Eva_Perón
Gaitzespena
Ondorengoak dira talde horiek Evitaren irudia gaitzesteko eman izan dituzten argudio nagusiak: Hasteko, azpimarratzekoa da bere garaian oso kritikatua izan zela politikan bereganatu zuen garrantzia. 40ko hamarkadako Argentina oso herrialde matxista zen, emakumeen rola etxeko pareta artera mugatzen zena, eta bere presentzia eta iruzkin politikoek gizon eta emakume askoren mespretxua ekarri zuten. Gaitzespena peronismoaren barrutik ere iritsi zen, izan ere, Juan Perónen emaztearen mutur sartzeak begi okerrez ikusten zutenak asko ziren, batik bat, militarren aldean. Gainera, emakumea izateaz gain, maila altuko argentinarrek bere iragana ere erdeinuz ikusten zuten. Eva familia txiro batean jaio zen, landa eremuan, alaba ez-legitimoa zen, eta aktore ibilbideak ere ezinikusi asko sorrarazten zituen, antzezpena ez baitzen lehen dama itxuroso baten lanbide ereduzkoa. Ezaugarri horiei lotuta zurrumurru asko zabaldu ziren Buenos Airesen: ama Juníngo burdel baten jabe zela esan zen, baita hiriburura iristean Evak berak prostituzioari esker bizirautea lortu zuela ere. Horrez gain, lanpostuak eta boterea lortzeko gizonak limurtu, manipulatu eta erabili izana leporatu izan zaio Evari, egotzi nahi izan zaion muturreko anbizioaren erakusgarri. Akusazio hauek guztiak inoiz frogatuak izan ez diren arren, garaiko argentinar askoren gorrotoa piztu zuten; aipagarria da lehen dama hiltzerakoan hiriburuan agertu ziren ¡Viva el cáncer! (Gora minbizia!) pintadak. Eva Perónek jaso duen beste salaketa garrantzitsu bat faltsukeria izan da; hala, zenbait adituk bere irudia peronismoak eraiki zuen obratzat jo izan dute. Juan Perónek jende masaren sostengua lortzeko pertsonaia baten beharra izan zuen, eta Eva Perónek paper hori baino ez omen zuen jokatu, hau da, argentinarren eta gobernarien arteko zubia, erregimenaren aurpegi polita. Populismoaren bitartez, eta itxurakerien bitartez, Juan Perón boteregunean mantendu nahi izan zen, alegia, politikagintzan goraino bultzatuko zuen herritarren babesa lortu nahi izan zen. Zeregin horretan Eva Perón Fundazioak ere lan handia egin zuen, lehen damaren irudia santu baten mailara goratu zuena. Askoren ustez, elkarteak jasotzen zuen gobernuaren diru-laguntza guztiaren helburu bakarra Juan Perónen emaztearen irudia indartzea zen, eta, hala, peronismoaren eta presidentearen beraren lana eta politikak babestea. Bestalde, Juan Perón eta Evaren arteko maitasun harremana ere faltsua izan omen zela esan izan da, biek euren irudiak hobetzeko eta euren anbizioei aurrera egiten laguntzeko batasuna onuragarria baitzitzaien. Beste teoria batzuek, aldiz, Eva Perón ez zela peronismoaren txotxongiloa defendatu izan dute, baizik eta bera zela itzalpean bere nahien arabera hariak mugitzen zituen eragilea. Azken teoria horren alde Eva Perónen izaera menderatzailea, apetatsua, autoritarioa eta zakarra zela azpimarratu izan dute, gaizki hezitako emakumea zela, eta horrek mugimendu guztiak bere baimen zuzena izatera eraman zutela. Gainera, Fundazioak jasotzen zuen dirua desbideratu eta harribitxi, arropa eta osagarrietan dirutza xahutu izana egotzi diote. Bestetik, peronismoari egotzi izan zaizkion gaitz guztiek ere zeharka zipriztindu dute Eva Perónen irudia. Peronismoa faxismotzat jo izan dute zenbaitek, Latinoamerikako nazionalsozialismotzat, diktadura ezkututzat, antisemitatzat eta populistatzat. Peronismoaren garaian, gobernuaren aurkari asko espetxeratuak izan ziren, erbesteratuak eta zapalduak; oposizioa gertutik estutu zuen gobernuak, hedabideak kontrolatu zituen, eta mendeku asko burutu zituen. Eva bera ere aktore ibilbidean bildutako etsaiei bere ordaina emateaz salatu izan dute; Libertad Lamarqueren kasua aipatu ohi da, nahiz eta antzezle honek salaketa hauek guztiak gezurtatu izan zituen. Jakina da Juan Perónek Benito Mussolini faxista goresten zuela, baita peronismoak Argentinak Bigarren Mundu Gerran parte hartzeari uko egin ziola ere, AEBen gaitzespena ekarri zuen erabakia. Gainera, Eva Perónek Europara 1947an egin zuen bidaiak zeresan ugari eman zuen; alde batetik, Francisco Franco diktadorearekin izan zuen enkontrua larritzat jo zuten herrialde askok; eta, bestetik, Vatikano Hiriko eta Suitzako egonaldiek ezkutuko helburu bat izan ez ote zuten esan izan da. Izan ere, Perónen gobernuari ihesean zebiltzan buruzagi nazi askori isilean Argentinara eramatea egotzi izan diote zenbait ikerlarik; batik bat, Rodolfo Freuden irudia aipatu ohi da, Informazio Dibisioen buruzagia eta ODESSA operazioa Argentinan garatzeaz arduratu omen zen gizona.