Santa_Maria_del_Santo_Spirito
Testu Inguru Historikoa
Gaur egungo eliza, XIII. mendeko agustindar komentu baten aurrien gainean eraiki zen, 1371n sute batek suntsitu zuena. Eraikina sistema arrazional eta logikoen bidez eraiki zen, pinturetan garatzen hasi zen perspektiban oinarrituz. 1434ean hasi zen Brunelleschi basilika honen plangintza egiten, eraikitzen hasi baino 12 urte lehenago. Lehen pilareen eraikuntza Brunelleschi hil baino 10 egun lehenago hasi zen. XVIII.mendean fatxada modifikatu zen arren, eraikinak oraindik kontserbatzen du Brunellechik adierazi nahi zuen arkitektura idealaren formak. Bere heriotzaren ostean 1446an, bere jarraitzaileak ziren Antonio Manetti, Giobanni da Gaiole eta Salvi d’Andrea, eraikuntzaren lanak bukatu zituzten, azken honek kupula eraikiz. San Lorenzo Basilikan ez bezala, non Brunelleschiren ideiak ez ziren errespetatuak izan, hemen modu nahiko fidel batean jarraitu zituzten, gutxienez plantan eta arkuterien mailan. Gurutze latindarreko plantak lauki-sare egitura errez identifikatzeko egina dago, izan ere, sistema horren bidez antolatzen da eraikin osoa. San Lorenzon eman zen kontraste arazoa nabe eta transeptuaren artean, orain ez zen eman. Eraikinaren perimetroa inguratuz 40 kapera daude nitxo forma dutenak, denak tamaina berekoak. Berriz ere azpimarratuz matematikoki perfektua izatearen ideia, batez ere karratuen erabilerarekin, oreka eta ordena adierazten dutenak. Nabeak banatzen dituzten kolomek gurutze latindarreko plantari barnean beste gurutze latindar baten forma inskribatua sortzen dute halako harmonia bisual bat sortuz kanpoalde eta barnealdearen artean. Gainera, berak eginiko beste eraikinetan oinarrituz, mailegu modukoak aurkitu ditzakegu basilika honetan, adibidez Errugabeen Ospitalean bezala, neurri karratuen erabilera kolomarteak banatzeko. Alboko nabeak eta inguruko kaperatxoak neurri berekoak direnez, San Lorenzon gertatzen ez den bezala, bestelako efektu bat lortzen da, dinamiko eta homogeneoago bat. Kapera hauek ez dira espazio independiente bezala ulertzen, murruaren zabalkunde batzuk bezala baizik. Brunelleschiren fatxada ez zen inoiz egin, horregatik laua utzi zen. Hala ere, aurretik esan bezala, XVIII. mendearen inguruan, fatxada eraldatua izan zen, eta fatxadan agertzen diren bolutak garai horretakoak dira. Erreforma honekin batera, Brunelleschik sortu zuen fatxada bulbosoa, estali eta itxura lau bat hartu zuen, aurretik izandako dinamismo eta forma bereziak, artistaren ideia originala betirako galduz. 1489an eraikinaren ezkerreko aldean sakristia bat eraiki zen eta kaperan ate bat jarri zen eliz barrutiarekin konektatzeko. Simone del Pollaiolok diseinatu zuen planta oktogonaleko eraikin hau. 1601ean Barroko garaiko baldakino bat gehitu zen aldarera. Giovanni Battista Caccini eta Gherardo Silvanik diseinatu zuten, marmol polikromatuz eginik dago. Baldakino honen azpian elizaren esku dagoen sagrarioa dago. Elizak ez zuen inolako dekoraziorik izan, murruak igeltsatu zirenerarte XVIII. mendean. Barneko fatxada Salvi d’Andreak egin zuen eta beirate original bat kontserbatzen du non Pietro Peruginok diseinaturiko Pentecostésa irudikatzen da. Kanpandorrea edo Campanilea 1503koa da eta hau Baccio d’Agnolok diseinatu zuen. Elizaren kanpoaldea 1977-1978 bitartean zaharberritua izan zen. San Lorenzoko basilikan egin zuen bezala garaian ohikoa zen perfekzio matematikoaz gain eraikinaren diseinuan, horizontaltasunaren presentzia nabarmentzen da batez ere nabe zentraleko sabaiaren estalki lauan. Harmonia faktore garrantzitsu bat zen kontuan hartzeko eta horretarako forma geometrikoen erabilera orokor eta konbinatuez osatuta dago arkitektura hau. Honen adibide kolomen arteko distantzia nabeen alboetako murruen artean eta kolomen beraien artean berdina da (forma kubikoa ematen dio espazioari). Baita ere ihes puntua aldarera bideratzerakoan, piramide bisual bat sortzen da harmonia sortuz.