cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
مجتمع نظامی صنعتی
پس از جنگ سرد
در پایان جنگ سرد ، پیمانکاران دفاعی آمریکایی از کاهش هزینه های دولت برای تسلیحات ناله کردند. [26] [27] آنها تشدید تنش ها ، مانند روسیه بر سر اوکراین ، را فرصت های جدیدی برای افزایش فروش سلاح دانستند و سیستم سیاسی را ، به طور مستقیم و از طریق گروه های صنعتی مانند انجمن صنایع دفاعی ملی ، مجبور کردند تا هزینه بیشتری برای خرید تجهیزات سخت افزاری نظامی داشته باشند.
اندیشکده های وابسته به پنتاگون مانند موسسه لکسینگتون و شورای آتلانتیک نیز با توجه به تهدید روسیه ادعا کرده اند که باید هزینه ها را افزایش داد. [27] [28] ناظران مستقل غربی مانند ویلیام هارتونگ ، مدیر پروژه تسلیحات و امنیت در مرکز سیاست بین الملل ، خاطرنشان کردند: "تهاجم موشکی روسیه مزایای بیشتری برای سازندگان سلاح دارد ، زیرا بهانه ای برای افزایش بودجه پنتاگون است- حتی اگر پنتاگون باندازه کافی پول برای مقابله با هر گونه تهدید واقعی علیه ایالات متحده داشته باشد. "[27] [29]
منابع
https://en.wikipedia.org/wiki/Military–industrial_complex
خولیو سزار کورتس
خولیو سزار کورتس (Julio César Cortés؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اروگوئه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال مونیسیپال، باشگاه فوتبال سرو، و باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
غول حواصیل
غول حواصیل یا حواصیل بزرگ نام گونه‌ای حواصیل از سرده حواصیل‌های نمادین است که به خاطر جثه بزرگش شناخته شده است. این پرنده در مناطق جنوبی صحرای آفریقا زندگی می‌کند و گاه در جنوب آسیا و جنوب شرق اسیا نیز یافت می‌شود. نام فارسی غول حواصیل بر پایۀ واژه "غول" در نام‍‌های انگلیسی و لاتین این گونه برگزیده شده است.
ویژگی‌های ریخت‌شناسی
غول حواصیل پرنده‌ای بزرگ جثه با ۱۴۵ سانتی‌متر طول است که اندکی همانند حواصیل ارغوانی، ولی بسیار بزرگتر است. این پرنده بیشترین طول و بزرگترین جثه را در میان همه دیگر حواصیل‌ها دارد و در حالت ایستاده قدی برابر با قد یک انسان بالغ دارد. این پرنده دودیسی جنسی ندارد و نر و ماده همانند هم هستند. سر، حاشیه گردن و پهلوهای این پرنده به رنگ قرمز بلوطی و بالای سرش کمی تیره‌تر است. منقار آن بزرگ و سنگین و به رنگ خاکستری مایل به سبز است. چانه و اندکی از زیر گلو سفید رنگ و گردن دارای خط‌های عمودی راه‌راه به رنگ سیاه با زمینهٔ سفید است. روتنه "غول حواصیل" تیرهٔ مایل به آبی، زیرتنه آن بلوطی مایل به خرمایی و پاهایش تیره است. پرواز این پرنده مشخص و سنگین همراه با بال زدن‌های آرام است.
تغذیه
غول حواصیل‌ها پرنده‌هایی تک‌زی و گوشه‌گیر هستند و از قلمرو خود در برابر نزدیک شدن دیگر حواصیل‌ها بالغ دفاع می‌کنند. آن‌ها با پاهای بلند خود در آب‌های کرانه‌ای راه می‌روند و به انتظار ماهی‌ها می‌نشینند. رژیم غذایی آن‌ها را ماهی و قورباغه و برخی دیگر جانوران آبزی تشکیل می‌دهد.
زیستگاه
غول حواصیل‌ها اغلب ساکن و بومی هستند و در کنار تالاب‌ها، خورها، خلیج‌ها، کرانه‌های دریاها و دریاچه‌ها زندگی می‌کنند. آن‌ها به ندرت در ایران در مناطق جنوبی خلیج فارس و کرانه‌های دریای عمان دیده می‌شوند.
چهارده شمشیر
چهارده شمشیر یک فیلم سینمایی هنگ کنگی در ژانر ووشیا محصول سال ۲۰۱۰ به کارگردانی دانیل لی و بازیگری دانی ین، ژائو وی، سامو هونگ، وو چون، کیت تسوئی، چی یووو و دیمین لائو می‌باشد. این فیلم در ۴ فوریه ۲۰۱۰ در چین و در ۱۱ فوریه ۲۰۱۰ در هنگ کنگ اکران شد.
اندیس متین آباد
متین آباد یک اندیس مصالح ساختمانی است که در حوالی شهر لطیف استان اصفهان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، سنگ تزئینی است.
غاز اهلی
غاز اهلی نام یک زیرگونه از گونه غاز خاکستری است.
امودرا
امودرا (به انگلیسی: Amodra) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در گجرات واقع شده‌است.
جهولوسور
جهولوسور (نام علمی: Jeholosaurus) نام یک سرده از فروراسته پرنده‌پایان است.
دو-رگ
دو-رگ یا دورَگ روسری است که نوعاً به منظور شتاب دادن به ایجاد موج در موی سیاهپوستان پوشیده می‌شود. گاهی به عنوان مد نیز پوشیده می‌شوند.
داگلاس ماسمن
داگلاس ماسمَن (Douglas Mossman (درگذشتهٔ ۱۸ مهٔ ۲۰۲۱) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشت، می‌توان به هاوایی فایو-او اشاره نمود.
تپه خرابه
تپه خرابه در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای دینک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شیخ هابیل
شیخ هابیل، روستایی از توابع بخش سرفاریاب شهرستان چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
موقعیت
روستای شیخ هابیل در فاصله ۴۰ کیلومتری شمال شرق دهدشت واقع شده است. این روستا از شمال به کوه نیر (نور) منتهی می شود.
مشاهیر
میرزا ماذون قشقایی بزرگ ترین شاعر ایل قشقایی، اصالتا از مردم سادات این روستا می باشد.
امامزاده یحیی
در این روستا امامزاده ای از نسل موسی کاظم به نام یحیی وجود دارد که مقصد زیارتی برخی از مردم شهرستان می باشد.
جمعیت
این روستا در دهستان پشته ذیلائی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۹ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
کینتانییا دل آگوا ای تردوئلس
کینتانییا دل آگوا ای تردوئلس (به اسپانیایی: Quintanilla del Agua y Tordueles) یک شهرستان در اسپانیا است.
لوتری (کوهپایه)
لوتری (کوهپایه)، روستایی از توابع بخش تودشک شهرستان کوهپایه در استان اصفهان ایران است.
اینس‌فیری (برند)
اینس فیری یکی از برندهای لوازم آرایشی و مراقبتی کره جنوبی است که از زیرمجموعه‌های آمور پاسیفیک محسوب و در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده‌است.
آمور پآسیفیک یکی از شرکت‌های مراقبت‌های شخصی کره است و محصولاتش را با برندهای مختلفی چون اینس فیری، هپی بث، اتود هوس، لانیژ و پرایما. مامونده، ریو، لوپ، لولیتا لمپیکا، و غیره ارائه می‌کند. پاسیفیک در سال ۲۰۱۲ در فهرست ۲۰ شرکت بزرگ لوازم آرایشی جهان، رتبه ۱۴ را به خود اختصاص داد.
پیشینه و اعتبار
نام برند اینس فیری از شعر (دریاچهٔ جزیره اینس فیری)ویلیام بالتر یتس گرفته شده‌است. این برند یکی از معدود برندهای کره ای است که به گواهی سازمان اکوسرت از مواد ارگانیک استفاده می‌کند.
سازمان اکوسرت که یکی از اولین مراجع صدور گواهی نامه برای توسعه استانداردهای مواد آرایشی بهداشتی و عطر و ادوکلن طبیعی و ارگانیک بوده‌است در سال ۲۰۰۳ به صورت اختصاصی به جمع آوری و تنظیم کارهای مربوط به ذینفعان این زنجیره پرداخت از جمله، تأمین کنندگان عطر و ادوکلن و لوازم آرایشی، توزیع کنندگان، مصرف‌کنندگان عطر و در نهایت سازمان‌های توسعه دهنده
نمایندگی‌ها
اینس فیری در کشورهای کره جنوبی، چین، ژاپن، تایوان، مالزی، سنگاپور، هند و آمریکا و… نمایندگی رسمی دارد.
مدل‌های تبلیغاتی
در ۲۰۱۶ نیز یکی از ستارگان بالیوود، بیپاشا باسو به چهرهٔ اینس فیری در هند تبدیل شد.
هاردی‌ویل، کنتاکی
هاردی‌ویل (به انگلیسی: Hardyville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هارت، کنتاکی واقع شده‌است. هاردی‌ویل ۱٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲۱۳٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوبچا کرولوسکا
لوبچا کرولوسکا (به لاتین: Lubycza Królewska) یک روستا در لهستان است که در گمینا لوبچا کرولوسکا واقع شده‌است. لوبچا کرولوسکا ۱٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
هزینه کل
در اقتصاد و حسابداری هزینه کل (TC) توصیف کل هزینه اقتصادی تولید و ساخته شده است به عبارت دیگر مجموع هزینه‌های متغیر و هزینه های ثابت هستند که مستقل از کمیت خوبی تولید شده و شامل ورودی (سرمایه) است.
دیگر مدل های اقتصادی باید کل متغیر منحنی هزینه (و در نتیجه کل هزینه منحنی) نشان دادن مفاهیم افزایش و بعد کاهش های حاشیه ای را برمی گرداند.
در بازاریابی لازم است بدانید که چگونه کل هزینه های شکاف میان متغیر و ثابت شده است. "این تمایز بسیار مهم، در پیش بینی درآمد تولید شده توسط تغییرات مختلف در واحد فروش و در نتیجه تاثیر مالی از پیشنهاد کمپین های بازاریابی است." در یک نظرسنجی از حدود 200 مدیران ارشد بازاریابی 60 درصد پاسخ دادند که آنها "متغیر و هزینه های ثابت" متریک بسیار مفید است.
خولیو لوسادا
خولیو لوسادا (Julio Losada؛ زادهٔ June 16, 1950) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
استان نیغده
نیغده نام یکی از ۸۱ استان ترکیه است که مرکز آن هم شهری است به همین نام.
جمعیت این استان در سال ۲۰۰۷ برابر با ۳۳۱٫۶۷۷ نفر بود که ۱۰۰٫۴۱۸ آن ساکن شهر نیغده بودند.
منابع
ویکی‌پدیای انگلیسی.
اندیس مهرآباد
مهر اباد یک اندیس مصالح ساختمانی است که در حوالی شهر عشین استان اصفهان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، سنگ تزئینی است.
دلی جی زواره
جمعیت
این روستا در دهستان پشته ذیلائی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
دیانا آمفت
دیانا آمفت (Diana Amft؛ زادهٔ November 7, 1975) هنرپیشه اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به خاطرات دکتر اشاره کرد.
ژیانگجونوسور
ژیانگجونوسور (نام علمی: Jiangjunosaurus) نام یک سرده از راسته پرنده‌کفلان است.
مثلث آهنی
مثلاً در دولت فدرال سه طرف عبارتند از کمیته‌های کنگره، که مسئول برنامه‌ها و عملیات بودجه دهی دولت و سپس نظارت بر آنند، سازمان‌های فدرال که مسئول تنظیم صنایع تحت تأثیر آنند، و آخر از همه خود صنایع، و همچنین انجمن‌های تجاری و گروه‌های لابی‌گر که از این عملیات و برنامه‌ها سود می‌برند یا در پی سود بردن از آنهایند.
شاید اولین مفهوم مثلث آهنی در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۹ توسط راف پولیتزر به کار رفت. پس از جنگ جهانی اول بود که او دربارهٔ کنفرانس صلح پاریس و روابط نوین بین متفقین نوشت:
نمونه‌ای از این واژه اشاره به مجتمع نظامی صنعتی است، که در آن کنگره (و کمیته‌های نیروهای مسلح مجلس نمایندگان و سنا) وزارت دفاع آمریکا و پیمانکاران دفاعی مثلث آهنی را شکل می‌دهند.
منابع
https://en.wikipedia.org/wiki/Iron_triangle_(US_politics)
درآمد نهایی
در اقتصاد خرد، درآمد نهایی (MR)، درآمد کل حاصل از آخرین واحد فروش کالا است، که نشان می‌دهد آخرین واحد فروش کالا چه مقدار به درآمد کل اضافه کرده‌است.
رابطه بین درآمد نهایی و قابلیت ارتجاعی
رابطه بین درآمد نهایی و کشش تقاضا به وسیلهٔ شرکت مشتریان را می‌توان مشتق شده به شرح زیر است:
گیال
گیال گونه‌ای نیمه‌اهلی از سرده گاو است که در شمال شرقی هند، بنگلادش، شمال برمه و ایالت یون‌نان چین زندگی می‌کند.
فرودگاه بین‌المللی اوگوستو سورو
فرودگاه بین‌المللی اوگوستو سورو (به زبان بومی: Aeroporto Internacional Augusto Severo) یک فرودگاه همگانی و نظامی مسافربری با کد یاتا NAT است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۶۰۰ متر است. این فرودگاه در کشور برزیل قرار دارد و در ارتفاع ۵۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
گیال
نیای این حیوان، گاومیش‌وحشی‌ هندی است.
تپه گورستان بکندی یولو
تپه قبرستان بکندی یولو در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای یل آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فرهنگ ایران زمین (مجله)
فرهنگ ایران زمین، مجله پژوهشی که هر سه ماه یک بار در زمینهٔ مطالعات و تحقیقات ایرانی منتشر می‌شد. این نشریه را ایرج افشار در ۱۳۳۲ش با همکاری دوستان نزدیک خود: محمدتقی دانش‌پژوه، منوچهر ستوده، مصطفی مقرّبی و دکتر عباس زریاب‌خوئی بنیاد گذاشت. فرهنگ ایران زمین مجله‌ای کاملاً تحقیقی از اساسی‌ترین و جدّی‌ترین مجلّات و به اسلوب نشریاتی که در زمینهٔ مطالعات خاورشناسی و ایران‌شناسی در آن روزگار در جهان وجود داشت به طبع می‌رسید.
آغاز راه
نخستین شمارهٔ فرهنگ ایران زمین در ۱۳۳۲ش منتشر شد. پنج تومان بهایش بود و فقط دویست و پنجاه نسخه از آن چاپ شد. در ابتدا قرار بود به صورت فصلی منتشر شود بدین ترتیب سال‌های اول تا هفتم در چند دفتر لیکن از سال نهم به بعد هر سال در یک دفتر انتشار می‌یافت. هر یک از بنیان‌گذاران این نشریه در اغلب مجلدات این مجله، مقاله‌ای تحقیقی نوشته‌اند. در نحوهٔ چاپ و ترتیب درج مقالات هم روشی اتخاذ شده بود که نشریهٔ فرهنگ ایران زمین چهره‌ای کاملاً علمی داشته باشد. مخصوصاً به اسلوبی باشد که میان خاورشناسان مقام و اعتباری بیابد، تا تصور آن نباشد که انتشارات تحقیقی منحصر باید به وسیله شرق شناسان به چاپ برسد.
از برخی ایران‌شناسان اروپائی و آمریکائی هم مقالاتی در این نشریه به چاپ رسیده‌است. همچنین از بسیاری استادان برجستهٔ ایران چون مجتبی مینوی و سعید نفیسی مقالات ارزنده‌ای در این نشریه عرضه شده‌است.
آغاز راه به نقل از ایرج افشار
در همان اوقات من مجله مهر (سال هشتم) را اداره می‌کردم و چون مرحوم مجید موقر، صاحب امتیاز آن، مجله را با مقاصد سیاسی خود درآمیخت از اواسط سال نهم آن را رها کردم و درصدد نشر مجله ای تحقیقی بودم که بتوانم دنباله کار دلخواهم رها نشود. پس موضوع انتشار چنین نشریه ای را با دکتر منوچهر ستوده و دکتر محمد کیوانپور مکری و دکتر مصطفی مقربی و دکتر عباس زریاب خویی در میان نهادم. آنان ضررهای مالی و دشواری و وقت‌گیری کار را پیش‌بینی می‌کردند، ولی من پیشنهاد کردم در صورت همکاری معنوی و کمک قلمی دوستان، هرگونه گرفتاریهای مالی و اداره امور آن را متعهد می‌شوم.
دو سه تن از دوستان گفتند اگر قرار باشد که چنین نشریه ای به چاپ برسد بهتر است نام «فرهنگ ایران زمین» که مورد علاقه ما بوده بر آن گذاشته شود.
در نخستین شماره مجله که انتشار یافت نام «گردآورندگان» محمدتقی دانش‌پژوه، منوچهر ستوده، مصطفی مقربی، عباس زریاب خویی، ایرج افشار به چاپ رسید و روش و هدف آن به قلم من در اولین شماره درج شد.
هر یک از بنیادگذاران از آغاز به معرفی نشریه میان دوستان و همکاران خود پرداخت و آنان را مشترک می‌ساخت. این کار تا مدت پنج سال ادامه داشت تا اینکه مجله بر پای ایستاد. در سال اول تعداد مشتریان ۱۵۷ و سال دوم ۱۸۳ نفر بودند (اعم از اشخاص و کتابخانه‌ها در ایران و کشورهای دیگر) و به تدریج بر تعداد افزوده می‌شد تا به حدود چهارصد رسید و تعداد کمی هم تک فروشی داشت.
دانشمندان گرانقدر سید حسن تقی‌زاده، ابراهیم پورداود، علی اصغر حکمت، دکتر غلامحسین صدیقی، دکتر یحیی مهدوی، مجتبی مینوی، محمدتقی مدرس رضوی از جمله خریداران و پشتیبانان نخستین و راستین آن بودند. سعید نفیسی از آغاز به همکاری قلمی ما را دلشاد می‌داشت.
اهداف مجله
مسائلی که در فرهنگ ایران زمین، مورد بحث است به این صورت است:
<references group="فرهنگ ایران زمین " /> <references group="افشار، ایرج: فرهنگ ایران زمین" responsive="" />
لوبچنو
لوبچنو (به لاتین: Lubczyno) یک روستا در لهستان است که در گمینا بوگدانگتس واقع شده‌است. لوبچنو ۳۴۰ نفر جمعیت دارد.
آنزلم کیفر
آنزلم کیفر نقاش و مجسمه‌ساز آلمانی در ۸ مارس سال ۱۹۴۵ متولد شد. در طول سال‌های دههٔ ۱۹۷۰ نزد یوزف بویز آموزش دید. او از هنرمندان آلمانیِ پس از جنگ جهانی دوم است که در مسیر هنر معاصر بین‌المللی کار می‌کند و استاد مسلم نقاشی یادبود است. خاطره (به‌طور مثال بازگشت صریح به شواه یا هولوکاست) موضوع اصلی آثار اوست و در این زمینه همچنین از اشعار پل سلان بهره جسته، و در کنار متأثر شدن از مفاهیم تئوری کابالا به بررسی تاریخ و هویت آلمانی می‌پردازد. آثار غول‌آسای او شامل مواد و متریال‌های گوناگونی چون کاه، سفال، سرب، لاک‌الکل، خاکستر، گل‌ها و گیاهان است. وی از عناصری که خاصیت چندمعنایی دارند در به تصویر کشیدن موضوعاتی که در نظر دارد استفاده می‌کند. همچنین عکس و عکاسی به عنوان ابزاری پایه در آثارش حضوری قابل توجه دارد. کیفر هنرمندی است که در زمرهٔ هنرمندان نئو-اکسپرسیونیسم جای دارد و آثار او چون قطعات بزرگ رمزگذاری‌شده‌ای هستند که بیننده را وامی‌دارند تا در مسیر رمزگشایی آن‌ها از میان دغدغه‌های خود او عبور کرده و به تأمل دربارهٔ آن‌ها بپردازد.
زندگی‌نامه
وی در سال ۱۹۴۵ پنج ماه پیش از سقوط رژیم نازی در خانواده‌ای کاتولیک به دنیا آمد. پدرش معلم طراحی بود. کیفر در سال ۱۹۶۵ تصمیم به تحصیل در رشته حقوق گرفت اما به دلیل علاقه به نقاشی در سال ۱۹۶۶ از حقوق دست کشید و دانشگاه فرایبورگ را به منظور تحصیل در آکادمی هنر در فرایبورگ، کارلسروهه و دوسلدورف ترک کرد. او پروژه فارغ‌التحصیلی اش را در سال ۱۹۶۹ در آکادمی کارلزروهه ارائه کرد که با مخالفت‌های شدید و رسوایی بزرگی مواجه شد. همه استادان بجز راینر کوشن مایستر که از بازماندگان اردوگاه‌های مرگ بود، پروژه او را ردکردند. پروژه او مجموعه عکسهایی با عنوان به ژنه بود که خود کیفر را در نقش‌های مختلف نشان می‌داد، او در نقش یک نظامی با سلام هیتلر در تمامی حالتها از خود عکس گرفته بود. کیفر در سال ۱۹۸۴ از آلمان به فرانسه رفت و در سال ۱۹۹۳ در شهر بارژاک واقع در چند کیلومتری نیمس در جنوب فرانسه مستقر شد و تاکنون در همان‌جا زندگی و کار می‌کند. استودیو و ملک‌های اطرافش بیش از ۳۵ هکتار هستند. مجموعه‌ای پیچیده از راهروها، دالانها، ساختمان‌های قدیمی صنعتی و محیط‌های خصوصی مجزا که برای او مکانی برای الهام و تعمق و مرکزی برای طی روند رشد و بلوغی است که در بیشتر کارهای اخیرش شکل گرفته؛ آثار او در بارژاک دستخوش تغییرات زیادی شد.
منابع
https://web.archive.org/web/20071109125913/http://www.monumenta.com/2007/index.php?option=com_content&task=view&id=66&Itemid=9
دنی کامیکنا
دنی کامیکُنا (Danny Kamekona؛ November 5, 1935 – 1935:11:5, May 12, 1996) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به هاوایی فایو-او و بچه کاراته‌کا، قسمت دوم اشاره نمود.
بومبا
خصوصیات
بومبا ۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۹۳۰ نفر جمعیت دارد و ۴۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
امولاتار
اَمولاتار (به لاتین: Amolatar) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در Northern Region, Uganda واقع شده‌است.
خصوصیات
امولاتار ۱۴٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
کارلوس ایپولیتو
کارلوس ایپولیتو (Carlos Hipólito؛ زادهٔ ۱۹۵۶) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به خون ماه مه، رو در رو، فرانسیس: برایم دعا کن، کاروسل حوالی ۱۹۵۰، نینت و ۱۸۹۸، آخرین مردان ما در فیلیپین اشاره کرد.
اندیس میاندشت
میاندشت یک اندیس مصالح ساختمانی است که در حوالی شهر فرخی استان اصفهان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، سنگ تزئینی است.
دلی جی ماندنی
دلی جی ماندنی  روستایی از توابع بخش سرفاریاب شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان پشته ذیلائی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
مزرعه خدابنده‌لو
مزرعه خدابنده‌لو یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان سیستان واقع شده‌است.
ژیانگشانوسور
ژیانگشانوسور (نام علمی: Jiangshanosaurus) نام یک گونه از زیرراسته سوسمارپاشکلان است.
استان قونیه
قونیه نام یکی از ۸۱ استان ترکیه است که مرکز آن هم شهری است به همین نام.
آرامگاه مولوی، اندیشمند و عارف و شاعر در شهر قونیه است.
اینوادوپودیا
اینوادوپودیا (Invadopodia؛ تلفظ انگلیسی: اینوِیدوپودیا) که به آن «پای کاذب تهاجمی» هم گفته شده‌است، یک بیرون‌زدگی یا برآمدگیِ غنی از اکتین در غشاء سلولی است که سلول‌های سرطانی از آن، در تخریب ماتریکس سلولی و تهاجم و متاستازشان به بافت‌های اطراف استفاده می‌کنند.
استان قونیه
قونیه پهناورترین استان ترکیه است.
مرکز آن شهر قونیه در شمال آناتولی در ۳۷ درجه و ۵۲ دقیقه عرض شمالی و ۳۳ درجه و ۳۱ دقیقه طول شرقی به ارتفاع ۱۰۲۷ متر از سطح دریا قرار گرفته‌است. باشندگان شمال این استان را، کردهای آناتولی مرکزی شکل می‌دهند و در مرکز و جنوب ترک‌ها می‌زیند. به علت واقع شدن آن بر سر راهی که از سراسر آناتولی را قطع می‌کند، از دیر زمان اهمیت خود را حفظ کرده‌است.
اینوادوپودیا
این برآمدگی سلولی بسیار شبیه به پودوزوم‌ها هستند و در سلول‌های تهاجمی سرطانی یافت می‌شوند و جهت رخنهٔ آنها به نواحی و بافت‌های اطراف و متاستازهای سرطانی نقش مهمی دارند. اینوادوپودیاها را می‌توان از طریق سوراخ‌هایی که در فیبرونکتین ایجاد می‌کنند یا با روش‌های ایمونوهیستوشیمی (به‌صورت سوراخ‌های به‌وجودآمده با Tks5 بر روی اکتین) مشاهده کرد.
از اینوادوپودیاها می‌توان به‌صورت درون‌کشتگاهی، به‌عنوان یک مارکر (نشان‌گر) در میزان تهاجمی‌بودنِ سلول‌های سرطانی با استفاده از روش آزمایشگاهی هیدروژل اسید هیالورونیک استفاده کرد.
کینتانییا دل ککو
کینتانییا دل ککو (به اسپانیایی: Quintanilla del Coco) یک شهرستان در اسپانیا است.
فاکس استودیوز استرالیا
فاکس استودیوز استرالیا (Fox Studios Australia) استودیو فیلم سازی در سیدنی که استودیو فاکس قرن ۲۱ آن را سال ۱۹۹۸ تأسیس کرد.
فیلم شناسی
این استودیو درگیر ساخت در تعدادی از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی است از جمله:
شرکت هواپیمایی ارزان‌قیمت
شرکت‌های هواپیمایی ارزان‌قیمت به دسته ای از شرکت‌های هواپیمایی گفته می‌شود که هزینه حمل و نقل کمتری برای پروازهای خود دریافت می‌کنند و امکانات رفاهی کمتری نیز در حین پرواز و در فرودگاه به مسافران ارائه می‌کنند. در قاره‌های دیگر نیز نمونه‌هایی از این شرکت‌ها وجود دارد. به عنوان مثال در آمریکای شمالی نمونه‌های زیادی از اینگونه وجود دارد و در حال حاضر شرکت ساوت وست ایرلاینز آمریکا که یکی از موفق‌ترین شرکت‌های هواپیمایی آمریکا محسوب می‌شود و سهم بزرگی از بازار جابه‌جایی​ مسافران در این کشور دارد به عنوان بزرگترین شرکت هواپیمایی ارزان قیمت جهان شناخته می‌شود.
تاریخچه
تولد این نوع از شرکت‌های هواپیمایی به سال ۱۹۴۹ بازمی‌گردد. در این سال شرکت پاسیفیک ساوت‌وست ایرلاینز کار خود را در شهر سن دیگو ایالت کالیفرنیا آمریکا با پروازهای ارزان قیمت آغاز کرد. پروازهای خود را با هواپیماهای مختلف مک دانل داگلاس، بی‌ای‌ئی، بل و بوئینگ انجام می‌داد. این شرکت تا سال ۱۹۸۸ فعال بود و پروازهای به شهرها و ایالت‌های مختلف آمریکا و مکزیک برگزار می‌کرد اما پس از آن به عنوان یکی از چهار شرکت تشکیل دهنده یو اس ایرویز با دیگر شرکت‌ها ادغام شد و فعالیتش به پایان رسید. شرکت پاسیفیک ساوت‌وست ایرلاینز خود را به واسطهٔ پروازهای ارزان قیمتش دوستانه‌ترین هواپیمایی دنیا معرفی می‌کرد و بر روی دماغه هواپیماهای خود طرح لبخند قرار می‌داد. موفقیت این شرکت هواپیمایی در کالیفرنیا به حدی بود که نشریه لوس آنجلس تایمز در مقاله ای این هواپیمایی را هواپیمایی غیررسمی حامل پرچم کالیفرنیا برای حدود ۴۰ سال اعلام کرد.
هواپیماهای مورد استفاده
شرکت‌های هواپیمایی ارزان قیمت برای شبکه پروازی خود که معمولاً تنها منحصر به یک قاره است نیازی به هواپیماهای پهن پیکر مناسب سفرهای بین قاره ای است ندارند و از هواپیماهای باریک پیکر همچون بوئینگ ۷۳۷ یا ایرباس ای۳۱۹ و ایرباس ای۳۲۰ استفاده می‌کنند البته برخی از این شرکت‌ها مانند ایرآسیا برای برقراری پرواز به مناطق دورتر قاره خود و به علت مسافت زیاد از هواپیماهای پهن پیکری چون ایرباس ای ۳۳۰ نیز استفاده می‌کنند.
سرویس‌دهی
یکی از دلایل اصلی موفقیت چنین شرکت‌هایی این است که این شرکت برنامه پروازی خود را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند که هواپیما برای کوتاه‌ترین مدت ممکن در فرودگاه مبدأ یا مقصد و خارج از سرویس باشد. این شرکت‌ها معمولاً خدماتی که شرکت‌های هواپیمایی بزرگ به مسافرین خود ارائه می‌دهند را به مسافرین ارائه نمی‌کنند. به عنوان مثال مسافرین شرکت هواپیمایی یورو وینگز آلمان تنها می‌توانند یک ساک دستی با حداکثر وزن هشت کیلوگرم و در ابعاد مشخص را با​ خود به کابین هواپیما ببرند و در​ صورت نیاز به حمل چمدان باید هزینه حمل آن را به شرکت هواپیمایی به صورت جدا پرداخت نمایند یا اینکه امکان انتخاب و رزرو یک صندلی مشخص در هواپیما وجود ندارد. از طرف دیگر در پروازهای این دسته از شرکت‌های هواپیمایی پذیرایی‌های معمول در حین پرواز که در هواپیمایی‌های بزرگ و کوچک معمولی انجام می‌شود نیز به صورت بسیار مختصر انجام می‌گیرد و سرو ناهار و شام صورت نمی‌گیرد.
شرکت‌های هواپیمایی ارزان قیمت در ایران
در حالی که هم‌اکنون شرکت‌های هواپیمایی زیادی در ایران به فعالیت می‌پردازند اما شرکت هواپیمایی ارزان قیمتی در داخل ایران فعال نیست و تنها شرکت‌های خارجی که در این زمینه فعال هستند جهت پرواز به کشورهایی مانند ترکیه یا امارات به شهرهای مختلف ایران پرواز می‌کنند. از جمله این شرکت‌ها که به‌طور منطم به ایران پرواز دارند می‌توان به فلای دبی، پگاسوس، ایر عربیا و ایرآسیا اشاره کرد.
فریزلبرگ، پنسیلوانیا
فریزلبرگ (به انگلیسی: Frizzleburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در پنسیلوانیا واقع شده‌است. فریزلبرگ ۶۰۲ نفر جمعیت دارد.
فرودگاه لهاسا گونگار
فرودگاه لهاسا گونگار یک فرودگاه همگانی با کد یاتا LXA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۴۰۰۰ متر است. این فرودگاه در منطقه خودمختار تبت در کشور چین قرار دارد و در ارتفاع ۳۵۷۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
پادشاهی لهستان (۱۰۲۵–۱۳۸۵)
پادشاهی لهستان ، ، که پادشاهی پیاست نیز نامیده می‌شود، دولتی لهستانی بود که از زمان پادشاهی بولسلاو اول در ۱۰۲۵ میلادی تا زمان اتحادیه دودمانی پادشاهی لهستان با دوک‌نشین بزرگ لیتوانی در ۱۳۸۵ میلادی ادامه یافت.
سلطنت خاندان پیاست و دوران تفرقه
پایه‌های ایجاد دولت لهستان در قرن ۱۰ میلادی با مسیحی شدن میشکو اول از دودمان پیاست گذاشته شد. این رخداد سرآغاز پذیرش لهستان در میان جوامع مسیحی شد و در سال ۱۰۰۰ میلادی لهستان از سوی پاپ و امپراتوری روم مقدس به عنوان دولتی مسیحی به رسمیت شناخته شد. پس از آن نخستین شاه لهستان بولسلاو اول در سال ۱۰۲۵ میلادی تاج گذاری کرد و پادشاهی لهستان آغاز شد.
بولسلاو اول در تلاش برای اتمام دشمنی‌های مداوم میان مدعیان برای رسیدن به تخت سلطنت سعی کرده شیوه‌ای برای حکومت بر لهستان را طبق وصیتنامه‌اش بر قرار کند. او که در سال ۱۳۳۸ میلادی از دنیا رفت، کشور را به پنج قسمت تقسیم کرد و هر قسمت را به یکی از پسرانش سپرد و از ایشان خواست تا بر علیه یکدیگر وارد جنگ نشوند. پسر بزرگ‌تر که لقب دوک اعظم را می‌گرفت بر بقیه رهبری داشت و کراکوف به عنوان شهر مرکزی شناخته می‌شد.
علی‌رغم خواست بولسلاو اول پس از مرگش این تقسیم‌بندی به سرعت از بین رفت و نبرد بین افراد مختلف برای تصاحب لقب دوک اعظم آغاز شد. در واقع سیستمی که قرار بود باعث ثبات سلطنت و آرامش کشور شود خود باعث تضعیف و تخریب کشور می‌شد. حتی در مقطعی لهستان به شدت تحت نفوذ پادشاهی بوهم قرار گرفت. در نهایت با جلوس ولادیسلاو اول بر تخت سلطنت در سال ۱۳۲۰ میلادی این تنش‌ها پس از دو قرن پایان یافت.
اتحاد با لیتوانی
کازیمیر کبیر آخرین فرد مذکر دودمان پیاست بود که در نهایت بدون جانشین درگذشت و سلطنت لهستان به خواهرزاده‌اش لایوش یکم که در آن زمان پادشاه مجارستان بود رسید و پادشاهی متحد مجارستان-لهستان را به وجود آورد. این اتحاد مدت زیادی به درازا نیانجامید زیرا لایوش یکم نیز فرزند پسری از خود بر جای نگذاشت و تاج پادشاهی لهستان به دخترش، یادویگا، رسید که از سال ۱۳۸۹ به عنوان ملکه لهستان بر کشور حکمرانی کرد. یادویگا با یوگایلا دوک بزرگ لیتوانی ازدواج کرد. ثمره این ازدواج شروع دودمان یاگیلون شد که در طی ۲۰۰ سال اتحاد دو کشور، موجب تشکیل مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی.
مایکل ساتا
مایکل ساتا (زاده ۶ ژوئیه ۱۹۳۷ – ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴) پنجمین رئیس‌جمهور کشور زامبیا از سپتامبر ۲۰۱۱ تا ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ بود. وی رهبر حزب «جبهه میهن پرستی» که به خاطر زبان تیزش به سلطان کبرا مشهور بود.
ساتا فردی سوسیال دموکرات، از حزب جبهه میهنی (PF) ، که یکی از احزاب سیاسی بزرگ در این کشور بود. وی به عنوان وزیر در طی سال ۱۹۹۰ به عنوان بخشی از جنبش دموکراسی چند حزبی (MMD) تحت دولت فردریک چیلوبا رئیس‌جمهور وقت بود که به مخالفان دولت پیوست و در سال ۲۰۰۱، حزب (PF) را تشکیل داد. وی که به عنوان یکی از رهبران مخالفین دولت بود، در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۶ به عنوان مخالف و رقیب ام. واناواسا (Levy Mwanawasa) شکست خورد. پس از مرگ ام. واناواسا، ساتا دوباره پست ریاست جمهوری را در سال ۲۰۰۸ به روپیا باندا از دست داد.
پس از ده سال مخالفت، ساتا در انتخابات ریاست جمهوری سپتامبر ۲۰۱۱، روپیا باندا را شکست داد.
روپیا باندا، رهبر حزب جنبش دمکراسی چند حزبی است که از سال ۱۹۹۱ با پایان حکومت تک‌حزبی بر زامبیا، در این کشور در راس قدرت بود.
زامبیا بزرگ‌ترین تولیدکننده مس در آفریقا است.
درگذشت
مایکل ساتا، روز سه شنبه، ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ در بیمارستانی در لندن در سن ۷۷ سالگی درگذشت
هوئه
هوئه مرکز استان توا تین هوئه (Thừa Thiên–Huế) در کشور ویتنام است. این شهر سابقاً مرکز یکی از مستعمره‌های سابق فرانسه به نام آنام بود که اکنون در کشور ویتنام قرار دارد. هوئه بین سال‌های ۱۸۰۲ تا ۱۹۴۵ مرکز فرمانروانی سلسله نگوین بود.
خواهرخوانده بندر انزلی
شهرستان بندر انزلی در استان گیلان و شهر هوئه ویتنام خواهرخوانده یکدیگر اعلام شده‌اند.
بیناجنس
بِیناجنس یا اینترسکس افرادی هستند که از نظر بیولوژیکی مانند اندام جنسی، هورمون، کروموزوم‌ها با هنجارهای تعریف شده باینری جنس متفاوت است. به این معنی که اندام‌های جنسی مربوط به یک جنس را دارد؛ (صفات اولیه) اما موی صورت، لحن صدا، توزیع چربی در بدن، ساختار استخوانی و استقامت ماهیچه‌ای (صفات ثانویه) او کم و بیش شبیه جنس دیگر است.
این ویژگی‌ها باتوجه کروموزوم‌ها، غده‌های جنسی، هورمون‌های جنسی یا اندام جنسی شناخته می‌شود. که بنابر اعلام کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در تعاریف معمول برای بدن‌های زنانه یا مردانه نمی‌گنجند. چنین گوناگونی‌هایی ممکن است در برگیرندهٔ ابهام در اندام جنسی، و ترکیبی از ژنوتیپ های کروموزومی و فنوتیپ‌های جنسی به غیر از XY مردانه و XX زنانه باشد.
حدود ۱٫۷ درصد از افراد متولد شده دارای صفات اولیه و صفات ثانویهٔ جنسی متضاد هستند.
هویت جنسیتی افراد بیناجنس ممکن است زن، مرد ، بین زن و مرد، ترکیبی از زن و مرد یا خارج از آن (نان باینری) باشد .این افراد امکان دارد سیسجندر یا ترنسجندر باشند.
منابع
Fausto-Sterling, Anne (2000). Sexing the Body: Gender Politics and the Construction of Sexuality. New York: Basic Books. ISBN 0-465-07713-7.
جگرواش تیزبرچه
جگرواش‌های تیزبرچه (Hepatica acutiloba) که سلسلهٔ آنها گیاهان است و جز شاخهٔ خزه‌ها می‌باشند، هپاتیکهایی هستند که به دلیل آنکه شبیه به جگر می‌باشند به آنها جگرواش می‌گویند چون لوب لوب هستنددر واقع سلسله: گیاهان، شاخه: بریوفیت (خزه‌ها)، رده:هپاتیک ها (جگرواش‌ها) البته مارکانسیوپسیدا نیز گفته می‌شود. هپاتیک‌ها فاقد پروتونما هستند و به جای آن تال یا ریسه دارند. اسپوروگون یا کپسول فاقد تار بوده و پریستوم وجود ندارد.
بل ۲۱۴
بل ۲۱۴ یک بالگرد چندمنظوره سایز متوسط با پروانهٔ دوپره از خانواده یواچ-۱ ایروکوای است که بر اساس بدنه پروازی بالگرد بل ۲۰۵ و با استفاده از یک موتور پرقدرت‌تر ساخته شده و نخستین پیش‌نمونه آن در سال ۱۹۷۰ میلادی به پرواز درآمد.
در مدل اولیه این بال‌گرد که با نام «مدل ۲۱۴ HueyPlus» معرفی شده‌بود موتور استاندارد ۱۴۰۰ اسب بخاری T-53-L13 با یک موتور ۱۹۰۰ اسب بخاری لیکومینگ T53-L-702 جایگزین شده، بدنه پروازی تقویت شده و پروانه اصلی و پروانه دم آن از «مدل ۳۰۹ کینگ‌کبرا» دیگر مدل تازه خانواده یواچ-۱ اقتباس شده‌بود. این تغییرات باعث شده‌بود تا بل-۲۱۴ قدرت بارگیری بیشتر، سرعت بهتر و صدای کمتری داشته باشد. در مدل بل-۲۱۴آ حداکثر سرعت، ۲۶۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد.
تاریخچه
پیشرفت طرح بل-۲۱۴ از سال ۱۹۷۲ با سفارش دولت وقت ایران سرعت گرفت. در این سال ایران که به دنبال یک بالگرد مناسب برای شرایط اقلیمی و جغرافیایی مرتفع و گرم بود یک فروند بل-۲۱۴ را دریافت کرد و بعد از طی مراحل بررسی قرار شد صدها فروند از این بالگرد به همراه دویست فروند از بالگرد تهاجمی هم‌خانواده ای‌اچ-۱ کبرا برای ارتش شاهنشاهی ایران ساخته شوند. در سال ۱۹۷۲ قراردادی ۵۰۰ میلیون دلاری برای ۲۸۷ فروند از این بالگرد به امضا رسید. سفارش ایران به قدری بزرگ بود که یک شعبه جدید برای تولید مدل سفارشی ایران تأسیس شد. شرکت بل همچنین کارخانه‌ای را در اصفهان تأسیس کرد تا حدود ۴۰۰ فروند از این بالگرد و مدل بزرگتر و دوموتوره آن بل-۲۱۴ اس‌تی (۵۰ فروند بل-۲۱۴-آ و ۳۵۰ فروند بل-۲۱۴-اس‌تی) در آن ساخته شوند.
از سال ۱۹۷۲ کار بر روی طراحی یک مدل مطابق با نیازهای ایران آغاز شد. در این مدل که بل-۲۱۴ آ نام داشت یک موتور بازهم پرقدرت‌تر نصب شده‌بود. بل-۲۱۴ با موتور لیکومینگ ال‌تی‌سی۴بی-۸ (۲۹۳۰ اسب بخار) و پروانه ارتقایافتهٔ خود توانایی حمل میزان بار بیشتر و عملکرد بهتری در آب‌هوای گرم و ارتفاعات بالا داشت. هوای گرم و ارتفاع بالا از سطح دریا دشوارترین شرایط اقلیمی برای پرواز بالگردهاست و این وضعیت جغرافیایی در ایران زیاد دیده می‌شود. اولین مدل بل-۲۴آ در سال ۱۹۷۴ به پرواز درآمد. اولین فروند از مدل تولیدی بل-۲۱۴ در ۲۶ آوریل ۱۹۷۵ در اختیار ارتش ایران قرار گرفت و سه روز بعد سرلشکر منوچهر خسروداد فرماندهٔ هوانیروز ایران و کلم ای بیلی خلبان آزمایش‌گر ارشد شرکت بل پنج رکورد جدید را با آن به ثبت رساندند. بالگرد آن‌ها در ۱ دقیقه و ۵۸ ثانیه به ارتفاع ۳ هزار متری رسید، پس از ۵ دقیقه و ۱۳ ثانیه در ارتفاع ۶ هزار متر از سطح دریا قرار گرفت، در ۱۵ دقیقه و ۵ ثانیه از ۹ هزار متر عبور کرد، ۳۰ ثانیه در ارتفاع ۹۰۱۰ متری دوام آورد و بیشترین ارتفاعی که توانست لمس کند ۹۰۷۰ متر بود. مدل بعدی تولیدی بل-۲۱۴ برای ایران یک مدل مخصوص برای عملیات جستجو و نجات با نام بل-۲۱۴ سی بود. در مجموع ۲۹۳ فروند از مدل بل-۲۱۴آ و ۳۹ فروند از مدل بل-۲۱۴سی تا هنگام انقلاب اسلامی به ایران تحویل داده شده.
شرکت بل اقدام به تولید یک مدل غیرنظامی با نام بل-۲۱۴بی نیز کرد. هرچند این مدل چندان موفق نبود و فقط حدود ۷۰ فروند از آن ساخته شد. بالگردهای بل-۲۱۴بی در کشورهای امارات متحده عربی، ایالات متحده آمریکا، استرالیا، کانادا، نروژ و سنگاپور فعال هستند.
لوبراز
لوبراز (به لاتین: Luberadz) یک روستا در لهستان است که در گمینا اویژنگ واقع شده‌است. لوبراز ۲۶۰ نفر جمعیت دارد.
تپه سرخرمن سیرچال
تپه سرخرمن سیرچال در شهرستان قزوین، بخش الموت، روستای چاله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
روبرتو انریکس
روبرتو انریکِـس (Roberto Enríquez؛ زادهٔ January 20, 1968) بازیگر اهل اسپانیا است.
کارونگاسور
کارونگاسور (نام علمی: Karongasaurus) نام یک سرده از زیرراسته سوسمارپاشکلان است.
پرچم ایران
پرچم ایران پرچمی سه‌رنگ است که دارای سه نوار هم‌اندازهٔ افقی سبز و سفید و سرخ می‌باشد. نشان جمهوری اسلامی ایران به رنگ سرخ در میانهٔ نوار سفید قرار دارد. همچنین ۲۲ «الله اکبر» به رنگ سفید و به نشانهٔ پیروزی انقلاب در روز ۲۲ بهمن در حاشیهٔ پایین رنگ سبز و حاشیهٔ بالای رنگ سرخ جای گرفته‌اند. نشان جمهوری اسلامی بیان‌گر واژهٔ «الله» و شعار اسلامی «لا اله الا الله» است.
در سده‌های آغازین پس از اسلام، رنگ سیاه رنگ خلیفه‌های عباسی و پیروان و طرفداران آن‌ها بوده و رنگ‌های سبز و سفید نیز رنگ‌های مورد علاقه در پرچم‌های مخالفان عباسیان، مانند علویان، فاطمیان مصر و شورشیان ایرانی بوده‌اند. از حدود سدهٔ نهم هجری (پانزدهم میلادی) نشان شیر و خورشید نشان محبوبی در پرچم‌های ایران بوده‌است. این نشان در دوره‌های مختلف و نزد سلسله‌های شاهیِ مختلف به صورت‌های متفاوتی تعبیر شده‌است. در ابتدا تنها نمادی اختربینانه بود، ولی بعدها تعبیرهایی ملی و اسلامی-شیعی بدان داده شدند. در آغاز دورهٔ قاجار، شمشیری به دست شیر داده شد و استفادهٔ حکومتی از پرچمی با این نشان تا انقلاب ۱۳۵۷ ادامه یافت. با توجه به حذف شیر و خورشید از پرچم سه‌رنگ ایران در پی انقلاب اسلامی، کهن‌ترین عنصر پرچم کنونی ایران سه رنگ سبز و سفید و سرخ است که پیشینهٔ به‌کارگیری آن‌ها به دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار بازمی‌گردد.
ویژگی‌های کلی پرچم رسمی ایران در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده‌اند و ویژگی‌های جزئی آن از سوی سازمان ملی استاندارد ایران تعیین می‌گردند. همچنین، بخشنامه‌های حکومتی شیوهٔ احترام به پرچم را معین می‌سازند.
دوران پیش از هخامنشیان
در کاوش‌های باستان‌شناختی گورستانی در شهداد استان کرمان که به سال ۱۳۵۰ ه.ش انجام شده‌است، درفشی مفرغی یافته شد که به «درفش شهداد» معروف شده‌است و نشان دیرینگی کاربرد درفش در ایران می‌باشد. همچنین، در اوستا، یسنه، هاتِ ۱۰، بندِ ۱۴ از درفشی به شکل گاو (گاودرفش) یاد شده‌است.
دوران هخامنشیان تا اشکانیان
فرمانروایان محلی ایالت پارس در دورهٔ سلوکی و اشکانی مدعیِ تبار پادشاهی بودند و به کاربرد نمادهای دودمانی سنتی پارسی ادامه می‌دادند. سکه‌های آغازین ایالت پارس دارای درفشی چهارگوش مزین به ضرب‌دری بود که آن را چهار بخش می‌کرد و در هر بخش دایره‌ای نقش شده بود.
درفش اشکانیان مزین به خورشید بوده‌است. همچنین یگان‌های هزارتایی ارتش اشکانی نیز دارای پرچمی ابریشمی با نشان اژدها بودند. گرچه تاریخ‌شناس سوئدی استیگ ویکاندِر دلیل‌هایی آورده‌است که «درفش کاویانی» در دوران اشکانیان نیز پرچم ملی ایران بوده‌است.
دوران ساسانیان و درفش کاویانی
بر پایهٔ نوشته‌های طبری و مسعودی، درفش کاویان از پوست پلنگ درست به ابعاد ۱۲ × ۸ اَرَش برابر ۷٫۵ × ۵ متر درست شده بود. ابن خلدون گزارش می‌کند که درفش کاویانی دارای چهارگوشی جادویی با ۱۰۰ زمینهٔ درهم‌بافته بود و چنین باوری وجود داشت که سپاهی که این درفش را حمل می‌کند شکست‌ناپذیر است.
در کتیبه‌های سنگی دوران ساسانی، نقش چهار پرچم را می‌توان یافت. یکی پرچمی گشوده شده و در اهتزاز در بیشاپور است و نسبت‌داده به شاپور دوم می‌باشد. سه پرچم دیگر نیز در نقش رستم حک شده‌اند. در نخستین نقش که به بهرام دوم نسبت داده شده‌است، بر سرِ نیزه حلقه‌ای همراه با دو ضمیمهٔ خمیده به پایین دیده می‌شود. در پایین آن میلهٔ متقاطعی نقش شده‌است که دو شُرّابه از هر سر آن آویزان است. در دومین نقش — متعلق به هرمز دوم — همراهِ سنگین‌اسلحه‌ای درفشی حمل می‌کند که نقش آن این چنین است: میلهٔ متقاطعی با شرابه‌هایی در هر سر دیده می‌شود که دو (در اصل سه) روبان پهن بدان بسته شده‌است. سرانجام در نقش نسبت‌داده به شاپور دوم، سواری همراه شاه درفشی حمل می‌کند که دارای میلهٔ متقاطع و منگوله‌هایی آویخته از هر سر آن است و سه گوی شیاردار همانند گوی‌های تاج‌های ساسانی بر سر آن قرار دارند.
دوران فتح ایران توسط عرب‌ها تا سلجوقیان
پرچم امویان بر طبق گفتهٔ طبری سفید بوده‌است، هرچند تاریخ بلعمی این پرچم را سبز رنگ توصیف کرده‌است که کمتر مورد تأیید قرار گرفته‌است. طبری نقل می‌کند که ابومسلم خراسانی دو پرچم می‌افراشت؛ یکی سیاه رنگ و دیگری پرچمی سفید که یک آیهٔ قرآن بر روی آن نوشته شده بود. نشان عباسیان نیز سیاه رنگ بود که عبارت «محمد رسول‌الله» بر روی آن نوشته شده بود. مخالفان عباسیان نیز به نشانهٔ اعتراض از رنگ‌های دیگر استفاده می‌کردند. به‌طور مثال، فاطمیان مصر از پرچمی به رنگ سبز و علویان و بسیاری از شورشیان ایرانی از پرچم‌هایی سفیدرنگ استفاده می‌کردند. تصاویر پرچم بر روی اشیای باستانی به دست آمده از کشورهای اسلامی — و خصوصاً بر روی مینیاتورها — یافت می‌شود. از جمله قدیمی‌ترین آن‌ها بشقاب براق ایرانی متعلق به قرن دهم میلادی است. در زمان مأمون — خلیفهٔ عباسی — رنگِ سبزْ، رنگِ شیعه بوده‌است. هنگامی که علی بن موسی الرضا به ولایتعهدی رسید، مأمون برخلاف سنت عباسیان، رنگ سبز را به عنوان رنگ خود برگزید و در نتیجه، به پیروی از سنت‌های ایران پیش از اسلام متهم شد. گفته می‌شود او پس از این اعتراضات به زودی رنگ سیاه عباسیان را بازگرداند.
به نوشتهٔ بیهقی، سران قبایل سلجوقی علامت‌ها یا بیرق‌های مخصوصی داشته‌اند. دربارهٔ نقش این پرچم‌ها سندی موجود نیست. پس از آن که سلسلهٔ سلجوقی در خراسان پدید آمد و خلافت عباسی عملاً تابع طغرل بیگ شد، سلجوقیان از آداب عباسی-غزنوی-سامانی تقلید کردند و مظاهر حکومتی‌شان رنگ اسلامی گرفت. باوجود این، برخی سنت‌های قبیله‌ای را حفظ کردند، از جمله این که طغرل به عنوان مهر از نقش چماق استفاده می‌کرده‌است. لیکن از زمان آلپ ارسلان، مهرها شکل اسلامی یافت. سلجوقیان از زمان طغرل، پرچم سیاه را همراه با سایر نشان‌های قدرت از خلفای عباسی گرفتند. ازرقی در قصیده‌ای در رسای طغان‌شاه، پرچم سپاه او را قرمز گزارش کرده‌است. با این حال رنگ پرچم رسمی سلجوقیان معلوم نیست و به احتمال زیاد، همان رنگ رسمی عباسیان و غزنویان، یعنی سیاه بوده‌است. از اشعار شاعران آن دوره، چون انوری و ظهیر فاریابی، برمی‌آید که پرچم‌ها نقش‌هایی از قبیل ماه، اژدها، شیر، پلنگ و هما داشته‌اند، اما معلوم نیست که این نقش‌ها بر روی پرچم‌ها ترسیم گردیده یا بر بالای چوب پرچم نصب شده بوده‌اند و احتمالاً به هر دو صورت وجود داشته‌است. «امیرِ عَلَم» (بیرق‌دار) در تشکیلات سلجوقیان مقام مهمی داشته‌است. پرچم خوارزمشاهیان در نگاره‌ای ایرانی که بخارا را در محاصرهٔ مغول‌ها نشان می‌دهد، به رنگ زرد نشان داده شده‌است، ولی چون این نقاشی در عصر خوارزمشاهیان ترسیم نشده‌است، نمی‌توان آن را قاطعانه مطابق با واقع دانست. اما بنابر پاره‌ای شواهد می‌توان سیاه بودن پرچم را نیز در این دوره محتمل دانست.
افزوده شدن نقش شیر و خورشید
حجم عظیم شواهد تاریخی و متون ادبی و باستان‌شناختی که احمد کسروی، مجتبی مینوی و سعید نفیسی گردآوری و بررسی کرده‌اند، نشان می‌دهد که خورشید در صورت فلکیِ اسد در منطقةالبروج از قرن هفتم هجری نقشی نمادین و رایج شد. تحقیقات مینوی، نفیسی و کسروی نشان می‌دهند که این نشان از اختربینی وارد فرهنگ عام، نشان‌ها و نقوش هنری شده‌است و از آنجا به تدریج و در حدود قرن نهم هجری معادل قرن پانزده میلادی به نقوش پرچم‌ها وارد می‌شود. به گفتهٔ شاپور شهبازی در ایرانیکا «این نماد تلفیقی از سنن کهن ایران و عرب و ترک و مغول بود.»
فؤاد کوپریلی در نوشتاری که در مورد پرچم قبایل ترک دارد، در مورد پرچم‌های دورهٔ ایلخانان و تیموریان می‌نویسد: «در نقاشی‌های برخی از نسخه‌های فارسی راجع به تاریخ مغول، پرچمی با زمینهٔ آبی و تصویر گرگ و سایر نقوش مشاهده می‌شود که اثبات مطابقت آن‌ها با واقعیات تاریخی نیاز به تحقیق دارد. به نوشته حافظ ابرو، امیر احمد خلج پرچم سرخ داشته‌است. در سپاه از پرچم‌هایی به رنگ‌های زرد و قرمز نیز استفاده می‌شده و روی آن‌ها تصاویر گوناگونی از قبیل اژدها، شیر، قره‌قوش — نوعی عقاب — و شیر و خورشید منقوش بوده‌است. احتمال زیاد می‌رود که تُمغاهای خصوصی نیز روی پرچم‌ها به کار می‌رفته‌است. در این دوره، به مقامات بلندپایه پرچم و طبل و عَلَمِ نظامی (به مغولی: توغ و کورْگه) داده می‌شده‌است. ایلخانیان از سویی تحت تأثیر آداب و رسوم کهن مغول-ترک و از سوی دیگر تحت تأثیر غزنویان و سلجوقیان بودند و به ویژه در مظاهر حقوقی و علامات حکومتی از تمدن سلجوقیان متأثر بودند. بر نوک پرچم‌ها، هلال (ماهچهٔ عَلَم) فلزی نصب می‌شد.» وی همچنین می‌افزاید: «راهبی اسپانیایی که در قرن هشتم در کتابش تصویری از پرچم ایران با زمینه زرد و تمغای چهارگوش قرمز در وسط ارائه می‌کند که به احتمال زیاد به دورهٔ ایلخانیان تعلق دارد. در نسخه‌ای از شاهنامه نوشته شده در قرن نهم — زمان مغول‌ها — نگاره‌ای به چشم می‌خورد که پرچمی را با تصویر شیر و خورشید در وسط نمایش می‌دهد. این پرچم به احتمال زیاد متعلق به ایلخانیان است، زیرا این نقش، نقشی رایج روی سکه‌های ایلخانان بوده‌است.» فؤاد کوپریلی همچنین می‌گوید: با توجه به این پرچم و نمونه‌های مشابه آن در قرن نهم هجری قمری (پانزده میلادی)، بسیاری از مراجع معتبر مانند دانشنامه بریتانیکا و دانشنامه ایرانیکا زمان اولین مدارک موجود از استفاده شیر و خورشید در پرچم‌های ایران را این دوران می‌دانند.
قدیمی‌ترین پرچم شیر و خورشید دار شناخته‌شده به سال ۸۲۶ هجری قمری — حدود ۱۴۲۳ میلادی — هم‌زمان با دورهٔ فرمانروایی شاهرخ تیموری برمی‌گردد. این پرچم در مینیاتوری از شاهنامهٔ شمس‌الدین کاشانی — یک منظومه از جهانگشایی مغولان — به تصویر کشیده شده‌است. این مینیاتور که حملهٔ مغولان به حصار شهر نیشابور را نشان می‌دهد. سربازان را نشان می‌دهد که پرچمی مزین به نشان شیر و خورشید در کنار پرچمی دیگر مزین به هلال ماه حمل می‌کنند.
دوران صفویان
در میان شاهان صفوی که حدود ۲۳۰ سال بر ایران حاکم بودند، شاه اسماعیل اول بر روی پرچم خود نقش شیر و خورشید نداشت. پرچم‌های شاه اسماعیل یکم صفوی توسط محمدقاسم قاسمی گنابادی شاعر روزگار صفوی بدین گونه توصیف شده‌است:
و در جای دیگر این گونه توصیف شده‌است:
بدین ترتیب شاه اسماعیل یکم پرچم‌هایی سبزرنگ داشته‌است که سردرفش (طوق یا توغ یا سرعَلَم) آن به شکل ماه بوده‌است؛ ولی باید توجه داشت که پس از شکست او در نبرد چالدران، پرچم‌هایی سیاه‌رنگ که واژهٔ «القصاص» روی آن‌های نقش بسته بود معمول گردید. هر چند صفویان از علم‌ها و پرچم‌های متفاوتی استفاده می‌نمودند، چنین می‌نماید که تا زمان شاه عباس کبیر پرچم شیر و خورشید پرچم اصلی صفوی می‌شود. در این زمان اروپاییانی که از ایران بازدید کرده‌اند پرچم‌های ایران را سه گوش، مزین به نقش‌های شیر و خورشید، ذوالفقار یا آیات قرآنی توصیف کرده‌اند. در این زمان این نشان تفسیری شیعی پیدا می‌کند. آنگونه که پیدا است نزد صفویان شیر موجود در شیر و خورشید، مظهر علی بن ابی‌طالب و خورشید، مظهر فر دین یا عظمت خداوندی بود که همان تغییر شکل یافته فر ایزدی است می‌باشد. به گفتهٔ افسانه نجم‌آبادی، استاد دانشگاه هاروارد، شیر و خورشید مظهر دوپایه ایران آن زمان، یعنی مذهب و حکومت بود.
در موزهٔ ملی هلند کتابی ۱۴۰ صفحه‌ای دربارهٔ پرچم‌هایی از اروپا، شمال آفریقا، شرق نزدیک و دور نگهداری می‌شود. پرچم ایران در این کتاب زمینه‌ای زرد رنگ دارد که در میان آن دایره‌ای با لبهٔ آبی‌رنگ هست. در این دایره شیری نشسته با خورشیدی بر پشت آن بر زمینی سرخ‌رنگ نقش بسته‌است. برش پارچهٔ پرچم چهارگوش نیست و شکل سمت مقابل میلهٔ پرچم طاق‌مانند است. تاریخ این اثر ۱۶۶۹–۱۶۷۰ م — همزمان با پادشاهی شاه سلیمان صفوی — می‌باشد. همچنین در شاهنامهٔ رشیدا که در دورهٔ صفویان تهیه شده‌است، نقاشی‌ای از نبرد گیو و گُروی زره دیده می‌شود که پرچمی سه‌گوش و شیروخورشیدنشان با زمینه‌ای بنفش کشیده شده‌است و می‌تواند نمایانگر پرچم دوران صفوی باشد. از سوی دیگر،
محمدعلی جمال‌زاده در یادداشتی از دو پردهٔ ابریشمین «موزهٔ بحری کرونبورگ» در کشور دانمارک یاد می‌کند که پرچم‌های سرزمین‌های گوناگون بر روی آن‌ها بافته شده‌اند و احتمالاً متعلق به سدهٔ شانزدهم میلادی می‌باشند. در میان این پرچم‌ها پنج پرچم مربوط به ایران‌اند که او برپایهٔ مشاهداتش از موزهٔ بحری کرونبورگ — که چهل سال پیش از چاپ یادداشتش بوده‌است — آن‌ها را توصیف نموده و طرحی از هر کدام ارائه داده‌است. به گفتهٔ جمال‌زاده این‌ها شامل بیرق شاهزاده، بیرق شاه، پرچمی که صرفاً نام ایران در کنار آن آمده و بیرق تجاری بوده‌اند و عنوان پرچم پنجم در یادداشت او نیامده‌است. پرچم‌های چهارم و پنجم شیروخورشیدنشان‌اند ولی نمونه‌هایی مشابه پرچم‌های نخست تا سوم در منابع ایرانی دیده نمی‌شوند. همچنین در جدول پرچم‌های دریایی «پیتِر شِنک» (Pieter Schenk) متعلق به سال ۱۷۱۱ م که جزء کلکسیون موزهٔ ملی هلند است، دو پرچم مربوط به ایران دیده می‌شوند. یکی از این دو پرچم همان پرچم شاه در پردهٔ ابریشمین موزهٔ دریانوردی دانمارک است و دیگری پرچمی زردرنگ منقش به سه هلال سفید است؛ به گونه‌ای که دو هلال بالای هلال سوم جای گرفته‌اند. علیرضا شاپور شهبازی از میان این پرچم‌ها، آن‌هایی که به شیر و خورشید منقش نیستند را مشکوک خوانده‌است و برای یکی از آن‌ها خاستگاهی هندی احتمال داده‌است.
دوران افشاریان
این گونه می‌نماید که نادر شاه افشار از رنگ سبز که نمایانگر صفویان — و شیعیان — بوده‌است استفاده نکرده‌است. جوناس هنوی جهانگرد انگلیسی که مدتی در اردوی نادر شاه بوده‌است پرچم‌های شاهنشاهی و نیز پرچم‌های هنگ‌های او را این گونه توصیف می‌کند: «دو پرچم شاهنشاهی در سمت راست مربعی که پیشتر ذکر شد قرار داده شدند: یکی از آنها نوارهای سرخ، آبی، و سفید، و دیگری سرخ، آبی، سفید، و زرد بود، بی هیچ گونه تزیینی: اگر چه برای حرکت دادن پرچم‌های قدیمی به ۱۲ مرد نیاز بود، شاه چوب آنها را درازتر کرد، و آنها را سنگین‌تر از آنچه بودند ساخت؛ وی همچنین رنگ‌های ابریشمین تازه‌ای بر آنها نهاد، یکی راه‌راه سرخ و زرد و دیگری زرد با لبه‌ای سرخ: اندازهٔ آنها آن چنان عظیم شد، که از به غنیمت گرفته شدنشان به دست دشمنان پیشگیری می‌کرد، مگر آن که شکست کاملی حاصل می‌شد. رنگ‌های هنگ‌ها پارچهٔ نازک ابریشمینی بود که شیبی به یک نوک داشتند، برخی سرخ بودند، برخی سفید و برخی راه‌راه: …» بدین ترتیب آشکار است که پرچم‌های نادر شاه منقش به شیر و خورشید نبوده‌اند اما بر مُهر نادر نشان شیر و خورشید و عبارت «المُلکُ لله» (پادشاهی از آنِ خداست) نقش بسته بوده‌است. بر پایهٔ نوشتهٔ هنوی پرچم‌های هنگ‌های ارتش نادر شاه سه‌گوش بوده‌اند ولی وی یادداشت نکرده که پرچم‌های شاهنشاهی سه‌گوش بوده‌اند یا چهارگوش. همچنین در ماه مهٔ ۱۷۳۷ مأمور بریتانیا در گمبرون — بندر عباس کنونی — گزارش می‌کند که امیر نیروی دریایی نادر شاه پرچمی با زمینهٔ سفید که روی آن شمشیر ایرانی سرخ‌رنگی نقش بسته‌است را بر کشتی به اهتزاز درآورده است. به‌کارگیری ترکیب «شمشیر ایرانی» برای ذوالفقار نشان می‌دهد که تا چه اندازه این نشان در ایدئولوژی حکومت‌گری ایرانی جذب شده‌است.
دو پرچم دیگر نیز از دورهٔ نادر شاه توصیف شده‌اند که دارای منابع معتبری نمی‌باشند. نخست پرچم شاهنشاهی نادر شاه با رنگ‌های قرمز و زرد و نشان شیر و خورشید که در رمان تاریخی «نادر شاه» — چاپ ۱۹۰۸ در لندن، یعنی سال‌ها پس از مرگ نادر — نوشتهٔ سر هنری مورتیمر دیورند (دوراند) توصیف شده‌است. باید توجه داشت که این کتاب صرفاً رمانی تاریخی است. رنگ‌های آن با آنچه هنوی توصیف کرده سازگار است ولی بودن نقش شیر و خورشید بر آن می‌تواند برخاسته از تخیل ادبی دیورند باشد و نمی‌توان آن را منبعی معتبر برای پرچم دورهٔ نادر شاه به‌شمار آورد. پرچم دیگر، پرچم سفیدرنگ سه‌گوشی است با لبه‌هایی به رنگ‌های سبز و سرخ که در مینیاتور پشت جلد کتاب نزهت‌الارواح آمده‌است و نبرد نادر شاه با محمد شاه گورکانی را به تصویر کشیده‌است. این مینیاتور در دورهٔ ناصرالدین شاه — یعنی سال‌ها پس از مرگ نادر — کشیده شده است. و متعلق به سال‌ها پس از مرگ نادر می‌باشد.
دورهٔ آقامحمد شاه قاجار
افزوده شدن شمشیر به نقش شیر و خورشید به دوران قاجار بازمی‌گردد؛ ولی با اطمینان نمی‌توان گفت که این تغییر در دورهٔ آقامحمد شاه روی داده‌است یا دورهٔ فتح‌علی شاه. از پرچم پادشاهی آقامحمد شاه قاجار اطلاعی در دست نیست. فقط در کتاب کُرّاسهٔ اَلمَعی نوشتهٔ غلامحسین افضل‌الملک ضمن توضیح راجع به پرچمی به نام «بیرق قاپوق» که در محل اعدام مجرمان در اهتزاز بوده‌است، قدمت این پرچم به دورهٔ آقامحمد شاه نسبت داده شده‌است. این پرچم، سرخ‌رنگ و سه‌گوش بوده و بر پایهٔ تصویر آن، در دست شیر، شمشیری قرار داشته‌است، هر چند که باید توجه داشت کتاب کُرّاسهٔ اَلمَعی در دورهٔ ناصرالدین شاه نوشته شده‌است.
برخی پرچمی چهارگوش با زمینهٔ سرخ و دایره‌ای سفید رنگ در مرکز آن که درون این دایره شیر و خورشیدی شمشیردار نقش بسته‌است را به دورهٔ آقامحمد شاه نسبت می‌دهند. خاستگاه این طرح، نقاشی‌ای از آقامحمد شاه است که چنین پرچمی در کنار او دیده می‌شود. این نقاشی در جلد کتاب شاهان فراموش‌شده: حماسه‌نامهٔ دودمان قاجار نوشتهٔ سلطان‌علی میرزا قاجار — نوهٔ محمدعلی شاه قاجار — چاپ ۱۹۹۲ م چاپ شده‌است. از آن جا که این نقاشی در عکسی از گردهمایی خاندان قاجار در سال ۲۰۰۳ م دیده می‌شود، احتمال دارد که این نقاشی متعلق به یکی از اعضای خاندان قاجار بوده باشد.
شمشیر افزوده به شیر و خورشید در آغاز دوران قاجار، خمیده‌است و در بیشتر نگاره‌های بازمانده از آن دوره تا پایان دوره پهلویان به صورت تک‌زبانه دیده می‌شود که با سنت نقاشان ایران در دوزبانه نقش کردن ذوالفقار تفاوت دارد و می‌توان گفت این شمشیر ذوالفقار نیست. نکتهٔ دیگر خمیده بودن این شمشیر است که عده‌ای این گونه از شمشیر را شمشیر عربی می‌دانند. پژوهش منوچهر مشتاق خراسانی نشان می‌دهد که شمشیرهایی با این اندازه از خمیدگی، عربی نیستند و نخستین بار به دست صنعتگران ایرانی در دورهٔ تیموریان ساخته و در دورهٔ صفویان فراگیر شده‌اند.
دورهٔ فتحعلی شاه قاجار
در سفرنامهٔ سرهنگ گاسپار دروویل افسری فرانسوی که در سال‌های ۱۲۲۷ و ۱۲۲۸ ه‍.ق به ارتش ایران خدمت می‌کرده‌است، دربارهٔ پرچم‌های آن زمان ایران می‌نویسد: «درفش‌های بزرگ و کوچک ایرانیان دارای نقش دولتی است که شیر خفته‌ای است در برابر خورشیدی در حال طلوع و با این عبارت «سلطان بن سلطان فتحعلی شاه قاجار»… مانند بیرق‌های ما مزین از نوارهای تافتهٔ سفید و ریشه‌های زرین است. بیرق‌های بزرگ سرخ است و بالای آنها دستی است از نقره که دست علی باشد. بیرق‌های کوچک کبود است و در بالای آن نیزهٔ زرینی است که به تیزی نیزه‌های سواران اروپایی است.» در این کتاب تصویر دو بیرق بزرگ و کوچک زمان فتحعلی شاه هم هست. آن که در طرف راست و بزرگ‌تر است زمینهٔ آن سرخ تیره دارد و شیر و خورشید آن زرد چاپ شده‌است و آن که درطرف چپ و بزرگ‌تر است زمینهٔ آن آبی تیره است و شیر و خورشید زرد دارد. همچنین در کتاب مسافرت به ایران نوشتهٔ الکسیس سولتیکف شاهزادهٔ روس که حاصل سفر او به ایران در دورهٔ محمد شاه قاجار می‌باشد، تصویری سیاه و سفید از هیئت دیپلماتیک ایران به ریاست میرزا ابوالحسن خان شیرازی نقاشی شده‌است که پیشاپیش این هیئت پرچمی منقش به شیر و خورشید شمشیردار دیده می‌شود. اما این تصویر، رنگی نیست تا رنگ پرچم‌ها قابل تشخیص باشد. اگر چه مربوط به رخدادی در دورهٔ فتحعلی شاه است، در زمان محمد شاه قاجار نقاشی شده‌است. هر چند که بر پایهٔ نوشته‌های فلاندَن، زمینهٔ پرچمْ سرخ‌رنگ بوده‌است. این گونه می‌نماید که تغییر شکل پرچم‌های ایرانیان از سه‌گوش به چهارگوش (مربع یا مستطیل) در دورهٔ فتحعلی شاه رخ داده‌است.
پرچم‌های به‌کاررفته در مناسبات دیپلماتیک ایران
بررسی رخدادهای دیپلماتیک و بین‌المللی همچون افراشتن پرچم در سفارتخانه‌های ایران، سفرهای خارجی شاهان قاجار و نمایشگاه‌های بین‌المللی می‌توانند به روشن‌تر شدن طرح پرچم ایران در آن روزگار کمک کنند.