cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
سد خداآفرین
این سد به‌طور مشترک توسط ایران و جمهوری آذربایجان ساخته شده‌است. این سد از نوع سنگ ریزه‌ای با هستهٔ رستی می‌باشد که ارتفاع آن ۶۱ متر و طول تاج آن ۳۹۰ متر می‌باشد. حجم مخزن آن نیز ۱٬۶۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مکعب می‌باشد.
مطالعهٔ سد خداآفرین در سال ۱۳۵۲ توسط دولت وقت آغاز شد. اما با توجه به وقوع انقلاب در ایران و جنگ ایران و عراق، این پروژه در مراحل ابتدایی متوقف شد. در سال ۱۳۷۹ عملیات ساخت این سد دوباره آغاز و در پانزدهم آذر سال ۱۳۸۷ آبگیری سد آغاز شد.
هدف از احداث این سد مخزنی، ذخیره‌سازی آب و کنترل سیلاب‌های رودخانهٔ ارس به منظور آبیاری ۸۰ هزار هکتار از اراضی کشاورزی پایین‌دست سد و نیز تولید برق‌آبی بوده‌است.
این سد شامل چهار توربین کاپلان (هر طرف دو عدد) جمعاً به قدرت ۲۰۰ مگاوات (هر کدام ۵۰ مگاوات) است که با سرعت ۱۶۶٫۶۷ دور در دقیقه دوران می‌کند. ظرفیت تولید نیروگاه طرف ایران ۱۰۰ مگاوات است.
این سد افزون‌بر جلوگیری از خروج سالانه یک میلیارد مترمکعب آب از کشور توان تولید انرژی برق سالیانه معادل ۵۵۰ گیگاوات ساعت (سهم هر طرف ۲۷۵ گیگاوات ساعت) را دارد.
مهمت اوسلو
مهمت اوسلو (Mehmet Uslu؛ زادهٔ February 25, 1988) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کارتال‌اسپور، باشگاه فوتبال قونیه‌اسپور، و باشگاه ورزشی ساکاریاسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان ترکیه، Turkey national under-17 football team، و Turkey national under-19 football team بازی کرده‌است.
آندره‌آ آناستازی
آندره‌آ آناستازی (متولد ۸ اکتبر ۱۹۶۰ در پوجو روسکو ایتالیا) بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال است. آناستازی به عنوان یکی از معروف ترین مربیان والیبال جهان به شمار می‌رود. وی هدایت تیم پروجا ایتالیا را برعهده دارد.
بازیکن
آناستازی در رده باشگاهی از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰ در اولین تیم باشگاهی خود در تیم پارما حضور داشت و در سال ۱۹۸۰ به تیم مودنا پیوست و توانست با این تیم به قهرمانی چلنج کاپ اروپا دست یابد. در سال ۱۹۸۳ از مودنا جدا به به فالکونارا پیوست و در این تیم نیز قهرمانی چلنج کاپ اروپا را تجربه نمود. سیسلی باشگاه بعدی آناستازی بود که در این تیم هم نیز جام چلنج کاپ اروپا را بالای سر برد. سیچو و جویا دل کوله آخرین تیم‌های آناستازی در رده باشگاهی محسوب می شودند. آناستازی در رده ملی نیز از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۱ به مدت ده سال عضو تیم ملی ایتالیا بود و توانست در این مدت با دیگر بازیکنان تیم ملی کشورش به مدال طلا قهرمانی جهان ۱۹۹۰، مقام قهرمانی جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۹ و دو مدال طلا و مقام قهرمانی لیگ جهانی ۱۹۹۰، ۱۹۹۱ دست یابد. آناستازی در نهایت با ۱۴۱ بازی ملی با دنیای بازیگری در والیبال و تیم ملی کشورش خداحافظی کرد. آناستازی با توجه به فیزیک خود در پست تخصصی اش به عنوان یکی از بازیکن‌های با استعداد و بزرگ یاد می‌شد.
مربی
دوران مربیگری آناستازی از سال ۱۹۹۴ آغاز شد. برشا اولین تیمی بود که آناستازی هدایت آن را بر عهده گرفت. وی در سال ۱۹۹۹ سرمربی تیم ملی ایتالیا شد و توانست در همین سال با هدایت خود ایتالیا را قهرمان لیگ جهانی و اروپا کند. آناستازی سال بعد در المپیک سیدنی با داشتن بازیکنانی همچون آندره‌آ سارتورتی، لوئیجی مسترانجلو و آندره‌آ جیانی مدال برنز المپیک را برای چکمه ای‌ها بدست آورد. در سال ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ آناستازی نتایج درخشان خود را با ایتالیا ادامه داد و مدال نقره لیگ جهانی و قهرمانی اروپا ۲۰۰۱ و مدال طلا قهرمانی اروپا و مدال برنز لیگ جهانی ۲۰۰۳ را به کارنامه خود و تیم ملی ایتالیا اضافه کرد. وی در سال ۲۰۰۳ سرمربی تیم پیمونته شد و این تیم با هدایت آناستازی در جایگاه چهارم سری آ ایتالیا قرار گرفت. در سال ۲۰۰۷ آناستازی هدایت تیم ملی اسپانیا را بر عهده گرفت و تا سال ۲۰۰۷ در این سمت باقی ماند. وی در این دو سال نتیجه خوبی را برای اسپانیا به دست آورد و توانست مدال طلا قهرمانی اروپا را برای ماتادورها به دست آورد. در سال ۲۰۰۷ آناستازی به تیم ملی ایتالیا بازگشت و سرمربی این تیم شد، اما نتوانست نتایج درخشان خود را تکرار کند و بعد از سه سال در سال ۲۰۱۰ از هدایت تیم ملی ایتالیا کنار گذاشته شد. در سال ۲۰۱۱ وی به عنوان سرمربی تیم ملی لهستان برگزیده شد و تا سال ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند. وی در این مدت توانست مدال نقره لیگ جهانی ۲۰۱۱ و مدال طلا لیگ جهانی ۲۰۱۲ را به ارمغان آورد و در سال ۲۰۱۳ به دلیل راضی نبودن نتایج گرفته شده توسط او برای تیم ملی لهستان از هدایت این تیم کنار گذاشته شد. آناستازی در سال ۲۰۱۵ رسماً سرمربی تیم لوتوس ترفل گدانسک شد و توانست این تیم را به نایب قهرمانی لیگ برتر لهستان برساند.
دونگه ورانووتسه
دونگه ورانووتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لبانه واقع شده‌است. دونگه ورانووتسه ۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
لیانگ جان
لیانگ جان (Leung Jan؛ ۱۸۲۶ – ۱۹۰۱) یک رزمی‌کار سبک وینگ‌چون و شکسته‌بند سنتی چینی و اهل دودمان چینگ بود.
یکی از فرزندان و شاگردان او لیانگ بیک، استاد ییپ من بود. از دیگر شاگردان مشهورِ لیانگ جان، می‌توان به چان وا-شون اشاره کرد.
مکس (ژن)
مَـکس (MAX) یا فاکتور ایکس مرتبط با Myc، یک ژن است که در انسان، پروتئین و فاکتور رونویسی MAX را کُدگذاری می‌کند. این پروتئین دارای موتیف‌های مارپیچ-حلقه-مارپیچ قلیایی و زیپ لوسین است و در نتیجه یکی از انواع bHLHZ محسوب می‌شود. این پروتئین در تزاید سلولی و آپوپتوز نقش دارد.
مَـکس با مولکول‌های MSH2 و N-Myc تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
اهمیت بالینی
جهش در ژن مَـکس با بروز فئوکروموسیتومای ارثی در ارتباط است. اخیراً مشخص شده است که این ژن در سرطان ریه از نوع سلول غیرکوچک نیز غیرفعال می‌شود.
موسیدان
موسیدان یک کمون در دپارتمان دوردونی در نوول-آکیتن در جنوب غربی فرانسه است.
گابکوچ
گابکوچ (به انگلیسی: Gahkuch) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در بخش گلگت واقع شده‌است.
ان‌تی‌ان
ان‌تی‌ان (NTN) شرکت تولید صنعتی ژاپنی است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ – ۷۴ کیلوگرم آزاد مردان
مسابقات کشتی ۷۴ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ بود، در ۲۵ و ۲۶ شهریور (۱۶ و ۱۷ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
اشتاینفورت، لوکزامبورگ
اشتاینفورت یک شهرداری در استان کاپلن کشور لوکزامبورگ است که ۱۲٫۱۶ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی ۴۳۷۶ نفر بوده‌است.
کیتی گریفین (بازیگر)
کِـیتی گریفین (Katie Griffin؛ زادهٔ January 14, 1973) یک موسیقی‌دان، خواننده، صداپیشه و هنرپیشه اهل کانادا است.
از کارهای او می‌توان به بازی در سریال عامل ناشناخته و فیلم‌های پلیس آهنی، بلوار، به خاطرش مردن و جادوگر خوب اشاره کرد.
هوفل‌سیدحمد
هوفل‌سیدحمد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشت آزادگان در استان خوزستان ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان الله‌اکبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۱ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
خاندان آکچی
خاندان آکچی یکی از خاندان‌های ژاپنی در دوره سنگوکو در قرن شانزدهم میلادی بود. این خاندان یک شاخه از خاندان توکی بود و خاندان توکی خود از خاندان سیوا گنجی منشعب شده بود. این خاندان در اواخر دوره سنگوکو در قرن شانزدهم و پس از نابودی خاندان توکی به دست سایتو دوسان در سال ۱۵۴۰ میلادی رونق گرفت و قدرت پیدا کرد. پس از کشته شدن سایتو دوسان توسط پسرش سایتو یوشی‌تاتسو خاندان آکچی تابعیت از یوشی‌تاتسو را قبول نکرد. آکچی میتسوهیده نخست به عنوان ملازم به آشیکاگا یوشی‌ترو و سپس برادر کوچکتر وی شوگون پانزدهم آشیکاگا یوشی‌آکی خدمت کرد. سپس هنگامیکه به اودا نوبوناگا معرفی شد به صورت یکی از ژنرال‌های پرقدرت وی درآمد. در سال ۱۵۸۲ میتسوهیده در طی حادثه معبد هوننو به نوبوناگا حمله کرد و موجب خودکشی اجباری وی شد. تنها دوازده روز پس از این حادثه میتسوهیده در نبرد یامازاکی از تویوتومی هیده یوشی شکست خورد و کشته شد. پس از آن خاندان آکچی از بین رفت.
جاسمین خضری
جاسمین خضری (زاده ۱ ژوئن ۱۹۶۷ در لندن) هنرمند، طراح، تصویرگر و نویسنده آلمانی-ایرانی است.
زندگی و حرفه
جاسمین خضری در رشته طراحی گرافیک در مدرسه طراحی پارسونز در پاریس و لس آنجلس تحصیل کرد. وی پس از تحصیل در روزنامه زوددویچه تسایتونگ در مونیخ کار کرد و در سال ۱۹۹۳ مدیر هنری مجله جوانان SZ Jetzt شد. او برای طرح ابتکاری که پیشنهاد کرد، جوایز بسیاری را به دست آورد. در سال ۱۹۹۸ وی مدیر هنری مجله آلمانی ماری کلر و در سال ۲۰۰۰ در بخش توسعه خلاقیت‌ها، مدیر شرکت مد پیک و کلاتنبرگ شد. از سال ۲۰۰۲ وی شروع به تصویرگری و نوشتن تحت عنوان (IRMA) کرد. او در IRMA یادداشت‌هایی در باب موضوعات مد، سبک زندگی و زیبایی را در صفحات مجلات زنان و سبک زندگی در آلمان، انگلیس، فرانسه، ایالات متحده و ژاپن ارائه می‌دهد. تصاویر گرافیکی او به‌طور منظم در مجلات بین‌المللی مانند تاتلر، اِل، ماری کلر، کاسموپولیتن، ووگ و گلامور منتشر می‌شود.
رناتو کازارو
رناتو کازارو (Renato Casaro؛ ؛  زادهٔ October 26, 1935) تصویرساز، نقاش و هنرمند اهل ایتالیا است که بیشتر بابت طراحی پوستر فیلم شناخته می‌شود.
برخی از مشهورترین فیلم‌هایی که پوسترشان توسط او طراحی شده‌است، عبارتند از: ماجراهای بارن مایچوزن، ارتش تاریکی، کونان بربر، تل‌ماسه، گوشت و خون، خاطرات مردی نامرئی، به من می‌گویند هیچ‌کس، در اوج، سونیای سرخ، ظلمت، اختاپوسی، دیگر هرگز نگو هرگز، رمبو: اولین خون قسمت دوم، سونیای سرخ، هم‌کلاسی‌ها، کالیبر ۹، آسمان سرپناه، اپرا، تعطیلات در آمریکا، مجنون!، ۲۰۱۹، پس از سقوط نیویورک، هیکل دختر زیبا، رام کردن زن سرکش و کتاب مقدس
همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه جوپیتر شده‌است.
تعادل اسید-باز
تنظیم آب و الکترولیت‌های بدن نقش بسیار مهمی در عملکرد صحیح سلول‌ها دارد و اختلالات آنها می‌تواند بسیار خطرناک و حتی کشنده باشد. یون‌های متعددی مانند هیدروژن، سدیم، پتاسیم، کلسیم، فسفات، منیزیم، آهن و … در خون قابل اندازه‌گیری هستند.
اندام‌های متعددی در تنظیم آب و الکترولیت‌ها دخیل هستند مانند کلیه، دستگاه گوارش، ریه، غدد عرق و … البته بخش مهمی از تنظیم آب و الکترولیت‌ها در بدن توسط کلیه انجام می‌گیرد.
فیزیولوژی اسید - باز
متابولیسم سلولی باعث تولید دی اکسیدکربن می‌شود که با یک واکنش برگشت‌پذیر داخل سلولی، دی اکسیدکربن با آب ترکیب شده و اسیدکربنیک تولید می‌کند. اسیدکربنیک قادر است به صورت برگشت‌پذیر به یونهای HCO3 - و +H تفکیک شود. اسیدوز، وضعیتی است که در آن غلظت یون هیدروژن افزایش می‌یابد. واحد سنجش یون هیدروژن pH است و سلولها در یک محدوده باریکی از pH (بین ۷/۳۵ تا ۷/۴۵)دارای عملکرد مطلوب هستند. این یون هیدروژن از طریق ریه و کلیه دفع می‌شود.
تنظیم pH بدن
pHخون به وسیله سیستم بافر، سیستم تنفسی و سیستم کلیوی تنظیم می‌شود. در داخل سلول‌ها پروتئین‌ها و فسفات به عنوان بافر عمل می‌کنند و در فضای خارج سلولی و خون بی کربنات و آمونیوم بافرهای اصلی هستند.
کلیه‌ها به دو شکل به تغییر pH واکنش می‌دهند. با دفع هیدروژن و بازجذب یا تولید بیکربنات و نیز تغییر در متابولیسم آمونیاک (NH3) و گلوتامین. هرچند ریه‌ها بسیار سریعتر از کلیه به تغییرات pH خون واکنش نشان می‌دهند ولی عملکرد کلیه‌ها نیز در تنظیم pH خون بسیار مؤثر است.
اختلالات آب و الکترولیت
اختلالات آب و الکترولیت به معنی افزایش یا کاهش اسیدها و الکترولیتهای مایع میان بافتی و خون هستند. از جمله اختلالات الکترولیتی هیپوناترمی، هایپرناترمی، هایپرکالمی و هیپوکالمی، اسیدوز و آلکالوز می‌باشند. معمولاً در مواجهه با اختلالات اسید و باز بدن سعی در جبران مشکل دارد مثلاً هنگام صعود به ارتفاعات و کوه‌ها به دلیل کاهش غلظت اکسیژن هوا ما هایپرونتیلاسیون داریم که موجب کاهش دی اکسید کربن خون و آلکالوز تنفسی می‌شود؛ در چنین شرایطی بدن می‌کوشد با افزایش دفع کلیوی بی کربنات و با ایجاد اسیدوز متابولیک pH خون را حفظ کند لذا ما آلکالوز تنفسی و اسیدوز متابولیک جبران شده داریم. گاه نیز ما دو اختلال را با هم می‌بینیم مثلاً در مسمومیت با آسپرین (اسیدسالیسیلیک) به دلیل خاصیت اسیدیش ما اسیدوز متابولیک داریم و همزمان به دلیل هایپرونتیلاسیون الکالوز تنفسی.
آزمایش‌هایی که برای تعیین اسیدوز و آلکالوز به کار می‌روند
تست‌های تشخیص اولیه شامل بررسی گازهای خون و الکترولیت‌ها هستند.
۱- گازهای خون: شامل گروهی از تست‌ها است که با همدیگر انجام می‌شوند. PO2 (میزان اکسیژن موجود در خون) و PCO2 (میزان دی‌اکسید کربن موجود در خون)، که بعد از اندازه‌گیری این دو گاز، میزان بیکربنات (HCO3) خون محاسبه می‌شود.
۲- الکترولیت‌ها: اندازه‌گیری چهار عنصر شامل Na (سدیم)، K (پتاسیم)، CL (کلراید) و بیکربنات (HCO3)، سطح مایعات بدن، غلظت الکترولیت‌ها و بالانس اسید و باز همه با هم مرتبط هستند و هرگونه افزایش یا کاهش هر یک از این چهار عنصر بر روی تعادل PH مؤثر می‌باشد.
جستارهای وابسته
اسیدوز
آلکالوز
بنای فهرست‌شده
بنای فهرست‌شده یا یک ساختمان مورد حفاظت قرارگرفته در بریتانیا به بنایی گفته می‌شود که به‌خاطر علاقه‌های معماری یا تاریخی آن مورد مراقبت و سرپرستی ویژهٔ نهادهای قانونی قرار گرفته‌است. این نهادهای قانونی در انگلستان: انگلستان تاریخی، در ویلز: خدمات محیط زیست دولت ویلز یا سی‌آدی‌دبلیو (Cadw خود به‌معنی حفاظت کردن)، در اسکاتلند: محیط زیست تاریخی اسکاتلند (HES اچ‌ای‌اس)، و در ایرلند شمالی: نهاد آژانس محیط زیست ایرلند شمالی یا (ان‌آی‌ای‌آ NIEA) هستند.
در جمهوری ایرلند نیز از این اصطلاح برای حفاظت از ساختمان‌ها و معماری میراث ملی استفاده می‌شود هرچند که در آن‌جا برابر با تعهدات این کشور تحت کنوانسیون گرانادا از ساختار این‌گونه ساختمان‌ها محافظت می‌شود. در آن‌جا «نهاد سرمایهٔ ملی میراث معماری» یا ان‌آی‌آاچ (NIAH) عهده‌دار این امور است.
یک بنای فهرست‌شده نباید تخریب شود، توسعه یابد، یا در آن تغییری؛ بدون داشتن اجازهٔ ویژهٔ انجام آن از بنیاد مسوول برنامه‌ریزی محل در آن داده شود. به‌طور معمول، آن بنیاد نیز به نوبهٔ خود با آژانس مربوطٔ دولت مرکزی مشورت خواهد کرد؛ به ویژه برای تغییرات قابل ملاحظه در مورد بناهای‌های فهرست‌شدهٔ ارزشمندتر که بیشتر قابل توجه هستند. در انگلستان و ویلز، یک «جامعهٔ ملی توافق» وجود دارد که؛ هرگونه کار شامل عنصر تخریب در مورد یک بنای فهرست‌شده، باید به آن جامعه اطلاع داده شود.
برای بناهایی که در حال حاضر برای عبادت ارائه و به کار گرفته شده، معافیت از نیاز به مجوز «بناهای‌های فهرست‌شده» در نظر گرفته‌شده‌است؛ و این تنها در مواردی‌است که نهاد مذهبی مربوط، خود به روشی معادل آن مجوز عمل می‌کند. صاحبان بناهای فهرست‌شده در برخی شرایط، مجبور (مکلف) به تعمیر و نگهداری آن بناها هستند و در صورتی که موفق به انجام این کار نشوند یا اگر آن‌ها به انجام تغییرات غیرمجاز اقدام کنند می‌توانند با تعقیب کیفری (جنایی) مواجه شوند. روش «بناهای فهرست‌شده» اجازه می‌دهد تا اگر بنایی به اشتباه در فهرست قرارگرفته از لیست حذف شود.
هرچند که بیشتر ساختارهای فهرست شده «ساختمان‌ها» هستند، سازه‌های دیگر، مانند پل‌ها، بناهای تاریخی، مجسمه‌ها، یادبودهای جنگ، و حتی فرسنگ‌شمارهای سنگی و نقاط عطف و خط عابر پیادهٔ ابی بیتلز که بیتل‌ها در حال عبور از آن (جلد آلبوم) گروه قرار گرفت نیز در آن ذکر شده‌است. ساختارهای باستانی، نظامی و غیر مسکونی سازه، مانند ساختارهای مانند استون‌هنج گاهی به عنوان اثر باستانی برنامه‌ریزی‌شده (Scheduled monument) به جای طبقه‌بندی‌شده، و توسط قانون بسیار قدیمی‌تر حفاظت شده، در حالی که مناظر فرهنگی از جمله پارک‌ها و باغ‌ها در حال حاضر به صورت غیر الزامیِ «ذکر شده» در فهرست هستند. سیستم‌های مختلفی در هر منطقه از کشور پادشاهی متحده به کار گرفته می‌شوند؛ هر چند اصول اساسی فهرست شده‌ها یکسان باقی می‌مانند.
گلوما
گلوما (به لاتین: Glomma) یک رود در نروژ است که در روروس واقع شده‌است. گلوما طولانی‌ترین و پرآب‌ترین رودخانهٔ نروژ است. از بلندی‌های تیدال، در استان تروندلاگ تا فردریکستاد، در استان اوستفولد، رودخانه گلوما ۶۲۳ کیلومتر امتداد دارد. گلوما، دومین رود طولانی در کشورهای شمال اروپا است. مساحت حوضهٔ آبریز رودخانهٔ گلوما، ۴۱۹۷۰(چهل و یک هزار نهصد و هفتاد) کیلومتر مربع است. از این مساحت، ۴۲۲ کیلومتر مربع آن در کشور سوئد واقع شده‌است. مساحت حوضه آبریز رودخانهٔ گلوما، در نروژ ۱۲٫۸ در صد از کل مساحت این کشور را شامل می‌شود. سرچشمهٔ اصلی رودخانهٔ گلوما، در مناطق کوهستانی شمال شرقی شهرستان روروس در استان تروندلاگ، واقع شده‌است. بخش دیگری از حوضهٔ آبریز این رودخانه، متعلق به کشور سوئد است. رودخانهٔ گلوما درست پیش از آبشار سارپ در سرپسبرگ، به دو شاخه، تقسیم می‌شود. شاخهٔ اصلی به سمت شرق، از میان شهرستان سرپسبرگ عبور می‌کند. در ادامه، این شعبات نیز به شاخه‌های کوچکتری تقسیم شده و نهایتاً در فردریکستاد، پایان یافته محسوب می‌گردند. حوضهٔ آبریز رودخانهٔ گلوما در نروژ، شامل استان‌های تروندلاگ، اینلاندت، ویکن؛ و نیز تا حدودی استان‌های موره او رومسدال و اسلو می‌شود.
جزایر ماسکارین
جزایر ماسکارین (به لاتین: Mascarene Islands) یک مجمع‌الجزایر در موریس است.
مریان، مونتانا
مریان شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸۸۶ نفر بوده‌است.
کتاب‌های سانحه‌ای
کتاب‌های سانحه‌ای (Disaster books) عنوان گونه‌ای از ژانر ادبی است. این ژانر به‌طور معمول همراه با شرح وقایعی منتج به حادثه و یا سانحه‌ای از بلایای طبیعی و اغلب بر اساس سوابق تاریخی یا گزارش شخصی بازماندگان است.
سانتیاگو لانخه
سانتیاگو لانخه (Santiago Lange؛ زادهٔ September 22, 1961) قایقران قایق بادبانی اهل آرژانتین است.
آلمان، سال صفر
آلمان، سال صفر (Germania anno zero) فیلمی در ژانر درام و هنری به کارگردانی روبرتو روسلینی است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. این فیلم، به همراه دو فیلم رم، شهر بی‌دفاع و از خودی‌ها، به صورت غیررسمی، سه‌گانه جنگی او خوانده می‌شوند.
۸۰ پلاس
این گواهینامه برای محصولاتی که بیش از ۸۰ درصد بازدهی الکتریکی در ۲۰ درصد، ۵۰ درصد ‌‌‌‌‌‌یا ۱۰۰ درصد بار نامی، و ضریب توان ۰/۹ یا بیشتر در بار کامل داشته باشند اهدا می‌شود.
رائول گراسیلی
رائول گراسیلی (Raoul Grassilli؛ October 25, 1924 – 1924:10:25, July 24, 2010) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به تهاجم ۱۷۰۰ اشاره کرد.
جیرو هوریکوشی
جیرو هوریکوشی (به ژاپنی: 堀越 二郎؛ ۲۲ ژوئن ۱۹۰۳ - ۱۱ ژانویه ۱۹۸۲) سرمهندس طراح هواپیمای جنگنده در زمان جنگ جهانی دوم بود. در کارنامه وی طراحی جنگنده‌هایی مانند میتسوبیشی ای۶ام زیرو وجود دارد.
زندگی شخصی
هوریکوشی در گونما، شهری نزدیک به فوجیوکا در ۱۹۰۳ به دنیا آمد. تحصیلاتش را در دانشکده هوافضای دانشگاه توکیو به انجام رساند و در شرکت میتسوبیشی شروع به کار نمود.
زمین لرزه
در هفتم دسامبر ۱۹۴۴ یک زلزله قدرتمند در منطقه توکای، شرکت میتسوبیشی را مجبور کرد که تولید هواپیما در کارخانه خود در اوهیماچی، ناگویا را متوقف کند و یک هفته بعد، یک حمله هوایی توسط B-29 های آمریکایی به کارخانه تولید موتورهای هواپیمای میتسوبیشی در دایکو-چو، ناگویا، خسارات زیادی به کارخانه وارد نمود که منجر به کاهش شدید در تولید هواپیماهای جنگی شد. هوریکوشی که در آن هنگام در کنفرانسی در توکیو با افسران نیروی دریایی امپراتوری برای گفتگو در مورد تولید جنگنده جدید Reppu شرکت کرده بود، در هفدهم به ناگویا بازگشت اما روز بعد حمله هوایی دیگری به کارخانه های میتسوبیشی صورت گرفت که در نتیجه ی آن، شرکت میتسوبیشی، ماشین آلات و مهندسان خود را به حومه شرقی ناگویا منتقل کرد و هوریکوشی و دپارتمان مهندسی در ساختمان مدرسه ای در آن ناحیه اسکان داده شدند.
بیماری
هوریکوشی که از کار زیاد خسته و ضعیف شده بود، در ۲۵ دسامبر به سینه پهلو مبتلا شده و تا اوایل آوریل در بستر ماند. در مدت بیماری، او وحشت حملات هوایی روزافزون به توکیو و ناگویا را مفصل ثبت کرد، از جمله حمله ی ویرانگر عملیات آتش‌زای «میتینگ‌هاوس توکیو» در روزهای ۹ تا ۱۰ آوریل و یک حمله هوایی گسترده به ناگویا در شب بعد با پرتاب "ده ها هزار بمب آتش زا" توسط B-29 ها که بیشتر شهر عمدتاً چوبی را ویران کرد. در ۱۲ مارس، هوریکوشی بیشتر اعضای خانواده خود، از جمله مادر مسن، فرزندان و برادرناتنی اش را به روستای زادگاهش در نزدیکی تاکاساکی فرستاد تا از بمباران در امان بمانند اما همسرش در ناگویا نزد او ماند. اگرچه هوریکوشی به دلیل بیماری طولانی خود بسیار ضعیف شده بود، اما در ماه می به کار در میتسوبیشی بازگشته و بعنوان مدیر شرکت، در منطقه ی ماتسوموتو در استان ناگانو منصوب شد. هنگامیکه او در حال سفر با قطار به سمت ماتسوموتو بود، او شاهد مقیاس واقعی تأثیر جنگ بر ناگویا بود. او نوشت:«برای اولین بار، من واقعاً اثرات حملات آتش زا در ناگویا را دیدم. این شهر یک زمین بایر، سوخته و متروکه ی وصف ناپذیر است. کارخانه ی سابق من یک مخروبه ی شبح‌آلود شده که توسط بمب‌ها تماماً نابود گشته. باور اینکه همه اینها رخ داده سخت است. می دانستم که به زودی خوب می شوم اما به طرز عجیبی تمایل چندانی به بازگشت به کار نداشتم. تصور شهر از هم پاشیده و کارخانه های ویران شده مرا لحظه ای رها نمی کند.» هوریکوشی که هنوز بسیار ضعیف بود، تنها پس از یک هفته بازگشت به محل کارش، برای استراحت به خانه برگردانده شد. او به زادگاهش بازگشت و در آنجا به خانواده اش پیوست و تا ماه جولای استراحت کرد. او در دفتر خاطرات خود ثبت کرد که چگونه هنوز هم وقتی که متفقین نزدیک تاکاساکی و مایباشی را بمباران میکردند، صدای انفجارهای دور را می شنیدند. در ماههای پایانی جنگ، هوریکوشی در دفترچه ی خاطراتش از فرورفتن ژاپن در هرج و مرج و خستگی و یأس نوشت. اگرچه او در ۲۲ ژوئیه به کار در کارخانه ماتسوموتو بازگشت (زیرا ماتسوموتو از حملات هوایی در امان بود) اما او متوجه شد که در نتیجه ی تخلیه اضطراری که کارمندان و کارگاه‌ها را در سراسر کشور پراکنده کرده بود، روحیه نیروی کار تضعیف شده و همه جا را هرج و مرج فرا گرفته. تا اوایل ماه آگوست اکثر کارکنان باقیمانده میتسوبیشی کار و فعالیت را رها کرده و برای شکست و تسلیم ژاپن آماده شدند که در ۱۵ اوت، یعنی شش روز پس از بمباران اتمی ناکازاکی رخ داد.
مرگ
در ۱۱ ژانویه ۱۹۸۲ در بیمارستانی در توکیو هوریکوشی بر اثر ذات الریه و در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
یونس
تاریخ‌پژوهان سرگذشت یونس را داستانی طنز و تخیلی می‌دانند که به‌طور آگاهانه به این سبک نوشته شده و احتمالاً به اشتباه به کتاب مقدس افزوده شده‌است؛ داستان‌پرداز قصد داشته برخی عقاید یهودیان، مانند اعتقاد به نابودی شهرهای گناهکار مثل سدوم در داستان لوط، منحصر بودن مرحمت خدا به پیروان عهد ابراهیم و غیره را نقد کند. یهودیان معاصرِ نویسنده این داستان با پرسش‌هایی دربارهٔ عدالت خدا، عدم تحقق پیشگویی‌های پیامبران و هم‌زیستی با جنتیل‌ها روبرو بوده‌اند و نویسنده یونس را در موقعیت‌های مشابه قرار داده تا از دیدگاهی طنز به این مسائل بپردازد. با این حال، ممکن است این شخصیت از فردی تاریخی به همین نام که در کتاب دوم پادشاهان از او نام برده شده، الهام گرفته باشد. محققان همچنین به شباهت‌های میان یونس و دیگر شخصیت‌های افسانه‌ای، به ویژه گیلگمش و یاسون، اشاره کرده‌اند.
روایت کتاب یونس
یونس شخصیت اصلی کتاب یونس است که در آن یهوه (خدای یهودیان) به او امر می‌کند به نینوا رود و به اهالی شهر بگوید که «شرارت‌های بزرگ آن‌ها نزد من (یهوه) رسیده‌است.» اما یونس در عوض سعی می‌کند از «حضور خداوند» فرار کند و به همین منظور تصمیم می‌گیرد به یافا برود و با کشتی خود را به ترشیش برساند. در راه، کشتی گرفتار طوفانی عظیم می‌شود و ملوانان زمانی که متوجه می‌شوند این طوفانی معمولی نیست، قرعه‌کشی می‌کنند و به این نتیجه می‌رسند که یونس مقصر است. یونس اعتراف می‌کند و می‌گوید اگر او را به دریا اندازند، طوفان متوقف خواهد شد. با این حال، ملوانان چنین نمی‌کنند و به مسیر ادامه می‌دهند، اما وقتی تمام تلاش‌هایشان ناکام می‌ماند، مجبور می‌شوند یونس را به دریا افکنند. در نتیجه، طوفان به پایان می‌رسد و سپس ملوانان به یهوه قربانی تقدیم می‌کنند. یونس به‌طور معجزه‌آسایی پس از این که ماهی بزرگی او را می‌بلعد، زنده می‌ماند و سه روز و سه شب را در شکم او می‌گذراند. یونس در شکم ماهی بزرگ، به درگاه یهوه دعا می‌کند و متعهد می‌شود که او را شکر گوید و آنچه عهد کرده را به سرانجام رساند. سپس یهوه به ماهی دستور می‌دهد یونس را بالا آورد. یهوه دوباره به یونس امر می‌کند که به نینوا سفر کند و به اهالی آن هشدار دهد که غضب الهی نزدیک است. این بار او خود را به نینوا می‌رساند و برای مردم شهر موعظه می‌کند: «چهل روز دیگر نینوا سقوط خواهد کرد.» پس از گشت و گذار یونس در شهر، مردم نینوا حرف او را باور و اعلام می‌کنند همه روزه بگیرند. پادشاه نینوا خرقه می‌پوشد و بر خاکستر می‌نشیند و حکمی صادر می‌کند: همه روزه بگیرند، خرقه بپوشند، عبادت و توبه کنند. یهوه قلب‌های توبه‌کننده آن‌ها را می‌بیند و این بار شهر را می‌بخشد؛ چون تمام شهر (حتی حیوانات) در خرقه و خاکستر مشغول عبادت بودند.
این شرایط باعث ناراحتی یونس می‌شود و او با اشاره به فرار خود به ترشیش، می‌گوید چون یهوه بخشنده است، بدیهی بود که سرانجام از مصیبت‌هایی که وعده داده‌است، عقب‌نشینی خواهد کرد. یونس سپس از شهر خارج می‌شود و بیرون از آن برای خود پناهگاهی می‌سازد و منتظر می‌ماند تا ببیند آیا شهر نابود خواهد شد یا خیر. یهوه گیاهی (קִיקָיוֹן، کیکایون در عبری) در کنار پناهگاه یونس می‌رویاند تا سایه‌ای در برابر نور خورشید بالای سر او ایجاد شود. مدتی بعد، یهوه کرمی را می‌فرستد تا ریشه گیاه را گاز بگیرد و گیاه خشک می‌شود. یونس که در این زمان خورشید با بیشترین حرارت بر او می‌تابد، از حال می‌رود و از یهوه می‌خواهد که او را بکشد.<blockquote class="templatequote">اما یهوه به یونس گفت: «آیا تو حقی داری که به خاطر گیاه عصبانی شوی؟» و او گفت: «حق دارم. من به اندازه‌ای عصبانی هستم که بمیرم.» اما یهوه گفت: «تو نگران این گیاه بودی، هر چند برای آن زحمتی نکشیده بودی و باعث رشدش نشده بودی. یک‌شبه رویید و یک‌شبه خشک شد. اما نینوا بیش از ۱۲۰ هزار نفر جمعیت دارد که دست راست خود را از دست چپشان تشخیص نمی‌دهند و حیوانات بسیار نیز دارد. آیا من نباید برای آن شهر بزرگ نگران باشم؟»— کتاب یونس ۴:۹–۱۱
دیدگاه تاریخی-انتقادی
داستان مردی که توسط نهنگ یا ماهی بزرگ بلعیده می‌شود، در نظام دسته‌بندی آرنه–تامپسون در دسته ATU 1889G قرار می‌گیرد.
صحت تاریخی
اتفاق نظری بین محققان جریان اصلی کتاب مقدس وجود دارد که مطالب کتاب یونس کاملاً غیر تاریخی است. هر چند گفته می‌شود یونس در قرن هشتم قبل از میلاد زیسته‌است، اما کتاب یونس قرن‌ها بعد در زمان شاهنشاهی هخامنشی نوشته شده‌است. عبریِ مورد استفاده در کتاب یونس تأثیرات شدیدی از زبان آرامی را نشان می‌دهد و رسوم فرهنگی توصیف شده در آن، با عناصر فرهنگی ایرانیان هخامنشی مطابقت دارد. کتاب در توصیف نینوا می‌گوید شهر بزرگی «بود» که نشانه‌ای از نوشته‌شدن آن بعد از نابودی نینوا در ۶۱۲ قبل از میلاد است. بسیاری از محققان اعتقاد دارند کتاب یونس نقیضه یا طنزی است که به صورت آگاهانه به این سبک نوشته شده‌است. اگر این چنین باشد، پس احتمالاً بدان دلیل به تنخ اضافه شده‌است که بررسی‌کنندگان نتوانسته‌اند ماهیت طنزآمیز آن را تشخیص دهند و به اشتباه تصور کرده‌اند این اثری جدی در مورد یک پیامبر است.
هر چند کتاب یونس افسانه‌ای محسوب می‌شود، اما شخص یونس ممکن است یک فرد تاریخی بوده باشد. اشاره کوتاهی به او در کتاب دوم پادشاهان وجود دارد: "او مرزهای اسرائیل از ورودی حمات تا دریای عربه را به حالت پیشین بازگرداند؛ مطابق گفته خداوند، خدای اسرائیل که توسط بنده‌اش یونس پسر امیتای پیامبری از گث هفر، سخن می‌گوید."
- کتاب دوم پادشاهان، ۱۴:۲۵
در نظر بیشتر محققان، نویسنده ناشناس کتاب یونس از پیامبر گمنامی که در کتاب دوم پادشاهان از او نام برده شده‌است استفاده کرده و آن را به پایه و اساس شخصیت تخیلی یونس تبدیل کرده‌است، اما به عقیده گروهی دیگر، شخصیت یونس به کل افسانه‌ای است.
عناصر طنز
نظراتی که یونس در کتاب ابراز می‌کند، تمسخر دیدگاه‌های اعضای جامعه یهودیانِ زمان نوشته‌شدن کتاب است. مخاطب اصلی این طنز ممکن است گروهی باشد که مورتون اسمیت آن‌ها را «جدایی‌طلب» نامیده‌است؛ اینان معتقد بودند خدا کسانی را که از او اطاعت نمی‌کنند نابود خواهد کرد، شهرهای گناهکار از بین می‌روند (مانند سدوم در داستان لوط) و رحمت خدا آنان را که خارج از عهد ابراهیمی هستند، شامل نمی‌شود. در نظر مک‌کنزی و گراهام، «یونس از برخی جهات راست‌آئین‌ترینِ الهی‌دانان اسرائیلی است و نویسنده قصد داشته منظوری دینی برساند.» مک‌کنزی و گراهام اعتقاد دارند این کتاب پر از طنز و کنایه است و این طنز حتی نام خود یونس را هم شامل می‌شود؛ شخصیتی که مثل یک شاهین است و در طول کتاب نظراتی ستیزه‌جویانه دارد، اما از قضا نام او از نظر لغوی به معنای «کبوتر» است، پرنده‌ای که در نظر اسرائیلیان باستان نماد صلح بوده‌است.
یونس یک یهودی خارجی‌ستیز است؛ او خدای خودش را فقط خدای ملی اسرائیل می‌داند و از او توقع دارد طرف ملتِ خودش را بگیرد، نه طرف جنتیل‎ها را؛ خدا باید نینوا، پایتخت دولتِ هراس‌افکن آشور، را به سزای اعمالش برساند تا اسرائیل را نجات دهد. کتاب در زمانی نوشته شده که یهودیان بسیاری در سراسر خاورمیانه پراکنده شده بودند و برخی اینان تصور می‌کردند باید با دوری‌گزیدن از جنتیل‌ها ایمانشان را حفظ کنند. به همین دلیل، در نظر گروهی از تاریخ‌پژوهان، خدای جهان‌شمول داستان از عناصر طنز آن است. مطابق فرضیه‌ای دیگر، داستان به عدم تحقق پیشگویی پیامبران (در واقعیت: حکومت جهانی یهوه؛ در داستان: نابودی نینوا) کنایه می‌زند. به همین جهت، یونس عصبانی است که چرا گفته‌های خدا بی‌اثر است و رنگ واقعیت نمی‌گیرد؛ یونس به این دلیل احساس حماقت می‌کند. از سویی دیگر، داستان می‌تواند دربارهٔ عدل الهی هم باشد؛ یهودیان تبعیدی سبک زندگی جنتیل‌ها را شنیع می‌یافتند اما با این وجود، نینوای گناهکار بخشیده می‌شود و اسرائیل نابود شده‌است؛ آنان به همین دلیل دربارهٔ عدل الهی با سوالاتی مواجه شده بودند.
در کتاب یونس همچنین عناصری از ابسوردیسم ادبی نیز دیده می‌شود؛ کتاب دربارهٔ وسعت نینوا بیش از اندازه اغراق کرده‌است (نوشته شده که راهپیمایی یونس در نینوا سه روز طول کشید) و به اشتباه حاکم شهر را «پادشاه» نامیده‌است. به گفته محققان، از دیدگاهی واقع‌گرایانه، هیچ انسانی نمی‌تواند سه روز در شکم ماهی زنده بماند و همچنین روزه گرفتن گوسفندان نینوا «احمقانه» است.
بلعیده‌شدن قهرمان داستان توسط ماهی بزرگ یا نهنگ به الگویی برای آثار طنز بعدی تبدیل شد. اتفاقات مشابه در داستان واقعی لوثین، نوشته شده در قرن دوم میلادی، و روایت بارون مایچوزن از سفرها و جنگ‌های عجیبش در روسیه، نوشته رودولف اریش راسپه و چاپ ۱۷۸۵، از این قبیل هستند.
یهودیت
به گفته متون میدراشی، زمانی‌که یونس درون ماهی بود، ماهی به او گفت که مرگ در انتظارش است زیرا به زودی لویاتان هر دو آن‌ها را خواهد خورد. یونس به ماهی قول داد که او و خودش را نجات دهد. ماهی مطابق راهنمایی‌های یونس در کنار لویاتان به بالا شنا کرد و یونس لویاتان را تهدید کرد که او را با زبانش خواهد بست و اجازه می‌دهد ماهی دیگر او را بخورد. لویاتان با شنیدن تهدیدهای یونس، مشاهده کرد که او ختنه شده‌است و خداوند او از محافظت می‌کند، بنابراین با وحشت فرار کرد و یونس و ماهی زنده ماندند. ابراهیم بن عزرا (۱۰۹۲–۱۱۶۷)، محقق و ربی یهودی قرون وسطی، با هرگونه برداشت تحت‌اللفظی از کتاب یونس مخالف بود و اعتقاد داشت که «تجارب همه پیامبران به جز موسی، در تصوراتشان بوده‌است و این اتفاقات در واقعیت روی نداده‌اند.» اسحاق ابرونئیل (۱۴۳۷–۱۵۰۹) اما معتقد بود سه روز زنده ماندن در شکم ماهی برای یونس امری ساده بود، زیرا «جنین ۹ ماه بدون دسترسی به هوای تازه زندگی می‌کند.»
توبه (بخشیده شدن توسط خدا) تفکری مهم در اندیشه یهودیان است و در کتاب یونس بسط داده شده‌است: یونس، پسر راستی (نام پدرش «امیتای» در عبری به معنای راستی است)، از دعوت مردم نینوا به توبه امتناع می‌کند. او فقط به دنبال راستی است، نه بخشش. وقتی مجبور به رفتن می‌شود، مردم نینوا پیام او را پذیرفته و با شور اشتیاق توبه می‌کنند و «روزه می‌گیرند، حتی گوسفندان نیز چنین می‌کنند.» و متون یهودی از این امر انتقاد کرده‌اند. کتاب یونس همچنین رابطه گاه بی‌ثبات بین دو نیاز مذهبی، آسایش و راستی، را برجسته می‌کند.
مسیحیت
- انجیل متی،
برخی از شاخه‌های مسیحیت یونس را یک قدیس محسوب می‌کنند. در تقویم قدیسین کلیسای کاتولیک رومی، روز ۲۱ سپتامبر و در تقویم دینی کلیسای ارتدکس شرقی روز ۲۲ سپتامبر (در کلیساهایی که از تقویم ژولینی استفاده می‌کنند، در تقویم گریگوری ۲۲ سپتامبر در ماه اکتبر قرار می‌گیرد) به یونس تعلق دارد. در کلیسای حواری ارمنی، در تاریخ‌های مختلفی بزرگداشت یونس به تنهایی و به عنوان یکی از پیامبران صغیر برگزار می‌شود. سفر یونس به نینوا نیز با روزه نینوا در کلیساهای سریانی و ارتدکس مشرقی بزرگ داشته می‌شود.
الهی‌دانان مسیحی به‌طور سنتی یونس را پیش‌درآمدی برای عیسی دانسته‌اند. در این روایات، یونس سه روز بعد از بلعیده‌شدن توسط ماهی (که مصداق تصلیب عیسی است) از او بیرون می‌آید و عیسی نیز سه روز بعد از تصلیب، از قبر برمی‌خیزد. جروم یونس را نمونه ملی‌گرای عیسی می‌داند و می‌گوید «یونس مثل یک میهن‌پرست عمل کرد، نه اینکه او از اهل نینوا متنفر بود، بلکه نمی‌خواست مردم خودش را نابود کند.»
دیگر مفسران مسیحی مثل آگوستین و مارتین لوتر دیدگاهی متضاد را پیش گرفتند و یونس را نماد رشک و حسادت دانسته‌اند که در نظرشان، از ویژگی‌های ذاتی مردم یهود است. لوتر نتیجه می‌گیرد که آن گیاه نماد یهودیت است و کرمی که آن را نابود کرد، نماد عیسی است. او همچنین تردید دارد که معنای ظاهری کتاب یونس باید جدی گرفته شود و می‌گوید اگر این داستان بخشی از کتاب مقدس نبود، کسی آن را واقعی نمی‌پنداشت. تفسیر یهودستیزانه لوتر از یونس تفسیر رایج میان پروتستان‌های آلمانی اوایل عهد معاصر بود. در نظر یوهان داوید میکائیلیس، معنای قصه کاملاً واضح است و برای سرزنش حسادت اسرائیلیان به همه ملل جهان است. آلبرت آیشهورن نیز با او هم‌نظر بود.
ژان کالون و جان هوپر کتاب یونس را هشداری برای همه کسانی که ممکن است سعی در فرار از خشم خدا داشته باشند دانسته‌اند. در حالی که لوتر نظر قطعی نداشت که کتاب یونس توسط خود او نوشته شده یا نه، کالون معتقد بود یونس کتاب را برای اعتراف به گناه نوشته‌است. به عقیده کالون، تجربه یونس از زندگی در داخل شکم ماهی مشابه تجربه آتش جهنم است که بنا دارد یونس را اصلاح کند و در مسیر راستی قرار دهد. همچنین بر خلاف لوتر، کالون همه شخصیت‌های داستان را مقصر می‌یابد؛ او ملوانان را «سنگدلانی» چون سیکلوپ‌ها، توبه مردم نینوا را «غیر صحیح» و پادشاه نینوا را «تازه‌کار» می‌داند. از طرف دیگر، هوپر یونس را کهن‌الگوی یک دگراندیش و کشتی را نماد دولت می‌یافت. او ضمن ملامت چنین دگراندیشانی، نوشته‌است: «آیا می‌توانی با یونس‌های زیادی در آرامش زندگی کنی؟ نه، آن‌ها را به دریا افکن!» در قرن هجدهم، برای استادان آلمانی ممنوع بود که در تدریس خود کتاب یونس را چیزی غیر از یک روایت تاریخی معرفی کنند.
در اسلام
یونس نام دهمین سوره قرآن است. یونس به‌طور سنتی اهمیت والایی در اسلام داشته‌است زیرا به عنوان یک پیامبر به خدا مؤمن بود و پیام او را رساند. در میان دوازده پیامبر صغیر یهودیت، او تنها کسی است که در قرآن نام او ذکر شده‌است. یونس در دو آیه قرآن ذُو ٱلنُّوْن (صاحب ماهی) نامیده شده‌است و در دو آیه دیگر از او با عنوان «رسول‌الله» یاد شده‌است. سوره صافات آیات ۱۳۹ تا ۱۴۸ داستان یونس را روایات کرده‌اند: "یونس نیز یکی از آنان بود (که توسط ما) فرستاده شد.زمانی‌که (مانند برده‌ای از اسارت) به سوی کشتی گرابنار گریخت، او (پذیرفت) با آنان قرعه اندازد و محکوم شد: سپس ماهی بزرگ او را بلعید و کارهایی انجام داد که لایق سرزنش بود. اگر او الله را حمد نمی‌گفت، قطعاً تا روز قیامت در ماهی باقی می‌ماند. اما ما او را در حالت مریضی به کرانه بایر انداختیم و گیاهی از نوع کدوی بالای سر او رویاندیم؛ و ما او را نزد صد هزار یا بیشتر فرستادیم و آنان ایمان آوردند و ما اجازه دادیم آنان برای مدتی بهره‌مند گردند."
- قرآن صافات، آیات ۱۳۹ تا ۱۴۸
قرآن هیچ اشاره‌ای به نام پدر یونس نکرده‌است اما در روایات سنتی مسلمانان یونس به قبیله بنیامین تعلق دارد و پدرش امیتای نامیده می‌شود.
در چند واقعه در حیات محمد نیز از یونس نام برده شده‌است. در برخی موارد، محمد با حمد و احترام از یونس سخن گفته‌است. به عنوان مثال، یکی از احادیث نقل می‌کند ده سال بعد از آغاز وحی به محمد، او به شهر طائف رفت و از رهبران شهر تقاضا کرد به او اجازه دهند دین خود را به جای مکه، در آنجا تبلیغ کند، اما مردم او را از شهر بیرون انداختند. وی در باغ عتبه و شیبه، دو عضو قبیله قریش، پناه گرفت. غلام آن‌ها عداس برای او انگور آورد و محمد از او پرسید اهل کجاست و غلام خود را اهل نینوا معرفی کرد. محمد در واکنش گفت «شهر یونس صالح، پسر متی!» عداس «شگفت‌زده» شد زیرا «می‌دانست بت‌پرستان عرب یونس نبی را نمی‌شناسند.» او سپس از محمد سؤال کرد که چگونه آن مرد را می‌شناسد و محمد پاسخ داد: «ما برادر هستیم. یونس پیامبر خدا بود و من نیز پیامبر خدا هستم.» عداس بلافاصله اسلام آورد و دست و پاهای محمد را بوسید.
در یکی از احادیث محمد که در صحیح بخاری روایت شده، محمد می‌گوید «کسی نباید بگوید من برتر از یونس هستم.» حدیثی مشابه محمد توسط یزید، دومین خلیفه اموی، نیز نقل شده‌است. امیة بن ابی‌الصلت، رقیب و معاصر محمد، معتقد بود اگر یونس به درگاه الله نماز نمی‌خواند، تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند اما به دلیل نمازهایش، تنها چند روز آنجا ماند.
محمد بن جریر طبری روایت کرده که استخوان‌ها و اعضای یونس در زمان زندگی در شکم ماهی آسیب ندیدند. طبری همچنین روایت کرده که الله بدن ماهی را شفاف ساخت تا یونس بتواند شگفتی‌های اعماق دریا را ببیند و یونس شنید که همه ماهیان حمدالله را می‌گویند. به گفته کسایی مروزی، شاعر ایرانی، پدر یونس در زمان تولد او هفتاد ساله بود و اندکی بعد از تولد او مرد و تنها یک قاشق چوبی برای مادر یونس باقی گذاشت که مدتی بعد به شاخ نعمت تبدیل شد.
قبر یونس
در ویرانه‌های فعلی نینوا تپه‌ای به نام یونس نبی وجود دارد که در آن مسجدی منسوب به یونس واقع است. در آن مسجد، قبری وجود داشت که مسلمانان و مسیحیان هر دو آن را به عنوان قبر یونس گرامی می‌داشتند. قبر زائران زیادی داشت و نماد وحدت مسلمانان، مسیحیان و یهودیان در خاورمیانه محسوب می‌شد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴، دولت اسلامی عراق و شام (داعش) در ادامه تخریب قبور مذهبی که آنان را بت‌پرستی می‌دانست، مسجد را نابود کرد. بعد از پس‌گیری موصل در ژانویه ۲۰۱۷، قصری آشوری باستانی متعلق به اسرحدون در قرن ۷ قبل از میلاد زیر ویرانه‌های مسجد کشف شد. داعش بیشتر اشیای باستانی قصر را غارت کرده بود تا در بازار سیاه بفروشد، اما برخی از کشفیاتی که حمل و نقلشان سخت‌تر بود، همان‌جا باقی مانده بودند.
از دیگر قبرهایی که مسلمانان به یونس منسوب کرده‌اند یکی در روستای عربی مشهد در اسرائیل است. قبری دیگر در شهر فلسطینی حلحول در کرانه باختری قرار دارد و یکی دیگر در لبنان است. مطابق روایاتی دیگر، قبر او در بلندی یونس در اشدود اسرائیل است. قبری دیگر نیز در دیاربکر است که در پشت محراب مسجد فاتح پاشا واقع است. اولیا چلبی در سیاحت‌نامه خود نوشته‌است که از قبر یونس نبی و جرجیس نبی زیارت کرده‌است.
اوپگانت-شوت
اوپگانت-شوت یک شهر در آلمان است که در آوریش واقع شده‌است. اوپگانت-شوت ۳٬۸۲۵ نفر جمعیت دارد.
یونس
ترجمه
هر چند امروزه نام ماهی در ترجمه‌ها اغلب نهنگ ذکر می‌شود، اما در متن عبری به هیچ گونهٔ دریایی به‌خصوصی اشاره نشده و تنها از «ماهی بزرگ» یا «ماهی عظیم» (آرایه‌شناسان معاصر نهنگ‌ها را در دسته پستانداران طبقه‌بندی می‌کنند و نه ماهی‌ها، اما فرهنگ‌های باستانی چنین تمایزی قائل نمی‌شدند) نام برده شده‌است. برخی از محققان کتاب مقدس اعتقاد دارند اندازه و عادات کوسه سفید بزرگ با تجربیات یونس مطابقت بهتری می‌تواند داشته باشد، اما معمولاً یک انسان بالغ بزرگ‌تر از آن است که توسط یک کوسه سفید بزرگ به‌طور کامل بلعیده شود. پیشرفت‌ها در شکار نهنگ از قرن ۱۸ به بعد، روشن کرد که بیشتر (یا هیچ‌کدام از) گونه‌های نهنگ قادر به بلعیدن یک انسان نیستند و همین امر منجر به بروز تردیدهایی در مورد صحت داستان یونس شد.
لغت عبری به کار رفته (דג גדול) به معنای «ماهی بزرگ» است. در ترجمه یونانی κήτει μεγάλῳ به معنای «ماهی سترگ» به کار رفته‌است. همین کلمه (کتوس) در اساطیر یونانی برای توصیف هیولای دریایی که توسط پرسئوس کشته شد، استفاده شده‌است. جروم در ترجمه لاتین، ماهی یونس را piscis grandis ترجمه کرده اما همان کلمه را در ترجمه متی به صورت متفاوتی به کار برده‌است.
سرانجام لغت cetus مترادف نهنگ شد و امروزه نیز نهنگ‌شناسی را سیتولوژی گویند. ویلیام تیندل در ترجمه انگلیسی کتاب یونس به سال ۱۵۳۴، ماهی یونس را ماهی بزرگ و کیتوس در متی را «نهنگ» نوشته‌است. این ترجمه در سال ۱۶۱۱ بخشی از نسخه شاه جیمز شد و از آن زمان در زبان انگلیسی، ماهی این قصه را اغلب نهنگ محسوب می‌کنند.
حدس‌های علمی
در قرون هفدهم و هجدهم، طبیعت‌گرایان که داستان یونس را یک واقعه تاریخی محسوب می‌کردند، تلاش بسیار به کار بستند تا گونه دقیق آن ماهی داستان یونس را پیدا کنند. در اواسط قرن نوزدهم، ادوارد بووری پوسی، استاد عبری در دانشگاه آکسفورد، مدعی شد کتاب یونس باید توسط خود یونس تألیف شده باشد و نتیجه گرفت که داستان ماهی باید از نظر تاریخی درست باشد، وگرنه آن را به کتاب مقدس اضافه نمی‌کردند. پوسی به امید «خجالت‌زده کردن کسانی که معجزه پاس‌داشته شدن یونس در ماهی را غیرقابل باورتر از سایر کارهای معجزه‌آسای خدا می‌دانستند» ، تلاش کرد ماهی را از نظر علمی طبقه‌بندی کند. در جریان محاکمه اسکوپس به سال ۱۹۲۵ که به دلیل نقض قانون ممنوعیت تدریس تکامل در مدارس ایالت تنسی آمریکا توسط یک معلم برگزار شده بود، بحث بر سر کتاب یونس میان کلارنس دارو (وکیل مدافع معلم) و ویلیام جنینگز برایان (دادستان) نقش مهمی ایفا کرد. دارو از برایان پرسید «زمانی‌که می‌خوانی… یک نهنگ یونس را بلعید… آن را به صورت عینی چگونه تفسیر می‌کنی؟» و برایان پاسخ داد «خدایی [را می‌یابم] که می‌تواند یک نهنگ خلق کند و می‌تواند یک انسان خلق کند و می‌تواند هر دو را مجبور کند هر کاری دلش می‌خواهد انجام دهند.» برایان نهایتاً گفت تفسیر کتاب مقدس امری ضروری است و به‌طور کلی گفته می‌شود «برایان آن روز مثل یک دلقک به نظر می‌رسید.»
بزرگ‌ترین نهنگ‌ها (آب‌بازسانان بی‌دندان که نهنگ آبی نیز به آن تعلق دارد) پلانکتون می‌خورند و گفته می‌شود حتی تلاش برای بلعیدن یک شاه‌ماهی می‌تواند باعث خفه شدن آن‌ها شود. گودگر، آبزی‌شناس افتخاری در موزه تاریخ طبیعی آمریکا، در مورد کوسه‌نهنگ‌ها ذکر می‌کند که اگر چه کوسه‌نهنگ دهان بزرگی دارد، اما گلوی آن تنها چهار اینچ عرض دارد و با استخوان‌های تیزی که درون آن وجود دارد، حتی آرنج انسان هم از آن رد نمی‌شود. او نتیجه می‌گیرد که «کوسه‌نهنگ آن ماهی که یونس را بلعید نیست.»
تأثیرات فرهنگی
ملوانان به ملوان یا مسافری که حضورش در عرشه بدشانسی می‌آفریند و کشتی را به خطر می‌اندازد، «یونس» می‌گویند. در گذر زمان، معنای این اصطلاح گسترش پیدا کرد و تمام کسانی که برای یک کسب و کار باعث بدشانسی می‌شوند را دربر گرفت. در ترکی استانبولی به دلفین، «ماهی یونس» (yunus baligi) گفته می‌شود.
اگر چه کتاب یونس بسیار کوتاه است، اما بارها در آثار ادبی و فرهنگی از آن اقتباس شده‌است. در موبی‌دیک (۱۸۵۱) از هرمان ملویل، پدر ماپل دربارهٔ یونس موعظه می‌کند. او می‌پرسد «چرا یونس زمانی‌که درون ماهی است، بابت سرپیچی از خدا ابراز پشیمانی نمی‌کند؟ زیرا یونس می‌داند که «استحقاق این مجازات وحشتناک» را دارد.» در ماجراهای پینوکیو (۱۸۸۳) از کارلو کلودی، پینوکیو و پدر ژپتو توسط «نهنگ پیر» بلعیده می‌شوند که کنایه به قصه یونس است. در اقتباس سینمایی والت دیزنی از این داستان نیز این کنایه وجود دارد. یونس: فیلم داستانی‌گیاهی (۲۰۰۲) اقتباسی از داستان یونس است که در آن یونس توسط یک ماهی بزرگ بلعیده می‌شود. این فیلم در اولین هفته عرضه خود ۶٫۵ میلیون دلار درآمد داشت.
ماهیت استعاری و صحنه‌های رنگ و لعاب‌دار داستان، باعث شده سرگذشت یونس مورد توجه نقاشان نیز باشد. در گوردخمه‌های رومی از قرون اول میلادی حداقل ۵۷ تصویر مرتبط با یونس کشف شده که اغلب صحنه‌هایی مثل طوفان و بلعیده‌شدن یونس را نمایانده‌اند. با این وجود، نمایش یونس به تنهایی چندان مورد توجه نبوده‌است؛ از جمله چنین آثاری می‌توان به نقاشی‌های میکل‌آنژ بر روی سقف کلیسای سیستین و مجسمه مرمری که توسط رافائل طراحی و توسط یکی از شاگردانش ساخته شد، اشاره کرد. یونس که معمولاً در آثار هنری کچل نمایانده شده، در این مجسمه جوانی لخت با موهای فرفری است.
حماسه گیلگمش
در نظر جوزف کمبل، داستان یونس یادآور صحنه‌ای در حماسه گیلگمش است که در آن، گیلگمش از کف دریا گیاهی می‌چیند. در کتاب یونس، کرمی ریشه گیاه سایه‌بان را گاز می‌گیرد و باعث خشک شدن آن می‌شود و در حماسه گیلگمش، گیلگمش به پاهای خود سنگ می‌بندد و گیاه خود را از کف دریا می‌کند. زمانی‌که به ساحل می‌رسد، گیاه توسط ماری خورده می‌شود.
یاسون در اساطیر یونانی
جوزف کمبل همچنین به چند شباهت میان داستان یونس و یاسون در اساطیر یونانی، اشاره می‌کند. یونس را در زبان یونانی یوناس می‌خوانند که با یاسون حروف یکسانی دارد و تفاوت تنها در چینش حروف است و در نتیجه امکان اشتباه گرفته شدن اینان وجود داشته‌است. گیلداس هامل کتاب یونس و منابع یونانی رومی را مقایسه می‌کند و به شباهت میان این دو شخصیت اشاره می‌کند: نام قهرمانان، وجود یک کبوتر، ایده «فرار کردن» مثل باد و ایجاد طوفان، رفتار ملوانان، وجود هیولای دریا یا اژدهایی که برای قهرمان خطر می‌آفریند یا او را می‌بلد و شکل و کلمه‌ای که برای گیاه استفاده شده‌است.
در عقیده هامل، این نویسنده عبرانی بوده‌است که داستان یاسون را اقتباس کرده تا با استفاده از آن، پیام متفاوت خود را برساند.
ماتیاس وارگاس (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۹۷)
ماتیاس وارگاس (Matías Vargas؛ زادهٔ May 8, 1997) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال آرژانتین و آرژانتین بازی کرده‌است.
اشتراسن
اشتراسن یک شهرداری در استان لوکزامبورگ کشور لوکزامبورگ است که ۱۰٫۷۱ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی ۷۵۵۸ نفر بوده‌است.
اس‌جی‌ال کربن
اس‌جی‌ال کربن (SGL Carbon) شرکت صنایع شیمیایی آلمانی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
شهرک گرین
شهرک گرین (به انگلیسی: Green Town) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در پنجاب واقع شده‌است.
توفیق (نشریه)
توفیق، هفته‌نامهٔ فکاهی و طنزآمیز فارسی‌زبان ایران با حدود نیم قرن فعالیت از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۲۳ تا ۱۹۷۱ میلادی) بود. ازاین‌رو که مجلهٔ توفیق در شب‌های جمعه منتشر می‌شد، شعارش این بود: «همشهری! شب جمعه دو کار یادت نره: دوم خریدن مجلهٔ توفیق!».
دورهٔ نخست
نخستین شمارهٔ توفیق در ۳۰ اردیبهشت ماه سال ۱۳۰۲ منتشر شد و انتشار آن در سه دورهٔ ناپیوسته ادامه یافت. دورهٔ نخست از ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۸ به مدیریت حسین توفیق بود که با درگذشت وی در ۱۳۱۸ به پایان رسید.
توفیق در اوایل این دوره، نشریه‌ای نیمه‌فکاهی و نیمه‌جدّی بود. از اواسط سال پنجم، با کسب امتیاز چاپ کاریکاتور در آن، بیشتر صورت فکاهی گرفت و پس از مدتی از سال ۱۳۱۱ کاملاً ادبی شد. طی شش سال فعالیت ادبی، اغلب مطالب توفیق منظوم بود. از سال ۱۳۱۷، توفیق دوباره به‌صورت کاملاً فکاهی-اجتماعی درآمد. تقارن نخستین دورهٔ توفیق با حاکمیت رضاشاه پهلوی (۱۳۰۴–۱۳۲۰)، سبب شد که مطالب نشریه با سانسور همراه شود، اما در دورهٔ بعد (۱۳۳۲–۱۳۲۰) این مشکل وجود نداشت. توفیق در دورهٔ اول بیشتر به مسائل اخلاقی و اجتماعی می‌پرداخت و ازاین‌رو بدون وقفه منتشر می‌شد.
دورهٔ دوم
پس از مرگ حسین توفیق، مجلهٔ توفیق دچار توقف شد و بالاخره از ۱۳۱۹ با مدیریت فرزندش، محمدعلی توفیق، دورهٔ دوم توفیق آغاز شد و تا کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ ادامه یافت. در این دوره، پس از شهریور سال ۱۳۲۰، با حاکم بودن فضای بازِ سیاسی و رهایی مطبوعات از اختناق همراه بود. ازاین‌رو، مطالب توفیق، با حفظ روش فکاهی و طنزآمیز خود، همانند اغلب جراید دیگر، سیاسی و انتقادی شد.
بی‌ثباتی سیاسی به سبب ناپایداری دولتها دستمایهٔ اصلی توفیق برای انتقاد روزافزون از دستگاه حاکم بود که به توقیفهای مکرر آن نیز انجامید. دلایل توقیف متعدد بود از جمله در اسناد سال‌های ۱۳۲۴ و ۱۳۲۵ آمده‌است که فرمانداری نظامی مندرجات نشریهٔ توفیق را خلاف مصالح کشور و سیاست دولت تشخیص داده و دستور توقیف آن را به شهربانی کل کشور صادر کرده‌است.
موضوع اصلی توفیق انتقاد از عملکرد نخست‌وزیران بود و برای آنان نام‌های طنزآمیز می‌ساخت. انتقادهای طنزآمیز مداوم از عبدالحسین هژیر نخست‌وزیر ایران در سال۱۳۲۷ شمسی، توقیف دو هفته‌ای (از ۹ تا ۲۳ تیر ۱۳۲۷) توفیق را در پی داشت که در این فاصله روزنامهٔ دنیای امروز با مدیریت حسین فرشید به‌جای آن منتشر شد (رجوع کنید به ش ۱، ۱۶ تیر ۱۳۲۷). نوروز ایران به مدیریت ع. نوروزی و مستحکم به مدیریت اسداللّه زکی‌زاده شبستری نیز با درج عبارت «توفیق توقیف است» در پیشانی نشریه، پیام توفیق را انتقال می‌دادند.
خط مشی توفیق در دههٔ ۱۳۲۰ شمسی ضداستعماری بود که در سال‌های بعد نیز ادامه یافت این جهت‌گیری توفیق را جزو جراید چپ قرار داده بود. در سال ۱۳۲۹ شمسی، دورهٔ نخست‌وزیری حاجی‌علی رزم‌آرا در فهرست شهربانی کل کشور توفیق در جرگهٔ جراید متمایل به چپ قرار داشت که دولت در صدد جلوگیری از انتشار آن‌ها بود. توفیق در سال‌های اوج‌گیری ملی‌شدن صنعت نفت، ضمن حمایت از ملی‌شدن نفت و ملی‌شدن شیلات، همچنان از دولت‌ها انتقاد می‌کرد.
توفیق از درگیری با دربار پرهیز می‌کرد ولی در بحبوحه وقایعی که به کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ انجامید، در مقاله‌ای با عنوان «فتنه روسیاه»، با تندی از شاه محمدرضا پهلوی انتقاد کرد. محمدعلی توفیق به سبب این تندروی مغضوب گردید و در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ دفتر نشریهٔ توفیق و خانه‌اش تاراج شد و خودش به قلعهٔ فلک‌الافلاک در خرم‌آباد و جزیرهٔ خارک تبعید گردید و پس از یک سال آزاد شد مشروط بر آنکه فعالیت سیاسی نکند پس از کودتا فهرست جرایدی که اجازه فعالیت داشتند، منتشر شد ولی نام مجله توفیق در آن نبود (کوهستانی نژاد، ص ۸۹). به این ترتیب انتشار توفیق تا پایان سال ۱۳۳۶ شمسی، به مدت چهار سال و هفت ماه، متوقف شد.
دورهٔ سوم
برادران توفیق: حسن، حسین و عباس توفیق که در دورهٔ دوم توفیق کاریکاتوریست، نویسنده، شاعر و سردبیر و در سال‌های آخر آن دوره گردانندگان اصلی تحریریهٔ توفیق بودند در ۲۹ اسفند ۱۳۳۶ روزنامه‌ای فکاهی و طنز آمیز را به نام «فکاهی» منتشر کردند که به شدت مورد استقبال مردم قرار گرفت. در سال ۱۳۳۷ محمدعلی توفیق نام روزنامهٔ توفیق و حق‌التألیف ۳۲ سال مندرجات آن را رسماً به برادران توفیق واگذار کرد. انتشار این دورهٔ پرسروصدای توفیق در زیر فشار شدید سانسور و با توقیف‌های مکرر تا سال ۱۳۵۰ شمسی ادامه یافت. در این دوره ظاهر نشریه تغییراتی کرد، از جمله جلدش رنگی و صفحاتش بتدریج بیشتر شد. سرمقاله شماره نخست دوره سوم حکایت از وضع جدیدی داشت و به خواننده می‌فهماند که به سبب محدودیتهایی قادر به درج هر مطلبی نیست (رجوع کنید به ش نوروز، ۲۹ اسفند ۱۳۳۶، ص ۲). همچنین درج عبارت «توفیق روزنامه‌ای‌ست ملی و مستقل که به هیچ حزب و دسته و جمعیتی بستگی ندارد» و «ارگان رسمی حزب خران» در پشت جلد وابسته نبودن توفیق به هیچ گروهی را را یادآور می‌شد. شمارهٔ نخست با استقبال مردم مواجه شد، به‌طوری‌که سهمیهٔ شهرستان‌ها نیز در تهران توزیع گردید.
توفیق در دورهٔ سوم انتشار بسیار موفقیت‌آمیز خود و با انتقادات صریح و اساسی بسیار محکم و بی‌پروا ولی شیرین، رونقی بسی بیشتر از دههٔ ۱۳۲۰ هـ. ش یافت. سرمقاله‌ها با امضای «کاکاتوفیق»، و دیگر مطالب آن با انتقادی طنزآمیز به اوضاع اجتماعی چون گرانی و بیکاری، بی‌عدالتی، فقر، عدم مساوات و مانند اینها بود، و انتقاداتی بسیار قوی‌تر و شیرین‌تر، از هیئت حاکمه، نخست‌وزیران، وزرا و نمایندگان مجلس شورای ملی و سنا.
شخصیت‌های توفیق
از موضوع‌های همیشگی توفیق، ارائهٔ چهرهٔ نادان و عقب‌افتاده از نمایندگان مجلس بود که مجلس را نهادی سخیف معرفی می‌نمود. نخست‌وزیران نیز دستمایه اصلی کاریکاتورهای توفیق بودند. در این دوره علاوه بر کاریکاتورهای سیاسی، کاریکاتورهایی با پیام‌های اجتماعی چاپ شد که حکایت از فساد ادارات و دستگاه‌های دولتی و شرکت‌ها می‌کرد. گروه‌بندی مطالب توفیق و نسبت مندرجات آن به یکدیگر بدین‌گونه بود: کاریکاتور ۴۰٪، سرمقاله ۳٫۵٪، اشعار فکاهی ۱۰٪، اخبار در قالب شعر ۱٪، اخبار و مطالب اشتباهی خنده‌دار جراید خصوصاً دو روزنامه اطلاعات و کیهان ۱٪، انتقاد از (به تعبیر توفیق: «انگولک») جراید کمتر از ۱٪، مناجات، جدول فکاهی و «ته‌مقاله» هرکدام کمتر از ۱٪، خبرهای شهرستان‌ها کمتر از ۱٪، قصه برای کودکان به شعر ۱٪، «نامه‌های یک ایرانی» که به صورت مسلسل چاپ می‌شد ۳٫۵٪، آگهی به زبان فکاهی و طنز بین ۷ تا ۱۲٪ و بقیهٔ آن نیز مطالب مختلف روز (برزین، ص ۸۳). توفیق از درج آگهی‌های دولتی امتناع می‌کرد، ضمن آنکه هر آگهی غیردولتی را نیز چاپ نمی‌کرد.
سردبیران توفیق
یوسف خسروپور، ابوالقاسم حالت، پرویز خطیبی، محمدامین محمدی، کریم فکور، ابوتراب جَلی، حسین توفیق و عباس توفیق در دوره‌های مختلف سردبیر یا رئیس هیئت تحریریه (شورای نویسندگان) توفیق بودند.
شعرا و نویسندگان توفیق
دورهٔ اول: حسین توفیق بزرگ، ابوالقاسم حالت، عباس فرات، نورالله خرازی، پرویز خطیبی، محمدامین محمدی، محمدعلی افراشته، محمدصادق تفکری، حسین حسینی، غلامرضا روحانی، احمد گلچین معانی، ملک حجازی قلزم، رهی معیری، حسین نعیمی ذاکر، محمدعلی نجاتی، احمد سروری، و رضا ابهری.
دورهٔ دوم: محمدابراهیم باستانی پاریزی، ابوتراب جَلی، مهدی سهیلی، حسین توفیق، عباس توفیق، قاسم رفقا، محمدعلی ریاضی، حسن زارع، جمشید وحیدی، اسدالله شهریاری، ابراهیم صهبا، کریم فکور، علی زرین‌قلم، حسین مدنی، فریدون مشیری، پرویز نامدار، و نواب صفا.
دورهٔ سوم: عباس توفیق، عبدالعلی رزاقی، کیومرث صابری، مرتضی فرجیان، حسام محولاتی، کمال اجتماعی، محمد اجتهادی، ابوالحسن آذری، منوچهر احترامی، عمران صلاحی، اکبر جمشیدی، مرتضی خدابخش، هادی خرسندی، محمد خرمشاهی، حسن خواجه‌نوری، شمس قمی، اسدالله خیراندیش، احمد سیدنا، حسینی قمی (خروس اخته)، خسرو شاهانی، صمد بهرنگی، خسرو فرشیدورد، مسعود کیمیاگر، محمود گیوی، هوشنگ نامدار، نصرت‌الله نوحیان (نوح)، ناصر وحید یوسفی، و غلامرضا کیانی.
کاریکاتوریست‌های توفیق
علی وثوق، پتگر، حسین بنایی، روح‌الله داوری، کوروش سلیمانی، حسن توفیق، عباس توفیق، غلامعلی لطیفی، کامبیز درم‌بخش، هادی اشرفی، ایرج زارع، ناصر پاکشیر، سخاورز، بهمن رضایی، احمد عربانی و پروین کرمانی.