنگونی خدایان» بود. در آن سال او در اندیشهٔ به پرده آوردن داستان «به جستجوی هنگامی از دست شده» از «مارسل پروست» بود ولی از روی نا توانمندی ساختن آن را به آینده واگذاشت. ساختن لودویگ با یاری «ویتلسباخ» کاخ خاندان فرمانروای باواریا و نهادهای رانشگر باواریا که به او پروای فیلمبرداری در همهٔ کاخ‌های «لودویک» را دادند شدایی گرفت. هر چند پس از پایان فیلمبرداری او دچار آفند قلبی شد و برای درمان به بیمارستان کانتونزپیتال در زوریخ فرستاده شد و این همانجا بود که در آن توماس مان درگذشته بود. داستان فیلم «لودویگ» در هنگام یگانه گشت و هم پیوندی کشورهای آلمان پس از جنگ‌های ناپلئونی رخ می‌دهد. در ۱۸۰۶ ناپلئون شاهزاده‌نشین باواریا را پادشاهی خواند تا که با میان بانی سرزمین باواریا فرانسه را از بیم آفند اتریش رهایی بخشد. پس از سرنگونی ناپلئون باواریا به دلبستگی با خاندان بوربون پادشاه دوم خویش را لودویک نهم (برابر آلمانی لویی نهم) خواند. لودویک دوم قهرمان فیلم ویسکونتی نوادهٔ او بود که در شانزده سالگی به پادشاهی رسید. او نوجوانی بود که از رانشبازی‌های اروپایی بیزار بود و به جای «رانشگار شدای بیسمارک» او به گاهان رؤیایی سده‌های میانی آلمان دلبستگی داشت؛ و دوست آهنگساز او ریچارد واگنر بینش او را در بارهٔ زندگی و هنر آموزش می‌داد. نماد گردانهٔ او قوی سیاه بود و پس از دیدن اپرای لوهنگرین واگنر، او خویشتن را همچون لوهنگرین گردی تنها در زره‌ای تابان می‌پنداشت. پس از پیروزی پروس بر فرانسه در جنگ ۱۸۶۶ بیسمارک که یازش بر یگانگی کشورهای آلمان داشت لودویک را برانگیخت، تا به آوند پادشاه بزرگترین کشور آلمان، ویلهلم پادشاه پروس را به امپراتوری آلمان درخواند. پس از یگانگی آلمان لودویک بیشتر و بیشتر از همه کناره گرفت و روزگار را در کاخ‌های برگ و «هوهنش وانگاو» در جهان پندارهای رؤیایی خود می‌گذراند. او به پای واگنر آهنگساز پول فراوان ریخت چه برای پشتیبانی از زندگی بسیار پر شکوه او و چه برای ساختن تالار اپرای بایرویت همچنین هزینه‌های بسیار برای ساختن کاخ‌های نو در جنوب باواریا را درپذیرفت. فرمانروایی باواریا این ولخرجی‌ها را تا آنجا که از کیسهٔ خود پادشاه بود می‌پذیرفت اما همینکه او به باج خواهی از فرمانروایی برخاست تا که بدهی‌هایش را سامانی دهد و بر سرچشمهٔ دارایی‌هایش بی افزاید یازش به برکناری او گرفته شد. پروفسور فن گودن او را از دیدگاه روانی بی تراز دریافت و برای پادشاهی نابرازا. پس او را برکنار نمودند و به کاخ «برگ» گسیل داشتند چندی نگذشت که پیکر بی جان او و پروفسور فن گودن را دریاچه‌ای نزدیک کاخ یافتند؛ و در پرونده مرگ او چنین آمد که او در کشاکش برای خودکشی اش خفگی پروفسور فن گودن را در آب برآغالیده‌است؛ و چنین است که سرگذشت لودویک همهٔ ویژگی‌های در خور پسند ویسکونتی را همچون نشان از هنر والا بسان اپراهای واگنر، کاخ‌های باشکوه، داستان تنهایی و پژمردگی و ستیزه گری‌های توانمندان و دیگر از این گونه نشان‌ها را داراست و ویسکونتی با استادیی بی‌مانند از این پدیده‌ها سود می‌برد تا تنش همیشگی میان هنر و زندگی را بازگشاید.
پس از «لودویک» بسیاری بر آن بودند که ویسکونتی که اینک به بهانهٔ آفند قلبی ناتوان شده بود همچون فدریکو فلینی که به همین سرنوشت دچار شده بود دست از کار خواهد کشید. اما او با سر سختی باز بکار پرداخت و نخست نمایشنامهٔ «گذشته‌ها» ی هارولد پینتر را به صحنه آورد؛ و دیگر بار از داستان پینتر همچون خودرویی برای گسیل اندیشارهای خود سود برد و این بی وفایی به داستان خشم پینتر را برانگیخت. اما ویسکونتی آسوده نود به دنبالهٔ کار خویش بود. او سپس نمایشنامهٔ مانون لسکو پوچینی را به پرده آورد. و یک سال پس از آفند قلبی خود با آنکه هنوز به بهبودی درست دست نیافته بود به پشت دوربین سینما بازگشت و چون نمی‌توانست نشست، ایستاده فیلم «تابلوی خانواده در صحنه‌ای از زندگی روزانه» را در ۱۹۷۴ کارگردانی نمود.
برت لانکستر در این فیلم در نگارهٔ یک پیرمرد آمریکایی تاریخ‌نگار هنری پدیدار می‌شود که از جهان کناره گرفته و در کاخی تیره که از مادر ایتالیایی اش به او رسیده گوشه می‌گیرد. هنگامی که او بخش بالای خانه‌اش را به مادری رمی (سیلوانا مانگانو) و دلدادهٔ هرزه و رند او (هلموت برگر) اجاره می‌دهد زندگی آرام خویش را آشفته می‌یابد. ویسکونتی استادی خود را با ساختن این شاهکار نشان داده و با دیدی موشکافانه دگرگونگی‌های دههٔ ۱۹۷۰ را بازمی‌نمایاند. اما خرده گیران چپ بر او شوریدند که چرا این فیلم را انتشارگری دست راستی سرمایه‌گذاری نموده‌است. او به جای آنکه به سادگی پاسخ دهد که «برای این که هیچ‌کس دیگر نیست که بخواهد برای یک سینماگر ازکارافتادهٔ بیمار سرمایه خود را به بیم اندازد» با سرسختی گقت «مگر پول فیلم سازان دیگر از کجا می‌آید؟ شاید از هم پیوسته‌های کارگری؟ من برای نمونه یک سرمایه‌گذار دست چپی راهم نمی‌شناسم. من هرگز چنین کسی را نمی‌شناخته‌ام. من هرگز به چنین کسی برنخورده‌ام. پول است که فیلم را می‌سازدو فرا آوران فیلمند که آن پول را با خود می‌آورند؛ و آنان نکوخواهانی نیستند که از ستم بیدادهای اجتماعی دل پریشان باشند»
در سال ۱۹۷۶ ویسکونتی فیلم پایانی خود «بی گناه» را ساخت. در این فیلم او بار دیگر به شکوه و شگفتی زندگی توانمندان و گندوایی و دژمناکی شان می‌پردازد و آن را در زمینهٔ آشنای اپراگونهٔ کارهایش بازمی‌نمایاند. این فیلم بر پایهٔ داستانی از گابریله دانونزیو نوشته شده در ۱۸۹۲ است و در بارهٔ «تولیو همیل» (با بازی جانکارلو جانینی) والاتبار ایتالیایی است که همسر زیبایش را رها کرده تا با کنتس ترزا رافو (با بازی جنیفر اونیل) که بیوهٔ است توانمند خوش باشد. تولیو بزودی در می‌یابد که بازیچه ایست در دست کنتس و می‌کوشد تا از بند او رها شده و بسوی همسر خود بازگردد. اما همسر او جیولینا (با بازی لائورا آنتونلی) اینک با فلیپو نویسندهٔ جوان روی هم ریخته و از او آبستن است. تولیو اینک دوباره دلباختهٔ همسرش است اما این دلباختگی برایش هوایی تازه دارد. او می‌کوشد تا جیولیانا را وادار کند تا آبستنی خود را با انداختن بچه به پایان برساند؛ ولی با آنکه فیلیپو مرده‌است جیولیانا از این که دانه‌های کلیسا را زیر پا بگذارد سز باز می‌زند. برای تولیو که خود را بی خدا می‌خواند و می‌گوید: «زمین تنها کشور من است. هنگامیکه من مردم همه چیز به انجام رسیده. من اینک زنده‌ام» به گفتهٔ وینسنت کنبی «در آفتابی‌ترین، پر فرهنگ‌ترین، به سامان‌ترین و درست رفتارترین از جهان‌ها، زیاده روی تولیو و جیوانا زندگی شان را در هم شکسته‌است. به همان مرگ آسایی که گویی در کشتی زیبایشان در میانهٔ دریای آدریاتیک به ژرفای آب فرومی‌روند»
داوری
لوکینو ویسکونتی در ۷۰ سال زندگی خود، ۱۴ فیلم بلند داستانی و چندین بخش از فیلم‌های گروهی را ساخت، به علاوه او بیش از ۲۰ اپرا و ۴۰ نمایشنامه را به پرده آورد؛ و از این روی شاید بتوان گفت که او در مقایسه با بسی دیگر از کارگردانان سینما دریافتی ژرفتر از هنر داشت. او همچنین در ساختن فیلم‌های خود دریافتی اندیشارا داشت که از برداشت خود او از خواندن نویسندگانی مارکسیست چون لوکاچ و گرامشی هنایش گرفته بود. به آوند یک هنرمند ویسکونتی برآن بود که با تماشاگران گوناگون در لایه‌های برداشتی چندگون پیوند برپا کند. به گفتهٔ جفری نوئل اسمیت: "«ویژگی فیلم‌های ویسکونتی در همهٔ روزگار فیلمسازیش آن بود که کارگردان همه‌کاره فیلم بود. او بود که فیلمنامه‌نویس و هنرپیشه‌ها، سر ارته گران، the leading technicians و ویراستاران را برمی‌گزید. کارگردان حتی فرآوردکنندهٔ فیلم را نیز برمی‌گزید… فیلم‌های ویسکونتی به رویی از آن او بودند که مایهٔ رشک نه تنها کارگردانان هالیوود که بل کارگردانان ایتالیایی نیز بود. در چنین پیرامونه واری سینمای مؤلف و ضد مؤلف رده‌بندی‌هایی نا برازنده می‌باشند»" فیلم‌های نخستین ویسکونتی، زمین می‌لرزد و وسوسه، از بنیان‌های سینمای نئورئالیستی هستند؛ و فیلم بلیسیما از این روی بارز است که نشان دهندهٔ نخستین درگذری از چرخهٔ نئورئالیسم به چرخهٔ پسا-نئورئالیسم در سینمای ایتالیا ست. در این فیلم ویسکونتی نهاد خود سینما را با دیدی شوخ‌طبع، تیز و برنده به پرسش می‌گیرد و این پرسش در آینده در فیلم زندگی شیرین فلینی دنبال می‌شود. همچنین ویسکونتی با این فیلم سوی‌گیری سیاسی ایتالیا و پیوند فرمانروایی دموکرات‌های مسیحی را با آمریکا خرده‌گیری می‌کند.
ویسکونتی در سه فیلم تاریخی «نود»، «ببر» و «سرنگونی خدایان» به ریشه یابی‌ای مارکسیستی برای دریافت «میهن گرایی» دست می‌یازد. فیلم‌های «نود» و «ببر» به میهن گرایی گاریبالدی که در سدهٔ نوزدهم پیشرو به دیده می‌آمد می‌پردازند. هر جند پس از ۱۹۳۰ میهن‌گرایی نازی‌های آلمان پس رونده و بیمناک یافت می‌شود و این برداشت درفیلم «سرنگونی خدایان» آشکار ست. ویسکونتی با دیدی هنایش گرفته از نوشته‌های مارکسیستی لوکاچ و گرامسچی این رهگذار رئالیسم تاریخ را به پرده می‌آورد. او به ویژه بیش از هز چیز به راستی و درستی صحنه می‌اندیشد. به گفتهٔ مارکوس ویسکونتی بر این پا فشاری می‌کند که هنگامی که بررسی رده‌ای از جامعه نهاد یک فیلم می‌شود، می‌بایست که صحنه پردازی فیلم نشان دهندهٔ بی کم‌وکاست ویژگی‌های آن رده باشد؛ و با همهٔ خرده‌گیری چپی‌ها ازین باور، به فرجام همین باور بود که باعث پذیرش فیلمسازان منتقدی چون برتولوچی، کاوانی و ورتمولر گردید. پس از پایان جنگ جهانی نخستین، میهن‌پرستی بود که مایهٔ پیدایش چندین فرمانروایی دست راستی در اروپای خاوری، در اروپای میانه و به ویژه در ایتالیا و سپس در اسپانیا گردید. برای ویسکونتی فرمانروایی نازی‌ها در آلمان پست‌ترین نشیب این میهن‌پرستی پسگرا بودو این بررسی مارکسیستی او از فرهنگ و تاریخ آلمان در سه فیلم «سرنگونی خدایان»، «مرگ در ونیز» و «لودویک» که «سه گانهٔ آلمانی» خوانده می‌شوند، پدیدار می‌آید. به برداشت بوندانلا، ویسکونتی با این سه‌گانه بسوی چشم‌انداز گسترده‌تری از سیاست و فرهنگ اروپا پیش می‌رود. شیوهٔ ویسکونتی در این فیلم‌ها آنست که «آنها همگی با صحنه‌ها و جامه‌های پر شکوه و پر تروتاب، روشن پردازی پر نود وناک، و دوربین گری به تیمارداری آهسته، و دلبندی به نگاره گریی که بازتابی از گشتن‌های درونی و ارزش‌ها ی نمادین اند ویژگی می‌گیرند» بگمان بوندانلا خرده گیران به گندوایی decadence نمایان در کارهای فرجامین ویسکونتی در خرده گیریشان راه به کژی پیموده‌اند. به گفتهٔ خود ویسکونتی او بر سر آن بوده‌است تا «یک جامعهٔ بیمار را بررسی کند» و جدایی بسیارست میان نمایاندن برپایی نوینگرایی rising modernity و پیوند آن با شهربازاران از یک سوی و ترازش آن با ایستایی اروپا از سو ی دیگر. ویسکونتی این ایستایی را در بسته‌بندی داستان‌های نمادین پایان سده در ونیز و پادشاهی رو به مرگ باواریا به آزمون می‌گیرد. او در این هر دو فیلم گندوایی را بررسی می‌کند که به دیدهٔ او نمادهای آشکار جامعه ایست که به دم تکان دهندهٔ مرگ رسیده‌است.
به داوری فرجامین می‌بایست گفت که برازندگی و ارجمندی فیلم‌های ویسکونتی با گذشت روزگار پدیدار تر شده و می‌شود.
لیک پوینست، داکوتای جنوبی
لیک پوینست شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۴۹۳ نفر بوده‌است.
گارستنگ
گارستنگ (به انگلیسی: Garstang) یک شهرک در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است.
خصوصیات
گارستنگ ۴٬۰۷۴ نفر جمعیت دارد.
اوئسیخا
اوئسیخا دهستانی در استان  آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۵۳۹ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۱۹ کیلومتر مربع است.
لون نون
لون نون (លន់ ណុន, Lon Non; زاده ۱۸ آوریل ۱۹۳۰ – درگذشت ۱۷ آوریل ۱۹۷۵) یک سیاستمدار و سرباز کامبوجی بود که در دوران جمهوری خمر که از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷ وزیر کشور بود.
افلاک‌نمای آیسی آیزینگا
سیاره‌نمای رویال آیسی آیزینگا (Koninklijk(e) Eise Eisinga Planetarium) یک افلاک‌نما از قرن هجدهم میلادی در فرانکر، فریزلند، هلند است. آیسی آیزینگا در حال حاضر یک موزه عمومی و آزاد است. این افلاک‌نما از سال ۱۹۹۰ در فهرست ۱۰۰ مکان برتر میراث هلندی قرار دارد و در دسامبر ۲۰۱۱ در فهرست موقت نامزدهای بعدی میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. این قدیمی‌ترین افلاک‌نمای در حال کار در جهان است.
بیا بهشت را ببین
بیا بهشت را ببین (Come See the Paradise) فیلمی در ژانر رمانتیک، جنگی و درام به کارگردانی آلن پارکر است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.
خلاصه فیلم
«جک مک‌گارن» به لس آنجلس می‌رود. او در یک سالن نمایش مشغول به کار شده و عاشق دختر رئیسش «لیلی کاوامورا» می‌شود. اما او توسط پدر دختر اخراج شده و به همراه او به سیاتل فرار می‌کند…
کله شوره‌ای
کله شوره ای یا جعفرآباد روستایی در دهستان تفتان جنوبی بخش نوک آباد شهرستان تفتان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۰۹ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
شهرستان لینگچوان (گوانگشی)
شهرستان لینگچوان یک شهرستان در چین است که در گویلین واقع شده‌است. شهرستان لینگچوان ۲٬۳۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸۵٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوونازاروفکا
نوونازاروفکا (به لاتین: Novonazarovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پاسکواله برونو
پاسکواله برونو (Pasquale Bruno؛ زادهٔ June 19, 1962) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به تیفوسی اشاره کرد.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فیورنتینا، باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال لچه، باشگاه فوتبال یوونتوس، باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، و باشگاه فوتبال کومو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ایتالیا، Italy B U21، و زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
رود کیکو
رود کیکو (به لاتین: Kiku River) یک رود در ژاپن است که در استان شیزوئوکا واقع شده‌است.
ورنر پنتون
ورنر پنتون ؛ (زادۀ February 13, 1926 میلادی – درگذشتۀ 1926:2:13, September 5, 1998 میلادی) به عنوان یکی از تاثیرگذارترین طراحان مبلمان و فضای داخلی دانمارک در قرن بیستم شناخته می‌شود. او در طول کار خود، طرح‌های نوآورانه و آینده‌نگرانه‌ای را در مواد مختلف، به ویژه پلاستیک‌ها، و در رنگ‌های زنده و عجیب خلق کرد. سبک او بسیار «دههٔ ۱۹۶۰»ای بود اما در پایان قرن بیستم محبوبیت خود را دوباره به دست آورد. از سال ۲۰۰۴ میلادی، شناخته‌شده‌ترین مدل‌های مبلمان پنتون هنوز در حال تولید هستند (بویژه در شرکت ویترا، در میان دیگران).
زندگی‌نامه
پنتون قبلاً یک هنرمند با تجربه در اُدنسه بود که برای تحصیل در رشتۀ معماری به آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای دانمارک در کپنهاگ رفت و در سال ۱۹۵۱ میلادی فارغ‌التحصیل شد. در طول دو سال اول آغاز حرفۀ خود از ۱۹۵۲–۱۹۵۰ میلادی، او در دفتر معماری آرنه یاکوبسن، معمار و طراح مبلمان دانمارکی دیگر کار کرد. بزودی معلوم شد که پنتون یک «کودک سرکش» است و او دفتر طراحی و معماری خود را راه‌اندازی کرد. او به دلیل پیشنهادهای معماری مبتکرانه خود، از جمله خانۀ تاشو (۱۹۵۵ میلادی)، خانۀ مقوایی و خانۀ پلاستیک (۱۹۶۰ میلادی) به شهرت رسید. در اواخر دهۀ ۱۹۵۰ میلادی، طرح‌های صندلی او بسیار غیرمتعارف‌تر شد، بدون پایه یا پشتی قابل تشخیص. در سال ۱۹۶۰ میلادی پنتون طراح اولین صندلی پلاستیکی تزریقی یکپارچه بود. صندلی انباشته یا صندلی اس (S) تولید انبوه شد و مشهورترین طرح او شد که از اشکال ارگانیک منحنی‌های بدن انسان – در این مورد برداشتی از زبان – مشتق شده بود. در اواخر دهۀ ۱۹۶۰ و اوایل دهۀ ۱۹۷۰ میلادی، ورنر پنتون طراحی کامل محیط‌ها و فضاهای داخلی را تجربه کرد: فضای داخلی رادیکال و روان‌گردان که مجموعه‌ای از مبلمان منحنی، روکش دیوار، منسوجات و تجهیزات نورپردازی او بود. او شاید بیشتر به خاطر مجموعه‌ای از طراحی‌های داخلی برای نمایشگاه محصولات سالانۀ بایر که در کشتی‌های تفریحی برگزار می‌شد، شناخته شده‌ است.
حرفۀ طراحی
از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ میلادی، ورنر پنتون برای معمار آرنه یاکوبسن، که بعدها یکی از دیگر مربیان مهم شد، کار کرد. زمانی که در دفتر یاکوبسن بود، پنتون عمدتاً در طراحی مبلمان کار می‌کرد – به‌ طور خاص، توسعهٔ صندلی «مورچه» –. پس از استخدام با یاکوبسن، پنتون در طول سه سال سفرهای گسترده‌ای را در سراسر اروپا انجام داد. در این مدت، او تعدادی ارتباط بین‌المللی با همکاران طراح، تولیدکنندگان و فروشندگان برقرار کرد. از این رو، پنتون تعداد زیادی طرح‌های معماری و مبلمان از جمله: صندلی کارشناس و صندلی تیوولی را به سفارش تولیدکنندۀ معتبر مبلمان دانمارکی فریتز هانسن در سال ۱۹۵۵ میلادی، دریافت کرد.
در اواسط دهۀ پنجاه، ورنر پنتون برای اولین بار خود را با ایدۀ یک صندلی ساخته شده از یک عنصر مشغول کرد. در سال ۱۹۵۶ میلادی انجمن جدید برای دکور خانه (مبلمان-وِ‌کا) مسابقه‌ای را ترتیب داد که در آن پنتون شرکت کرد. ورودی او یک کلکسیون مبلمان بود که شامل یک صندلی انباشته می‌شد که در آن نشیمن و تکیه‌گاه یک واحد را تشکیل می‌دادند. این پروژه‌ای است که به اصطلاح «صندلی-اس» برگرفته از آن است. خود مسابقه موفقیت‌آمیز نبود، زیرا طرح‌های او موفق به کسب جایزه نشدند. در سال ۱۹۵۷ میلادی یک خانۀ پیش‌ساختۀ تعطیلات آخر هفته به عنوان یک مجموعۀ کوچک به نام خانۀ تمام مدور را تولید کرد.
در سال ۱۹۵۸ میلادی، پنتون میهمان‌خانۀ والدینش، کوم-ایگن (دوباره-بیا) را در پارک لانگسو در جزیرۀ فونن دوباره طراحی کرد، که برای آن صندلی مخروطی را نیز طراحی کرد. مسافرخانۀ کوم-ایگن یکی از اولین مأموریت‌های بزرگ پنتون بود. پنتون طراحی فضای داخلی و همچنین اضافه کردن یک طبقه با تراس پشت‌بام را انجام داد. او از پنج رنگ مختلف قرمز برای فضای داخلی استفاده کرد تا به آن گرما بدهد و در عین حال از رنگ‌های تیره برای ملحفۀ میزها استفاده کرد. پنتون یک سیستم انعطاف‌پذیر ساخته شده از پارچه‌هایی با الگوهای هندسی برای آویزان کردن از سقف برای تقسیم اتاق ایجاد کرد. این زمان، نقطۀ آغاز همکاری او با شرکت‌های دانمارکی پلوس-لینیه (مبلمان سری صندلی مخروطی)، اونیکا وئو (منسوجات) و لویی پالسن (تجهیزات نورپردازی) شد. پنتون در سال ۱۹۶۰ میلادی رستوران هتل آستوریا را در تروندهایم، نروژ طراحی کرد که شامل قسمت ورودی با رختکن، رستوران روزانه با باغ زمستانی، یک رستوران عصرانه با زمین رقص و همچنین یک رستوران سلف سرویس بود. پنتون از طراحی منسوجات برای کف، دیوار و سقف استفاده کرد تا تصویری یکنواخت به اتاق بدهد. صندلی‌ها نسخه‌های مختلفی از صندلی‌های مخروطی بودند. در طول این مدت، پنتون همچنین اولین عناصر نشیمن بادی ساخته شده از پلاستیک شفاف را در تاریخ مبلمان طراحی کرد.
در سال ۱۹۶۱ میلادی، پنتون مبلمان، منسوجات و چراغ‌های خود را در کتاب سیاه افسانه‌ای مجلۀ طراحی موبیلیا و در نمایشگاه مبلمان فیستر در زوریخ ارائه کرد. چراغ‌های شِل (پوسته) برای اولین بار در غرفۀ لوبر در فرانکفورت در سال ۱۹۶۴ میلادی ارائه شدند. در طول نمایشگاه بین‌المللی مبلمان در کلن، صندلی‌های پرنده احساس مطلق هستند. در سال ۱۹۶۵ میلادی، تونت صندلی اس (مدل ۲۷۵) توسط پنتون را تولید کرد که اولین صندلی کنسول ساخته شده از تختۀ چندلا شد. این صندلیِ انباشته از تختۀ چندلا ساخته شده بود که لبۀ صندلی کمی به سمت بالا متمایل شده بود. دو نسخۀ مختلف از صندلی-اس وجود دارد: مدل ۲۷۵ و مدل ۲۷۶. در سال ۱۹۶۵/۶۶ میلادی، پنتون طرح یک سیستم مبلمان مدولار ساخته شده از بخش‌های فوم پلاستیکی را ارائه کرد، که از سال ۱۹۶۷ توسط کیل، متزلر تولید و توسط فروشگاه‌های زنجیره‌ای کاوف‌هوف (فروشگاه بزرگ) به فروش رسید.
مجلۀ طراحی دانمارکی موبیلیا برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ میلادی صندلی پنتون را به عموم مردم ارائه کرد.
ویژنا ۱ و ویژنا ۲
از اواخر دههٔ شصت تا اواسط دهۀ هفتاد، شرکت شیمیایی بایر در طول هر نمایشگاه مبلمان کلن، یک کشتی بخار تفریحی راین را استخدام و به یک طراح معروف سفارش می‌داد تا آن را به یک نمایشگاه موقت تبدیل کند. هدف اصلی ترویج انواع مواد مصنوعی مورد استفاده در مبلمان منزل بود. الیاف مصنوعی درالون شرکت بایر و کاربردهای آن در زمینهٔ منسوجات خانگی نقش برجسته‌ای در نمایشگاه داشت. در نتیجه این نمایشگاه در ابتدا «کشتی درالون» نام داشت، تا اینکه به پیشنهاد پنتون از سال ۱۹۶۹ میلادی به عنوان «ویژنا» شناخته شد. پنتون که در سال ۱۹۶۸ میلادی مأمور طراحی کشتی شد، از همان ابتدا راه‌هایی را برای دور زدن محدودیت‌های بیش از حد در زمینۀ منسوجات یافت. او با ادغام مبلمان و نور در ارائۀ خود فضاهای متراکم جوی ایجاد کرد که در آن رنگ و نور نقش غالب را ایفا کردند. در همان اوایل نمایشگاه ویژنا ۰، پنتون مناظر داخلی آزمایشی را خلق کرد که در آن توانست آزادانه ایده‌های طراحی خود را که اغلب به عنوان آرمان‌شهر تعبیر می‌شدند، اجرا و نشان دهد. در نتیجه، «کشتی درالون» فراتر از محافل تخصصی محدود، در میان بازدیدکنندگان شور و هیجان ایجاد کرد.
طراحی این نمایشگاه با عنوان «ویژنا» کمتر از دو بار به ورنر پنتون سفارش داده شد. نمایشگاه «ویژنا ۲» در سال ۱۹۷۰ میلادی چشم‌اندازی فانتزی را نشان داد که در این محیط ایجاد شده‌ است. چیدمان اتاق حاصل از رنگ‌های زنده و فرم‌های ارگانیک یکی از برجسته‌ترین کارهای پنتون است. از نظر تاریخچۀ طراحی، این چیدمان به عنوان یکی از طرح‌های فضایی مهم نیمۀ دوم قرن بیستم به‌ شمار می‌رود.
آتش‌بازی خلاقانه‌ای که پنتون با استودیوی خود در یک زمان آماده‌سازی تنها چند ماهه برای «ویژنا ۲» ایجاد کرد، نه تنها در طراحی اتاق‌های بسیار متنوع در کشتی نمایشگاهی، بلکه در طیف گسترده‌ای از مبلمان، نورپردازی، پوشش‌های دیواری و منسوجات که به‌ طور ویژه برای این ارائه توسعه یافته‌ بودند، نیز بیان می‌شود. برخی از آن‌ها اقتباس شدند و بعداً وارد ساخت سریال شدند.
انتشارات اشپیگل
مبلمان ساختمان‌های انتشارات اشپیگل در هامبورگ از برجسته‌ترین نمونه‌های طراحی داخلی پنتون است و از معدود مواردی است که حداقل تا حدی هنوز وجود دارد. برای مجلۀ خبری معروفی که در سال ۱۹۶۹ میلادی به محل مدرنیزه شده در خیابان اوست-وست (شرقی-غربی)، هامبورگ نقل مکان کرد، پنتون محوطۀ ورودی را با حیاط و لابی، غذاخوری و قسمت بار، استخر شنا برای کارمندان در زیرزمین ساختمان طراحی کرد؛ همینطور اتاق‌های کنفرانس‌ تحریریه و سالن‌های استراحت، و همچنین طرح‌های رنگی راهروهای اداری یا ساختمان‌های مرتفع تحریریه. در اینجا مجدداً طرح‌های رنگی به یک عنصر اصلی طراحی تبدیل شدند و ترکیب‌بندی معمول پنتون از طراحی اتاق را فراهم کردند. همه طرح‌ها متعلق به او بود – چراغ‌ها، منسوجات و روکش‌های دیوار، فقط مبلمان باید از شرکت نول اینترنشنال طبق قرارداد او سفارش داده می‌شد. نور آینه‌ای با طراحی خاص که در دیوارها و سقف‌ها استفاده می‌شد از اهمیت زیادی برخوردار بود. در حالی که محوطۀ استخر بلافاصله پس از آتش‌سوزی ویران شد و ورودی و لابی شاهد بازطراحی اساسی در دهۀ ۹۰ میلادی بود، غذاخوری تا‌کنون در کسوت نسخۀ اصلی باقی مانده‌ است و امروزه نشان‌دهندۀ یک سند تاریخی منحصر به فرد و ارزشمند است.
خانۀ شخصی در بیننژان
اتاق‌هایی که در این عمارت به روی میهمانان باز می‌شود توسط پنتون به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به نوعی به عنوان یک نمایشگاه برای کارهای او عمل می‌کنند. به خصوص سالن ورودی با چراغ‌های حلقه‌، اتاق غذاخوری با سقف صدفی تماشایی و اتاق غذاخوری بزرگ قابل توجه است. مجسمۀ زنده که امروزه بخشی از مجموعۀ طراحی مرکز پمپیدو در پاریس است، بر این فضا تسلط داشت.
انتشارات گرونر و یار، هامبورگ
مأموریت طراحی دفتر مرکزی جدید انتشارات گرونر و یار در هامبورگ به اندازهٔ مأموریت انتشارات اشپیگل در چند سال پیش‌ وسیع و گسترده بود. در حالی که پنتون در طراحی دفاتر خود را به سیستم ساده‌ای از رنگ‌ها و الگوها محدود می‌کرد، در سالن ورودی و غذاخوری یک بار دیگر موفق شد از جلوه‌های بصری خطای دید برای ایجاد راه‌حل‌های طراحی داخلی چشمگیر و شگفت‌انگیز استفاده کند. در لابی، نگاه به سقف آینه‌ای دوخته می‌شد که ظاهراً تعداد بی‌شماری چراغ وی‌پی گلوب از آن آویزان شده بود، و در غذاخوری، فرش‌ها با طرح مواج خود، ظاهری سه‌بعدی به کف می‌دادند.
پانتوراما
در سال ۱۹۷۹ میلادی، پنتون توانست نمایشگاه ویژۀ پانتوراما را به عنوان بخشی از نمایشگاه مبلمان سوئیس در بازل ایجاد کند. در اینجا او فضاهای رنگی تک رنگ ایجاد کرد که در آن اثاث و اشیاء هندسی ساده، فضایی را ایجاد می‌کردند که همزمان در عین حال که قدیمی بود، بسیار مصنوعی نیز بود.
فضاهای رنگی
در اینستالیشن «فضاهای رنگی» که پنتون در سال ۱۹۹۶ میلادی در گالری لیتمان در بازل به نمایش گذاشت، قدرت رنگ را به شیوه‌ای فیزیکی به نمایش گذاشت. با قدم زدن در توالی هشت اتاق دایره‌ای، که هر کدام به یک رنگ نقاشی شده بودند، بازدیدکنندگان می‌توانستند تأثیر رنگ را درک کنند، اکنون گرم می‌شود و اکنون سرد می‌شود. این تونل رنگی با عناصر فومی در اشکال و رنگ‌های مختلف تکمیل شد که مانند بلوک‌های ساختمانی بزرگ در اطراف یک اتاق سیاه پخش شده بود.
نمایشگاه نور و رنگ در موزۀ تراپهولت، کولدینگ، دانمارک
نمایشگاه «نور و رنگ» که در موزۀ تراپهولت در کولدینگ، دانمارک در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۸ میلادی افتتاح شد، تنها چند روز پس از مرگ پنتون، آخرین پروژۀ طراحی او بود. پنتون در هشت اتاق رنگارنگ، که بار دیگر نمایشی چشمگیر از استفادۀ استادانۀ او از رنگ‌ها را نشان می‌داد، بخش تقاطع کل خلقت خود را به عنوان یک طراح ارائه کرد.
طراحی داخلی
میهمان‌خانۀ کوم-ایگن، پارک لانگسو، جزیرۀ فونن
رستوران و هتل آستوریا در تروندهایم، نروژ
ویژنا ۱ و ویژنا ۲
خانۀ شخصی، بیننژان، سوئیس
انتشارات گرونر و یار، هامبورگ
پانتوراما، بازل، سوئیس
نمایشگاه نور و رنگ در موزۀ تراپهولت، کولدینگ، دانمارک
رستوران وارنا، آرهوس، دانمارک
بیمارستان دانشگاه در بازل، سوئیس
دفاتر ارکو، لندن
انتشارات اشپیگل، هامبورگ
طراحی مبلمان
صندلی مخروطی
صندلی تیوولی
صندلی کارشناس
صندلی پنتون
سیستم ۳-۲-۱
صندلی ویلبرت
کاناپهٔ مجسمهٔ زنده
طراحی تجهیزلات نورپردازی
چراغ‌ پوسته
چراغ پانتلا
چراغ گل‌دان
روشنایی وی‌پی یوروپا
چراغ مارپیچ
چراغ‌ حلقه‌
چراغ وی‌پی گلوب
چراغ ماه
طراحی منسوجات
برج زندگی، طراحی شده توسط: ورنر پنتون. مثالی از اینکه چگونه می‌توان از منسوجات برای ایجاد اشکال مختلف در بافت‌ها استفاده کرد.
طراحی صنعتی
برج ساعت سواچ آرت
شمعدان‌ها، مجموعه‌های گلدان‌های متعدد، ساعت‌ها، تلویزیون، وگا-رادیو، مجسمه‌های آینه‌ای، پانل‌های دیواری میناکاری شده و اشیاء لعابی، هنر دیواری، اسباب‌بازی‌ها، گلدان‌ها و نعلبکی‌ها، پوشاک شیشه‌ای، لوازم غذاخوری، پوشش‌های پنجره.
معماری
خانهٔ تمام مدور
تقدیر و جوایز
۱۹۶۰–۱۹۷۰ میلادی: جایزهٔ بین‌المللی طراحی، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۶۳ میلادی)؛ جایزهٔ استودیو روزنتال، آلمان (۱۹۶۶ میلادی)؛ جایزهٔ پوئل هنینگسن، دانمارک (۱۹۶۷ میلادی)؛ جایزهٔ بین‌المللی طراحی، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۶۸ میلادی)؛ ائورودوموس ۲، ایتالیا (۱۹۶۸ میلادی)؛ مدال مرکز ساختمان اتریش، اتریش (۱۹۶۸ میلادی)؛ جایزهٔ افتخار: چهارمین نمایشگاه مبلمان اتریش، اتریش (۱۹۶۹ میلادی).
۱۹۷۰–۱۹۸۰ میلادی: جایزهٔ 'گوته فرم' آلمان فدرال، آلمان (۱۹۷۲ میلادی)؛ جایزهٔ مبلمان، نمایشگاه ویژهٔ پانتوراما در نمایشگاه بین‌المللی مبلمان سوئیس در بازل، دانمارک (۱۹۷۸ میلادی).
۱۹۸۰–۱۹۹۰ میلادی: جایزهٔ بین‌المللی طراحی، ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۹۸۱، ۱۹۸۶ میلادی)؛ دویچه آوسوال (انتخاب آلمانی) پنج بار، آلمان (۱۹۸۴–۱۹۸۱ میلادی)؛ جایزهٔ رنگ سادولین، دانمارک (۱۹۸۶ میلادی)؛ جایزهٔ 'گوته فرم' آلمان فدرال، آلمان (۱۹۸۶ میلادی).
اکنون–۲۰۰۰ میلادی: موزهٔ طراحی ویترا، اختصاصی به گذشته‌نگر (۲۰۰۰ میلادی)، وایل آم راین (چون در راین)، آلمان، تجلیل از ورنر پنتون با اختصاص نام خیابان: مسیر-ورنر-پنتون-(۲۰۱۲ میلادی).
انتشارات
دیوید هریسون: «یک قرن رنگ در طراحی»، تیمز و هادسون استرالیا، ۲۰۲۰ میلادی.
مالینه لوتکن: «لامپ‌های دانمارکی – ۱۹۲۰ میلادی تا کنون»، انتشارات استرندبرگ ای/اس، ۲۰۱۹ میلادی.
ایدا انگهولم و آندرس میکلسن: «ورنر پنتون – محیط‌ها، رنگ‌ها، سیستم‌ها، الگوها»، انتشارات استرندبرگ ای/اس، (به زبان دانمارکی) ۲۰۱۷ میلادی.
توماس دیکسون: «طراحی دانمارکی»، گیلدندیل، ۲۰۱۷ میلادی.
سابینه شولتزه و اینا گرتز: ''«ورنر پنتون. غذاخوری-اشپیگل»''، انتشارات هاتیه کانتز و موزهٔ هنرها و صنایع دستی، هامبورگ، ۲۰۱۲ میلادی.
ایدا انگهولم: «ورنر پنتون»، انتشارات آشه‌هاوگ دانسک و موزهٔ هنر مدرن لوئیزیانا، (به زبان دانمارکی) ۲۰۰۴ میلادی، (به زبان انگلیسی) ۲۰۰۵ میلادی.
ینس برنسن: «ورنر پنتون، فضا: زمان: ماده»، مرکز طراحی دانمارک، (به زبان دانمارکی، انگلیسی و آلمانی) ۲۰۰۳ میلادی.
الکساندر فون وگزاک و ماتیاس رمله: «ورنر پنتون – آثار کامل»، موزهٔ طراحی ویترا، ۲۰۰۰ میلادی.
شارلوته و پیتر فیِل: «طراحی قرن بیستم»، تاشن، ۲۰۰۰ میلادی.
گرترود و پوئل هویدبرگ-هانسن: «ورنر پنتون – نور و رنگ»، تراپهولت، بخش طراحی مبلمان مدرن دانمارکی، (به زبان دانمارکی و انگلیسی) ۱۹۹۸ میلادی.
فیلیپ گارنر: «طراحی دههٔ شصت میلادی»، تاشن، ۱۹۹۶ میلادی.
بیرگیت و کریستین اینه‌ولدسن: «هنر کاربردی، مبلمان، منسوجات، چراغ‌ها»، انتشارات آرکیتکتنس، ۱۹۵۸ میلادی.
اعترافات یک جاسوس نازی
اعترافات یک جاسوس نازی (Confessions of a Nazi Spy) فیلمی در ژانر جاسوسی و تبلیغاتی سیاسی به کارگردانی آناتول لیتواک است که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد.
خلاصه فیلم
«اد رنارد» مأمور اف‌بی‌آی بر روی فعالیت‌های جاسوسی نازی‌ها پیش از آغاز جنگ تحقیق می‌کند و…
پاسکواله پارودی
پاسکواله پارودی (Pasquale Parodi; April 11, 1909 – November 15, 1976) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود.
سویل قاضی‌اوا
سویل قاضی‌اوا (Sevil Həmzət qızı Qazıyeva; June 1, 1940 – 1940:06:01, September 23, 1963) اولین راننده زن ماشین آلات در دوره آذربایجان شوروی، قهرمان کار سوسیالیست و نماینده شورای عالی آذربایجان شوروی بود.
شرح حال
سویل قاضی‌اوا در ۱ ژوئن سال ۱۹۴۰ در روستای آشاغی تالای شهرستان زاقاتالا به دنیا آمد. پس از آنکه در سال ۱۹۵۸ مدرسه را به پایان برساند، تمایل داشت در دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان به تحصیلات خود ادمه دهد، اما بدین دانشگاه پذیرفته نشد. در همان سال وارد هنرستان شماره ۵ باکو شد.
در تابستان ۱۹۶۰، سویل و دوستانش به مزرعه پنبه شماره ۵ در شهرستان بیلقان اعزام شدند. طی آزمایش توان برداشت، سویل ۹۷ تن پنبه را با ماشین خود برداشت می‌کند. وی پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه مکانیزاسیون کشاورزی در بینه، داوطلبانه برای کار در شهرستان بیلقان می‌رود. یکی از اعضای هیئت آذربایجان در نشست سراسری پنبه‌کاران شوروی در ازبکستان در سال ۱۹۶۱ بود. زمانی که در ازبکستان به سر می‌برد، با تجربه کاری «تورسونوی آخونوا»، پنبه‌کار نامور آن روزگار شوروی آشنا می‌شود. پس از بازگشت از تاشکند، گروه پنبه‌کارانی مانند گروه «تورسونوی آخونوا» در بیلقان ایجاد کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت.
سویل قاضی‌اوا که در سال ۱۹۶۲ وارد رشته مکانیزاسیون آکادمی دولتی کشاورزی آذربایجان شد، در کنار تحصیل غیرحضوری اش به شغل خود نیز ادامه می‌داد. او خیلی زود به یکی از مشهورترین پنبه‌کاران در آذربایجان شوروی تبدیل شد، به طوری که در سال ۱۹۶۲ باماشین‌آلات خود ۱۹۰ تن پنبه برداشت کرد. گروهی که سویل رهبرش بود، در پاس برداشتن ۳۰ سنتنر پنبه در هر هکتار در آن سال نشان پرچم سرخ کار را دریافت کرد.
در سال ۱۹۶۳ سویل قاضی‌اوا به شورای عالی آذربایجان شوروی انتخاب شد.
مرگ
چندین روایتی در مورد مرگ فجیع سویل قاضی‌اوا وجود دارد، اما در عین حال همه آنها حاکی از یک چیز است که این دختر هنگام کار در مزرعه در حادثه ناشی از کار درگذشت.
اوئرکال د آلمریا
اوئرکال د آلمریا دهستانی در استان  آلمریای اسپانیا است.
در این دهستان ۱۱۱۲۸ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۲۱ کیلومتر مربع است.
چیریاکو سامیت، کالیفرنیا
چیریاکو سامیت (به انگلیسی: Chiriaco Summit) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ریورساید، کالیفرنیا واقع شده‌است.
کتاب‌شناسی جیمز کانلی
کتاب‌شناسی جیمز کانلی فهرستی از آثار جیمز کانلی (۵ ژوئن ۱۸۶۸–۱۲ مهٔ ۱۹۱۶) است. او سوسیالیست و مبارز و فعال سیاسی ایرلندی بود. از بنیان‌گذاران حزب جمهوری‌خواه سوسیالیست ایرلند در سال ۱۸۹۶ بود. وی مدتی دبیر اول اتحادیهٔ کارگران عمومی و حمل و نقل بود. کانلی به سبب شرکت در قیام عید پاک در ۴۷ سالگی در دوبلینِ ایرلند اعدام شد.
کارفیلزومیب
کارفیلزومیب، که با نام تجاری Kyprolis عرضه می‌شود، یک داروی ضد سرطان است که به عنوان مهارکننده پروتئازوم انتخابی عمل می‌کند. از نظر شیمیایی، یک تتراپپتید اپوکسی‌کتون و آنالوگ ساختاری اپوکسومایسین است.
نووسلیتبا
نووسلیتبا (به لاتین: Novoselitba) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
نرون (تفتان)
نرون (تفتان)، روستایی از توابع بخش نوک‌آباد شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان تفتان جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۳۸ نفر (۱۲۹خانوار) بوده‌است.
المطویه (تونس)
المطویه (به عربی: المطویة) یک منطقهٔ مسکونی در تونس است که در استان قابس واقع شده‌است. المطویه ۲۰٬۶۴۸ نفر جمعیت دارد.
رود کیو-یودو
رود کیو-یودو (به لاتین: Kyū-Yodo River) یک رود در ژاپن است که در Osaka City, Japan واقع شده‌است.
لیک پرستن، داکوتای جنوبی
لیک پرستن شهری در ایالت داکوتای جنوبی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۵۹۹ نفر بوده‌است.
خاقانات ترک شرقی
خاقانات ترک شرقی یک خاقانات ترک بود که در نتیجه جنگ‌های داخلی در خاقانات گوک‌ترک در آغاز سده هفتم میلادی (۵۸۱–۶۰۳) در کنار خاقانات ترک غربی پدید آمد. در پایان دودمان تانگ چین خاقانات ترک شرقی را فتح کرد.
گرانگ-آور-سندز
خصوصیات
گرينج-آور-سندز ۴٬۰۴۲ نفر جمعیت دارد.
گودالمینگ
گودالمینگ (به انگلیسی: Godalming) یک شهرک در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است.
خصوصیات
گودالمینگ ۹٫۶۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۱٬۸۰۴ نفر جمعیت دارد.
جرم در خیابان‌ها
جرم در خیابان‌ها (Crime in the Streets) فیلمی در ژانر جنایی به کارگردانی دان سیگل است که در سال ۱۹۵۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جیمز ویتمور، جان کاساوتیس، سال مینئو، مارک رایدل و ویرجینیا گرگ اشاره کرد.
خلاصه فیلم
در خیابان‌های بی‌رحم یک شهر، پسران در سن پانزده سالگی به گروه‌های خیابانی می‌پیوندند. "فرانکی" هجده ساله رهبری گروه "زنبورها" را بر عهده دارد. وقتی یکی از همسایه‌ها پس از مشاهده یکی از اعضای گروه با اسلحه به پلیس مراجعه می‌کند، "فرانکی" قسم می‌خورد آن همسایه را به قتل برساند و...
تومیچی
تومیچی (به لاتین: Tomichi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
اوئرکال-اوورا
اوئرکال-اُورا دهستانی در استان  آلمریای اسپانیا است.
آنا فرناندس گارسیا
آنا فرناندس گارسیا (Ana Fernández García؛ زادهٔ November 10, 1989) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اوئرکال-اوورا
در این دهستان ۱۶۱۵۶ نفر زندگی می‌کنند. مساحت این دهستان ۳۱۸ کیلومتر مربع است.
آنا فرناندس گارسیا
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به فیزیک یا شیمی و دختران تلفنچی اشاره کرد.
دره ملخی
دره ملخی، روستایی از توابع بخش نوک‌آباد شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
روسیه جدید (مرکز تجاری)
روسیه جدید (به انگلیسی: New Russia) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در یاکوتات، آلاسکا واقع شده‌است.
خانه روبی
خانه روبی خانه‌ای است که معمار معروف آمریکایی، فرانک لوید رایت، در سال ۱۹۱۰ ملاید در ایلینوی آمریکا طراحی کرده‌است و جزء یکی از برترین آثار معماری قرن بیستم به‌شمار می‌رود. این خانه در شهر شیکاگو و به سبک بین‌المللی ساخته شده‌است.
معماری
خانه رابی، بهترین و آخرین خانه ارگانیک فرانک لوید رایت، به نظر می‌رسد که برای عرصه‌ای باز طراحی شده باشد تا یک قطعه زمین در گوشهٔ خیابانی باریک. پس از ساخت این بنا فرم کشیدهٔ افقی اغراق شدهٔ آن به صورت یک تجسم خارق‌العاده در میان همسایگان متعارف، قائم به خود به نظر می‌رسد. ساختمان دارای هیچ نما، دیوار، پنجره خارجی معمولی و یا درِ ورودی نیست. بنا عملاً سایت خود را پر می‌کند؛ اندک فضای باقی‌مانده در ترکیب‌بندی کلیِ طبقه‌طبقه، با استفاده از دیوارهای کوتاه و فضای سبز به کار می‌رود. تأکید بیشتر بر افقی بودن، توسط آستانه‌های سنگی بالای پنجره‌ها و کتیبه‌ها، و نیز توسط آجرهای باریک با بندکشی‌های افقی انجام می‌شود. اجرای طرح خانه روبی یکی از بزرگ‌ترین و به یاد ماندنی‌ترین آثار اولیه رایت نبوغ رو به تکامل او را به اوج پختگی رسانید. خانه روبی همانند خانه‌های سبک پرایری ما قبل خود ساختمانی است عریض کم ارتفاع و افقی که نمایانگر لایه‌گذاری منسجم و کارآمدی می‌باشد که نمونه آن قبلاً مشاهده نشده است. به نظر می‌رسد که رایت در طراحی این بنا تحت تأثیر آخرین دستاوردهای فناوری ماشینی روز بوده چراکه خانه رابی شباهت زیادی به هواپیما و کشتی‌های بخار اقیانوس پیمایی دارد که در زمان طراحی و ساخت این خانه بسیار شگفت‌آور بودند.
در طرح این خانه به سبک پرایری نوعی استحکام خاص وجود دارد که با بافت شهری واقع شده در آن متناسب است. تدبیر رایت در طراحی این بنا صفحات افقی بزرگی است که با استادی تمام طوری روی هم چیده شده که توانسته‌اند سطوح داخلی چندگانه بالکن‌های روباز و بهار خواب‌های احاطه شده‌ای ایجاد کنند.
دیوارهای خارجی پوشیده با آجر قرمز رومی رنگ بلند و باریک در بالاترین ارتفاع دارای نوعی پوشش از جنس سنگ آهک هستند.
در این بنا نیز همچون آثار دیگر رایت موقعیت ساختمان نقش کلیدی ایفا می‌کند و شکل صلیب که ایده بسیاری از طرح‌های او در این دوره است در پیش آمدگی گسترده طبقه فوقانی به چشم می‌خورد. خانه همانند دژی محکم ساکنان را در برابر سر و صدا و هیاهوی خیابان محافظت کرده و ورودی را در سمت راست خود پناه می‌دهد. قرار دادن اتاق‌های نشیمن و نهارخوری در طبقه دوم و اتاق بازی بچه‌ها و اتاق بیلیارد در طبقه پایین از جمله تغییراتی است که رایت به واسطه آن‌ها و به نوعی با شکستن ترتیبات زندگی سنتی توانست به حریم خصوصی در خانه دست یابد که این خود حرکتی غیر متعارف در طراحی یک خانه به حساب می‌آمد.
سارا سیمئونی
سارا سیمئونی (Sara Simeoni؛ زادهٔ April 19, 1953) ورزشکار دو و میدانی اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۲ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
پاسکواله توری
پاسکواله توری (Pasquale Turi؛ زادهٔ May 18, 1993) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روبور سیه‌نا اشاره کرد.
سسک فابرگاس
سال‌های اولیه
فابرگاس در ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۳ به تیم لندنی آرسنال پیوست. او بازهم به دلیل سنّ کم وارد تیم اصلی (بزرگ‌سال) نشد ولی مصدومیت‌های پی در پی هافبک‌های کلیدی آرسنال، همچون پاتریک ویرا و اِدو، باعث شد که آرسن ونگر سرمربی آرسنال، او را به خدمت بگیرد. سِسک در ۲۳ اکتبر همان سال با بازی در مقابل تیم رودِر هام یونایتد، با ۱۶ سال و ۱۷۷ روز سن، جوان‌ترین بازیکن تاریخ آرسنال شناخته شد. وی همچنین با گلزنی در بازی با تیم ولوِرهمپتون در جام حذفی انگلستان، که به برد ۱–۵ آرسنال انجامید، نام خود را به عنوان جوان‌ترین گلزن این تیم در تاریخ تیم آرسنال، ثبت کرد. در همان سال فابرگاس با تیم آرسنال، قهرمان لیگ انگلستان شد ولی به دلیل بازی نکردن در این لیگ، مدالی دریافت نکرد. فابرگاس در فصل ۵–۲۰۰۴، برای اولین بار، به دلیل مصدومیت‌های پاتریک ویرا، اِدو و گیلبرتو سیلوا در لیست یازده نفرهٔ آرسن ونگر قرار گرفت. وی به عنوان جوان‌ترین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان شناخته شد و با بازی‌های درخشان در مقابل تیم‌هایی همچون بلک بِرن و منچستر یونایتد، پاتریک ویرا و دیگر هافبک‌های وسط تیم آرسنال را نیمکت‌نشین کرد! فابرگاس جوان، در جام باشگاه‌های اروپا هم به میدان رفت و با گلزنی در برابر تیمروزِنبورگ، نام خود را به عنوان دومین جوانترین گلزن تاریخ این جام ثبت کرد. وی در جمع یازده نفرهٔ تیم آرسنال که با شکست تیم منچستر یونایتد قهرمان جام حذفی سال ۲۰۰۵ شد، حضور داشت.
پیوستن به یازده نفر اصلی تیم آرسنال
با ترک پاتریک ویرا در سال ۲۰۰۶ از تیم آرسنال و پیوستن به تیم یوونتوس، فرانسِسک فابرگاس به جای این بازیکن به خدمت گرفته شد. هیچ‌کس در آن زمان فکر نمی‌کرد که او با سن کم بتواند در جمع یازده نفرهٔ اصلی آرسنال دوام بیاورد اما او با درخشش در بازی‌های جام قهرمانان اروپا و لیگ انگلستان کیفیت بازی خود را به همگان نشان داد. فرانسِسک در بازی با تیم یوونتوس ایتالیا، در مقابل یار قدیمی خود، پاتریک ویرا قرار گرفت. او در مقابل تکل‌های خشن پاتریک دوام آورد و با ثمر رساندن یک گل و ساختن گلی دیگر برای آرسنال به موفقیت‌های خود افزود. فابرگاس با آرسنال به فینال جام قهرمانان رفت و در مقابل تیم سال‌های نوجوانی خود یعنی تیم بارسلونا قرار گرفت اما آرسنال در این بازی با نتیجهٔ ۱–۲ مغلوب این تیم شد. فابرگاس در پایان فصل ۰۶–۲۰۰۵ با پیشنهادها زیادی از سوی تیم رئال مادرید اسپانیا رو به رو شد. آرسن ونگر، سرمربی آرسنال در یکی از مصاحبه‌های خود گفت: "فرانسسک فروشی نیست و به هیچ پیشنهادی از سوی هیچ تیمی گوش نخواهیم داد." و آرسنال با سِسک در سپتامبر ۲۰۰۶ با اینکه این بازیکن ۶ سال دیگر هم با آرسنال قرارداد داشت، قراردادی ۵ ساله امضا کرد. فابرگاس دلیل رد کردن پیشنهادهای دیگر و امضای قراردادی جدید را آرسن ونگر و شیوهٔ بازی آرسنال دانست.