cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
تویوتومی هیده‌یوشی
جنگ بر سر جانشینی نوبوناگا
هیده‌یوشی پس از صلح با خاندان موری به همراه سپاه ۴۰ هزار نفری‌اش به‌سرعت از قلعه تاکاماتسو در ولایت بیچو جهت برانداختن آکچی میتسوهیده عازم کیوتو شد و توانست مسافت ۲۰۰ کیلومتر را تنها ظرف ۱۰ روز طی کند. وی توانست میتسوهیده را در نبرد یامازاکی شکست دهد و به قتل رساند. سرعت عمل هیده‌یوشی به‌قدری بود که تمام این عملیات تنها دوازده روز پس از مرگ نوبوناگا انجام شد و در نتیجه هیده‌یوشی توانست با انتقام‌گیری سریع، خود را به عنوان جانشین نوبوناگا مطرح کند.
پس از مرگ اودا نوبوناگا یک گردهمایی در روز ۱۶ اوت ۱۵۸۲ در قلعه کیوسو برای تعیین جانشینی او برگزار شد. پسر دوم نوبوناگا، اودا نوبوکاتسو (۱۵۵۸ – ۱۶۳۰) و پسر سومش اودا نوبوتاکا (۱۵۵۸–۱۵۸۳) دو نامزد اصلی برای جانشینی پدرشان بودند اما هیده‌یوشی اصرار داشت چون اودا نوبوتادا پسر ارشد نوبوناگا در حادثهٔ معبد هوننو جانش را از دست داده، پسر ارشد نوبوتادا که در آن زمان سه ساله بود و اودا هیده‌نوبو (۱۶۰۵–۱۵۸۰) نام داشت، باید جانشین پدربزرگش شود. در نهایت تصمیم بر این شد که نوهٔ نوبوناگا به عنوان جانشین و رهبر خاندان اودا انتخاب شود و دو عموی وی وظیفه نظارت بر وی را تا رسیدن به سن بلوغ برعهده داشته باشند.
در ۱۵۸۳ جنگی بر سر تعیین فرمانروایی ژاپن بین هیده‌یوشی و شیباتا کاتسوایه، قدرتمندترین ژنرال نوبوناگا که ۴ ماه بعد از مرگ وی با خواهر کوچکترش اوایچی ازدواج کرده بود، درگرفت. کاتسوایه از اودا نوبوتاکا (۱۵۸۳–۱۵۵۸) سومین پسر اودا نوبوناگا برای جانشینی پدرش پشتیبانی می‌کرد. نیروهای کاتسوایه در نبرد شیزوگاتاکه شکست خوردند و وی مجبور به عقب‌نشینی به قلعه کیتانوشو شد. وقتی ارتش هیده‌یوشی این قلعه را محاصره کرد، کاتسوایه قلعه را به آتش کشید. کاتسوایه و همسرش اوایچی دست به هاراکیری زدند. با این حال، اوایچی قبل از درگذشتش، سه فرزند دخترش، یودو دونو، اوایو و اوهاتسو را تحت مراقبت و محافظت هیده‌یوشی درآورد. ایه‌یاسو طرف هیچ‌یک از طرفین درگیر را نگرفت. پسر سوم نوبوناگا توسط برادر بزرگترش و هیده‌یوشی مجبور به هاراکیری شد. هیده‌یوشی با این پیروزی عملاً به جانشین نوبوناگا و قدرتمندترین دایمیوی ژاپن مبدل شد.
نبرد کوماکی و ناگاکوته
در بهار ۱۵۸۴ اودا نوبوکاتسو، پسر دوم اودا نوبوناگا، از ایه‌یاسو درخواست کرد که در برابر هیده‌یوشی از او حمایت کند. این اقدامی خطرناک بود که می‌توانست به نابودی خاندان توکوگاوا بینجامد. نیروهای توکوگاوا به سمت قلعهٔ اجدادی خاندان اودا در اُواری حرکت کردند. هیده‌یوشی نیز با فرستادن ارتشی به آنجا، به این حمله پاسخ داد. نبرد کوماکی و ناگاکوته تنها نبرد بین دو متحدکنندهٔ بزرگ ژاپن یعنی ایه‌یاسو و هیده‌یوشی است. این لشکرکشی چندین ماه بدون نتیجه‌ای قطعی ادامه داشت تا اینکه هیده‌یوشی درصدد مذاکره با ایه‌یاسو برآمد. هیده‌یوشی در ابتدا توانست اودا نوبوکاتسو را که برخلاف پدرش مردی سست اراده بود، متقاعد به صلح و سازش کند. سپس به ایه‌یاسو پیشنهاد آتش‌بس داد. ایه‌یاسو که بهانهٔ خود را برای ادامهٔ نبرد از دست داده بود، پیشنهاد صلح را پذیرفت. اوگی مارو (یوکی هیده‌یاسو)، پسر دوم ایه‌یاسو، به عنوان قسمتی از قرارداد به فرزندخواندگی هیده‌یوشی درآمد.
در دوره جنگ‌های داخلی، مواردی وجود دارد که قلعه پس از جنگ به عنوان شرایط صلح تخریب می‌شدند که به آن شیروواری گفته می‌شود. در نبرد کوماکی و ناگاکوته اگرچه گاهی پیروزی ایه‌یاسو در نبردهای محلی دیده می‌شد، اما بیشتر نبردها، نبردهای استقامتی بود که در استان‌های فعلی، استان آیچی و استان میه رخ داد و ده‌ها قلعه به عنوان اردوگاه ساخته و بازسازی شدند. برخی از این قلعه‌ها پس از برقراری صلح از هر دو طرف هدف شیروواری قرار گرفتند. این عمل تخریب جهت ثبات و نمادی از صلح بود.
ساخت قلعه اوساکا
در سال ۱۵۸۳، هیده‌یوشی ساخت قلعهٔ اوساکا را در محل معبد ایشی‌یاما هونگان که توسط نوبوناگا تخریب شده بود، آغاز کرد و این قلعه را محل سکونت خود قرار داد.
قجراب سفلی
قجراب سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان ملایر در استان همدان ایران است.
تویوتومی هیده‌یوشی
رسیدن به بالاترین مقام کشوری
در سال ۱۵۸۵ هیده‌یوشی توانست مقام کانپاکو را کسب کند. کانپاکو به مقامی گفته می‌شد که به‌جای امپراتور ژاپن، سیاست را در ژاپن اداره می‌کرد. کانپاکو بالاترین مقام در دولت به‌شمار می‌رفت و از لحاظ نظری یک نوع مشاور ارشد برای امپراتور بود. هیده‌یوشی به جهت رسیدن به مقام کانپاکو که در انحصار اشراف درباری بود، ابتدا به فرزندخواندگی کونوئه ساکی‌هیسا از خاندان فوجیوارا درآمد و به نخستین کانپاکوی سامورایی تاریخ ژاپن، تبدیل شد. هیده‌یوشی تا سال ۱۵۹۱ این مقام را عهده‌دار بود. علاوه بر آن در سال ۱۵۸۶ نام خانوادگی تویوتومی از طرف امپراتور اوگیماچی به وی اهدا شد و به مقام دایجو-دایجین (صدرالاعظمی ژاپن) نیز رسید و تا هنگام مرگ این مقام را برعهده داشت.
قجراب سفلی
جمعیت
این روستا در دهستان کوه سرده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۳نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
تویوتومی هیده‌یوشی
تابع کردن توکوگاوا ایه‌یاسو
هیده‌یوشی بدین ترتیب از لحاظ قدرت اجرایی در بالاترین مقام کشوری قرار گرفت. پس از آن موری تروموتو، دایمیوی ولایت آکی، و چوسوکابه موتوچیکا، دایمیوی ولایت توسا، مقاومت را بی‌فایده دیدند و اطاعت او را پذیرفتند و تنها سه دایمیوی پرقدرت هوجو اوجیماسا، داته ماسامونه و شیمازو یوشی‌هیسا مستقل باقی ماندند. از طرف دیگر هیده‌یوشی با مشکل دیگری نیز مواجه بود. ایه‌یاسو، که بعد از او دومین دایمیوی پرقدرت ژاپن بود، به دلایل امنیتی و سیاسی به دعوت او برای رفتن به مقر او در قلعه اوساکا و ادای سوگند وفاداری پاسخ مثبت نمی‌داد. هیده‌یوشی نیاز داشت تا اعتماد ایه‌یاسو را جلب کند. ایه‌یاسو بعد از کشتن همسر اصلی‌اش همچنان بدون داشتن همسر اصلی زندگی می‌کرد. این نکته توجه هیده‌یوشی را جلب کرد و او را واداشت دست به اقدام عجیبی بزند؛ هیده‌یوشی خواهر کوچکتر خود آساهی هیمه را مجبور کرد تا از شوهرش طلاق بگیرد و با فرستادن خواهرش به نزد ایه‌یاسو به او پیشنهاد داد تا با خواهرش ازدواج کند. ایه‌یاسو در این زمان ۴۵ سال داشت و یک سال از آساهی هیمه بزرگتر بود. از آنجایی که در صورت رد این پیشنهاد احتمال بروز درگیری نظامی با هیده‌یوشی می‌رفت، ایه‌یاسو به‌ناچار به خواستهٔ هیده‌یوشی عمل کرد و آساهی هیمه را به عنوان همسر اصلی خود پذیرفت ولی برخلاف انتظار هیده‌یوشی باز به دعوت او پاسخ مثبت نداد. هیده‌یوشی که تا رسیدن به هدف دست‌بردار نبود، این بار مادر خود را به عنوان گروگان نزد ایه‌یاسو فرستاد. ایه‌یاسو که از علاقهٔ بسیار او به مادرش خبر داشت، تصمیم گرفت به خواست هیده‌یوشی عمل کند. او به قلعهٔ اوساکا رفت و در ضیافتی که در آن بسیاری از دایمیوها شرکت داشتند، در مقابل هیده‌یوشی سر فرود آورده و ادای احترام و وفاداری کرد.
آغاز رژیم تویوتومی
هیده‌یوشی یکی از رژیم‌های سامورایی به نام رژیم تویوتومی را بنیانگذاری کرد. چندین نظریه برای زمان آغاز این رژیم وجود دارد، در یکی از این نظریه‌ها آغاز این رژیم، بعد از نبرد کوماکی و ناگاکوته و منصرف شدن پسر دوم اودا نوبوناگا از جانشینی پدر در سال ۱۵۸۵، در نظر گرفته شده‌است. در ماه فوریه سال ۱۵۸۸ آخرین شوگون، آشیکاگا یوشی‌آکی که در این زمان از عنوان شوگونی تنها اسم آن را یدک می‌کشید، به کیوتو بازگشت و از مقام شوگونی کناره‌گیری کرده، به یک راهب بودایی تبدیل شد. هیده‌یوشی در ولایت یاماشیرو (کیوتوی کنونی) ۱۰ هزار ککو به وی اهدا کرد و یوشی‌آکی به عنوان یک دایمیو از زندگی آسوده‌ای تا هنگام مرگ بهره‌مند شد.
مانند سایر رهبران نظامی قبل و بعد، هیده‌یوشی گرچه بر میدان نبرد تسلط داشت اما او همچنان از سلطنت مشروعیت می‌خواست. برای جلب لطف امپراتور که در واقع قدرت واقعی خودش را نداشت، برای مراسم دربار پول داد و کاخ امپراتور را در پایتخت کیوتو بازسازی کرد.
فرمان‌ها
هیده‌یوشی در زمان حیات ارباب خود، اودا نوبوناگا هم‌نظر با وی، گسترش مسیحیت را مورد تأیید قرار داد. اما به‌تدریج متوجه شد که گسترش مسیحیت با شیوهٔ حکومت وی در تناقض است و این فکر در وی قدرت گرفت که مسیحیت به وحدت ملی ژاپن زیان وارد می‌کند. در ۲۴ ژوئیه ۱۵۸۷ فرمان اخراج میسیونرها از ژاپن توسط تویوتومی هیده‌یوشی صادر شد و به موجب این فرمان تبلیغ مسیحیت در ژاپن ممنوع و از میسیونرهای مسیحی خواسته شد که این کشور را ترک کنند.
هیده‌یوشی دستور نقشه‌برداری زمین‌های کشاورزی جهت نقشه‌برداری از مزارع برنج و زمین‌های کشاورزی همچنین بررسی میزان محصولات کشاورزی در تمام کشور را پس از شکست دادن آکچی میتسوهیده در سال ۱۵۸۲ صادر کرد. این دستور جهت تعیین میزان محصولات کشاورزی و برنج و تعیین ارزش زمین برای مقاصد مالیاتی انجام می‌شد و انجام آن تا هنگام مرگ هیده‌یوشی ادامه داشت.
در سال ۱۵۸۸ هیده‌یوشی فرمان شکار شمشیر را صادر کرد طبق این فرمان راهبان و کشاورزان و مردم عادی خلع سلاح شدند و اجازه حمل سلاح به سامورایی‌ها اختصاص داده شد. فرمان منع دزدی دریایی نیز در همین سال صادر شد. بر طبق این فرمان سه گزینه در پیش روی دزدان دریایی ژاپنی (واکو) گذاشته شد: نخست، تبدیل شدن به دایمیو در رژیم تویوتومی، دوم، تبدیل شدن به ملازمِ دایمیوهای تعیین شده و سوم خلع سلاح و تبدیل شدن به کشاورز. اجرا شدن این دستور باعث شد دزدان دریایی از تاریخ ژاپن محو شوند.
پس از اینکه هیده‌یوشی به اتحاد ژاپن دست یافت، سیستم پولی ژاپن سرانجام مستقر شد. هیده‌یوشی که سود معادن طلا و نقره را در سراسر کشور در اختیار داشت، شروع به اتحاد واحدهای پولی و ریختن سکه‌های طلا و نقره در سال ۱۵۸۷ کرد.
سیاست حمل و نقل هیده‌یوشی ادامه سیاست‌های ارباب وی نوبوناگا و بر اساس لغو موانع و به‌سازی جاده‌ها و پل‌ها و سرکوب راهزنان و دزدان دریایی بود.
هیده‌یوشی در ماه دهم سال ۱۵۸۵ خطاب به دایمیوهای کیوشو در جنوب ژاپن و ماه دوازدهم در سال ۱۵۸۷ خطاب به دایمیوهای کانتو و ولایت موتسو و دِوا در شمال ژاپن فرمان سوبوجی به معنی «فرمان همه در حالت صلح» را صادر کرد و به موجب این فرمان دایمیوها از انجام نبرد برای گسترش قلمرو و مقاصد شخصی خود منع شدند. این فرمان را هیده‌یوشی پس از رسیدن به مقام کانپاکو و به‌نام امپراتور گو-یوزی صادر کرد. بر اساس این فرمان تمام دایمیوها سراسر کشور موظف شدند که از هیده‌یوشی به عنوان بالاترین مقام اجرایی کشور تبعیت و اطاعت کنند. پس از این فرمان مجازات‌های سنگینی از قبیل اعدام تمامی اعضای خانواده یا مصادرهٔ اموال برای کسانی که از این فرمان سرکشی کرده بودند اعمال شد. سه خاندانی که از این فرمان سرپیچی کردند عبارت بودند از خاندان شیمازو، خاندان داته و خاندان هوجو
حمله به خاندان شیمازو
منطقهٔ حکمرانی خاندان شیمازو در جنوب ژاپن بود و برای به تبعیت درآوردن آنها لشکرکشی کیوشو (۱۵۸۷–۱۵۸۶) توسط هیده‌یوشی انجام شد. هیده‌یوشی در ماه سپتامبر سال ۱۵۸۵ به دایمیوهای تمامی کشور اعلام کرد که کیوشو را فتح خواهد کرد. نزدیک به ۴۰ ولایت پس از دریافت دستور برای این حمله آماده شدند. در مارس ۱۵۸۷ (سال پانزدهم تنشو)، سرانجام هیده‌یوشی خود اوساکا را ترک کرد. گفته می‌شود که ارتش هیده‌یوشی که به کیوشو حمله کرد، از ۲۰۰۰۰۰ نفر و ۲۰٬۰۰۰ اسب جنگی تشکیل شده بود. پس از ورود به کیوشو، ارتش به دو قسمت یکی به رهبری هیده‌یوشی و دیگری به رهبری تویوتومی هیده‌ناگا (برادر ناتنی هیده‌یوشی) تقسیم شد. سرانجام خاندان شیمازو تسلیم شدند و این قسمت از ژاپن توسط هیده‌یوشی تصرف شد.
به تابعیت درآوردن خاندان داته
منطقهٔ حکمرانی خاندان داته در ولایت موتسو در شمال ژاپن بود. هر چند نافرمانی رهبر این خاندان به انجام لشکرکشی از طرف هیده‌یوشی منجر نشد. بدین ترتیب که داته ماسامونه رهبر خاندان داته طی محاصرهٔ اوداوارا (۱۵۹۰)، به اردوگاه هیده‌یوشی آمد و با او بیعت کرد.
نابودی خاندان هوجو
منطقهٔ حکمرانی خاندان هوجو در منطقهٔ کانتو بود و محاصرهٔ اوداوارا (۱۵۹۰) توسط هیده‌یوشی برای فتح این منطقه انجام شد. در ۱۵۹۰ هیده‌یوشی به آخرین دایمیوی مستقل ژاپن هوجو اوجیماسا حمله برد. خاندان هوجو بر هشت استان ژاپن که جملگی در شرق این کشور قرار داشتند حکمرانی می‌کرد. هیده‌یوشی به آن‌ها دستور داد تا قدرت او را به عنوان بزرگترین دایمیو بپذیرند و آن‌ها سرپیچی کردند. هیده‌یوشی به مواضع متعددی از خاندان هوجو حمله‌ور شد. ایه‌یاسو علی‌رغم دوست و متحد بودن با اوجیماسا با یک سپاه ۳۰٬۰۰۰ نفری به سپاه عظیم ۱۶۰٬۰۰۰ نفری هیده‌یوشی ملحق شد و با یکدیگر در محاصرهٔ اوداوارا شرکت کردند.
این محاصره از ماه مه آغاز شد و عمدتاً محدود به تیراندازی بود و بیشتر سربازان فقط باید مواظب این بودند که چه کسی از قلعه خارج می‌شود و این امر محاصره را به نبردی کسل کننده تبدیل کرد؛ بنابراین، با گذشت زمان، فرار کردن سربازان از اردوگاه هیده‌یوشی به علت خستگی رو به افزایش گذاشت. هیده‌یوشی می‌دانست که نباید از این وضعیت غافل شود و اقدام فوری به عمل آورد. او ابتدا به دایمیوها (اربابان فئودالی) گفت که همسرانشان را به منطقه محاصره فراخوانی کنند و او خود چاچا (همسر محبوبش) را فراخواند. هیده‌یوشی در طی محاصره ضیافت‌هایی ترتیب می‌داد، استاد مراسم چای سن نو ریکیو را به منطقه دعوت کرد تا با برپایی مراسم چای همراه با اجرای نمایش نو (تئاتر) موجب سرگرمی محاصره‌کنندگان شود. هیده‌یوشی همچنین برای سربازان سرگرمی‌هایی مانند رقص، موسیقی و ساکی (مشروب) ارائه می‌داد تا از کم شدن تعداد سربازان به دلیل خستگی جلوگیری کند. هیده‌یوشی بدین ترتیب سیستمی ساخت که حتی اگر این محاصره برای یک یا دو سال ادامه می‌یافت، اهمیتی برای او نداشت. به این ترتیب، سعی داشت امید خاندان هوجو را که اگر در قلعه باقی بماند و محاصره به طول بینجامد، روحیه ارتش هیده‌یوشی فرو خواهد ریخت و عقب‌نشینی خواهد کرد، را از بین ببرد.
بیشتر نیروهای هوجو در قلعه تحت محاصرهٔ اوداوارا بودند. ارتش هیده‌یوشی پس از شش ماه قلعه را تسخیر کرد و رهبران خاندان هوجو خودکشی کردند. هیده‌یوشی پس از پایان‌دادن به جنگ‌های وحدت جهت اطمینان از وفاداری دایمیوها ترتیبی را قرار داد که دایمیوها را مجبور می‌کرد همسران و وارثان (دایمیوها) خود را در قلعهٔ اوساکا یا در نزدیکی آن، به عنوان گروگان مسکن دهند.
مرگ سن نو ریکیو
سن نو ریکیو، یک ملازم قابل اعتماد و استاد مراسم چای ژاپنی در خدمت هیده‌یوشی و نوبوناگا بود. سن نو ریکیو تغییرات مهمی در زیبایی‌شناسی مراسم چای ایجاد کرد که تأثیر ماندگاری در بسیاری از جنبه‌های فرهنگ ژاپن داشته‌است. او سبکی از مراسم چای را ایجاد کرد که اربابان و مهمانان بدون توجه به طبقهٔ اجتماعی در محیطی آرامبخش می‌توانستند با احترام متقابل به گفتگو بنشینند. از آنجایی که وی اهمیت ویژه‌ای برای وابی سابی قائل بود، سبک مراسم چای وی وابی-چا خوانده می‌شود. ریکیو در سال ۱۵۶۹ به همراه دو تاجر دیگر چای از ساکای به خدمت نوبوناگا درآمد و مسئول مراسم چای او شد. پس از مرگ وی در سال ۱۵۸۲ و پیروزی هیده‌یوشی در نبرد یامازاکی به خدمت هیده‌یوشی درآمد. در سال ۱۵۸۷ وی مراسم بزرگ چای کیتانو را برگزار کرد که به عنوان یک رویداد تاریخی از آن یاد می‌شود. نقش ریکیو در رژیم تویوتومی تنها در زمینهٔ مراسم چای نبود. وی در هنگام مراسم چای با اشخاص بسیاری به گفتگو می‌نشست و رابط میان آنان و هیده‌یوشی بود. همچنین هیده‌یوشی در بسیاری از امور از سیاست تا امور خارجی با وی مشورت می‌کرد و نظرات وی را مورد توجه قرار می‌داد. در سال ۱۵۹۱ ناگهان ریکیو مورد خشم هیده‌یوشی قرار گرفت و دستور انجام هاراکیری در قصر جوراکودای به وی داده شد. وی در هنگام مرگ ۷۰ سال داشت. تاکنون مشخص نشده‌است که چه عاملی تا این حد خشم هیده‌یوشی را نسبت به ریکیو برانگیخته است و در این مورد نظریه‌های متفاوتی وجود دارد.
سیاست خارجی
در نیمهٔ دوم قرن شانزدهم در آسیای شرقی نظم بین‌المللی سنتی با محوریت چین و مبتنی بر سیستم باج‌گذاری چین و سیاست انزوای دریایی چین به دلیل کاهش قدرت دودمان مینگ در حال تغییر بود. هیده‌یوشی، که توانسته بود بر کل کشور حکومت کند، آرزو داشت یک نظم جدید بین‌المللی در شرق آسیا با محوریت ژاپن ایجاد کند. هیده‌یوشی از دفتر دولت پرتغال در گوا (جنوب غربی هندوستان کنونی)، دفتر دولت اسپانیا در مانیل و کشور تایوان خواست که سفیرانی جهت ابراز اطاعت و ادای احترام به ژاپن اعزام کنند که این خود جلوه‌ای از سیاست خارجی هیده‌یوشی را نشان می‌دهد.
نخستین تهاجم هیده‌یوشی به کره
در سال ۱۵۹۲ هیده‌یوشی به کره حمله برد تا پیش‌درآمدی برای هجوم به چین باشد. فرضیه‌های بسیاری در مورد علت حمله هیده‌یوشی به کره وجود دارد. گفته می‌شود که هیده‌یوشی برای تحقق رویاهای ارباب خود، اودا نوبوناگا برنامهٔ هجوم به چین را برنامه‌ریزی کرد. همچنین وی تلاش داشت تا با یک درگیری خارجی از شورش داخلی و شورش سامورایی‌هایی که بعد از پایان جنگ داخلی بیکار شده بودند، در ژاپن جلوگیری کند. درگیری خارجی می‌توانست دولت تازه شکل گرفتهٔ او را در برابر دشمن مشترک متحد نگه دارد و مانع از این شود که دایمیوها به علت جاه‌طلبی علیه حکومت هیده‌یوشی عمل کنند. کونوئه نوبوتادا که همزمان با این جنگ می‌زیست نوشته‌است که هیده‌یوشی تنها برادرش تویوتومی هیده‌ناگا و تنها فرزندش تویوتومی تسوروماتسو را در ماه اوت همان سال از دست داد و دچار افسردگی و غم شدیدی شد. پس از این دو حادثه غمبار وی دچار افراط‌گری شد و عزم خود را جزم کرد که با حمله به چین دوران بازنشستگی خود را در خاک این کشور بگذراند. از آنجایی که اعلام حمله به کره درست بعد از مرگ پسر هیده‌یوشی تویوتومی تسوروماتسو انجام شده بود، هایاشی رازان تاریخ‌نگار و فیلسوف ژاپنی، نوشته‌است که هیده‌یوشی برای فراموش‌کردن مرگ فرزند، خود را درگیر این جنگ کرد. همچنین جاه طلبی شخصی و خودشیفتگی هیده‌یوشی به عنوان دلایل حمله عنوان شده‌است. هیده‌یوشی که در پی جنگ‌های بسیاری ژاپن را تحت سلطهٔ خود درآورده بود، اکنون می‌خواست به هدف‌های بزرگتری دست پیدا کند، او نه تنها از تمایل خود به «حملهٔ سریع به کره» بلکه برای حمله به چین، و حتی فیلیپین و هند نیز صحبت کرده بود.
احتمالاً هیده‌یوشی بلافاصله پس از آنکه به منصب کانپاکو (صدراعظم) در سال ۱۵۸۵ منصوب شد طرح حمله به خارج از ژاپن را در نظر داشته‌است اما چند سال بعد وی به این تصمیم جامهٔ عمل پوشاند. در سال ۱۵۹۰ هیئتی از کشور کره با هیده‌یوشی دیدار کردند. هیده‌یوشی به آنان دستور داد که در نبرد علیه چین، ژاپن را راهنمایی کنند و خواست که این پیغام به شاه کره رسانده شود. از سال بعد هیده‌یوشی در ناگویا و کاراتسو ساخت قلعه را جهت ایجاد پایگاهی برای آغاز حمله آغاز کرد. سرانجام کونیشی یوکیناگا و سو یوشیتوشی پیغام هیده‌یوشی مبنی بر راهنمایی کره در نبرد با چین را به این صورت به کره‌ای‌ها رساندند که ژاپن قصد حمله به چین را دارد و خواستار این است که کره راه‌های عبور به چین را به ژاپن قرض دهد. این درخواست مورد قبول پادشاهی چوسان که بر کره حکومت می‌کرد، قرار نگرفت.
در مارس ۱۵۹۲، هیده‌یوشی حدود ۱۶۰٬۰۰۰ سرباز را در نه گروه سامان داد و آنها را به کره فرستاد. بدین ترتیب اولین حمله به کره آغاز شد و نیروهای کاتو کیوماسا و کورودا ناگاماسا توانستند در مدت کمی در تاریخ ۳ مه، پایتخت کره هانسونگ (نام قدیم سئول) را تسخیر کنند و پادشاه کره، سئونگ‌جونگ چوسان، از پایتخت فرار کرد. در این زمان فرماندهان نیروهای ژاپنی در تمامی خاک کره پخش شدند. به‌تدریج نیروهای مقاومت در مردم کره به شکل ارتش صالح ایجاد شد. از طرف دیگر نیروی دریایی کره به رهبری یی سون شین، در نبرد هانسان پیروزی ویرانگری بر نیروی دریایی هیده‌یوشی تحمیل کرد و مسیر رساندن مهمات و آذوقه را از راه دریا به سربازان ژاپنی قطع کرد. دودمان مینگ نیز نیروی کمکی را به کره اعزام کرد. در ژانویه ۱۵۹۳، ارتش مینگ شاخه‌ای از سپاه ژاپن به رهبری کونیشی یوکیناگا را در پیونگ یانگ شکست داد و به سمت جنوب به سمت هانسونگ حرکت کرد. از طرف دیگر، ارتش ژاپن ارتش مینگ را در نبرد بیوکجه‌گوان در منطقه‌ای که در شمال هانسونگ قرار داشت، شکست داد و فرصتی به دست آورد که بدون کره با دودمان مینگ صلح کند.
قتل‌عام خاندان هیده‌تسوگو
در سال ۱۵۹۱ هیده‌یوشی اندکی پس از مرگ تنها فرزند خردسالش، پسرخواهر خود، تویوتومی هیده‌تسوگو، را به عنوان جانشین خود انتخاب کرد. هیده‌تسوگو رهبری خاندان هاشیبا و مقام کانپاکو را به‌جای او عهده‌دار شد. از سال ۱۵۹۲ هیده‌یوشی تایکو یا به‌طور رسمی‌تر تایکُو دِنکا یا تایکُو تِنگا به معنی کانپاکوی بازنشسته خوانده می‌شد. در سال ۱۵۹۳، دومین پسر هیده‌یوشی از همسر محبوب او یودو-دونو به نام تویوتومی هیده‌یوری به دنیا آمد. در سال ۱۵۹۵، هیده‌تسوگو که به عنوان رقیبی برای جانشینی هیده‌یوری درآمده بود، به توطئهٔ براندازی متهم شد و به دستور هیده‌یوشی مجبور به انجام هاراکیری شد. پس از آن هیده‌یوشی دستور داد تمامی اعضای خانواده او از جمله کودکان، زن اصلی و زنان غیراصلی و خدمهٔ زن خانوادهٔ او کشته شوند. بی‌رحمی و خشونت اجرای اعدام ۳۹ زن و کودک در ۵ سپتامبر ۱۵۹۵ به عنوان یکی از نقاط تاریک رژیم تویوتومی در تاریخ ژاپن باقی ماند. هیده‌یوشی با انجام این قتل‌عام از یک طرف زمینهٔ نابودی خاندان خود را فراهم کرد و از طرف دیگر خشم خاندان‌های دیگر را برانگیخت. از جمله زنانی که در ۵ سپتامبر اعدام شدند، دختر ۱۵ ساله موگامی یوشی‌آکی بود که به‌تازگی همسر غیراصلی هیده‌تسوگو شده بود. کشتن او باعث شد خاندان پرقدرت موگامی به مدافع سرسخت توکوگاوا ایه‌یاسو تبدیل شده و ۵ سال بعد در نبرد سکیگاهارا در برابر نیروهای وفادار تویوتومی بجنگند.
ممنوعیت بردگی اتباع ژاپنی
هیده‌یوشی از اینکه مردم ژاپن در کیوشو به بردگی فروخته می‌شدند به خشم آمده و در ۲۴ ژوئیه ۱۵۸۷ نامه‌ای به مبلغ مسیحی گاسپار کوئلیو از اعضای انجمن عیسی نوشت و خواستار توقف خرید و فروش ژاپنی‌ها به عنوان برده توسط پرتغالی‌ها، سیامی‌ها و کامبوجیان شد وی همچنین بازگرداندن بردگان ژاپنی که پیش از این خریداری شده و به نواحی دورتر از هند فرستاده شده بودند، را خواستار شد. مورخان خاطرنشان کردند که در همان زمان که هیده‌یوشی خشم خود را از تجارت پرتغالی‌ها با بردگان ژاپنی ابراز می‌داشت، وی خود به تجارت انبوه بردگان اسرای جنگی کره‌ای در ژاپن مشغول بود.
سیاست مذهبی
هیده‌یوشی سیاست کنترل نیروهای بودایی با زور را به مانند دوران نوبوناگا ادامه داد. از طرف دیگر، دستور ساخت یک مجسمه بزرگ بودا (دای بوتسو) را در کیوتو و بازسازی معبد هوننو را نیز صادر کرد. لوئیس فرویس در مورد شرایط پس از صدور فرمان اخراج مبلغان مسیحی از ژاپن (پس از ۱۵۸۷) نوشته‌است «هیده‌یوشی بیشتر از مبلغان مسیحی با راهبان بودایی بدرفتاری می‌کند.»
نظر هیده‌یوشی در ابتدا در مورد مسیحیان مثبت بود. به دلیل تخریب معابد و عبادتگاه‌های بوداییان توسط مسیحیان، تغییر مذهب به مسیحیت با توسل به زور و فروش ژاپنی‌ها به عنوان برده در خارج از کشور، هیده‌یوشی در سال ۱۵۸۷ فرمان اخراج مبلغان مسیحی از ژاپن را صادر کرد. این فرمان تنها منع مبلغان مسیحی از فعالیت بود. این فرمان در قالب «چشم‌پوشی» اجرا می‌شد، بدین ترتیب مبلغان قادر به ادامهٔ فعالیت خود را در ژاپن بودند و مسیحیان از ایمان مسیحی محروم نشده بودند و محدودیتی برای آنان وجود نداشت. همچنین هیده‌یوشی رابطهٔ بازرگانی با کشورهای مسیحی را از مسائل مذهبی جدا کرده و مورد تشویق قرار می‌داد. حادثهٔ کشتی سان فیلیپ در چنین شرایطی بود که رخ داد. در طی این حادثه یک کشتی اسپانیایی که گرفتار طوفان شده بود به ناچار جهت تعمیر کشتی در یکی از بنادر ژاپنی پهلو گرفت و سرنشینان کشتی توقیف شدند. ناوبر کشتی مورد پرس‌وجو قرار گرفت. گفته‌های ناوبر کشتی مبنی بر اینکه «اسپانیا ابتدا میسیونرهای مسیحی را به سراسر جهان اعزام می‌کند و کار تسخیر را با همکاری مبلغان پیش می‌برد. هنگامی که مسیحیت در محل پیشرفت کرد با همکاری مسیحیان محلی و نیروهای نظامی خود یک منطقه را به اسپانیا الحاق یا تابع می‌کند.» به هیده‌یوشی گزارش شد. پس از این گزارش هیده‌یوشی مقابلهٔ گسترده با مسیحیت را آغاز کرد.
بیست و شش کاتولیک، شامل ۲۰ نفر ژاپنی و ۶ نفر اتباع کشورهای دیگر، در ۵ فوریه ۱۵۹۷ در ناگازاکی به دستور هیده‌یوشی به چارمیخ کشیده شدند.
دومین تهاجم هیده‌یوشی به کره
در طی مذاکرات صلح از طرف هیده‌یوشی در ناگویا به سفیر دودمان مینگ یک درخواست‌نامهٔ هفت ماده‌ای، از جمله واگذاری چهار ایالت در جنوب کره به ژاپن و احیای تجارت کانگو ابلاغ شد. از طرف دیگر کونیشی یوکیناگا که حدس می‌زد قبول چنین پیشنهادهایی توسط چین غیر عملی است، پیغامی دروغین از طرف هیده‌یوشی به دودمان مینگ فرستاد که در آن عنوان شده بود که ژاپن هیچ خواسته‌ای از چین ندارد و پس از صلح با کره به تابعیت دودمان مینگ درخواهد آمد. از سوی دیگر در ماه اوت از اوساکا خبر رسید که همسر هیده‌یوشی، یودو-دونو زایمان کرده و فرزند او پسر است. پس از این خبر هیده‌یوشی دیگر به چگونگی مذاکرات صلح توجه چندانی نشان نداد و در ۱۳ ماه اوت از قلعه ناگویا، برای دیدن نوزاد (تویوتومی هیده‌یوری)، به قلعهٔ اوساکا بازگشت.
مرگ
در سال ۱۵۹۸ وضعیت جسمی هیده‌یوشی آشکارا دچار مشکل شده بود. او جلسه‌ای ترتیب داد که در آن بزرگترین دایمیوهای کشور را به عنوان هیئت بزرگان پنج‌گانه تعیین کرد. پنج نفری که از طرف هیده‌یوشی به عنوان هیئت بزرگان انتخاب شده بودند، عبارت بودند از: مائدا توشی‌ایه، موری تروموتو، اوکیتا هیده‌ایه، اوئسوگی کاگه‌کاتسو و ایه‌یاسو که از دیگر اعضای این هیئت پرقدرت‌تر بود. او همچنین ۵ نفر از سیاستمداران از جمله ایشیدا میتسوناری را به عنوان هیئت پنج‌گانه برای رسیدگی به امور کشوری تعیین کرد. هیده‌یوشی از تمامی آنان خواست تا سوگندنامه‌ای را مبنی بر حمایت از جانشینی پسرش هیده‌یوری تا رسیدن او به سن بلوغ امضا کنند. از آن‌جا که او از طرف ایه‌یاسو نیز احساس خطر می‌کرد، از او خواست نوهٔ خردسالش سن هیمه را به ازدواج پسرش هیده‌یوری دربیاورد.
هیده‌یوشی سه ماه پس از وخامت اوضاع جسمانی در ۱۸ سپتامبر ۱۵۹۸ درگذشت. در ظاهر پسر خردسال او تویوتومی هیده‌یوری جانشین وی شد اما هیده‌یوری تنها ۵ سال داشت و قدرت اصلی در دستان اعضای ده‌نفرهٔ دو شورای گوتایرو و گو-بوگیو بود. اولین تصمیم سیاسی این شورا برگرداندن سربازان ژاپنی از کره و پایان دادن به جنگ کره بود. مرگ هیده‌یوشی تا پایان بازگشت سربازان ژاپنی از کره از مردم پنهان نگاه داشته شد. در طی دو سال آتی ایه‌یاسو با دایمیوهای متعددی در ژاپن به خصوص با آن‌هایی که با هیده‌یوشی رابطه خوبی نداشتند، پیمان اتحاد بست و فرزندان و نوادگان خود را به وصلت این خاندان‌ها درآورد.
ظاهر
لوئیس فرویس (۱۵۳۲– مرگ ۱۵۹۷) نویسنده کتاب  تاریخ ژاپن در مورد وی نوشته‌است: هیده‌یوشی کوتاه قد بود و ظاهری زشت داشت و شش انگشت در یک دست داشت. چشمانش بیرون آمده و ریش‌های کم‌پشتی مانند چینی‌ها داشت. همچنین در کتاب تاریخی جینگ بیروک سفیران کره‌ای، وی را چنین توصیف کرده‌اند: هیده‌یوشی صورتی کوچک با رنگی تیره دارد و به میمون شبیه است. خود وی در مورد ظاهر خویش گفته‌است من جثه‌ای کوچک و صورتی زشت دارم اما با این وصف پیشرفت من در ژاپن فراموشی‌شدنی نیست.
شهرت
هیده‌یوشی به سبب داشتن نبوغ در ارتباط برقرار کردن با دیگر افراد و همچنین به عنوان کسی که بیشترین پیشرفت را در تاریخ ژاپن داشته‌است، شهرت دارد.
فرهنگ و هنر
هیده‌یوشی که از خانوادهٔ فقیری برخاسته بود از اینکه در دوره جوانی خود نتوانسته بود از تحصیلات خوبی بهره‌مند شود، افسوس می‌خورد و برای جبران آن همواره کوشش و تلاش زیادی برای یادگیری در زمینه‌های گوناگون هنری و فرهنگی از خود نشان می‌داد. او پس از کناره‌گیری از مقام کانپاکو، اتاق ویژه‌ای در قلعه فوشیمی برای آموزش در نظر گرفت و نزد استادان مشهور زمان خویش در زمینهٔ ادبیات کلاسیک ژاپن، رنگا (شعر)، مراسم چای ژاپنی، ذن، کنفوسیوس و نوگاکو (تئاتر ژاپنی) آموزش می‌دید.
زندگی شخصی
هیده‌یوشی همسران غیراصلی خود را همواره از بین زنانی با اصل و نسب و از نظر طبقاتی ممتاز انتخاب می‌کرد تاریخدانان این امر را ناشی از عقده حقارت او که از پایگاه پایین اجتماعی‌اش خانوادگی‌اش ناشی شده بود، ارزیابی می‌کنند. اودا نوبوناگا که از نزدیک با اونه همسر اصلی هیده‌یوشی آشنایی داشت، در سال ۱۵۸۱ پس از آگاهی از روابط هیده‌یوشی با زنان دیگر نامه‌ای را به قصد دلجویی به شرح زیر به اونه فرستاد:
این تردید در بین پژوهشگران تاریخ ژاپن مطرح است که آیا هیده‌یوشی واقعاً فرزندی از خود داشته‌است. لوئیس فرویس در بخش ۴۴  تاریخ ژاپن نوشته‌است:
هیده‌یوشی برای مراسم چای ژاپنی و جمع‌آوری وسایل آن، حمایت مالی از رویدادهای اجتماعی و حمایت از استادان تحسین شده، وقت و هزینه زیادی را صرف کرد. مراسم بزرگ چای کیتانو (۱۵۸۷) و همچنین جشن شکوفه‌های گیلاس دایگو (۱۵۹۸) مجلل‌ترین گردهمایی‌هایی هستند که هیده‌یوشی در ارتباط با مراسم چای برگزار کرده‌است. با افزایش علاقه به مراسم چای در بین طبقه حاکم، تقاضا برای وسایل ظریف سرامیکی نیز افزایش یافت. در طی حمله به کشور کره، نه تنها مقادیر زیادی از ظروف سرامیکی با ارزش مصادره شد، بلکه بسیاری از صنعتگران کره‌ای نیز به زور مجبور شدند به ژاپن نقل مکان کنند.
نابودی خاندان تویوتومی
بعد از مرگ تویوتومی هیده‌یوشی در سال ۱۵۹۸ میلادی شورایی پنج نفره به همراه ۵ سیاستمدار دیگر مانند ایشیدا میتسوناری و آسانو ناگاماسا حکمرانی ژاپن را بین خود تقسیم کرده و ادارهٔ کشور را برعهده گرفتند. مسن‌ترین و بانفوذترین اعضای شورا یعنی مائدا توشی‌ایه یک سال پس از مرگ هیده‌یوشی در سال ۱۵۹۹ درگذشت. پس از آن به سرعت در ژاپن دایمیوها و سامورایی‌ها به دو گروه تقسیم شدند. یکی ارتش غربی (گروه میتسوناری) و دیگری ارتش شرقی (گروه ضد میتسوناری). ایه‌یاسو گروه ضد میتسوناری را حمایت می‌کرد. دو گروه در نهایت در نبرد سکیگاهارا بزرگترین و تقریباً مهم‌ترین نبرد در طول تاریخ ژاپن مقابل یکدیگر قرار گرفتند. نبرد سکیگاهارا با پیروزی مطلق توکوگاوا ایه‌یاسو پایان یافت و سپاه غربی در هم کوبیده شد.
پس از نبرد، تویوتومی هیده‌یوری عنوان بزرگترین دایمیوی کشور را از دست داد. زمین‌های مصادره‌شده از طرفداران خاندان تویوتومی یک سوم مساحت کل کشور را دربرمی‌گرفت. تعداد زیادی از سامورایی‌هایی که در خدمت این دایمیوها بودند، شغل خود را از دست داده و تبدیل به رونین شدند. بیشتر این رونین‌ها ده سال بعد در محاصرهٔ اوساکا به طرفداری از خاندان تویوتومی گرد قلعهٔ اوساکا جمع شدند.
همسران
تعداد همسران غیراصلی هیده‌یوشی ۱۶ نفر برآورد شده‌است. اما تنها نام ۱۱ نفر از آنان مشخص شده‌است.
فرزندخواندگان پسر
تا دوره ادو به غیر از فرزندخواندگی معمول نوع دیگری از فرزندخواندگی در ژاپن به نام «یوشی» (猶子) نیز وجود داشت. در این نوع فرزندخواندگی، فرزندخوانده تنها از نظر اجتماعی به‌صورت فرزندخوانده پذیرفته می‌شد ولی از نظر مالی بدون ارتباط با پدرخوانده خود باقی می‌ماند و پس از مرگ پدرخوانده از نظر مالی ارثی دریافت نمی‌کرد. در دوره سنگوکو و دوره ادو از نظر اجتماعی این موضوع بسیار حائز اهمیت بود که چه کسی حاضر است یک شخص را به فرزندخواندگی بپذیرد. کسانی که به این نحو به فرزندخواندگی هیده‌یوشی یا کونوئه ساکی‌هیسا که مقام کانپاکو (صدرالاعظم) را برعهده داشتند درمی‌آمدند، می‌توانستند عهده‌دار مقام کانپاکو شوند.
ارزیابی تاریخی
در ۱۸۶۸ امپراتور میجی به خاطر قدردانی از نقش هیده‌یوشی در نشان‌دادن قدرت ژاپن به کشورهای خارجی، وی را کامی (ایزدان شینتو، ارواح شریف و مقدس) نامید و دستور ساخت معبدی را برای پرستش وی را صادر کرد. در پی این دستور معبد تویوکونی در کیوتو برای بزرگداشت هیده‌یوشی ساخته شد.
ایزاوا موتوهیکو، پژوهشگر تاریخ ژاپن، در مورد هیده‌یوشی نوشته‌است: توکوگاوا ایه‌یاسو برخلاف قول و پیمانی که با هیده‌یوشی بسته بود، پس از گذشت زمان نه‌تنها از پسر و جانشین وی حمایت نکرد بلکه با کشتن پسر و نوه هیده‌یوشی نسل وی را ریشه‌کن کرد. اگر فقط به عمل ایه‌یاسو توجه شود، او نسبت به هیده‌یوشی مرد شروری به نظر می‌رسد. اما در واقع جایی برای تمجید از هیده‌یوشی نیست. هیده‌یوشی به محض درگذشت نوبوناگا ربودن حق حاکمیت از خاندان اودا را آغاز کرد. دومین پسر نوبوناگا، اودا نوبوکاتسو، یک بار تبعید و املاکش ضبط شد. سومین پسر وی، اودا نوبوتاکا، به اجبار هیده‌یوشی یک سال پس از مرگ پدرش و پس از شکست در نبرد شیزوگاتاکه مجبور به هاراکیری شد. خواهر کوچکتر نوبوناگا، اوایچی، پس از شکست بر سر جانشینی نوبوناگا و محاصرهٔ قلعه‌اش توسط هیده‌یوشی دست به هاراکیری زد. نوهٔ نوبوناگا که توسط خود هیده‌یوشی به جانشینی انتخاب شده بود، هرگز اجازه نیافت تا به جایگاه خود برسد. تمام اینها در حالی بود که نوبوناگا ولی‌نعمتی برای هیده‌یوشی بود که وی را از فرش به عرش رسانده بود.
بعد از دورهٔ ادو از هیده‌یوشی به عنوان شخصیتی خونگرم و سرشار از استعداد که توان نفوذ در قلب دیگران را داشت نقل‌های بسیاری شده‌است. ۷۰۰۰ نامهٔ بازمانده از وی، نشان‌دهندهٔ تبحر و تلاش پیگیر هیده‌یوشی در تصاحب قلب دیگران است. او از طبقهٔ فقیری برخاسته بود و برخلاف دیگر فرماندهان سامورایی‌ها نمی‌توانست بر وفاداری ملازمان خود بنا بر اصل فرمانبرداری نسبت به ارباب تکیه کند و ناچار بود این وفاداری را با برقراری ارتباط انسانی ایجاد کند. از طرف دیگر در عرصهٔ تاریخی، هیده‌یوشی کسی است که با تهاجم به کره و چین و همچنین نابودی خاندان خواهرزادهٔ خود، قتل‌عام‌های بی‌رحمانه و بسیاری را در کارنامهٔ خود دارد. خشکاندن نیروی دشمن از ریشه، روشی بود که ارباب او اودا نوبوناگا برای ایجاد وحدت در کشور در پی گرفته بود و هیده‌یوشی نیز به عنوان پیروی از وی و همین‌طور در جهت تثبیت قدرت خویش همین روش را ادامه داد. به علت همین رویکرد دوگانه هیده‌یوشی هم به عنوان یک انسان خونگرم و هم به عنوان یک سفاک اشتهار دارد.
آبشار پالارووی
آبشار پالارووی (به انگلیسی: Palaruvi Falls) آبشاری است که در کرالا، هند واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۹۱ m است.
مدل محاسبه
در نظریه رایانش پذیری و نظریه پیچیدگی محاسباتی، مدل محاسبه تعریف مجموعه‌ای از عملیات‌های قابل قبول مورد استفاده در محاسبات و نسبت هزینه‌هایشان است. برای اندازه‌گیری پیچیدگی یک الگوریتم در زمان اجرا یا حافظهٔ مصرف شده، با فرض مدل خاصی از محاسبات استفاده می‌شود، در تجزیه و تحلیل منابع محاسباتی مورد نیاز بحث کردن در مورد محدودیت‌های الگوریتم یا رایانهها ممکن است.
دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰
دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ نام رویداد ورزش دوچرخه‌سواری در بازی‌های المپیک تابستانی بود که در سال ۱۹۸۰ برگزار شد. این مسابقات در دو بخش دوچرخه‌سواری پیست و دوچرخه‌سواری جاده در مسکو، اتحاد جماهیر شوروی برگزار شد. این مسابقات از شش بخش تشکیل شده بود که فقط برای مردان بود.
مدل محاسبه
مثال‌ها
بعضی از مثال‌ها عبارت اند از ماشین تورینگ، ماشین حالات متناهی، توابع بازگشتی، حساب دیفرانسیل لامبادا، منطق ترکیبی و چکیده سیستم بازنویسی.
استفاده‌ها
در زمینه زمان تحلیل الگوریتم‌ها، مشخص کردن یک مدل محاسبه در رابطه با عملیات اولیه مجاز دارای هزینه واحد معمول است. یک مثالی که به‌طور معمول استفاده می‌شود ماشین دستیابی تصادفی است، که دارای ارزش واحد برای خواندن و نوشتن دستیابی به همهٔ خانه‌های حافظه است. از این منظر، با ماشین تورینگی که در بالا گفته شده‌است تفاوت دارد.
یک نکته اصلی که اغلب چشم پوشی می‌شود این است که حدود پایین منتشر شده برای مشکل‌ها در بیشتر مواقع برای یک مدل محاسباتی بیشتر محدود می‌شوند تا مجموعه عملیاتی که کسی می‌تواند استفاده کند در پرداختن و از این رو ممکن است الگوریتم‌هایی سریع تر از آنچه به سادگی فکر می‌کردیم وجود داشته باشد.
دسته‌ها
مدل محاسباتی بسیاری وجود دارد که در مجموعه اعمال مجاز و هزینه محاسباتشان تفاوت می‌کنند. آن‌ها به گروه گستردهٔ زیر تعلق دارند: ماشین انتزاعی و مدل‌های معادل آن (برای مثال حساب دیفرانسیل لامبادا معادل با ماشین تورینگ است) در اثبات‌های شمارش پذیری و حدود بالا روی پیچیدگی محاسباتی الگوریتم‌ها استفاده می‌شود، و مدل‌های درخت تصمیم‌گیری، در اثبات‌های حدود پایین روی پیچیدگی محاسباتی مشکل‌های الگوریتمی استفاده می‌شود.
سلسله کیم
سلسله کیم، رسماً سلالهٔ کوه پکتو، دودمان سه نسلهٔ رهبری کره شمالی که از اولین فهرست رهبران کره شمالی، کیم ایل-سونگ، در ۱۹۴۸ نشأت گرفته‌است. کیم در پایان کنترل ژاپن بر کره که در سال ۱۹۴۵ منجر به جدا شدن منطقه شد، رهبری شمال را در دست گرفت. او در سال ۱۹۵۰ در تلاش برای اتحاد مجدد شبه جزیره جنگ کره را به راه انداخت. او یک کیش شخصیت را در ارتباط با نزدیک با فلسفه دولتی جوچه آن کشور درست کرد، که به جانشینانش منتقل شد: پسرش کیم جونگ-ایل و نوه‌اش کیم جونگ-اون.
در سال ۲۰۱۳، عبارت ۲ ماده ۱۰ ده اصل بنیادین جدید حزب کارگران کره اعلام کرد که حزب و انقلاب باید «تا ابد» به وسیلهٔ «سلالهٔ پکتو» رهبری شود.
گلبهار
شهر جدید گلبهار مرکز شهرستان گلبهار، یکی از شهرهای برنامه‌ریزی شده ایران و استان خراسان رضوی است که در فاصله ۳۵ کیلومتری شمال غربی کلانشهر مشهد قرار دارد. نوین شهر گلبهار برای اسکان سرریز جمعیت مشهد ساخته شد. این شهر از جنوب به سلسله کوه‌های بینالود و از شمال به رشته‌کوه‌های هزار مسجد و رودخانه کشف‌رود منتهی شده‌است. پیرامون رودخانه کشف رود، یکی از مناطق کهن تمدنی ایران و خراسان، به ویژه شهر باستانی و تاریخی توس بوده‌است. مطالعات و طراحی شهر جدید گلبهار در سال ۱۳۶۶ آغاز گردید. این مطالعات بر پایه موقعیت مکانی کلانشهر مشهد و شهرهای اقماری آن و همچنین دورنمای توسعه این مناطق استوار گردید. با توجه به هویت پیش‌بینی شده برای شهر جدید گلبهار با عملکردی فرهنگی– علمی و تحقیقاتی، طراحی نواحی مختلف آن بر این پایه استوار گردیده‌است. بزرگ‌ترین دانشگاه آزاد شرق کشور در گلبهار ساخته شده‌است. دانشگاه‌های علم و صنعت و سناباد نیز از دیگر دانشگاه‌های گلبهار است؛ بعلاوه مؤسسه آموزش عالی دولتی مهارت افزایی و اشتغال پذیری بعنوان اولین دانشگاه اشتغال محور دولتی و از مؤسسات اقماری دانشگاه فردوسی مشهد نیز با ماموریت‌های نوین اعم از افزایش سطح مهارت و اشتغال پذیری دانش آموختگان منطقه ۹ آموزش عالی در این شهر واقع شده‌است. از این رو گلبهار شهری دانشگاهی تعریف می‌شود. برای اتصال این شهر به مشهد توسط قطار برقی، اقداماتی صورت گرفته و در حال انجام می‌باشد. در جلسهٔ روز ۱۱ آبان سال ۱۳۹۹ هیئت دولت، موضوع شهرستان شدن گلبهار به تصویب رسید. و در روز بعد ۱۲ آبان سال ۱۳۹۹ حسینعلی امیری معاون پارلمانی رئیس‌جمهور با حسین امامی نمایندهٔ چناران، بینالود، گلبهار، طی تماس تلفنی این مصوبه را اعلام نمود. شهرستان گلبهار دارای دو بخش مرکزی و گلمکان است.
جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۶٬۸۷۷ نفر (در ۱۰٬۸۵۴ خانوار) بوده‌است.
مسیرهای ارتباطی
این شهر در محور شمال به کلانشهر مشهد قرار دارد و از جاده ۲۲ می‌توان به شهر گلبهار دسترسی داشت. بزرگراه جدیدی از میدان نمایشگاه مشهد به گلبهار و چناران در حال ساخت است. متروی مشهد گلبهار چناران نیز در حال ساخت است.
موقعیت گلبهار
نوین شهر گلبهار در کیلومتر ۳۵ جاده کلانشهر مشهد به قوچان و ۱۰ کیلومتری چناران واقع شده‌است. شهری جدید که در نزدیکی شهر باستانی توس بنیانگذاری شده و در حال رشد است. گلبهار دومین شهر از نوین شهرهای ایران پس از نوین شهر پردیس استان تهران است که تبدیل به مرکز شهرستان می‌شود.
آب و هوا
آب و هوا در گلبهار عموماً سرد و معتدل است، میانگین دما ۱۱٫۷ درجه سانتی گراد است. میانگین بارش (سالیانه) در گلبهار به ۲۵۷ میلی‌متر می‌رسد. کمترین میزان بارش در تیر ماه (ژوئیه) به میزان ۱ میلی‌متر است و بیشترین میزان بارش در اسفند ماه (مارس) با میانگین ۵۱ میلی‌متر می‌رسد. دما در تیر ماه (ژوئیه) به ۲۳٫۴+ درجه سانتی گراد می‌رسد که در بالاترین میزان خود قرار دارد. دی ماه (ژانویه) کمترین میانگین دمای خود را دارد که دما به ۱٫۲- درجه سانتی گراد می‌رسد. تغییر در میزان بارش بین خشک‌ترین و مرطوبترین ماه سال ۵۰ میلی‌متر است. در طول سال دماهای میانگین به میزان ۲۴٫۶ درجه سانتی گراد تغییر می‌کند.
محلات
براساس طرح جامع در سال ۱۳۷۲ شهر گلبهار داری ۴ فاز با سطح محدوده ۴۰۰۰ هکتار مصوب گردیده بود. فاز ۱ و ۲ شهر جدید با مساحت حدود ۲۷۰۰ هکتار دارای طرح تفصیلی مشخص است. در سال ۱۳۸۶ پس از طرح مسکن مهر فازهایی دیگر به شهر گلبهار افزوده شد. گلبهار دارای چهار باغشهر است که در آن خانه‌های ویلایی بزرگ و زیبایی ساخته شده‌است. به جز باغشهرها، برخی محلات دیگر شهر مانند محله ۷ نیز ویلایی است. ضابطه ساخت قطعات ویلایی این محله به صورت دوبلکس می‌باشد اما بیشتر از ۹۵درصد قطعات به صورت همکف ساخته شده‌اند. گلبهار دارای ۳۵ محله است.
محله‌های قدیمی
اندیشه، بهارستان، خاوران، فرهنگ، پردیس، پرند، گلشن
مسکن مهر
مسکن مهر در ۳۰ محله شهر گلبهار ساخته شده‌است. در مجموع ۳۹٫۸۳۶ واحد مسکن مهر در گلبهار ساخته شده‌است.
شهرداری
شهرداری گلبهار در سال ۱۳۹۳ شروع به کار کرد و از تیر ماه ۱۴۰۰، بر عهده علیرضا اصغری می‌باشد. باحکم وزیر کشور شهرداری گلبهار در بهمن ۱۴۰۱ به درجه ۸ ارتقاء یافت
مترو
متروی این شهر از سال ۱۳۹۱ آغاز شده که از ایستگاه کوهسنگی واقع در مشهد شروع شده و به موازات جادهٔ مشهد-چناران به طول حدود ۴۶ کیلومتر به گلبهار منتهی خواهد شد. پیش‌بینی می‌شود این مترو در سال ۱۴۰۴ به بهره‌برداری برسد. این خط مترو سریع‌السیر می‌تواند نخستین قطعه از راه‌آهن مشهد-بجنورد-گرگان باشد.
پیوند به بیرون
گلبهارمون
وارگ ویکرنس
ورگ ویکرنس (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۷۳) خواننده بلک متال اهل نروژ و بنیانگذار گروه موسیقی تک نفره بورزوم است. او در خانواده‌ای ثروتمند، در برگن متولد شد.
دوران قبل از ورود به عالم موسیقی
کریستین به واسطهٔ شغل پدرش مدت ۳ سال در عراق ساکن شد. او در این ۳ سال مجبور شد به دبستان مسلمانان برود. او همواره از این سالها به عنوان بدترین سالهای عمرش یاد می‌کند. هنگام بازگشت به نروژ با موجی به نام دین ستیزی مواجه شد. در دهه ۸۰ میلادی موجی که ابتدا توسط انتان لاوی در سال‌های گذشته در ایالات متحده به راه افتاده و بیشتر شبیه وارونه کردن دین مسیحیت بود، حالا دیگر تبدیل به دین ستیزی گشته بود. جوانان منطقهٔ اسکاندیناوی خواهان بازگشت به تاریخ کهن اسکاندیناوی بودند اما دیگر حریم مقدسات، توسط لاوی و پیروان فکری اش دریده شده بود. دیگر اهانت به مسیح و کلیسا چیز جدیدی نبود. در آن سالها بهترین شیوهٔ بیان عقاید ناهنجار و اعتراضی استفاده از موسیقی بود.کریستین هم، از جمله طرفداران پیگنیزم بود. وی هم پا در عرصه موسیقی گذاشت که بعدها مسیر زندگی اش را دگرگون کرد. آن جوانان همگی به سبک نو ظهور بلک متال رو آوردند. سبکی بسیار عمیق و کاملاً غیر تجاری و زیرزمینی.
تغییر نام
به علت اینکه کریستین نام عیسی است و او یک ضد مسیحیت، اسم خود را به ورگ یعنی گرگ تغییر داد. ورگ ویکرنس علاقه‌ای به این موضوع ندارد و تاریخ مشخصی از این تغییر نام در دسترس نیست ولی می‌توان گفت حوالی سال ۹۰ این اتفاق افتاده‌است.
مذهب
او همچنین در نوشتارهای زندان‌اش بیان می‌کند که هرگز یک شیطان‌پرست نبوده‌است و بلکه یک پیگنیزم هست. آئین پیگنیزم، یک آئین کهن اسکاندیناوی است که مانند بسیاری از دین‌های کهن معتقد به چند خدایی هستند و اودین (از یک چشم کور است و کلاغ سنبل اوست) خدای خدایان آنهاست.
تشکیل خانواده
او در سال ۹۲ با یک دختر نروژی در یک دیسکوی زیر زمینی آشنا شد که موسیقی تکنو در آن پخش می‌شد. آنها قبل از ازدواج رسمی، صاحب یک فرزند دختر شدند و بعد از زندانی شدن ورگ به جرم قتل با هم ازدواج کردند. آنها در حال حاضر صاحب دو فرزند هستند و همسر ویکرنس برای سومین بار باردار است. شایان ذکر است که جز فرزند اول آنها، دو فرزند دیگر آنها مربوط به دوران زندان ویکرنس هستند.
ارتکاب قتل
ورگ ویکرنس به دلیل اختلافات عمیقی که با یورنیموس (گیتاریست شیطان‌پرست گروه بلک متال میهم) داشت مرتکب قتل وی شد. او به خاطر این قتل و همچنین سایر جرائم، به ۲۱ سال زندان محکوم شد که طبق قانون نروژ، بالاترین مجازات محسوب می‌شود.
سایر جرائم
او همچنین به خاطر سوزاندن چهار کلیسا از جمله یک کلیسای تاریخی در نروژ و سرقت و نگهداری مواد منفجره به مدت ۵ سال زندانی گردید که با توجه به ارتکاب قتل، جمعاً محکوم به ۲۱ سال حبس — اشد مجازات در نروژ — شد.
دودمان شیلا
دودمان یا شاهنشاهی شیلا {به کره ای: 실라} همسایه گوگوریو، باکجه و گایا و قدیمی‌ترین در میان سه امپراتوری کره (گوگوریو، باکجه، شیلا) بود. این حکومت در سال ۵۷ پیش از میلاد تأسیس شد و پس از ۹۹۲ سال حکومت در سال ۹۳۵ میلادی سقوط کرد. با اتحاد سه پادشاهی در شبه جزیره کره در سال ۶۶۸، شیلا افزایش قابل توجهی را در قلمرو و جمعیت خود تجربه کرد. شیلای متحد وارد دوران خیره کننده ای از رشد اقتصادی شد. شیلا و دودمان تانگ مبادلات زیادی را در زمینه تجار، راهب ها، و علمای کنفسیوسیسی انجام می دادند. شیلا صنایع دستی طلایی و نقره ای و جنسینگ به تانگ صادر می کرد و کتب، ظروف چینی، پارچه های ابریشمی ساتن، البسه، و تولیدات صنعتی را از تانگ وارد می نمود. محصولات از آسیای مرکزی به شیلا معرفی می شدند و تجار آن منطقه از طریق جاده ابریشم و مسیرهای دریایی از شیلا بازدید می کردند. امپراطوری بزرگ شیلای متحد عصری طلایی از هنر و فرهنگ بود و بودائیت به بخش عمده ای از فرهنگ شیلا بدل گشت. صومعه های بودایی به مانند بولگوکسا نمونه هایی از معماری پیشرفته کره ای و تاثیرگذاری بودائیت هستند. معماری و هنر مورد حمایت دولت در این عصر مثل معبد هوانگ نیونگ سا، معبد بونهوانگ سا، و غار سوک گورام در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند.
شیلای متحد سلحشوری دریایی بکجه را که به عنوان فنیقیه شرق آسیای قرون وسطی عمل می کرد به همراه داشت. آنها در خلال قرون هشتم و نهم میلادی بر دریاهای شرق آسیا و تجارت بین چین، کره و ژاپن تسلط داشتند که از مشهورترین این موارد می توان به عصر جانگ بوگو اشاره کرد. علاوه از این، مردم شیلا در آن سوی آب ها و در شبه جزیره شاندونگ در چین و دهانه رودخانه یانگ تسه جوامعی را تشکیل دادند. شیلا متحد کشور کامیاب و ثروتمندی بود و کلانشهر پایتخت آن که گیونگجو نام داشت، چهارمین شهر بزرگ در جهان به شمار می رفت. بودائیت در آن زمان شکوفا شد و بسیاری از بودائیان کره ای منجمله ون چیوک، ونهیو، اویسانگ، موسانگ، و کیم گیو گاک یک شاهزاده شیلایی که تاثیر گذاری وی باعث مبدل گشتن کوهستان جیوهوا به عنوان یکی از چهار کوهستان مقدس بودائیت چینی شد، شهرت زیادی در میان بودائیان چینی کسب کردند و در بودائیت چینی سهیم گشتند. شیلا در اواخر قرن نهم میلادی از آشفتگی های سیاسی رنج می برد. این مسئله شدیدا باعث تضعیف شیلا شد و دیری نپایید که نوادگان بکجه سابق توانستند بکجه جدید را پایه ریزی کنند. در شمال نیز شورشیان گوگوریو را احیا کردند و بدین ترتیب عصر سه پادشاهی جدید شروع شد.
شیلا، در سال ۴۱۴ میلادی تسلیم گوگوریو شد و ۱۵۰ سال بعد، گایا را تصرف کرد و در سال ۶۶۰ میلادی، با کمک ۱۳۰٬۰۰۰ نیروی اعزامی تانگ که از طریق دریا به باکجه حمله کردند، شیلا با ۷۶٬۰۰۰ نیرو از خشکی باکجه را تصرف کرد، باکجه در آن زمان تنها ۴۵٬۰۰۰ نیرو داشت و ابتدا ۴۰٬۰۰۰ را به سواحل مرز دریایی خود با تانگ می‌فرستد تا با تانگ مبارزه کنند و ۵٬۰۰۰ نیرو را به فرماندهی گی‌بک، فرمانده ارشد باکجه در آن زمان را هم برای مبارزه با شیلا می‌فرستد.
امپراطوری شیلا مقدس که در بین سه پادشاهی ثروتمند ترین کشور بود.
شکوفایی فرهنگ غنی این امپراطوری تحت تاثیر تعلمات بودا قرن ها ادامه داشت. گفته میشود در دوران طلایی شیلا متحد جمعیت کشور به حدود ۷ میلیون نفر رسیده است. شیلا در کره به پادشاهی زرین معروف است، دوره شاه وون سونگ دوره طلایی بود.
خون حقیقی و مقدس(سونگول، جینگول)
از زمان به روی کار آمدن آن به عنوان یک حکومت متمرکز، جامعه شیلا با آرایش خشکی از اشراف مشخص شده بود. شیلا دو طبقه و رده سلطنتی داشت: “خون مقدس” (سونگ گول) و “خون حقیقی” (جینگول). تا زمان سلطنت پادشاه موییل که اشرافیت به دو دسته اشراف “خون مقدس ” و “خون حقیقی” تقسیم می شدند، رده خون مقدس با اولویتی که برای به دست آوردن پادشاهی داشت متمایز شده بود. رده دیگری به نام ” طبقه رهبری” نیز وجود داشت که بزرگترین بوده و خود به شش سطح تقسیم می شد. این دوگانگی زمانی که ملکه جیندوک، آخرین فرمانروا از رده خون مقدس در سال ۶۵۴ فوت نمود، به پایان رسید. تعداد اشراف  خون مقدس در حال کاهش بود زیرا سلطنت تنها به آنانی این عنوان را اعطا می کرد که والدینشان هر دو عنوان اجتماعی “خون مقدس” را داشته باشند در حالی که کودکانی که یکی از والدین آنها “خون مقدس” و دیگری در طبقه “خون حقیقی” بودند، تنها عنوان “خون حقیقی” را به دست می آوردند. همچنین راه های متعددی برای تنزل رتبه از ” خون مقدس” به ” خون حقیقی ” وجود داشت که باعث شد سقوط کل این سیستم را محتمل تر کند.
پادشاه یا ملکه از نظر تئوری سلطان مطلق بودند اما گاها قدرت سلطنتی توسط یک اشراف قدرتمند محدود می شد.
مجلس شیلا
هوابک به عنوان شورای سلطنتی با اختیار تصمیم گیری در بعضی امور حیاتی به مانند جانشینی سلطنت یا اعلان جنگ به ایفای نقش می پرداخت. هوابک توسط شخصی (سانگ ته دونگ) که از رده ” خون مقدس” انتخاب می گردید مورد سرپرستی قرار می گرفت. یکی از تصمیمات کلیدی شورای سلطنتی قبول نمودن بودائیت به عنوان دین رسمی کشور بود.
بعد از اتحاد شیلا اقدام به اتکای بیشتر به مدل های چینی بروکراسی به منظور مدیریت قلمرو به شدت بزرگ شده خود نمود. این روش تغییری را از روزهای قبل از اتحاد که سلطنت شیلا بر بودائیت تاکید کرده و سلاطین آن به عنوان “پادشاه بودا” حکومت می کردند، ایجاد کرد. بحران های فزاینده بین سلطنت کره و اشراف عامل برجسته دیگری را در سیاست ها رقم زد.
هنر
بدون شک مشهورترین آثار صنعتگران شیلا تاج های طلایی و برنز اندود شده است که از چندین مقبره سلطنتی شیلا کاوش شده اند. این موضوع تصدیقی است بر این نکته که پایتخت شیلا کومسونگ یا “شهر طلا” نام گذاری شده است. آنها که از ورقه های طلا ساخته و با برآمدگی و آویزهای هلالی شکل یشمی تزئین شده بودند، شاخ و برگ ها و درختچه های عمودی که نشان از ارتباط با شامانیسم را می داد، داشتند. تنها تاج ها نبودند بلکه جواهرات، کمربندها، کفش ها و فنجان هایی که از ورقه های نازک طلایی ساخته شده بودند، به صورت پیچیده ای  کنده کاری شده و با نوشته هایی از جنس طلا، برآمدگی، آویزهای طولانی و قطعات یشم زیبا سازی می گشتند.
مجسمه های سنگی و برنز اندود شده مخصوصا از بودا، بودی ساتوا و بودای آینده (مایتریا) ساخته می شدند. مجسمه برنزی زر اندود شده ای از نوع آخر که از قرن ششم بعد از میلاد به جا مانده است، یکی از برجسته ترین قطعات مجسمه سازی از دوران کره باستان می باشد. مجسمه یک پیکره اندیشمندانه با دستی که با ظرافت قرار گرفته را به همراه پاهایی متقاطع و ردایی جاری پیشکش کرده  و حال در موزه ملی کره در سئول به نمایش گذاشته شده است. سفالگری شیلا در دوران سه پادشاهی به طور عمده ای سنگ های قیمتی خاکستری با تزئینات برش خورده، اعمال شده و سوراخ شده می باشد. دو نوع غالب در این باره وجود دارد: کوزه های گردن دراز و فنجان های گرد و دریچه داری که پایه ای گسترده به نام کوبه داشتند (اما برای غذا استفاده می شد و نه مایعات). دیگر اشکال شامل فنجان شاخدار، فنجان هایی با چرخ های متصل شده، فنجان های یک دسته، سبوهای پیازی بزرگ، فانوس ها و فنجان های زنگوله داری که قطعاتی کوچک از رس را در داخل بخش توخالی پائینی داشته و اینچنین در زمان بلند شدن صدای تق تق می دادند می شد. پایه های کوزه که به منظور تکیه گاهی برای کاسه های بزرگ استفاده می شدند نیز به گونه ای ساخته می شد که طراحی های پیچیده ای از سوراخ ها را داشتند. شاید شگفت انگیزترین شی کوزه ای آبدستان هایی به شکل اسب سواران زره پوش است.
نام
از زمان پیدایش تا تبدیل شدن به یک پادشاهی کاملا تکامل یافته، نام شیلا با حروف آوایی هانجا مختلفی که نزدیک نام کره ای بومی آن می باشد، بیان شده است. این نام ها عبارتند از: سارو، سارا، سونا (بول)، سویا (بول)، سورا (بول) و سوبول. در سال ۵۰۳ میلادی، پادشاه جی جونگ حروف را طوری استاندارد سازی نمود که در زبان کره ای مدرن در یکجا به صورت سیلا خوانده می شد. حرف s کره ای اغلب قبل از i از سق ادا می شود و به همین دلیل نتیجه آوایی که به گوش مخاطب انگلیسی زبان می رسید بیشتر به شیلا شباهت دارد. معنی اصلی واژه بومی شیلا ممکن است “شهر پایتخت” باشد، اگرچه زبان شناسان حدس های متفاوتی می زنند.
زاده مستقیم واژه ” سورابول” که نام پایتخت شیلا بود، در کره ای اواخر قرون وسطی به شکل سیوبول به معنی ” شهر پایتخت سلطنتی” ظاهر شد که به شکل سیوول تغییر یافته و سرانجام در زبان کره ای مدرن به شکل سئول در آمد. امروزه سئول نام پایتخت کنونی کره جنوبی است که سابقا هان سونگ یا هانیانگ نامیده می شد.
رشد کردن به شکل یک پادشاهی
در خلال سلطنت پادشاه سوجی (۴۵۸-۵۰۰ میلادی) ایستگاه های پست برای ارتباط بهتر مابین شهرهای مستحکم کشور ایجاد شدند.
شیلا که در سال های پایانی قرن چهارم با فشار بکجه در غرب و کشور ژاپنی وا در جنوب مواجه شده بود، با گوگوریو متحد شد. اما زمانی که گوگوریو اقدام به توسعه قلمرو خود به سمت جنوب کرده و پایتخت خود را در سال ۴۲۷ به پیونگ یانگ منتقل نمود، پادشاه نولجی مجبور شد تا با بکجه متحد شود.
در زمان فرمانروا بوپ هونگ (۵۱۴-۵۴۰)، شیلا با بودائیت به عنوان دین رسمی و سیستم های نام دوران منحصر به فرد خود یک پادشاهی کاملا تکامل یافته بود. شیلا در خلال جنگ های گایا و شیلا موفق شد اتحادیه گایا را تصرف کند، در سال ۵۳۲ گوم گوان گایا را ضمیمه خاک خود کرده و در سال ۵۶۲ خاک ته گایا را به تصرف خود در آورد. به این ترتیب بود که شیلا مرزهای خود را تا حوزه رودخانه ناکدونگ گسترش داد.
امپراطور بزرگ جین هونگ (۵۴۰-۵۷۶). یک نیروی قوی نظامی را ایجاد کرد. شیلا به بکجه کمک نمود تا گوگوریو را از قلمرو رودخانه هان (سئول) به بیرون براند و سپس کنترل همه آن منطقه استراتژیک را در سال ۵۵۳ از بکجه غصب کرده و به اتحاد ۱۲۰ ساله بکجه – شیلا خاتمه داد. همچنین پادشاه جین هونگ هوارانگ ها را تاسیس کرد.
دوران اولیه با سقوط رده اشرافی ” استخوان مقدس” خاتمه یافت. این امر با فوت ملکه جیندوک رخ داد. در قرن هفتم شیلا با سلسله چینی تانگ متحد شد. در سال ۶۶۰ و در زمان حکومت شاه موییل (۶۵۴-۶۶۱)، شیلا بکجه را تحت انقیاد خود در آورد. در سال ۶۶۸ تحت رهبری شاه مونمو (جانشین پادشاه موییل) و ژنرال کیم یوشین، شیلا بر گوگوریو در شمال خود غلبه کرد. سپس شیلا به مدت حدود یک دهه برای دفع نیروهای تانگی در منطقه که قصد ایجاد مستعمرات تانگ را در منطقه داشتند مبارزه کرد و سرانجام یک پادشاهی متحد تا پیونگ یانگ کنونی را بنیان گذاری نمود. بخش شمالی گوگوریو از دست رفته نیز بعدها با عنوان کشور بالهه ظاهر شد.
دوران میانی شیلا در سال ۷۸۰ با قتل پادشاه هی یه گونگ و منسوخ شدن خط جانشینی سلطنتی از پادشاه موییل (معمار اتحاد شیلا در شبه جزیره) به پایان راه خود رسید. سقوط هیه گونگ مرگی خونین به شمار می رفت که در نقطه اوج یک جنگ داخلی با مشارکت بیشتر خانواده های اشرافی رده بالای کشور به وقوع پیوست. با مرگ هیه گونگ و در خلال باقی مانده سال های شیلا، پادشاه به شخصی کمی قدرتمندتر از یک رئیس پوشالی بدل گشت در حالیکه خانواده های اشرافی قدرتمند به طور فزاینده ای از کنترل مرکزی خارج شدند.