cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
جمهوری روم
شورش
اسپارتاکوس بَرده‌ای اهل تراکیه بود و به عنوان گلادیاتور آموزش دید. در ۷۳ پیش از میلاد به همراه تنی چند از همراهانش، در کاپوآ شورش کرد و به سوی وزوویوس گریخت. شمار شورشیان به سرعت تا ۷۰٬۰۰۰ تن رسید، شورشیانی که غالباً متشکل از بردگان تراکیه‌ای، گالی، و ژرمن بودند. در ابتدا، اسپارتاکوس و نفر دوم شورش یعنی کریکسوس موفق شدند لژیون‌های متعددی که در برابرشان فرستاده می‌شدند را شکست دهند. هنگامی‌که فرماندهی رومیان تحت امر مارکوس لیکینیوس کراسوس ــ که شش لژیون در اختیار داشت ــ یکپارچه شد، شورش در ۷۱ ق. م سرکوب شد و حدود ده‌هزار برده از میدان نبرد گریختند. بر طبق گفتهٔ پلوتارک، اسپاراکوس با دزدان دریایی کیلیکیه به توافق رسیده بود تا او و ۲٬۰۰۰ تن از مردانش را به جزیره سیسیل ببرند، جایی‌که قصد داشت بَردگان آنجا را نیز بشوراند و بدین ترتیب نیروهای تقویتی دریافت کند. با این‌حال دزدان‌دریایی به وی خیانت کردند، و پولی که اسپارتاکوس به آنان داده بود را دریافت کرده امّا او و بَردگانش را رها کردند. منابع خُردتر می‌گویند که اسپارتاکوس در حقیقت تلاش‌های متعددی انجام داد تا تنگه مسینا را با کلک یا تشکیل ناوگان دور بزند و به سیسیل برسد، امّا کراسوس اقدامات نامعلومی انجام داد تا اطمینان یابد که بَردگان نتوانند به سیسیل برسند، و بدینگونه تمامی تلاش‌های اسپارتاکوس را نقش بر آب کرد. حال گنایوس پومپیئوس که در حال بازگشت از اسپانیا بود نیز به کراسوس ملحق شد تا متفقاً بردگان را سرکوب کند. در پایان شورش ۶٬۰۰۰ بَرده در طول جاده آپیا از کاپوآ تا روم مصلوب شدند.
پومپیئوس و کراسوس پس از سرکوبی شورش مزبور با لژیون‌های خود به روم بازگشتند، و از خلع سلاح لژیون‌هایشان خودداری کرده و آنان را درست در خارج دیوارهای شهر روم اردو زدند. این دو ژنرال توانستند به‌طور تمام و کمال، ثمرات سیاسی پیروزی خود بر شورشیان را درو کنند: هر دو خود را برای سال ۷۰ ق. م نامزد تصدی منصب کنسولی کردند، آن‌هم با وجود آنکه پومپیئوس به سبب سن جوان خود و این حقیقت که برخلاف ترتیبات لازمهٔ سلسله مناصب هنوز به عنوان پرایتور یا کوایستور خدمت نکرده بود، واجد شرایط تصدی سمت کنسولی نبود. با این وجود، هر دو به سمت کنسولی انتخاب شدند، آنهم به لطف تهدید ضمنی لژیون‌های مسلحی که خارج از روم اردو زده بودند.
پیامدها
این شورش مشخصاً مردم رومی را به وحشت افکنده بود، مردمی که بر اثر این خوف و دهشت ظاهراً «آغاز به رفتار ملایم‌تری نسبت به گذشته با بردگان خود کردند». زمینداران ثروتمند آغاز به کاهش شمار بردگانِ شاغل در کشاورزی کردند، و در عوض برخی زمینداران خُرده‌مالک سابق که زمین‌هایشان از آنان سلب شده بود را با عنوان «متسادرو» در زمین خود استخدام کردند. حتّی وضع قانونی و حقوقی بَردگان نیز رو به تحول نهاد. بعدها در دوران امپراتوری روم و در زمان حکمرانی امپراتور کلودیوس (۵۴–۴۱ پس از میلاد)، از قانون اساسیی رونمایی شد که کُشتن یک بَرده سالخورده یا بیمار را به مثابه قتل می‌انگاشت و مجازات برای آن قائل می‌شد، و همچنین به بردگانی که توسط اربابانشان آزاد می‌شدند آزادی می‌بخشید. در طول حکمرانی آنتونینوس پیوس (۱۶۱–۱۳۸ پس از میلاد)، حقوق بردگان بیش از پیش توسعه یافت، و اربابان مستقیماً مسئول قتل بَردگانشان پنداشته می‌شدند، و در همان حال بَردگانی که اثبات می‌کردند مورد سوءرفتار واقع شده‌اند، می‌توانستند رسماً و قانوناً خود را در معرض فروش بگذارند؛ همزمان نهادی [قضائی] و به لحاظ نظری مستقلی تأسیس شد که بردگان می‌توانستند در آن دادخواهی کنند. هرچند که این تغییرات حقوقی در چنان مدت طولانیی بعد از شورش اسپارتاکوس رخ دادند که نمی‌توان به سهولت آنان را پیامد بلافاصلهٔ این شورش دانست، با این حال این تغییر و تحولات حقوقی ترجمانی از تغییر رویکرد رومیان نسبت به بَردگان در طول دهه‌ها هستند.
توطئه کاتیلینا
در ۶۳ ق. م، لوکیوس سرگیوس کاتیلینا پس از آنکه برای چندمین مرتبه از تصدی منصب کنسولی منع شد، تصمیم گرفت توطئه‌ای شکل دهد و جمهوری را براندازد. امّا کنسول آن سال، مارکوس تولیوس سیسرون، موفق شد توطئه را برملا کرده و نظم را (هرچند موقتی) به روم بازگرداند. کاتیلینا بیش از هرچیز متکی به حمایت پلبی‌ها ــ که بدانان اصلاحاتی رادیکال پیشنهاد می‌کردـ و نیز اشرافیان مضمحل شده‌ای بود که به آنان براندازی نظام فعلی (جمهوری) و محتملاً ایجاد یک نظام پادشاهی قدرتمند یا چیزی شبیه به آن را القا می‌کرد. سیسرون به لطف اخطار پنهانی مبنی بر در خطر بودن دولت که فولویا، معشوقه یکی از توطئه‌گران به نام کوینتوس کوریوس، در اختیارش نهاد از توطئهٔ در شرف وقوع مطلع شد، و یک فرمان نهایی سنا برای دفاع از جمهوری از سنا گرفت که به موجب آن، قدرت و اختیارات ویژه‌ای به دو کنسول تفویض می‌شد. سیسرون که از یک تلاش ترور از سوی توطئه‌گران‌جان سالم به در برده بود، نشست سنا را در معبد ژوپیتر فراخواند، و با نخستین نطق از مجموع چهار نطق موسوم به «خطابه‌های علیه کاتیلینا» اتهامات سختی به کاتیلینا زد. کاتیلینا که نقشه‌های خود را نقش بر آب می‌دید، ناچار شد روم را ترک کند تا با حامی‌اش گایوس مانلیوس به اتروریا عقب‌بنشیند، و در همین حال رهبری توطئه را به برخی از مردان مورد اعتمادش یعنی لنتولوس سورا و گایوس کِتِگوس سپرد.
این اتهام وارد است که کاتیلینا کوشیده بود قوم جنگجوی آلوبروگ (اهل گالیا ترانس‌آلپینا) را در این توطئه شرکت دهد. توطئه‌گران به سران این قوم نامه‌هایی مکتوب فرستاده بودند که در آن در صورت پشتیبانی‌شان از کاتیلینا بدان قوم امتیازاتی بزرگ وعده داده بودند، امّا سیسرون که با این گل‌ها همکاری داشت نامه‌های مزبور را ضبط کرده و توانست لنتولوس و کتگوس و سایر توطئه‌گران را هم به سنا بکشاند. امّا هنگام بحث بر سر اینکه چه مجازاتی برای آنان باید صادر شود، بحث داغی درگرفت: پس از آنکه بسیاری از سناتورها از حکم اعدام طرفداری کردند، گایوس ژولیوس سزار جوان طی نطقی پیشنهاد کرد که توطئه‌چینان با تبعید و ضبط دارایی مجازات شوند. نطق سزار غوغا و آشوبی برانگیخت، و چه بسا اگر نطقِ به همان اندازه آتشینِ کاتوی کوچک در حمایت از مجازات اعدام نمی‌بود، سناتورها را قانع به مجازات تبعید می‌کرد. بدین‌گونه توطئه‌گران محاکمه شده، و سیسرون مرگ آنان را با جمله ملایم «زندگی کردند»به مردم اعلام کرد. کاتیلینا هم که از روم گریخته بود، در ژانویه ۶۲ ق. م در نبردی به همراه ارتش خود شکست خورده و کشته شد.
سیسرون که از فخر کردن به نقش کلیدی خود در سلامت نگه داشتن جمهوری و سرکوبی توطئه کاتیلینا دریغ نمی‌کرد، چنان اعتبار والایی کسب کرد که مفتخر به لقب «پدر میهن» شد.
از تریوم‌ویرات اول تا گذر از روبیکن
جهان رومی اکنون آغاز به چنان گسترشی کرده بود که برای نهادهای جمهوری بیش از حد بزرگ می‌نمود. ناتوانی این نهادها، به‌ویژه سنا و طبقهٔ آریستوکراتی که سنا آن را نمایندگی می‌کرد، اکنون در شرایط تریوم‌ویرات اول عیان شده بود. تریوم‌ویرات معاهده‌ای غیررسمی میان سه تن از نیرومندترین مردان روم یعنی کراسوس، پومپیئوس کبیر، و سزار بود که بر طبق آن، این مردان حوزه‌های نفوذی را میان خود تقسیم کردند و متعهد به پشتیبانی متقابل از یکدیگر شدند (۶۰ پیش از میلاد). این معاهدهٔ شخصی که در تاریخ‌نگاری امروزین از آن با عنوان تریوم‌ویرات اول یاد می‌کنند اتحادی میان سه شخص حقیقی بود که، با توجه به نفوذ این امضاکنندگان، بعدها پیامدهای بسیار قابل‌توجهی بر حیات سیاسی جمهوری گذارد.
کراسوس ثروتمندترین فرد روم بود که در حقیقت منابع مالیِ کارزار انتخاباتی کنسولی سزار را تأمین کرده بود و یکی از نمایندگان برجسته طبقهٔ اکوایتس (سواران) به‌شمار می‌رفت. پومپیئوس نیز پس از آنکه خط پایانی بر امپراتوری سلوکی کشید و جنگ مهردادی سوم در برابر مهرداد ششم در شرق را با موفقیّت به پایان رساند، فرماندهی نظامی با بیشترین موفقیّت در کارنامه‌اش بود. روابط میان کراسوس و پومپیئوس از نوع آرمانی‌ترین‌ها نبود امّا سزار با توانمندی دیپلماتیک تیز خود توانست آنان را با یکدیگر آشتی دهد؛ چراکه وی به اتحاد میان این دو مرد به عنوان تنها راهی که با آن می‌توانست به رأس هرم قدرت دست یابد می‌نگریست. کراسوس در حقیقت نفرت بخصوصی نسبت به پومپیئوس داشت، از زمانی‌که پومپیئوس یک تریومف (جشن پیروزی) به‌خاطر پیروزی بر کوینتوس سرتوریوس در هیسپانیا و نیز پیروزی در سرکوبی سومین جنگ بردگان برگزار کرده بود. در این تریومف‌ها بیشترین نقش در پیروزی را به پای پومپیئوس نوشتند درحالی‌که کراسوس، معمار حقیقی پیروزیِ پُرمشقت بر اسپارتاکوس، فقط توانست یک اوواتیو (تریومف کوچک) را جشن بگیرد.
بر طبق معاهده تریوم‌ویرات، پومپیئوس متعهد می‌شد از کاندیداتوری سزار به منصب کنسولی حمایت کند و در همان حال کراسوس آن را تأمین مالی کند. در عوضِ این پشتیبانی، سزار باید کاری می‌کرد که زمین‌ها برای کهنه‌سربازان پومپیئوس توزیع شوند و سنا نیز اقدامات پومپیئوس در شرق را تأیید کند. همزمان با آن، چنان‌که باب میل کراسوس و طبقه سواران بود، یک-سوم پولی که مقاطعه‌کاران مالیاتی استان آسیا باید می‌پرداختند را بدانان می‌بخشید. برای محکم کردنِ هرچه بیشتر این حکومت‌سه‌نفره، پومپیئوس با جولیا، دختر سزار، ازدواج کرد.
در ۵۹ پیش از میلاد که سزار برای نخستین بار به کنسولی رسید، وی محبوبیت سیاسی و پرستیژ خود را در خدمت این اتحاد به کار برد تا اصلاحاتی که با دو تریومویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس) در موردشان توافق کرده بود را پیش ببرد. باوجود مخالفت‌های محکم کنسول همکار سزار (هر ساله دوکنسول انتخاب می‌شدند)، مارکوس کالپورنیوس بیبولوس، که کوشش کرد به هر قیمتی مانع ابتکاراتش شود، سزار موفق به بازتوزیع قسمتی از زمین‌های عام‌المنفعه برای کهنه‌سربازان پومپیئوس و حتّی برخی شهروندان با ثروت کمتر شد. بیبولوس هنگامی‌که متوجه شد سیاستش ــ که منحصراً متوجه پاسداری از منافع اشراف سناتوری بود ــ شکست خورده، از زندگی سیاسی کناره گرفت و با این اقدام پنداشت که اقدامات همکارش را محدود می‌کند امّا در عوض سزار توانست به شکلی کاملاً مسالمت‌آمیز برنامه انقلابی‌اش را پیش ببرد. سزار در حقیقت برای تأسیس مستعمرات جدید در ایتالیا، همچون کاپوآ، برنامه‌ریزی کرد، و برای حفاظت از استان‌ها در برابر فساد حُکام محلی نیز قوانینی برضد باج‌گیری تصویب نمود، همچنین در همان سال ۵۹ ق. م قوانین دیگری تصویب کرد که رضایت طبقه سواران (اکوایتس) را جلب کرد: با قانون موسوم به lex de publicanis وی یک-سوم پولی که سوارکاران باید به دولت می‌پرداختند را کاهش داد و بدین‌وسیله آنان را مورد مرحمت قرار داد. در نهایت قانونی هم از تصویب گذراند که سنا را وامی‌داشت گزارش هر جلسه‌اش را بنویسد (ارائه دهد). بدین‌گونه بود که سزار از پشتیبانی تمامی مردم روم اطمینان یافت و پایه موفقیّت‌های آینده‌اش را بنیان نهاد.
در طول مدت کنسولی‌اش در سال ۵۹ ق. م، به لطف حمایت دو تریوم‌ویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس)، سزار با قانون موسوم به Lex Vatinia در یکم مارس این سال مقام پروکنسولی استان‌های ایلیریکوم و گالیا کیسالپینا را به علاوه ارتشی متشکل از سه لژیون (لژیون‌های هفتم، هشتم، و نهم) برای پنج سال به‌دست‌آورد. مدت کوتاهی بعد، بر طبق یک قطعنامه سنا به وی ایالت گل ناربونی، که پروکنسول آن به‌طور غیرمنتظره‌ای فوت کرده بود، نیز اعطا شد و یک لژیون دیگر (لژیون دهم) هم به جمع لژیون‌هایش اضافه شد.
در حقیقت در بدو سال ۵۸ ق. م ابتدا تنها استان ایلیریکوم با سه لژیون مستقر در آکویلیا به سزار واگذار شده بود و سپس استان‌های گالیا کیسالپینا و گل ناربونی بدان افزوده شدند؛ همین نشان می‌دهد که سزار می‌خواست با نبردهایی از فراسوی آلپ تا دانوب، به نیت جستجوی ثروت و شهرت و افزایش نفوذ نظامی‌ــ سیاسی‌اش، به گل (سرزمین) برود؛ و برای همین از تهدید فزایندهٔ قبایل داکیه که تحت امر پادشاه بوربیستا متحد شده بودند، سودجُست. در حالی که وی هنوز در روم حضور داشت، پی برد که هلوتی‌ها (ساکن در دریاچه کنستانس، رون، کوهستان ژورا، راین، و آلپ رتی) خود را آمادهٔ برگذشتن از قلمرو گل‌ناربونی می‌کردند. همچنین این خطر وجود داشت که آنان، با ورود به قلمرو روم، حملاتی انجام داده و اقوامی که در گل می‌زیستند از جمله، آلوبروگ‌ها، را بشورانند؛ و نیز ممکن بود سرزمین‌هایی که قرار بود تخلیه شوند بعدها تبدیل به شکاری برای دیگر اقوام مهاجر ژرمن شوند؛ اقوام ژرمنی که قرار بود همسایه رومیان شوند، و بدینگونه خطری در کمین بود که نباید دست‌کم گرفته می‌شد. در ۲۸ مارس، سزار اخباری دریافت داشت که هلوتی‌ها ضمن سوزاندن شهرهای خود، به کرانه‌های رون رسیده‌اند، و برای همین ناچار شد با شتاب روانه گل (سرزمین) شود، جایی که پس از تنها چند روز عزیمت، در ۲ آوریل بدانجا رسید و بدین‌گونه جنگ‌های گالی را آغازید.
کراسوس در سال ۵۳ ق. م نبرد حران در برابر پارتیان کُشته می‌شود، و این واقعه جاه‌طلبی‌های شخصی سزار و پومپیئوس را در برابر هم قرار می‌دهد؛ در این میان، سنای روم ترجیح می‌دهد جانب دومی را بگیرد، کسی‌که خود را به اپتیمات‌ها نزدیک‌تر نشان می‌داد و رویکرد دوستانه‌تری در قبال منافع طبقهٔ محافظه‌کاران سنا داشت. در عوض، سزار با گذر از روبیکن که مرز شمالی ایتالیای رومی به حساب می‌آمد، جنگ داخلی پنج ساله‌ای (۵۹ تا ۵۵ ق. م) را علیه پومپیئوس و سنای روم آغازید.
از گذر از روبیکن تا ترور سزار (۴۹ تا ۴۴ پیش از میلاد)
جنگی که تاکنون در درون محدوده نهادهای سنتی جمهوری همواره نهان مانده بود، اکنون در ۴۹ ق. م با فرمان سنا به سزار مبنی بر معاف کردن لژیون‌هایش (همان لژیون‌هایی که با آنان نبردهای پیروزمند گالی را پیش برده بود) و بازگشت به روم همچون یک شهروند عادی، شعله‌ور شد. سزار از سویی می‌دانست که معاف کردن لژیون‌هایش و بازگشتش به روم خطر محاکمه‌اش به خاطر جرائم گذشته یا حتی ترور وی را در پی دارد و از سویی ورود به ایتالیا بدون معاف کردن لژیون‌ها به منزلهٔ اعلان جنگ به جمهوری و سنا است و برای همین مردد بود، تا اینکه در دهم ژانویه این سال، بر تردیدهایش غلبه کرد و با گفتن جمله «تاس انداخته شده‌است» با نیروهایش از روبیکن گذشت، رودی که حدود شمالی ایتالیای رومی را مشخص می‌کرد، و با این‌کار جنگ داخلی را آغازید. سنا، در عوض، خود را در کنار پومپیئوس قرار داد و برای دفاع از جمهوری تصمیم گرفت به سزار اعلان جنگ دهد. (۴۹ پیش از میلاد)
پس از تصادفات و برخوردهایی چند، دو حریف در فارسال یونان با یکدیگر رویارو شدند، جایی که سزار قاطعانه نیروهای پومپیئوس را شکست داد. پومپیئوس سپس به مصر بطلمیوسی پناهنده شد، امّا در آنجا کشته و سربریده شد (۴۸ ق. م). سزار هم که در تعقیب او بود به مصر رفت، و در آنجا درگیر جنگ جانشینی میان کلئوپاترای هفتم و برادر او بطلمیوس سیزدهم شد، او در جنگ مزبور طرف کلئوپاترا را گرفت. با پایان دادن به این جنگ جانشینی، جنگ داخلی خود را از سرگرفت و پادشاه پنتوس، فارناک دوم، را در نبرد زیله شکست داد (۴۷ ق. م). سپس روانه آفریکا (استان روم) شد، جایی که نیروهای بازمانده پومپیئوس و حامیان جمهوری تحت فرمان کاتوی کوچک بار دیگر خود را سازمان داده بودند؛ سزار آنان را نیز در نبرد تاپسوس شکست داد (۴۶ ق. م) و کاتوی کوچک دست به خودکشی زد. بازماندگان نیروهای دشمن، این بار به رهبری فرزندان پومپیئوس، گنایوس و سکستوس، به هیسپانیا پناهنده شدند، جایی که سزار در آنجا نیز آنان را در نبرد موندا شکست داد، و این بار چنان سنگین که دیگر نیروهای سنا کمر راست نکردند و جنگ داخلی پایان یافت (۴۵ ق. م).
سزار که حالا بر جناح مقابل (اپتیمات‌ها) برتری یافته بود، عنوان دیکتاتور (روم) را کسب کرده، و قدرت و نفوذ زیادی را به خود اختصاص داد، به گونه‌ای که تقریباً پیش‌درآمدی از یک امپراتور شده بود. امّا وی امپراتور نشد، چرا که در نیمه مارس ۴۴ ق. م ضمن توطئه دسته‌ای از سناتورها به سرکردگی مارکوس یونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس به قتل رسید تا جنگ داخلی دیگری آغاز شود.
پایان جمهوری (۳۱–۴۴ پیش از میلاد)
در نتیجه اکتاویانوس قانوناً در رأس سیاست روم قرار گرفت، و حال کوشید با حامی اصلی آنتونیوس یعنی یک کاهن اعظم به نام مارکوس امیلیوس لپیدوس ارتباط برقرار کند تا اختلافات درونی جناح حامیان سزار را حل‌وفصل کند. با حمایت‌های لپیدوس، ملاقاتی میان این دو با آنتونیوس در بونونیا (بولونیا ی فعلی) انجام گرفت. با این مذاکرهٔ شخصی، قراردادی میان سه تن، اکتاویانوس، لپیدوس و آنتونیوس منعقد شد که پنج سال اعتبار داشت. این معاهده به تریوم‌ویرات دوم موسوم است که برخلاف تریوم‌ویرات اول که معاهده‌ای سِرّی و شخصی بود، توسط سنا در تاریخ ۲۷ نوامبر همان سال (۴۳ پیش از میلاد) با قانون موسوم به لکس تیتیا رسماً تصویب شد و «حکومت سه‌نفره برای تأسیس جمهوری با اتوریته کنسولی» نام گرفت.
این معاهده قلمرو جمهوری روم را به قرار زیر تقسیم می‌کرد: سوریه، ساردینیا-کورسیکا، و آفریکا نصیب اکتاویانوس شدند. همزمان، فهرست سیاهی از مخالفان و دشمنان سزار تهیه شد که به ضبط اموال و کشتار شمار زیادی از سناتورها و سواران انجامید؛ یکی از قربانیان، سیسرون بود که نطق‌هایی موسوم به Philippicae را بر علیه آنتونیوس ایراد کرده بود. حال برای کُشتن قاتلان اصلی سزار یعنی بروتوس و کاسیوس آماده می‌شدند. در اکتبر ۴۲ پیش از میلاد، آنتونیوس و اکتاویانوس، لپیدوس را به حکومت بر پایتخت گماشتند، و خود روانه جنگ با دو سناتور مزبور شدند. آنان در ناحیه فیلیپی، (واقع در استان مقدونیه شرقی کشور یونان) در دو نبرد آنان را شکست دادند. در پایان، دو قاتل سزار، بروتوس و کاسیوس، خود را کُشتند.
اکتاویان، آنتونیوس و لپیدوس اکنون خود را سرور قلمرو خاوری روم دیدند و از نو آغاز به تقسیم و تسهیم ایالات کردند: این‌بار نومیدیا و آفریقا نصیب لپیدوس، گل و گالیا کیسالپینا و روم خاوری نصیب آنتونیوس، و اکتاویانوس نیز به سهم خود صاحب ایتالیای رومی، سیسیل، شبه‌جزیره ایبری و ساردینیا-کورسیکا شد.
متعاقباً، تنش‌های جدیدی سر برآوردند: لوکیوس آنتونیوس، برادر مارکوس آنتونیوس و کنسول آن سال، در ۴۱ پیش از میلاد علیه اکتاویانوس شورش کرد، به این بهانه که اکتاویانوس برای کهنه‌سربازان سزار و خودش، زمین‌هایی را غصب و میان آنان توزیع کرده‌است، و انتظار داشت که برای کهنه‌سربازان برادرش نیز بایستی زمین‌هایی در ایتالیا اختصاص یابد، امّا در نبرد پروجا در ۴۰ ق. م شکست خورد. نمی‌توان اثبات کرد که مارکوس آنتونیوس از اقدامات برادرش (لوکیوس) مطلع بوده امّا پس از شکست برادرش، هر دو تصمیم گرفتند چندان اهمیتی به این وقایع ندهند: لوکیوس آنتونیوس بخشوده شد و حتّی به عنوان فرماندار به هیسپانیا فرستاده شد.
با معاهده بریندیزی (سپتامبر ۴۰ پیش از میلاد) بار دیگر ایالات میان اعضای تریوم‌ویرات تقسیم شدند: برای آنتونیوس همچنان ایالات خاوری روم از اشکودر گرفته تا مقدونیه و آخیا باقی‌ماندند، برای اکتاویانوس نیز سرزمین‌های باختری از جمله ایلیریا باقی‌ماندند، و برای لپیدوس که هم‌اکنون از بازی‌های سیاسی برکنار مانده بود، همان آفریکا (آفریقا) و نومیدیا برجای ماند، سکستوس پومپیئوس، فرزند گنایوس پومپیئوس کبیر، نیز صاحب سیسیل شد تا شاید با این پاداش وی را ساکت گذارند تا در غرب برای اکتاویانوس دردسر ایجاد نکند. همچنین این معاهده به یُمن ازدواج آنتونیوس (که همسرش فولویا اندکی پیش درگذشته بود) با خواهر اکتاویانوس به نام اکتاویای کوچک تحکیم شد. پس از معاهده بریندیزی، اکتاویانوس اتحاد خود با سکستوس پومپیئوس را از هم گسیخت، اسکریبونیا را طلاق داد و با لیویا دروسیلا وصلت کرد، زنی که مادر تیبریوس بود و تولد دومین پسرش را انتظار می‌کشید. سکستوس پومپیئوس بدل به متحد ناخوشایندی شده بود و اکتاویانوس تصمیم گرفت کمی بعد وی را از آن‌جا (سیسیل) بیرون کند. این‌چنین بود که نخستین رشته از جنگ‌هایی رخ داد که چندان هم برای اکتاویانوس آسان نبود: ناوگانی که برای هجوم به سیسیل آماده کرده بود، هم به‌دست پومپیئوس و هم به‌واسطه طوفانی شدید نابود شد.
در سال ۳۸ ق. م اکتاویانوس تصمیم گرفت در بریندیزی با آنتونیوس و لپیدوس ملاقات کند تا پیمان تریوم‌ویرات را برای پنج سال دیگر تمدید کنند. در ۳۶ ق. م، بالاخره اکتاویانوس موفق شد به کمک دوست و ژنرال خود مارکوس ویپسانیوس آگریپا به جنگ با سکستوس پومپیئوس خاتمه بخشد؛ کسی‌که همچنین به لطف نیروهای تقویتی که آنتونیوس برای اکتاویانوس فرستاده بود، در نزدیکی میلتو شکست سختی خورد. سیسیل سقوط کرد و سکستوس به قلمروهای خاوری گریخت، جایی که به‌دست آدم‌کُشان آنتونیوس به قتل رسید.
حال لازم می‌نمود اکتاویانوس حساب جاه‌طلبی‌های لپیدوس را هم برسد، کسی که معتقد بود سیسیل (که تازه از دست پومپیئوس خارج شده بود) باید به او واگذار شود، و ضمن زیر پا گذاشتن معاهده اتحاد، به‌سوی سیسیل رهسپار شد تا آن را به تملک درآورَد. امّا سربازانش وی را رها کرده و جانب اکتاویانوس را گرفتند، و برای همین فوراً پذیرای شکست شد، و در نهایت تبعید شده و در قامت کاهن اعظم به کار مشغول شد. از این لحظه به بعد، پس از حذف تدریجی تمامی رقبا (بروتوس، کاسیوس، سکستوس پومپیئوس، و لپیدوس) در طول شش سال، حال سرنوشت جمهوری در دستان تنها دو نفر، گایوس اکتاویانوس در غرب و مارکوس آنتونیوس در شرق بود؛ و به افزایش اجتناب‌ناپذیر تنش‌ها میان این دو تریوم‌ویر انجامید. هر یک از این دو تریوم‌ویر برای دیگری باری غیرقابل تحمل بود، به‌خصوص که جنگ‌های آنتونیوس در خاور در برابر پارتیان با موفقیّت‌های اکتاویانوس در نبردهایش در ایلیریا (بالکان) در سال‌های ۳۵ تا ۳۳ ق. م و نیز شکست دادن لپیدوس برابری نکرد؛ جنگ‌هایی که تنها به تصاحب ارمنستان انجامید.
با انقضای تریوم‌ویرات در ۳۳ پیش از میلاد، این معاهده تجدید نشد و بدتر اینکه آنتونیوس، همسر خود (که خواهر اکتاویانوس بود) را با توهینی غیرقابل تحمل به اکتاویانوس طلاق داد. اکنون جنگ اجتناب‌ناپذیر می‌نمود و کافی بود اکتاویانوس بهانه‌ای برای جنگ بیابد: این بهانه با وصیت‌نامه آنتونیوس به‌دست آمد که در آن تصمیمات وی مبنی‌بر واگذار کردن قلمروهای شرقی روم به کلئوپاترا ی مصر و فرزندانش، از جمله سزاریون (فرزند نامشروع جولیوس سزار)، به چشم می‌خورد. پس سنای روم در پایان سال ۳۲ ق. م به کلئوپاترا اعلان جنگ داد و آنتونیوس و کلئوپاترا در نبرد آکتیوم در دوم سپتامبر ۳۱ ق. م شکست خوردند و جملگی در سال بعد خودکشی کردند.
نبرد آکتیوم پایان جمهوری روم و تأسیس امپراتوری روم را رقم زد. با وجودی‌که آگوستوس رسماً برخی مناصب دوران جمهوری را عهده‌دار بود، امّا در حقیقت جمهوری روم را به پرینکیپاته گذار داده بود.
یادداشت
<references group="یادداشت"/> . Magna Grecia، کلمه ای ایتالیایی و به معنای «یونان بزرگ» است. اشاره دارد به بخش‌های جنوبی شبه‌جزیره ایتالیا ی جنوبی (به ویژه سیسیل) که از سدهٔ هشتم قبل از میلاد بدین سو، توسط یونانیان باستان مورد استعمار قرار گرفتند. اینجا
. Bruttians
. Lucani
. Archidamus III
رنه کسن
رِنِه کسن (René Cassin; در بایون، باسک شمالی–  در پاریس)، وکیل، قاضی، استاد حقوق دانشگاه لیل و دیپلمات اهل فرانسه بود.
جمهوری روم
یادداشت
. capo Colonna
. Gaius Fabricius Luscinus
رنه کسن
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل، و جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر شده‌است.
اعلامیه جهانی حقوق بشر، بازتاب مهارت و استادی رنه کسن، برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل و مدافع همیشگی حقوق بشر در زمینه‌های حقوقی است. کسن که یکی از پایه‌گذاران یونسکو بوده‌است، از این اعلامیه به عنوان «نور امیدی برای انسان‌ها» یاد می‌کرد.
جمهوری روم
یادداشت
. cousin، در انگلیسی به معنای عمو زاده، دایی زاده، عمه زاده، و خاله زاده به کار می‌رود.
رنه کسن
جنگ جهانی
وی در بایون، کشور باسک، فرزند تاجر یهودی-فرانسوی متولد شد و در جنگ جهانی اول او به عنوان سرباز خدمت کرد. وی اتحادیه فدرال، سازمانی چپگرا، صلح‌طلب برای جانبازان را تشکیل داد. در طول جنگ جهانی دوم وی در دولت آزاد فرانسه در تبعید در لندن خدمت کرد و بین سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۵۹ عضو شورای ایالت بود.
جمهوری روم
یادداشت
. Autokrator لقبی یونانی و به معنای «دارنده اقتدار مطلق» یا «آتش به اختیار» است. این عنوان به فرماندهین کل قوایی همچون امپراتوران بیزانس به عنوان ترجمه کلمهٔ لاتین imperator اطلاق می‌شد. در زبان یونانی مدرن به معنای امپراتور است و مؤنث آن autokrateira می‌باشد.
. Publius Valerius Laevinus
کارل کیتشتاینر
کارل کیتشتاینر (Karl Kittsteiner; June 20, 1920 – 1920:6:20, August 12, 2011) دوچرخه‌سوار اهل آلمان بود.
رنه کسن
جنگ جهانی
در نتیجه، رژیم ویشی وی را به اتهام خیانت در دادگاه نظامی پیگیری کرد. دادگاه نظامی با صلاحیت ویژه کلرمونت- فراند، غیاباً او را به اعدام محکوم کرد و ملیت فرانسوی خود او را لغو کرد. در سال ۱۹۴۶ به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد منتقل شد. او مسئول اولین پیش نویس کامل بیانیه جهانی بود. برای این کار او جایزه صلح نوبل را در سال ۱۹۶۸ دریافت کرد. در همان سال، وی جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر را نیز دریافت کرد.
جمهوری روم
یادداشت
. Cineas
. Publius Decius Mus
رنه کسن
سایر فعالیت‌ها
کسن از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۸ میلادی نمایندهٔ فرانسه در جامعهٔ ملل، یعنی سلف سازمان ملل فعلی، بود و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ میلادی نیز نمایندگی کشورش در کنفرانس خلع سلاح ژنو را به عهده داشت. او در سال ۱۹۴۶ میلادی نمایندهٔ سازمان ملل و یکی از بنیان‌گذاران یونسکو شد. کسن معاون اولین کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد بود و بعداً نیز مقام ریاست آن را کسب کرد.
جمهوری روم
یادداشت
. Publius Sulpicius Saverrio
. Battle of Asculum، به ایتالیایی «نبرد آسکولی»
. Thoenon
رنه کسن
سایر فعالیت‌ها
او از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ میلادی در دادگاه قانون اساسی، که در مورد تطبیق قوانین کشور با قانون اساسی تصمیم‌گیری می‌کند، به انجام وظیفه مشغول بود. به علاوه، عضویت و ریاست اعضای دیوان دائمی داوری و اتحاد جهانی آلیانس را نیز به عهده داشت، و در آخر نیز رئیس دادگاه حقوق بشر اروپا در استراسبورگ، واقع در فرانسه بود.
جمهوری روم
یادداشت
. Lilybaeum
رنه کسن
سایر فعالیت‌ها
کسن در سال ۱۹۶۸ میلادی برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل شد. وی به همین مناسبت اظهار داشت: «زمان آن فرارسیده که اعلام شود، استقرار صلح و شرافت انسانی، در نتیجهٔ تلاش و مبارزهٔ هر یک از ما تا جای ممکن، حاصل می‌شود .»
جمهوری روم
یادداشت
. Antigonos II Gonatas
رنه کسن
سایر فعالیت‌ها
کسن در سال ۱۹۷۶ میلادی در پاریس درگذشت و در گورستان مون‌پارناس به خاک سپرده شد.
جمهوری روم
یادداشت
. به انگلیسی: Mamertines؛ مزدورهایی با اصالت ایتالیایی بودند که در زمان آگاتوکلس (۲۸۹–۳۶۱ق. م)، جبّار سیراکوز و پادشاه خودخواندهٔ سیسیل، از کامپانیا اجیر شدند. پس از مرگ آکاتوکلس در ۲۸۹ق. م، بسیاری از این سربازان مزدور در سیسیل بیکار و عاطل شدند. بسیاری از آنان به خانه خود بازگشتند، امّا برخی از ماجراجویانی که آب و هوای آن جزیره را می‌پسندیدند، باقی ماندند. همینان بودند که نقشی اساسی در آغاز نخستین جنگ کارتاژ داشتند.
. Hiero II of Syracuse
. Appius Claudius Caudex
رنه کسن
جایزه رنه کسن
در سال ۲۰۰۳ میلادی، دولت باسک جایزهٔ رنه کسن را، با هدف حمایت و پاداش به افراد یا تشکل‌هایی که برای ارتقاء یا دفاع از حقوق بشر تلاش می‌کنند؛ ایجاد کرد. این جایزه در تاریخ ۱۰ دسامبر هر سال، هم‌زمان با روز جهانی حقوق بشر؛ داده می‌شود.
جمهوری روم
یادداشت
. البته این مجمع طایفه ای مورد بحث و اختلاف نظر محافل آکادمیک است. آقای Goldsworthy معتقد است که مراد مجمع چنتوراتا بوده‌است.
. البته H, H. Scullard معتقد است که کائودکس پیروزمند نبوده‌است چرا که تریومفی به نام وی ثبت نشده‌است؛ و جای خود را به دشمن سیاسی اش، مانیوس مسالا، داد.
. نوعی کشتی کارتاژی.
ونسا لنگیس
ونسا لنگیس (Vanessa Lengies؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جمهوری روم
یادداشت
. Hannibal Gisco
. Gaius Dullius
. Marcus Atilius Regulus
ونسا لنگیس
او تا کنون ۳ مرتبه نامزدِ دریافتِ جایزه هنرمند جوان، ۱ مرتبه نامزدِ دریافتِ جایزهٔ برگزیده نوجوانان و ۱ مرتبه نیز نامزدِ دریافتِ جایزه انجمن بازیگران فیلم بوده‌است.
جمهوری روم
یادداشت
. Gaius Lutatius Catulus
. Battle of the Aegates
. Hasdrubal the Fair
. Karth Hadasht
. Lucius Aemilius Paullus
. Gaius Terentius Varro
. Hieronymus of syracuse
. Cunctator
. Battle of the Baecula
. Battle of the Great Plains
. league of Punic colonies
. Lusitanians
. Celtiberians
. Viriathus
. Eumenes III
. Ronald Syme
. Giorgio Ruffolo
. برگردان به انگلیسی: ultimate decree of the senate
. Battle of the Aquae sextiae
. Battle of Vercelae
. Micipsa
. Adherbal
. Hiempsal I
. Arausio
. Marcus Livius Drusus
. Pompeius Strabo
قانون مانیلیا (به لاتین: Lex Manilia) که نام خود را از پیشنهاددهنده‌اش، گایوس مانیلیوس، گرفته‌است، قانونی بود که در ۶۶ ق. م به لطف حمایت سیاسی سزار و سیسرون تصویب شد. این قانون به پومپیئوس اقتداری مطلق برای هدایت جنگ مهردادی سوم می‌داد؛ جنگی که تاکنون توسط لوکولوس رهبری می‌شد.
Magnopolis
Pompeiopolis
به لاتین magnus
Bythinia et Pontus
به ایتالیایی Zattera
Mezzadria (ایتالیایی) نام نوعی معاهده کشاورزی است که در آن یک زمیندار از یک سو، و یک کشاورز با عنوان متسادرو (Mezzadro) از سوی دیگر، محصولات و منافع زمینشان را (غالباً به نسبت نصف) میان خود تقسیم می‌کردند.
به لاتین Orationes in Catilinam
Allobroges
vixerunt
Pater patriae
به لاتین Ovatio
Burebista
Lex Titia
به لاتین Triumviri rei publicae constituendae consulari potestate
به لاتین hostis publicus
به لاتین Lex de permutatione provinciarum؛ به فارسی: قانون در باب مبادله استان‌ها
Scribonia
انفیلد ام۱۹۱۷
انفیلد ام۱۹۱۷ نوعی تفنگ جنگی آمریکایی ساخت شرکت اسلحه‌سازی اسپرینگفیلد بود که در سال ۱۹۱۷ طراحی و تولید شد.
این تفنگ گلوله‌های با کالیبر ۰.۳ اسپرینگفیلد را شلیک می‌کند.
اسپنسر درایدن
اسپنسر درایدن (Spencer Dryden; April 7, 1938 – 1938:4:7, January 11, 2005) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد و بیشتر به عنوان درامر گروه‌های جفرسن ایرپلین و نیو رایدرز آو د پرپل سیج شناخته می‌شود.
یوزفینه پرویس
یوزِفینه پرویْس (زادهٔ January 13, 1986) هنرپیشهٔ اهل آلمان است. او از سال ۲۰۰۰ تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی‌ای که او در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به یاقوتی (۲۰۱۳) اشاره کرد.
استان‌های تاریخی فرانسه
در فرانسه تحت رژیم کهن و قدیمی، استانها سرزمین‌های متفاوتی تا زمان برچیدن آنها توسط انقلاب فرانسه و ایجاد تقسیمات اداری شهرستان‌های فرانسه در سال ۱۷۹۰ بودند که شامل پادشاهی می‌شدند. امروزه اصطلاح استان برای اشاره کردن به مجموعه منطقه‌های جغرافیایی که از آن نشات گرفته‌اند و یک هویت فرهنگی و زبانی را حفظ کرده‌اند به کار می‌رود.
حسن‌چپ
حسن‌چپ روستایی از توابع بخش خلیفان در شهرستان مهاباد است که در استان آذربایجان غربی ایران قرار دارد.
جمعیت
این روستا در دهستان دهستان منگور غربی واقع شده و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۸ نفر (۱۹ خانوار) بوده‌است.
ماهی کت‌چرمی دم‌جارویی
ماهی کت‌چرمی دم‌جارویی نام یک گونه از تیره سوهان‌ماهی است.
کوستلنی ویدری
کوستلنی ویدری یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه ییندریخوف هرادتس واقع شده‌است. کوستلنی ویدری ۶٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۹ نفر جمعیت دارد و ۴۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کندریک، آیداهو
کندریک شهری در شهرستان لاتا ایالت آیداهو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۰۳ نفر بوده است.
اورم الکبری
آورم الکبری (به عربی: أورم الکبری) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در Atarib District واقع شده‌است.
خصوصیات
آورم الکبری ۵٬۳۹۱ نفر جمعیت دارد.
پتروفسک، اوبلاست ساراتوف
شهر پتروفسک، اوبلاست ساراتوف در کشور روسیه و در اوبلاست ساراتوف واقع شده‌است.
جشنواره بین‌المللی فیلم کلگری
جشنواره بین‌المللی فیلم کلگری (Calgary International Film Festival) که به اختصار CIFF نامیده می‌شود؛ نام یک جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم است که همه‌ساله در اواخر ماه سپتامبر و اوایل ماه اکتبر، در شهر کلگری واقع در استان آلبرتا در کشور کانادا برگزار می‌شود.
گرترود
گرترود نام یک کتاب ادبی است که توسط هرمان هسه، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده‌است.
ورزشگاه جام جهانی سئول
ورزشگاه جام‌جهانی سئول، همچنین به عنوان ورزشگاه سانگام شناخته می شود، واقع شده در سئونگسان، سئول، کره جنوبی و میزبان بازی های خانگی اف‌سی سئول در رقابت های کی لیگ از سال ۲۰۰۴است. این ورزشگاه از سال ۲۰۰۱ بازگشایی شده. گنجایش ورزشگاه ۶۸٬۴۷۶ هزار نفر (۶۶٬۸۰۶ معمولی ; ۹۱۶ جایگاه ویژه ; ۷۵۴ برای رسانه ها). این ورزشگاه برای بازی های جام جهانی ۲۰۰۲ ساخته شده.
جام جهانی ۲۰۰۲
ورزشگاه جام جهانی سئول یکی از مکانهای برگزاری بازی های جام جهانی ۲۰۰۲ بود. و مسابقات زیر را برگزار کرده
منابع
[//en.wikipedia.org/wiki/Seoul_World_Cup_Stadium ویکی‌پدیای انگلیسی]
شهرستان دیر، کارولینای شمالی
شهرستان دیر یکی از شهرستانهای ایالت کارولینای شمالی در ایالات متحده آمریکا. مرکز این شهرستان شهر مانتیو است. این شهرستان در سال ۱۸۷۰ میلادی تأسیس شده‌است.
قوش‌بلاغ
قوش‌بلاغ یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان لیلان شمالی بخش لیلان شهرستان ملکان واقع شده‌است.
شهرستان سونگورلاره
شهرستان سونگورلاره یک شهرستان در بلغارستان است که در استان بورگاس واقع شده‌است. شهرستان سونگورلاره ۷۹۴٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۵۵۹ نفر جمعیت دارد.
کارل کخ
کارل کخ (Karl Koch؛ June 30, 1910 – 1910:6:30, June 28, 1944) دوچرخه‌سوار اهل آلمان بود.
دهستان مرغا
دهستان مرغا نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان ایذه، استان خوزستان در ایران است. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن بالای ۸۰۰۰ نفر بوده‌است.
طوایف
مردم این دهستان از طایفه گندلی باب دورکی می‌باشند.
خاتون‌استی
خاتون‌استی روستایی از توابع بخش خلیفان در شهرستان مهاباد است که در استان آذربایجان غربی ایران قرار دارد.
جمعیت
این روستا در دهستان دهستان منگور غربی واقع شده و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۱۰ خانوار) بوده‌است.
فیلیپ ویگراتس
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به چارلی و کارخانه شکلات‌سازی، لوره اشاره کرد.
میهران تساروکیان
میهران تساروکیان (Միհրան Ծառուկյան؛ زادهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۷) یک هنرپیشه و خواننده اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. نخستین نماهنگ وی در سال ۲۰۱۱ میلادی منتشر شده است.
وی همچنین در مجموعه تلویزیونی فول هاوس در نقش «گُر» ایفای نقش نموده است.
ژان-فرانسوا ون بوکسمیر
ژان-فرانسوا ون بوکسمیر، (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۱) کارآفرین، بازرگان و مدیر ارشد اجرایی بلژیکی است، که در حال حاضر به‌عنوان مدیر عامل اجرایی و رئیس هیئت مدیره شرکت هینیکن فعالیت می‌نماید. وی همچنین از اعضای هیئت مدیره شرکت آمریکایی موندلیز می‌باشد.
ادنا، اوهایو
ادنا، اوهایو (به انگلیسی: Adena, Ohio) در ایالات متحده آمریکا است که در اوهایو واقع شده‌است.
خصوصیات
ادنا ۱٫۴۰ کیلومترمربع مساحت و ۷۵۹ نفر جمعیت دارد و ۲۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پتروفسک-زابایکالسکیی (شهر)
شهر پتروفسک-زابایکالسکی در کشور روسیه و در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
بیور، ویرجینیای غربی
بیور شهری در ایالت ویرجینیای غربی کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۳۰۸ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
چنگر نوک‌سبز پهلوخالدار
چنگر نوک‌سبز پهلوخالدار ، یک گونه از پرندگان خانواده یلوگان و در سردهٔ تک‌نماد چنگر نوک‌سبز (Porphyriops) است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، شیلی، کلمبیا، پاراگوئه، پرو و اروگوئه یافت می‌شود و زیستگاه طبیعی آن مرداب‌ها و دریاچه‌های آب شیرین است.
کوشتیتسه
کوشتیتسه یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در ناحیه لوونی واقع شده‌است. کوشتیتسه ۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶۶ نفر جمعیت دارد و ۱۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایچیرو سوزوکی
ایچیرو سوزوکی (زاده ۲۲ اکتبر ۱۹۷۳) یک بازیکن بیسبال ژاپن و بازی تیم نیویورک یانکیز است.
وی با نام «سامورایی خاموش» در ایالات متحده آمریکا شناخته می‌شود.
موسیقی گاسپل
موسیقی گاسپل نوعی از موسیقی است که باورهای زندگی مذهبی مسیحیان موضوع اصلی آن است.
گریز از آزادی
گریز از آزادی کتابی اثر اریش فروم، روانکاو آلمانی-آمریکایی است.
آلته
آلته (به پرتغالی: Alte) یک پریش در پرتغال است که در لوله واقع شده‌است.
خصوصیات
آلته ۱٬۹۹۷ نفر جمعیت دارد.
خانگه
خانگه روستایی از توابع بخش خلیفان در شهرستان مهاباد است که در استان آذربایجان غربی ایران قرار دارد.
جمعیت
این روستا در دهستان دهستان منگور غربی واقع شده و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲ نفر (۱۵ خانوار) بوده‌است.
غول (مینی‌سریال)
غول (به انگلیسی: Ghoul) یک مینی‌سریال در ژانر ترسناک هندی است. این سریال دومین نسخه اصلی نت‌فلیکس هند بعد از سریال «بازی‌های مقدس» است.
خوش‌نویسی کره‌ای
خوشنویسی کره‌ای (به هانگول: 서예) (به هانجا: 書藝) (با تلفظ Seoye) به هنر نوشتاری زبان کره‌ای با خط هانگول یا هانجا گفته می‌شود.
تاریخچه
حروف چینی در اوایل قرن‌های دوم و سوم میلادی به همراه گسترش بوداگرایی به کشور کره وارد شد. تحسین فرهنگ دودمان تانگ در دوره سیلای متحد و نیز در قرن هشتم میلادی ادامه یافت؛ در این قرن بود که کیم سانگ استاد خوشنویسی اهل کره مشهور شد و خطاطی‌های او را با کارهای وانگ ژی‌چی چینی مقایسه می‌کردند. چوئه چیون شاعر نیز به خاطر خوشنویسی‌هایش مشهور بوده و یکی از آثار او به صورت سنگ‌نوشته در هائوندائه در بوسان هنوز هم وجود دارد.
سبک گوشه‌دار استادان اولیه تانگ، یو شینان، اویانگ ژون و چو سویلیانگ تا سده چهاردهم بکار می‌رفت تا اینکه در این سده، سبک‌های منحنی‌دار ژائو منگفو رواج یافت. در این سال‌ها بود که خوشنویسی کره‌ای به سمت رسمی شدن پیش رفت. کیم جونگ هی خوشنویسی کره‌ای را در اوایل سده نوزدهم با پدید آوردن سبک جوسا (از روی سبک چینی لیشو) دگرگون کرد.
از آنجاییکه در سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵ در مدارس حروف چینی را بکار می‌بردند از خوشنویسی با حروف هانجا استفاده می‌شد. پس از آن با افزایش ناسیونالیسم ملی، به‌کارگیری هانگول بیشتر شده و کارهای بیشتری با آن پدید آمد.
کوستنیکی
کوستنیکی یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری چک است که در منطقه تربیچ واقع شده‌است. کوستنیکی ۱۲٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۶ نفر جمعیت دارد و ۴۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ام‌النمل
اُمّ‌النَمِل یکی از جزیره‌های خلیج فارس متعلق به کشور کویت است.این جزیره کوچک در خلیج کویت و در فاصله نزدیک از شهر کویت قرار گرفته. فاصلهٔ نزدیک‌ترین نقطه این جزیره به کرانهٔ اصلی کویت ۶۰۰ متر است. نام ام‌النمل در عربی به معنای «مادر مورچگان» است. در این جزیره بازمانده‌هایی از دوران اسلامی و دوره برنز دیده می‌شود.
برخی منابع این جزیره را جز امارات متحده معرفی کرده اند. امارات متحده عربی دارای بیش از ۲۰۰ جزیره است.
منابع
نقشهٔ سیاسی و تاریخی خلیج فارس، مؤسسه گیتاشناسی، نقشهٔ شماره ۱۹۲.
جستارهای وابسته
فهرست جزایر خلیج فارس
وادی العیون
وادی العیون (به عربی: وادی العیون) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در شهرستان مصیاف واقع شده‌است.
خصوصیات
وادی العیون ۳٬۳۷۱ نفر جمعیت دارد.
بالش سوررئالیستی
بالش سوررئالیستی دومین آلبوم استودیویی گروه موسیقی سایکدلیک راک جفرسن ایرپلین است که در February 1, 1967 منتشر شد. این آلبوم اولین همکاری گریس اسلیک با گروه در مقام خواننده بود؛ هنگام انتشار به رتبه ۳ از چارت آلبوم‌های آمریکا دست یافت و همچنین گواهی طلای فروش را گرفت.
بالش سوررئال از مهم‌ترین آثار پیشگام سبک سایکدلیک راک و پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ به‌شمار می‌رود. دو تک‌آهنگ مشهور گروه، «خرگوش سفید» و «کسی برای دوست داشتن» در این آلبوم قرار داشتند.
مارک یورچوک
مارک یورچوک (Marc Jurczyk؛ زادهٔ January 21, 1996) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است.
یهودیت و خشونت
آموزه‌ها و متون یهودیت گاهی با خشونت مرتبط بوده‌است. قوانینی در سنت یهودی وجود دارند که ریشه کن کردن شر را، گاهی اوقات با استفاده از ابزارهای خشونت آمیز، الزامی می‌کنند. یهودیت همچنین حاوی آموزه‌های صلح آمیز در کنار آنهایی است که خواستار خشونت هستند. خشونت و عدم خشونت از سوی گروه‌ها و افراد غالباً در قوانین و الهیات یهودی در کنار هم قرار می‌گیرد. نگرش‌ها و قوانین نسبت به هر دوی صلح و خشونت در سنت یهودی وجود دارد. در طول تاریخ، متون یا احکام دینی یهودیت برای ترویج و همچنین مخالفت با خشونت استفاده شده‌است.
یهودیت هنجاری
یهودیت هنجاری صلح طلبانه نیست و خشونت در خدمت دفاع از خود در آن پذیرفته‌ است. جی. پاتوت برنز اظهار می‌کند که سنت یهودی به وضوح اصل به حداقل رساندن خشونت را مطرح می‌کند. این اصل را می‌توان اینگونه بیان کرد: «(هرجا) قانون یهود اجازه می‌دهد که خشونت از وقوع شر جلوگیری کند، الزام می‌کند که از حداقل خشونت برای رسیدن به هدف استفاده شود.»
عدم خشونت
متون دینی یهودیت رحمت و صلح را مورد حمایت قرار می‌دهد و کتاب مقدس عبری حاوی این فرمان معروف است که «همسایه خود را مانند خودت دوست بدار». بر اساس پلتفرم کلمب یهودیت اصلاحی در سال ۱۹۳۷، «یهودیت، از روزگار پیامبران، آرمان صلح جهانی را برای بشر اعلام کرده‌است و برای خلع سلاح روحی و جسمی همه ملت‌ها تلاش می‌کند. یهودیت خشونت را رد می‌کند و بر تربیت اخلاقی، عشق و همدردی تکیه می‌کند.»
فلسفه عدم خشونت ریشه در یهودیت دارد و به تلمود اورشلیم در اواسط قرن سوم بازمی‌گردد. در حالی که عدم خشونت مطلق از الزامات یهودیت نیست، این دین به شدت استفاده از خشونت را محدود می‌کند، به طوری که پرهیز از خشونت اغلب تنها راه تحقق یک زندگی با حقیقت، عدالت و صلح است، که یهودیت آن را سه ابزار برای حفظ جهان می‌داند.
جنگ
روایت کتاب مقدس دربارهٔ فتح کنعان و دستورهای مربوط به آن، تأثیر عمیقی بر فرهنگ غرب گذاشته‌است. در طول تاریخ یهود ، سنت‌های رایج یهودی این متون را صرفاً تاریخی یا رخ داده در شرایط بسیار خاص می‌دانستند، و در هر صورت، آنها را مربوط به زمان‌های بعد نمی‌دانستند.
گروش اجباری
تغییر دین اجباری در زمان پادشاهی هامونی رخ داد. ادومائیان مجبور به گرویدن به یهودیت شدند، با تهدید به تبعید یا تهدید به مرگ، بسته به منبع آن.
چشم در برابر چشم
در حالی که اصل lex talionis ("چشم در برابر چشم") به وضوح در کتاب مقدس تکرار شده‌است، در یهودیت به معنای واقعی کلمه به کار نمی‌رود، و برای ارائه مبنایی برای جبران خسارت مالی برای صدمات تفسیر شده‌است. پاساکوف و لیتمن به تفسیر مجدد lex talionis به عنوان نمونه ای از توانایی یهودیت فریسایی در «انطباق با تغییر ایده‌های اجتماعی و فکری» اشاره می‌کنند. استفان وایلن اظهار می‌کند که lex talionis "اثبات ارزش منحصر به فرد هر فرد" است و "برابری همه انسان‌ها در برابر قانون" را آموزش می‌دهد.
مجازات اعدام و بدنی
در حالی که انجیل و تلمود مجازات‌های خشونت‌آمیز بسیاری از جمله مرگ با سنگسار، سر بریدن، سوزاندن و خفه کردن برای برخی از جنایات را مشخص می‌کنند، این مجازات‌ها در دوران خاخامی عمدتاً با اضافه کردن الزامات اضافی برای محکومیت اصلاح شدند. میشنا بیان می‌کند که سنهدرین که یک نفر را در عرض هفت سال - یا به گفته العازار بن آزاریا هفتاد سال - اعدام می‌کند تشنه به خون تلقی می‌شود. در دوران باستان متاخر، گرایش به عدم اجرای مجازات اعدام در دادگاه‌های یهودی غالب شد. طبق قانون تلمود، صلاحیت اجرای مجازات اعدام با تخریب معبد دوم متوقف شد. در عمل، جایی که دادگاه‌های یهودی قرون وسطایی قدرت صدور و اجرای احکام اعدام را داشتند، به این کار برای جرایم بسیار شدید ادامه می‌دادند، البته نه لزوماً مواردی که قانون تعریف می‌کرد. اگرچه تشخیص داده شد که استفاده از مجازات اعدام در دوران پس از معبد دوم فراتر از حکم کتاب مقدس است، خاخام‌هایی که از آن حمایت می‌کردند معتقد بودند که می‌توان آن را با ملاحظات دیگر قوانین یهودی توجیه کرد. اینکه آیا جوامع یهودی تا به حال مجازات اعدام را طبق قوانین خاخامی انجام داده‌اند یا خیر و آیا خاخام‌های عصر تلمود از استفاده از آن حتی در تئوری حمایت کرده‌اند یا خیر، موضوع بحث تاریخی و ایدئولوژیکی بوده‌است. ابن میمون، محقق حقوقی یهودی قرن دوازدهم، اظهار داشت که «برائت هزاران مجرم بهتر و رضایت بخش تر از کشتن یک بی گناه است». موضع قانون یهود در مورد مجازات اعدام اغلب مبنای مذاکرات دادگاه عالی اسرائیل بود. این مجازات تنها یک بار توسط سیستم قضایی اسرائیل در مورد آدولف آیشمن اجرا شده‌است.
پوریم و کتاب استر
کتاب استر، یکی از کتاب‌های مقدس یهودیان، داستان دسیسه‌های کاخ است که بر توطئه کشتن همه یهودیان متمرکز است که توسط استر، ملکه یهودی ایران، خنثی شد. یهودیان به جای قربانی شدن، «همه افرادی را که می‌خواستند آنها را بکشند» کشتند. پادشاه به یهودیان توانایی دفاع از خود در برابر دشمنانشان را داد که سعی در کشتن آنها داشتند، که تعداد آنها ۷۵۰۰۰ نفر بود (استر ۹:۱۶) از جمله هامان، یکی از عمالیق که نقشه کشتن یهودیان را رهبری می‌کرد. جشنواره سالانه پوریم این رویداد را جشن می‌گیرد و شامل تلاوت دستورالعمل کتاب مقدس برای «به فراموشی سپردن یاد [یا نام] عمالیق» است. محققان - از جمله ایان لوستیک، مارک گوپین، و استیون بایم - بیان می‌کنند که خشونت توصیف‌شده در کتاب استر الهام‌بخش و تحریک اعمال خشونت‌آمیز و نگرش‌های خشونت‌آمیز در دوران پس از کتاب مقدس بوده‌است، که تا دوران مدرن ادامه دارد، که اغلب بر محور جشنواره پوریم است. Lustick, Ian, For the land and the Lord: Jewish fundamentalism in Israel, Council on Foreign Relations, 1988. Quote: "Of decisive importance to Jewish fundamentalists is their belief that contemporary political developments are part of an unfolding cosmic drama that will determine, depending on the willingness of Jews to act decisively on its behalf, whether God's redemption of his people Israel, and of the whole world, will or will not soon reach its completion…. The massacre in the Hebron mosque on the Jewish holiday of Purim is a tragic, but telling, example. Preceded by a rash of killings of Jewish settlers by Muslim fundamentalists … it is not in the least a coincidence that the massacre took place on the Jewish holiday of Purim. For most Jews Purim means listening to .. the Book of Esther .. .It is an occasion for merry-making, games, charity and the exchange of gifts. But as Goldstein sat reading that same book on Purim even in 1994, it is almost certain he identified Yasir Arafat with Haman, the arch-enemy of the Jews of ancient Persia, and the killing of Jewish settlers over the previous months with Haman's murderous designs. Accordingly, he [Goldstein] focused on often-ignored verses at the end of the book [of Esther] which, for Jewish fundamentalists, capture the essence of the story under contemporary circumstances and contain a divine imperative to act. According to the Book of Esther the Jews are saved by the king who reverses Haman's evil decree and declares instead that Jews may do unto their enemies what their enemies had intended to do unto them 'to stand up for themselves, to destroy, to slay, and to annihilate any armed force of any people or province that might assault them, with their little ones and women' (Esther 8:11)….By mowing down Arabs he believed wanted to kill Jews, Goldstein was re-enacting part of the Purim story." (pp. ix–xi.)
محققان دیگر، از جمله جروم اورباخ، اظهار می‌دارند که شواهد خشونت یهودیان در پوریم در طول قرن‌ها «بسیار ناچیز» است، از جمله موارد گاه به گاه پرتاب سنگ، ریختن روغن فاسد بر روی یک نوکیش یهودی، و در مجموع ۳ مورد مرگ در پوریم در طول بیش از ۱۰۰۰ سال پوریم ثبت شده که یهودیان موجب آن بوده‌اند. هیلل هالکین در مروری بر کتاب مورخ الیوت هوروویتز، تشریفات بی پروا: پوریم و میراث خشونت یهودیان، خاطرنشان کرد که موارد خشونت یهودیان علیه غیریهودیان در طول قرن‌ها بسیار کم بوده و ارتباط بین آنها و پوریم ضعیف است.
خاخام آرتور واسکوو و مورخ الیوت هوروویتز بیان می‌کنند که باروخ گلدشتاین، عامل قتل‌عام غار پاتریارک‌ها، ممکن است انگیزه کتاب استر بوده باشد، زیرا این قتل‌عام در روز پوریم انجام شد    اما سایر محققان اشاره می‌کنند که ارتباط با پوریم تصادفی است زیرا گلدشتاین هرگز به صراحت چنین ارتباطی را برقرار نکرد.
خوش‌نویسی گرجی
خوشنویسی گرجی گونه‌ای از خوشنویسی به زبان گرجی که با سه نوع الفبای گرجی نوشته می‌شود.
روش‌های خوشنویسی گرجستان دارای صدها سال سابقه هستند. کتاب‌های دست‌نویس گرجی متعلق قرن‌های اولیه میلادی، از گنجینه‌های ملی و فرهنگی این کشور به شمار می‌آیند. مسیحیت در ادبیات گرجی نقشی مهم داشته است و این راهبان کلیسای ارتدکس گرجی بوده‌اند که با نسخه‌برداری کتب مذهبی و نوشتن تاریخ گرجستان، خوشنویسی و خط گرجی را نگاه داشته‌اند.
قوش‌قیه
قوش‌قیه یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان لیلان شمالی بخش لیلان شهرستان ملکان واقع شده‌است.
جزیره کبر
منابع
نقشهٔ سیاسی و تاریخی خلیج فارس، مؤسسه گیتاشناسی، نقشهٔ شماره ۱۹۲.
جستارهای وابسته
فهرست جزایر خلیج فارس
حرکت دیوانه‌وار (فیلم)
حرکت دیوانه‌وار فیلمی کمدی به کارگردانی سیدنی پوآتیه، نویسندگی بروس جی فریدمن و تهیه‌کنندگی هانا وینستین محصول سال ۱۹۸۰ میلادی است.
جین وایلدر و ریچارد پریور از بازیگران اصلی این فیلم بوده‌اند.
این فیلم در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر کمدی در تاریخ سینما که توسط وب‌گاه آی‌ام‌دی‌بی منتشر گردید، مقام دهم را دارد.
خلاصه فیلم
این فیلم داستان اسکیپ و هری است که بر اثر یک اشتباه به دلیل شباهت با دو سارق، به جرم سرقت از بانک دستگیر و زندانی می‌شوند و ماجراهایی در زندان برای آنها رخ می‌دهد.
پسرهای طرفدار
پسرهای طرفدار (Fanboys) فیلمی کمدی به کارگردانی کایل نیومن است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. سم هانتیگتون، کریس مارکت، دن فوگلر، جی باروشل و کریستن بل بازیگران فیلم هستند. پسرهای طرفدار در ۶ فوریه ۲۰۰۹ در ایالات متحده و در ۳ آوریل ۲۰۰۹ در کانادا اکران شد.
داستان
گروهی از طرفداران متعصب جنگ ستارگان به خانه جرج لوکاس، خالق جنگ ستارگان، می‌روند تا دوست در حال مرگ آن‌ها بتواند فیلم جنگ ستارگان: قسمت اول – تهدید شبح را قبل از اکران ببیند.
میخاییل باگالوبوف
زندگی‌نامه
وی در ۲۴ ژانویه ۱۹۱۸ در شهر کی‌یف به دنیا آمد، پدر وی نیکلای میخایلویچ باگالوبف عضو معلمین مدرسه در نیژگارودسکی و مدرسه علوم مذهبی مسکو بود، و از استادان علوم مذهبی در مدرسه سنت ولادیمیر کی‌یف بود. مادر وی اولگا نیکولایونا معلم موسیقی بود. این خانواده صاحب سه پسر بود. برادر بزرگتر نیکلای نیکلایوچ باگالوبف ریاضی‌دان، مکانیک و فیزیک‌دان بود. او عضو آکادمی علوم شوروی و روسیه بود و دو بار موفق به نشان دولتی در خدمت به توسعه کشور شده بود. آلکسی نیکلایویچ باگالوبف ریاضی‌دان و استاد تاریخ علم بود، او عضو آکادمی ملی علوم اوکراین بود. در مدرسه متوسطه شهر نیژنی نووگورود درس خواند (۱۹۲۵—۱۹۳۵)در ژوئن ۱۹۴۱ با موفقیت توانست دانشکده شرق‌شناسی دانشگاه دولتی لنینگراد را به اتمام برساند. او در گروه ایران‌شناسی تحصیل می‌کرد؛ و برای کار کردن به عنوان معلم به سیستم‌های آموزشی وزارت دفاع فرستاده شد. او در آنجا به درجه کاپیتانی نائل آمد. در فاصله سال‌های ۱۹۴۴ الی ۱۹۴۶ به عنوان استاد گروه ایرانشناسی دانشکده زبان‌شناسی دانشگاه دولتی مسکو مشغول به تدریس بود و با نظر آ. آ. فریمن در اول سپتامبر ۱۹۴۶ میلادی به عنوان استاد ارشد در دانشگاه دولتی سن پترزبورگ به عنوان استاد گروه ایران دانشکده شرق‌شناسی انتخاب گردید. در فاصله ده سال یعنی ۱۹۸۱ الی ۱۹۹۱ میلادی ریاست گروه ایران‌شناسی را بر عهده داشت و در کل حدود سی سال رئیس اداره آموزش دانشکده شرق‌شناسی دانشگاه دولتی سن پترزبورگ بود. او از معاونین بخش زبان و ادبیات آکادمی علوم روسیه بود؛ و در عین حال ریاست بخش شرق‌شناسی کمیسیون انجمن جغرافیایی روسیه را بر عهده داشت و در عین حال ریاست بخش پایان‌نامه‌نویسی دانشکده شرق‌شناسی را برعهده داشت. در اول ژانویه ۱۹۶۶ به عنوان عضو ناظر بخش زبان و ادبیات آکادمی علوم شوروی بود. در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۰ میلادی به عنوان عضو اصلی بخش زبان و ادبیات آکادمی علوم شوروی و در شاخه زبانشناسی انتخاب گردید. او به عنوان تبعه خارجی در آکادمی علوم گرجستان پذیرفته شده بود. در سال ۲۰۰۷ میلادی به عنوان نامزد دریافت جایزه دانشمند تأثیرگذار آکادمی علوم روسیه توسط بنیاد توسعه علوم بومی انتخاب گردید. او متخصص در زمینه زبان فارسی کهن و زبان فارسی امروزی بود، در عین حال علاقه وافری به مطالعات تاریخی و مقایسه‌ای و تاریخ‌نگاری در زمینه یادگیری زبان فارسی، تاریخ‌نگاری دستور زبان و دیگر بخش‌ها داشت.
آثار
او در زمینه ادبیات فارسی حدود دویست اثر علمی برجا گذاشته است که از بین آن‌ها می‌توان به ضمایر شخصی در زبان خورمزیسکی، سعدی نامه‌های کوه مغان، (مجموعه اطلاعات زبانی)، زبان یاگنوبسکی، یکی از اصلی‌ترین مطالعات حوزه زبان‌شناسی ایرانی (در پنج جلد) نام برد. از مهم‌ترین آثار علمی این حوزه که نقش مهمی در توسعه زبان‌شناسی فارسی داشت می‌توان به رمز گشایی از نامه‌های زبان‌های سغدی و خوارزمی یا حتی نوشته‌های منحصر به فرد زبان آرامی را نام برد که این دانشمند به آن‌ها همت گمارد. نویسنده و ناشر آثاری در زمینه ایران‌شناسی که باعث نشر و گسترش زبان‌شناس و خط‌شناسی قدیمی ایرانی گردید و سیستم‌های مختلف نوشتار ایرانی را مورد مطالعه قرار داد، و بسیاری از این آثار نه تنها برای ایران‌شناسی بلکه برای مطالعات مربوط به زبان‌های هند و اروپایی نیز مهم هستند؛ و باعث شناخت هرچه بیشتر و بهتر تاریخ و روح فرهنگی مردمان مرکز و جنوب آسیا می‌شوند.
شهرستان صحنه
شهرستان صحنه از شهرستان‌های استان کرمانشاه در غرب ایران است. این شهرستان داری دو بخش مرکزی و دینور است. مرکز این شهرستان شهر صحنه است که در ۵۰ کیلومتری شهر کرمانشاه و در جاده همدان قرار گرفته‌است.