cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
استون‌هنج
کاوش‌ها در استون‌هنج
در نوامبر ۱۹۱۹ ویلیام هاولی، دستیار سابق ویلیام گولند، دور جدید کاوش‌ها را زیر نظر کمیسیون کار آغاز کرد. کاوش‌های هاولی و دستیارش رابرت نیوال در استون‌هنج هفت سال طول کشید. پژوهش‌گران امروزه نظرات متفاوتی در مورد کاوش هاولی دارند. برخی (از جملهٔ کریستوفر چیپیندیل) آن‌ها را به علت مخرب بودنش فاجعه‌بار دانسته‌اند و دیگران می‌گویند هاولی در واقع جلوی تخریب بیشتر استون‌هنج از سوی عتیقه‌شناسان آماتور را گرفت. به‌هرشکل یافته‌های هاولی تأثیر عمیقی بر شناخت استون‌هنج گذاشت. هاولی و نیوال پنجاه و دو گودال پرشده با گچ یافتند (که تصمیم گرفتند نام آن‌ها را به افتخار جان اوبری گودال‌های اوبری بگذارند) و همچنین حلقه ایگرگ (سی گودال) و زد (بیست و نه گودال) را کشف کردند. بااین‌همه علاقهٔ جوامع باستان‌شناسی به کاوش‌های هاولی به‌تدریج رنگ باخت، چرا که در نوامبر ۱۹۲۲ هاوارد کارتر آرامگاه توت‌عنخ‌آمون در مصر را گشوده بود و توجه این جوامع را قبضه کرده بود. کاوش‌های هاولی در نهایت در سال ۱۹۲۶ تعطیل شد.
کاوش‌ها در ۱۹۵۰ با سه باستان‌شناس حرفه‌ای (ریچارد اتکینسون، استوارت پیگات، و جی.اف.اس. استون) از سر گرفته شد. اتکینسون و همکارانش که از اثرات مخرب کاوش‌های پیشینیانشان در استون‌هنج آگاه بودند نمونه‌برداری‌های خود را محدود کردند. این کاوش‌ها تا سال ۱۹۷۸ ادامه یافت اما نتایج کامل آن تا سال ۱۹۹۵ چاپ نشد. همچنین در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰، مایک پیتس دو حفاری کوچک در نزدیکی سنگ هیل انجام داد و شواهدی مبنی بر وجود سنگ دیگری مشابه سنگ هیل و در مجاورت آن یافت.
بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ پروژهٔ استون‌هنج ریورساید به رهبری مایک پارکر پیرسون موجب بازبینی بیشتر در بستر و روند توسعهٔ استون‌هنج شد. در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ هم دو حلقه از گودال‌های دیگر، یکی در ۲ مایلی (۳/۲ کیلومتری) شمال‌غربی سایت و دیگری در مجاورت شمال‌غربی آن کشف شدند. تاریخ ساخت آن‌ها و اینکه آیا صرفاً گودال بوده‌اند یا اینکه در آن‌ها سنگ قرار داشته معلوم نیست.
نظریه‌ها در باب استون‌هنج
استون‌هنج شناخته‌شده‌ترین اثر دورهٔ نوسنگی است. بااین‌حال پس از سده‌ها مطالعه و نظریه‌پردازی، دانش قطعی در مورد چیستی این سازه و چرایی ساختش در دست نیست. در سال ۱۶۹۵ ادموند گیبسون گلایه می‌کرد که استون‌هنج «چنان یگانه است و چنان در تاریخ مجهول که هرکس در موردش نظریه‌ای می‌دهد.» کاربرد استون‌هنج برای سده‌ها محل مناقشهٔ باستان‌شناسان، عتیقه‌شناسان، معماران، شاعران، و دانشمندان بوده‌است و هنوز دربارهٔ آن نظریاتی نو ارائه می‌شود.
نظریات عتیقه‌شناسان
پس از پایان کاوش‌های جرج باکینگهام در استون‌هنج، پادشاه انگلستان جیمز یکم به معمار و نقشه‌بردار سلطنتی‌اش اینیگو جونز فرمان داد که گزارشی در مورد استون‌هنج بنویسد. جونز در گزارشش، که با عنوان «بازیابی استون-هنج» در سال ۱۶۵۵ و پس از مرگش منتشرشد بر این باور است که استون‌هنج را رومی‌ها ساخته‌اند. همزمان عتیقه‌شناسان، که زادهٔ اصلاحات پروتستانی بودند به نخستین پژوهش‌های جدی در استون‌هنج دست زدند. گزارش جونز موجب شد عتیقه‌شناسانی چون والتر چارلتون و جان اوبری تلاش کنند تا نظریات او را ابطال نمایند. والتر چارلتون پزشک سلطنتی چارلز یکم انگلستان بود و پس از اعدام او در جریان جنگ‌های داخلی انگلستان به خدمت شاهِ در تبعید چارلز دوم درآمد. چارلتون در مساعی چارلز برای بازپس‌گیری تاج‌وتخت همراه او بود و در گریز پس از شکست در نبرد ووستر، که ناامیدترین روزگار چارلز بود به همراه او در استون‌هنج توقف کرد. پس از بازگردانی پادشاهی انگلستان، چارلتون کار بر روی رساله‌ای در پاسخ به گزارش جونز را آغاز کرد و در سال ۱۶۶۳ آن را با عنوان «رقصاک غول‌آسا، یا، مشهورترین عتیقهٔ بریتانیای کبیر، که عوام آن را استون-هنج می‌خوانند…» منتشر کرد. چارلتون در این رساله بر آن است که استون‌هنج را دانمارکی‌ها به‌عنوان مکانی برای انتخاب و تاج‌گذاری پادشاهشان ساخته‌اند. شاهد او در این ادعا مقایسه‌اش با حلقه‌های سنگی در دانمارک بود که دوست عتیقه‌شناسش اوله ورم مستند کرده بود. به باور رزمری هیل، نظریهٔ چارلتون در مورد استون‌هنج برگرفته از شرایط تاریخی بازگردانی پادشاهی انگلستان است و حاوی پیامی مبنی بر حق الهی پادشاهان و همچنین رضایت حکومت‌شوندگان از شاه جدید، چارلز دوم، است. جان درایدن، ملک‌الشعرای انگلستان، نیز شعری به عنوان پیشگفتار بر رسالهٔ چارلتون نوشت.
همان سال جان وب، شاگرد اینیگو جونز در واکنش به رسالهٔ والتر چارلتون کتابی با عنوان «در دفاع از بازیابی استون‌هنج» نوشت. این کتاب جان اوبری، دوست عتیقه‌شناس چارلتون، را برانگیخت تا خود دست به پژوهش در مورد استون‌هنج بزند. اوبری در جریان پژوهش‌هایش آرای چارلتون را نفی کرد. او، که خود بومی ویلتشر بود برخلاف چارلتون به گزارش‌ها و نوشته‌ها بسنده نمی‌کرد و خود از نزدیک آثار باستانی را مطالعه می‌کرد. اوبری را «نخستین باستان‌شناس» می‌دانند. در ژانویه ۱۶۴۹، اوبری به شکل اتفاقی اِیْوبِری را کشف کرد. در سال‌های آتی اوبری آثار سنگی دیگری در سراسر بریتانیا جست و آن‌ها را با استون‌هنج مرتبط دانست. اوبری یافته‌هایش را در سال ۱۶۶۵ در «یادمان‌های بریتانیایی» به ثبت رساند. وی در این کتاب با نمایش یادمان‌های باستانی سنگی در سراسر جزایر بریتانیا نشان داد که استون‌هنج اثری یگانه نیست. به گفتهٔ او:
دروئیدها پیشه‌ورانی والاتبار در میان اقوام سلت بودند که در یادداشت‌های ژولیوس سزار به آن‌ها اشاره شده. امروزه باستان‌شناسان عمر استون‌هنج را دو هزار سال قدیمی‌تر از دروئیدها می‌دانند و هر گونه مناسبت بین دروئیدها و استون‌هنج را رد می‌کنند بااین‌حال اوبری نخستین کسی بود که گفت استون‌هنج سازه‌ای بریتانیایی و مربوط به دوره‌ایست که بعدها پیشاتاریخ خوانده شد. اوبری از کارکرد استون‌هنج مطمئن نبود.
در سال ۱۶۶۵، اوبری از طریق چارلتون «یادمان‌های بریتانیایی» را به چارلز دوم تقدیم کرد. چارلز اثر را پسندید و اوبری را تشویق کرد که هر چه سریع‌تر آن را چاپ کند. بااین‌حال اوبری اثرش را آمادهٔ چاپ نمی‌دانست و تا زمان مرگش در ۱۶۹۷ آن را ویراست و مطالبی به آن افزود. یادمان‌های بریتانیایی تا سال ۱۹۸۲ میلادی به چاپ نرسید. با این‌حال آرای او در مورد دروئیدی بودن استون‌هنج را عتیقه‌شناسان دیگر (از جمله آیلت سمز) با اسطوره‌ها آمیختند و مشهور کردند. تامس تنر نیز در نسخهٔ ۱۶۹۵ تاریخ بریتانیکای ویلیام کامدن با ترکیب نظریات اوبری و جونز، استون‌هنج را اثری دروئیدی-رومی می‌داند.
مانند چارلتون و اوبری، استاکلی مشتاق بود تا نظریهٔ جونز مبنی بر رومی بودن استون‌هنج را رد کند. به گفتهٔ او از آنجا که ابعاد سنگ‌های استون‌هنج مضرب صحیحی از واحدهای اندازه‌گیری رومی نیست، استون‌هنج نمی‌تواند سازه‌ای رومی باشد. استاکلی تخمین می‌زند که استون‌هنج «مدت اندکی پس از حملهٔ کمبوجیه به مصر» (۵۲۵ پ. م) برافراشته شده‌است. استاکلی کشف کرد که ابعاد استون‌هنج مضرب واحدی معادل حدوداً ۲۰٫۸ اینچ (۵۲٫۸۳ سانتی‌متر) است. او نام این واحد را «ذرع دروئیدی» گذاشت. او همچنین نام تریلیتان (سه‌سنگ) را بر سازه‌های استون‌هنج گذارد و مسیرهایی خاکی بیرون دایرهٔ سنگی را (که به باور او میدان مسابقه بودند) کشف کرد و نام کورسوس را بر آن‌ها نهاد.
ویلیام کانینگتون و سِر ریچارد هور هم نتیجهٔ کاوش‌هایشان را در ۱۸۱۲ کتاب تاریخ باستانی ویلتشر به چاپ رساندند. این اثر نیز بر دروئیدی بودن استون‌هنج تأکید داشت.
نظریات باستان‌شناسان
ویلیام هیول واژهٔ آرکئولوژی را در سال ۱۸۳۷ برای علم باستان‌شناسی برساخت و کاوش‌های روش‌مندانه در مصر، نینوا، و حصارلیک جایگاه این علم را را در میان علوم تجربی تقویت کرد. آرای داروین هم رویکرد به مطالعه آثار باستانی را متحول کرد و شناخت تکامل و توسعه جای توصیف را گرفت، تا جایی که آرتور ایوانز در سخنرانی‌ای در سال ۱۸۸۹ در آکسفورد استون‌هنج را «گونه‌ای زنده» توصیف می‌کند و تلاش دارد رویان‌شناسی آن را از گورهای دالانی اولیه پی بگیرد. در دههٔ ۱۸۲۰ کریستیان یورگنسن تومسن دست‌ساخته‌های باستانی در موزهٔ سلطنتی دانمارک را در سه بخش عصر سنگ، عصر آهن، و عصر مفرغ مرتب کرد و تقسیم‌بندی سه‌گانه اعصار را بنیاد نهاد. این سیستم گاه‌شماری اوشر بر اساس عهد عتیق را (که مبدأ آفرینش را روز می‌داند) نقض می‌کند. باستان‌شناس و سیاستمدار انگلیسی لرد جان لاباک هم عصر سنگ را به دو دورهٔ پارینه‌سنگی و نوسنگی تقسیم کرد. لاباک در مورد عمر استون‌هنج نظری نداشت و می‌گفت «عاقلانه‌تر آن است که به جهل‌مان اعتراف کنیم و وقت‌مان را با حدس زدن الکی تلف نکنیم.» بااین‌حال لاباک باور داشت استون‌هنج «احتمالاً بسیار قدیمی‌تر از آن است که محققان می‌اندیشند» و «ممکن است حتی ۲۰٬۰۰۰ سال عمر داشته باشد.» در سال ۱۸۶۰ هم تاریخ‌نگار معماری اسکاتلندی جیمز فرگوسن در کوارترلی ریویو نوشت استون‌هنج یک معبد بودایی است که بعد از دوران تسلط رومی‌ها ساخته شده. لاباک نظریهٔ جیمز فرگوسن را مبنی بر پسارومی بودن استون‌هنج رد کرد اما احتمال ساخته‌شدن استون‌هنج تحت تأثیر مردمان آسیایی (به‌ویژه فنیقی‌ها) را ممکن دانست.
ویلیام گولند در سال ۱۹۰۱ با توجه به اینکه در کاوش‌هایش ابزار فلزی پیدا نکرده بود استون‌هنج را سازه‌ای مربوط به دوران نوسنگی دانست. در سال ۱۹۲۳ هم زمین‌شناسی به نام هربرت توماس ثابت کرد که سنگ‌های کبود از معادن تپهٔ پرسلی در ولز به دشت سالزبری آورده شده‌اند. این امر به همراه یافته‌های ویلیام هاولی در کاوش‌هایش بین سالهای ۱۹۱۹ و ۱۹۲۶ (از جمله کشف حلقه گودال‌های اوبری، ایگرگ، و زد) او را به این درک مهم رهنمون ساخت که استون‌هنج در یک تاریخ ساخته نشده و در چندین مرحله با فاصلهٔ صدها سال برپا شده. هاولی تصمیم گرفت ساخت استون‌هنج را به سه مرحله تقسیم‌بندی کند که تا به امروز نیز باقی مانده.
یافته‌های ریچارد اتکینسون و همکارانش بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۸ پایهٔ غالب پژوهش‌های امروزی در باب استون‌هنج است. اتکینسون خود به حضور مکررش در تلویزیون (رسانه‌ای نو در آن زمان) مشهور بود و در تثبیت تصویری از حرفهٔ باستان‌شناسی نقش داشت. عمدهٔ فعالیت اتکینسون و همکارانش به توسعه، بهبود و افزودن جزئیات به مدل سه‌گانهٔ هاولی گذشت. آن‌ها همچنین تصمیم گرفتند با روشی که سال قبل از آن شیمی‌دان آمریکایی ویلارد لیبای در دانشگاه شیکاگو ابداع کرده بود (تاریخ‌گذاری رادیوکربن) استون‌هنج را تاریخ‌گذاری کنند. لیبای از روی نمونه‌هایی که برایش فرستاده بودند زمانِ ساخت استون‌هنج را ۱۸۴۸ سال پیش از میلاد (با حاشیهٔ خطای ۲۷۵ سال) تخمین زد. در سال ۱۹۷۳ هم باستان‌شناس انگلیسی کالین رنفرو این فرضیه را ارائه کرد که استون‌هنج مرکز کنفدراسیونی از جوامع خان‌سالار عصر برنزی بوده.
در ۱۹۷۸ اتکینسون و جی.جی. ایوانز در کاوشی در سه مایلی (پنج کیلومتری) استون‌هنج به اسکلت مرد جوانی با آسیب‌دیدگی زانو برخوردند که بین سال‌های ۲۴۰۰ و ۲۱۴۰ پ.م. کشته شده بود و امروزه به کمانگیر آمسبوری معروف است. در سال ۲۰۰۸ باستان‌شناسان بریتانیایی تیموتی دارویل و جفری وین‌رایت بر اساس شواهد یافته‌شده از قبر کمانگیر آمسبوری اظهار کردند کارکرد اصلی استون‌هنج در شفابخشی افسانه‌ای سنگ‌های کبود امید به درمان دردها و به تعویق انداختن مرگ است. بااین‌حال تحلیل بازمانده‌های انسانی در اطرافی یادمان تفاوتی بین سلامت ساکنان اطراف استون‌هنج و دیگر نقاط بریتانیا نشان نمی‌دهد. در دسامبر ۲۰۱۵ نیز باستان‌شناسان از کشف دو معدن سنگ در تپه‌های پرسلی در ۱۴۰ مایلی (۲۲۵ کیلومتری) استون‌هنج خبر دادند که سنگ کبود استفاده شده در حلقه داخلی استون‌هنج از آن‌ها استخراج شده‌است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن پوسته‌های فندق و زغال‌های بازمانده از کارگران در این معدن‌ها نشان می‌دهد که سنگ‌ها حدود ۵۰۰ سال پیش از برپایی استون‌هنج استخراج شده‌اند. باستان‌شناسان بر این باورند که سنگ‌های کبود جزء سازه‌ای متقدم بوده‌اند که برچیده شده و مصالح آن برای ساخت استون‌هنج به کار رفته‌است. بسیاری از باستان‌شناسان امروزه بر آنند که محوطهٔ استون‌هنج نقطهٔ تقاطع مرزهای پیشاتاریخی بوده و قبایلی که در هزاره‌های سوم و چهارم پ.م. در پایین‌دست‌های غربی و شرقی آن می‌زیسته‌اند آن را به عنوان مکان گردهمایی فصلی به‌کار می‌گرفتند.
نظریات ستاره‌شناسان
هاوکینز حدس می‌زند افرادی که استون‌هنج و جاهای دیگر را ساخته‌اند، دانسته‌های ریاضی لازم برای پیش‌گویی بسیاری از وقایع آسمانی را به‌دست آورده بودند. بنابر این نظریه‌ها، ۵۶ گودالِ حلقهٔ اوبری مرتبط است با ۵۶ روز اختلاف بین هر پنج سال قمری با پنج سال شمسی، یا ۵۹ گودال حلقه‌های ایگرگ و زد با تعداد روزها در دو ماه قمری مرتبط است یا ۱۹ سنگ کبود در اطراف مجموعهٔ نعل‌اسبی شکل با ۱۹ سال دوره متونی مرتبط است و قس علی‌هذا. اغلب باستان‌شناسان در برابر نظریات ستاره‌شناسان دربارهٔ استون‌هنج مقاومت کردند و با آن‌ها مخالف بودند. نشریهٔ باستان‌شناسی انتیکویتی از فرد هویل خواست بین باستان‌شناسان و ستاره‌شناسان حَکَم باشد. هویل بعد از بررسی مدارک نوشت «غیرممکن است مردمی ناآگاه از ستاره‌شناسی سنگ‌های استون‌هنج را جای‌گذاری کرده باشند.» بااین‌حال کلایو راگلز نظریات ستاره‌شناسانه دربارهٔ استون‌هنج را «تلاش برای بازسازی گذشته در تصویر خود» و «سوار کردن دانش خود بر سنگ‌های پیشاتاریخی» می‌داند و می‌گوید هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای برای اینکه سازندگان استون‌هنج تعمداً آن را با ستارگان مطابقت داده‌اند وجود ندارد.
در ۱۹۷۷ جان میچل کتاب رموز سنگ‌ها: داستان باستان‌اخترشناسی را چاپ کرد و در آن مناقشهٔ دانشمندان بر سر استون‌هنج را بررسی کرد. این مباحثه‌ها از اساسی‌ترین عوامل بنیان‌گذاری دانش باستان‌اخترشناسی است. امروزه تفسیرهای ستاره‌شناسانهٔ استون‌هنج با وجود بی‌دقتی‌هایی که دارد هنوز هم محبوب مانده‌اند.
نظریات معماران
در اوایل سده هفدهم، معمار انگلیسی اینیگو جونز بر آن بود که استون‌هنج سازه‌ای رومی است و آن را جلوه‌ای ایده‌آل و افلاطونی از معماری می‌دانست. جونز، که شیفتهٔ شیوه‌های معماری ایتالیایی و تحت تأثیر نوشته‌های معمار رومی ویتروویوس بود باور داشت تنها تمدنی که توان برپا کردن چنین سازه‌ای را دارد تمدن رومی است.
در سال ۱۷۴۷، هفت سال پس از چاپ استون‌هنج استاکلی، جان وودِ معمار کتابی با عنوان سرود گاوهای وحشی، عواماً مدعو به استون‌هنج، در دشت سالزبری: تعریف، بازیابی، و توضیح. منتشر کرد و در آن با نقشه‌هایی دقیق اجزای استون‌هنج را بررسی کرد. به باور وود، استون‌هنج مکانی مقدس برای برگزاری آیین‌های پگانیسم بوده‌است. از آنجا که بین وود و استاکلی خصومتی برقرار بود استاکلی به کتاب وود شدیداً حمله کرد و او را متهم به دزدی ادبی از کتاب خودش کرد. کتاب وود از سوی اغلب عتیقه‌شناسان و باستان‌شناسان نادیده گرفته شده و تابه‌امروز تجدید چاپ نشده‌است. وود همچنین خیابان سیرکوس در شهر باث را با الهام از استون‌هنج طراحی کرد.
تاریخ‌نگار معماری اسپیرو کوستوف نیز می‌گوید معنای اصلی استون‌هنج در آیین‌های مذهبی نهفته‌است. به گفتهٔ او پیچیدگی جزئیات این سازه که در طی هزاران سال شکل گرفته نمی‌تواند تنها برای سازمان دادن به مسائل پیش پا افتاده و روزمره باشد. کوستوف می‌گوید استون‌هنج نشانی است از ارادهٔ تمدن‌ساز جوامع انسانی و نشان‌گر همبستگی آن‌ها برای انجام اعمال بزرگ. به گفتهٔ او استون‌هنج نمونه کاملی است از آنچه که مکان عمومی تصویر می‌کند؛ محیطی برای آیین‌هایی که هر کاربر را به چیزی بیشتر از خود او و زندگی روزانه‌اش متصل می‌کند و به او حس تعلق به چیزی را می‌بخشد.
مرمت‌ها در استون‌هنج
تا اواخر نوزدهم، استون‌هنج ویرانه‌ای افسرده و فراموش‌شده بود چنان‌که جان لاباک آن را «روسیاهیِ ملی» خواند. بسیاری از سنگ‌های کبود و سارسِن آن را عمدتاً در دوره‌های رومی و قرون وسطایی بریتانیا سرنگون کرده، شکسته، یا برده بودند. محوطهٔ یادمان نیز از کشیدن سنگ‌ها و کاوش (به اشکال و اهداف مختلف) به‌شدت آسیب دیده بود.
استون‌هنجی که امروزه پذیرای گردشگران است تا حد زیادی محصول بازسازی آن در سده بیستم است. گستردگی مرمت‌ها در استون‌هنج در حدی است که برایان ادواردزِ تاریخ‌شناس استون‌هنج را «سازهٔ مدرن سده بیستمی» می‌داند که «صنعت میراث آن را از نو ساخته‌است.» تنها هفت سنگ از ۲۵ سنگ که امروز ایستاده‌اند خود در جای اصلیشان مانده‌اند، باقی آنها در سده بیستم برپا شده‌اند و بیشترشان شالوده‌ای بتنی دارند. دو تا از سنگ‌های کبود هم با بتن مستحکم شده‌اند و هفت تای دیگر هر یک به گونه‌ای جابه‌جا شده‌اند. سنگ ۶۰ کاملاً با بتن سده‌بیستمی پر شده و تعداد زیادی از دیگر سنگ‌های هم با بتن ترمیم شده‌اند. از تیرها نیز فقط دو تا در جای اصلی خود مانده‌اند.
در ۹ ژانویهٔ ۲۰۰۱ دیلی میل در تیتر اول خود نوشت: «بزک کردن یواشکی استون‌هنج: چگونه [استون‌هنج] در سده گذشته دوباره ساخته شده و با بتن محکم شد.» تیتر آن روز دیلی میرر هم «استون‌هنج در سال ۱۹۰۱ ساخته شده» بود. در بیانیهٔ رسمی میراث انگلستان دربارهٔ مرمت‌ها در استون‌هنج، که در یازدهم ژانویهٔ ۲۰۰۱ صادرشد آمده‌است:
چار کوساریا
چار کوساریا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
استون‌هنج
محافظت از استون‌هنج و مالکیت آن
در جریان اصلاحات پروتستانی، قطعهٔ زمین حریم استون‌هنج به تصرف مالکی خصوصی درآمد و تا سدهٔ بیستم میلادی ملک شخصی ماند. در سده نوزدهم گردشگری در استون‌هنج رو به فزونی نهاد. بسیاری از بازدیدکنندگان تکه‌سنگی را به عنوان یادبود با خود می‌بردند یا روی خرسنگ‌ها یادگاری می‌نوشتند. در سال ۱۸۴۷ هم خط راه‌آهن به دشت سالزبری رسید و در سال ۱۸۵۷ با اتصال آن به خط سراسری، سفر یک روزه از لندن به استون‌هنج ممکن شد. همچنین در ۱۸۸۶ شرکت راه‌آهن لندن و جنوب غربی طرح خط راه‌آهنی را پیشنهاد کرد که مستقیماً از وسط کورسوس‌های استون‌هنج می‌گذشت. این طرح اجرایی نشد ولی ده سال بعد هم خط ریلی دیگری در نزدیکی استون‌هنج در دست طراحی بود. در ۱۸۷۲ نیز لاباک تلگرافی دریافت کرد مبنی بر اینکه بخشی از محوطهٔ استون‌هنج به منظور خانه‌سازی فروخته شده‌است. لاباک، که نمایندهٔ لیبرال میدستون در پارلمان بود به‌شدت نگران تأثیر مخرب گردشگران و صنایع بر استون‌هنج بود. وی در سال ۱۸۷۳ لایحه‌ای را با نام «محافظت از یادمان‌های ملی» در پارلمان مطرح کرد. این طرح رای نیاورد. لاباک در شش سال آتی هر سال این لایحه را در پارلمان مطرح کرد و هر بار شکست خود. در یکی از این مجالس، لاباک متن کامل هفت مشعل معماری (اثر دوستش جان راسکین) را برای نمایندگان خواند. با این حال محافظه‌کاران به رهبری بنجامین دیزرائیلی پیشنهادهای لاباک را تهدیدی برای حقوق مالک می‌دانستند. در نهایت در ۱۸۸۲ و با پیروزی لیبرال‌ها به رهبری ویلیام اوارت گلدستون در انتخابات، لایحه محافظت از یادمان‌های باستانی تصویب شد. نشنال تراست نیز در سال ۱۸۹۵ دایر شد و نبردی حقوقی بین دولت و سِر ادموند بر سر محافظت از استون‌هنج درگرفت.
با مرگ سر ادموند در آوریل ۱۸۹۹ محوطهٔ استون‌هنج به پسرش (که او هم سر ادموند نام داشت) رسید. سر ادموندِ پسر برای فروش استون‌هنج ۱۲۵٬۰۰۰ پوند طلب کرد که رئیس خزانهٔ بریتانیا آن را «مطلقاً غیرممکن» خواند. شایعاتی مبنی بر فروش استون‌هنج به یک «میلیونر آمریکایی» نیز بر سر زبان‌ها بود.
ثبت در یونسکو و گردشگری
در سده بیستم تعداد بازدیدکنندگانی که با خودروی شخصی به استون‌هنج می‌آمدند و در محوطهٔ آن پارک می‌کردند رو به فزونی نهاد. در سال ۱۹۶۸ یک پارکینگ، تأسیسات رفاهی جدید برای بازدیدکنندگان، و یک زیرگذر از جادهٔ A344 (که با افزایش حجم ترافیکی گذر از آن برای گردشگران خطرناک شده بود) ساخته شد. در ۱۹۸۴ گروه مطالعهٔ استون‌هنج تشکیل شد و در سال ۱۹۸۶، یونسکو استون‌هنج و محوطهٔ اطرافش را در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت کرد. پیشنهاد اولیه تنها مبنی بر ثبت جهانی یادمان استون‌هنج می‌شد اما یونسکو اصرار داشت استون‌هنج و محوطه‌اش روی هم به عنوان میراث جهانی ثبت شود. مخالفت دولت بریتانیا در رابطهٔ جادهٔ پرتردد A303 بود که در محوطهٔ پیشنهادی یونسکو قرار داشت. در نهایت دولت بریتانیا در دسامبر ۱۹۹۹ با ثبت جمعی استون‌هنج و محوطه‌اش موافقت کرد. در سال ۲۰۱۳ جادهٔ A344 مسدود شد و روی آن را چمن کاشتند. در دسامبر همان سال مرکز گردشگری جدیدی با طراحی گروه دنتون کورکر مارشال در استون‌هنج افتتاح شد. امروزه استون‌هنج یکی از شناخته‌شده‌ترین سازه‌های پیشاتاریخی جهان و پذیرای سالانه بیش از یک میلیون گردشگر است. در بعضی فهرست‌های دو سده اخیر، استون‌هنج را در فهرست‌های عجایب جهان (به‌سبک عجایب هفت‌گانهٔ باستان) آورده‌اند. هزاران نفر در بیست و یکم ژوئن (سی و یکم خردادماه) هر سال در استون‌هنج گرد هم می‌آیند تا انقلاب تابستانی یا طولانی‌ترین روز سال را جشن بگیرند. برگزاری این آیین، که پیشینه‌ای بیش از یک سده دارد، در سال ۱۹۸۵ پس از درگیری خشونت‌بار برگزارکنندگان فستیوال آزاد استون‌هنج با پلیس ویلتشر (موسوم به نبرد بینفیلد) ممنوع و از سال ۲۰۰۰ از سر گرفته شد. در سال ۲۰۱۴ حدود ۳۷٬۰۰۰ نفر در این رویداد حضور یافتند. همچنین دروئیدگرایان، پیروان معنویتی منسوب به پگانیسم مدرن که در سال ۱۷۸۱ بنیان شده‌است استون‌هنج را پرستشگاه خود می‌دانند؛ بااین‌حال مناسبتی بین دروئیدهای اصلی و استون‌هنج اثبات نشده‌است.
استون‌هنج در ادبیات
در بزنگاه جنبش رمانتیسم، استون‌هنج (که تا آن زمان نامش با نام دروئیدها گره خورده بود) جایگاه ویژه‌ای در ذهن نویسندگان و هنرمندان پیدا کرد. رمانتیک‌ها، که علیه هنجارهای عصر روشنگری قیام کرده بودند استون‌هنج را مکانی خوفناک، تاریک، و شیطانی می‌دانستند و در آثار خود آن را به عنوان نمادی از تاریخ پایدار، ظالمانه، و خشونت‌باری که بر فردیت و «اکنون» سایه انداخته‌است به کار می‌بردند.
در اوت ۱۷۹۳ و با اعلان جنگ بریتانیا به فرانسه شاعر انگلیسی ویلیام وردزورث، که هوادار فرانسهٔ انقلابی بود و از اقدامات ضد لیبرال دولت ویلیام پیت جوان‌تر سرخورده شده بود به دشت سالزبری نقل مکان کرد. در آنجا وردزورث شعر مشهورش را با عنوان شبی در دشت سالزبری سرود. این شعر روایتگری زنی است که همسرش در جنگ مرده و کودکانش از گرسنگی. مدتی بعد نیز وردزورث منظومهٔ بلندتری سرود با عنوان ماجراهای دشت سالزبری. در هر دو اثر استون‌هنج زمینهٔ مهیب و مخوف روایت شعری را شکل می‌دهد.
در سال ۱۸۰۳ شاعر و نقاش انگلیسی ویلیام بلیک به جرم شورش، زدوخورد با یک سرباز امپراتوری، و توهین به تاج‌وتخت دستگیر شد. در جریان محاکمه‌ای که پس از آن آمد، بلیک کار بر روی کتاب پیامبرانهٔ اورشلیم، تجلی آلبیون غول را آغاز کرد. در این کتاب صدصفحه‌ای که شعر و نقاشی در آن درهم تنیده شده‌اند، بلیک همچون وردزورث با استفاده از گذشتهٔ باستانی در مورد بریتانیای نوین و بی‌عدالتی‌های آن سخن می‌گوید. در اورشلیم استون‌هنج، یا به توصیف بلیک «معبد ظالمانهٔ دروئیدی»، نماد خشونت و گذشته‌ای از بریتانیا است که اکنونِ آن را عذاب می‌دهد. بلیک می‌نویسد:
رمان جاهای پنهان قلب اثر اچ. جی. ولز حول محور بازدیدی از استون‌هنج می‌گردد که در آن پسرک داستان نسبت به استون‌هنج بی‌تفاوت است و ترجیح می‌دهد از اتوموبیل‌ها بازدید کند. به نوشتهٔ ولز «سنگ‌های قدیمی برای او فقط سنگ‌ها قدیمی هستند، ولی موتورها خدایند.»
استون‌هنج در موسیقی
در آلبوم تولد دوبارهٔ (۱۹۸۳) گروه هوی متال بلک سبث آهنگی هست به نام استون‌هنج. اعضای گروه تصمیم گرفتند صحنهٔ اجرا برای تور این آلبوم را بر اساس سنگ‌های استون‌هنج طراحی کنند. به گفتهٔ ایان گیلان، گریزلر باتلر، نوازندهٔ گیتار باس گروه، که استون‌هنج را از نزدیک ندیده بود به طراحان صحنه گفته بود از ابعاد واقعی استون هنج استفاده کنند. در نهایت صحنهٔ طراحی‌شده هنگام اجرا بر اعضای گروه سایه می‌انداخت و ایشان را کوچک جلوه می‌داد و برای جابه‌جاییش به سه کانتینر نیاز بود. راب راینر در شبه‌مستند این اسپینال تپ است (۱۹۸۴) با این اتفاق شوخی می‌کند. استون‌هنج در پس‌زمینهٔ موزیک‌ویدئوی آهنگ کمک! گروه بیتلز نیز دیده می‌شود. یک گروه پراگرسیو متال مجارستانی هم استون‌هنج نام داشت. همچنین بین سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۴ فستیوال آزاد استون‌هنج در استون‌هنج برگزار می‌شد.
ورنر کائگی
ورنر کائگی (زادهٔ ۱۹۰۱ – درگذشتهٔ ۱۹۷۹) تاریخ‌دان سوئیسی است که بیشتر به خاطر کارش، زندگی‌نامه یاکوب بورکهارت شناخته شده است. این کتاب در ۷ جلد از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۲ منتشر شد.
کائگی جایزه گوتفرید-کلر-پریس (قدیمی‌ترین جایزه ادبی سوئیس) و جایزه اراسموس را دریافت کرد.
همسرش آدرین فون اسپایر (۱۹۰۲–۱۹۶۷) عارف و استیگماتیست بود. کارگردان روحی و دوستش هانس اوراس فون بالتازار که متخصص الهیات بود مجله‌ای را در مورد زندگی او سال‌های طولانی نگه داشته بود که در آن جزئیاتی از رابطه او با ورنر کائگی را می‌توان پیدا کرد. این نشریه بعدها با نام زمین و بهشت در سه جلد ویرایش شد.
کائگی در سال ۱۹۴۸ عضو خارجی آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند شد.
ارباب حلقه‌ها: شورای سفید
ارباب حلقه‌ها: انجمن سفید یک بازی رایانه‌ای است که شرکت الکترونیک آرتز می‌خواست آن را منتشر کند اما وضعیت آن هم‌اکنون نامشخص است. سازنده آن شرکت ای‌ای ردوود شورز است.
پلفورت–سوواژ–لوژان
پلفورت–سوواژ–لوژان (Pelforth–Sauvage–Lejeune) یک تیم دوچرخه‌سواری در کشور فرانسه است.
مارینفلس
مارینفلس یک شهر در آلمان است که در Verbandsgemeinde Nastätten واقع شده‌است. مارینفلس ۳۴۸ نفر جمعیت دارد.
پلفورت–سوواژ–لوژان
این تیم در سال ۱۹۶۰ تأسیس و در سال ۱۹۶۸ منحل شده‌است. تیم پلفورت در سال ۱۹۶۴ قهرمان بخش تیمی تور دو فرانس شده‌است.
پاتاگونیا، آریزونا
پاتاگونیا شهری در شهرستان سانتا کروز ایالت آریزونا است که در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۱۳ نفر جمعیت داشته است. پاتاگونیا، به‌طور رسمی در تاریخ ۱۹۴۸ میلادی به‌عنوان یک شهر شناخته شد.
سیارک ۱۲۱۴۸
سیارک ۱۲۱۴۸ ۱۲۱۴۸مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۰ کشف شد.
بثیا
بثیا یک شهر و کمون در شمال الجزایر است.
اسلام‌آباد (گلبهار)
اسلام‌آباد (چناران)، روستایی از توابع بخش گلبهار شهرستان چناران در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گلمکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران سرشماری عمومی نفوس و مسکن (١٣٨۵)، جمعیت آن ٧۴۴ نفر و ١۴۴ خانوار بوده است.
ترانه‌های باشگاه رقص
ترانه‌های باشگاه رقص (Dance Club Songs) یک جدول موسیقی است که به‌صورت هفتگی توسط مجلهٔ بیلبورد در ایالات متحده منتشر می‌شود. این جدول بر اساس یک دید کلی و ملی از ترانه‌های پخش‌شده توسط دی‌جی‌های باشگاه‌های رقص سرتاسر ایالات متحده برای تعیین محبوب‌ترین ترانه‌هایی تهیه می‌شود که در باشگاه‌های شبانهٔ سراسر این کشور پخش شده‌اند. این جدول در ۲۸ اوت ۱۹۷۶ تحت عنوان جدول ۳۰ آهنگ برتر دیسکو اکشن راه‌اندازی شد و نخستین جدول بیلبورد بود که به مستندسازی محبوبیت موسیقی رقص می‌پرداخت. نخستین ترانهٔ شماره‌یک این جدول در جدول منتشر به تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۷۶، «باید برقصی» اثر بی جیز بود که پنج هفته در صدر جدول بود و تنها ترانهٔ شماره‌یک این گروه در این جدول بود.
آدریان شیلر
آدریان شیلر (زاده February 21, 1964) بازیگرانگلیسی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم دختر دانمارکی، خطاهای نرم‌افزاری، ریچارد دوم و به سیم آخر زدن تری پرچت اشاره کرد.
باشگاه فوتبال سانتا کروز
باشگاه سانتاکروز یکی از باشگاه‌های فوتبال برزیلی واقع در رسیف، پرنامبوکو است.
این باشگاه در سال ۱۹۱۴ تأسیس شده‌است.
ای-فورتی
ارل استیونز یا مشهور به ای-فورتی (E-40) (متولد: ۱۵ نوامبر ۱۹۶۷) خواننده آمریکایی است. وی تاکنون بیش از ۱۰ آلبوم موسیقی منتشر کرده و به عنوان خواننده میهمان در آلبوم چندین خواننده دیگر نیز ظاهر شده. از دیگر فعالیت‌های وی می‌توان به آهنگسازی برای چند فیلم اشاره نمود.
اس-بان راین-ماین
اس-بان راین-ماین (Rhine-Main S-Bahn) شبکه قطار حومه در منطقه فرانکفورت راین-ماین است که شامل شهرهای فرانکفورت، ویسبادن، ماینتس، افنباخ آم ماین، هانائو و دارمشتات است.
این راه‌آهن که در سال ۱۹۷۸ تاسیس شده دارای ۹ خط، ۱۱۳ ایستگاه و ۳۰۳ کیلومتر طول است.
کاراکارای
کاراکارای (به پرتغالی: Caracaraí) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در رورایما واقع شده‌است. کاراکارای ۴۷٬۴۱۰٫۸۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۲۸۳ نفر جمعیت دارد و ۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استفان جدریچوفسکی
سنین جوانی و تحصیل
جدریچوفسکی در ۱۹ آوریل ۱۹۱۰ در ورشو متولد شد، از خانواده ای کاتولیک و طبقه متوسط که صاحب املاک و خانه‌های آپارتمانی در ویلنو و بعداً در بخش روسی لهستان بودند. مادر او اصالتاً آلمانی بود. او تحصیلات حقوق و علوم اجتماعی را در دانشگاه ویلنیوس در ویلنیوس در سال ۱۹۳۲ به اتمام رساند و سپس مدرک فوق لیسانس حقوق را از همان دانشگاه دریافت کرد. وی همچنین در رشته اقتصاد دکترا گرفت. وی هنگامی که دانشجوی کارشناسی ارشد بود، فعالیت سیاسی خود را به عنوان یک کاتولیک چپ افراطی در گروهی به نام «اودروژنی» (رنسانس) آغاز کرد. سپس او را به سازمان جوانان «لژیون ملودیچ» (لژیون جوانان) که توسط یوزف پیلسودسکی تأسیس شد، متصل شد. سپس در سال ۱۹۲۶ جدریچوفسکی عضو فرماندهی منطقه ای این گروه شد.
مارتینا شروتر
مارتینا شروتر (Martina Schröter؛ زادهٔ November 16, 1960) قایقران روئینگ اهل آلمان شرقی بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
حمله مغول به فلسطین
حمله مغول به فلسطین (Mongol raids into Palestine) در اواخر جنگ‌های صلیبی، به دنبال موفقیت موقت حمله مغول به شام، عمدتاً در سالهای ۱۲۶۰ و ۱۳۰۰ اتفاق افتاد. پس از هر یک از این تهاجمات، دوره ای چند ماهه وجود داشت که طی آن مغولان توانستند به سمت جنوب به فلسطین حمله کنند و تا غزه (شهر) رسیدند.
این حملات توسط بخش نسبتاً کوچکی از ارتش مغول انجام شد که به غارت، کشتار و تخریب پرداختند. با این حال، به نظر می‌رسد که مغول‌ها در هر دو مورد قصدی برای ادغام فلسطین در سیستم اداری مغول نداشته‌اند و چند ماه پس از تهاجمات سوریه، نیروهای مملوک از مصر بازگشتند و با مقاومت کمی منطقه را دوباره اشغال کردند.
بتی بری
بتی بری زادهٔ November 23, 1931 - درگذشته 1931:11:20, March 21, 2015) شناگر اهل کشور ایالات متحده آمریکا بود.
برندا کرک
برندا کرک (Brenda Kirk؛ زاده January 11, 1951) یک تنیس‌باز اهل آفریقای جنوبی است.
حمله مغول به فلسطین
زمینه
جنگ صلیبی نهم که معمولاً از آن با نام واپسین جنگ صلیبی قرون وسطی و فراگیرتر از آن، سرزمین‌های مقدس یاد می‌شود، از تاریخ ۱۲۷۱ تا ۱۲۷۲ میلادی آغاز شد. با بسته شدن پیمان صلح با امیرنشین‌های بزرگ صلیبی، جنگ میان ممالیک و صلیبیان حدود ۱۴ سال متوقف شد. تا اینکه در سال ۱۲۸۵ جنگ بار دیگر در زمان منصور قلاوون آغاز شد و سرانجام در سال ۱۲۹۱، با بیرون راندن صلیبیان در زمان اشرف خلیل، پسر منصور و انقراض پادشاهی اورشلیم به پایان رسید.
ارگی
ارگی، روستایی از توابع بخش گلمکان شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی ایران است.
جمعیت
این روستا در دهستان گلمکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
تیم دوچرخه‌سواری بروکلین
تیم دوچرخه‌سواری بروکلین (Brooklyn) یک تیم دوچرخه‌سواری در کشور ایتالیا بوده.
این تیم در سال ۱۹۷۰ تأسیس و در سال ۱۹۷۷ منحل شده‌است. تیم بروکلین در سال ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ قهرمان بخش تیمی جیرو دیتالیا شده است.
ساویتری (هنرپیشه)
ساویتری (Savitri; December 6, 1935 – 1935:12:6, December 26, 1981) یک کارگردان، و هنرپیشه اهل هند بود.
او در فیلم‌های دوداس، علاءالدین و چراغ جادو، حریم خصوصی، بی‌گناه و امواج گنگ بازی کرده‌است.
سیارک ۱۲۱۴۹
سیارک ۱۲۱۴۹ ۱۲۱۴۹مین سیارک کشف شده‌است که در ۱۷ اکتبر ۱۹۶۰ کشف شد.
دانیله فروسی
دانیله فروسی (Daniele Fruci؛ زادهٔ June 6, 1988) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
باچکو پترووو سلو
باچکو پترووو سلو یک روستا در صربستان است که در Bečej Municipality واقع شده‌است. باچکو پترووو سلو ۱۱۵٫۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۳۵۰ نفر جمعیت دارد و ۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خواهرخوانده
شهر هارکانی خواهرخواندهٔ باچکو پترووو سلو هست.
چهل و سومین دوره جوایز تمشک طلایی
چهل و سومین دورهٔ جوایز تمشک طلایی یا «Razzies» مراسم اهدای جوایزی بود که بدترین فیلم‌هایی را که صنعت فیلم در سال ۲۰۲۲ ارائه کرده‌است را گرامی داشت. این مراسم در ۱۱ مارس ۲۰۲۳ در محل سنتی خود در روز قبل از نود و پنجمین دوره جوایز اسکار برگزار شد. جوایز بر اساس رای اعضای بنیاد تمشک طلایی انتخاب می‌شوند. نامزدها در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ اعلام شد. فیلم «NC-17» بلوند با هشت نامزدی، از جمله بدترین فیلم و بدترین کارگردانی (اندرو دومینیک) بیشترین تعداد نامزدی را دریافت کرد.
فیلم‌ها با بیشترین تعداد نامزدی
فیلم‌های زیر چندین نامزدی دریافت کردند:
انتقادها
نامزدی بازیگر خردسال رایان کیرا آرمسترانگ در ردهٔ بدترین بازیگر زن برای بازی در آتش‌افروز با واکنش‌های شدید روبرو شد؛ منتقدان معتقد بودند که نامزدی بازیگران کودک در گذشته در این جشنواره به حرفهٔ آینده آن‌ها آسیب رسانده‌است، مانند گری کلمن برای در مسیر درست (۱۹۸۱)، مکالی کالکین برای ریچی ریچ (۱۹۹۴) و جیک لوید برای جنگ ستارگان: قسمت اول – تهدید شبح (۱۹۹۹). جولیان هیلیارد، بازیگر خردسال، گفت که این جشنواره اینبار بسیار زیاده‌روی کرده‌است و این نامزدی، آرمسترانگ را در معرض خطر «قلدری یا بدتر از آن» قرار می‌دهد.
جان جی.بی. ویلسون، یکی از بنیانگذاران این جشنواره، به بازفید گفت که در میان رای‌دهندگان گروه، آرمسترانگ از بین پنج جایگاه موجود در جایگاه پنجم قرار گرفت و علیرغم برخی نگرانی‌ها به دلیل سن او (۱۲ در زمان نامزدی)، برگزارکنندگان این نامزدی را تأیید کردند؛ به این دلیل که «آرمسترانگ یک بازیگر حرفه‌ای با تجربه قبلی بوده‌است». ویلسون پیشنهاد کرد که سطح انتقادی که نامزد دریافت کرده بود «بیش از حد» بود، اما همچنین پذیرفت و گفت: «قصد اصلی خنده‌دار بودن است [اما] در این نمونه خاص، به نظر می‌رسد که ما خیلی بد گام برداشته‌ایم. من این امر را قبول دارم.» سه روز پس از اعلام نامزدی، آرمسترانگ از صندوق رای حذف شد. ویلسون در یک عذرخواهی عمومی اعلام کرد که این سازمان دیگر اجازه نخواهد داد افراد زیر ۱۸ سال در هیچ رشته‌ای نامزد جوایز این جشنواره شوند.
در یک غافلگیری دیگر، برای اولین بار در تاریخ این مراسم، این سازمان به خودش جایزه داد: «بدترین بازیگر زن». پس از تحمل جنجال در مورد نامزدی اولیه آرمسترانگ، سازمان خود را به جای آرمسترانگ در برگه رای قرار داد، و با یک قاطعیت پیروز شد.
مارینفلیس
مارینفلیس یک شهر در آلمان است که در پریگنیتس واقع شده‌است. مارینفلیس ۸۵۳ نفر جمعیت دارد.
آرانجلوواس
آرانجلوواس شهری در استان زنتراصربین کشور صربستان است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی ۲۴٫۷۵۷ نفر بوده‌است.
اسوالدو هورتادو
اسوالدو هورتادو (زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۳۹) یک سیاستمدار اهل اکوادور است. وی از ۲۴ مه ۱۹۸۱ تا ۱۰ اوت ۱۹۸۴ رئیس‌جمهور این کشور بود.
چاگالدی
چاگالدی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
کای
کای ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مارلی شریور
مارلی شریور (زادهٔ February 13, 1937) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ارتوس ۱۲۱۵۲
سیارک ۱۲۱۵۲ ۱۲۱۵۲مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۵ مارس ۱۹۷۱ کشف شد.
چنار (گلبهار)
چنار (گلبهار)، روستایی از توابع بخش گلمکان شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی ایران است. این روستا داری آب و هوای بسیار دل نشین و پذیرای مهمانان مختلف از سراسر ایران و جهان میباشد.
جمعیت
این روستا در دهستان چنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۹۰ خانوار) به صورت دائم بوده‌است.
دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین
دانشگاه ایلینوی اِربانا-شَمپِین یا به‌اختصار UIUC از معتبرترین دانشگاه‌‌های تحقیقاتی دولتی آمریکا و جهان به‌حساب می‌آید. این دانشگاه در ایالت ایلینوی و دو شهر اربانا و شمپین قرار دارد و در سال ۱۸۶۷ تأسیس شده‌است. دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین عضو انجمن دانشگاه‌های آمریکایی می‌باشد و بر اساس طبقه‌بندی مؤسسات آموزش عالی کارنِگی به‌عنوان یک دانشگاه تحقیقاتی دکترا R1 طبقه‌بندی می‌شود که بالاترین میزان فعالیت تحقیقاتی را نشان می‌دهد. سامانه کتابخانه دانشگاه دارای دومین کتابخانه بزرگ دانشگاهی در ایالات متحده پس از دانشگاه هاروارد است. این دانشگاه همچنین میزبان مرکز ملی برنامه‌های کاربردی ابررایانش (NCSA) است و سریعترین ابررایانه دانشگاهی دنیا در این دانشگاه قرار دارد.
تا سپتامبر سال ۲۰۲۲ میلادی، ۳۰ برنده جایزه نوبل، ۲۷ برنده جایزه پولیتزر، ۶ فضانورد، ۲ برنده جایزه تورینگ و ۲ مدال آور فیلدز از فارغ‌التحصیلان، اعضای هیئت علمی یا محققان وابسته به این دانشگاه بوده‌اند. جان باردین تنها شخصی که موفق به کسب دو جایزه نوبل فیزیک در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲ شده‌است، از اعضای هیئت علمی دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین بوده‌است. در سال ۲۰۰۳، دو عضو هیئت علمی این دانشگاه برندهٔ جوایز نوبل در رشته‌های مختلف شدند: پال لاتربور برای نوبل فیزیولوژی یا پزشکی و آنتونی جیمز لگت برای نوبل فیزیک.
تیم‌های ورزشی دانشگاه ایلینوی در اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی به رقابت می‌پردازند و در مجموع با عنوان Fighting Illini شناخته می‌شوند. آن‌ها عضو همایش ۱۰تای بزرگ بوده و بعد از دانشگاه میشیگان دومین تیم پرافتخار این گروه محسوب می‌شوند. بیش از چندین ورزشکار یا مربی دانشگاه ایلینوی در مسابقات المپیک شرکت کرده و تاکنون موفق به کسب ۲۹ مدال شده‌اند.
در حال حاضر، این دانشگاه بیش از ۵۰٬۰۰۰ دانشجو دارد که از ۵۰ ایالت آمریکا و بیش از ۱۰۰ کشور مختلف به تحصیل در این دانشگاه می‌پردازند.
رتبهٔ دانشگاه
در آخرین رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی (CWUR)، دانشگاه ایلینوی در رتبه ۲۲مین دانشگاه برتر جهان برای سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ قرار گرفته است. دانشگاه ایلینوی اربانا—شمپین در نظام رتبه‌بندی شانگهای همواره از رتبهٔ بالایی برخوردار بوده‌است. در سال ۲۰۱۶، رتبهٔ ۲۸ در دانشگاه‌های جهان را از آن خود کرده‌است. در زمینهٔ مهندسی و علوم کامپیوتر، رتبهٔ ۴ و در زمینهٔ علوم رتبهٔ ۲۱ را بدست آورده‌است.
این دانشگاه به‌ویژه در رشته‌های مهندسی عمران و فیزیک ماده چگال از تمام دیگر دانشگاه‌های آمریکا رتبهٔ بالاتری دارد.
بر اساس رتبه‌بندی شانگهای در سال ۲۰۱۹، این دانشگاه در مکان ۳۸ جهان قرار دارد. در رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۲۰ که نظام رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس (QS) آن را ارائه داده‌است دانشگاه ایلینوی در رتبه ۷۵ جهان و ۲۵ آمریکا قرار گرفته‌است. بر اساس رتبه‌بندی تایمز در سال ۲۰۲۰ نیز این دانشگاه در رتبه ۴۸ دانشگاه‌های جهان قرار دارد. مرکز رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی (CWUR)، دانشگاه ایلینوی را به عنوان ۲۰مین دانشگاه برتر جهان برای سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ قرار داده‌است. شاخص Nature که میزان تأثیر موسسات و دانشگاه‌های دنیا را دستاوردها و تولیدات علمی می‌سنجد، دانشگاه ایلینوی را در رتبه ۳۳ جهان قرار داده‌است.
دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین علاوه بر تأکید بر کیفیت در بخش تحصیلات، به زندگی دانشجویان خود اهمیت داده‌است. این دانشگاه به دلیل برپایی جشن‌ها، مراسم و کارناوال‌های مختلف معروف بوده و بر اساس رده‌بندی وبسایت Niche همواره جز شادترین دانشگاه‌های آمریکا رده‌بندی شده‌است. بر اساس رتبه بندی The 30 most fun colleges in America نشریه بیزنس اینسایدر دانشگاه ایلینوی اربانا شمپین به عنوان شادترین دانشگاه آمریکا انتخاب شده است.
دانشکده‌ها و مراکز تحقیقاتی
دانشگاه ایلینوی اربانا شمپین بیش از ۱۵۰ رشته کارشناسی و ۱۰۰ برنامه کارشناسی ارشد و دکترای حرفه ای را در ۱۵ واحد دانشگاهی ارائه می‌دهد
اساتید و فارغ التحصیلان مشهور
در ۲۴ اکتبر سال ۲۰۰۴، بیل گیتس در بخشی از سخنرانی تور ۵ دانشگاه (هاروارد، اِم‌آی‌تی، کرنل، کارنگی ملون و ایلینوی) با موضوع «پیشرفت نرم‌افزار: حل سخت‌ترین مشکلات در علوم رایانه» اعلام کرد که شرکت مایکروسافت از دانشگاه ایلینوی اربانا شمپین بیشتر از تمامی دانشگاه‌های جهان نیرو استخدام می‌کند.
راه طولانی خانه
راه طولانی خانه (The Long Way Home) فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی مارک جاناتان هریس است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده است.
مدرسه (اسماعیل‌لی)
مدرسه (به لاتین: Müdrəsə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیل‌لی واقع شده‌است. مدرسه ۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین
اساتید و فارغ التحصیلان مشهور
فضلور خان که مهندس برجسته سازه قرن بیستم محسوب می‌شود، دانش‌آموخته دانشگاه ایلینوی است. پریسا تبریز متخصص امنیت رایانه ای شرکت گوگل که توسط نشریه فوربز به عنوان یکی از ۳۰ چهره برتر در زمینه تکنولوژی انتخاب گردیده‌است از فارغ التحصیلان رشته علوم کامپیوتر دانشگاه ایلینوی است.
فارغ التحصیلان این دانشگاه شرکت‌ها و محصولات مهمی را ایجاد کرده‌اند از جمله: پی‌پل (مکس لوچین)، لیگ ملی فوتبال (جورج هالاس)، پلی‌بوی (هیو هفنر)، مورتال کامبت (اد بون)، یوتیوب (استیو چن و جاوید کریم)، ابرشرکت اوراکل (لری الیسون و باب ماینر)، یلپ (جرمی استاپلمن و راسل سایمونز)، سافاری (دیوهایت)، فایرفاکس (جو هویت)، دلتا ایرلاینز (کولیت اورمن ولمن)، تسلا موتورز (مارتین ابرهارد).
اختراعاتی همچون ال‌ئی‌دی و لیزر چاه کوانتومی (نیک هولونیاک)، جاوا اسکریپت (برندان آیک)، آی‌سی (جک کیلبی)، ترانزیستور (جان باردین)، نمایشگر پلاسما (دونالد بیتزر)، MRI (پال لاتربور) و مسئولیت طراحی ساخت سازه‌هایی مانند برج ویلیس، مرکز جان هنکاک و برج خلیفه توسط فارغ التحصیلان و اساتید دانشگاه ایلینوی انجام شده‌اند.
فارغ التحصیلان این دانشگاه همچنین چندین شرکت را رهبری کرده‌اند: بیت‌تورنت، مک‌دونالد، شل، جنرال موتورز و …
رولاند وتزیگ
رولاند وتزیگ (Roland Wetzig؛ زادهٔ July 24, 1959) ورزشکار بابسلد اهل آلمان بود.
مرا فراموش نکن (پروانه)
مرا فراموش نکن نام یک گونه پروانه از تیره پرنیان‌بالان است. این گونه در مناطقی از قاره آسیا مثل هندوستان، فیلیپین، هندوچین فرانسوی، سیکیم ،سری‌لانکا و سولاوسی زندگی می‌کند.
باچوگلاوا
باچوگلاوا یک روستا در صربستان است که در کورشوملیا واقع شده‌است. باچوگلاوا ۲۶۳ نفر جمعیت دارد.
هری اس بارلو
هری اس بارلو (Harry S. Barlow؛ زاده April 5, 1860 درگذشته 1860:04:05, July 16, 1917) یک تنیس‌باز اهل بریتانیا بود.
یوزیاس براون- بلانکه
یوزیاس براون-بلانکه (Josias Braun-Blanquet; August 3, 1884 – September 20, 1980) یک فیتوسوسیولوژیست و گیاه‌شناس تأثیرگذار بود. این پژوهشگر در تاریخ ۳ اوت ۱۸۸۴ در شهر شور در کشور سوئیس متولد شد و در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۰ در شهر مون‌پلیه فرانسه درگذشت. او روش جدیدی برای رده‌بندی گیاهان ابداع کرد و ازین رو تا به امروز از تاثیرگذارترین گیاه‌شناسان به‌شمار می‌آید.
اوپاین، آلاباما
اوپاین (به انگلیسی: Opine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاباما واقع شده‌است. اوپاین ۴۷٫۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاراکول (ماتو گروسو دو سول)
کاراکول (به پرتغالی: Caracol) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ماتوگروسو جنوبی واقع شده‌است. کاراکول ۲٬۹۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۱۸۲ نفر جمعیت دارد.
مارینهافه
مارینهافه یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در آوریش واقع شده‌است.
پاشا
پاشا یک مقام بالا در سیستم سیاسی امپراتوری عثمانی بوده‌است که معمولاً به فرمانداران، تیمسارها یا دیگر اشخاص بزرگ داده می‌شد.
دلقک (پروانه)
دلقک (پروانه) نام یک گونه از تیره فلزنقشیان است. آسیای جنوب شرقی و آسیای جنوبی محل زندگی این گونه است.
پاشا
ریشه واژه
برطبق واژه‌نامه برخط ریشه‌شناسی (Online Etymology Dictionary) اسمِ پاشا از کلمه «باش» به معنی «سر، رئیس» مشتق شده‌است که خود از ترکیب واژگان «پتی» در زبان پارسی پهلوی، به معنیِ «ارباب» و «سرور» و کلمه «شاه» ساخته شده‌است. براساس فرهنگ انگلیسی آکسفورد استفاده از لقبِ «پاشا» به قرن هفدهم میلادی برمی‌گردد و در زبات فارسی پهلوی از ادغام دو کلمه «پاتی» و «شاه» حاصل شده‌است. جری باکاراک و یوسف ولید مرعی، محققانِ تاریخ اسلام و مسائل مربوط به قرون وسطی معتقدند که به احتمال زیاد «پاشا» شکلِ کوتاه‌شده واژه پارسیِ پادشاه است. نیکلاس اُستلر، نویسنده و پژوهشگرِ بریتانیائی نیز همین نظر را دارد. سوان نشانیان، روزنامه‌نگار و سفرنامه‌نویس ارمنی‌تبار اهل ترکیه، معتقد است که پاشا مشتق کلمه بچه (beşe) در ترکی به معنای «پسر» و «شاه‌زاده» است که در پارسی هم معنای مشابهی دارد. به این علت که در الفبای عربی حرف «پ» وجود‍ ندارد این واژه از ابتدای قرنِ سیزدهم میلادی و در زمان حکومت سلجوقیان با تغییر حرف «پ» به حرف «ب» و به‌صورت «باشا» تلفظ می‌شده‌است. همچنین در موارد ابتدائی این واژه در متونِ اروپائی این کلمه با املاهای bashaw, bassaw, bucha و bassa نگارش می‌شده‌است. در حال حاضر فرانسوی‌زبان‌ها هم اسم پاشا را با هر دو املای Pasha و Pacha می‌نگارند.
لقبِ پاشا اولین بار در قرن هشتم هجری برای سلیمان، فرزندِ ارشد اورخان یکم، پسر عثمان یکم و نوه ارطغرل، دومین حاکم بیگ‌نشین عثمانی، به‌کار رفته‌است.
نقش لقبِ پاشا در نظام سیاسیِ عثمانی و مصر
در امپراتوری عثمانی، تنها سلطان حق اعطای عنوان پاشا را داشت. لوسی مری جین گارنت، توده‌شناس و جهان‌گردِ قرن نوزدهم، طی زندگی و سفرهای متعددی که در شهرها و روستاهای ترکیه داشت، در سال ۱۹۰۴ مقاله‌ای نوشت که و در آن به این نکته اشاره کرد که این «تنها لقبِ ترکی‌ست که با خود رتبه و اولویت مشخصی را به همراه دارد.»
به همین طریق در مصر هم، که توسط حکومت عثمانی‌ها در سال ۱۵۱۷ تصرف شده بود، لقبِ «باشا» مورد استفاده قرار گرفت.
به نظر می‌رسد که لقبِ «پاشا» در ابتدا منحصراً به فرماندهانِ نظامی و خانواده بلندپایه سلاطین اطلاق شده‌است، اما متعاقباً برای هر مقام عالی‌رتبه و همچنین افرادِ غیررسمی که دربار می‌خواست از آنها به نوعی تجلیل کند هم مورد استفاده قرار گرفته‌است.
همچنین از پاشا بعنوان لقب رسمی برای کاپودان پاشا (دریاسالار بزرگ ناوگان عثمانی) استفاده شده‌است. پاشاها بالاتر از بیگ ‌ها و آقا ها، اما پایین‌تر از خدیوها و وزیران قرار داشتند.
در آن حکومت‌ها سه درجه از پاشا وجود داشت که با تعدادِ دمِ اسب (به ترتیب سه، دو و یک)، به‌عنوان نمادِ سنت ترکی-مغولی، یا تعداد دم طاووس روی البسه نظامیِ پیک‌ها نمایش داده می‌شد. این‌ها به‌عنوان نمادی از اقتدار نظامی روی البسه به نمایش گذاشته می‌شدند تا مرتبه شخص را نشان دهند. در نظام حکومت عثمانی فقط خودِ سلطان مستحق چهار دم به عنوان فرمانده کل قوا بود.
درجات نظامی زیر به دارنده لقب پاشا تعلق می‌گرفت و درجات پائین‌تر از پاشا صرفاً افندی یا بیگ خطاب می‌شدند:
اگر یک پاشا بر قلمروی استانی حکومت می‌کرد، می‌شد از از آن ایالت با اصطلاحِ «پاشالوک» یا «پاشالیک» بعد از عنوانِ نظامی پاشایِ آن ایالت، استفاده می‌شد. ایالت، ولایت/ولایت. هر دو بیلربی (فرمانداران) و ولیس/والی‌ها (متداول‌ترین نوع فرماندار) به سبک پاشا (معمولاً با دو دم) تعلق داشتند. کلمه پاشالیک به هر استان یا سایر حوزه‌های قضایی یک پاشا مانند پاشا یا باشاو طرابلس اشاره می‌کند. به عنوان مثال طرابلُس یا تریپولی پاشالیکی بود که توسط پاشاه ای مختلف اداره می‌شد.
مقامات عثمانی و مصری این عنوان را هم به مسلمانان و هم به مسیحیان بدون برتریِ خاصی اعطا کردند. آنها همچنین این لقب را به خارجی‌های در خدمتِ امپراتوری عثمانی یا سلسله خدیوی مصر (که بعدها به سلطنت مصر و پادشاهی مصر تغییر کرد) هم می‌دادند. به عنوان مثال: هوبارت پاشا که یک دریاسالارِ انگلیسی‌زاده عثمانی بود.
در تاریخِ مصر، خاندان أباظة به دلیل داشتن بیشترین افراد از طبقه اشرافِ زیر سلطه خاندان محمد علی به عنوان «خانواده پاشاه ا» شناخته می‌شدند. آن‌ها گرچه در هیچ‌کدام حاکم یا رئیس‌جمهور نبودند، ولی به عقیده بسیاری از رسانه‌های مصری خانواده‌ای بودند که مصر آن زمان را اداره می‌کردند. همچنین از این خانواده به عنوان قدیمی‌ترین دودمانِ عضو پارلمانِ مصر یاد می‌شود.
کنن ۱۲۱۵۳
سیارک ۱۲۱۵۳ ۱۲۱۵۳مین سیارک کشف شده‌است که در ۲۶ مارس ۱۹۷۱ کشف شد.
دوپایه (گامتوفیت)
دوپایه گامتوفیت ، یک سیستم جنسی است که در آن مامه‌دان و آنتریدیوم روی گامتوفیت‌های جداگانه تولید می‌شوند. این یکی از دو سیستم اصلی جنسی در خزه‌تباران است. هم گامتوفیت‌های دوپایه و هم گامتوفیت‌های تک‌پایه با میتوز و نه میوز، گامت‌ها را در گامت‌دان تولید می‌کنند، به طوری که اسپرم و تخمک از نظر ژنتیکی با گامتوفیت والد خود یکسان هستند.
شاوآسانا
شخص، چشم‌هایش را بسته و آغاز به ریلکس کردن تمام بدن می‌کند. مثلاً از انگشتان پای راست شروع کرده، سپس انگشتان پای چپ، ساق پای راست، ساق پای چپ، ران‌ها، انگشتان دستها، کف دستها، تنه، شکم، سینه، شانه، گردن، سر، صورت و...
سپس فکر خود را بر روی تنفس متمرکز می‌کند و بدون فکر و بی هیچ حرکتی در همین حالت می‌ماند.
پس از پایان شاواسانا به آرامی به یک طرف بدن می‌چرخد و به آرامی بلند شده و می‌نشیند.
جیمی رولدز آگویلرا
جیمی رولدز آگویلرا (زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۴۰ – درگذشته ۲۴ مه ۱۹۸۱) یک سیاستمدار اهل اکوادور بود. وی از ۱۰ اوت ۱۹۷۹ تا هنگام مرگش در ۲۴ مه ۱۹۸۱ رئیس‌جمهور این کشور بود.
کی نپ
کی نپ (زادهٔ September 14, 1938) شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
استیسی والنتین
استیسی والنتین (Stacy Valentine؛ زاده August 9, 1970) بازیگر پورنوگرافی اهل ایالات متحده آمریکا است.
مارک جاناتان هریس
مارک جاناتان هریس (Mark Jonathan Harris؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۴۱) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و مستندساز اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌های او می‌توان به راه طولانی خانه (۱۹۹۷) و در آغوش غریبه‌ها: داستان‌هایی از انتقال کودکان (۲۰۰۰) اشاره کرد که هر دو برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده‌اند. او یک بار هم برای فیلم کوتاه درختان ماموت، برنده اسکار بهترین فیلم کوتاه مستند شده است.
انجمن مهندسی شیمی ایران
انجمن مهندسی شیمی ایران نهادی تخصصی و حرفه‌ای در زمینه مهندسی شیمی است. این انجمن در سال ۱۳۷۱ توسط جمعی از استادان، دانشجویان، صاحبنظران و علاقه‌مندان رشته مهندسی شیمی افتتاح شد. دفتر اصلی انجمن مهندسی شیمی ایران در حال حاضر در خیابان آزادی، کوی اکبر آباد قرار دارد. همچنین این انجمن به صورت دو ماه یکبار نشریه‌ای با نام «مجله مهندسی شیمی ایران» به چاپ می‌رساند.
اهداف
اهداف این انجمن بر اساس اساسنامه آن به صورت زیر بیان شده‌است:
آرتیک
آرتیک (به ارمنی: Արթիկ) یک شهر در ارمنستان است که در استان شیراک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال گیومری، مرکز استان شیراک واقع شده است.
جغرافیا و آب و هوا
آرتیک ۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹٬۵۳۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری شمال گیومری، مرکز استان شیراک واقع شده است.
فرهنگ
آرتیک یادمان‌ها و کلیساهای زیادی دارد. در میدان اصلی شهر بنای یادبودی از زمان جنگ جهانی یکم به چشم می‌خورد. کلیسای گِورگ مقدس در آرتیک که در سدهٔ هفتم میلادی ساخته شده در زمان شوروی توسط روس‌ها تبدیل به انبار شد.
باشگاه ورزشی مانو اورا
باشگاه ورزشی مانو اورا یک تیم فوتبال از پلی‌نزی فرانسه مستقر در پاپت است که در حال حاضر در لیگ ۱ تاهیتی، لیگ برتر فوتبال در تاهیتی بازی می‌کند. مانو اورا که در سال ۱۹۵۳ شکل گرفت، با پنج عنوان قهرمانی لیگ و سه عنوان قهرمانی جام حذفی، سابقه قوی در فوتبال داخلی و منطقه‌ای دارد.
لوی اریکسون
لوی اریکسون (Loui Eriksson؛ زادهٔ July 17, 1985) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است.
یهودی دربار
یهودی دربار (Hofjude, Hoffaktor) یک فرد یهودی بانکدار بود که به حاکمان اروپایی پول قرض می‌داد. در برابر این خدمت یهودیان دربار مقام بالایی در اجتماع داشتند و حتی بعضی اوقات اجازه می‌یافتند که جزو خاندان اشرافی آن کشور شوند.
در این زمانها اشراف و حتی کلیساها از رباخواران وام می‌گرفتند و آنان را به عنوان مسئول اقتصاد انتخاب می‌کردند. یهودیان از ارتباطات خانوادگی خود با بقیه یهودیان و حتی ارتباطات بین‌المللی با سایر یهودیان دنیا استفاده کرده و منابع لازم را برای حاکمان تهیه می‌کردند.
در زمانی که حکومت شاهنشاهی در اروپا قدرت یافت تعداد زیادی از یهودیان اشکنازی در دربار به کار گرفته شدند. این افراد قدرت و ثروت زیادی به دست آورده و دارای موقعیتهای اجتماعی بالا شدند؛ ولیکن قدرت یهودی دربار در دنیای مسیحی بیشتر از طریق ارتباط با حاکم مسیحی و کلیسا بود. به همین دلیل گاهی اوقات بعضی اشرافیان بدهی خود را پرداخت نمی‌کردند. اگر کسی که یهودی را حمایت می‌کرد میمرد او ممکن بود اخراج شده یا کشته شود. معروفترین نمونه از این اتفاقات در ورتمبرگ افتاد که بعد از مرگ چارلز الکساندر در ۱۷۳۷ جوزف شوس اپنهایمر محاکمه و اعدام شد. برای جلوگیری از این اتفاق بعضی یهودیان دربار موفق شدند تجارت خود را از دربار جدا کرده و به صورت مستقل ادامه دهند. نظیر این افراد، کسانی مانند ساموئل بیشرودر، میر امشل روتشیلد و آرون الیاس سلیگمن بودند.
پیش زمینه
یهودیان به صورت سنتی از بسیاری شغلها منع بودند. در این زمان یهودیان به تعداد زیاد به شغل رباخواری گرویده شدند، زیرا در دین مسیحیت وام دادن با سود ممنوع بود ولیکن در دین یهودیت وام دادن با سود به یک غیریهودی (جنتیل) دارای ایراد نبود. به دلیل ممنوع بودن رباخواری در بین مسیحیان که اکثریت جامعه بودند یک نوع مونوپولی در بین رباخواران ایجاد شد و آن‌ها می‌توانستند سودی بسیار بیشتر از مقدار واقعی دریافت کنند؛ ولیکن این نوع سود شدید باعث عدم امنیت برای رباخواران یهودی می‌شد به صورتی که هر از چند گاهی ممکن بود کشته یا اخراج شوند. این اتفاق در طول تاریخ بارها تکرار شده‌است و یهودیان رباخوار به صورت دسته جمعی از یک کشور اروپایی به کشوری دیگر اخراج شده‌اند.
با اینکه به صورت رسمی آنچه «یهودی دربار» نامیده می‌شود تا قبل از قرن ۱۷ وجود نداشت ولیکن نمونه‌های مشابهی تا قبل از قرن هفدهم نیز وجود دارد. یک نمونه از این افراد خوزه گلوکستر است که از حمله ریچارد دو کلیر به ایرلند در سال ۱۱۷۰ میلادی حمایت مالی کرد. آرون لینکلنی در قرن ۱۲ ثروتمندترین فرد انگلستان بود و در زمان مرگ چیزی بیش از ۱۰۰۰۰۰ پوند ثروت داشت. یک فرد معروف دیگر ویولین استراسبورگ است که در قرن ۱۴ یکی از ثروتمندترین افراد اروپا بود و ۳۴۰۰۰۰ فلورین به ادوارد سوم انگلستان در زمان جنگ صد ساله در سال ۱۳۳۹ وام داد. در قرن ۱۶ یهودیان رباخوار به شدت به حاکمان اروپایی متصل شدند. جوزف گلدشمیت از فرانکفورت مهم‌ترین تاجر یهودی در زمان خودش بود.
بیشتر یهودیان سفاردی در غرب مشغول تجارت بودند و یهودیان اشکنازی در خدمت امپراطوران و حاکمان اروپایی تجارت داخلی را مدیریت می‌کردند. بیشتر این یهودیان دربار نه به دلیل شخصیتی خاص، بلکه به دلیل فایده اقتصادی آن‌ها به مقامات بالا می‌رسیدند. بیشتر یهودیان دربار باید دین خود و بقیه یهودیان را نفی می‌کردند و توسط مردم مورد نفرت بودند. آن‌ها تنها زمانی می‌توانستند به بقیه یهودیان کمک کنند که حاکم خود را تحت کنترل کامل داشتند. وقتی که این افراد به سرنوشت بدی می‌رسیدند بیشتر همدینان آن‌ها نیز سرنوشت مشابهی پیدا می‌کردند.