cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
حادثه آکو
رفتن به معبد سنگوکو
پس از کشته شدن کیرا یوشیناکا و خروج رونین‌ها از عمارت، رونین‌ها به طرف قبر ارباب خود آسانو ناگانوری در سِنگاکُو (واقع در محله تاکاناوا در توکیوی کنونی) روانه شدند. در ساعت ۹ صبح رونین‌ها سر بریده‌‌شده کیرا را بر روی قبر آسانو گذاشتند. دو نفر از آنها که قبل از رسیدن به معبد جدا شده بودند جهت گزارش دادن حادثه و تسلیم از طرف گروه نزد یک مقام شوگون‌سالاری به نام سنگوکو هیسانائو رفتند. سنگوکو هیسانائو به اظهارات دو رونین گوش داد و سپس برای اطلاع‌رسانی به طرف قلعه ادو رفت. مقام‌های شوگون‌سالاری پس از آن وارد بحث شدند. ارباب هوسوکاوا تسوناتوشی به‌طور اتفاقی در آن روز در قلعه ادو بود. از طرف مقام روجو (ریش سفید شوگون‌سالاری)، به وی دستور داده شد که از ۱۷ نفر از رونین‌ها در عمارت اربابی خود در ادو نگهداری کند. در مدتی که رونین‌ها در عمارت هوسوکاوا در اسارت بودند، او به عنوان مهمانان عالی‌رتبه با آنان رفتار کرد و تا زمان اعلام فرمان مرگ، پذیرایی کاملی از آنان به عمل آورد. اُوایشی در کنار دیگر رونین‌ها در همان عمارت هوسوکاوا پس از صدور حکم دست به سپوکو زد.
اسامی رونین‌ها و محل نگهداری بعد از دستگیری
رونین‌ها پس از دستگیری تقسیم شدند و به عمارت اربابی چهار دایمیو زیر فرستاده شدند. باقیماندهٔ تمامی این چهار عمارت در بخش میناتو در توکیو قرار دارند و از مناطق تاریخی این شهر به‌شمار می‌آیند.
بحث در مورد مجازات
یک نقل و داستان در مورد تعیین مجازات ۴۷ رونین در گنجینه خاطرات خاندان یاناگیساوا آمده‌است، طبق این منبع تاریخی، مقام روجوی شوگون‌سالاری عقیده داشت که باید این ۴۷ نفر سر بریده شوند؛ زیرا حمله رونین‌ها مانند دزدان شب بوده‌است. در ابتدا، چنین مجازاتی در نظر گرفته شد. با این حال، از آنجایی که یاناگیساوا یوشی‌یاسو، ملازم پرنفوذ شوگون از این تصمیم ناراضی بود، با عالم آیین کنفوسیوسی، اوگیو سورای مشورت کرد. او گفت، عمل رونین‌ها در راستای مسیر شوگون توکوگاوا تسونایوشی و آنچه شوگون به عنوان اولین اصل امور سیاسی می‌پندارد یعنی وفاداری بوده و آنان نباید عیناً مانند دزدی که به ضرب و شتم دست زده مجازات شوند. اگر به آنان مجازات سپوکو (خودکشی آئینی) داده شود، آرمان رونین‌ها پابرجا خواهد ماند. گفته شده‌است که وقتی شوگون تسونایوشی این نظر را شنید، خوشحال شد و در تصمیم قبلی تجدید نظر کرده و مجازات را سپوکو قرار داد.
سپّوکوی رونین‌ها
رونین‌ها در ۲۰ مارس ۱۷۰۳ میلادی، به فرمان شوگُون دست به سِپُّوکُو (شکم-دری آئینی) زدند و در کنار سرورشان در صحن معبد سِنگاکُو دفن شدند.
حوادث بعدی
در همان ماه مصادره اموال و تبعید کیرا یوشیچیکا، نوهٔ حقیقی و فرزندخوانده کیرا یوشیناکا، از ادو به قلعه تاکاشیما در استان ناگانو امروزی به دستور شوگون سالاری انجام شد. علت این دستور رفتار بزدلانه کیرا یوشیناکا در حادثه راهروی بزرگ کاج و رفتار ناشیانه و زیر پا گذاشتن غرور در هنگام حمله رونین‌ها به عمارتش اعلام شد. بدین ترتیب شوگون سالاری در تصمیم خود در مورد کیرا که پس از حادثه راهروی کاج که هیچ مجازاتی برای او قائل نشده بود، تجدید نظر کرد. نوهٔ او کیرا یوشیچیکا در سال ۱۷۰۶ میلادی در سن ۲۰ سالگی درگذشت و به این ترتیب این شعبه از خاندان کیرا نابود شد. پس از اضمحلال این خاندان، در سال ۱۷۳۲ میلادی، نوه برادر کوچکتر کیرا یوشیچیکا از شوگون‌سالاری احیای خاندان کیرا را تحت رهبری خود درخواست کرد که مورد موافقت قرار گرفت.
پس از مرگ رونین‌ها، ۴ پسر باقیمانده از آنان که سن آنها بیشتر از ۱۵ سال بود به ایزواوشیما به تبعید کیفری فرستاده شدند اما پس از آن شهرت رونین‌ها به این جزیره نیز رسید و از پذیرایی خوبی در جزیره بهره‌مند شدند. همچنین ۱۹ فرزند پسر یتیم‌شده رونین‌ها که سن آنها کمتر از ۱۵ سال بود، ابتدا برای نگهداری، آنها را به نزد اقوامشان فرستادند و پس از رسیدن به سن ۱۵ سالگی تبعید شدند. زنان و دختران باقیمانده از رونین‌ها مجازات نشدند.
در سال ۱۷۰۹، پس از مرگ شوگون پنجم، توکوگاوا ایه‌نوبو (زمان شوگونی ۱۷۰۹–۱۷۱۲) جانشین وی شد. او دستور بخشودگی برادر کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو از تبعید و اهدای ۵۰۰ ککو به وی و انتصاب به مقام هاتاموتو را صادر کرد. او همچنین توانست خاندان آسانو را به نام شعبه آسانو ناگاهیرو ادامه دهد. همچنین فرزندان یتیم رونین‌های حادثه آکو از بودن در تبعید بخشوده شدند. اُوایشی دایسابورو (۱۷۰۲–۱۷۷۰) پسر سوم اُوایشی که چند ماه پس از طلاق پدر و مادرش متولد شده بود، برابر با دارایی پدرش، ۱۵۰۰ ککو از شعبه اصلی خاندان آسانو که پایگاه آن در هیروشیما بود، دریافت کرد.
آرامگاه آنان هنوز یکی از زیارتگاه‌های پرزائر ژاپنی است. خبر این کین‌ستانی به سرعت در همهٔ ژاپن پیچید. عمل این چهل و شش رونین (سامورایی‌های بی‌سرور) با قبول عمومی روبرو شد و مردم آنان را گیشی (سلحشوران برحق) خواندند. این کین‌ستانی همگان را، به شدت تحت تأثیر قرار داد. این حادثه از آن زمان تبدیل به یک افسانه شده‌است.
دلایل حمله آسانو به کیرا
دلیل اینکه آسانو، کیرا را زخمی کرد، به عنوان یک واقعیت تاریخی مشخص نیست. در درام‌ها و فیلم‌هایی که به حادثه آکو پرداخته‌اند، آسانو به دلیل امتناع از دادن رشوه درخواستی کیرا، مورد آزار و اذیت او قرار می‌گیرد.
در حادثه راهروی بزرگ کاج کسی که به عنوان مجرم شناخته شد و به عنوان مجازات به انجام سپوکو محکوم شد، آسانو بود، در حالی که کیرا به هیچ وجه مورد سرزنش قرار نگرفت. حتی شوگون پیامی خطاب با او جهت دلجویی فرستاد.
بر اساس قانون مجازات هر دو طرف دعوا، رونین‌ها عقیده داشتند که طرف دیگر دعوا، کیرا، نیز باید مجازات شود. عدم مجازات کیرا بود که بعدها منجر به انتقام رونین‌ها و طرفداری از آنان در نقل داستان چوشینگورا شد. این قانون به دلیل این واقعیت به وجود آمده بود که سامورایی‌ها همیشه شمشیر به تن داشتند و می‌توانستند به راحتی شمشیرهای خود را بیرون آورده و فاجعه به بار بیاورند. در پی آن، پای خانواده‌ها و بستگان آنها نیز به ماجرا کشیده می‌شد. به همین جهت هر نوع دعوا و مشاجره مابین آنان خطرناک دانسته می‌شد. قانون مجازات هر دو طرف، به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر دعوا در نظر گرفته شده بود. قانون مجازات هر دو طرف دعوا از دوره جنگ‌های داخلی ژاپن بر جا مانده بود اما تفسیر واضحی در مورد آن وجود نداشت.
هنگامی که این حادثه رخ داد، آسانو بدون اینکه هیچ گفتگویی در راهرو رد و بدل شود، به صورت یک جانبه با شمشیر کوتاهش به کیرا حمله کرده بود و کیرا بدون اینکه شمشیرش را از غلاف بیرون بکشد، سعی کرده بود بدون جنگیدن فرار کند؛ بنابراین کیرا با اتکا به اسناد جمع شده، در وقایع راهروی بزرگ کاج هیچ عمل خلافی انجام نداده بود و از نظر شوگون‌سالاری، حمله یک طرفه بود و دلیلی بر اجرای قانون مجازات هر دو طرف دعوا در مورد این حادثه وجود نداشت. با این حال، به نظر رونین‌ها دلیلی که آسانو برای حمله ذکر کرده بود، «کینه» بود و اعمالی که موجب به وجود آوردن «کینه» می‌شوند، نوعی «نزاع» محسوب می‌شوند و در نتیجه کیرا را مستحق مجازات می‌دانستند؛ بنابراین استدلال، بررسی محتوای «کینه» در این مورد مهم تلقی می‌شود.
تئوری کینه به علت تحقیر
هوریبه کانامارو، یکی از چهل و هفت رونین، قبل از حمله نهایی در «گزارش شخصی هوریبه کانامارو یاهی» نوشته‌است که دلیل اصلی کینه سخنان تحقیرآمیز کیرا بوده‌است. هرچند هوریبه قادر به آگاهی از نحوه صحبت کردن کیرا نبوده‌است و این اطلاعات جزو شنیده‌های او به‌شمار می‌آید و اعتبار آن شک برانگیز است، اما حداقل می‌توان استنباط کرد که رونین‌ها اعتقاد داشتند که سخنان تحقیرآمیزی به اربابشان گفته شده‌است.
رشوه
پس از بروز حادثه طبق نوشته‌های معاصران، علت اختلاف بین این دو نفر این بود که کیرا به‌طور ضمنی رشوه می‌خواست، اما آسانو حاضر نبود به او رشوه بدهد. از طرف دیگر، کیرا مسئول آموزش به دایمیوی ثروتمندی مانند آسانو با ۵۰ هزار ککو ثروت قرار داده شده بود. هر چند کیرا از نظر مقام بسیار بلندپایه بود اما دارایی‌اش نسبتاً کم و حدود ۴۲۰۰ ککو بود. در آن زمان رسم بود که هزینه راهنمایی یا نوعی هدیه می‌دادند و این انتظار کیرا موضوعی طبیعی بود.
در یک منبع تاریخی به نام اوموروچوکی، نوشته آساهی شیگه‌آکی در مورد رشوه چنین ذکر شده‌است:
آساهی شیگه‌آکی در آن زمان در ناگویا بود، بنابراین به نظر می‌رسد که این شایعه‌ای بود که در سراسر کشور گسترش یافته بود.
رقابت در تولید نمک
یک تئوری وجود دارد که کیرا و آسانو در مورد تولید و کانال‌های فروش نمک در منطقه کیرا و قلمروی آکو با یکدیگر رقابت و درگیری داشتند. نمکی که در قلمروی آکو تولید می‌شد، نسبت به نمک منطقه کیرا کیفیت بهتری داشت. کیرا جهت پی بردن به شگرد تولید نمک، یک جاسوس به قلمروی آکو فرستاد، اما این جاسوس دستگیر و اعدام شد. این حادثه باعث خصومت کیرا شد و در نتیجه آسانو را مورد اذیت و آزار قرار داد. صحت تاریخی این تئوری رد شده‌است.
اذیت و آزار کیرا
طبق گمانه‌زنی‌های موجود در کتاب «هیده‌کی آکو» (نوشته یوشینوری سوگیموتو، اهل قلمروی کاگا در سال ۱۶ گنروکو) که تاریخ واقعی را با افسانه در هم آمیخته، کیرا در اصل فردی حریص و طعنه‌زن بود که همیشه هنگام حرف زدن مبالغه می‌کرد و از دادن راهنمایی کافی به کسانی که به وی هدیه ناکافی می‌دادند، کوتاهی می‌کرد یا پشت سرشان بد می‌گفت.
خصوصیات اخلاقی و روانی آسانو
آسانو ناگانوری از سه روز قبل از حادثه، از عود بیماری مزمن خارش بدن در رنج بوده و در روز پذیرایی از نظر جسمی و روحی حال مساعدی نداشته‌است.
واکنش مردم عادی
این رویداد برای مردم عادی در آن زمان بسیار پرشور بود و عموم مردم علاقهٔ شدیدی به رونین‌های آکو که تجسم وفاداری بودند، از خود نشان دادند. بلافاصله پس از حادثه آکو، آثار بسیاری با نقش و نگار دربارهٔ آن خلق شد.
افکار عمومی همچنین بقیه رونین‌ها را که پیمان‌نامه را امضا کرده بودند اما در حمله نهایی شرکت نکردند، به ترسو بودن متهم می‌کردند. زندگی این رونین‌ها در جامعه، که تعدادشان به حدود ۷۰ نفر می‌رسید، به سختی افتاد. برخی از آنان، نام خود را تغییر دادند و گذشته خود را پنهان کردند، برخی هم به کشاورزی روی آوردند و در مناطق دور از شهر به زندگی ادامه دادند. مردم نه تنها خود آنان را، بلکه خانواده‌شان را نیز مقصر می‌دانستند. برای نمونه عموی اُوایشی یُوشیئو، اویاما یوشیمورو از آنجا که با او اختلاف نظر پیدا کرد، پیمان‌نامه را از او پس گرفت. پس از موفقیت انتقام، دامادش دختر او را به عنوان اینکه دختر یک ترسو است، طلاق داد.
بحث در مورد حادثه
حادثه آکو به یکی از بزرگترین موضوع‌های بحث و جدال در دوره ادو تبدیل شد. در زمان وقوع رویداد نظر دانشمندان درجه یک به شدت با یکدیگر تفاوت داشت. فیلسوفانی مانند هایاشی هوگو و مورو کیوسو استدلال می‌کردند که چهل و هفت رونین یک انتقام موجه انجام دادند و صالح بودند. در حالی که فیلسوفانی مانند ساتو نائوکاتا و دیگران با این نظریه مخالفت می‌کردند. نظر اوگیو سورای از علمای کنفسیوس‌گرایی، این بود که حادثه اکو از نظر شخصی وفاداری و از نظر جامعه جرم و گناهکاری شمرده می‌شود و از نظریه عادل و برحق بودن ۴۷ رونین انتقاد کرد. او نظر داد که اگر نظر شخصی مقدم بر نظر جامعه شود، پس از آن دیگر نمی‌توان قانون را در جامعه پابرجا نگه داشت.
دازای شوندای محقق کنفسیوس‌گرایی در نوشته‌ای به نام مبحث چهل و هفت آکوروشی، به‌طور کامل نظریه «سامورایی‌های صالحْ بودنِ» چهل و هفت رونین را مورد انتقاد قرار داد. طبق گفتهٔ او مجازات سپوکو برای آسانو ناگانوری به علت زخم سبکی که به کیرا یوشیناکا زده بود، نامناسب بود؛ بنابراین، رونین‌ها به جای این که از کیرا کینه به دل بگیرند باید از شوگون‌سالاری کینه می‌گرفتند. به نظر او بهتر بود که آنان با فرستادگان شوگون که برای تحویل قلعه آکو آمده بودند می‌جنگیدند و پس از آتش زدن قلعه، خود سپوکو انجام می‌دادند.
چند دهه بعد نیویی میتسوگی (۱۷۹۲ – ۱۷۱۲)، رونین‌ها را مورد انتقاد قرار داد و نوشت «هر چند رونین‌ها کار و موقعیت خود را به عنوان یک سامورایی از دست داده بودند، اما کار و مسئولیت آنان به عنوان یک انسان پایان نیافته بود. آنان احتمالاً مسئولیت تأمین هزینه‌های زندگی همسر و فرزندان و حفظ خانواده خود را بر عهده داشتند.»
همین‌طور قتل کیرا توسط ملازمان خاندان آسانو نیز غالباً در قالب آدائوچی به تصویر کشیده شده‌است. آدائوچی در آن زمان به معنای انتقام گرفتن مشروع از کشته شدن خویشاوندان بزرگسال‌تر بود. در مورد اینکه آیا عملکرد ملازمان باید «انتقام» صرف یا «آدائوچی» در نظر گرفته شود، اختلاف نظر وجود دارد.
در هنر
به تازگی این داستان حتی به هنر غربی هم وارد شده‌است. در جهان غرب برای سال‌های متمادی، نسخه‌ای از وقایع این داستان توسط الگرنن فریمن‌میتفرد در قصه‌های ژاپن قدیم بازگویی شد که به‌طور کلی معتبر قلمداد می‌شد. توالی رویدادها و شخصیت‌های این روایت محبوب، مورد استقبال مخاطبان مختلف در کشورهای غربی قرار گرفت. میتفورد خوانندگان خود را دعوت می‌کرد تا داستانی که او در مورد چهل و هفت رونین ارائه کرده‌است را یک رخداد تاریخی دقیق تصور کنند. برای مدت‌های طولانی نسخه میتفورد به عنوان یک اثر استاندارد در نظر گرفته می‌شد اما اکنون برخی از جزئیات آن زیر سؤال رفته‌است.
نمایش
روایت خیالی و اقتباس گرفته از حادثه چهل و هفت رونین به عنوان چوشینگورا شناخته می‌شود. موفق‌ترینِ این اقتباس‌ها، نمایشنامه عروسکی بونراکو بود که به نام کاناده‌هون چوشینگورا (اکنون به سادگی چوشینگورا یا خزانه نگهبانان وفادار) خوانده می‌شود که در سال ۱۷۴۸ توسط تاکدا ایزومو و دو دستیار نوشته شد بعداً در یک نمایش کابوکی اقتباس شد که هنوز هم یکی از محبوب‌ترین‌های ژاپن است. در نمایش، برای جلوگیری از توجه سانسورگران، وقایع به گذشته‌های دور، به فرمانروایی آشیکاگا تاکائوجی و دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) منتقل و نام اشخاص تغییر داده شده‌است.
در ایران نمایشنامه چوشینگورا در سال ۲۰۰۹ برای نخستین بار توسط علی فردوسی به فارسی برگردانده و به چاپ رسیده‌است.
اپرا
این داستان توسط شیگه‌آکی سائه‌گوسا در سال ۱۹۹۷ به یک اپرا تبدیل شد.
سینما و تلویزیون
تا زمان ظهور تلویزیون، داستان چوشینگورا محبوب‌ترین ژانر در فیلم مدرن ژاپنی بود. بسیاری از نمایش‌های تلویزیونی ژاپن، از جمله برنامه‌های تک قسمتی، سریال‌های کوتاه، تک فصلی و حتی مجموعه‌های یک ساله مانند دای چوشینگورا و چندین قسمت از مجموعه تلویزیونی تایگا، آکوروشی (۱۹۶۴)، سرگذشت صلح دوره گنروکو (۱۹۷۵)، جمعی در قله (۱۹۸۲) و گنروکو ریوران (۱۹۹۹) بر اساس این رویداد ساخته شده‌اند. برخی از این فیلم‌ها کاملاً به چوشینگورا وفادار هستند، درحالی‌که برخی دیگر از عناصر غیر مرتبط نیز استفاده می‌کنند یا جزئیات را تغییر می‌دهند. به‌علاوه، اسپین-آف رویدادها و شخصیت‌هایی را که در چوشینگورا نیستند، نیز در نمایش داخل داده می‌شوند. اولین فیلم بر اساس این حادثه با بازی اونوئه ماتسونوسوکه بود که تاریخ اکران فیلم مورد تردید است، اما احتمالاً بین سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۷ بوده‌است. اما در دهه ۱۹۳۰ یک رویکرد متمایز مدرن فیلم ایجاد شد، که مستقیماً بیشتر از واقعه تاریخی آکو استفاده می‌کردند در حالی که از بسیاری از عناصر افسانه‌های آخرالزمانیِ سنت قصه‌گویی کادان را نیز در خود جای داده بودند؛ درست همان‌طور که سنت کابوکی تعداد بی‌شماری از چرخش از موضوع اصلی کانادهون چوشینگورا را به وجود آورده بود، بسیاری از فیلم‌ها نیز به بهره‌برداری از موضوع فرعی انتقام می‌پرداختند. یکی از فیلم‌های پرشماری که با نام چوشینگورا ساخته شده‌است را کینوگاسا تینوسوکه نوشته و کارگردانی کرده‌است. این فیلم در دسامبر سال ۱۹۳۲ منتشر شد. در سال ۱۹۴۱، ارتش ژاپن به کارگردان کنجی میزوگوچی، که بعداً فیلم‌های باارزشی مانند اوگتسو مونوگاتاری را کارگردانی کرد، ساخت چهل و هفت رونین (۱۹۴۱) را سفارش داد. آنها خواهان تقویت روحیه مردم بر اساس درام تاریخی وفاداری ۴۷ رونین بودند. در عوض، کنجی میزوگوچی برای منبع خود «مایاما چوشینگورا» را انتخاب کرد، یک نمایش مغزی که با این داستان سروکار داشت. این فیلم یک شکست تجاری بود، زیرا یک هفته قبل از حمله به پرل هاربر در ژاپن اکران شد. این فیلم دارای دو بخش بود. بخش نخست در دسامبر ۱۹۴۱ و بخش دوم فوریه ۱۹۴۲ اکران شد.
نسخه دیگر فیلم در سال ۱۹۶۲ به کارگردانی هیروشی ایناگاکی، چوشینگورا: هانا نو ماکی، یوکی نو ماکی ساخته شد که برای مخاطبان غربی شناخته شده‌است. توشیرو میفونه در زندگی حرفه‌ای خود بارها به این ماجرا پرداخت. در سال ۱۹۷۱ او در مجموعه تلویزیونی ۵۲ قسمتی دای چوشینگورا به عنوان قهرمان اصلی اُوایشی ظاهر شد، در حالی که در سقوط قلعه آکو (۱۹۷۸) در نقش دایمیو تسوچیا میچینائو ایفای نقش کرد. کن ایچیکاوا، چهل و هفت رونین (۱۹۹۴) را کارگردانی کرد. در فیلم هیروکازو کورئیدا به‌نام هانا از این داستان به عنوان زیرلایه استفاده شده‌است.
رونینها شخصیت‌های اصلی در یک مینی سریال طنز کارتون هستند که در ۲۰۱۴ توسط ستان ساکای (کارتونیست) و مایک ریچاردسون (نویسنده) ساخته شده‌است.
چاپ نقش چوبی
چهل و هفت رونین یکی از محبوب‌ترین مضامین چاپ‌نقش چوبی یا اوکی‌یوئه است و بسیاری از هنرمندان مشهور از وقایع اصلی، صحنه‌های نمایش یا بازیگران چاپ‌هایی را به تصویر کشیده‌اند. از جمله هنرمندانی که چاپ‌هایی در این زمینه انجام داده‌اند، اوتامارو، کونی‌سادا، کاتسوشیکا هوکوسائی، هیروشیگه، یوشی‌توشی هستند. اوتاگاوا کونی‌یوشی حداقل یازده مجموعه کامل جداگانه در این زمینه به همراه بیش از بیست سه‌لتی تولید کرده‌است.
همچنین در سال ۱۹۰۲ اوگاتا گکو مجموعه ای به نام چهل و هفت رونین را خلق کرد.
ادبیات
اولین گزارش شناخته شده از حادثه آکو در جهان غرب در سال ۱۸۲۲ در کتاب ایزاک تیتسینگ منتشر شد. این کتاب پس از مرگ وی منتشر شد. قوانین سانسور شوگون‌سالاری توکوگاوا ۷۵ سال پس از وقایع مورد بحث در اواخر قرن هیجدهم، هنگامی که ایزاک تیتسینگ، ژاپن‌شناس، برای اولین بار داستان چهل و هفت رونین را به عنوان یکی از وقایع مهم دوره گنروکو ثبت کرد، تا حدودی سهل‌گیرانه‌تر شده بود.
معابد مخصوص
در دوره ادو، امکان بزرگداشت چهل و هفت رونین وجود نداشت، اما در سال ۱۸۶۸ (اولین سال دوره میجی)، پس از آنکه امپراتور میجی یک پیام‌رسان، معبد سنگاکو، به جایی که مقبره آکوروشی/رونین‌ها در آنجا بود، فرستاد و تسلیت و همدلی خود را با آنان نشان داد. دو معبد اُوایشی در کیوتو و آکو، هیوگو برای احترام و عبادت رونین‌ها ساخته شد.
واکنش فون ریشتر
طرح کلی واکنش
واکنش زیر نمونه کلاسیک تبدیل p-برومونیتروبنزن به m-بروموبنزوئیک اسید را نشان می‌دهد. واکنش نوعی جانشینی هسته‌دوست آروماتیک است. علاوه بر مشتقات استخلافی برمو-، کلرو- و یدو-نیتروآرن، مشتقات پر استخلاف‌تر نیز می‌توانند به عنوان بسترهای این واکنش استفاده شوند. با این حال، بازده آن‌ها عموماً ضعیف تا متوسط هستند و درصد بازدهی از ۱ تا ۵۰ درصد متغیر است.
شهرستان جویم
شهرستان جویُم یکی از شهرستان‌های استان فارس ایران است. مرکز این شهرستان، شهر جویم است.
این شهرستان در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۴۰۰ از شهرستان لارستان جدا شد و مستقل گردید.
پیشینه نام
جغرافی‌نویسان مسلمان تا سده چهارم هجری در آثار و تألیفات خویش جویم را به صورت «جُوَیْم» با پسوند «ابی‌احمد» ثبت کرده‌اند. از دوره صفوی تاکنون در کتب تاریخی از جمله سفرنامه‌های اروپائیان نام این شهر به شکل «جُویُم» ثبت و تلفظ شده‌است. در بیان وجه تسمیه جویم دو نظر عامیانه و تخصصی قابل ذکر است:
جویم از دو کلمه (جو) و (یم) تشکیل شده، جو (به معنای جویبار) و یم (به معنای دریا) ست. بنابر مستندات تاریخی در گذشته‌های بسیار دور استخرهای آب راکد، چشمه‌ها و جویبارهای خروشان، رودها و رودخانه‌های دائمی و پرآب و دریاچه‌های کوچک و بزرگ گرداگرد آن را فرا گرفته و در مرغزارهای منزه و جنگل‌های سرسبز آن وحوش از جمله شیر زندگی می‌کرده‌است. لهذا شاید اطلاق اصطلاح «جویم» به این محل به دلیل مزبور باشد.
موقعیت جغرافیایی
شهرستان جویم از شمال به شهرستان جهرم، از شرق و شمال شرقی به شهرستان زرین‌دشت، از شمال غربی به شهرستان قیر و کارزین، از غرب به شهرستان خنج، از جنوب به شهرستان لارستان و از جنوب غربی به شهرستان اوز محدود می‌شود.
شهر جویم (واقع در ۵۳ درجه و ۵۹ دقیقه طول شرقی از نصف النهار مبدأ و ۲۸ درجه و ۱۵ دقیقه عرض شمالی از خط استوا، ارتفاع متوسط ۸۶۱ متر)، مرکز این شهرستان در ۷۲ کیلومتری جنوب شرقی شهر جهرم، ۱۱۰ کیلومتری شمال شهر لار و ۲۵۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر شیراز واقع شده‌است.
آب‌وهوا
هوای مرکز بخش جویم گرم و نیمه خشک می‌باشد. بیشترین درجه حرارت در تابستان‌ها ۵۰ درجه بالای صفر و کمترین آن در زمستان‌ها به ۸ درجه بالای صفر می‌رسد. میزان باران سالیانه جویم به‌طور متوسط به ۲۵۰ میلی‌متر می‌رسد.
بخش جویم از لحاظ وفور آب غنی‌ترین بخش شهرستان است. بزرگ‌ترین دریاچه فصلی استان موسوم به دریاچه هرم با ۱۳۰ کیلومتر مربع مساحت در این بخش واقع شده‌است. مجموعاً ۳۷ چشمه بزرگ و کوچک در این بخش وجود دارد که بزرگ‌ترین آن سرچشمه نامیده می‌شود که دبی آن ۲۵۰ لیتر در ثانیه می‌باشد. ۳۶ رشته قنات به طول ۸۰ کیلومتر زمین‌های زراعی و بستان‌ها را آبیاری می‌کند. ۲۰۴ حلقه چاه کشاورزی و ده‌ها حلقه چاه دولاب در این بخش شناسایی شده‌است. آبشارهای ۲۰۰ متری رحمت‌آباد در ۲۰ کیلومتری شمال شهر جویم تنها آبشار این شهرستان به‌شمار می‌روند.
محیط زیست
از درختان بادام کوهی و بنه و از گیاهان پرسیاوش، آویشن، درمنه و خاکشیر که کاربرد دارویی دارند و در نقاط مختلف این مرکز می‌روید، همچنین پوشش گیاهی جهت چرای دام به حد وفور یافت می‌شود. قوچ، میش، بزکوهی، گرگ، روباه، شغال، خرگوش، از جمله جانوران این بخش محسوب می‌شوند.
پیشینه
به موجب قصه ای که در کتاب بندهشن مذکور است در زمان پادشاه داستانی تخمورب (طهمورث) نام، جماعتی سوار گاو و عجیب الخلقه موسوم به سرسائوغ شده از کشور خونیرس به شش کشور دیگر سفر کردند و جز به این وسیله کسی نمی‌توانست به آن شش کشور برود، شبی در میان اقیانوس چنین اتفاق افتاد که باد سه آتشی را که بر پشت گاو روشن بود به آب افکند، اما آتشها مانند سه موجود زنده در مکان سابق خود در پشت گاو مجدداً روییدند و هوا را روشن کردند. یَم (جم) که جانشین تخمورب شد بر فراز کوه خور هورمند خوارزم آتشکده ای بنا کرد و آتش فرنبغ را در آن جای داد. آنگاه این آتش به دستور همین جم یا یم به شهر کاریان (در نزدیکی جویم) انتقال یافت. از این رو شاید قرابت اسم پادشاه مزبور با کلمه جویم و جریان فوق‌الذکر بی ارتباط و دور از ذهن نباشد.
جمشید چهارمین پادشاه از سلسله افسانه ای پیشدادیان است، نامش جم و چون رویش مانند شید می‌درخشید جمشیدش می‌گفتند. وی در کشور پارس آثار معموره فراوان از خود به یادگار گذاشت، از جمله بنیاد سرائی بلندپایه نهاد که تخت جمشیدش نامند و هنوز برخی از آن بنیاد برپاست و چهره‌های نگاشته اش برجاست. پس از جمشید سلسله کیانیان که اول ایشان کیقباد وآنگاه کیکاووس و کیخسرو و لهراسب و گشتاسب و بهمن و همای و داراب و دارا بودند بر تخت شاهی نشستند که همگی فرزندزادگان جمشید محسوب می‌شوند. شاهان مزبور در کوه البرز به پرستش یزدان می‌پرداخته و به این کوه به دیده تقدس می‌نگریستند، لهذا در این کوه آثار عمرانی بسیار از خود بجای نهادند که از جمله این آثار که هم‌اکنون هویداست خرابه‌های تخت کیقباد و کیخسرو و حمام و برکه بند و قلعه و غار کیقباد را می‌توان نام برد.
البرز کوه در شمال جویم واقع شده و به هر حال نام جمشید و جویم و ارتباط نزدیکی که وی با کوه البرز به علل مختلف داشته، بی مسمّی نمی‌تواند باشد.
سرزمین فارس که از شمال به خوزستان و اصفهان و از جنوب به دریای فارس محدود می‌شد، بر طبق تقسیمات رسمی که عرب‌ها با آن مواجه شدند و آن را بعد نیز رعایت کردند، به پنج ولایت تقسیم می‌شده‌است: اصطخر، شاپور، اردشیرخرّه، دارابگرد و ارجان. به عقیده اصطخری دارابگرد سومین ولایت بزرگ فارس بود، مرکز ولایت دارابگرد شهر دارابگرد است و جویم از شهرهای مهم این ولایت می‌باشد. تقسیم‌بندی سرزمین فارس به شکل یاد شده دست کم تا زمان حیات حمدلله مستوفی قزوینی(۶۸۰–۷۵۰ ه‍.ق) ادامه داشته‌است.
ابواسحاق اصطخری (وفات ۳۴۶ ق) در کتاب «مسالک و ممالک» خود نقشه‌هایی از فارس آورده که در آن شهر جویم را به عنوان یکی از شهرهای مهم مسیر بندر سیراف در کرانه دریای پارس تا شیراز به نمایش گذاشته‌است.
بنا به اظهار ابن خردادبه، اصطخری و ابن فقیه، در این زمان سرزمین فارس شاهد وجود چهار مهاجرنشین یا زم بود که عبارتند از: اصطخری آن را کوچک‌ترین زم می‌شمارد و ابن خردادبه این زم را در فاصله ۵۰ فرسنگی شیراز ذکر می‌کند. زم کاریان به گفته وی از روزگاران گذشته تا عصر او زیر سلطه خاندان صفاق بوده و حتی اصطخری رئیس طایفه‌ای را که در زمان وی می‌زیسته و به نام حجر بن احمد بن الحسن نام می‌برد.
ابوجعفر احمد بن الحسن الازدی از خاندان بنی صفاق شاخه‌ای از قبیله مشهور ازد بود که علاوه بر مقام بالای علمی سالیانی دراز امارات و ولایت شهرهای کاریان و جویم را بر عهده داشت. پس از وی این مقام به پسرش حجر رسید که او نیز مرکز حکومت را به‌طور کامل به شهر جویم منتقل کرد و این شهر به نام ایشان به «جویم ابی احمد» مسمی و مشهور شد. ابو احمد جویمی فقیه، محدث، مقری و از رجال با فضل و دانش بوده که فضلا و شعرای بنامی از جمله ابن درید ازدی او را ستوده‌اند.
ابو احمد جویمی طی نبردی با خوارج سیستان در سال ۳۲۴ هجری در جویم کشته شد و همین‌جا نیز مدفون شد. شهر جویم در دوران حاکمیت وی از رونق شایانی برخوردار بوده‌است. در بیش از دو قرن حکومت دولت صفوی شهر جویم به دلیل داشتن زمینه‌های تاریخی و اجتماعی لازم به سرعت به تشیع گرایید و به علت واقع بودن در مسیر راه بین‌المللی بندر سیراف به شیراز و اصفهان پایتخت آن روز ایران از رونق مدنی گسترده‌ای بهره‌مند شد. حاج صفی قلی جویمی از وابستگان ثروتمند و قدرتمند دربار صفوی که بسیاری از املاک خود را موقوفه عمومی اعلام کرد، نقش اصلی در توسعه مدنی و اقتصادی شهر جویم طی سال‌های ۱۰۵۰ تا ۱۱۰۰ ق. ایفا کرد.
صدها سیاح و بازرگان و سفیر اروپایی که در عصر صفوی از جویم عبور کرده‌اند به تفصیل شکوفایی اقتصادی و فرهنگی شهر جویم را شرح داده‌اند.
در دوره قاجار حکومت شهر جویم و بلوک تابعه تحت نام «جویم و بیدشهر» توسط طبقات اجتماعی موسوم به «خان» و «ملا» که از بومیان منطقه بودند دست به دست می‌گشت. ملا علی محمد جویمی و رضا قلی خان بیدشهری از جمله کلانتران مشهور دوره موصوف به‌شمار می‌آیند که بازماندگان آن‌ها هم اینک تحت نام «تقوی» و «بیدشهری» در جویم و بیدشهر ساکن هستند.
لارستان طبق تقسیمات سیاسی دوره قاجار که تا دوره پهلوی دوم نیز ادامه یافت به پنج بخش مرکزی، بستک و جهانگیریه، جویم و بیدشهر، گاوبندی، لنگه و شیب کوه و دهستان بزرگ خنج و دهستان‌های بیخه جات تقسیم می‌شد. مرکز بخش جویم و بیدشهر، شهر جویم بود که چهار دهستان و ۴۵ آبادی را مدیریت می‌کرد. دهستان بیدشهر آبادی‌های بیدشهر، گلار، قلات، کوره، کهنه، هود و هیرم را در بر می‌گرفت. در دوره پهلوی از سال ۱۳۱۶ بخشداران انتصابی از شهر جویم این بخش را اداره می‌کردند.
جویم در سال ۱۳۱۶ به همراه بیدشهر و خنج یکی از بخش‌های تابعه شهرستان جهرم در استان جنوب بود که در سال ۱۳۲۳ به شهرستان لارستان پیوست. در سال ۱۳۲۸ خورشیدی دهستان بیدشهر از این بخش جدا شد و بخش تازه تأسیس اوز پدید آمد. در سال ۱۳۸۲ خورشیدی بخش بنارویه نیز از این بخش منفک شد. سرانجام در ۲۵ اسفند سال ۱۴۰۰ خورشیدی این بخش از شهرستان لارستان منفک شد و به شهرستان ارتقا یافت. همزمان با آن، دهستان هرم نیز به بخش هرم ارتقا یافت.
تقسیمات کشوری
شهرستان جویم دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است:
زبان و نژاد
مردم جویم با زبان اصیل فارسی و به گویش دری سخن می‌گویند. سخن گفتن به زبان فارسی دری از ویژگی‌های این منطقه است، چرا که در سراسر ایران فقط شماری از شهرها به این گویش سخن می‌گویند. نژاد مردم منطقه آریایی است هرچند در قرون نخستین اسلامی، دوره صفوی و دوره پهلوی اول ترکیب نژادی با مهاجرت‌های اختیاری یا اجباری دچار تغییرات تدریجی شده‌است؛ مثلاً در زمان رضاشاه پهلوی ایلات عرب در روستاهای اطراف جویم مانند منصورآباد، فرشته‌جان، چاه گزی و حسن‌آباد مرگماری تخته قاپو شدند.
دین و مذهب
مردم شهر جویم مسلمان و به‌طور کامل دارای مذهب شیعه اثنی عشری هستند. روستاهای تابعه بخش جویم ۷۵ درصد شیعه اثنی عشری و ۲۵ درصد سنی شافعی می‌باشند.
اقتصاد
اساس اقتصاد بخش جویم بر پایه کشاورزی، دامداری و کارگری بنا نهاده شده‌است. کشاورزی در این بخش به صورت آبی و دیمی به وسیله تراکتور و کمباین انجام می‌گیرد. عمده‌ترین فرآورده‌های کشاورزی عبارتند از: گندم، جو، پنبه، مرکبات، کنجد، خرما و تره بار. عمده‌ترین و مهم‌ترین محصولات باغی، مرکباتی مانند پرتقال (محلی، والنسیا، توسرخ، نافی) و انواع نارنگی (کله مانتین و کینو)، لیمو ترش، لیمو شیرین، گریپ فروت، نارنج و … هستند.
کارگری یکی از مشاغل اصلی مردمان این بخش را تشکیل می‌دهد؛ اغلب مردان در کشورهای حاشیه خلیج فارس به کارگری اشتغال دارند.
جاذبه‌های گردشگری
شهر جویم در تاریخ ۱۵/۸/۱۳۸۷ با استناد به نامه شماره ۲۰۰/۵۳/۸۷۲ مدیرکل دفتر حفظ و احیای بافت‌های تاریخی میراث فرهنگی کشور به عنوان یکی از نه شهر تاریخی استان فارس به ثبت رسید. از جاذبه‌های طبیعی گردشگری این شهر می‌توان چشمه سرچشمه با دبی ۳۵۰ لیتر در ثانیه سرو ۱۷۰۰ ساله و آبشار رحمت آباد به ترتیب در فاصله‌های ۳ و ۲۰ کیلومتری شمال شرقی و شمال شهر جویم نام برد. آثار تاریخی جویم و پیرامون آن عبارتند از:<div class="reflist references-small references-column-count references-column-count-3" style="">
دلپیتیا
دلپیتیا (به لاتین: Delpitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
مونتاینیر، آریزونا
مونتاینیر (به انگلیسی: Mountainaire) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کاکانینو، آریزونا واقع شده‌است. مونتاینیر ۲۶٫۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳٬۶۹۴ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ناعمه
ناعمه (به عربی: ناعمة) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان شوف واقع شده‌است. ناعمه ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایوان چارپینوف
سال‌های اولیه
چارپینوف در پنج سالگی شطرنج را یادگرفت و به سرعت در آن مهارت پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰ در مسابقات قهرمانی جوانان بلغارستان شرکت کرد و این رقابت‌ها را برنده شد.
بندیکت فرناندز
بندیکت فرناندز (Benedikt Fernandez؛ زادهٔ January 8, 1985) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاربروکن و باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن اشاره کرد.
ترخل (ولسوالی ده‌سبز)
ترخل (به لاتین: Tarakhel) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی ده‌سبز واقع شده‌است. ترخل ۱٬۷۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دومینیک مک‌گلینچی
دومینیک «سگ دیوانه» مک‌گلینچی (Dominic "Mad Dog" McGlinchey) (1954 – 10 فوریه ۱۹۹۴)، رهبر شبه‌نظامی جمهوری‌خواه ایرلندی بود که در اوایل دهه ۱۹۸۰ از عضویت در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند به رهبر گروه شبه‌نظامی آزادی‌بخش ملی ایرلند رسید.
سوزان مارتینیز
سوزان مارتینیز یک بیوشیمیست آمریکایی است. وی تألیف کننده بیش از ۵۷ عنوان نشریه در ژورنال‌های معتبر و فصول کتاب‌های علمی است. تحقیقات وی کمک شایانی به درک بهتر میانکنش RNA-پروتئین و همچنین عملکرد آمینواسیل tRNA سنتازها کرده‌است. سوزان مارتینیز در حال حاضر معاون تحقیقات و نوآوری در دانشگاه ایلینوی در اربانا شمپین است.
دومینیک مک‌گلینچی
مک‌گلینچی پس از این‌که از زندان آزاد شد، با ایان میلن و اعتصاب غذایی آینده فرانسس هوگز و توماس مک‌الوی پیوست و کارزار تیراندازی و بمباران شهر و فراتر از آن را ادامه داد. آن‌ها سپس در کنارهم به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوستند. این گروه در اواخر دهه ۱۹۷۰ متواری بودند، عملیات‌ها را انجام می‌دادند و از چنگ ارتش بریتانیا و پلیس این کشور نیز فرار می‌کردند ولی سرانجام نیروی امنیتی، مک‌گلینچی را در سال ۱۹۷۷ در جمهوری ایرلند دستگیر کرد. او به جرم سرقت ماشین یک افسر پلیس و تهدید افسرهای پلیس با اسلحه محکوم به مجازات شد. مک‌گلینچی هنگامی‌که در سال ۱۹۸۲ مدت حبس‌اش را در زندان پورت لاویز سپری می‌کرد، با رهبری ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند زندان درگیر شد و به دلیل رفتار خلاف اصول یا اختلافات استراتژیک تبعید گردید.
دومینیک مک‌گلینچی در سال ۱۹۵۴ در خانواده‌ای در جاده بالیسکیولیون، شهر بلاگی در روستای لاندندری به دنیا آمد. او سومین فرزند از ۱۱ فرزند خانواده‌ای به شدت جمهوری‌خواه بود. پدرش یک گراژ داشت و برخی مشتریان پلیس پدرش به دست مک‌گلینچی کشته شدند. مادرش مونیکا، یک کاتولیک مذهب بود و او ۷ خواهر و ۴ برادر داشت. مک‌گلینچی در مدرسه محلی درس خواند و به گفته هم‌کلاسی‌هایش که بعد دربارهٔ او اظهار داشتند، کودک نه چندان باهوشی بوده‌است. در ۱۶ سالگی در گراژ پدرش به کارآموزی پرداخت. او در این زمان در تظاهرات‌های متعدد مدنی که در کشورش برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد. دلیل صریح این کار او هرچند معلوم نیست ولی دیلون حدس می‌زند که «او دربارهٔ واقعات و رویدادهای ماحول خود واکنش نشان می‌داد و ایده شرکت در تظاهرات‌ها در او علاقه و هویت نزدیک با جامعه خود را ایجاد کرد.
مرگ
مولونی در بهار ۱۹۹۴ در ایرلند شمالی می‌نویسد «خشونت با کشتار هر دو طرف اعم از جمهوری‌خواهان و وفادارماندگان به‌صورت آزادانه ادامه داشت». عداوت و دشمنی ۱۹۸۶ – ۱۹۸۷ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند دوباره شعله‌ور شد. از سوی دیگر، حزب شین فین به‌صورت فعالانه استراتژی صلح را برای ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند و جریان جنبش جمهوری‌خواه ترویج می‌کرد. یکی از اعضای ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند برای دیلون توضیح داد که چرا مک‌گلینجی در آن زمان بیش از آنچه که او خود درک کرده بود، شخصاَ آسیب‌پذیر بود. این داوطلب گفت که پاره‌ای از چالش مک‌گلینچی این بود که او پس از آزادی‌اش «هیچ گروه تروریستی نداشت تا از وی حفاظت کند». این منبع همچنین گفت که او بدون خانه‌ها امن، گزارش‌های استخباراتی، شبکه حمایوی و اقدامات احتیاطی غریزوی که زندگی‌اش را در حالت متواری بودن رهنمایی می‌کرد، مانند برخی افرادی آسیب‌پذیر شده بود که [او] زمانی آن‌ها را مورد هدف قرار می‌داد. این‌ها مواردی از مشکلات و چالش‌های مک‌گلینچی بودند. او نتوانست درک کند که مانند یک مرغابی نشانده شده‌است. فرگال کین روزنامه‌نگار استدلال می‌کند که در زمان مرگ مکگلینچی «کسی در سازمان نبود تا از وی محافظت کند».
حوالی ساعت ۰۹:۳۰ شام پنج‌شنبه، ۱۰ فوریه ۱۹۹۴، مک‌گلینچی به دیدار دوستانش در خیابان دولیک، نزدیک خانه‌اش رفت و در آنجا با آن‌ها نان شب را خورد. او تقریباً ۴۰ دقیقه بعد از آنجا برآمد و می‌خواست ویدیویی را به دکانی در بروکویل به سمت شمال شهر ببرد. مک‌گلینچی متعاقباً رفتار و وضعیت پدرش را در آن شب «آشفته و از نظر عاطفی ناراحت» توصیف کرد. او اظهار داشت که از پدرش پرسید آیا او فکر می‌کند خطری از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متوجه اوست، مک‌گلینچی در جوابش گفت: «از این ناراحت هستم که نامم توسط افرادی سیاه می‌شود که هرگز فیر نکرده‌اند… نه، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند هرگز مرا نمی‌کشد، پسرم». حدود ۱۱ شب، مک‌گلینچی و دومینیک ۱۶ ساله می‌خواستند به خانه برگردند، دیلون – «به دلایلی که هرگز واضح نبود –» گفت – مک‌گلینچی در جاده باغ‌های هاردمن نزدیک بیمارستان لوردس به سمت غرفه تلفن عمومی در کنار خیابان رفت تا زنگ بزند.
تقریباً بلافاصله – باوجود این‌که ۴ نفر در آن محل وجود داشتند – یک ماشین از نوع مزدای سرخ رنگ در کنارش ایستاد. درحالی‌که پسرش از ماشین بر او نگاه می‌کرد، سه مرد بر او حمله کردند و او را مورد ضرب و شتم قرار دادند. وقتی او به زمین افتاده بود، مردان مسلح – که سه تفنگ دست‌کش و یک تفنچگه در دست داشتند – ۱۴ مرمی به سمت مک‌گلینچی شلیک کردند. حمله بر او با شلیک مرمی نهایی بر سرش برخورد کرد، هرچند او قبلاً مرده بود. آخرین سخنی که بر زبان آورد این بود «عیسی، مریم مرا کمک کن». پسرش برای آمبولانس فریاد زد. به گفته اولین افسر پلیس که در صحنه قتل حاضر شد، دومینیک جونیور به او گفت که «این پدر من است، این پدر من است، بر او شلیک کردند. عجله کن، به ایست‌های بازرسی بروید». تأثیر وحشتناک و دیدن چنین بی‌رحمی سرد روی پسر مک‌گلینچی را تنها می‌توان در «مشاهده هولاند و مک‌دونالد» تصور کرد.
شورای ملی حفاظت از میهن
شورای ملی حفاظت از میهن (المجلس الوطني لحماية الوطن، Conseil national pour la sauvegarde de la patrie، CNSP) حکومت خونتای نظامی، پس از کودتای سال ۲٠۲۳ در نیجر است.
تأسیس شورا
در غروب ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۳، سرهنگ نیروی هوایی نیجر آمادو عبدالرحمن به کانال تلویزیونی دولتی «تله ساحل» رفت و ادعا کرد که رئیس‌جمهور محمد بازوم، که قبلا توسط گارد ریاست‌جمهوری در اقامتگاه رسمی خود در پایتخت نیجر، نیامی بازداشت شده بود. از قدرت کنار گذاشته شده و تشکیل حکومت نظامی را اعلام کرد. سرهنگ آمادو عبدالرحمان در جمع ۹ نفر از افسران نظامی، با قرائت بیانیه‌ای اعلام کرد که نیروهای دفاعی و امنیتی این کشور «به دلیل وخامت اوضاع امنیتی و حکمرانی بد» تصمیم گرفتند «به رژیمی که آن را می‌شناسید پایان دهند». او ضمن هشدار نسبت به هرگونه مداخله خارجی، از انحلال قانون اساسی و تعلیق نهادهای دولتی، بسته شدن مرزها و منع رفت‌و‌آمد در سراسر کشور از ساعت ۲۲ تا ۵ بعد از ظهر به وقت محلی تا اطلاع بعدی خبر داد.
در ۲۷ ژوئیه، سرهنگ عبدالرحمن در تلویزیون اعلام کرد که تمام فعالیت‌های احزاب سیاسی در کشور تا اطلاع بعدی به حالت تعلیق در می‌آید. رهبری نیروهای مسلح نیجر با صدور بیانیه‌ای با امضای ژنرال عبدو صدیق عیسی، رئیس ستاد ارتش نیجر، با استناد به لزوم «حفظ جان رئیس‌جمهوری و خانواده‌اش» و «اجتناب از برخورد مرگبار که می‌تواند حمام خون ایجاد کند و امنیت مردم را تحت تأثیر قرار دهد» حمایت خود را از کودتا اعلام کرد.
دبیرخانه بخش دلتهوتا
دبیرخانه بخش دلتهوتا (به لاتین: Delthota Divisional Secretariat) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در ناحیه کندی واقع شده‌است.
سیب گراون اشتاین
سیب گراون اشتاین یک رقم سیب بومی کشور دانمارک است. این رقم به عنوان یک نهال تصادفی در سال۱۶۶۹ کشف شد.
لامار، ویرجینیای غربی
لامار (به انگلیسی: Lamar) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیای غربی واقع شده‌است. لامار ۸۲۶٫۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رمیله (لبنان)
رمیله (به عربی: رمیلة) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان شوف واقع شده‌است. رمیله ۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بیس‌لاین
بیس‌لاین (Bassline) اصطلاحی در موسیقی است که در سبک‌های گوناگون آن چون بلوز، جاز، فانک، داب، الکترونیک، فولک معاصر و موسیقی کلاسیک کاربرد دارد و به بخش زمینه‌ای بَـم یا خط نواخته شده (در جاز و برخی از اشکال موسیقی عامه‌پسند) توسط یک ساز فراهم‌کنندهٔ ریتم همچون گیتار بیس، کنترباس، ویولنسل، توبا، پیانو، ارگ هموند، ارگ الکترونیک یا سینث‌سایزر گفته می‌شود.
در تک‌خوانی‌ها یا تک‌نوازی‌های بدون همراهی، بیس‌لاین با نواختن پائین‌ترین محدودهٔ صوتی (Register) از هر سازی فراهم می‌آید حال آنکه ملودی یا همراهی را با اجرای ساز در محدودهٔ صوتی متوسط یا بالا ارائه می‌کنند. در موردِ تک‌نوازی‌های پیانو و ارگ بادی باید گفت این سازها دارای محدودهٔ صوتی عالی هستند که می‌توان از آنها برای ایجاد صدای بَـم استفاده کرد.
با آنکه بیس‌لاین را با هر نوع سازی و در گستره صوتی وسیعی می‌توان اجرا کرد، اما معمولاً توسط سازهای بیس و گستره‌ای دست‌کم یک و نیم اکتاو پائین‌تر از کلید دو نواخته می‌شود.
در موسیقی کلاسیک، بیس‌لاین همیشه در نت‌نویسی برای نوازندگان نوشته می‌شود. در اجراهای ارکسترال بیس‌لاین توسط کنترباس و ویولنسل در بخش سازهای زهی، فاگوت و کنترفاگوت و کلارینت باس در بخش سازهای بادی و توبا و ترومبون باس در بخش سازهای بادی برنجی نواخته می‌شود. در موسیقی مجلسی وظیفهٔ اجرای بیس‌لاین با ویولنسل است.
در موسیقی رقص، موسیقی الکترونیک (همچون الکترو، درام اند بیس و دابستپ)، موسیقی هاوس و موسیقی ترنس از بیس‌لاین استفاده فراوانی می‌گردد که نواختن آن معمولاً توسط سینث‌سایزرهای آنالوگ (همچون رولند تی‌بی-۳۰۳ و مینی‌موگ یا نرم‌افزارهای دیجیتال انجام می‌شود. ریک روبین تکنیک ایجاد بیس‌لاین را در موسیقی هیپ هاپ با طولانی‌تر کردن فروکاست تدریجی صدای طبل بزرگ در رولند تی‌آر-۸۰۸ و تنظیم آن در گام‌های مختلف رواج داد.
در موسیقی فولک معاصر (از فولک راک گرفته تا بلوز) و موسیقی عامه‌پسند (از پاپ و راک گرفته تا رگی و فانک) نواختن بیس‌لاین بیشتر به عهدهٔ نوازندهٔ گیتار بیس است. در راکابیلی و بلوگرس، بیس‌لاین را نوازندهٔ کنترباس می‌نوازد.
دانشگاه ایتمو
دانشگاه ایتمو (دانشگاه ملی تحقیقاتی سن پترزبورگ، فناوری اطلاعات، مکانیک و اپتیک (ITMO)) یک دانشگاه بزرگ در سن پترزبورگ و یکی از دانشگاه‌های تحقیقاتی ملی روسیه می‌باشد که در سال ۱۹۰۰ تأسیس شده‌است.دانشگاه ITMO دارای ۱۱۶۳ مدرس می‌باشد که از این میان ۸۰۰ مدرس و استاد دارای مدرک تحصیلی دکترا می‌باشند. دانشگاه ایتمو دوره‌های مختلف دانشگاهی دوره لیسانس (۴ سال)، تخصص (۵ سال)، کارشناسی ارشد (۲ سال) و دکترا (۳ الی ۴ سال) را ارائه می‌دهد. از سال ۲۰۱۴–۲۰۱۳دانشگاه ITMO با دانشگاه‌های آلمان، هلند، لهستان، فنلاند، فرانسه همکاری می‌کند. این دانشگاه از انواع بورسیه‌های تحصیلی روسیه مانند بورسیه رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه، دولت فدراسیون روسیه، دولت سن پترزبورگ، بورس تحصیلی ویژه در ریاضیات، فیزیک، فناوری اطلاعات، بورس تحصیلی شورای پژوهشی و بورس تحصیلی شرکت LOMO و سایر شرکت‌ها پشتیبانی می‌کند. دانشگاه ITMO یکی از دو دانشگاه سنت پترزبورگ است که از اعضای سازمان همکاری شانگهای می‌باشد. در نوامبر ۲۰۱۴، انجمن تولیدکنندگان نرم‌افزار Russoft رتبه‌بندی دانشگاه‌های روسیه را بر اساس موفقیت در آموزش متخصصین فناوری اطلاعات منتشر کرد که دانشگاه ITMO در رتبه اول قرار گرفت.
رتبه‌بندی
بر اساس رتبه‌بندی QS در سال ۲۰۱۹ دانشگاه ایتمو در رتبه ۵۲۰–۵۱۱ دانشگاه جهان و هفدهم روسیه قرار گرفته‌است. در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان مؤسسه تایمز در سال ۲۰۱۹ در رتبه ۶۰۰–۵۰۱ قرار دارد.
هنری راکمور
هنری راکمور (Henry Roquemore؛ March 18, 1886 – 1886:03:13, June 30, 1943) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دره رنگین‌کمان اشاره کرد.
عدسی تخت
عدسی تخت یک لنز است که شکل مسطح آن اجازه می‌دهد تا تصویر برداری بدون اعوجاج را با دیافراگم‌های بزرگ یا کوچک تهیه کرد. لنز تخت نیاز به ضریب شکست نزدیک به ۱ در یک محدوده زاویه‌ای گسترده دارد. لنز تخت را می‌توان بسته به کاربرد دقیق آن که چه لنز مورد نیاز است اصلاح شود. محدودیت لنز تخت این است که هر لنز تنها می‌تواند روی مجموعه‌ای محدود از طول موج فوکوس (تمرکز) داشته باشد. لنز تخت عموماً با ساختار فرنل کارمی کند. با این حال، پیچیدگی هندسی لنز فرنل و بهرهٔ پایین صفحات منطقه فرنل باعث می‌شود که آنها به خوبی برای ادغام با پردازش در مقیاس ویفر مناسب نباشند. سازه‌های مؤثر به عنوان یک جایگزین ارائه شده است.
تاریخچه
اولین عدسی مسطح که در فرکانس‌های مادون قرمز کار می‌کرد در سال ۲۰۱۲ با استفاده از آنتن‌های نانوساختار ساخته شد که به دنبال آن در سال ۲۰۱۳ یک لنز مسطح برای فرکانس‌های ماوراء بنفش ساخته شد. در سال ۲۰۱۴ یک لنز مسطح معرفی شد که متامتریال کامپوزیت و اپتیک دگرگونی ترکیب شده است. لنز روی یک محدوده فرکانس گسترده کار می‌کند.
منابع
http://m.caltech.edu/news/new-thin-flat-lenses-focus-light-sharply-curved-lenses-46743 Nature Communications 6, Article number: 7069 doi: 10.1038/ncomms8069 Sciencedaily.com. 2013-05-23. doi:10.1038/nature12158. Retrieved 2013-10-20
مندینگو (فیلم)
مَاندینگو فیلمی است محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی ریچارد فلایشر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز میسون ، سوزان جرج ، پری کینگ ، لیلیان هایمن، ریچارد وارد، براندا سایکس ، کن نورتون ، پال بندیکت ، بن مسترز ، دبی مورگان ، سیلوستر استالونه ایفای نقش کرده‌اند.
یکه درخت (کابل)
یکه درخت (به لاتین: Yakah Darakht) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت کابل واقع شده‌است.
دلتوتا
دلتوتا (به لاتین: Deltota) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
ایلیوشین ایل-۴
ایلیوشین ایل-۴ (به روسی: Илью́шин Ил-۴) یک بمب‌افکن متوسط دو موتوره ساختِ دفتر طراحی ایلیوشین در اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به صورت گسترده وارد خط تولید انبوه گردید. در مجموع بیش از ۵ هزار فروند از این هواپیما به تنهایی و ۶۷۰۰ فروند همراه با دی‌بی-۳ در طول جنگ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی شوروی بوده‌است.
طراحی و توسعه
در سال ۱۹۳۸ دفتر طراحی ایلیوشین، دی‌بی-۳ را به گونه ای مجدداً طراحی کرد که تولید آن سهولت و عملکرد آن ارتقا بابد که در ابتدا عنوان دی‌بی-اف (Forsirovanniye یا «تقویت شده») به خود گرفت. این طراحی مجدد فرایند تولید هواپیما را از بیشتر از ۳۰ هزار ساعت به نزدیک ۱۴ هزار ساعت رساند. ساختار داخلی هواپیما به خصوص بال‌ها به شکل گسترده‌ای تغییر کرد به گونه ای آن را از ساخت دستی بی‌نیاز نمود. طراحی مجدد در سیستم سوخت ظرفیت آن را افزایش داد درحالیکه موجب کاهش تعداد مخازن شد. دماغه هواگرد بلندتر گردید تا علاوه بر کاهش مقاومت هوا، فضای بیشتری برای ناوبر-بمب انداز ایجاد شود تا میدان دید بیشتری جهت رهاسازی بمب‌ها و استفاده از مسلسل دفاعی داشته باشد. اَرّاده فرود جمع شونده مدل جدید سازوکار جدیدی داشت و مؤثر تر بود. پیش‌نمونه اولیه که همانند مدل دی‌بی-۳-ام از موتور M-87B با توان ۹۸۰ اسب بخار استفاده می‌کرد، نخستین پرواز خود را در ۲۱ مه ۱۹۳۹ انجام داد و با موفقیت مراحل آزمایش حکومتی را گذراند و در ژانویه سال ۱۹۴۰ وارد خط تولید شد. تغییرات نسبت به دی‌بی-۳ به اندازه ای زیاد بود که از ماه مارس ۱۹۴۲ دی‌بی-۳-اف به ایل-۴ تغییر عنوان داد. ایل-۴ در ماه‌های بعد همواره دستخوش تغییرات و بهبودهایی از جمله در جنس بدنه و بال‌ها، موتور (جایگزینی موتور با مدل M-88B ) و مخازن سوخت بود. شاخص‌ترین تغییر افزودن یک برجک بیشتر که خدمه را یک نفر افزایش داد و استفاده از تسلیحات دفاعی بزرگ‌تر در برجک‌ها بود که در طی آن مسلسل UB با کالیبر ۱۲٫۷ میلی‌متر جایگزین نمونه قبلی ۷٫۶۲ میلی‌متری شد. همچنین جهت محافظت بیشتر از تیربارچی صفحات زرهی اطراف مواضع او تعبیه گردید. در یک مورد اقدام به استفاده از موتورهای ساخت ایالات متحده شد که بعدها عملی نشد.
این افزایش وزن توسط موتورهای جدیدتر جبران نشد که به همین جهت حداکثر سرعت ۴۰۴ کیلومتر بر ساعتی ایل-۴ کندتر از نمونه‌های قبل بود. این مسئله همچنین باعث شده بود نقطه سقل هواپیما به سمت عقب منتقل شود. برای حل این مسئله و پوشاندن کاستی کاهش سرعت، علاوه بر بلندتر کردن قطر تیغه‌های ملخ طراحی بال‌ها نیز تغییر کرد و در ساخت آن‌ها از ترکیب چوب و آلومینیوم استفاده شد که ظرفیت حمل سوخت را نیز بیشتر کرد. همچنین پیشنهاد شد از موتورهای دیزل بزرگی استفاده گردد که اتکا ناپذیری ضعیف آن موجب گردید این ایده هیچگاه وارد مرحله تولید نشود.
ایل-۴ قادر بود ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب را تا برد ۱۶۰۰ کیلومتری با خود حمل کند. البته توانایی حمل قریب به ۲۶۰۰ کیلوگرم بمب نیز در این هواپیما دیده می‌شد. این قابلیت باعث جلب نظر نیروی دریایی در جهت استفاده از آن به عنوان اژدر افکن گردید.
شوروی
در ابتدای تهاجم آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ دی‌بی-۳ و ایل-۴ مهم‌ترین هواگردهای دور برد نیروی هوایی شوروی بودند. با وجود انهدام تعداد زیادی از هواپیماهای شوروی در روزهای آغاز جنگ بر روی زمین، آسیب جدی به هواگردهای دی‌بی-۳ و ایل-۴ وارد نشد چرا که بیشتر آن در مناطق دور دستی نسبت به خط مقدم مستقر شده بودند. با این حال که ایل-۴ تنها یک بمب افکن متوسط بود اما با توجه به برد بلند می‌توانست نقش بمب افکن‌های استراتژیک را نیز ایفا کند. با این وجود که ال-۴ در اولویت چنین اقداماتی در نیروی هوایی شوروی نبود، از آن در چندین عملیات بمباران برد بلند علیه برلین، پایتخت آلمان نازی در سال ۱۹۴۱ استفاده شد که بیشتر هدف آن تبلیغات سیاسی و امید آفرینی در داخل شوروی در مقابل هجمه گسترده دشمن بود. این اقدام که سازمان نیافته و بدون حمایت جنگنده‌ها صورت پذیرفت منجر به تلفات سنگینی برای بمب افکن‌های ایل-۴ شد. پس از آن که سرعت تهاجم نازی‌ها کاهش یافت و جبهه‌های نبرد در جانب شوروی ثبات و سازمان دهی لازم را پیدا کرد بمباران‌های برد بلند نیز موثرتر واقع شد به گونه ای که برای مثال هدف قرار دادن میدان‌ها نفت رومانی با کاستن از منابع سوخت حیاتی ضربه ای جدی به ماشین جنگی آلمان زد. به هر حال عموماً از ایل-۴ برای عملیات‌های بمباران برد کوتاه استفاده می‌گردید.
در ابتدای جنگ با توجه به کمبود فلزات سبک (همانند آلومینیوم) از چوب برای ساخت بال‌های این هواپیما استفاده می‌شد اما نهایتاً با بازگشایی معادن در سیبری و افزایش استخراج، در ماه‌های آخر تولید قطعات فلزی جای چوب را گرفت.
این بمب‌افکن از مقاومت نسبتاً خوبی در مقابل جنگنده‌ها و ادوات ضدهوایی آلمانی برخوردار و طبق ادعای خلبانان با وجود آسیب دیدگی‌های فراوان حتی به کمک یک موتور همچنان قادر به ادامه پرواز بود. این آسیب دیدگی‌ها نیز نسبت به نمونه قبلی راحت تر تعمیر می‌شد.
گفته می‌شود نمونه اژدر افکن ایل-۴ (ایل-۴-تی) در طول جنگ جهانی دوم موفق شد در دریای بالتیک و دریای سیاه بیش از ۵۰ کشتی آلمانی را غرق کند.
از ایل-۴ در کاربردهای دیگری همچون کِشنده گلایدر (هواپیمای بدون موتور برای حمل نفرات و تجهیزات)، ترابری (نفرات و ادوات)، شناسایی و مین ریزی دریایی نیز استفاده شد.
دی‌بی-۳ و ایل-۴ در جریان جنگ دوم جهانی در مجموع بیش از ۲۲۰ هزار پرواز به انجام رساندند و ۲ میلیون بمب بر سر دشمن ریختند که این مسئله برای قریب به ۲۴۰ خلبان، ناوبر و تیربارچی مدال قهرمان شوروی را به ارمغان آورد.
فنلاند
فنلاند در جریان جنگ دوم جهانی چهار فروند غنیمت گرفته شده دی‌بی-۳-اف را از آلمان ناری خریداری کرد که یکی از آن‌ها در راه انتقال منهدم شد. مابقی سه فروند تا پایان جنگ علیه شوروی به خدمت خود در ارتش فنلاند ادامه دادند.
جشن کاترین مقدس
در بلژیک و فرانسه ضرب‌المثلی وجود دارد که می‌گوید: «در روز کاترین مقدس، هر درختی ریشه می‌گیرد». براساس همین باور عام نیز، این روز زمانی ایده‌آل برای کاشت درختان است.
لامارتین (کامیونیتی)، ویسکانسین
لامارتین (به انگلیسی: Lamartine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فوند دو لک، ویسکانسین واقع شده‌است. لامارتین ۲۶۳٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ائوین مک‌نامی
ائوین مک‌نامی (Eoin McNamee) (متولد ۱۹۱۴ – ۹ اوت ۱۹۸۶)، جمهوری‌خواه ایرلندی و رئیس ستاد پیشین ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود.
پس‌زمینه
مک‌نامی به عنوان فردی که در «کوه‌های سپرین» شهر تایرون و لاندندری بزرگ شده‌است، توصیف می‌شود. او تعلیم و تربیت رسمی را به‌صورت کم‌تر فرا گرفت. او «یک مرد دانشمند، زیرک، عاقل و با درک درستی بود و باور داشت که تلاش با موفقیت انقلابی، جنگیدن در تمامی سطوح از جمله سیاسی و تحریک‌برانگیز است. ولی کاملاً معتقد به این دیدگاه بود که مبارزه مسلحانه لبه‌ای تیز یا نیزه تلاش و کلید موفقیت است». مک‌نامی یک فرد خجالت‌رو و غالباً خاموش بود که از بودن در محضر عام دوری می‌جست و همیشه در عقب صحنه کار می‌کرد. پیرس کیلی از مک‌نامی این‌گونه توصیف کرده‌است: «او مرد مستحکم و فناء ناپذیر به نظر می‌رسید که همانند سنگ سخت و استوار است».
ارتش جمهوری‌خواه ایرلند
مک‌نامی قبل از مهاجرت به لندن، در سال ۱۹۳۲ در گرینکسل، شهر تارون به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. مک‌نامی با استفاده از دوچرخه سفرهای طولانی را در جاده‌های باریک و کوهستانی تایرون و دنیگال انجام داد که منجر به جذب تعداد زیادی افراد در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند شد. او در کنگره جمهوری‌خواه شرکت کرد و با جناح چپ تندرو در ایرلند تلاش نمود یک حزب سیاسی را تشکل دهند که روابط خوبی با ارتش جمهوری‌خواه ایرلند داشته باشد. در همین حال، کنگره جمهوری‌خواه میان این‌که اهداف میانه‌رو جمهوری داشته باشند یا دیدگاه آشکارای کمونیستی، به دو دسته تقسیم شدند.
او میان سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ در انگلستان می‌زیست و هنوز به عنوان «افسر اطلاعات» برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند کار می‌کرد. مک‌نامی در ماه مارس و آوریل ۱۹۳۸ در کنوانسیون‌های ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در این کشور شرکت کرد و در رأی دهی برای رئیس ستاد جدید، سخن‌گوی گروه شین راسل بود. در جریان این مدت که او در کنار سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در انگلستان فعالیت می‌کرد از سوی سیموس ادونوان و پاتریک مک‌گرات (جمهوری‌خواه ایرلندی) در حمایت از کارزار بمب‌گذاری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند میان سال‌های ۱۹۳۹ الی ۱۹۴۰ علیه بریتانیا – برنامه خراب‌کاری – نحوه ساخت مواد منفجره را اندکی فرا گرفت. برنامه خراب‌کاری (S-Plan) یک کارزار بمب‌گذاری بود که از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در جریان جنگ در برابر بریتانیای کبیر انجام شد. در جریان این کارزار، ۳۰۰ انفجار صورت گرفت که ۱۰ کشته و ۹۶ زخمی برجای گذاشت. انفجار در ایستگاه ریل میلورتون (۳ ژوئیه ۱۹۳۹) کاری از مک‌نامی بود، چون او در میدلندز غربی انگلستان فعالیت می‌کرد.
مک‌نامی در آوریل ۱۹۳۹ به ایرلند فراخوانده شد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۹ و به دلیل عضویت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متهم شناخته شد و به ۶ ماه حبس در زندان کرملین، بلفاست محکوم گردید. سپس در ماه می ۱۹۴۰ از زندان آزاد گردید و به تایرون؛ محل که در آن به یک چهره رهبر تبدیل شده بود، برگشت. مک‌نامی در سال ۱۹۴۱ افسر فرمانده نیروهای شمالی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. در ماه مارس ۱۹۴۲، شین مک‌کول، رئیس ستاد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دستگیر و زندانی شد. همین بود که مسؤلیت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به مک‌نامی رسید و او رئیس ستاد ارتش شد.
هرچند، او مدت زیادی را در این سمت سپری نکرد، چون دوباره در ۲۳ می ۱۹۴۲ در شهر دوبلین دستگیر شد و به ۳ سال زندان محکوم گردید تا مدت حبس‌اش را در کوراگ سپری کند؛ زندانی که صدها نفر از سراسر ایرلند به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از سوی حکومت فیانا فیل (Fianna Fáil) دستگیر و زندانی شده بودند. چون تصمیم گرفته بودند تا ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را اجازه ندهند که بی‌طرفی ایرلند را در جریان جنگ جهانی دوم به خطر بیندازد. او در این مدت در کوراگ، زبان ایرلندی و اسپانیایی را آموخت و هنگامی‌که عیسی مسیح را به عنوان «یک انقلابی و سوسیالست» توصیف می‌کرد احساسات برخی زندانیان را برانگیخت. در این مدت بود که مک‌نامی طی گفت‌گوها با اعضای جناح چپ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در زندان به یک تروتسکیست شاخهٔ مارکسیزم مبنی بر آراء لیون تروتسکی مبدل شد.